tag:blogger.com,1999:blog-1627252323347479422012-01-30T06:09:00.095-08:00Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comBlogger571100tag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-26928464622118041062012-01-30T06:05:00.000-08:002012-01-30T06:09:00.106-08:00<div align="justify"><span style="color:#000000;">Όποτε τυχαίνει να σταθώ σε κάποιο περίπτερο κι η ματιά μου να πέσει στα εικονογραφημένα περιοδικά, κυρίως σε αυτά της Περιπέτειας και του Μπλέηκ, που προλάβαμε εμείς όταν ήμασταν μικροί, συλλαμβάνω ένα συναίσθημα γλυκιάς νοσταλγίας να με καταλαμβάνει. Φαίνεται πως εκείνο το μικρό παιδάκι, που ξεφύλλιζε με βουλιμία το χαρακτηριστικό pulp χαρτί, με την εναλλαγή του μαυρόασπρου και του κεραμιδί χρώματος, και διάβαζε γοητευμένο τις ιστορίες, υπάρχει ακόμη κάπου στο βάθος του εαυτού μου. Δεν το κρύβω άλλωστε πως μια πλευρά του εαυτού μου νοσταλγεί αυτήν την εποχή, όταν δεν γνώριζα πολλά πράγματα για τον πραγματικό κόσμο, αλλά μπορούσα να ονειροπολώ σε άλλους κόσμους, σε άλλες περιπέτειες και μαζί με άλλους ήρωες-συντρόφους, κι όλα αυτά να έχουν κάτι από την γεύση του στέρεου και του πραγματικού. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;">Μια μέρα, καθώς βάδιζα βιαστικός κάτω από τον συννεφιασμένο φθινοπωρινό ουρανό της Αθήνας, κουκουλωμένος μέσα στο παλτό μου, έπεσα πάνω σε ένα εξαιρετικό εύρημα σε σχέση με όλα αυτά. Φύσει βιβλιόφιλος και αναζητητής της γνώσης, δεν μπορώ να μην ρίξω μια ματιά, συχνά πιο προσεκτική, κάθε φορά που περνώ έξω από ένα βιβλιοπωλείο. Αυτό συνέβη και εκείνη την ημέρα, περνώντας έξω από ένα παλαιοβιβλιοπωλείο της Αθήνας. Σε μια χαρτόκουτα μπροστά απ’ την βιτρίνα, το βλέμμα μου έπεσε σε ένα κιτρινισμένο βιβλιαράκι με τον τίτλο “Man of Magic and Mystery”, κάποιου J. Randolph Cox, από τις εκδόσεις Scarecrow Press. Όταν το σήκωσα, είδα πως επρόκειτο για μια βιογραφία του Γουόλτερ Γκίμπσον, του ανθρώπου που είχε δημιουργήσει ένα ήρωα-θρύλο στα αμερικάνικα περιοδικά φαντασίας, τον Ίσκιο (The Shadow).</span><br /></div><br /><p align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-KFHaQH9gwu8/Tyag6oRiU3I/AAAAAAAAB00/FarV68trhTQ/s1600/1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 225px; DISPLAY: block; HEIGHT: 303px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703422907215139698" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-KFHaQH9gwu8/Tyag6oRiU3I/AAAAAAAAB00/FarV68trhTQ/s400/1.jpg" /></a><span style="color:#000000;"><strong>Η αρχή<br /><br /></strong>Από όλους του ήρωες μυστηρίου που κυριαρχούσαν στα pulp περιοδικά της Αμερικής του μεσοπολέμου, κανένας δεν ήταν τόσο δημοφιλής και δεν είχε τόση επίδραση όσο ο Ίσκιος. Για εκατομμύρια θαυμαστές ήταν ο αστεφάνωτος ήρωας του μυστηρίου και η προσωποποίηση της περιπέτειας. Αλλά για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, πρέπει να πούμε πως ο θρυλικός Ίσκιος ξεκίνησε την ιστορία του από τα ερτζιανά, μέσα από την σπηλαιώδη φωνή ενός εκφωνητή του ραδιοφώνου.<br /><br />Ο εκδοτικός οίκος ‘’Street &amp; Smith’’, που μεσουρανούσε ανάμεσα στους εκδότες pulp περιοδικών, γνωστός ως ‘’εργοστάσιο μυθιστορημάτων’’, επιχορηγούσε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα κάθε Πέμπτη βράδυ με σκοπό την διαφήμιση του περιοδικού ‘’Detective Story’’. Ο εκφωνητής αυτού του προγράμματος παρουσιαζόταν ως ένας μυστηριώδης άντρας με βαριά, μπάσα φωνή, που αποκαλούσε τον εαυτό του Ίσκιο (Shadow). Η επιτυχία αυτού του ευρήματος και της ραδιοφωνικής εκπομπής ήταν τέτοια που οδήγησε γρήγορα τους εκδότες στην δημιουργία ενός καινούριου περιοδικού με τον τίτλο ‘’The Shadow, A Detective Magazine’’, ξαναφέρνοντας στην αγορά την ιδέα ενός περιοδικού αφιερωμένου σε ένα ήρωα. Η δράση του μυστηριώδους εκδικητή του εγκλήματος μόλις ξεκινούσε...<br /><br />Αρχικά το μόνο πρόβλημα ήταν ότι κανένας από τους τακτικούς συγγραφείς του περιοδικού δεν ήθελε να αναλάβει να ξαναδουλέψει έναν παλιομοδίτικο ιδιωτικό ντεντέκτιβ, ο οποίος θα περιφερόταν ως ένα είδος αλλόκοτου φαντάσματος με κάπα, όπως ήταν το project. Έτσι, η δουλειά ανατέθηκε σε έναν νεαρό δημοσιογράφο, τον Γουόλτερ Μπράουν Γκίμπσον, ο οποίος εργαζόταν επίσης ως ερασιτέχνης μάγος. Ο Γκίμπσον ανέλαβε να ετοιμάσει μια ιστορία 75.000 λέξεων με ήρωα τον Ίσκιο, χωρίς να του δοθεί καμιά άλλη καθοδήγηση, με τους εκδότες όμως να επιμένουν στην υιοθέτηση ενός ψευδωνύμου από την μεριά του. Σε λίγο καιρό κυκλοφόρησε η πρώτη ιστορία, ‘’Η Ζωντανή Σκιά’’, με το όνομα του συγγραφέα να είναι Μάξγουελ Γκράντ.</span><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ucrgDjgqWTE/Tyag01KnAMI/AAAAAAAAB0o/xvN6Dnlo5M8/s1600/2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 221px; DISPLAY: block; HEIGHT: 286px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703422807596531906" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-ucrgDjgqWTE/Tyag01KnAMI/AAAAAAAAB0o/xvN6Dnlo5M8/s400/2.jpg" /></a></p><br /><div align="justify"><strong><span style="color:#000000;">Κάτι... σαν Σκιά </span></strong></div><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Στην ‘’Ζωντανή Σκιά’’ δεν αποκαλύπτεται η πραγματική ταυτότητα του ήρωα, καθώς ο Γκίμπσον δεν είχε αποφασίσει ακόμη γι’ αυτήν. Ο Ίσκιος ήταν απλά μια μυστηριώδης μορφή που η φωνή της ακούγεται στο ραδιόφωνο, δίνοντας κωδικοποιημένες οδηγίες στους συνεργάτες της. Στην αρχή της ιστορίας, ένας μελαγχολικός νεαρός, ο Χάρι Βίνσεντ, ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει πέφτοντας από μια γέφυρα τυλιγμένη στην ομίχλη. Την τελευταία στιγμή, όμως, τον γλιτώνει ο φοβερός στην όψη Ίσκιος που του ζητάει ισόβια υπηρεσία. «Η ζωή σου δεν σου ανήκει πια. Θα την κάνω καλύτερη. Όμως, θα την βάλω και σε κινδύνους. Ίσως να την χάσω, έχω χάσει ζωές ξανά, όπως και τις έχω σώσει. Αυτή είναι η υπόσχεσή μου, ζωή με χαρά, με κίνδυνο, με ενδιαφέρον. Ζωή, πάνω απ’ όλα, με τιμή. Απαιτώ, όμως, υπακοή. Τυφλή υπακοή…»<br /><br />Το πρώτο τεύχος ξεπουλήθηκε. Στο δεύτερο μυθιστόρημα, με τίτλο ‘’Τα μάτια του Ίσκιου’’, κάνει την εμφάνισή του ο εκατομμυριούχος Λάμοντ Κράνστον, ο οποίος, πριν από πολλά χρόνια στην Ανατολή, διδάχτηκε την υπνωτική δύναμη με την οποία μπορούσε να θολώνει το μυαλό των ανθρώπων. Αφήνεται να εννοηθεί ότι ο Κράνστον είναι η πραγματική ταυτότητα του μυστηριώδους Ίσκιου, αλλά στο επόμενο τεύχος, με τίτλο ‘’Ο Ίσκιος γελάει’’, φανερώνεται ότι ο Λάμοντ Κράνστον ήταν απλώς μια από τις μεταμφιέσεις του Ίσκιου, που στην πραγματικότητα είναι ο αεροπόρος-εξερευνητής Κεντ Άλαρντ, του οποίου η ταυτότητα ως Άρχοντα του Σκότους είναι γνωστή μόνο σε δύο ερυθρόδερμους Ζίνκα. Και ωστόσο, τα χαρακτηριστικά του προσώπου του αποτελούν ένα πραγματικό αίνιγμα. Σε ένα επόμενο μυθιστόρημα εμφανίζεται η ιδέα ότι το πρόσωπό του δεν έχει καθόλου χαρακτηριστικά, ενώ σε ένα άλλο, στην ‘’Σκιά του Ίσκιου’’, ο αρχιεγκληματίας Φίλιξ Ζούμπιαν κοιτάζει την αμεταμφίεστη όψη του Ίσκιου και τινάζεται πίσω τρομοκρατημένος.<br /><br />Αυτές οι πρώτες ιστορίες ήταν περίπλοκα, επεισοδιακά αφηγήματα, που ξεχείλιζαν από ατμόσφαιρα και μυστήριο, γεμάτα περαστικά πρόσωπα. Αυτό που τους έλειπε, όμως, ήταν η φρενήρης δράση που τόσο αγαπούσαν οι θαυμαστές των pulp περιοδικών, γιατί ο Γκίμπσον ήταν ένας νεαρός δημοσιογράφος που αγνοούσε ακόμη τα στερεότυπα των περιοδικών αυτών. Η γραμμή του δινόταν από γνωστά μυθιστορήματα μυστηρίου περασμένων εποχών και από το όραμα της διεύθυνσης σύνταξης που έβλεπε τον Ίσκιο σαν ένα ζωντανό σύμβολο όλων των μυστηρίων και των αινιγμάτων.<br /><br />Η δουλειά του Γκίμπσον, ωστόσο, έσφυζε από επινοητικότητα και καινοτομίες. Χάρη σε αυτόν ο Ίσκιος δεν έμενε ποτέ σταθερός ή στατικός στον χαρακτήρα και στις μεταμφιέσεις, και φυσικά ούτε στις περιπέτειές του. Όλα βρίσκονταν πάντοτε σε μια κατάσταση ρευστή και απρόβλεπτη. Στις πρώτες περιπέτειες πρωταγωνιστούν κυρίως οι πράκτορες του Ίσκιου, ενώ ο ίδιος παραμένει έξω από την κεντρική σκηνή, σαν νεφώδης μορφή γοτθικού μυστηρίου. Επίσης, οι πρώτες ιστορίες ήταν γραμμένες με τον διακριτικό και όχι βίαιο τρόπο των αστυνομικών μυθιστορημάτων και οι αντίπαλοι του Ίσκιου ήταν μικροκακοποιοί με φθηνά παρατσούκλια. Όμως, καθώς ο Γκίμπσον εξοικειωνόταν με τον ήρωά του, ο Ίσκιος συγκεκριμενοποιήθηκε και έγινε ένας σκοτεινός μάγος-στοιχειό που πολεμούσε τους τρομερούς κακοποιούς με ατελείωτα τεχνάσματα. Σταδιακά η ατμόσφαιρα φορτίστηκε με μπόλικη δράση. Ο Ίσκιος δίκαζε, καταδίκαζε και εκτελούσε με γουρλωμένα μάτια, όχι πια διακριτικά αλλά με δύο τεράστια 45άρια στα χέρια, και με το τρομερό του γέλιο. Ο νεότερος και αυστηρότερος Ίσκιος δεν πίστευε στην δικαιοσύνη, αλλά ήταν η δικαιοσύνη ο ίδιος, αμείλικτος και αναπόφευκτος. </span></div><br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-qD6TN3c6mtI/TyaguM77KcI/AAAAAAAAB0c/mvcDyvqge0Q/s1600/3.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 209px; DISPLAY: block; HEIGHT: 292px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703422693718305218" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-qD6TN3c6mtI/TyaguM77KcI/AAAAAAAAB0c/mvcDyvqge0Q/s400/3.JPG" /></a> <br /><div align="justify"><strong><span style="color:#000000;">Ο άνθρωπος πίσω από τον Ίσκιο </span></strong></div><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Περνώντας κάθε μέρα με το να σκέφτεται και να ονειρεύεται την ζωή του Ίσκιου, ο Γουόλτερ Γκίμπσον έμελε να καταγράψει τις δραστηριότητες του αρχι-εκδικητή του εγκλήματος για δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια. Όντας είκοσι τέσσερα μυθιστορήματα μπροστά από εκείνο που κυκλοφορούσε, δημιουργούσε ένα νέο μυθιστόρημα κάθε τέσσερις με έξι μέρες, δουλεύοντας τις νύχτες με διορίες που έβαζε συχνά ο ίδιος στον εαυτό του.<br /><br />Πίσω από την γραφομηχανή ο Γκίμπσον ήταν τόσο υπεράνθρωπος όσο και το δημιούργημά του. Λέγεται πως δούλευε σε μια σειρά γραφομηχανών, έτσι ώστε, όταν η μία άρχιζε να κουράζεται, να μπορεί να πηγαίνει σε μία δεύτερη και ύστερα σε μία τρίτη κ.ο.κ. Όπως είπε ο ίδιος σε μια συνέντευξή του: «Ζώντας σκεπτόμενος, ακόμα και ονειρευόμενος την ιστορία σε μια συνεχή διαδικασία, οι ιδέες κατέβαιναν όλο και πιο γρήγορα. Μερικές φορές τα πλήκτρα της γραφομηχανής πετούσαν τόσο γρήγορα, που σκεφτόμουν αν τα δάχτυλά μου θα μπορούσαν να τα προλάβουν. Στο τέλος κάθε ιστορίας έπρεπε να κάνω μια διακοπή μερικών ημερών γιατί τα δάχτυλά μου πονούσαν πολύ για να συνεχίσω άλλο βιβλίο».<br /><br />Ασυγκράτητος αφηγητής που έσφυζε από ενεργητικότητα, λοιπόν, ο Γουόλτερ Γκίμπσον είχε ταυτόχρονα όλα τα προσόντα για να υπηρετήσει ως βιογράφος του Ίσκιου. Από μικρός είχε ασχοληθεί με τα σταυρόλεξα και την ταχυδακτυλουργία και σκεφτόταν σοβαρά να ασχοληθεί με την μαγεία. Αργότερα, ως επαγγελματίας δημοσιογράφος, υπήρξε φίλος και έμπιστος πολλών μεγάλων ταχυδακτυλουργών, όπως ο Χουντίνι, για τους οποίους έγραψε βιβλία που έφεραν την υπογραφή τους ενώ επινόησε και πολλά από τα νούμερά τους.<br /><br />Αυτός ο συνδυασμός του μάγου, με την διάθεση για παραπλάνηση και παραίσθηση, και του δημοσιογράφου, με τον σεβασμό στα γεγονότα και την ακρίβεια, υπήρξε η μεγάλη συνεισφορά του Γκίμπσον στην φόρμα των ιστοριών του Ίσκιου. Ο Γκίμπσον έλεγε πάντα ότι, άσχετα με το πόσο απίθανες μπορούσαν να γίνουν οι περιπέτειές του, οι περιγραφές ανθρώπων, τόπων και πραγμάτων ήταν ακριβείς μέχρι τις πιο ουσιώδεις τους λεπτομέρειες. Παρά το πολύ σκληρό πρόγραμμα εργασίας που τηρούσε, ο δημοσιογράφος μέσα του έβρισκε πάντα χρόνο να κάνει την έρευνά του για πιστόλια, πολύτιμους λίθους, αιρέσεις και κατασκόπους, ενώ ενημερωνόταν για ασυνήθιστες τοποθεσίες και παράξενους θρύλους που θα κέντριζαν το ενδιαφέρον του αναγνώστη. </span></div><br /><br /><div align="justify"><strong><span style="color:#000000;">Η τελευταία περίοδος </span></strong></div><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;">Στα μέσα της δεκαετίας του ’30, ανταγωνιστές υπερήρωες, όπως ο Άνθρωπος-Αράχνη της Popular Publications, άρχισαν να μειώνουν την κυκλοφορία του Ίσκιου. Οι εκδότες υποψιάστηκαν ότι το περίπλοκο ατμοσφαιρικό στυλ του Γκίμπσον ίσως χρειαζόταν ενίσχυση με τα χαρακτηριστικά κάποιου άλλου συγγραφέα. Η ιδέα δεν ήταν να αντικατασταθεί ο Γκίμπσον, αλλά να συμπεριληφθούν κι ορισμένες ιστορίες που θα ήταν πιο κοντά στο ύφος των pulp περιοδικών. Αυτός ο συνεργάτης βρέθηκε στο πρόσωπο του Θίοντορ Τίνσλεϊ, τακτικού συνεργάτη του περιοδικού ‘‘Black Mask’’.<br /><br />Ο Τίνσλεϊ ήταν ένας ταλαντούχος τεχνίτης του είδους που πέτυχε να συνταιριάξει το στυλ του Γκίμπσον με το δικό του ύφος σκληροτράχηλης αγωνίας. Ωστόσο, η πιο σημαντική του συνεισφορά θα μπορούσε να θεωρηθεί η προσθήκη σκηνών με γυναίκες, που γδύνονταν πρόθυμα ή τους έσκιζαν τα ρούχα. Αυτό έδωσε μια καινούρια ώθηση και στους ζωγράφους των εξωφύλλων, που ανανέωσαν τα θέματά τους, και η κυκλοφορία ανέβηκε πάλι.<br /><br />Μέσα σε εφτά χρόνια, ο Τίνσλεϊ συνεισέφερε 27 μυθιστορήματα, περίπου τέσσερα κάθε χρόνο. Εκεί που ο Ίσκιος του Γουόλτερ Γκίμπσον ενδιαφερόταν για το μυστήριο και την μαγεία, ο Ίσκιος του Τίνσλεϊ είχε σχεδόν πάντα να κάνει με γρήγορα αυτοκίνητα και τρένα. Μία από τις καλύτερες ιστορίες του ήταν το ‘‘Μπέρδεμα του Πούλεξ’’, που ήταν μια γρήγορη σαν αστραπή ωδή στα ατμοκίνητα άρματα και τις γυαλιστερές σιδηροτροχιές. Εν τω μεταξύ, η φήμη του Ίσκιου απλώθηκε γρήγορα και στα άλλα μέσα. Ξεκίνησε η ομώνυμη ραδιοφωνική σειρά, που διήρκησε τελικά πέντε ολόκληρα χρόνια περισσότερο απ’ ότι το περιοδικό, ένα ημερήσιο κόμικ δημοσιευόταν επίσης σε πολλές εφημερίδες, καθώς και αμέτρητα άλλα προϊόντα, όπως το στυλό-φακός του Ίσκιου, οι μάσκες και οι κάπες του Ίσκιου, παιχνίδια και πολλά άλλα ακόμη.<br /><br />Ο Ίσκιος πρωταγωνίστησε συνολικά σε επτά ταινίες, με πρώτο τον γνωστό ηθοποιό του βουβού κινηματογράφου Ροντ Λα Ροκ να φορά την κάπα και το μαύρο καπέλα του στην ταινία ‘’Ο Ίσκιος χτυπάει’’. Επέστρεψε στην ταινία ‘’Διεθνές Έγκλημα’’, σε μια πιο ρεαλιστική εκδοχή ως αστυνομικός συντάκτης ραδιοφώνου. Ο Κέιν Ριτσμοντ πρωταγωνίστησε σε τρεις ταινίες του Ίσκιου, παραγωγής της Monogram, με τίτλους ‘’Πίσω από την Μάσκα’’, ‘’Ο Ίσκιος επιστρέφει’’ και ‘’Η εξαφανισμένη γυναίκα’’. Ακολούθησε η παραγωγή της Republic ‘’Ο αόρατος εκδικητής’’, για να φτάσουμε στην πιο γνωστή μεταφορά της Paramount το 1994 με πρωταγωνιστή τον Άλεκ Μπόλντγουϊν. Παραδόξως, αυτή η τελευταία ταινία ήταν και η μόνη όπου διατηρούνταν η αρχική ιδέα ενός Κράνστον-Ίσκιου που γινόταν αόρατος «θολώντας το μυαλό των ανθρώπων».<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/-tYGbPcfZBMk/TyagoCuPp6I/AAAAAAAAB0Q/tAqbq-hYDq0/s1600/4.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 225px; DISPLAY: block; HEIGHT: 290px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703422587897358242" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-tYGbPcfZBMk/TyagoCuPp6I/AAAAAAAAB0Q/tAqbq-hYDq0/s400/4.JPG" /></a><strong><span style="color:#000000;">Η δύση ενός θρύλου </span></strong></div><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ο Γουόλτερ Γκίμπσον συνέχισε να γράφει δύο περιπέτειες του Ίσκιου κάθε μήνα μέχρι τον Μάρτιο του 1943, όταν η παρακμάζουσα δημοτικότητα σε συνδυασμό με την έλλειψη χαρτιού λόγω του πολέμου ανάγκασαν το περιοδικό να εκδίδει μόνο ένα τεύχος το μήνα. Το 1946 ο Γκίμπσον εγκατέλειψε την σειρά λόγω διένεξης για το συμβόλαιο και αμέσως ένας καινούριος ‘’Μάξγουελ Γκραντ’’ προσλήφθηκε. Όμως, στις καινούριες περιπέτειες το μυστήριο εγκαταλείφθηκε και ο Λάμοντ Κράνστον, χωρίς την ειδική του αμφίεση, μετατράπηκε σε έναν διάσημο ιδιωτικό ντετέκτιβ σε μια σειρά με σύγχρονη αστυνομική ατμόσφαιρα. Οι μέρες όπου οι τίτλοι ήταν του στυλ ‘’Ο μασκοφόρος αρχηγός’’, ‘’Το γκρίζο φάντασμα’’ ή ‘’Ο θάνατος που έρπει’’ είχαν περάσει ανεπιστρεπτί. Το καλοκαίρι του 1949, με το 325ο τεύχος, το περιοδικό του Ίσκιου έκλεισε οριστικά, με τον χρόνο να έχει καταφέρει ότι δεν μπόρεσαν τόσοι και τόσοι αρχιεγκληματίες.<br /><br />Κατά την δεκαετία του ’60 το ενδιαφέρον για τον Ίσκιο επανήλθε. Τα παλιά μυθιστορήματα κυκλοφόρησαν από οίκους βιβλίων τσέπης, ενώ ο οίκος Belmont Books ανέλαβε την έκδοση μιας σειράς πρωτότυπων ιστοριών του Ίσκιου, με την πρώτη να την γράφει ο Γουόλτερ Γκίμπσον για χάρη των παλιών καλών ημερών. Το 1979 η Ακαδημία μαγικών τεχνών και επιστημών θα αποδώσει στον Γκίμπσον ειδικό πτυχίο για την προσφορά του, ενώ το βραβείο Λάμοντ, ειδικό για τα pulp περιοδικά, θα πάρει το όνομά του. Ο Γουόλτερ Γκίμπσον, αναγνωρισμένος και τιμημένος, θα πεθάνει το 1985 σε ηλικία 88 ετών.<br /><br />Αυτή ήταν λοιπόν, εν συντομία, η ιστορία ενός θρυλικού υπερήρωα της μαγείας και των μυστηρίων. Το βιβλίο του Randolph Cox, αν και γραμμένο στα αγγλικά, το είχα διαβάσει γρήγορα και ευχάριστα και το είχα ξεχάσει σχεδόν τελείως, όταν μερικά χρόνια αργότερα έπεσα πάνω σε μια άλλη αναπάντεχη αναφορά. Ένα σπίτι στο Γκρήνουιτς Βίλαντζ αναφερόταν από τους κατοίκους της περιοχής ως στοιχειωμένο από μια μορφή που φορούσε μαύρη κάπα και πλατύγυρο καπέλο. Κανένας που να ταίριαζε στην περιγραφή δεν είχε ζήσει σε αυτό το σπίτι αλλά, όπως ανέφερε η πηγή, την δεκαετία του ’30 είχε ζήσει εκεί ένας συγγραφέας, ονόματι Γουόλτερ Γκίμπσον, που το γνωστότερο δημιούργημά του ήταν ένας χαρακτήρας κόμικ, ο Ίσκιος… </span></div><br /><br /><div align="justify"></span><span style="color:#000000;"><em>Δημήτρης Αργασταράς, μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.</em> </span></div><br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-YMiPJaDf-bI/TyaggX7SxkI/AAAAAAAAB0E/RyZT7U1C3Ds/s1600/5.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 204px; DISPLAY: block; HEIGHT: 306px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703422456150279746" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-YMiPJaDf-bI/TyaggX7SxkI/AAAAAAAAB0E/RyZT7U1C3Ds/s400/5.JPG" /></a><span style="color:#000000;">- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...<br /></strong>Αριστούργημα..Ένα από τα καλύτερα άρθρα όλων των τευχών της "Φανταστικής Λογοτεχνίας", αντάξιο της αρθρογραφικής αξίας του Δημήτρη.<br /><br />ΥΓ. Η αρχή - όπως για τον Ίσκιο, έτσι και για εμάς τους ρομαντικούς της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ αλλά και όλων των άλλων φίλων και συλλογικοτήτων που οραματίζονται μια συνολική πολιτισμική ανάπλαση της πατρίδας μας- είναι "μια ζωή, πάνω απ' όλα, με τιμή". Η πραγματοποίηση του οράματος απαιτεί όμως προσήλωση και υπακοή. "Τυφλή υπακοή" στις επιταγές της Αρετής...<br />Δευτέρα, 23 Ιανουάριος, 2012<br /><br /><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...<br /></strong>Γεια σου ρε "Αλογισταρά" με τα διαμαντάκια που βρίσκεις..<br />Πέμπτη, 26 Ιανουάριος, 2012<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Ρε τί stand n fight και "απόλυτες υπακοές" τσαμπουνάτε; Ελευθερία ρεεε, Freedom!!! http://www.youtube.com/watch?v=diYAc7gB-0A<br /><br />Αριστεροχαρούμενος Θολοκουλτουριάρης<br />Παρασκευή, 27 Ιανουάριος, 2012<br /><br /><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...<br /></strong>Βρε καλώς τον Μάικλ...<br />Σάββατο, 28 Ιανουάριος, 2012<br /><br /><strong>Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...<br /></strong>Ευχαριστώ για τα καλά λόγια, φίλοι :)<br />Δευτέρα, 30 Ιανουάριος, 2012 </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-2692846462211804106?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-85127712611901057022012-01-21T03:32:00.000-08:002012-01-21T03:46:45.007-08:00<div align="justify"><span style="color:#000000;">Όπως περιγράφει ο Νικηφόρος Διαμαντούρος<span style="font-size:85%;">(1)</span> στο ενδιαφέρον βιβλίο του που φέρει τον τίτλο «Πολιτισμικός δυϊσμός και πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης»<span style="font-size:85%;">(2)</span> από την ίδρυση κιόλας του νέου ελληνικού κράτους υπήρξαν δυο έντονα αντιμαχόμενες πολιτισμικές παραδόσεις, τα βασικά χαρακτηριστικά των οποίων έχουν παραμείνει αξιοσημείωτα αναγνωρίσιμα κι έχουν διαμορφώσει την διαδρομή της σύγχρονης Ελλάδας μέχρι και σήμερα. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Από τη μια υπάρχει η παραδοσιακή ελληνική κουλτούρα, γνωρίσματα της οποίας αποτελούν η εσωστρέφεια, η επιφύλαξη προς τον καπιταλισμό και την οικονομία της αγοράς, η προσκόλληση σε προνεωτερικές πρακτικές, ο «λανθάνοντας αυταρχισμός (sic)» και η αμφισβήτηση προς κάθε τι ξένο. Μεταξύ των τάσεων που πηγάζουν από αυτή την κουλτούρα είναι μια διάχυτη αίσθηση εθνικισμού, μια μόνιμη προβολή της σημασίας της Ελλάδος στις διεθνείς υποθέσεις και μια προδιάθεση ταύτισης με σύνολα και ομάδες που έχουν υποστεί αδικίες από τις χώρες του Νεωτερικού «west way of life». Στα πλαίσια αυτής της κουλτούρας, το «χομπεσιανό» κράτος της Νεωτερικότητας και η ατομικιστική «κοινωνία των πολιτών», αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 274px; DISPLAY: block; HEIGHT: 279px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700047473717547794" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-3juhU_h-pj0/Txqi-inMExI/AAAAAAAAByY/Jb1qFsXOfcE/s400/%25CE%25A01.JPG" /><span style="color:#000000;">Από την άλλη υπάρχει η νεωτερική ελληνική κουλτούρα, που αντλεί τις πνευματικές τις ρίζες από τον Διαφωτισμό και την παράδοση του πολιτικού φιλελευθερισμού. Ο συγγραφέας την παρουσιάζει ως εξωστρεφή και κοσμική, που ταυτίζεται με μεταρρυθμίσεις και αναζητά τον εξορθολογισμό στα πλαίσια μιας φιλελεύθερης, δημοκρατικής και καπιταλιστικής προοπτικής. Οι εκφραστές της κοσμοπολιτικής νεωτερικής κουλτούρας ευνόησαν την αφομοίωση της Ελλάδος στο διεθνές σύστημα. </span></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;">Το βασικό στοιχείο που καθιστά αυτές τις δυο κουλτούρες ισχυρές είναι η διαπεραστική τους φύση. Δηλαδή, το γεγονός ότι έχουν την ικανότητα να διατρέχουν θεσμούς και κοινωνικές ομάδες χωρίς να ταυτίζονται υποχρεωτικά μαζί τους. Λόγω της φύσης τους αυτής, οι δυο κουλτούρες κατάφεραν να αναπαραχθούν στο εσωτερικό του συνόλου σχεδόν των ελληνικών κοινωνικών ρυθμίσεων, με την παραδοσιακή να υπερτερεί σε επιρροή. </span></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;">Αφήνοντας στην άκρη τα συμπεράσματα του Διαμαντούρου, που ως νεωτεριστής δίνει έμφαση στην προοπτική επικράτησης της δεύτερης, αλλά χρησιμοποιώντας το επιτυχές αναλυτικό του σχήμα, μπορούμε να οδηγηθούμε σε χρήσιμες διαπιστώσεις. Πρώτα απ’ όλα, μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι η παραδοσιακή κουλτούρα συνδέθηκε με τον Ρομαντισμό. Στην ουσία ο ελληνικός Ρομαντισμός αποτέλεσε την «υψηλή κουλτούρα», που αναπαρήγαγε μέσω της δικής του κοσμοθέασης τα σχήματα της παραδοσιακής κουλτούρας στις τέχνες, τα γράμματα και την πολιτική. Και αν η ρομαντική κυριαρχία έλαβε χώρα στην καλλιτεχνική και λογοτεχνική ζωή του τόπου μας από την δεκαετία του 1850 ως τις αρχές εκείνης του 1880, η επικράτηση των παραδοσιακών και ρομαντικών σχημάτων στο πεδίο της διάχυτης κουλτούρας ήταν σχεδόν ολοκληρωτική μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970. </span></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;">Ο ελληνικός Ρομαντισμός, βασιζόμενος στην «πρώτη ύλη» της παραδοσιακής κουλτούρας, άφησε ως λογοτεχνική και εικαστική κληρονομιά κάποια έργα που εντάσσονται στο πλαίσιο του Φανταστικού. Ωστόσο, το σημαντικότερό του αποτύπωμα ήταν ο Μύθος του νέου ελληνισμού. Κατάφεραν, δηλαδή, οι εκφραστές του ελληνικού Ρομαντισμού να συγκροτήσουν έναν κοινωνικό Μύθο, παρουσιάζοντας μια συνολική οργάνωση εικόνων οι οποίες περιέκλεισαν μέσα τους ένα δυναμικό όραμα για την κίνηση της ζωής και ενέπνευσαν την συλλογική εθνική δράση</span>. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-cdO_H9tbiP4/Txqi7gkcwzI/AAAAAAAAByM/_Xksj98mtkU/s1600/%25CE%25A02.JPG"></div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 378px; DISPLAY: block; HEIGHT: 243px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700047421629580082" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-cdO_H9tbiP4/Txqi7gkcwzI/AAAAAAAAByM/_Xksj98mtkU/s400/%25CE%25A02.JPG" /> <br /><p align="justify"></a><span style="color:#000000;">O Mύθος αυτός εμπεριείχε το πολιτικό όραμα της εθνικής ενότητας στον χώρο και τον χρόνο, την αναπαραγωγή παραδοσιακών κοινωνικών τελετουργιών και τη νοοτροπία μιας μοναδικότητας (η οποία κατέληγε σε υπερήφανο εγωισμό ή σε καταθλιπτική απομόνωση, ανάλογα την ιστορική συγκυρία). Είναι αναμφίβολο ότι ο ρομαντικός ελληνικός Μύθος, εμπνευστές του οποίου υπήρξαν ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Σπυρίδωνας Ζαμπέλιος και άλλοι πνευματικοί άντρες του 19ου αιώνα, συνδέθηκε με συλλογικές ανατάσεις αλλά και με ιστορικά αδιέξοδα. Δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς άλλωστε, εφόσον οι κοινωνικοί Μύθοι δεν υφίστανται για να σταθεροποιούν, μα για να κινητοποιούν την βούληση, να παρέχουν όραμα για τον κόσμο, να δίνουν σκοπό σε ό,τι οι άνθρωποι είναι και δημιουργούν, όπως πολύ γλαφυρά περιέγραψε ο Ζωρζ Σορέλ στο γνωστό του έργο που φέρει τον τίτλο «Σκέψεις πάνω στη βία». <br /><br /></span><span style="color:#000000;">Ο ρομαντικός κοινωνικός Μύθος, ακόμη και όταν οι ρομαντικές επιρροές στις τέχνες και τα γράμματα της νεώτερης Ελλάδος έπαψαν να είναι έντονες, συνέχισε να αποτελεί την κινητήρια δύναμη του ελληνικού βίου. Το τέλος του σηματοδοτήθηκε με την έλευση της μεταπολίτευσης. Η νέα πνευματικότητα, που συνόδευσε την μεταπολιτευτική συνθήκη, εκπήγασε από την νεωτερική κουλτούρα και πρόκρινε ένα νέο όραμα για την ζωή. Το όραμα για την ζωή της μεταπολίτευσης αντικατέστησε τον ρομαντικό Μύθο. Επρόκειτο για ένα όραμα νεωτεριστικό, «ελευθεριακό», καταναλωτικό και κοσμοπολιτικό. <br /><br />Ωστόσο, όπως αποδείχτηκε, το όραμα ετούτο δεν είχε την αυθεντικότητα και τη δυναμική για να σχηματίσει έναν νέο κοινωνικό Μύθο. Ήταν αυτό που ο Σορέλ αποκαλούσε κοινωνική Ουτοπία. Ένα αφηρημένο σχήμα, απόμακρο απ’ τον ελληνικό ψυχισμό, βασισμένο σε συνθήματα και ρητορείες που παπαγάλισαν γελωτοποιοί της πολιτικής, τηλεοπτικοί καθοδηγητές και καλοπληρωμένοι «επαναστάτες». Το αποτέλεσμα ήταν έπειτα από μόλις τριανταπέντε χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων η καλλιτεχνική και λογοτεχνική δημιουργικότητα της χώρας σχεδόν εξατμίστηκαν, η Ουτοπία της μεταπολίτευσης να μην καταφέρει να αντιτάξει ένα ανάχωμα στην πανευρωπαϊκή οικονομική κρίση και να καταρρεύσει, μολονότι πανίσχυροι πολιτικοί και πολιτιστικοί φορείς προσπάθησαν με κάθε τρόπο να την κρατήσουν ενεργή.</span> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-E0RDD10JMtg/Txqi48bP39I/AAAAAAAAByA/3PTFycvWjPU/s1600/%25CE%25A03.JPG"></p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 315px; DISPLAY: block; HEIGHT: 207px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700047377567571922" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-E0RDD10JMtg/Txqi48bP39I/AAAAAAAAByA/3PTFycvWjPU/s400/%25CE%25A03.JPG" /> <br /><p align="justify"></a><span style="color:#000000;">Σήμερα βιώνουμε τις συνέπειες αυτής της κατάρρευσης. Και οι συνέπειες δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν κυρίως αρνητικές αποχρώσεις. Γιατί η Ουτοπία της μεταπολίτευσης δεν κατέρρευσε επειδή ένα νέο σχήμα ή ένας καινούργιος κοινωνικός Μύθος δημιουργήθηκε για να την αντικαταστήσει. Η μεταπολιτευτική Ουτοπία κατέρρευσε από εξωτερική πίεση, αφήνοντας τον ελληνικό βίο άνευ συλλογικού οράματος, έρμαιο στις συγκρουσιακές ορμές των ασυγκράτητων από κάποιο ενοποιητικό σχήμα ομάδων και ατομικοτήτων. <br /><br />H ιστορική συγκυρία του παρόντος βρίσκει την χώρα μας κοινωνικά αποδιοργανωμένη, οικονομικά ανάπηρη και πολιτικά νεκρή. Υπάρχει, βέβαια, και κάτι ικανό να γεννήσει αισιοδοξία. Κι αυτό δεν είναι άλλο από το ίδιο το τέλος της μεταπολιτευτικής Ουτοπίας. Στην θέση της -κάποτε- επιβεβλημένης Ουτοπίας δεν βρίσκεται ακόμη κάτι. Ωστόσο, η έλλειψή της γέννησε έναν κοινωνικό βρασμό και μια πολεμική σχέση ανάμεσα σε διαφορετικές προοπτικές. <br /><br />Εμείς, ως ρομαντικοί εκφραστές του Φανταστικού, δεν έχουμε παρά να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε με ευχαρίστηση ομηρικού ήρωα αυτή την μάχη και να ελπίζουμε ότι στο τέλος θα καταφέρουμε να στρέψουμε την ελληνική κουλτούρα προς έναν νέο Ρομαντισμό από τον οποίο θα προκύψει ο καινούργιος κοινωνικός μας Μύθος. </span></span></p><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><em><span style="color:#000000;">Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.</span></em> <br /><br /></span><span style="color:#000000;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-8Ef-J4brZTM/Txqi1wbtMuI/AAAAAAAABx0/sKoMUBkTf20/s1600/%25CE%25A04.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 211px; DISPLAY: block; HEIGHT: 303px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700047322808660706" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-8Ef-J4brZTM/Txqi1wbtMuI/AAAAAAAABx0/sKoMUBkTf20/s400/%25CE%25A04.JPG" /></a></span><span style="font-size:85%;color:#000000;"><strong>Σχόλια </strong><br />1. Ένα από τα επιφανέστερα μέλη της ελλαδικής ακαδημαϊκής ελίτ (καθηγητής στο τμήμα πολιτικής επιστήμης και δημόσιας διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου σπούδασα κι εγώ), που πριν λίγο καιρό αποτέλεσε υποψήφιο μνηστήρα του πρωθυπουργικού θώκου.<br />2. Νικηφόρος Διαμαντούρος, «Πολιτισμικός δυϊσμός και πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης», Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2000. </span></div><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;color:#000000;"><strong>Εικόνες </strong><br />1. «Ιστορία» Νικόλαος Γύζης.<br />2α. Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος.<br />2β. Διονύσιος Σολωμός<br />3. Ζωρζ Σορέλ<br />4. Εξώφυλλο 9ου τεύχους της «Φανταστικής Λογοτεχνίας» </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση : </span></div><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...</strong><br />Ζήτω ο Μύθος του ελληνικού ρομαντισμού!<br />Σάββατο, 07 Ιανουάριος, 2012<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Έτσι! Πίσω στον Όμηρο και τους ηλιακούς ήρωες... δηλαδή εμπρός!!!<br />Hail!<br />GUARDIAN LORD<br />Τρίτη, 10 Ιανουάριος, 2012<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...<br /></strong>Ένα καταπληκτικό κείμενο ανάλυσης από τον Σταμάτη, που δημοσιεύτηκε και στο Κέρας (editorial) του 9ου τεύχους της Φανταστικής Λογοτεχνίας. <br /><br />Το τέλος της μεταπολιτευτικής Ουτοπίας (η ανάδειξη δλδ ότι διαθέτουμε ένα ανίκανο πολιτικό προσωπικό και μία, εν πολλοίς, ανεμάρτιστη και βολεμένη κοινωνική μάζα) όντως έχει βγει στο προσκήνιο, το ερώτημα τώρα είναι αν μπορούν να υπάρξουν σημάδια αλλαγής και ανέλιξης... <br /><br />Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. δείχνει το δρόμο...<br />Τετάρτη, 11 Ιανουάριος, 2012<br /><br /><strong>Ο/Η Αγανακτισμένος στο Πολιτικό είπε...</strong><br />Το εκνευριστικό με τη μεταπολιτευτική νεωτερική κουλτούρα είναι οτι οι εκφραστές της, έχοντας στον πλευρό τους το επικοινωνιακό σύστημα, παρουσιάζουν τη θέση τους ως τη μόνη αυτονόητη, φυσική και λογική και οτιδήποτε διαφορετικό δέχεται την απαξίωση και τη χλεύη ολόκληρου του πολιτικού, οικονομικού και επικοινωνιακού μηχανισμού που ελέγχουν και τους ελέγχει. <br /><br />Με αφετηρία τους δικούς τους μύθους, ΕΑΜ, ΕΔΑ, Λαμπράκης, Τιμημένο ΚΚΕ, Πολυτεχνείο, Τεμπονέρας, και προσφάτως "Αλέξης" (σκέτο) απολυτοποιούν την πραγματικότητα "αν δεν είσαι μαζί μου είσαι εναντίον μου", φορτίζουν ιδεολογικά, θετικά ή αρνητικά, όρους της Πολιτικής Επιστήμης που είναι ουδέτεροι από τη φύση τους όπως Σοσιαλισμός, Προοδευτισμός, Εθνικισμός, Συντηρητισμός αλλά και όρους της Κοινωνιολογίας πάλι ουδέτερους όπως Ρατσισμός και τους αποδίδουν ως ταμπέλες στους εαυτούς τους θετικά και σε αυτούς που δεν υιοθετούν άκριτα και δουλικά τις απόψεις τους αρνητικά. Χρησιμοποιούν μετά το επικοινωνιακό τους σύστημα για να δημιουργήσουν αντανακλαστικά στο ευρύ κοινό γύρω από τους όρους αυτούς, σε μια διαδικασία που θυμίζει το πείραμα με το σκύλο του Παυλόφ. <br /><br />Το καλό είναι οτι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αντίδραση στις μεθοδεύσεις αυτές, όχι μόνο πνευματικών ανθρώπων αλλά και του απλού κόσμου, των Ελλήνων που βαρέθηκαν να βλέπουν στις 17 Νοέμβρη δακρύβρεχτες ιστορίες για τους "νεκρούς του Πολυτεχνείου" και στις 25 Μαρτίου ειδικό δίωρο επεισόδιο τούρκικου σήριαλ. Πλησιάζει η μέρα που οι περισσότεροι από τους κυρίους και κυρίες (και πολλοί "κύριοι" που είναι "κυρίες") από αυτούς που παρουσιάζονται στο βιντεάκι της ΦΛΕΦΑΛΟ δεν θα έχουν μέρος να κρυφτούν. <br /><br />Hail FLEFALO<br />Πέμπτη, 12 Ιανουάριος, 2012<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />STAND UP AND FIGHT.. http://www.youtube.com/watch?v=b-B4hP-t85M<br />Πέμπτη, 12 Ιανουάριος, 2012<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...<br /></strong>Πολύ καλό το κείμενο του Σταμάτη και πολύ εύστοχα τα σχόλια του αγανακτισμένου. Χαιρετισμούς!<br />Κιμμέριος<br />Παρασκευή, 13 Ιανουάριος, 2012<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...<br /></strong>Επέλαση...http://www.youtube.com/watch?v=Ux6WI9oS7L4&amp;feature=related<br />Παρασκευή, 13 Ιανουάριος, 2012<br /><br /><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong><br />Φίλοι και συμπολεμιστές, η πορεία μας ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια, όταν και αφήσαμε το κάστρο της μοναχικής ενατένισης και αρχίσαμε το ταξίδι για την Μόρντορ, με σκόπό την καταστροφή του δακτυλιδιού... <br /><br />Είθε να έχουμε την δύναμη προκειμένου να αντέξουμε ως το τέλος..Είθε στο τέλος να δούμε τους αετούς να πετούν πάνω απ' τα κεφάλια μας..Είθε να μην γίνουμε νέοι "Ζαρατούστρες"..<br />Κυριακή, 15 Ιανουάριος, 2012 </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-8512771261190105702?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-17641054714042053412012-01-05T05:20:00.000-08:002012-01-16T06:04:44.628-08:00<div align="justify"><span style="color:#000000;">Στην συνθήκη της νεώτερης ελληνικής λογοτεχνίας ένα από τα βασικά ζητήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν συγγραφείς οι οποίοι θέλουν να δημιουργήσουν έργα του Φανταστικού είναι η σύνδεση της θεματολογίας τους με την διάχυτη κουλτούρα του τόπου μας. Σε αντίθεση με τους δυνητικούς συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας της δυτικής Ευρώπης, αλλά και των περισσότερων σλαβικών χωρών, που την πρώτη ύλη του Μύθου τους μπορούν να αναζητήσουν στις επιρροές είτε του αρχαίου παγανιστικού τους πολιτισμού είτε της μεσαιωνικής ιπποτικής τους παράδοσης εντός των χριστιανικών ιστορικών τους πλαισίων, οι νεώτεροι και οι σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς της λογοτεχνίας του φανταστικού δεν μπορούν να ακολουθήσουν με την ίδια ευκολία μια παρόμοια διαδρομή. Κι αυτό γιατί η ελληνική περίπτωση παρουσιάζει μια έντονη ιδιαιτερότητα.</span> <br /></div> <br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-vNLueree2sM/TwWkThPBs0I/AAAAAAAABwI/vK005Iw1oIY/s1600/1.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 239px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5694137959125726018" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-vNLueree2sM/TwWkThPBs0I/AAAAAAAABwI/vK005Iw1oIY/s400/1.JPG" /></a><span style="color:#000000;">Η ελληνική ιστορία λόγω του μεγάλου της βάθους χαρακτηρίστηκε, μεταξύ των άλλων, από την ανάδυση πολλών και διαφορετικών πολιτισμικών σχημάτων. Πρώτα και κύρια, η αρχαία ελληνική περίοδος τέμνεται σε τουλάχιστον δυο πολύ βασικά πλαίσια. Α) Το μυθικό των βασιλείων της εποχής του Ορφέα και του Ομήρου, εντός του οποίου το φαντασιακό στοιχείο ήταν ισχυρό και <span style="color:#000000;">B</span>) το κλασικό της περιόδου των πόλεων-κρατών, της έλευσης του Αλεξάνδρου και των (μετα)αλεξανδρινών βασιλείων, όπου η δύναμη του φαντασιακού εξισορροπήθηκε από εκείνη του Λόγου. <br /> <br /></span></span><span style="color:#000000;">Η πλούσια ελληνική κλασική κληρονομιά στις τέχνες και τα γράμματα απορρόφησε με το πέρασμα των αιώνων την προσοχή των ανθρώπων του πνεύματος. Η παγκόσμια εμβέλειά της έστρεψε τα βλέμματα των Ελλήνων σε μεγάλο βαθμό επάνω της, αφήνοντας την αρχέγονη μυθική κουλτούρα, εντός της οποίας υπάρχει άφθονη πρώτη ύλη που μπορεί να αποτελέσει έμπνευση για σύγχρονα έργα του Φανταστικού, κάπως «παραγκωνισμένη». Αντιθέτως, τα περισσότερα ευρωπαϊκά έθνη, σε μια πρώτη φάση, γνώρισαν την κλασική κουλτούρα ως αποτύπωση ενός κατακτητικού πολιτισμού (μέσω της ρωμαϊκής εξάπλωσης) και δεν την έκαναν «δική τους». Έτσι, οι λογοτέχνες των περισσότερων ευρωπαϊκών εθνών (ακόμη και σήμερα) όταν ανατρέχουν στην «αρχαία τους εποχή» συνδέονται με την αρχέγονη μυθική τους κουλτούρα. <br /> <br /></span><span style="color:#000000;">Αλλά και στην μεσαιωνική φάση του πολιτισμού της η Ελλάδα, μολονότι αποτέλεσε την πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, είχε την ατυχία να βιώσει μια ιστορική και πολιτισμική συντριβή (δηλαδή, την μακραίωνη υποδούλωση υπό τον τουρκικό ζυγό). Η εξέλιξη αυτή την οδήγησε στην απώλεια της αριστοκρατίας της, κι αυτή με τη σειρά της στην απώλεια της «υψηλής της κουλτούρας». Το αποτέλεσμα ήταν να απομείνει στην Ελλάδα η απομονωμένη δημοτική της κουλτούρα, η οποία –όπως πολύ χαρακτηριστικά έχουν δείξει οι έρευνες του Γκαίτε και άλλων στοχαστών- διατήρησε αρκετή από την στιλπνότητα και κάτι από τον λυρισμό της κλασικής κουλτούρας. Εμείς, όπως έχουμε γράψει και σε παλαιότερα άρθρα, είμαστε σε θέση να ανιχνεύσουμε στοιχεία του πνεύματος της αρχέγονης εποχής (που στην μεσαιωνική ιπποτική κουλτούρα είχε αναβιώσει), σε λαϊκούς θρύλους και τραγούδια, τα οποία έφτασαν μέχρι τις ημέρες μας. Η διαφορά με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά έθνη είναι ότι η τουρκική κατοχή δεν επέτρεψε να δημιουργηθεί μια ελληνική πνευματική ελίτ, που θα μπορούσε να είχε επεξεργαστεί σε επίπεδο «υψηλής κουλτούρας» τα στοιχεία αυτά ώστε να μπορούμε οι σημερινοί Έλληνες να τα χρησιμοποιήσουμε με ευκολία, (ενώ και οι επιρροές του ελληνικού Ρομαντισμού –εντός των πλαισίων του οποίου έλαβε χώρα μια τέτοια προσπάθεια- έπαψαν μετά το 1880, όπως δείξαμε στο πέμπτο μέρος του «δοκιμίου για την φανταστική λογοτεχνία», που δημοσιεύθηκε στο 5ο τεύχος του περιοδικού «Φανταστική Λογοτεχνία»). <br /> <br />Εφόσον στα «μυθικά» πεδία του ελληνικού πολιτισμού οι σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς του Φανταστικού δεν έχουν εύκολη πρόσβαση, οι επιλογές που μένουν είναι δυο. Ή να εισέλθουν σε μυθικά πεδία άλλων εθνών ή να δοκιμάσουν να αναδείξουν τα δυσπρόσιτα δικά τους. Και οι δυο είναι θεμιτές, εφόσον το λογοτεχνικό αποτέλεσμα που προκύπτει είναι καλό. Ωστόσο, η δεύτερη είναι σαφώς πιο δύσκολη και απαιτεί μεγαλύτερο ρίσκο. <br /> <br />Ο Φώτης Κατσιμπούρης στο βιβλίο του που φέρει τον τίτλο «Ο Όρκος» έκανε την δεύτερη επιλογή. Πρόκειται για μια απόφαση που αξίζει ένα εύγε για το θάρρος της. Πόσο μάλλον όταν το αποτέλεσμα είναι αξιοσημείωτο. <br /></div> <br /><div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-jT3HKcbv-9k/TwWkQ2dMqfI/AAAAAAAABv8/XFXBO_lkxeU/s1600/2.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 202px; DISPLAY: block; HEIGHT: 312px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5694137913282701810" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-jT3HKcbv-9k/TwWkQ2dMqfI/AAAAAAAABv8/XFXBO_lkxeU/s400/2.JPG" /></a>Ο Φώτης με τον «Όρκο» κάνει ένα μεγάλο δώρο στην ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού. Της προσφέρει ένα πραγματικά αξιόλογο έργο. Παρουσιάζει ένα μυθιστόρημα που ενώ θεματικά είναι σφυρηλατημένο στον εσώτερο πυρήνα της ελληνικής λαϊκής παράδοσης δεν υστερεί καθόλου σε «ατμόσφαιρα fantasy» από τα αντίστοιχα δυτικά. Αν θελήσουμε να το κατατάξουμε σε κάποια από τις κατηγορίες της φανταστικής λογοτεχνίας, θα συμπεράνουμε ότι βρίσκεται ανάμεσα στο επικό και στο ιστορικό μυθιστόρημα. <br /> <br />Ο λόγος του Φώτη είναι επικός, ρομαντικός και διαθέτει μια ιδιάζουσα ατμοσφαιρικότητα, που τον βοηθά να δημιουργήσει ένα επιτυχημένο μυθιστόρημα του Φανταστικού, στο οποίο εκφράζει με αυθεντικό τρόπο την μεσαιωνική, ελληνική, λαϊκή κουλτούρα. Όπως είναι αναμενόμενο από τα όσα έχω αναφέρει μέχρι εδώ, ως συγγραφέας γνωρίζει πολύ καλά την βυζαντινή ιστορία, πράγμα που κάνει το θέμα του μυθιστορήματός του να ευδοκιμεί στο μεσαιωνικό περιβάλλον που το έχει «τοποθετήσει». <br /> <br />Η αφήγηση δεν βασίζεται στην καταιγιστική δράση. Ωστόσο, διαθέτει μια σταθερή πνοή, που κάνει την υπόθεση να μην βαλτώνει και να ρέει ομαλά ως το τέλος. Οι πολεμικές περιγραφές είναι πολύ καλές. Ισάξιες με εκείνες ξένων αναγνωρισμένων λογοτεχνών του Φανταστικού. <br /></div> <br /><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/--3VVAEgucuE/TwWkN2dj0HI/AAAAAAAABvw/3IkQY8_sLg4/s1600/3.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 237px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5694137861744611442" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/--3VVAEgucuE/TwWkN2dj0HI/AAAAAAAABvw/3IkQY8_sLg4/s400/3.JPG" /></a>Μια απ τις κορυφαίες στιγμές του έργου αποτελεί το τρίτο κεφάλαιο, στο οποίο περιγράφεται η απόπειρα ενός ιππότη να κατέβει στο βασίλειο του Άδη. Με τρεις παραγράφους του εν λόγω κεφαλαίου, θα κλείσω το άρθρο ευχόμενος στον Φώτη Κατσιμπούρη να είναι καλοτάξιδο το ωραίο του βιβλίο. <br /> <br /><em>«Στο βάθος, πέρα από τις νησίδες, τα μεγάλα πλατάνια, οι ιτιές και οι οξυές συνέχισαν να παίρνουν αλλόκοτα σχήματα, όσο περνούσε η ώρα και το φως λιγόστευε. Σε κάποια στιγμή του φάνηκε ότι πήραν το σχήμα τεράστιων ανδρών που ορθώνονταν αγριεμένοι για να παλέψουν, και την ίδια στιγμή του φάνηκε ότι άκουσε τις κραυγές τους, κάτι σαν μακρινές ιαχές, κάτι σαν σβησμένες βροντές… <br /> <br />Δεν έπεσε έξω σε αυτό που φοβόταν. Αν και είχε χαμηλώσει το βλέμμα, για να κοιτάζει μόνο την επιφάνεια της λίμνης και τη στράτα του φεγγαρόφωτου, ένας μεγάλος όγκος σαν βράχος πελώριος, ήρθε κι έπεσε μπροστά του, τινάζοντας κατά πάνω του ένα μεγάλο κύμα. Πρόλαβε να ξεχωρίσει τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου σ’ εκείνον τον όγκο, και κατάλαβε ότι είχε δει το κεφάλι ενός τιτάνα να πέφτει στη λίμνη κομμένο από το χέρι του πανάρχαιου θεού. <br /> <br />Τόλμησε να κοιτάξει ψηλά. Ο θεός, πάνοπλος, είχε την όψη μιας πύρινης γιγαντομορφής με σκοτεινιασμένα μάτια. Μέσα τους φώλιαζαν κατακόκκινες σπινθηροβόλες κόρες που άστραφταν τον θυμό του θεού, ενώ αυτός πατούσε αγέρωχα πάνω στα δέντρα της λίμνης και ψήλωνε ως τον ουρανό, κάθε φορά που έκαμε μια κίνηση θεϊκής μανίας για να εξοντώσει τους αντιπάλους του.» <br /></em> <br /><em>Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.</em> <br /> <br />- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση : <br /> <br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Χάρης είπε...</strong> <br />Πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση(εξαιρετική η εισαγωγή που εξηγεί την λογοτεχνικ'η συνθήκη του Φανταστικού στην χώρα μας). Μπράβο στον Φώτη Κατσιμπούρη για την επιλογή του και για την δημιουργία του. <br />Παρασκευή, 23 Δεκέμβριος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Γιώργος Doomsword είπε... <br /></strong>Χρόνια Πολλά στους ιππότες της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ και στους απανταχού ρομαντικούς λάτρεις του Φανταστικού ! <br />Κυριακή, 25 Δεκέμβριος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Γιάννης Παπαδημητρόπουλος είπε...</strong> <br />Δεν έχω διαβάσει ακόμα τον Όρκο, αν και είναι στα μελλοντικά μου σχέδια. Πάντως φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η μεταφορά λαικών μύθων του ευρύτερου ελληνικού χώρου σε μορφή φάνταζι. Σύμφωνω με την άποψη του Σταμάτη πάνω στο θέμα. <br /> <br />Πριν από κάποια χρόνια το κανάλι της Βουλής είχε βάλει σε βραδινή ώρα κατά τη διάρκεια των γιορτών μια ταινία που αποτελούσε μεταφορά του μύθου του Νεκρού Αδελφού. Ήταν ελληνική παραγωγή, πολύ λιτή αλλά αρκούντως ατμοσφαιρική. Δυστυχώς ήμουν τότε αρκετά μικρός σε ηλικία για να συγκρατήσω τίτλο ή συντελεστές και το παρακολούθησα λόγω της έμφυτης έλξης μου από το Φανταστικό και λόγω του οτι έβλεπα να ζωντανεύει μπροστά μου κάτι που είχα κάνει στο σχολείο. Θα ήθελα να ρωτήσω αν κάποιος γνωρίζει κάτι για την παραγωγή αυτή και αν μπορώ να τη βρω κάπως. Ίσως, τώρα εν αναμονή της αναγνώσεως του Όρκου να κάνω και εγώ την έρευνα μου πάνω στην συγκεκριμένη ταινία. Έχει κανείς κάποια ιδέα πέρι τίνος πρόκειται; <br />Τρίτη, 27 Δεκέμβριος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong> <br />Ελάχιστα κείμενα από αυτά που κάναμε στο σχολείο μου έχουν μείνει στο μυαλό και ένα από αυτά είναι το τραγούδι του νεκρού αδελφού. Εξαιρετική η ιδέα του Φώτη Κατσιμπούρη, για την εκτέλεση δεν μπορώ να τοποθετηθώ ακόμα διότι δεν έχω διαβάσει το βιβλίο. Μπράβο πάντως που ο συγγραφέας ασχολήθηκε με τις δικές μας παραδόσεις. Η ταινία που αναφέρει ο Γιάννης μάλλον είναι η "Ο όρκος του νεκρού αδελφού" και μπορεί να βρεθεί -σε κομμάτια- στο youtube. Καλές γιορτές και καλή χρονία να έχουμε! <br /> <br />Κιμμέριος <br />Πέμπτη, 29 Δεκέμβριος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Γιάννης Παπαδημητρόπουλος είπε...</strong> <br />Τέλεια, ευχαριστώ για την πληροφορία. Θα το δω από εκεί και θα ψάξω μήπως υπάρχει και κάποιο Link σε κάποιο μπλογκ για να το κατεβάσω κιόλας. <br /> <br />Καλές γιορτές και ευτυχισμένος ο νέος χρόνος 2012. <br />Παρασκευή, 30 Δεκέμβριος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong> <br />Καλή Χρονιά εύχομαι στους ρομαντικούς και υπέρμαχους της Ιερής μας Φαντασίας! <br /> <br />GUARDIAN LORD <br />Σάββατο, 31 Δεκέμβριος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong> <br />Καλή χρονιά και πολλές νίκες στη Λέσχη και στους Φρουρούς της Αυθεντικής Ζωής, εύχομαι.. <br /> <br />ΥΓ. "All time classic" παραμένει το μήνυμα παλαιότερης πρωτοχρονιάτικης ευχής του Γιάννη.. <br />"Σαν τα λεφτά που έφαγε ο Εφραίμ στο Βατοπέδι, τόσα καλά σας εύχομαι ο χρόνος να σας φέρει"!!! <br />Σάββατο, 31 Δεκέμβριος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...</strong> <br />Καλή Χρονιά και ευτυχές το νέο έτος ! <br /> <br />Για το βιβλίο του κ. Κατσιμπούρη έχω ακούσει καλά λόγια, φαίνεται πως είναι επιτυχημένο και ως σύλληψη και ως εκτέλεση. <br />Hail ! <br />Κυριακή, 01 Ιανουάριος, 2012 </span> <br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-1764105471404205341?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-80043061046713540872011-12-22T04:09:00.000-08:002012-01-16T06:01:01.848-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-qKH1GHRKlYM/TvMfB1oRufI/AAAAAAAABt4/3wspbA91LhI/s1600/Z-1.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 371px; DISPLAY: block; HEIGHT: 191px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688924870735411698" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-qKH1GHRKlYM/TvMfB1oRufI/AAAAAAAABt4/3wspbA91LhI/s400/Z-1.JPG" /></a> <br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Καθώς η κοινωνική και οικονομική μας πραγματικότητα βρίσκεται ακόμα στον αστερισμό της κατήφειας και οι μέρες της γιορτής των Χριστουγέννων όλο και πλησιάζουν, καλό θα ήταν να επιχειρήσουμε να πάρουμε μια ανάσα στρέφοντας το βλέμμα μας σε πράγματα ομορφότερα. Ο κόσμος των παιδικών βιβλίων και των παραμυθιών προσφέρεται για κάτι τέτοιο. Γιατί πρόκειται για έναν κόσμο αληθινό σαν την ζωή και ταυτόχρονα μαγικό σαν τα όνειρά μας, όπου όλα μπορεί να συμβούν φτάνει κανείς να το θέλει, έναν κόσμο με μικρούς ήρωες και ηρωίδες που, παρά τις δυσκολίες τους, στο τέλος νικούν. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Αυτός είναι και ο κόσμος των βιβλίων της Εύης Πετροπούλου-Λιανού, η οποία διακονεί τα τελευταία χρόνια με σεβασμό και αγάπη το παιδικό βιβλίο. Μετά τις σπουδές της στην δημοσιογραφία, ταξίδεψε στην Γαλλία όπου εργάστηκε στην εφημερίδα ‘‘Le Libre Journal’’ και εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο ‘‘Geraldine et le lutin du lac’’. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το πρώτο της παραμύθι ‘‘Η Κόρη της Σελήνης’’ (Οσελότος, 2010), και πρόσφατα η μεταφορά της Geraldine στα ελληνικά ‘‘H Ζεραλντίν και το Ξωτικό της λίμνης’’ (Έναστρον, 2011). </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-JDwU3M2ZJ1E/TvMe-7D8pcI/AAAAAAAABts/AThWIbTj2Sg/s1600/Z-2.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 211px; DISPLAY: block; HEIGHT: 250px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688924820654040514" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-JDwU3M2ZJ1E/TvMe-7D8pcI/AAAAAAAABts/AThWIbTj2Sg/s400/Z-2.JPG" /></a>Η μικρή Ζεραλντίν ζει σε μια σύγχρονη μεγάλη πόλη μαζί με τους γονείς της, τον μεγαλοδικηγόρο πατέρα της και την διευθύντρια περιοδικού μόδας μητέρα της. Οι τρεις τους αποτελούν μια αγαπημένη, αρμονική οικογένεια, και η Ζεραλντίν είναι ευτυχισμένη, απολαμβάνοντας τις ανέσεις και τα παιχνίδια που της προσφέρουν οι γονείς της. Αλλά, περισσότερο απ’ όλα, η Ζεραλντίν απολαμβάνει τις μέρες που περνά μαζί με τον επαρχιώτη παππού της, σε ένα υπέροχο εξοχικό σπίτι, κοντά σε μία γαλήνια σμαραγδένια λίμνη. Εκεί οι μέρες κυλούν ήρεμα και ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Ο κήπος είναι ολάνθιστος, η σοφίτα περιέχει βιβλιοθήκες με παραμύθια και ξύλινα παιχνίδια, το σπίτι είναι γεμάτο σκορπισμένες αναμνήσεις. Παππούς και εγγονή συνηθίζουν να πηγαίνουν για ψάρεμα στην λίμνη, και εκεί ο παππούς Λιονέλ αφηγείται στην Ζεραλντίν γοητευτικά παραμύθια για έναν ολόκληρο, άλλο κόσμο που βρίσκεται κάτω από τα νερά, στον βυθό. Είναι ο κόσμος του Βασιλιά Φύκια και του Βασιλιά Άσχημου Βάτραχου, που βρίσκονται σε μακροχρόνια πολεμική διένεξη, και της φυλακισμένης στις όστρακο-φυλακές Βασίλισσας Ανεμώνης. Ένας κόσμος με σοφούς αχινούς και φύλακες ιππόκαμπους, και με την γοργονο-πριγκίπισσα Αλγυόνα, που θέλει να ανεβεί στην επιφάνεια, για να γνωρίσει την όχθη και τα παράξενα δίποδα όντα που περιφέρονται εκεί. Είναι ο κόσμος που προστατεύεται από την γαλάζια Νεράιδα της Λίμνης, ένας κόσμος με μαργαριταρένια δωμάτια και κοραλλένιες κουρτίνες. Ο κόσμος του μικρού πράσινου ξωτικού, με το κόκκινο σκουφί, που βρίσκει η Ζεραλντίν μεταμορφωμένο σε κόκκινο ψαράκι. Γιατί φαίνεται πως και η μικρή Ζεραλντίν, όπως και ο παππούς της, μπορεί και βλέπει τα όντα αυτού του άλλου, μαγικού κόσμου, και καταλαβαίνει τις φωνές τους... </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Το βιβλίο είναι πραγματικά μαγευτικό και η εικονογράφηση που το συνοδεύει αξιοθαύμαστη. Πιστή στους κανόνες των παραμυθιών και των παιδικών αφηγήσεων, η συγγραφέας πετυχαίνει να μας παρασύρει στην πλούσια φαντασία της ιστορίας και στην μυσταγωγική έλξη των εικόνων της. Δεν είναι δύσκολο και οι μεγαλύτεροι να παρασυρθούν από την ομορφιά τους, και εύκολα μπορούμε να φανταστούμε πόσο θα κερδίσει τους μικρούς αναγνώστες.</span><span style="color:#000000;"></div></span><span style="color:#000000;"><br /><div align="justify"><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-42xclpkQViQ/TvMe6FfE5vI/AAAAAAAABtg/HRb2omfyOH8/s1600/Z-3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 306px; DISPLAY: block; HEIGHT: 193px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688924737552836338" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-42xclpkQViQ/TvMe6FfE5vI/AAAAAAAABtg/HRb2omfyOH8/s400/Z-3.jpg" /></a>Εν κατακλείδι, λένε πως τα παραμύθια καταφέρνουν να μας κερδίσουν επειδή είναι δισυπόστατα, θέλγοντας με την απλότητά τους και σαγηνεύοντας με την αλήθεια που διαισθανόμαστε κρυμμένη μέσα τους, και ‘‘Η Ζεραλντίν και το ξωτικό της λίμνης’’ είναι η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό... </div><br /><div><span style="color:#000000;"><em>Δημήτρης Αργασταράς, μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.</em></span></div><br /><div></div><br /><div><span style="color:#333333;">- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση: </span></div><br /><div><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Γιάννης Παπαδημητρόπουλος είπε...</strong><br />Με χαροποιεί που κυκλοφόρησε επιτέλους και ο τέταρτος τόμος του Πηγαδιού. Τώρα πια είναι ολοκληρωμένο το έργο στη μετάφρασή του στα Ελληνικά. Αν κρίνουμε από τους πρώτους 3 τόμους είμαι σίγουρος οτι θα είναι μεταφραστικά αλλά και καλλιτεχνικά άρτιο το αποτέλεσμα. Επίσης είναι ενθαρρυντικό οτι μέσα στην οικονομική, πολιτική και αξιακή κρίση έχει ενταθεί η πνευματική παραγωγή με αξιόλογα έργα που χρησιμοποιούν τη Φαντασία για να πλάσουν συνειδήσεις και να αποτελέσουν το φάρο που η ταραγμένη εποχή μας χρειάζεται. Πέρα από τα προιόντα της δήθεν ανθρωπιστικής αλλά στην πραγματικότητα ψεύτικης και καταναγκαστικής "κουλτούρας" υπάρχουν και τα δημιουργήματα της αληθινής έμπνευσης που τόσο ανάγκη έχουμε.<br />Δευτέρα, 12 Δεκέμβριος, 2011 </span></div><br /><div><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong><br />Όπως τα λέει ο Γιάννης...<br />Αντοχή να έχουμε, μόνο. Γιατί χωρίς αυτήν όλα τα καλά εξαφανίζονται. Πρέπει να δώσουμε στην ποιότητα συνέχεια. Αυτή θα είναι η εγγύηση ενός νικηφόρου μέλλοντος. Και για να υπάρξει συνέχεια, πρέπει να υπάρξει αλληλοϋποστήριξη (τουλάχιστον)...<br />Τετάρτη, 14 Δεκέμβριος, 2011 </span></div><br /><div><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Σερί τα λογοτεχνικά τεκτενόμενα...στην όαση της ΦΛΕΦΑΛΟ. !<br />Ποιός έχει κάνει τη μετάφραση στον 4ο τόμο ?<br />Guardian Lord<br />Πέμπτη, 15 Δεκέμβριος, 2011 </span></div><br /><div><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong><br />Guardian, o Βλαντής το έχει μεταφράσει, όπως και τα προηγούμενα.<br />Πέμπτη, 15 Δεκέμβριος, 2011 </span></div><br /><div><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...</strong><br />Να υπενθυμίσουμε, επίσης, πως με κάθε αγορά βιβλίου, η νέα διεύθυνση των εκδόσεων Μαγικό Κουτί δίνει ένα ακόμη δώρο!<br />Πέμπτη, 15 Δεκέμβριος, 2011 </span></div><br /><div><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Guardian "D" Lord είπε...</strong><br />Επιτέλους κυκλοφόρησε το νέο τεύχος !<br />Το Ράγκναροκ στο εξώφυλλο είναι ιδανικό για την περίοδο του χειμερινού ηλιοστασίου (περνάει μήνυμα...)<br />Θα ταιριάξει όμως απόλυτα και στο τεύχος του Χειμερινού Ηλιοστασίου του 2012.<br />Σήμερα το μερόνυχτο είναι μαγικό ! Καλή σπορά !<br />Τετάρτη, 21 Δεκέμβριος, 2011 </span></div><br /><div></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...</strong><br />Xρόνια Πολλά σε όλους τους φίλους. Sol Invictus !<br />Πέμπτη, 22 Δεκέμβριος, 2011 </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-8004306104671354087?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-7275803624151746542011-12-09T05:05:00.000-08:002012-01-16T06:01:01.849-08:00<div align="justify"><span style="color:#000000;">Σάββατο βράδυ. Το ποδοσφαιρικό ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού έχει μόλις ολοκληρωθεί. Το ισόπαλο αποτέλεσμα με αφήνει απογοητευμένο και δεύτερο στην βαθμολογία, ωστόσο η όλη εικόνα του αγώνα επιβεβαιώνει την άποψή μου ότι ο τεχνικός προσανατολισμός του Βαλβέρδε είναι υπερεκτιμημένος από τον άθλιο αθλητικό τύπο της εποχής μας κι από όσους αρέσκονται να συζητούν –ακόμη και να διαπληκτίζονται- για το ποδόσφαιρο, δίχως να μπορούν να αντιληφθούν τα όσα βλέπουν και χωρίς να έχουν επισκεφθεί το γήπεδο ποτέ στη ζωή τους (ευτυχώς που υπάρχουν και οι ατυχίες των τραυματισμών για να ξυπνούν τον Ισπανό και να τον οδηγούν σε ορθότερες διαχειρίσεις του έμψυχου υλικού που έχει στη διάθεσή του). </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Λίγο πριν τις δέκα βρίσκομαι μερικά μέτρα μακριά από το σπίτι μου. Νωρίς για να γυρίσω αλλά και αργά για να κανονίσω κάποια συνάντηση με φίλους. Μετά από λίγα λεπτά σκέψης η απόφαση λαμβάνεται. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και φεύγω για μια από τις αγαπημένες μου μοναχικές επισκέψεις στον κινηματογράφο. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Φτάνω μπροστά στο ταμείο έχοντας σκοπό να παρακολουθήσω το «Ανώνυμος», μια ταινία εποχής που αφορά τον Σαίξπηρ. Όμως, για κακή μου τύχη, το έργο προβάλλεται μετά τα μεσάνυκτα. Αντιλαμβανόμενος ότι δεν θα μπορέσω να «σκοτώσω» τόσον χρόνο μόνος μου, αναγκάζομαι να επιλέξω άλλο έργο. Τελικά, παίρνω εισιτήριο για το «Αθάνατοι (Immortals)». </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-9O8WHY6slEU/TuIIMtqIIXI/AAAAAAAABrc/PdJIZmjFr8w/s1600/1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 220px; DISPLAY: block; HEIGHT: 326px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684114694202728818" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-9O8WHY6slEU/TuIIMtqIIXI/AAAAAAAABrc/PdJIZmjFr8w/s400/1.jpg" /> <br /><p align="justify"></a><span style="color:#000000;">Πριν εισέλθω στην αίθουσα προλαβαίνω να γευματίσω βιαστικά. Κάθομαι στο τραπέζι και φέρνω στο νου την παρωδία «Clash of the Titans». Αρχίζω να χαμογελώ ενθυμούμενος την ανεπανάληπτη ατάκα «Release the Cracken(!)» και καταλήγω να γελώ βροντερά (την ώρα που οι γύρω με κοιτούν με περιέργεια) όταν η μνήμη μου ανασυγκροτεί τους μύδρους που είχε εξαπολύσει ο Guardian Lord στο εν λόγω έργο σε παλαιότερη ανάρτησή του. Είμαι, πλέον, πεπεισμένος ότι θα παρακολουθήσω κάτι παρόμοιο. <br /><br /></span><span style="color:#000000;">Τελικά, οι «Αθάνατοι» ήταν ελαφρώς καλύτεροι απ’ ότι τους περίμενα. Στον σωρό των αρνητικών στοιχείων τους μπορώ να ξεχωρίσω την απόλυτη έλλειψη συνέπειας στις ελληνικές μυθολογικές παραδόσεις (τα μυθικά πρόσωπα χρησιμοποιούνται απλά ως χαρακτήρες μιας fantasy υπόθεσης), το γεγονός ότι νέγροι, ινδοδραβίδες, τουρκομάνοι και πάσης φυλετικής προέλευσης ηθοποιοί υποδύονται αρχαίους Έλληνες, το ότι η υπόθεση είναι απλή και γεμάτη νοηματικά φάλτσα, καθώς επίσης και την επικίνδυνη ιστορική ακροβασία που φέρνει τους Έλληνες να πολεμούν τους Ηρακλειδείς (η οποία, όμως, εκτιμώ ότι δεν πρέπει να κρύβει δόλο, καθώς στην παραγωγή υπάρχει σημαντική συμμετοχή Ελλήνων της Αμερικής). Και τότε, τι καλό βρήκα στο έργο, θα μπορούσε να διερωτηθεί κάποιος αναγνώστης.<br /><br />Οι «Αθάνατοι» έχουν τρία θετικά στοιχεία. Το πρώτο είναι η σκοτεινή ατμόσφαιρα, σε συνδυασμό με την καλή φωτογραφία και την –κατά τη γνώμη μου- επιτυχημένη αποτύπωση των «κακών». Οι Ηρακλειδείς παρουσιάζονται σημαδεμένοι, κτηνώδεις, αμείλικτοι και φορώντας συνεχώς τρομερές μάσκες. Είναι σαφές ότι δεν συνδέονται άμεσα με κάποιο από τα προαρχαϊκά ελληνικά φύλα, όμως αν συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι το έργο δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια fantasy κινηματογραφική ταινία που απλώς χρησιμοποιεί ελληνικά ονόματα και χαρακτήρες, οι εν λόγω «κακοί» είναι τρομακτικοί, υποβλητικοί και επιβλητικοί.<br /><br />Το δεύτερο δυνατό στοιχείο της ταινίας είναι το «κάθαρμα» που ακούει στο όνομα Μίκυ Ρούρκ. Μπορεί ο άνθρωπος να είναι μέθυσος, κακοποιός και ό,τι άλλο θέλει, μπορεί να έχει συμμετάσχει σε ταινίες που κανονικά δεν θα έπρεπε, ωστόσο δεν παύει να είναι «πολύς» ηθοποιός. Δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου, ούτε γνωρίζω πολλά από υποκριτική για να εισέλθω σε λεπτομέρειες. Εκείνο, όμως, που αντιλαμβάνομαι είναι ότι ο Ρούρκ «γεμίζει» την οθόνη. Χωρίς να κάνει κάτι το ιδιαίτερο, μόνο που τον βλέπει κανείς έχει την αίσθηση ότι η υποκριτική του προσωπικότητα μαγνητίζει ολόκληρο το έργο επάνω της. Τον ακούς να μιλά ως πολέμαρχος-βασιλιάς των «κακών» και νιώθεις ότι η γη τρέμει. Τον βλέπεις να ξεφλουδίζει ξηρούς καρπούς και νομίζεις ότι θρυμματίζει κρανία. Τον ακούς να γελάει και ακούς... την κόλαση ! </span></p><br /><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-uabMy-fRrG4/TuIIIhMbiwI/AAAAAAAABrQ/kM8zuw1Y9rU/s1600/2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 338px; DISPLAY: block; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684114622137469698" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-uabMy-fRrG4/TuIIIhMbiwI/AAAAAAAABrQ/kM8zuw1Y9rU/s400/2.jpg" /></a><span style="color:#000000;">Όσο περνούν τα χρόνια και οι αποκαλύψεις για την ιδιωτική του ζωή πληθαίνουν, επιβεβαιώνονται οι εκτιμήσεις για την αρνητική χροιά του χαρακτήρα του. Ωστόσο, ως πραγματιστής των Μύθων, δεν μπορώ να αρνηθώ ένα «hail» σε έναν «γερόλυκο» που έχει υπάρξει ταυτόχρονα αθλητικός και αλκοολικός, διάσημος και περιθωριακός, με πλήρη βίο σαν τους βασιλιάδες της ομηρικής εποχής.<br /><br />Το τρίτο δυνατό στοιχείο των «Αθανάτων» έχει να κάνει με το φιλοσοφικό και πολιτικό υπόβαθρο που αναδεικνύει. Οι σεναριογράφοι παρουσιάζουν την πολιτική ηγεσία των Ελλήνων με χαρακτηριστικά της κλασικής εποχής. Οι Έλληνες επικεφαλείς είναι διαλλακτικοί, ορθολογιστές, διπλωμάτες και διαποτισμένοι από μια ραφιναρισμένη κριτική υπεροψία. Φέρουν, δηλαδή, τα στοιχεία της δημοκρατικής κουλτούρας. Αντιθέτως, ο «κακός» Υπερίωνας (Μίκυ Ρούρκ) αλλά και ο Θησέας, που αποτελεί τον πολέμαρχο των Ελλήνων, εκφράζουν επιτυχώς την «ομηρική κουλτούρα» του ευγενούς βάρβαρου. Ορμητικοί, σαρκαστικοί, άμεσοι, με αδάμαστη βούληση και θέληση για νίκη, σαρώνουν και οι δυο τα πάντα στο πέρασμά τους (με εξαίρεση κάποιες ατυχείς σκηνές στην αρχή του έργου, στις οποίες παρουσιάζονται ως φορείς σκεπτικισμού και αθεϊσμού-αλλά όπως προανέφερα, το έργο πάσχει από νοηματικά φάλτσα). Το ευχάριστο είναι ότι, πέρα από την επιτυχημένη αποτύπωση της αγαπημένης μας επικής κουλτούρας, το σενάριο των «Αθανάτων» ευνοεί την τραχιά αριστοκρατία από την διανοουμενίστικη και εκφυλισμένη δημοκρατικότητα. Είναι ενδεικτική η σκηνή κατά την οποία ο πολιτικός διοικητής των Ελλήνων διερωτάται μπροστά στον προελαύνοντα Ρούρκ γιατί δεν βρίσκουν μια πολιτικά ορθή λύση μέσω του διαλόγου και της διαπραγμάτευσης, με αποτέλεσμα να χάσει το κεφάλι του από το χτύπημα της λεπίδας του εισβολέα τον οποίο αντιμετωπίζει τελικά ο πολέμαρχος Θησέας με τον αρχέγονο ανδρικό τρόπο.<br /><br />Κλείνοντας θα πρέπει να προσθέσω στα συν την τελευταία σκηνή της ταινίας, η οποία απεικονίζει την αέναη μάχη μεταξύ των δυνάμεων του Νόμου και της Χάους στους ουρανούς.</span> </div><br /><div align="justify"><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-lr4I2zjv33A/TuIIFlpyawI/AAAAAAAABrE/bb5FK393kAM/s1600/3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 350px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684114571794737922" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-lr4I2zjv33A/TuIIFlpyawI/AAAAAAAABrE/bb5FK393kAM/s400/3.jpg" /></a>Αντίθετα με τους "Αθάνατους", ένα εξαιρετικό κινηματογραφικό έργο που δεν πρέπει να χάσει κανείς φίλος του Φανταστικού είναι "Το μυστικό του Μονόκερου". Πρόκειται για την μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του ξανθομάλλη comic ήρωα Τεν-Τεν, τον οποίο δημιούργησε ο Βέλγος Ζωρζ Ρεμί (γνωστός και ως Ερζέ). Η υπόθεση της ταινίας βασίζεται σε τρεις περιπέτειες του χάρτινου Τεν-Τεν («Το μυστικό του Μονόκερου», «Ο κάβουρας με τις χρυσές δαγκάνες», και «Ο θησαυρός του κόκκινου Ρακάμ»). Πρόκειται για ένα έργο κινουμένων σχεδίων, ωστόσο τους ρόλους υποδύονται ηθοποιοί που μετατρέπονται ψηφιακά σε cartoons. Στην παραγωγή και την σκηνοθεσία συνεργάστηκαν ο Πήτερ Τζάκσον με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ.<br /><br />Ομολογώ, βέβαια, πως δεν περίμενα ότι ο Σπίλμπεργκ θα μπορούσε να κάνει κάτι τόσο ωραίο. Φαίνεται πως ούτε κι ο ίδιος. Γι’ αυτό και κάλεσε σε συνεργασία τον Τζάκσον, ο οποίος αφήνει το ποιοτικό του αποτύπωμα στο έργο. «Το μυστικό του Μονόκερου» είναι σκοτεινό, ατμοσφαιρικό, γρήγορο και γεμάτο δράση. Είναι όσο θρίλερ απαιτείται για να ξεπεράσει την ποιότητα ενός απλού cartoon και όσο ελαφρύ χρειάζεται για να διατηρήσει παράλληλα και την cartoon ταυτότητά του. Η ισορροπία σε αυτό το επίπεδο είναι αριστοτεχνική.<br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-79iUqgFIhJ8/TuIIC1W7FvI/AAAAAAAABq4/dJkBLYdT_7o/s1600/4.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 262px; DISPLAY: block; HEIGHT: 351px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684114524470974194" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-79iUqgFIhJ8/TuIIC1W7FvI/AAAAAAAABq4/dJkBLYdT_7o/s400/4.jpg" /></a>Οι παρεμβάσεις του Σπίλμπεργκ, με τις φαντασμαγορικές αλλά και εξεζητημένες σκηνές δράσης οι οποίες διαποτίζονται από «αμερικανίστικο χιούμορ», ευτυχώς δεν «φορτώνουν» το έργο. Η χρήση των πιο εξελιγμένων τεχνολογιών για την δημιουργία ταινιών κινουμένων σχεδίων είναι σωστή και λειτουργεί ως μαγικό ραβδί στα χέρια των συντελεστών.<br /><br />Και το καλύτερο.. ; Ο Τζάκσον έχει ήδη αναλάβει μόνος του τη σκηνοθεσία της συνέχειας του έργου, η οποία σημειωτέον θα γυριστεί ως κανονική ταινία και όχι ως έργο κινουμένων σχεδίων. </div><br /><div><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ElGBQ-VrvzM/TuIH_pUa3LI/AAAAAAAABqs/7pCVPsA3RT8/s1600/5.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 249px; DISPLAY: block; HEIGHT: 303px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684114469699640498" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-ElGBQ-VrvzM/TuIH_pUa3LI/AAAAAAAABqs/7pCVPsA3RT8/s400/5.jpg" /></a>Περιμένοντας την συνέχεια, μπορώ χωρίς καμιά επιφύλαξη να δηλώσω ότι «Το μυστικό του Μονόκερου» αποτελεί την καλύτερη ταινία που έχω παρακολουθήσει εδώ και πολύ καιρό.<br /><br /><span style="color:#333333;"><span style="color:#000000;"><em>Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.</em></span><br /><br /><br />- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />O Σταύρος δίπλα στον Θησέα... Φαινομενικά μια ακόμα απράδεκτη σκηνή Χολιγουντιανού θράσους. Όμως πίσω από την κουρτίνα, ο Σταύρος (τυχαίο όνομα;) είναι κλέφτης και εύκολος στην προδοσία και συνυπάρχει με τον Έλληνα ήρωα. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Το μήνυμα σαφές... </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Επίσης, έχασα το μέτρημα στις φορές που αναφέρεται ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να καταστραφεί από εξωτερική εισβολή... από Ηρακλειδείς (ούτε αυτό τυχαίο). Γενικότερα η ταινία βρίθει μηνυμάτων, τα οποία περνούν αθόρυβα, πίσω από ένα ευτελές σενάριο.<br />Αποστολή εξετελέσθη! </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Hail! </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">GUARDIAN LORD </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Υγ1. Ναι, ο Μίκυ Ρουρκ είναι ο ιδανικός για μια ταινία με πρωταγωνιστή τον Kane (Wagner). Περιμένω αντισχόλιο Κιμμέριου...<br />Υγ2. Το νου μας για την επερχόμενη ταινία Χόμπιτ!!!!!<br />Παρασκευή, 25 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Σε ό,τι αφορά στον κινηματογράφο, ομολογώ πως έχω μια σχεδόν θολοκουλτουριάρικη προσέγγιση. Για τον λόγο αυτό, είμαι βέβαιος πως δεν θα μου αρέσει το Immortals. Εννοείται όμως πως θα τιμήσω τον Τεν-Τεν. Hail!<br />Κιμμέριος<br />Παρασκευή, 25 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Προσθήκη:<br />Οι Έλληνες της ταινίας αναφέρονται ως Έλληνες (Hellens) και όχι ως Γραικοί (Grreks).<br />Άλλη ταινία, που να συμβαίνει κάτι τέτοιο δεν μπορώ να βρω...<br />Έχω την εντύπωση πως η ταινία αποτελεί τον αντίλογο της ταινίας Clash of the titans, στα πλαίσια του μυστικού πολέμου προπαγάνδας των συντεχνιών του Χόλιγουντ.<br />Στο Clash of the titans το μήνυμα είναι: Screw the gods<br />Στο Immortals είναι: The gods need a hero </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">GUARDIAN LORD<br />Παρασκευή, 25 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...</strong><br />Με τόση ανάλυση που έπεσε, καλοί η κακοί οι Αθάνατοι είναι μια ταινία που με μπριζώσατε να δω..<br />Σάββατο, 26 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong><br />Guardian Lord,<br />όπως έγραψα και στο άρθρο, κρατώ μια επιφύλαξη ως προς την ενδεχόμενη αρνητική σκοπιμότητα των συντελεστών του έργου.<br />Το τελικό μήνυμα που ένιωσα να απευθύνει η ταινία ήταν ένα "stand up and fight! Απειλούμενε Έλληνα, αγνόησε την πολιτική ορθότητα και τον υπολογισμό και ακολουθησε την πολεμική κραυγή των ηρώων. Απόκτησε αξιοπρέπεια".<br />Σαφώς, όμως, είναι εκνευριστικά απαράδεκτη η κακοποίηση της ελληνικής μυθολογίας/προαρχαϊκής ιστορίας.<br />ΥΓ. Φαντάζομαι την αντίδραση της Κυράς σου, όταν η αρχαιοελληνίδα ιέρεια της ταινίας, σε μια νυχτιά, εγκατέλειψε τις προϋποθέσεις του ενάρετου βίου μιας τέτοιας λειτουργού για να κάνει...είδες τί!<br />ΥΓ2. Ναι! Έρχεται το "Χόμπιτ" και άλλες υποσχόμενες ταινίες. Ωστόσο, έρχεται και το "Clash of the Titans 2"!<br />"Release the Cracken!", χα, χα, χα!<br /><br />Κιμμέριε,<br />ο προηγούμενος που θυμάμαι να χρησιμοποιεί στο δημόσιο λόγο του την λέξη "θολοκουλτούρα" έγινε υπουργός! Προσοχή, λοιπόν...<br />Όντως, αξίζει πολύ ο Τεν-Τεν.<br /><br />Χάρη,<br />δες το! Όπως φαίνεται, έχει το ενδιαφέρον του. Ωστόσο, την Παρασκευή σου έχω κάτι που θα σου αρέσει περισσότερο, ως λάτρη του γυναικείου κάλλους και του Φανταστικού ταυτόχρονα..<br />Κυριακή, 27 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Παρεπιπτόντως οι ρομαντικοί αναμένουν επική παρουσία σου στη γιορτή της κοινότητας μεταφυσικού στις 28 Γενάρη... Hail and Kill!<br />GUARDIAN LORD<br />Υγ Ο Κιμμέριος κάνει τον Κινέζο στο σχόλιό μου για τον Μίκυ Ρουρκ - Κέην.... ;)<br />Κυριακή, 27 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Τι γίνεται ρε παιδιά; Έχω χάσει επεισόδια; Γυναικείο κάλλος την Παρασκευή, γιορτές της κοινότητας του μεταφυσικού τον Ιανουάριο... Δεν έχω ενημέρωση :-)<br />GL είναι καλή η ιδέα σου για τον Ρουρκ ως Κέην. Μου φαίνεται πως έχουν γίνει κινήσεις για γυρίσματα κάποιας ταινίας. Αναμένουμε στις επάλξεις...<br />Κιμμέριος<br />Τρίτη, 29 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Όσον αφορά την Παρασκευή, ο πρώην γραφίστας το περιοδικού μας φιλοξενεί στο bar του ένα event με γκοθούδες, sex και..βία!http://www.myspace.com/skullbar<br />Όσον αφορά το Μεταφυσικό, δες εδώ<br />http://www.metacon.gr/?p=108<br />Τετάρτη, 30 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Α Π Α Ι Τ Ω ειδική ανάρτηση για τα τεκτενόμενα της παρασκεύης! Θα'μαι και εγώ εκεί αόρατος...<br />:)<br />GUARDIAN LORD<br />Τετάρτη, 30 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Γιάννης Παπαδημητρόπουλος είπε...</strong><br />Πάντως θα πρέπει να μας ικανοποιεί το γεγονός οτι ακόμα και ιστορίες που προέρχονται καθαρά από subcreation χρησιμοποιούν δεκαετίες τώρα αρχαιοελληνικά ονόματα, γεγονότα και μοτίβα. Αυτό δείχνει οτι η αναγνωρισιμότητα του brand της ελληνικής μυθολογίας είναι τόσο μεγάλη που προσδίδει αξία σε υποδεέστερα δημιουργήματα και αποτελεί κράχτη για το κοινό-πελάτες-καταναλωτές. Αυτό είναι κάτι που το έλεγα ακόμα και για τον Ηρακλή και τη Ζήνα της δεκαετίας του 90, όταν όλοι όσοι ήξερα τα βρίζανε και επίσης συνεχίζω να το υποστηρίζω για τις συγκεκριμένες και παρόμοιες σειρές και ταινίες. Συγχωρήστε μου τους όρους Μαρκετινγκ, φταίει το ΜΒΑ!<br />Πέμπτη, 01 Δεκέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...</strong><br />Gothούδες με μαστίγια σε λίγη ώρα.<br />Θα μπούμε.. μέσα!<br />Παρασκευή, 02 Δεκέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong><br />Ένα θερμό "ευχαριστώ" στον Άκη για την φιλοξενία και τα κεράσματα στο party!<br />Guardian, για άλλη μια φορά θα καταλήξω στο συμπέρασμα πως είναι ατυχία που ζεις μακριά... </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Χάρη, τώρα όλη η προσοχή σου στο πρωτάθλημα του Judo. Θέλω ελληνικές διακρίσεις και εθνική ομάδα πραγματική, χωρίς ψευδοέλληνες τουρκομάνους της παγκοσμιοποίησης! </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Γιάννη, συμφωνώ με την θέση σου..(και περαστικά από το δυνατό μεθύσι)!<br />Σάββατο, 03 Δεκέμβριος, 2011<br /></div></span></div><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-727580362415174654?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-28357901565016633512011-11-24T00:13:00.000-08:002012-01-16T06:01:01.849-08:00<div align="justify"><span style="color:#000000;">«Ο μικρός Λάβκραφτ» αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα εικονογραφημένη νουβέλα που μας έστειλαν οι εκδόσεις «Οξύ», η οποία παρουσιάζει μια φανταστική εκδοχή της παιδικής ζωής του κορυφαίου λογοτέχνη Χ. Φ. Λάβκραφτ. Ο «Λάβκραφτ», εντός των σελίδων της εν λόγω νουβέλας, εμπλέκεται σε περιπέτειες στο σχολείο του, εξαναγκάζεται σε ανυπόφορες εκδρομές με τις θείες του (οι οποίες γίνονται αγωνιώδεις όταν εμφανίζονται παράξενοι συνταξιδιώτες), προσκαλεί πλάσματα από τους κόσμους της φαντασίας του στη γη κι επιτυγχάνει τέλος να ταξιδεύσει στον κόσμο των νεκρών, όπου συναντά λογοτέχνες όπως ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε, ο Σαρλ Μπωντλαίρ και ο Αρθούρος Ρεμπώ. </div><br /><p align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-MLeCSPltWfI/Ts39RFlds6I/AAAAAAAABpM/O6UgMAb_EU0/s1600/1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 399px; DISPLAY: block; HEIGHT: 271px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5678473175182980002" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-MLeCSPltWfI/Ts39RFlds6I/AAAAAAAABpM/O6UgMAb_EU0/s400/1.jpg" /></a><span style="color:#000000;">Φυσικά, όπως γίνεται κατανοητό, η παρουσιαζόμενη παιδική ζωή του Λάβκραφτ δεν έχει μεγάλη σχέση με την πραγματική. Αποτελεί απλώς ένα κόμικ που δημιουργήθηκε βασιζόμενο στις φαντασιώσεις που προκάλεσε στους συντελεστές του η σημαντική και παράξενη προσωπικότητα του κορυφαίου συγγραφέα. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό και ενδιαφέρον.<br /><br />Τα κείμενα διαπνέονται από ένα ανάλαφρο, αλλά ταυτόχρονα «κατάμαυρο», χιούμορ. Τα σκίτσα είναι λιτά, κυρίως ασπρόμαυρα, απλά και ταιριαστά με τη γενικότερη χιουμοριστική διάθεση που αποπνέει το έργο. </span></p><br /><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-tXXpZ4HIxTA/Ts39NoI3O7I/AAAAAAAABpA/rbwwII8zUKA/s1600/2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 401px; DISPLAY: block; HEIGHT: 181px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5678473115738782642" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-tXXpZ4HIxTA/Ts39NoI3O7I/AAAAAAAABpA/rbwwII8zUKA/s400/2.jpg" /></a><span style="color:#000000;">Ωστόσο, υπάρχουν και σημεία που γίνονται πιο αδρά για να αποτυπώσουν επιτυχώς την γοτθική αισθητική των δημιουργών.</span> </div><br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ZQgT_xIkAb8/Ts39KZDnUSI/AAAAAAAABo0/v1Jly8T-1tE/s1600/3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 201px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5678473060150628642" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-ZQgT_xIkAb8/Ts39KZDnUSI/AAAAAAAABo0/v1Jly8T-1tE/s400/3.jpg" /></a><br /><span style="color:#000000;">Συνολικά, η υπόθεση αναδεικνύει μέσα από τον χαρακτήρα του μικρού Λάβκραφτ το πνεύμα της αιώνιας παιδικότητας που λατρεύουμε οι ρομαντικοί και αυτό θεωρώ ως το πιο βασικό στοιχείο της επιτυχίας του έργου. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Σε ένα από τα μικρά συστατικά κείμενα που συνοδεύει την έκδοση αναφέρεται ότι το στυλ του εν λόγω κόμικ θυμίζει Τιμ Μπάρτον. Από την πλευρά μου δεν έχω παρά να επιβεβαιώσω αυτή την εκτίμηση.</span> </div><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-piyddZLGMJ0/Ts39ctMbu1I/AAAAAAAABpY/bH4hvuEzZoU/s1600/4.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 401px; DISPLAY: block; HEIGHT: 157px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5678473374793972562" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-piyddZLGMJ0/Ts39ctMbu1I/AAAAAAAABpY/bH4hvuEzZoU/s400/4.jpg" /> <br /><p align="justify"></a><span style="color:#000000;">Πριν κλείσω θα σταθώ λίγο και στους δημιουργούς του έργου. Ο συγγραφέας Jose Oliver και ο εικονογράφος Bartolo Torres, αμφότεροι Ισπανοί, βρίσκονται κοντά στην ηλικία μου (δηλαδή γύρω στα τριάντα) είναι ακροατές της Heavy Metal και του σκληρού ήχου και ξεκίνησαν να δημοσιεύουν τις ιστορίες τους σε ιστολόγια. Κάνω αυτή την αναφορά γιατί αντιλαμβάνομαι ότι οι δυο δημιουργοί εκφράζουν μια κατηγορία ανθρώπων εξαιρετικά οικεία σε μεγάλο μέρος Ελλήνων φίλων του Φανταστικού που έχουν δημιουργικές ικανότητες. Κι επειδή η αντιμετώπιση του Φανταστικού από το γερασμένο -και μη ανανεωμένο ακόμη- μεγαλύτερο μέρος του εκδοτικού κόσμου παραμένει σχεδόν σε όλη την Δύση, με εξαίρεση τις αγγλοσαξονικές χώρες, παρόμοια με αυτή που βιώνουμε στην Ελλάδα, θεωρώ ότι η επιτυχία των Oliver και Torres μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για πολλούς φίλους.<br /><br />Στην εποχή μας τα μέσα που βοηθούν την έκφραση και την δημοσιοποίηση της δημιουργικότητας είναι πολύ πιο ισχυρά απ’ ότι στο παρελθόν. Ας ελπίσουμε ότι θα δελεάσουν κι εμάς τους Έλληνες, προκειμένου να δραστηριοποιηθούμε δημιουργικά και να δώσουμε μια πνοή ζωντάνιας στην άγονη πατρίδα των ημερών μας.</span><br /><br /><em><span style="color:#000000;">Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.</span></em><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :</span><br /><br /><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Έχει όντως πλακίτσα..Τα κειμενάκια είναι έξυπνα. Θα προτιμούσα βέβαια πιο δυνατά σκίτσα, αλλά όπως γράφεις ταιριάζουν με το ύφος του έργου.<br />Δευτέρα, 14 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...</strong><br />Για κάντο καμιά πάσα και προς τα δώ<br />Τετάρτη, 16 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Χρήστος'Eddie'Μπαλτζής είπε...</strong><br />Κάποια πράγματα είναι τόσο απλά και λιτά,μα με πάρα πολύ βάθος και νόημα.Αυτή είναι και η έννοια της πνευματικής δημιουργικής αναπαράστασης που εκφράζει το δημιουργικό κόσμο...<br />Παρασκευή, 18 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...</strong><br />Πολύ καλό σκίτσο και πολύ καλό χιούμορ...<br />Παρασκευή, 18 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong><br />Συμπολεμιστές, ας ελπίσουμε ότι δεν θα αργήσουν να εμφανιστούν και ανάλογοι Έλληνες δημιουργοί<br />Κυριακή, 20 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Καλησπέρα παλληκάρια, εξαιρετική δουλειά όπως πάντα σε όλα τα άρθρα. Αλλά καθώς οι καιροί είναι δύσκολοι και χαμένοι στον ιστό της καταχνιάς θα ήθελα να ακούσω λόγια μιας ρομαντικής κοσμοθέασης ως κριτική του παρόντος και ανάλυση του μέλλοντος.<br />Κυριακή, 20 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...</strong><br />Αγαπητέ Ανώνυμε,<br />Ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια. </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;">Εκτιμούμε ότι ο ρομαντικός τόνος αντηχεί και στα άρθρα μας που βασίζονται κυρίως σε λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά θέματα. </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;">Σαφώς, οι τοποθετήσεις για ζητήματα πολιτικής, αισθητικής και διάχυτης κουλτούρας αποτελούν βασικά γνωρίσματα της προσπάθειάς μας και θα συνεχιστούν. </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;">Επίσης, θα συνεχιστούν και οι δράσεις/παρεμβάσεις έμπρακτης υποστήριξης της ρομαντικής μας κοσμοθέασης στο κοινωνικό πεδίο. </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;">Σε όλα αυτά, και για όλα αυτά, χρειαζόμαστε την υποστήριξη του κάθε φίλου που συνδέεται αισθητικά και θεωρητικά μαζί μας. </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;">Ζήτω ο Ανίκητος Ήλιος<br />Κυριακή, 20 Νοέμβριος, 2011<br /></p></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-2835790156501663351?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-16461350372809417442011-11-11T05:20:00.000-08:002012-01-16T06:01:01.849-08:00<div align="justify"><span style="color:#000000;"><em>«Πριν εισέλθω στο κύριο θέμα του εν λόγω άρθρου, οφείλω να τοποθετηθώ σε λίγες γραμμές για τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα τις τελευταίες μέρες στην πατρίδα μας. Ξεκινώντας, δεν έχω παρά να καταθέσω την διαπίστωση ότι ένα πολιτικό σύστημα (και όχι μόνο μια κυβέρνηση) που δεν δύναται να εξασφαλίσει την διεξαγωγή ιερών τελετουργικών εθνικής και κοινωνικής συνοχής, όπως είναι η στρατιωτική παρέλαση της επετείου του «ΟΧΙ», αποτελεί ένα σύστημα που σαφώς ανήκει στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. </em></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><em>Εκλαμβάνω ως θετικό το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός έχει πλέον αντιληφθεί την ποιοτική στάθμη του μεταπολιτευτικού κατεστημένου και του συμπεριφέρεται αναλόγως. Οφείλω, ωστόσο, να σημειώσω πως -εκτός από αγανακτισμένος- είμαστε κι ένας λαός που, σε αυτή την ιστορική φάση, δεν διαθέτει καμιά πολιτική κουλτούρα και αίσθηση ιστορικής συλλογικής συνείδησης. </em></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><em>Με ικανοποίησε η σκληρή -αλλά και εύστοχη- κατακραυγή, υπό το στίγμα του προδότη, πολιτικών θρασιμιών, που όντως πρόδωσαν δοκιμαζόμενα τμήματα του ελληνισμού στο όνομα κοσμοπολιτικών ιδεοληψιών και κατόπιν εντολών «Συμμάχων της κακιάς ώρας». Εκτίμησα ως εύστοχη συμβολική κίνηση την καταστροφή της σημαίας του υπερτροφικού, πολυπολιτισμικού νάνου που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση. </em></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><em>Με προβλημάτισε, όμως, η ικανοποίηση ενός πάγιου αιτήματος μεγάλου μέρους της Αριστεράς, δηλαδή του τέλους των παρελάσεων, που έλαβε χώρα -έστω και προσωρινά- «κάτω από την μύτη» των αγανακτισμένων Ελλήνων. Μια διαμαρτυρία που καταλήγει σε τέτοια αποτελέσματα και προσφέρει επικοινωνιακές νίκες στην Αριστερά, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια διαμαρτυρία που βουλιάζει ακόμη πιο πολύ την χώρα στο βούρκο «των τρόπων» της μεταπολίτευσης αντί να την απομακρύνει απ’ αυτόν».</em> </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Περνώντας, πλέον, σε θέματα σοβαρού περιεχομένου, θα αναφερθώ στη συναισθηματική ένταση και την αισθητική πνοή που προσφέρει στους ανθρώπους της αποχυμωμένης Νεωτερικής συνθήκης το πνεύμα του Αγώνα, το οποίο αναδύεται από τον αθλητισμό. Όντας αθλητής κι ίδιος, έχω βιώσει την εμπειρία του αγώνα. Όντας φίλαθλος θεατής, έχω νιώσει την ψυχική ένταση που προκαλεί η οπτική και συναισθηματική απορρόφηση του αγώνα των άλλων. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ως ρομαντικός οφείλω να ομολογήσω ότι εκφάνσεις του μηχανοκίνητου αθλητισμού που διεξάγονται με οχήματα συμβατικής εμφάνισης, δεν μου προκαλούν αισθητικό ενδιαφέρον. Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως με τους αγώνες της Formula και των μοτοσικλετών. Παρακολουθώντας κανείς τους κορυφαίους αγώνες μοτοσικλέτας του Moto GP, νιώθει την ανάσα του να κόβεται από τη συναισθηματική ένταση που δημιουργεί η θέα πολύχρωμων, μεταλλικών κεραυνών όταν ξεχύνονται σαν ριπές φωτός στην άσφαλτο. <br /><br /></span><span style="color:#000000;"></div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 381px; DISPLAY: block; HEIGHT: 224px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673728550842482818" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-yvTifF-jJXM/Tr0iDmj1QII/AAAAAAAABng/UNyk3ctOqXM/s400/1.jpg" /></span> <br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;">Η φαντασιακή αντιστοίχιση κατάφρακτων αναβατών, που κατευθύνουν ατσάλινους πάνθηρες σε τροχιές έξω από τα πλαίσια της λογικής, με τους έφιππους πολεμιστές των προνεωτερικών εποχών είναι προφανής. Στην μουσική μας κουλτούρα του Heavy Metal, η αντιστοίχιση αυτή έχει αναδειχθεί πολλάκις. </span></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;">Οι λάτρεις του εν λόγω αθλήματος παρατηρούμε εδώ και κάποια χρόνια τις εταιρίες κατασκευής μοτοσικλετών Honda, Yamaha και (ενίοτε) Ducati, να εξαπολύουν συνεχώς νέα μεταλλικά θηρία, προκειμένου οι αναβάτες τους να αντικρίσουν πρώτοι την καρό σημαία του τερματισμού. Σύγχρονοι καβαλάρηδες όπως ο Χόρχε Λορένθο, ο Βαλεντίνο Ρόσσι, ο Κέισυ Στόουνερ, ο Ντάνυ Πετρόσα και άλλοι, προσφέρουν κάθε δεύτερη Κυριακή επικές μάχες και θέαμα σπάνιο για τις σταθερές της, υποτελούς στη μετριότητα του αστικού τρόπου ζωής, Νεωτερικής συνθήκης. </span></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;">Προσωπικά τρέφω μεγαλύτερη συμπάθεια στην πιο αδύνατη ομάδα του Moto GP, δηλαδή τη Suzuki. Το κάνω αυτό γιατί μου είναι δύσκολο να δεχτώ ότι η εταιρία που κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εξόπλιζε με μηχανοκίνητα θηρία τον αυτοκρατορικό στρατό της Ιαπωνίας, στους αγώνες του Moto GP γονατίζει συνεχώς μπροστά στην ανωτερότητα των παραπάνω. Και σαν η συμπάθειά μου να μετατράπηκε σε ιδεατή παρότρυνση, φέτος η ομάδα της Suzuki παρουσιάστηκε σημαντικά ενισχυμένη με έναν δυνατό οδηγό που ακούει στο όνομα Αλβάρο Μπαουτίστα. </span></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;">Ωστόσο, ασχέτως του ποιοι είναι πρώτοι και ποιους υποστηρίζω εγώ, εδώ και αρκετό καιρό ένα ήταν το πρόσωπο που είχε τραβήξει επάνω του τα βλέμματα των περισσότερων οπαδών του αθλήματος: Μάρκο Σιμοντσέλλι. Ο νεαρός Ιταλός, με την κώμη που έμοιαζε με εκείνη του παλιού cartoon ήρωα Φρού-Φρού, είχε κερδίσει τις εντυπώσεις λόγω της ξέφρενης οδήγησής του. <br /><br /></div></span><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 301px; DISPLAY: block; HEIGHT: 232px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673730234452216194" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-RLRDizK2h_w/Tr0jlmfrCYI/AAAAAAAABns/vRNyet_vdME/s400/2.jpg" /> <br /><p align="justify"></span><span style="color:#000000;">Ο Μάρκο ήταν ο «rock star» του αθλήματος. Εκρηκτικός, επιθετικός, παράτολμος και σαφώς ανορθόλογος. Βρισκόταν στις πρώτες θέσεις και στον τελευταίο γύρο έπεφτε -ή έβγαινε εκτός σε κάποια στροφή- εξαιτίας της ενστικτώδους του επιθετικότητας. Είχε τη διάκριση σχεδόν βέβαιη και αντί να την εξασφαλίσει κινούμενος με ωφελιμιστική στρατηγική εξουθένωνε τον μεταλλικό του πάνθηρα και εγκατέλειπε λίγο πριν τον τερματισμό. Ήταν αυτός που προσέφερε τις υψηλότερες συγκινήσεις, χωρίς να ανταμείβεται ποτέ αντιστοίχως με βαθμολογικά οφέλη. <br /><br /></span><span style="color:#000000;">Ο Σιμοντσέλλι, κατά γενική αποδοχή, ήταν ένας οδηγός με ταλέντο μεγαλύτερο από εκείνο των συναθλητών του. Όμως, δεν κατάφερνε να το κεφαλαιοποιήσει σε απτό κέδρος. Έτρεχε για τον εαυτό του και για την χαρά του αγώνα. Αδυνατούσε να προσαρμόσει το ταλέντο του στις αυστηρές απαιτήσεις ενός υλικού όγκου με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που έπρεπε να επιβληθούν στο Εγώ του, όπως είναι το πρωτάθλημα με τη βαθμολογία και τις σκοπιμότητές του. Ωστόσο, όλοι γνώριζαν πως αν κάποια στιγμή κατάφερνε να εντάξει με ακρίβεια το όλο εξωτερικό πλαίσιο του πρωταθλήματος στην οπτική του, η μάχη θα τελείωνε για αρκετά χρόνια. Γιατί τότε το ηφαίστειο του έμφυτου ταλέντου του δεν θα διέχεε την λάβα του εντυπωσιακά και ανεξέλεγκτα. Τουναντίον, θα χυνόταν σαν ποτάμι φωτιάς αφήνοντας πίσω του στάχτη. </span><a href="http://4.bp.blogspot.com/-0JINmOSvv2Q/Tr0h9i_eswI/AAAAAAAABnI/r7cnQcdYzxo/s1600/3.jpg"><span style="color:#000000;"><br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 332px; DISPLAY: block; HEIGHT: 221px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673728446805488386" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-0JINmOSvv2Q/Tr0h9i_eswI/AAAAAAAABnI/r7cnQcdYzxo/s400/3.jpg" /></span></a><span style="color:#000000;">Δυστυχώς, δεν μάθουμε ποτέ αν αυτή η προοπτική θα γινόταν πραγματικότητα. Πριν λίγες μέρες, στον αγώνα που διεξαγόταν στην Μαλαισία, την χώρα με την πιο πλατιά και –κατά πολλούς- ασφαλή πίστα αγώνων ταχύτητας, ο Μάρκο μονομαχώντας με τον Μπαουτίστα έχασε τον έλεγχο της μηχανής του σε μια δεξιά στροφή. Θα μπορούσε να είχε αφεθεί στην τροχιά εξόδου και να βρεθεί εκτός αγώνα, ασφαλής στα λαστιχένια προστατευτικά. Όμως, ο «τρελός Ιταλός» δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο. Αγνοώντας τους κανόνες ασφαλείας, αρνήθηκε να αποδεχτεί την αποχώρηση και την ήττα. Ακροβατώντας πάνω στον ανεξέλεγκτο ατσάλινο ταύρο του, προσπάθησε να τον κρατήσει στην πίστα και να συνεχίσει τον αγώνα. Η πράξη αυτή του στοίχισε τη ζωή του. <br /><br /></span><span style="color:#000000;">O Μάρκο άφησε τον κόσμο της ύλης αγωνιζόμενος και περικυκλωμένος από εικόνες πολύχρωμων κεραυνών και μεταλλικών θηρίων που βρυχούνταν πονεμένα. Προσωπικά, ομολογώ ότι βλέποντας το κορμί του να κείτεται ακίνητο σαν πεσμένο άγαλμα στην άσφαλτο, ευχόμουν να γινόταν ένα θαύμα και να παρέμενε στη ζωή, αν και αντιλαμβανόμουν πως η εν λόγω πρόσκρουση ήταν σχεδόν σίγουρο ότι θα του άφηνε μόνιμες και ανεπανόρθωτες σωματικές βλάβες. Είναι σαφές πως οι γονείς και οι φίλοι του θα έκαναν την ίδια ευχή με εκατομμύρια φορές ισχυρότερη ένταση. Ωστόσο, η Ιστορία είχε άλλη γνώμη. Δεν ήθελε τον «τρελό Ιταλό» να περνά ως ένας πρώην οδηγός με κινητικές αναπηρίες στις σελίδες του βιβλίου της. <br /><br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/-RX78c-_hVtU/Tr0h4ku2W0I/AAAAAAAABm8/PFFrf_zSReU/s1600/4.jpg"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 340px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673728361373260610" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-RX78c-_hVtU/Tr0h4ku2W0I/AAAAAAAABm8/PFFrf_zSReU/s400/4.jpg" /></span></a><span style="color:#000000;">Ο Μάρκο δεν ανένηψε ποτέ από τα τραύματά του. Έφυγε νέος, αγωνιζόμενος και αχαλίνωτα εκρηκτικός, αφήνοντας για πάντα στις μνήμες μας την ατίθαση και άγρια οδήγησή του και καθιστώντας τον εαυτό του έναν «Τζέημς Ντην» του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Έναν άντρα που συγκέντρωνε επάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, που έκανε σχεδόν τους πάντες να τον αναγνωρίσουν ως το μεγαλύτερο ταλέντο, χωρίς να τερματίσει ποτέ πρώτος σε αγώνα της μεγάλης κατηγορίας. Έναν άντρα που ήταν γεννημένος για τη νίκη κι όχι για την επιτυχία. <br /><br />Kαλό ταξίδι Μάρκο. Πλέον, είσαι θρύλος… </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#000000;"><em>Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.</em></span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#000000;">-Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Γιώργος Doomsword είπε...</strong><br />Τρομερό ατύχημα...<br />Εξαιρετικό άρθρο...<br />Κυριακή, 30 Οκτώβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Χρήστος "Eddie" Μπαλτζής είπε...</strong><br />Το αθάνατο και αγέρωχο Πνεύμα των ηθικών και ρομαντικών αξιών που αντιστέκεται στον κομφορμισμό και την πλαστικότητα της σημερινής ψευτο-υποκουλτούρας της μετριότητας και της ισοπέδωσης.<br />Τρίτη, 01 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...</strong><br />Ταλεντάρα..<br />Τρίτη, 01 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />ΡΟΔΕΣ ΦΩΤΙΑ Κ ΑΤΣΑΛΙ<br /><br />Since the dawn of time<br />I've rolled across the earth<br />Spinning in the dust<br />Long before your birth<br />Eatin' tar and gasoline<br />Every light I see is green<br />Open pipes, my machine's triple plate chrome<br /><br />Spirit of the wheel<br /><br />Wheels of fire burn the night<br />Ride across the sky<br />Wheels of fire burning bright<br />We live to ride<br /><br />Motors running<br />Now you're gonna learn<br />Waiting on the line<br />Make your tires burn<br />Fast, faster, faster, faster<br />Speeding always kills<br />Nothing else takes us to get these thrills<br /><br />Spirit of the wheel<br /><br />Wheels of fire burn the night<br />Ride across the sky<br />Wheels of fire burning bright<br />We live to ride<br /><br />Blood and thunder on the road<br />My heart is pounding<br />My blood is nitroglycerine<br />I'm fire<br />Burning, burning, burning, burning<br />Ready to explode<br />Don't want nothing left of me to scrape off the road<br /><br />Spirit of the wheel<br /><br />Wheels of fire burn the night<br />Ride across the sky<br />Wheels of fire burning bright<br />We live to ride<br /><br />Clouds of smike<br />Tires screaming<br />Fire in my hair<br />Blown into<br />A thousand pieces<br />Scattered everywhere<br />Fast, burn, burning, faster<br />Wanna take a ride<br />Spirit of the wheel<br />Wheels of fire ride<br /><br />Spirit of the wheel<br /><br />Wheels of fire burn the night<br />Ride across the sky<br />Wheels of fire burning bright<br />We live to ride<br /><br />GUARDIAN LORD<br />Τρίτη, 01 Νοέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Δεν τον ήξερα καθόλου τον οδηγό. Live fast, die young λοιπόν...<br />Ωραίο κείμενο και εύστοχη η εναρκτήρια αναφορά στην δική μας επικαιρότητα. Χαιρετισμούς!<br />Κιμμέριος<br />Πέμπτη, 03 Νοέμβριος, 2011<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...<br /></strong>Συμπολεμιστές..ride, ride, ride, we are the WARLORDS of the road, riding,riding, riding, aint never growing old...<br />Γεμίζοντας τις ψυχές μας με τους βροντερούς βρυχηθμούς των ατσάλινων θηρίων μας, ας απολαύσουμε αύριο Κυριακή τον αγώνα στην Ισπανία.<br />Σάββατο, 05 Νοέμβριος, 2011<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-1646135037280941744?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-86036879535486755672011-10-29T02:11:00.000-07:002012-01-16T06:01:01.849-08:00<div align="center"><span style="color:#000000;"><strong><span style="font-size:130%;">Προς ένα νέο Ρομαντισμό<br />(Η απάντηση στην πρόκληση του «Μεταμοντερνισμού»)</span></strong> </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#000000;">του Σταμάτη Μαμούτου </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Τα τελευταία χρόνια στους πνευματικούς κύκλους του δυτικού κόσμου ένα από τα κύρια θέματα των συζητήσεων αποτελεί η έλευση του Μεταμοντέρνου στοιχείου και η εκδίπλωση της επιρροής του. Στο άρθρο αυτό θα επιχειρηθεί η παρουσίαση του θέματος απ’ την αρχή, όσο πιο σύντομα και περιεκτικά γίνεται. Απώτερος σκοπός είναι, όταν εξαχθούν τα βασικά συμπεράσματα περί του φαινομένου, να τοποθετηθώ επ’ αυτού ως ενεργό μέλος της ελληνικής κοινότητας του Φανταστικού. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Εξετάζοντας τον Μεταμοντερνισμό θα διαπιστώσουμε ότι αποτελεί μια πνευματική τάση από την οποία εκρέουν -και με την οποία επικοινωνούν- φιλοσοφικές, πολιτικές, καλλιτεχνικές και οικονομικές εκφράσεις. Ορισμένοι, όμως, εκτιμούν ότι το φαινόμενο αυτό θα πρέπει να εξεταστεί ως κάτι περισσότερο από μια τάση. Υποστηρίζουν, δηλαδή, ότι ο Μεταμοντερνισμός αποτελεί το πνευματικό υπόβαθρο μιας ιστορικής εποχής, την οποία ονομάζουν Μετανεωτερική. Το κύριο επιχείρημά τους βασίζεται στην υπόθεση ότι μετά την πτώση του σοβιετικού μπλοκ και την έλευση της παγκοσμιοποίησης, η ιστορία άφησε πίσω της τη Νεωτερικότητα και εισήλθε σε μια νέα ιστορική περίοδο. Ωστόσο, η θέση που κυριαρχεί προς το παρόν στους ακαδημαϊκούς κύκλους αποτιμά την παραπάνω εκτίμηση ως εσφαλμένη. Γνώμη μου είναι πως όντως τα πράγματα έχουν έτσι. Μετανεωτερική ιστορική εποχή και Μετανεωτερικότητα δεν υπάρχουν. Η ιστορική φάση την οποία διανύουμε σήμερα μπορεί να είναι διαποτισμένη από τις ιδέες του Μεταμοντερνισμού, αυτό όμως δε σημαίνει ότι αποτελεί κάτι περισσότερο από μια φάση εντός των πλαισίων της Νεωτερικότητας. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>Ιστορική προέλευση όρων και κινημάτων</strong> </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Η Νεωτερικότητα, που συμβολικά ανάγει τις αφετηρίες της στην Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση (1776 και 1789 αντίστοιχα), αποτέλεσε πράγματι μια νέα εποχή για την ανθρώπινη ιστορία. Στα πλαίσιά της η πολιτική (με την επικράτηση της αστικής δημοκρατίας), η οικονομία (με τη βιομηχανοποίηση της παραγωγής και την κυριαρχία του φιλελευθερισμού), η τέχνη (με την καθιέρωση του ρεαλισμού και των κινημάτων της Πρωτοπορίας) και η αντίληψη του ανθρώπου επί των πραγμάτων (με την πρόκριση του ατομικιστικού, υλιστικού και ωφελιμιστικού προτύπου ζωής) αποτέλεσαν τομές σε σχέση με την προνεωτερική εποχή, όπου στην πολιτική κυριαρχούσαν τα υπολείμματα των παλαιών αριστοκρατιών, στην οικονομία η παραγωγή παρέμενε αγροτική και ελεγχόμενη από τα κράτη, ενώ η επικρατούσα ανθρώπινη αντίληψη ήταν κοινοτιστική και διέθετε μεταφυσική ένταση. Αυτές οι διαφορές ήταν τόσο σημαντικές ώστε να αποτελέσουν τομές μεταξύ δυο διαφορετικών ιστορικών εποχών. Στα πλαίσια της Νεωτερικότητας αναδύθηκε το «πνεύμα» του Μοντερνισμού. Επρόκειτο για μια συμπύκνωση, δηλαδή, όλων των προαναφερθέντων νεωτερικών χαρακτηριστικών σε μια ενιαία εκφραστικότητα. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Κατά την πρώτη εποχή της Νεωτερικότητας γεννήθηκε ο Ρομαντισμός. Όπως έχω αναφέρει πολλές φορές, ο Ρομαντισμός, μέχρι τα μισά του 19ου αιώνα, αποτέλεσε ως κοσμοθέαση και ως κίνημα την αντίδραση στο μοντέρνο κόσμο της Νεωτερικότητας. Φαντασία έναντι του ορθολογισμού, κοινοτισμός έναντι του κοσμοπολιτικού ατομικισμού, οργανική συλλογικότητα έναντι του κοινωνικού συμβολαίου, μυθολογία έναντι της μόδας, ηρωισμός έναντι του ωφελιμισμού, εθνικισμός (και σε κάποιες περιπτώσεις πρωτογενείς μορφές αναρχισμού και προμαρξιστικού σοσιαλισμού) έναντι του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού, ένθεος άνθρωπος έναντι του υλιστικού ατόμου. Αυτή ήταν σε γενικές γραμμές η κληρονομιά της πρώτης ανατρεπτικής κοσμοθέασης έναντι της Νεωτερικότητας. </span></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-q460UBrFw18/TqvD_kZ7fwI/AAAAAAAABlQ/gw69AC9yoyM/s1600/1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 253px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5668840052847509250" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-q460UBrFw18/TqvD_kZ7fwI/AAAAAAAABlQ/gw69AC9yoyM/s400/1.jpg" /></a> <br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Μετά τα μέσα του 19ου αιώνα ο Ρομαντισμός έπαψε να υφίσταται ως κίνημα. Παρέμεινε, όμως, ζωντανός ως κοσμοθέαση, ενώ αρκετές από τις επιμέρους εκφράσεις του κατάφεραν να επιβιώσουν, γονιμοποιώντας νέα σχήματα πολιτισμού. Η λογοτεχνία του φανταστικού, που μέσα στο ρομαντικό πλαίσιο αναγεννήθηκε και εκφράστηκε πολυποίκιλα, συνέχισε να αναπαράγεται προβάλλοντας μια εναλλακτική αισθητική προς το λογοτεχνικό κατεστημένο της Νεωτερικότητας. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>Οι ρίζες του Μεταμοντερνισμού</strong> </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Με το πέρασμα του καιρού, απέναντι στα κυρίαρχα καλλιτεχνικά νεωτερικά πρότυπα στάθηκαν και κάποια νέα ρεύματα. Τα ρεύματα αυτά είχαν ως υπόβαθρο το πνεύμα του Μοντερνισμού αλλά ήταν εξαιρετικά ριζοσπαστικά. Έτσι, πέρα από τις εναπομείνασες εκφράσεις του Ρομαντισμού που συνέχιζαν να υφίστανται στο παρασκήνιο των πολιτισμικών δρώμενων, εμφανίστηκε και αυτή η ριζοσπαστική ομάδα ρευμάτων, η οποία αντιπαρατέθηκε στο κυρίαρχο νεωτερικό σύνολο αξιών. Τα εν λόγω ρεύματα απέκτησαν κινηματική δυναμική στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα με αποτέλεσμα να ονομαστούν «κινήματα της Πρωτοπορίας (Avant Garde)». Κάποια από αυτά ήταν ο φοβισμός, ο κυβισμός, ο ντανταϊσμός και ο σουρεαλισμός, με το τελευταίο να αποκτά εικαστική, λογοτεχνική και κινηματογραφική έκφραση. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ο πυρήνας του θεωρητικού υπόβαθρου τον κινημάτων αυτών δεν είχε άμεση συγγένεια με τον Ρομαντισμό. Επρόκειτο για εκφράσεις που είχαν καθαρά νεωτερικό περιεχόμενο. Ωστόσο, οι θιασώτες τους στέκονταν κριτικά απέναντι στο σύνολο της νεωτερικής δομής, επειδή θεωρούσαν ότι η εποχή τους προχωρούσε πολύ αργά προς την εκπλήρωση των οραμάτων πάνω στα οποία αρθρώθηκε -και από τα οποία ωθήθηκε- το σύνολο του νεωτερικού πλαισίου. Κυριότερα εκ των οραμάτων αυτών θεωρούσαν την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση. Κι επειδή εκτιμούσαν ότι η νομική ελευθερία που είχε επέλθει στο πολιτικό επίπεδο μέσω της επικράτησης της αστικής δημοκρατίας ήταν απλά εξωτερική, επιδίωξαν μέσω της τέχνης τους να ωθήσουν τον άνθρωπο σε μια εσωτερική απελευθέρωση από κάθε εξουσιαστικό δεσμό, προκειμένου να ολοκληρωθεί έπειτα και η πολιτική απελευθέρωση. Κύρια πεποίθησή τους ήταν ότι η Λογική του Διαφωτισμού, πάνω στην οποία ήταν εδραιωμένη η Νεωτερικότητα, είχε απελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά των παραδόσεων και των μύθων αλλά τον είχε εγκλωβίσει σε ένα νέο εξουσιαστικό τύπο. Τον τύπο της ορθολογιστικής, νεωτερικής και μοντέρνας εξουσίας. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Όπως γίνεται σαφές, οι καλλιτέχνες και οι στοχαστές που εκφράστηκαν μέσα από τα κινήματα της Πρωτοπορίας αντιλαμβάνονταν ως ξεπερασμένα και αυταρχικά εξουσιαστικά σχήματα όσα στον πυρήνα του Ρομαντισμού εκτιμούνταν ως σημαντικά, αναλλοίωτα και αληθινά. Ωστόσο, στην αντιπαράθεσή τους με τους συμβατικούς Μοντερνιστές, οι Πρωτοπόροι χρησιμοποίησαν κάποια από τα όπλα του Ρομαντισμού όπως τη Φαντασία και το Σύμβολο και άντλησαν ορισμένες επιρροές από ελάσσονα ρομαντικά υπορεύματα. Όμως, το πνεύμα που γέμισε τα έργα τους δεν είχε άμεση συνάφεια με τις κύριες ιδέες του Ρομαντισμού ούτε και κάποια σχέση με τα γνωρίσματα της λογοτεχνίας του φανταστικού. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Οι καλλιτέχνες των κινημάτων της Avant Garde ακόμη και όταν χρησιμοποιούσαν τις ίδιες έννοιες με τους ρομαντικούς, αντέστρεφαν την προοπτική τους. Εκείνοι αναζητούσαν την απελευθέρωση και τον χαοτικό αυθορμητισμό ενώ οι ρομαντικοί την εσωτερική αυθεντικότητα του εκάστοτε πράγματος, την μέθεξή τους σε αυτήν και την υπεράσπισή της. Ως εκ τούτου, ποτέ και σε καμία περίπτωση, σε όλη τη διάρκεια του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, οι λογοτέχνες και οι καλλιτέχνες της Πρωτοπορίας δεν συγχρωτίστηκαν με εκείνους του Φανταστικού, δεν ήρθαν σε επαφή και δε συνδέθηκαν μαζί τους. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Οι Πρωτοπόροι προσπάθησαν να δώσουν πολιτική απόχρωση στα κινήματά τους, συνδεόμενοι στην πλειοψηφία τους με την Αριστερά. Ωστόσο, η μαρξιστική προσέγγιση που επικρατούσε στους κύκλους της Αριστεράς εκείνη την ιστορική περίοδο ήταν εξαιρετικά «επιστημονιστική» και συμβατικά μοντερνιστική για να τους απορροφήσει. Έτσι, ήδη από τη δεκαετία του 1930, οι περισσότεροι εξ αυτών άρχισαν να αναζητούν νέους δρόμους πολιτικής έκφρασης. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συνδέθηκαν με αριστερούς κύκλους των Η.Π.Α, όμως σταδιακά αποδυναμώθηκαν. Εμφανίστηκε πάντως ένα καινούργιο καλλιτεχνικό ρεύμα που είχε επιρροές από την τέχνη τους, το Pop Art. Τελευταία αναλαμπή τους υπήρξε ο γαλλικός Μάης του ’68, του οποίου και αποτέλεσαν εκφραστές. Ωστόσο, μετά από λίγα χρόνια τα περισσότερα κινήματα της Πρωτοπορίας έκλεισαν τον κύκλο τους και πέρασαν στην ιστορία. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>Η γέννηση του Μεταμοντερνισμού και τα χαρακτηριστικά του</strong> </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Η συνολική επιρροή των κινημάτων της Avant Garde αναπαράχθηκε σε φιλοσοφικές και κοινωνιολογικές προσεγγίσεις, που αναδείχθηκαν στα ευρωπαϊκά πνευματικά δρώμενα μετά το Μάη του ’68. Ντεριντά, Φουκώ, Μπουρντιέ και άλλοι στοχαστές έθεσαν τις βάσεις της φιλοσοφικής σκέψης του Αποδομισμού (μεταστρουκτουραλισμού). Επιστημολογικά ρεύματα, καλλιτεχνικά απομεινάρια των κινημάτων της Πρωτοπορίας και αρχιτεκτονικές ομάδες συνδέθηκαν με αυτόν. Όλη αυτή η σύνθεση αποκρυστάλλωσε το πνευματικό πλαίσιο του Μεταμοντερνισμού. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Η Μεταμοντέρνα σκέψη απορρίπτει τις μεγάλες αφηγήσεις και οποιαδήποτε θεωρία ερμηνεύει την πραγματικότητα καθολικά. Δίνει έμφαση στο μερικό, το διαφορετικό, το τοπικό και την ασυνέπεια. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Στο πολιτιστικό επίπεδο οι μεταμοντέρνοι υποστηρίζουν την καταναλωτική τέχνη, γιατί τη θεωρούν δημοκρατική και εγγύτερη στον απλό άνθρωπο (σαφής επιρροή του Pop Art). Στρέφονται εναντίον της παραδοσιακής αλλά και της νεωτερικής ανδροκρατικής, ευρωπαϊκής τέχνης και επιδιώκουν την ανάμιξη της υψηλής και της μαζικής κουλτούρας. Θεωρούν ότι δεν υπάρχει η έννοια της πρωτότυπης δημιουργίας αλλά εκείνη της επιτυχημένης σύνθεσης προγενέστερων «καλλιτεχνικών υλικών» Στη λογοτεχνία αρνούνται την οργανωμένη αφήγηση (όπως και έκαναν και οι εκφραστές των κινημάτων της Πρωτοπορίας) και δίνουν έμφαση στην αποδόμηση της γλώσσας. Τους ενδιαφέρει η αισθητική των λέξεων πολύ περισσότερο από το νόημα του κειμένου. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Στο φιλοσοφικό τους πλαίσιο επιδιώκουν την αποδόμηση του υποκειμένου και την ανασυγκρότηση του σχεσιακά. Εκτιμούν ότι δεν υπάρχει κάποιος αυθεντικός ανθρώπινος εαυτός, παρά μόνο η αντανάκλαση της κοινωνικής σχέσης (σαφής επιρροή του tabula rasa, που εξέφρασαν οι διαφωτιστές). Υποστηρίζουν ότι υπάρχουν η επικαιρότητα και η σχέση των πραγμάτων και όχι κάποια βαθύτερη Ουσία την οποία οι ρομαντικοί επεδίωξαν να συλλάβουν με τη φαντασία και οι νεωτεριστές με τον ορθό λόγο. Στις πολιτικές του εκφράσεις συνδυάζουν τα πιο διεθνιστικά στοιχεία της Αριστεράς (αφήνοντας κάπως στο περιθώριο τη θεώρηση της ταξικής σύγκρουσης και εστιάζοντας σε ζητήματα φεμινισμού, κρατικής βίας, «ρατσισμού», κοινωνικής κατασκευής κλπ) με τα πιο ατομικιστικά της φιλελεύθερης Δεξιάς (καταναλωτισμός, ιδιαιτερότητα, αποκεντρωμένη παγκοσμιότητα). </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ένας καλός τρόπος για να αντιληφθεί κανείς τα πράγματα είναι να εξετάσει το περιεχόμενο των ίδιων των όρων. Ο Μοντερνισμός αποτέλεσε την κυρίαρχη συνθήκη της Νεωτερικότητας. Ο Μεταμοντερνισμός (και η φιλοδοξία για μια Μετανεωτερικότητα) υποδηλώνει το ξεπέρασμα του Μοντερνισμού και της Νεωτερικότητας. Αποτελεί, δηλαδή, ένα πλαίσιο που υποτίθεται πως εμπεριέχει το νεωτερικό/μοντέρνο (πλαίσιο) αλλά το εξελίσσει και τελικά το υπερβαίνει. Αντίθετα, ο Ρομαντισμός σηματοδότησε την εξέγερση έναντι της Νεωτερικότητας. Στάθηκε απέναντί σε μια ολόκληρη ιστορική περίοδο με διάθεση ανατροπής και όχι εξέλιξής της. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>Η Ρομαντική προοπτική έναντι της πρόκλησης του Μεταμοντερνισμού</strong> </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Η μεταμοντέρνα εκδοχή της Νεωτερικότητας έχει σήμερα πλήθος εκφραστών στους πνευματικούς κύκλους του δυτικού κόσμου. Επιπλέον, μοταμοντέρνες τάσεις ανιχνεύονται όλο και περισσότερο σε διάφορα πνευματικά σύνολα. Ωστόσο, αυτό είναι κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν αγγίζει το πεδίο της λογοτεχνίας του φανταστικού. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Η φανταστική λογοτεχνία ανάγει τις αφετηρίες της στην αρχαιότητα και διαπερνά ολόκληρη την πολιτιστική ιστορία της ανθρωπότητας, παρουσιάζοντας ιδιαίτερες εκφράσεις κατά το μεσαίωνα, την εποχή του ρομαντισμού και τα νεώτερα χρόνια. Εμποτισμένη με το πνεύμα των παραμυθιών, των λαϊκών θρύλων και εν γένει των εθνικών παραδόσεων, διαθέτει ως βασικό χαρακτηριστικό τη διάρκεια και τον αναλλοίωτο χαρακτήρα στην πάροδο των αιώνων. Ουσιαστικά, αποτελεί τη λογοτεχνική αποτύπωση των πιο αυθεντικών και ουσιαστικών στοιχείων του ανθρώπινου ψυχισμού. Την πρωταρχική, αλλά και παντοτινή, μορφή αφήγησης, όπως είχε γράψει σε παλαιότερο άρθρο του ο Δημήτρης Αργασταράς. </span></div><br /><div align="justify"></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-UIgHVlRhuWU/TqvECmVU85I/AAAAAAAABlc/VkmP17ArXl4/s1600/2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 313px; DISPLAY: block; HEIGHT: 197px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5668840104904684434" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-UIgHVlRhuWU/TqvECmVU85I/AAAAAAAABlc/VkmP17ArXl4/s400/2.jpg" /></a> <br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ακόμη και σήμερα, που η κατακλυσμιαία εναλλαγή παραστάσεων και «μορφών» αποτελεί βασικό γνώρισμα της εποχής, η φανταστική λογοτεχνία διατηρεί τα περισσότερα αρχετυπικά της γνωρίσματα. Και αν η επίδραση του περιβάλλοντος της Νεωτερικότητας κάνει ορισμένες εκφράσεις της να χάνουν κάτι απ’ τη δύναμη της πνευματικότητας του ευρύτερου φανταστικού λογοτεχνικού πεδίου και να ρέπουν προς αγοραίους πόλους, η ουσία τους παραμένει ανέπαφη. Στις μέρες μας η λογοτεχνία του φανταστικού εξακολουθεί να γονιμοποιείται σε ένα πλαίσιο μύθων, παραδόσεων και πρωταρχικών ψυχικών γνωρισμάτων του ανθρώπου (πχ. το δέος και ο τρόμος) παραμένοντας σε μεγάλο βαθμό ανεπηρέαστη από τον εφήμερο χαρακτήρα της επικαιρότητας και της μόδας (ή της μετα-μόδας). </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Όλα αυτά καθιστούν δύσκολη την επαφή της με το πνεύμα του Μεταμοντερνισμού. Η ανάμιξη των διαφορετικών, που επιχειρεί το τελευταίο, προϋποθέτει ότι τα διαφορετικά δεν θα έχουν βάθος Αυθεντικότητας. Εξάλλου, ο Μεταμοντερνισμός υποστηρίζει ότι τίποτε δεν έχει Ουσιαστικό βάθος και πουθενά δεν υπάρχει καθαυτή Αυθεντικότητα, αλλά ότι τα πάντα αποκτούν την ταυτότητα και τον χαρακτήρα τους μέσα από τη σχέση και την εμπειρική τους τριβή. Συνεπώς, η αναλλοίωτη, διαχρονική ιστορικότητα και η πρωταρχική Αυθεντικότητα της λογοτεχνίας του φανταστικού, αποτελούν βροντερές ακυρώσεις του μεταμοντέρνου εγχειρήματος. </span></div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-p8tz5-ltiU4/TqvEFOgvlQI/AAAAAAAABlo/UAAk4fca7Sk/s1600/3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 180px; DISPLAY: block; HEIGHT: 241px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5668840150049723650" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-p8tz5-ltiU4/TqvEFOgvlQI/AAAAAAAABlo/UAAk4fca7Sk/s400/3.jpg" /></a> <br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Τι συμβαίνει, όμως, όταν το (μοντέρνο ή μεταμοντέρνο) νεωτερικό εξωτερικό περιβάλλον αλέθει τον ανθρώπινο ψυχισμό, επιχειρώντας να στερέψει την πηγή της Ουσίας του και να μεταφέρει το κέντρο βάρους της ανθρώπινης πνευματικότητας σε επιφανειακά επίπεδα; Αυτός ο πόλεμος συνιστά, σε γενικές γραμμές, τη νεώτερη ιστορία του δυτικού (και όχι μόνο) πολιτισμικού βίου . Η μόδα της Νεωτερικότητας απλώθηκε σαν μια χημική κρούστα ακινησίας επάνω στην εκφραστικότητα και την εθιμοτυπία της αληθινής Ζωής των (ευρωπαϊκών αρχικά και των υπόλοιπων εν συνεχεία) εθνών. Ήταν ένα ξύπνημα των Τιτάνων από τον Άδη, που με επικεφαλής τον πονηρό Λόκι, ανέτρεψαν τον παραδοσιακό κόσμο των θεών και επέβαλαν τη δική τους αρχή. Ωστόσο, κάτω από την κρούστα της Νεωτερικότητας συνέχισαν να υφίστανται σπασμοί της αληθινής Ζωής. Αυτοί οι σπασμοί έγιναν αισθητοί από τους ρομαντικούς και το άκουσμά τους μορφοποιήθηκε σε ρομαντική τέχνη και πολέμους. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Όταν στον 20ο αιώνα η κρούστα ακινητοποίησε σχεδόν ολοκληρωτικά τη Ζωή, ήρθε η ώρα της μετάβασης. Η αρχή των Τιτάνων παρουσίασε και αυτή σημάδια κατάλυσης. Ο πονηρός, αλλά και εξαπατημένος Λόκι, μέρα με τη μέρα βλέπει το θρόνο να γλιστρά μακριά του. Ο σκοπός της κρούστας δείχνει να επιτεύχθηκε. Πλέον, η μόδα είναι άχρηστη. Τη θέση της παίρνει το πολύμορφο χάος της μετα-μόδας. Η καθολικότητα του μοντέρνου πνεύματος της Νεωτερικότητας ήταν χρήσιμη, προκειμένου να αντικαταστήσει την Αυθεντικότητα της Ζωής στο κέντρο του πολιτισμικού γίγνεσθαι. Αφού ο εν λόγω στόχος επετεύχθη, οφείλει κι αυτή να αποχωρίσει προς χάριν του μεταμοντέρνου χαοτικού βρασμού, που θα αποτελέσει τη νέα πολιτισμική συνθήκη ενός παγκοσμιοποιημένου περιβάλλοντος. Στη χύτρα του Μεταμοντερνισμού έχουν αρχίσει ήδη να ανακατεύονται τα κομμάτια της σπασμένης κρούστας με τα ακρωτηριασμένα μέλη της νεκρής αληθινής Ζωής, γεννώντας τα υβριδικά σχήματα της εποχής μας. </span></div><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4p3wr_QXIPM/TqvEIP_FtdI/AAAAAAAABl0/IZRAlRmLniY/s1600/4.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 196px; DISPLAY: block; HEIGHT: 314px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5668840201985045970" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-4p3wr_QXIPM/TqvEIP_FtdI/AAAAAAAABl0/IZRAlRmLniY/s400/4.jpg" /></a> <br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Οι ρομαντικοί παρακολουθούμε αυτές τις εξελίξεις από τα υψώματα των πνευματικών μας καταφυγίων. Το βασικό κέντρο αναφοράς μας, δηλαδή η λογοτεχνία του φανταστικού, εξακολουθεί να μας παρέχει τη δυνατότητα της απόστασης από τις εξελίξεις. Η αναλλοίωτη φύση της λειτουργεί ως υπόδειγμα για την Αυθεντικότητα της αληθινής Ζωής. Ωστόσο, το ερώτημα που τίθεται είναι επιτακτικό, καθώς τα σκούρα σύννεφα απλώνονται πάνω απ’ τα πνευματικά μας κάστρα: Θα συνεχίσουμε να διαβάζουμε και να παράγουμε μια τέτοια φανταστική λογοτεχνία ή θα την παραδώσουμε ως επιμέρους συστατικό στις μηχανές υβριδοποίησης του Μεταμοντερνισμού; </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Εκτιμώ ότι η απάντηση έχει δοθεί ήδη. Κάποιοι θα κάνουν το δεύτερο και θα αφομοιώσουν τους μεταμοντέρνους πειραματισμούς, επιχειρώντας μια απελευθέρωση προς τα κελεύσματα της προόδου . Κάποιοι άλλοι, θα σταθούμε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα, αγνοώντας τις εξελίξεις ενός πολιτισμικά εχθρικού κόσμου, επιχειρώντας μια λυσσαλέα υπεράσπιση των πρωταρχικών της σχημάτων. Ίσως, όμως, εμείς που ανήκουμε στην κατηγορία των υπερασπιστών, οφείλουμε κάποτε να σκεφτούμε σοβαρά την ένταξη της αγαπημένης μας λογοτεχνικής δραστηριότητας σε μια ολοκληρωμένη θεώρηση των πραγμάτων. Σε μια θεώρηση απ’ την οποία πηγάζει, εξάλλου, η λογοτεχνία -αλλά και η ευρύτερη τέχνη- του φανταστικού. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Δεν θα πρέπει, άλλωστε, να ξεχνάμε ότι έτσι ακριβώς εκκολάφθηκε ο Ρομαντισμός ως κίνημα. Όταν κάποιοι αντιλήφθηκαν ότι υφίσταται μια κοσμοθέαση της Φαντασίας με ποικίλες εκφράσεις. Τότε, η κοσμοθέαση αυτή ώθησε μια συλλογική θέληση προσανατολισμού της τέχνης, της λογοτεχνίας, της πολιτικής…της ανθρώπινης δραστηριότητας εν γένει, στις ατραπούς της Αυθεντικότητας που παλλόταν κάτω από την εμπειρική και υλική επιδερμίδα κάθε πράγματος. Τότε, ο Ρομαντισμός έγινε κίνημα. Και η αφετηρία της έκρηξης του κινήματος αυτού δεν υπήρξε άλλη από την αναβίωση της λογοτεχνίας του φανταστικού, κατά το δεύτερο ήμισυ του 18ου αιώνα. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Εμείς, ως μέλη της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας, δεν παύουμε να υπενθυμίζουμε ότι η Φαντασία αποτελεί το πνευματικό μας μέσο για την εναρμόνιση με τους ρυθμούς της αληθινής Ζωής, ενώ οι παραδόσεις και η ιστορική εμπειρία συνιστούν τις ασφαλείς ατραπούς για την ανεύρεσή της. Έχοντας ως σημεία αναφοράς μας το μένος των ηρώων του Ομήρου, την αναζήτηση του ιερού δισκοπότηρου που επιχείρησαν οι χαρακτήρες των μεσαιωνικών ιπποτικών αφηγήσεων, αλλά και την κοσμοθεωρητική ένωση με τον κινηματικό χαρακτήρα της ρομαντικής κληρονομιάς, αντιλαμβανόμαστε τη νεώτερη λογοτεχνία του φανταστικού ως φορέα μιας πολιτισμικής επανάστασης. Ίσως, λοιπόν, να είναι πια επίκαιρη η έκρηξή της. Ίσως, να έχει φτάσει πλέον η ώρα για έναν νέο Ρομαντισμό, μέσω του οποίου θα αρθρωθεί και πάλι μια ολική αντιπρόταση στις διάφορες εκφάνσεις της Νεωτερικότητας, είτε αυτές είναι μοντέρνες είτε μεταμοντέρνες. </span></div><br /><div align="justify"></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-D1QTsg3keRU/TqvELOm3HLI/AAAAAAAABmA/YQPDGmELlsQ/s1600/5.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 331px; DISPLAY: block; HEIGHT: 185px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5668840253154598066" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-D1QTsg3keRU/TqvELOm3HLI/AAAAAAAABmA/YQPDGmELlsQ/s400/5.jpg" /></a><br /><span style="color:#000000;">- <em>Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :</em></span></div><br /><div><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...</strong><br />Έτσι, για να μαθαίνουν ιστορία και θεωρία λογοτεχνίας διάφοροι </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Τρίτη, 18 Οκτώβριος, 2011 </span></div><br /><div><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Καλλίμαχος είπε...</strong><br />Μπράβο<br />Τρίτη, 18 Οκτώβριος, 2011 </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Jerusalem WAS here!<br />Among these dark Satanic Mills.. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Bring me my bow of burning gold!<br />Bring me my arrows of desire!<br />Bring me my spear! O clouds, unfold!<br />Bring me my chariot of fire!<br />I will not cease from mental fight,<br />Nor shall my sword sleep in my hand,<br />Till we have built Jerusalem.. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Αγαπάμε Φ.λε.φα.λο. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Παρασκευή, 21 Οκτώβριος, 2011 </span></div><br /><div><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Guardian "D" Lord είπε...</strong><br />Ο δικός μας δεσμός με την Πηγή και το πνεύμα είναι πανίσχυρος... δεν περνά με τα χρόνια...<br />Παρασκευή, 21 Οκτώβριος, 2011 </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η καλλίμαχος είπε...</strong><br />Ένα χαρακτηριστικό των κινημάτων 'αντιτέχνης' των αρχών του 20ου αιώνα, ήταν πως βάσισαν την ύπαρξή τους σε μια δυσφήμιση της προγενέστερης τέχνης. Σε αυτή την δυσφήμιση δεν υπήρξε απάντηση, αφού, αφενός η προγενέστερη τέχνη είχε σχεδόν εκλείψει κάτω από τις επιταγές της εμπορικότητας και της μαζικής παραγωγής και διάθεσης (πολύ απλά οι έμποροι δεν μπορούσαν να περιμένουν δύο μήνες μέχρι να ετοιμαστεί ένας Tadema και προωθούσαν τον Picasso που παρήγαγε ένα έργο το 24ωρο - 460 ολοκληρωμένα έργα ο Tadema, 80.000 ο Picasso) και αφετέρου, η πραγματική τέχνη δεν ενδιαφέρεται να απολογηθεί για τον εαυτό της, αφού είναι ούτως ή άλλως άφθαρτη και αξεπέραστη. Λόγω κυρίως αυτής της έλλειψης αντιλόγου, τα κινήματα της 'αντιτέχνης' δικαιώθηκαν στις συνειδήσεις των μαζών ως ιστορικές αναγκαιότητες και σήμερα έχουν σχεδόν μυθοποιηθεί ανάμεσα σε διάφορους περίεργους, που έχουν ως κέντρα αναφοράς οτιδήποτε άλλο εκτός από την αισθητική, την ομορφιά και την Τέχνη. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">Ο κόσμος χρειάστηκε κάτι λιγότερο από έναν αιώνα για να συνέλθει από την λαίλαπα του 'μοντερνισμού'. Σήμερα λοιπόν, οι κακιτέχνες αρχίζουν να στερεύουν από ιδέες και πρωτότυπους τρόπους να τις προπαγανδίσουν στο κοινό και η τέχνη των τελών του 19ου αιώνα, γίνεται ξανά δημοφιλής (με κατακόρυφη άνοδο στα καλλιτεχνικά χρηματιστήρια). Είναι νομίζω καιρός, οι φιλότεχνοι να στρέψουμε τον μεγεθυντικό μας φακό επάνω στα κινήματα τις 'αντιτέχνης' και να ασχοληθούμε με τις γελοίες φιγούρες που τα απάρτισαν και τα σχημάτισαν, είναι επιτέλους καιρός να πετάξουμε την 'αντιτέχνη' στη χωματερή της ιστορίας.<br />Πέμπτη, 27 Οκτώβριος, 2011 </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong><br />Χάρη, αυτοί στους οποίους ανφέρεσαι δεν μαθαίνουν με τίποτα. Ας μάθουν, τουλάχιστον, οι απέναντι ότι υπάρχουμε κι απο 'δω κάποοιοι που γνωρίζουμε και παρακολουθούμε.. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">Καλλίμαχε, ευχαριστώ. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">Guardian Lord, σαφώς. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">White Fay...and did those feet in ancient times... </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">Καλλίμαχε, οι θιασώτες της "αντιτέχνης" μπορεί να βρίσκονται στο μεγαλύτερο αισθητικό αδιέξοδο των τελευταίων δεκαετιών, ωστόσο είναι ακόμη σε θέση πολιτικής ισχύος ως αντανακλάσεις του κυρίαρχου κοσμοειδώλου. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">Ας ελπίσουμε ότι οι εκφραστές της πολιτισμικής αντίστασης θα καταφέρουμε κάποτε να αντιστρέψουμε (για αρχή) αυτό τον συσχετισμό.<br />Πέμπτη, 27 Οκτώβριος, 2011 </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-8603687953548675567?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-49438708105785973922011-10-14T08:59:00.000-07:002012-01-16T06:01:01.849-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-TkhtYk_kWJI/TphdNEe5riI/AAAAAAAABj8/7joDqyllQdM/s1600/%25CF%2580-1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 161px; DISPLAY: block; HEIGHT: 247px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5663379010541432354" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-TkhtYk_kWJI/TphdNEe5riI/AAAAAAAABj8/7joDqyllQdM/s400/%25CF%2580-1.jpg" /></a> <br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ο Σεπτέμβρης που διανύουμε είναι σίγουρο ότι θα αποτελέσει έναν μήνα πένθους αλλά και γλυκιάς ανάμνησης, τόσο για εμένα προσωπικά όσο και για τη Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ στο σύνολό της. Και τούτο γιατί η συντροφιά της Λέσχης θα συνεχίσει την πορεία της δίχως έναν εξαίρετο φίλο, δίχως έναν από τους λίγους εναπομείναντες σπουδαίους Έλληνες και πραγματικούς ανθρώπους. Ο λόγος για τον Δημοσθένη Σκαρίμπα, τον εγγονό του ποιητή Γιάννη Σκαρίμπα.</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Όπως είχα γράψει και στο παρελθόν ο Γιάννης Σκαρίμπας είχε έναν διαφορετικό πνευματικό προσανατολισμό από αυτόν της Λέσχης μας. Ωστόσο, ο Δημοσθένης, ο εγγονός του μεγάλου ποιητή, μαζί με τη σύζυγό του Θεοδώρα Τραχάνη από την πρώτη στιγμή που οι δρόμοι μας ενώθηκαν, πέρα του γεγονότος ότι με τίμησαν με την φιλία τους, αγκάλιασαν με αγάπη την όλη προσπάθεια της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ και υποστήριξαν ολόθερμα τις πνευματικές της διαδρομές. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ένας από τους ελάχιστους Έλληνες της εποχής μας που τίμησε το υψηλό δημόσιο αξίωμά του εκπροσωπώντας την χώρα στο εξωτερικό αλλά και προσφέροντας τις υπηρεσίες του στο εσωτερικό, ο Δημοσθένης υπήρξε ένας γλυκός φίλος και συνοδοιπόρος. Νηφάλιος, ευγενικός, έντιμος, πραγματικός Έλληνας που αδιαφόρησε για τις κούφιες τιμές της ανάπηρης μεταπολιτευτικής πολιτείας, με έκανε εξαρχής να καταλάβω ότι θα είχα έναν άνθρωπο δίπλα μου ακόμη κι όταν η δυσκολία των περιστάσεων θα έκανε και τους πιο δυνατούς να λυγίσουν. Είναι αναμφίβολο ότι χωρίς την ηθική του υποστήριξη, αλλά και την υλική του προσφορά, μερικές από τις προσπάθειες της Λέσχης θα ήταν σίγουρα πιο φτωχές, ενδεχομένως και ανολοκλήρωτες. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Πριν λίγες μέρες το πνεύμα του Δημοσθένη εγκατέλειψε τον κόσμο της υλικής εμπειρίας και πέταξε στα πεδία των Μουσών για να συναντήσει εκείνο του παππού του. Έχοντας στο νου μου την εικόνα του, ως επικεφαλής της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ σαλπίζω στον καλό φίλο έναν τελευταίο χαιρετισμό, μέσα από τις μελωδίες του πλέον γνωστού τραγουδιού που βασίστηκε σε στίχους του παππού του...</span></div><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000000;">Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.</span></em></div><span style="color:#000000;"></span><br /><br /><p><span style="color:#000000;">- <a href="http://www.youtube.com/watch?v=tUYUHYptUNY&amp;feature=player_embedded&amp;noredirect=1">Σπασμένο Καράβι</a> -</span></p><br /><p><span style="color:#000000;"></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-4943870810578597392?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-25305819873687575312011-10-14T08:28:00.000-07:002012-01-16T06:01:01.850-08:00<div align="justify"><span style="color:#000000;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της γενικότερης μειονεξίας που εμφανίζει το μεταπολιτευτικό ελληνικό κράτος είναι αδιαμφισβήτητα η ασυνέχεια. Η κομματοκρατική υπόσταση της πολιτείας μας αποτελεί τον βασικό λόγο της ασυνέχειας αυτής. Η έλλειψη μιας βασικής κοινής στόχευσης και η αποδυνάμωση της εθνικής συνείδησης υπήρξαν οι μεταπολιτευτικές πολιτειακές επιλογές που διέλυσαν την οπτική σε βάθος χρόνου (παρελθοντικού και μελλοντικού) την οποία διαθέτει εκ φύσεως κάθε οργανωμένη κοινότητα, εγκαθιδρύοντας στη θέση της την εφήμερη λογική μιας κακού τύπου κομματικής εναλλαγής.<br /><br /></span><span style="color:#000000;"></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-QCxmYQcHyqk/TphWQ96EUCI/AAAAAAAABjw/BzdSKhrSMYw/s1600/%25CF%2580-1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 230px; DISPLAY: block; HEIGHT: 286px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5663371380914409506" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-QCxmYQcHyqk/TphWQ96EUCI/AAAAAAAABjw/BzdSKhrSMYw/s400/%25CF%2580-1.jpg" /> <br /><p align="justify"></a></span><span style="color:#000000;">Ο νόμος που αφορά την τριτοβάθμια εκπαίδευση, και ψηφίστηκε πρόσφατα, δείχνει εκ πρώτης όψεως ότι αποτέλεσε την πρώτη περίπτωση κατά την οποία ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου της χώρας συμφώνησε σε κοινές θέσεις, επιδεικνύοντας μια πολιτική συμπεριφορά που φαινομενικά διέθετε οπτική συνέχειας. Είναι, όμως, τα πράγματα έτσι; Είναι, δηλαδή, αυτή η προοπτική συνέχειας προσανατολισμένη προς το εθνικό και κοινωνικό αγαθό ή μήπως στρέφεται προς κάπου αλλού ;<br /><br />Το πρώτο πράγμα το οποίο μπορούσε εύκολα να παρατηρήσει κανείς κατά την διάρκεια των συζητήσεων που προηγήθηκαν της ψήφισης του νέου νόμου ήταν ο μεγάλος βαθμός αγκύλωσης του πολιτικού κόσμου της χώρας στους πιο απονευρωμένους τρόπους σκέψης του δυτικού Διαφωτισμού. Προβλήματα που έχουν να κάνουν με την βούληση κοινωνικών ομάδων, με την διάχυτη κουλτούρα και με ριζωμένους τρόπους συμπεριφοράς, επιχειρήθηκαν να λυθούν με καινούργιες νομικές ρυθμίσεις, την ώρα που είναι ευρέως γνωστό ότι στην Ευρώπη η ελληνική νομοθεσία αποτελεί την πληρέστερα καταγεγραμμένη και ταυτόχρονα εκείνη που δεν εφαρμόζεται ποτέ. Ωστόσο, αυτό το γεγονός αποτελεί μαρτυρία της πολιτικής και κοινωνικής υπανάπτυξης που βιώνουμε. Όσο περισσότεροι νόμοι υπάρχουν, όσο περισσότερες επιταγές εκ των άνω δηλαδή, τόσο πιο αδύναμη γίνεται η εθιμοτυπία και αποδιοργανωμένη η κοινωνία.<br /><br />Ο νέος νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα αυτής της κατάστασης. Μολονότι η ψήφισή του έδωσε την αίσθηση ότι οι πολιτικοί (έστω και γι’ αυτό μόνο το ζήτημα) αποφάσισαν να προσθέσουν στην οπτική τους μια προοπτική συνέχειας, το όλο σκεπτικό τους παραμένει προβληματικό ενώ οι σκοποί τους όχι και τόσο εμφανείς. Γιατί μπορεί η ρητορική τους να φέρνει στο προσκήνιο το «καλό της παιδείας», την «ενδυνάμωση των πανεπιστημίων» κλπ. ωστόσο το ερώτημα που προκύπτει είναι πως θα γίνει αυτό; Με το να αντιγραφούν πρακτικές που εφαρμόζονται σε χώρες όπου υφίστανται εντελώς διαφορετικές συνθήκες από αυτές της πατρίδας μας ή με το να αφομοιώσουμε τις παγκοσμιοποιούμενες μεθόδους του αγγλοσαξονικού συστήματος; Όπως γνωρίζουμε όλοι όσοι έχουμε έρθει σε επαφή με το πνεύμα του Ρομαντισμού, ο κοσμοπολιτισμός και η άνωθεν επιβολή ξένων -προς τα έμφυτα γνωρίσματα του κάθε έθνους- στοιχείων και πρακτικών είναι σίγουρο ότι θα δημιουργήσει μια εργαλειακή πραγματικότητα, η οποία θα βρίσκεται σε απόσταση από τα όσα η κάθε εθνική κοινότητα θέλει και μπορεί να πράξει.<br /><br />Φρονώ ότι τα όσα περιγράφω είναι τόσο προφανή, που δεν έχει νόημα να επιμείνουμε περαιτέρω. Ο νόμος αυτός εστίασε στα διαδικαστικά θέματα διοίκησης των ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Για την παιδεία και την κινητικότητα της ζωής του ακαδημαϊκού κόσμου, για την πραγματικότητα την οποία βιώνουμε οι Έλληνες που εμπλεκόμαστε στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δηλαδή, πουθενά δεν έγινε λόγος. Ζητήματα όπως η γραμματειακή υποστήριξη των σχολών, η λειτουργία και η πληρότητα των βιβλιοθηκών, το περιεχόμενο των μαθημάτων κ.α. δεν απασχόλησαν τους πολιτικούς και ακαδημαϊκούς φορείς που συμμετείχαν στη συζήτηση. Ωστόσο, αυτό φάνταζε εξαρχής αναμενόμενο. Και τούτο γιατί με ζητήματα τόσο ζωντανά είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο να καταπιαστεί επιτυχώς η διαχειριστική λειτουργία ενός μηχανιστικού και απόμακρου θεσμού, όπως είναι το χομπεσιανό κράτος της Νεωτερικότητας. <br /><br /></span><span style="color:#000000;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-pcZzAL-VI3M/TphWN5BAc3I/AAAAAAAABjk/-CgP5z8dR7s/s1600/%25CF%2580-2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 296px; DISPLAY: block; HEIGHT: 285px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5663371328061731698" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-pcZzAL-VI3M/TphWN5BAc3I/AAAAAAAABjk/-CgP5z8dR7s/s400/%25CF%2580-2.jpg" /></p><br /><p align="justify"></a><span style="color:#000000;">Εκείνο που πραγματικά δείχνει να έχει ενδιαφέρον είναι οι αντιδράσεις της φοιτητικής κοινότητας. Για ένα νόμο που ρυθμίζει το πώς θα εκλέγονται οι πρυτάνεις και το αν θα υπάρχουν πρόσωπα εκτός ακαδημαϊκής κοινότητας στη διοίκηση των σχολών, για ζητήματα δηλαδή εργαλειακού χαρακτήρα, η σαπισμένη φοιτητική κομματοκρατία των επαγγελματιών καταληψιών κλείνει σχολές, ματαιώνει εξεταστικές και πυροδοτεί εντάσεις, προσπαθώντας με νύχια και δόντια να κινητοποιήσει τους σπουδαστές που εξακολουθούν να συνδέονται μαζί της, προκειμένου να μην απολέσει ούτε ίχνος της αμείλικτης μεταπολιτευτικής τυραννίας της.<br /><br />Το πιο πιθανό είναι οι δυο πόλοι, του υπουργείου από τη μια και του οργανωμένου ακαδημαϊκού κόσμου από την άλλη, να ισορροπήσουν με το πέρασμα του χρόνου σε κάποιο σημείο, που θα γίνει και για τις δυο πλευρές σιωπηρά αποδεκτό. Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ ως φοιτητική κοινότητα αδιαφορεί για τις τριβές και τις επαφές των δυο αυτών πόλων. Ο κάθε σώφρον άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι η όλη σύγκρουση δεν αφορά την παιδεία αλλά ανταγωνιστικά υποπολιτικά συμφέροντα κι αυτά δεν μπορούν να έχουν καμιά σχέση με την κουλτούρα και την προοπτική της λέσχης μας. Εμείς δεν θέλουμε ούτε το «πανεπιστήμιο της αγοράς και της παγκοσμιοποίησης», ούτε το «πανεπιστήμιο της Αριστεράς». Αντιθέτως, οραματιζόμαστε ένα πραγματικό ελληνικό πανεπιστήμιο και αγωνιζόμαστε για την επίτευξη αυτού του οράματος.</span></span><span style="color:#000000;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5M5Lhar7wrE/TphWJ8pDV-I/AAAAAAAABjY/Qp064-cGctg/s1600/%25CF%2580-3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 205px; DISPLAY: block; HEIGHT: 296px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5663371260315523042" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-5M5Lhar7wrE/TphWJ8pDV-I/AAAAAAAABjY/Qp064-cGctg/s400/%25CF%2580-3.jpg" /></a><span style="color:#000000;">Για να είμαι δίκαιος οφείλω να ομολογήσω ότι ο νέος νόμος περιέχει κάποιες αλλαγές που θα μπορούσαν να έχουν καλό περιεχόμενο. Τέτοιες είναι η μείωση της δύναμης των φοιτητικών κομμάτων στα ακαδημαϊκά όργανα, η οργάνωση του χρόνου των σπουδών και η (υπόσχεση για) δωρεάν διανομή των συγγραμμάτων. Ωστόσο, τα προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου δεν είναι αυτά. Η ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση, όπως έχω ξαναγράψει στο παρελθόν, δεν πλήττεται σε μεγάλο βαθμό από δικά της προβλήματα. Αντιθέτως, διαπερνάται από τα γενικότερα προβλήματα του ελληνικού κοινωνικού βίου. Η υπόγεια συναλλαγή καθηγητών και φοιτητών, οι ανύπαρκτες υπηρεσίες των δημοσίων υπαλλήλων με το ύφος των δέκα καρδιναλίων που στελεχώνουν της γραμματείες των σχολών, η τυραννία του ακαδημαϊκού κόσμου από κομματικές φράξιες, η αντικατάσταση της ελεύθερης σκέψης από τον νοητικό έλεγχο της Αριστερής επιβολής, αυτά και πολλά ακόμη, δεν αποτελούν αποκλειστικά προβλήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αλλά έχουν τις ρίζες τους σε παθογένειες της μεταπολιτευτικής ελληνικής κοινωνίας στο σύνολό της.<br /><br />Το ερώτημα που προκύπτει είναι ποιος νόμος, νέος ή παλιός, μπορεί να θεραπεύσει αυτά τα φαινόμενα; Είναι δυνατόν μια απλή κρατική ρύθμιση, η οποία εκ των πραγμάτων βρίσκεται σε απόσταση από τα δεδομένα της πραγματικής ζωής, να αποφέρει θετικά αποτελέσματα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αν πρώτα απ’ όλα δεν υπάρξει μια αισθητική και ηθική επανάσταση που θα πετάξει στο καλάθι των αχρήστων όλα τα σκουπίδια της μεταπολίτευσης; Είναι δυνατόν να μας ικανοποιήσει η οποία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, όταν δεν μπορεί να θίξει ουσιαστικά προβλήματα; Ή μήπως μπορούν να μας ξεγελάσουν οι κινητοποιήσεις του όχλου των μαρξιστών, που δεν προβάλουν αιτήματα για πραγματική παιδεία αλλά αναμασούν τις γελοιότητες περί ταξικής πάλης και «επαναστατικού προλεταριάτου» ; <br /><br /></span></span><span style="color:#000000;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-bAu1DfQq_gA/TphWE7Js80I/AAAAAAAABjM/1CAa4NvXjNk/s1600/%25CF%2580-4.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 216px; DISPLAY: block; HEIGHT: 306px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5663371174016250690" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-bAu1DfQq_gA/TphWE7Js80I/AAAAAAAABjM/1CAa4NvXjNk/s400/%25CF%2580-4.jpg" /></a><span style="color:#000000;">Θα σταθώ, ωστόσο, και στο ζήτημα που φαίνεται ότι απασχολεί περισσότερο τη φοιτητική κοινότητα, δηλαδή εκείνο του ασύλου. Ο προηγούμενος νόμος προέβλεπε ότι το άσυλο ισχύει σε περίπτωση που δεν υφίστανται εγκληματικές πράξεις εντός των ορίων του. Όταν προέκυπτε εγκληματική δραστηριότητα οι αρχές είχαν τη δυνατότητα να επέμβουν και να την σταματήσουν, καταλύοντας το άσυλο προσωρινά. Ωστόσο, αυτό δεν είχε συμβεί ποτέ επειδή τόσο οι καθηγητές που είχαν την αρμοδιότητα όσο και οι εισαγγελικές αρχές δεν έκαναν τις απαραίτητες ενέργειες. Σήμερα, ο νέος νόμος έχει καταργήσει το άσυλο. Το αν θα λειτουργήσει ή όχι θα φανεί στο μέλλον. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η απόφαση δεν πάρθηκε ύστερα από πολιτική σκέψη, συζήτηση και αποδοχή εκ μέρους της φοιτητικής κοινότητας αλλά προέκυψε ως νομική ρύθμιση. Και μάλιστα μια νομική ρύθμιση επάνω σε έναν προηγούμενο νόμο ο οποίος κάλυπτε το πρόβλημα !<br /><br />Εμείς, ως φοιτητική κοινότητα, δηλώνουμε σαφώς πως αδιαφορούμε πλήρως για το αν θα ισχύσει ή όχι ένας τέτοιος παρηκμασμένος και παρεξηγημένος θεσμός όπως είναι το άσυλο. Ωστόσο, εκτιμούμε ότι μεγαλύτερη σημασία από το να καταργήσει κανείς έναν προβληματικό θεσμό έχει το να μπορέσει να τον υπερβεί με κάτι καλύτερο. Αυτή τη χρονική περίοδο, μολονότι το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας δείχνει να έχει αντιληφθεί τις αρνητικές συνέπειες της χρήσης του ασύλου, η φοιτητική κοινότητα εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να υποστηρίζει την ύπαρξή του. Και είναι αναμενόμενο να το κάνει, εφόσον το άσυλο αποτελεί προέκταση της Αριστερής πνευματικότητας η οποία κυριαρχεί στα ελληνικά πανεπιστήμια, καθώς επίσης και στο ευρύτερο πλαίσιο «των τεχνών και των γραμμάτων του τόπου».<br /><br />Η πρόκληση για κάποιον που σέβεται τον εαυτό του, και που παράλληλα απορρίπτει την Αριστερή πνευματικότητα, είναι να την υπερβεί. Να την ξεπεράσει, δηλαδή, προβάλλοντας διαφορετικά πνευματικά σχήματα και εναλλακτικές προτάσεις. Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ, μολονότι ως κοινότητα Ρομαντικών έχει την Αριστερή πνευματικότητα απέναντί της και θεωρεί το άσυλο ως επιβλαβή θεσμό, δεν υποστηρίζει την κατάργησή του. Εφόσον το μεγαλύτερο μέρος της φοιτητικής κοινότητας εξακολουθεί να το θέλει, εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να ζητήσουμε την κατάργησή του. Κατάργηση ζητούν αυτοί που το φοβούνται.<br /></span></span><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"><br /></span></span><span style="color:#000000;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-QTCKY-VqtsM/TphV9yt-f8I/AAAAAAAABjA/_Q6N-i_DlnA/s1600/%25CF%2580-5.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 198px; DISPLAY: block; HEIGHT: 339px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5663371051493392322" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-QTCKY-VqtsM/TphV9yt-f8I/AAAAAAAABjA/_Q6N-i_DlnA/s400/%25CF%2580-5.jpg" /></a><span style="color:#000000;">Εμείς, εδώ και σχεδόν έξι χρόνια, προβάλλουμε πολιτισμικά σχήματα Ρομαντισμού και κοιτάζουμε την Αριστερή πνευματικότητα κατά πρόσωπο. Με παρεμβάσεις στα πανεπιστήμια, με πνευματική δράση, με έντυπα την ποιότητα των οποίων μπορεί να κρίνει ο καθένας και με πληθώρα δράσεων, απλώνουμε τα μυστικά του Ανίκητου Ήλιου εκτός και εντός ασύλου. Απέναντι στον ακαδημαϊσμό αντιπαραθέτουμε τη δύναμη της φαντασίας και του οράματος, απέναντι στη μόδα του μοντέρνου ή μεταμοντέρνου Νεωτερισμού οικοδομούμε τον μύθο του νέου μας Ρομαντισμού, απέναντι στα κατεστημένα λογοτεχνικά είδη προβάλουμε την πρωταρχική και παντοτινή αφήγηση της λογοτεχνίας του φανταστικού, απέναντι στην Αριστερή πνευματικότητα προτάσσουμε την Ελλάδα.<br /><br />Το 40ο φεστιβάλ βιβλίου που λαμβάνει χώρα αυτές τις μέρες και η εγγραφή των νέων φοιτητών στα ακαδημαϊκά τμήματα μάς έδωσαν την ευκαιρία, ως μέλη της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας, να πραγματοποιήσουμε μια ακόμη ενημερωτική δράση και να μοιραστούμε τους προβληματισμούς μας με καινούργιους φίλους. <br /><br /></span></span><span style="color:#000000;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-r-_FSBsyExc/TphV0ZZFgsI/AAAAAAAABi0/EEiu9wDSWKg/s1600/%25CF%2580-6.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 399px; DISPLAY: block; HEIGHT: 215px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5663370890076062402" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-r-_FSBsyExc/TphV0ZZFgsI/AAAAAAAABi0/EEiu9wDSWKg/s400/%25CF%2580-6.jpg" /></a><span style="color:#000000;">Ρομαντικοί και παραβάτες σε έναν χαοτικό, αστικό κόσμο κανονισμών και νομοθετημάτων. Ιδεοφόροι και φρουροί του πρωταρχικού Νόμου της ζωής. Με θάρρος και συνέπεια υπερασπιζόμαστε την αισθητική μας και απλώνουμε τα όρια του μαγικού μας βασιλείου στους δρόμους της πόλης, στο πλευρό των συμπατριωτών μας. <br /><br /></span></span><span style="color:#000000;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-sGOmdylL4XI/TphVvT6jkFI/AAAAAAAABio/SQAeNLA7wKg/s1600/%25CF%2580-7.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 404px; DISPLAY: block; HEIGHT: 212px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5663370802706485330" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-sGOmdylL4XI/TphVvT6jkFI/AAAAAAAABio/SQAeNLA7wKg/s400/%25CF%2580-7.jpg" /></a></span><span style="color:#000000;">Ολοκληρώνοντας αυτή μας τη δράση αποκομίσαμε τα καλύτερα συμπεράσματα για την απήχηση των θέσεων μας. Μπορεί η εποχή που ζούμε να είναι δύσκολη για την χώρα, τουλάχιστον όμως αποδεικνύεται ευνοϊκή για την ανάπτυξη υγιών κοινωνικών ομαδώσεων και νέων νοοτροπιών. Πλέον, το χρέος του κάθε ευαισθητοποιημένου συμπολίτη μας είναι να γίνει πιο συμμετοχικός και να αφήσει στο περιθώριο τη νωθρότητα του παρελθόντος. Από την πλευρά μας, εκείνο που οφείλουμε να θυμίσουμε είναι πως «τα έθνη καταρρέουν ή ευδοκιμούν ανάλογα με το αν η ποίηση, η ζωγραφική και η μουσική τους καταρρέουν ή ευδοκιμούν (W. Blake)». Μια πραγματική πολιτική ή κοινωνική επανάσταση είναι αδύνατον να υπάρξει αν δεν έχει αισθητικό και ηθικό υπόβαθρο. <br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/-kO8RlBle-xQ/TphVqomKjyI/AAAAAAAABic/j4H09n1ToFg/s1600/%25CF%2580-8.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 403px; DISPLAY: block; HEIGHT: 176px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5663370722358759202" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-kO8RlBle-xQ/TphVqomKjyI/AAAAAAAABic/j4H09n1ToFg/s400/%25CF%2580-8.jpg" /></a><br /><span style="color:#000000;">- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...</strong><br />Οι πραγματικοί μαχητές δείχνουν την αξία τους με πράξεις...<br />Πέμπτη, 15 Σεπτέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Γιώργος Doomsword είπε...</strong><br />Αλληλεγγύη στους 300 του FRANK MILLER...χα, χα, χα<br />Έγραψε!<br />Παρασκευή, 16 Σεπτέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...</strong><br />Όσον αφορά τον ανόητο που έγραψε τη βλακεία την οποία διαγράψαμε, αν είχε τη στοιχειώδη αντίληψη της πραγματικότητας, διαβάζοντας το ιστολόγιο θα μπορούσε να καταλάβει ότι η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ δραστηριοποιείται εδώ και πέντε χρόνια, κι ότι δεν περίμενε κανέναν γελοίο σαν κι αυτόν να την μάθει.<br /><br /></span><span style="color:#333333;">Συμπληρώνουμε ακόμη, ότι δεν μας αρέσει καθόλου να διαγράφουμε σχόλια, ακόμη κι αν εκφράζουν διαφορετικές απόψεις από τις δικές μας. Αναγκαζόμαστε, ωστόσο, να το πράξουμε όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με κραυγές ανθρωπόμορφων πιθήκων.<br /><br /></span><span style="color:#333333;">Δεν πειράζει, αν ο Δαρβίνος έχει δίκιο (πράγμα εξαιρετικά αμφίβολο), ακόμη και τέτοιοι έχουν ελπίδες να ανθρωποποιηθούν..<br />Κυριακή, 18 Σεπτέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Χρήστος Eddie Μπαλτζής είπε...</strong><br />Αλληλεγγύη στους 300 του Miller..Χα, χα, χα!<br />Όντως, έγραψε..<br />Τετάρτη, 21 Σεπτέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Σε τούτες τις τελευταίες μέρες του γνωστού κόσμου, δόθηκε απ' το καθεστώς της ανελευθερίας ακόμα και στους ηλίθιους το δικαίωμα στον σχολιασμό....<br /><br />λίγα γραμμάρια σύγχυσης =&gt; πολλά χιλιόμετρα απόκλισης από την αλήθεια....<br />GUARDIAN LORD<br />Τετάρτη, 21 Σεπτέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Αγανακτισμένος στο Πολιτικό είπε...</strong><br />Φυσικά και δεν μπορεί κανείς να υποστηρίξει σοβαρά τη δουλική μίμηση των αγγλοσαξωνικών εκπαιδευτικών προτύπων, που έχουν τις ρίζες τους στην καρδιά του υπερπροβεβλημένου "Διαφωτισμού" και στον προτεσταντισμό, αλλά μια δημιουργική πρόσληψη μερικών βασικών οργανωτικών στοιχείων θα ήταν θεμιτή αν θα μπορούσε να βάλει τάξη στο χάος (αναφέρομαι στις διοικητικές υποστηρικτικές λειτουργίες των Ιδρυμάτων). Όσον αφορά την επαναστατική γυμναστική, δεν είναι νέο το οτι κάποιες ομάδες πια έχουν συνηθίσει να ψάχνουν την παραμικρή ευκαιρία, πραγματική ή κατασκευασμένη για "αγώνες". Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τι είναι αυτό που κερδίζεις με κλειστή σχολή. Τώρα όμως συμπορεύονται με αυτούς και όλοι όσοι νιώθουν οτι ο πυρήνας της δύναμής τους μέσα στα Πανεπιστήμια βάλλεται. Διπρόσωποι καραγκιόζηδες της Μυκόνου... ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΑΣΥΛΟΥ, ΕΞΩ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ, ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ.<br />Πέμπτη, 22 Σεπτέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...</strong><br />Όπως πάντα, δημιουργική η παρουσία της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. μέσα στα πανεπιστήμια...<br />Παρασκευή, 23 Σεπτέμβριος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Συλλυπητήρια για τον θάνατο του κου Σκαρίμπα.<br /><br /></span><span style="color:#333333;">Η κατάσταση στα ελληνικά πανεπιστήμια σταθερά απελπιστική. Απορώ με τον εαυτό μου που έχει όρεξη και για διδακτορικό μέσα σε ένα τόσο ελεεινό ακαδημαικό περιβάλλον.<br /><br />Κιμμέριος<br />Κυριακή, 02 Οκτώβριος, 2011<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-2530581987368757531?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-80715944936158765762011-08-31T03:05:00.000-07:002012-01-16T06:01:01.850-08:00<div align="center"><span style="color:#000000;"><strong><span style="font-size:130%;">Μέσα στον Χαμένο Κόσμο του….. Warlord !</span></strong> </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#000000;">του ''Guardian Lord''</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Οι βάρδοι λένε πως υπάρχει ένα μέρος ακαταμάχητης ομορφιάς, οι κάτοικοι του οποίου ζουν πέρα από τα συνηθισμένα όρια. Μα αυτά είναι θρύλοι… </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Το πεδίο της μάχης δεν κλονίζεται από το μεθυστικό τραγούδι των βαλκυριών, καθώς διαλέγουν τους πεσμένους ήρωες… Σμήνη από μύγες και πτωματοφάγα όρνια κυριαρχούν εδώ… </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;">Skartaris</span>, ένας κόσμος ανελέητης βιαιότητας και ακραίας ωμότητας. Εδώ κάθε πλάσμα μοιάζει να θέλει να σκοτώσει κάποιο άλλο, η επιβίωση είναι καθημερινή πρακτική, η ωμή δύναμη και τα ενστικτώδη αντανακλαστικά μοναδικά όπλα για να ζήσει κανείς μια ακόμα μέρα... Ένας κόσμος Ήλιου και βαρβαρότητας, μύθων και τεράτων. Μια άχρονη πραγματικότητα ατέρμονης λάμψης και ασταμάτητης αιματοχυσίας. Στην Skartaris η ομορφιά δεν απέχει απ’ το θάνατο ενώ η σάρκα και το ατσάλι μετουσιώνονται στην καρδιά του πολεμιστή !</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Εδώ, όπου πρέπει να περιμένεις το αναπάντεχο, ένας είναι ο νόμος: "<span style="color:#cc0000;">Αν χαλαρώσεις έστω για λίγο την επιφυλακή σου, σύντομα θα είσαι πολύ πολύ νεκρός !</span>" </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Κάτω από τον εκτυφλωτικό - αέναα καρφωμένο στο μέσο τ' ουρανού - ήλιο, μόνο ένας άνδρας δικαιούται να φέρει τον τίτλο... </span><span style="color:#000000;"></div><br /><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-_3sCMoGQDXs/Tl4IVAasb-I/AAAAAAAABes/q0SigQZRXsk/s1600/1.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 411px; DISPLAY: block; HEIGHT: 94px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646960139751419874" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-_3sCMoGQDXs/Tl4IVAasb-I/AAAAAAAABes/q0SigQZRXsk/s400/1.JPG" /></a>Ο Warlord του Mike Grell έδωσε για πάνω από τρεις δεκαετίες μάχη με δαίμονες, κάθε λογής μυθολογικά τέρατα, ανθρώπους, το διαβολικό μάγο Deimos, ακόμα και τον ίδιο του το γιο. Στην τελευταία ολοκληρωμένη σειρά "Enter the lost world of the Warlord" της DC, o Warlord, θα αποκρούσει νικηφόρα τις κατακτητικές βλέψεις των δυνάμεων της γης του αιώνιου σκότους - Terminator. </div><br /><div align="center"></span><span style="color:#000000;"><span style="color:#cc0000;">HE RULES BY SWORD IN HAND </span></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#000000;"><span style="color:#cc0000;">HE RULES THE LAND </span></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#000000;"><span style="color:#cc0000;">HE RULES BY SWORD IN HAND </span></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#000000;"><span style="color:#cc0000;">HE ‘LL TAKE COMMAND</span> </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ελευθερωτής, μαχητής, ήρωας..., ο Travis Morgan, πιλότος της πολεμικής αεροπορίας, κάποτε είχε το δικό του ραντεβού με τη μοίρα. Η πύλη στον πόλο της Γης τον "ρούφηξε" σε έναν άλλο κόσμο, βαρβαρότητας και μαγείας, σαγήνης και ματωμένου σπαθιού. Ο Grell δηλώνει ξεκάθαρα ότι η Skartaris είναι βασισμένη στη θεωρία της κούφιας γης. Εκεί, στο κέντρο του πλανήτη, στο μέσο του ουράνιου στερεώματος της Skartaris, λάμπει ένας παντοτινός ήλιος. Άχρονος κόσμος, φωτός και αίματος, που μεταβάλλεται στη γη του Terminator, κοντά στα ανοίγματα-πύλες για τον εξωτερικό κόσμο. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Βέβαια στη βάση της μυθοπλασίας τούτης, υπάρχει έντονο υπόβαθρο μυστικισμού. Ο κόσμος των αληθινών αισθημάτων, που συλλαμβάνονται από αληθινές αισθήσεις, βρίσκεται εσωτερικά... βαθιά... κάτω από την επιφάνεια της γης ή αν θέλετε καλύτερα της λογικής. Εκεί, κάθε πλάσμα είναι ελεύθερο να είναι αυτό που είναι και η μάχη και ο αισθησιασμός συναποτελούν την αληθινή πραγματικότητα. Δίχως να το παραδέχεται ανοιχτά, ο Grell μας ωθεί να βρούμε και εμείς τη δίνη στον πόλο της λογικής μας, που θα μας ρουφήξει στον αληθινό μας κόσμο, στον αληθινό μας εαυτό. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Σε έναν τέτοιο κόσμο αλήθειας, ο Morgan, παύει να είναι ο πιλότος και μετουσιώνεται σε αυτό που πάντα ήταν... στον θρυλικό Warlord. </span><span style="color:#000000;"></div><br /><div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ZVzq1yoQuF8/Tl4IZXg9KOI/AAAAAAAABe0/Xo0HKaDtyqw/s1600/2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 243px; DISPLAY: block; HEIGHT: 369px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646960214671173858" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-ZVzq1yoQuF8/Tl4IZXg9KOI/AAAAAAAABe0/Xo0HKaDtyqw/s400/2.jpg" /></a>Με το πέρας της απελευθερωτικής του δράσης, ο μαχητής με την φτερωτή περικεφαλαία, το σπαθί της κολασμένης φωτιάς (Hellfire) και το magnum 44, ανακαλύπτει έναν αρχαίο ναό, όπου πολεμά και διασώζει μια λυγερή πανέμορφη κοπέλα, μια αιθέρια ύπαρξη, που τελικά αποκαλύπτεται ως αρχαία θεά του πολέμου και χρίζει εκλεκτό της τον Warlord. Το σχέδιο, σε αντίθεση με τα προηγούμενα της σειράς, έχει επιμεληθεί ο ίδιος ο Grell και το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό... Μάχη και αισθησιασμός... Η θεά του πολέμου ενσαρκώνεται στην πιο γλυκιά δεσποινίδα, σε μια αιθέρια ύπαρξη... Ο Warlord και η θεά ενώνονται σε ένα μυστικό γάμο... Τα τεύχη 7 και 8 μνημειώδη... Μια ακροβασία ανάμεσα στην ασύμβατη πραγματικότητα και το όνειρο...</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-cijqC-ED03o/Tl4IcMa0tKI/AAAAAAAABe8/X4Et_mqb4Tw/s1600/3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; DISPLAY: block; HEIGHT: 299px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646960263232271522" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-cijqC-ED03o/Tl4IcMa0tKI/AAAAAAAABe8/X4Et_mqb4Tw/s400/3.jpg" /></a><span style="color:#000000;">Στα επόμενα τεύχη, ως το δωδέκατο, ξεκινά νέα περιπέτεια για τον Warlord. Έχοντας στο πλάι του τη σεξουαλική γατογυναίκα Shakira, εμπλέκεται σε νέα σύγκρουση με τον Deimos, η οποία θα τον φέρει αντιμέτωπο με τον γιο του για δεύτερη φορά, που ο Grell αποφάσισε να ' ναι και η τελευταία σπαθομαχία του θρύλου της Skartaris. O Warlord πέφτει από το σπαθί του γιου του Joshua, ωστόσο ο Deimos χάνει στο τέλος από τις συντονισμένες ενέργειες της Shakira και του Joshua, που εμφανίζεται να ωθεί τον Deimos φορώντας το Heavy Metal του πατέρα του.<br /><br />Μυστικισμός.... αναγέννηση στην αληθινή ζωή για το τέκνο σημαίνει θάνατο για τον πατέρα... Λύτρωση για τον πατέρα μέσω του θανάτου από τον ίδιο του τον γιο.<br /><br />Ωστόσο... <br /><br />...ένας παλαίμαχος καβαλάρης πορεύται αργά προς τη Δύση... σ' ένα κατακόκκινο ηλιοβασίλεμα. Το σπαθί, που κρέμεται στο χέρι του, νωπό απ' το αίμα των εχθρών του, στάζει στο διάβα του την αιματοβαμμένη ζωή του. Χαράζει το ματωμένο μονοπάτι του πολεμιστή. Ένας θρύλος φεύγει για την αιωνιότητα...<br />Είναι ο μόνος άνδρας, που στην ωμή, αληθινή πραγματικότητα του εσώτερου κόσμου, μπορεί να φέρει τον τίτλο του ανώτατου μαχητή, εκλεκτού της θεάς του πολέμου. Υψώνω το ξίφος μου προς το μέρος του και αποδίδω τιμή σε αυτόν, που έμεινε στη μυθιστορία ως... THE WARLORD </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">HAIL TO THE ONE <br /></span><span style="color:#cc0000;">TO THE KING OF THE DEAD IN ACHERON <br /></span><span style="color:#cc0000;">IN HIS SHADOW WE FADE <br /></span><span style="color:#cc0000;">WE ARE LOST IN HIS NAME <br /></span><span style="color:#cc0000;">HAIL TO THE ONE<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/-145OOdI0zWE/Tl4Iem2yH0I/AAAAAAAABfE/p5_YQso7S08/s1600/5.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 225px; DISPLAY: block; HEIGHT: 306px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646960304688602946" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-145OOdI0zWE/Tl4Iem2yH0I/AAAAAAAABfE/p5_YQso7S08/s400/5.jpg" /></a><strong>Σχόλια </strong><br />1. Το πρώτο δίστιχο είναι παρμένο από τους Oblivion Knight και το κομμάτι τους Sword in hand (Oblivion Knight,2009). Αληθινό επικό heavy metal σπαθιού και μαγείας, αντάξιο ενός αληθινού heavy metal ήρωα… <br /><br />2. Τους τελευταίους στίχους δανείστηκα από το κομμάτι Achilles’ Revenge του μουσικού Warlord, μέσα από τον δίσκο της επιστροφής του, Rising out of the ashes (2002). Είναι οι στίχοι που κλείνουν την πορεία δυο θρύλων -της μουσικής και των comics- αρχόντων του πολέμου. </div><br /><p><span style="color:#000000;">- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :</span></p><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong><br />Απ' τα αγαπημένα μου άρθρα...<br />Πέμπτη, 01 Σεπτέμβριος, 2011 </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Δημήτρης Αργασταράς είπε...</strong><br />Και ένα θέμα εν πολλοίς άγνωστο στο ελληνικό κοινό. Πολύ καλό !<br />Παρασκευή, 02 Σεπτέμβριος, 2011 </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Χάρης Παπαϊωάννου είπε...</strong><br />Ναι όντως. Εύγε G.L. !<br />Παρασκευή, 02 Σεπτέμβριος, 2011 </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Ανώνυμος είπε...<br /></strong>Αδέλφια, </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">και ο Warlord και οι Warlord στην επανεμφάνισή τους παρέμειναν underground αστέρια για λίγους... </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">Ο δίσκος "Rising..." όπως και η τελευταία σειρά κόμιξ της DC, όπου πεθαίνει ο Travis Morgan, απέτυχαν εμπορικά. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">Ωστόσο εμείς που αγαπάμε τους μύθους και του θρύλους εκτιμάμε την αληθινή τέχνη της μετάβασης ανεξαρτήτως εμπορικής πορείας.... </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">Ένα τραγούδι είναι αρκετό για την αθανασία. Ένα καρέ είναι αρκετό για την αιωνιότητα. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">Hail to the One! </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">GUARDIAN LORD </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">Κυριακή, 04 Σεπτέμβριος, 2011 </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">Ανώνυμος είπε...<br />Πολύ καλό κείμενο από τον GD. Δυστυχώς δεν έχω ασχοληθεί με το συγκεκριμένο κόμικ για να γράψω κάτι παραπάνω. Οι Warlord πάντως είναι θρησκεία! Hail! </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">KIMMΕΡΙΟΣ </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;">Τρίτη, 06 Σεπτέμβριος, 2011 </span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-8071594493615876576?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-25288734914506725812011-08-30T05:21:00.000-07:002012-01-16T06:01:01.850-08:00<div align="justify"><span style="color:#000000;"></span></div> <br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Όταν είδα ότι την καινούργια κυκλοφορία των εκδόσεων «Αίολος» αποτέλεσε η μετάφραση από τον Θωμά Μαστακούρη διηγημάτων του Robert Howard με ήρωα τον Solomon Kane, ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα. Θέλετε ο χαρακτήρας του Άγγλου πουριτανού, θέλετε οι άψογες μεταφράσεις του Μαστακούρη και η εν γένει προσφορά του στον χώρο της λογοτεχνίας του φανταστικού, θέλετε, τέλος, ότι ένα από τα πρώτα μου αναγνώσματα ηρωικής φαντασίας υπήρξε η έκδοση διηγημάτων του Kane από τις εκδόσεις «ΩΡΟΡΑ» (σειρά «φανταστική λογοτεχνία», αριθμός 5) σε μετάφραση Γιώργου Μπαλάνου, δεν μου άφησαν άλλα περιθώρια, από το να αγοράσω αμέσως το βιβλίο αυτό. </span><span style="color:#000000;"> <br /></div> <br /> <br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-jBCzIczwxk0/TlzWSRuQwTI/AAAAAAAABec/BShCByY-SC0/s1600/1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 235px; DISPLAY: block; HEIGHT: 366px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646623642299187506" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-jBCzIczwxk0/TlzWSRuQwTI/AAAAAAAABec/BShCByY-SC0/s400/1.jpg" /></a>Οι προσδοκίες μου άρχισαν να επιβεβαιώνονται από την εισαγωγή κιόλας του κ. Μαστακούρη, καθώς αναφέρει ότι μετέφρασε έκδοση παλαιότερη της λογοκριμένης του Donald Grant. Η έκδοση διηγημάτων με ήρωα τον Kane είχε λογοκριθεί κατά τη δεκαετία του ’60. Ο λόγος ήταν οι «υποτιμητικές» αναφορές του Howard για τα μέλη της νέγρικης φυλής. Ο Howard , λοιπόν, εξαιτίας διηγημάτων που συνέγραψε την δεκαετία του τριάντα, κρίθηκε ένοχος για έγκλημα καθοσιώσεως την δεκαετία του εξήντα, όταν η πολιτική ορθότητα, αυτή η πνευματική ασθένεια και ιδεολογικοπολιτική κενότητα της Νεωτερικότητας, είχε αρχίσει να εγκαθιδρύει μια νέα πτυχή της κυριαρχίας της στις Η.Π.Α. <br /> <br />Έχοντας απορροφηθεί, λοιπόν, όπως κάθε ρομαντικός που σέβεται τον εαυτό του, στις περιπέτειες του Άγγλου εκδικητού, έφθασα στην προτελευταία ιστορία του βιβλίου, που φέρει τον τίτλο «Φτερά στην νύχτα», το τέλος της οποίας μου επεφύλασσε μία δυσάρεστη έκπληξη. Ενθυμούμενος την προαναφερθείσα μετάφραση του κ. Μπαλάνου, στην οποίαν ο Robert Howard επανασυνδέει τον ήρωά του με το ιστορικό υπόβαθρο της ευρωπαϊκής καταγωγής του και με το φυλετικό του ασυνείδητο, γράφοντας: <br /> <br />«Ο Κέην με το μπαστούνι τζου-τζου στο ένα χέρι και με το πιστόλι που κάπνιζε στο άλλο, στάθηκε πάνω από τα φλεγόμενα ερείπια που έκρυψαν για πάντα από τα ανθρώπινα μάτια το τελευταίο από εκείνα τα τρομερά ημιανθρώπινα τέρατα που κάποιος άλλος λευκός ήρωας είχε εκδιώξει από την Ευρώπη σε μια μακρινή εποχή. Ο Κέην στεκόταν εκεί, ένα αναίσθητο άγαλμα θριάμβου. Οι αρχαίες αυτοκρατορίες πέφτουν, οι μαύροι λαοί σβήνουν και ακόμη και οι δαίμονες της αρχαιότητας ψυχορραγούν στα τελευταία τους. Αλλά πάνω απ’ όλα στέκει ο Άρειος λευκός βάρβαρος, με τα ψυχρά μάτια, ο υπέρτατος πολεμιστής της γης, άσχετα αν φορά λυκοτόμαρο και κερασφόρο κράνος ή μπότες και σακάκι - άσχετα αν κρατά στο χέρι πολεμικό τσεκούρι ή λεπτό σπαθί - άσχετα αν λέγεται Δωριέας, Σάξονας ή Εγγλέζος - άσχετα αν το όνομά του είναι Ιάσωνας, Χενγκίστ ή Σόλομον Κέην» (σελίδα 108), <br /> <br />διάβασα αντί αυτών τα ακόλουθα : <br /> <br />«Ο Κέην στεκόταν με το μαγικό ραβδί στο ένα χέρι και με το πιστόλι που κάπνιζε στο άλλο, στάθηκε πάνω από τα καρβουνιασμένα ερείπια που θα έκρυβαν για πάντα από τα μάτια των ανθρώπων τα τελευταία από εκείνα τα τρομερά, ημιανθρώπινα τέρατα, τα οποία ένας άλλος ήρωας είχε διώξει από την Ευρώπη σε μιαν άγνωστη εποχή του παρελθόντος. Ο Κέην είχε πάρει ασυναίσθητα μια στάση θριάμβου - ψυχρός, κυρίαρχος, ο υπέρτατος μαχητής. » (σελ. 202-203) <br /> <br />Η μορφή αυτή της μετάφρασης, βεβαίως, δεν αλλάζει την αφηγηματική ροή μεν, παρουσιάζει μία άνευρη και επιδερμική απόδοση δε. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η μετάφραση, όταν ο «λευκός ήρωας» γίνεται σκέτος «ήρωας» και παραλείπεται ολόκληρη σχεδόν παράγραφος; <br /> <br /></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-OiZQ0Pn2mOs/TlzWWFJ0ymI/AAAAAAAABek/5ecurnvY254/s1600/2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 237px; DISPLAY: block; HEIGHT: 333px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646623707644611170" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-OiZQ0Pn2mOs/TlzWWFJ0ymI/AAAAAAAABek/5ecurnvY254/s400/2.jpg" /> <br /><p align="justify"></a></span><span style="color:#000000;">Σκοπός του παρόντος κειμένου δεν είναι, ωστόσο, η εφαρμογή της πρακτικής των ιερέων και των ιερειών της πολιτικής ορθότητος, οι οποίοι σε κάθε ευκαιρία και στο όνομα ποικίλων ιδεολογημάτων κραυγάζουν, λογοκρίνουν και φυλακίζουν ή καταστρέφουν κοινωνικά, οικονομικά και επαγγελματικά προς όφελος της αστικής δημοκρατίας και των επιταγών της. Ούτε σκοπός μου είναι να μειώσω καθ’ οιονδήποτε τρόπο την αξία του έργου και την προσφορά του κ. Μαστακούρη στον χώρο της λογοτεχνίας του φανταστικού. Θεωρώ, πάντως, ότι εφόσον η παρούσα έκδοση εμπεριέχει λογοκρισία των «ρατσιστικών» τοποθετήσεων του Howard, η επίκληση εκ μέρους του κ. Μαστακούρη του παραγκωνισμού της πολιτικής ορθότητας χάριν της μεταφραστικής πιστότητας στην εισαγωγή του καθίσταται άνευ περιεχομένου. <br /> <br />Εάν δε, τελικώς, έγινε επιλογή μεταξύ εκδόσεων ή και χωρίων των εκδόσεων τούτων, γιατί άραγε δεν πρέπει να ενοχλούνται και να προσβάλλονται τα μέλη της νεγρικής φυλής ανά τον κόσμο από τις περιγραφές, τις θέσεις και τους χαρακτηρισμούς του Robert Howard-ο οποίος, παρόλα αυτά, περιγράφει τον Κέην να γίνεται αδελφοποιτός με νέγρο μάγο, να δείχνει την συμπάθειά του στην φυλή της Μπογκοντά στο επίμαχο διήγημα ή στους δούλους που είχαν αιχμαλωτισθεί από ομοφύλους τους και από Άραβες δουλεμπόρους στο διήγημά του «Πατημασιές από τα εσώτερα», αποκαλύπτοντας μία επιμελώς αποκρυπτόμενη παράμετρο του θεσμού της δουλείας-με την δικαιολογία της παρέλευσης σχεδόν αιώνος από την συγγραφή των διηγημάτων και τις διαφορετικές συνθήκες που επικρατούσαν στην εποχή του Howard, ενώ ο «λευκός ήρωας», ο «Άρειος λευκός βάρβαρος» και «Δωριέας, Σάξονας ή Εγγλέζος» εξηφανίσθησαν; <br /> <br />Με την αναγραφή τους έναν αιώνα μετά ποιόν ενοχλούν ή ποιόν προσβάλλουν άραγε; <br /> <br /><span style="color:#000000;"><em>''Einherjer'', μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.</em></span> <br /> <br />- Σχόλια σε αυτή </span><span style="color:#000000;">την ανάρτηση : <br /> <br /></span><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong> <br />Hail ! <br /> <br /><span style="color:#000000;">Αν</span> και οι πουριτανοί όπως παγκοσμίως είναι γνωστοί, αποτέλεσαν εμπόδιο στην αέναη κίνηση της σωβάστικα και μετάλλαξαν την έννοια της αγνότητας, ο Κέην αποτελεί μια ακόμα πτυχή του αιώνιου ευγενούς βαρβάρου Robert Howard και έναν από τους 3 πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες, που η πένα και ο νους του δημιούργησαν... <br /><a href="http://mysticumofthegrandmagus.blogspot.com/2009/11/blog-post_12.html">http://mysticumofthegrandmagus.blogspot.com/2009/11/blog-post_12.html</a> <br /> <br /><span style="color:#000000;">and</span> Kill ! <br /> <br />GUARDIAN LORD <br />Πέμπτη, 04 Αύγουστος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong> <br />Όντως, ο πουριτανισμός αποτέλεσε ένα από τα πλέον αντι-ρομαντικά θρησκευτικο-πολιτικά κινήματα, το οποίο ιστορικά αναγνωρίζεται ως προδρομική έκφραση της Νεωτερικότητας. Ωστόσο, όπως σωστά σημειώνει ο Guardian, ο χαρακτήρας του Κέιν έχει ελάχιστα στοιχεία πουριτανισμού, αν εξαιρέσουμε την εκδικητικότητα. <br /> <br />Όσον αφορά την μετάφραση των εκδόσεων Αίολος, το παράξενο είναι ότι διατηρεί όλες τις υποτιμητικές περιγραφές που παραθέτει ο Χάουαρντ για τον χαρακτήρα των νέγρων, ενώ η λογοκρισία υφίσταται στο σημείο που ο συγγραφέας αποτυπώνει την πίστη του στην συγγένεια και την ανωτερότητα των λευκών. <br /> <br />Θα περίμενε κανείς, από κάποιους που έχουν αφομοιώσει το ανθρωπιστικό πνεύμα της παγκοσμιοποιημένης (μετα)Νεωτερικότητας να ενοχληθούν περισσότερο από την υποτίμηση του διαφορετικού και όχι από την πρόκριση του οικείου. <br /> <br />Φαίνεται, όμως, ότι στις ημέρες μας, η αντίληψη της προόδου δίνει μεγαλύτερη προτεραιότητα στην παραποίηση της ιστορίας, στο σβήσιμο της μνήμης, στην αλλοίωση της παράδοσης,κοντολογίς στην απώλεια της αυθεντικής ταυτότητας, απ' ότι στην πολυδιαφημισμένη αλληλεγγύη των λαών... <br />Παρασκευή, 05 Αύγουστος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong> <br />Ενδιαφέρουσα ανάρτηση. Το κομμάτι από το Wings in the night που έχει κοπεί έχει αποτυπωθεί στην μνήμη μου από τότε που πρωτοδιάβασα την μετάφραση του Μπαλάνου, χιλιάδες χρόνια πριν. Τα διηγήματα του Σόλομον Κέην ανήκουν στα κορυφαία έργα του Ρ. Χάουαρντ. Και φυσικά ο "ρατσισμός" του Χάουαρντ δεν έχει σχέση με την λέξη-καραμέλα που πιπιλάνε κοριτσάκια και ψευτοπροοδευτικοί στις μέρες μας. Στην προκειμένη περίπτωση, δεν νομίζω πως ήταν στις προθέσεις του Μαστακούρη να λογοκρίνει το διήγημα, μάλλον κάποιο μπέρδεμα έχει γίνει. Πάντως η συλλογή αξίζει πραγματικά και όσοι φίλοι της Φανταστικής Λογοτεχνίας δεν έχουν ασχοληθεί υποχρεούνται να την διαβάσουν. Με την ευκαιρία, η πιο καινούργια κυκλοφορία του Αίολου είναι πλέον το "Ο ίσκιος πάνω από το Ίνσμουθ" του Χ. Φ. Λάβκραφτ. Ιδανικό καλοκαιρινό ανάγνωσμα, ειδικά αν κάνετε διακοπές σε κάποιο γραφικό ψαροχώρι. Καλό καλοκαίρι σε όλους και όλες! <br /> <br />CROM <br />Σάββατο, 06 Αύγουστος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε... <br /></strong>Εγώ απορώ και μόνο που κυκλοφορούν ακόμη αυτά τα βιβλία. Σε λίγα χρόνια, προβλέπω ότι θα μεταμεταφράζουμε εμείς στη Φ.ΛΕ.φΑ.ΛΟ, και θα τα μοιράζουμε στους αναγνώστες για να δείξουμε ότι υπήρξαν και παραδοσιοκράτες πνευματικοί άνθρωποι. <br /> <br />Κυριακή, 07 Αύγουστος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ είπε...</strong> <br />Ο τελευταίος αναγνώστης τα είπε όλα, ποιος Μαστακούρης και ποιες 'εκδόσεις Αίολος'. Η εποχή των ειδημόνων επαγγελματιών έχει παρέλθει και έχει έρθει η εποχή των συνειδητοποιημένων ερασιτεχνών. Το νεωτερικό 'πολιτικά ορθό' συναντά την απάντησή του στην ίδια την μεταδοτικότητα της πληροφορίας. Με αυτό τον τρόπο, η πεζή εποχή της πληροφορίας δίνει σιγά-σιγά την θέση της στους μύθους και στα αρχέγονα ιδανικά. <br /> <br />Παρασκευή, 12 Αύγουστος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Arkon είπε...</strong> <br />εκείνο το βιβλιαράκι τσέπης ήταν απροσδόκητος θησαυρός! "οι λόφοι των νεκρών". <br /> <br /><span style="color:#000000;">Tο</span> πιο σημαντικό σημείο των ιστοριών του κέην κατ''εμέ είναι η πάλη του στο φεγγαρόφωτο με το στοιχείο του δρόμου εκείνου που τον συμβούλεψαν να μην πάρει-εκεί που μεταρσιώθηκε η δύναμη κ το πείσμα του κ κατόρθωσε να καταβάλλει το άυλο. άμα το χα στο χέρι μου θα έδινα το σχετικό κείμενο. <br />Τρίτη, 16 Αύγουστος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong> <br />Όλοι θυμόμαστε την μετάφραση του Μπαλανου, αλλά στο πρωτότυπο κείμενο απλά δεν υπάρχει. <br /> <br />(λινκ εδώ: http://www.archive.org/stream/TheSolomonKaneStories/HowardRobertE.1906-1936-solomonKane-WingsInTheNight.txt ). <br /> <br />Ο Μπαλάνος είναι γνωστό ότι απέδιδε τα κείμενα, δεν τα μετάφραζε μόνο. <br />Πέμπτη, 18 Αύγουστος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...</strong> <br />Ανώνυμε, είναι σίγουρα η πρωταρχική μορφή του κειμένου αυτή που παραθέτεις; Εγώ στο "The Robert E. Howard United Press Association" http://www.rehupa.com/?p=951 βρήκα αυτό: <br /> <br />In the early 1990s, REHupan Steve Trout discovered that the Solomon Kane stories in Grant’s Red Shadows had been altered, apparently in an attempt to remove some of Howard’s, shall we say, “politically incorrect” wording. An entire paragraph of fevered Aryanist boasting had been removed from the end of “Wings in the Night,” and most of the other stories set in Africa had been subjected to the red pencil. <br />Παρασκευή, 19 Αύγουστος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η einherjer είπε...</strong> <br />Ανώνυμε, είτε δεν έψαξες επαρκώς στις πηγές είτε δεν διάβασες προσεκτικά το άρθρο μου. Ψάξε λίγο παραπάνω και θα διαπιστωσεις οτι ο Μπαλάνος δεν μετέφρασε ή δεν προσάρμοσε κατά το δοκούν... <br />Παρασκευή, 19 Αύγουστος, 2011 <br /> <br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong> <br />Στην έκδοση που είχα διαβάσει η παράγραφος έλειπε και το θυμόμουν. Red Hand of Doom είναι ο τίτλος. Έψαξα στο νετ και υπάρχει πλήρης εκδοχή στην έκδοση της Del Ray. <br />Ντροπή του αν υπήρχε στο κείμενο που μετέφρασαν και την άφησαν απέξω. <br />Παρασκευή, 26 Αύγουστος, 2011 <br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-2528873491450672581?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-19219565191420855672011-08-03T04:36:00.001-07:002012-01-16T06:01:01.850-08:00<div align="justify"><span style="color:#000000;">Όπως έχω αναφέρει και σε παλαιότερα άρθρα, το γεγονός ότι έχω ζήσει, και μάλιστα στην παιδική και στην αρχή της εφηβικής μου ηλικίας, την εμπειρία της δεκαετίας του ’80, αποτελεί έναν από τους λόγους που με κάνει να νιώθω χαρά και ικανοποίηση. Και μόνο το ότι οι διαμορφωτές της μαζικής κουλτούρας του κόσμου της εποχής μας, οι οποίοι έχουν καταλάβει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους περισσότερους πνευματικούς χώρους, αντιμετωπίζουν αυτή τη δεκαετία ως μια χρονική περίοδο κατά την οποία επικράτησαν «ξεπερασμένα» και «κακόγουστα» στυλ, καταδεικνύει ότι κάτι πιο ποιοτικό και αυθεντικό εμπεριείχε σε σχέση με την υβριδική και εκφυλισμένη (μετα)μόδα των ημερών μας. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που καθιστά σημαντική στη συνείδησή μου τη δεκαετία του ’80 είναι η μουσική της κληρονομιά και κυρίως ο προσανατολισμός του σκληρού ήχου. Το rock, το hard rock, ακόμη και οι πρώτες εκφράσεις του heavy metal, μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ’70, βρίσκονταν σε μεγάλο βαθμό εναγκαλισμένα με μια κουλτούρα Αριστερού προσανατολισμού, η οποία αντλούσε επιρροή από το αντιπολεμικό κίνημα για το Βιετνάμ και τον γαλλικό Μάη του ’68. Ο σκληρός ήχος, που εν τη γενέσει του ως rock’n’roll αποτέλεσε τη βάση μιας αντισυμβατικής θεώρησης προκρίνοντας έναν τρόπο ζωής αποδεσμευμένο από τα κυρίαρχα αστικά πρότυπα, εντός του Αριστερού αυτού κλίματος συνδέθηκε με τα αιτήματα για κοινωνική χειραφέτηση και πρόοδο. Τελευταία εκδίπλωση αυτού του προσανατολισμού αποτέλεσε η ανάπτυξη του punk, κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70. Ωστόσο, η έλευση της δεκαετίας του ’80 σήμανε την αλλαγή αυτού του προσανατολισμού. Βασιζόμενα στις επιρροές των παλαιότερων heavy metal και hard rock συγκροτημάτων και δραστηριοποιούμενα σε τοπικό επίπεδο ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, μια ομάδα βρετανικών σχημάτων συγκρότησε το «μουσικό κίνημα» που ονομάστηκε New Wave of British Heavy Metal. Την ίδια εποχή στις Η.Π.Α αρκετοί μουσικοί άρχισαν να δημιουργούν ακολουθώντας το νέο αυτό προσανατολισμό. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Στο heavy metal της δεκαετίας του ’80 ο αντιπολεμικός και αριστερός τόνος αντικαταστάθηκε από ένα ρομαντικό υπόβαθρο. Μυθολογικά θέματα στη στιχουργική και στην αισθητική των δίσκων, εφαρμοστά παντελόνια, μακριά μαλλιά και κουρέματα μεσαιωνικού τύπου, γοτθικά σύμβολα, μαύρα ρούχα, μυστικισμός, οπαδική ταύτιση των ακροατών με τα συγκροτήματα, μουσική πιο δυνατή από εκείνη του punk και εξίσου μελωδική με εκείνη του παλαιού hard rock. Από τις αρχές κιόλας της εν λόγω δεκαετίας η ρομαντική αυτή τάση επικράτησε και κατέστησε το heavy metal κυρίαρχο ρεύμα στα πλαίσια του σκληρού ήχου, παρότι βρέθηκε σύντομα αποκλεισμένο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και δέχτηκε πολεμική από πολλές κατευθύνσεις. </span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"></div></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/-12ewtAv7G0A/TjkzBKlURDI/AAAAAAAABdc/5a87XI02l2g/s1600/%25CF%2580-1.jpg"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 501px; DISPLAY: block; HEIGHT: 233px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636592503744644146" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-12ewtAv7G0A/TjkzBKlURDI/AAAAAAAABdc/5a87XI02l2g/s400/%25CF%2580-1.jpg" /> <br /><p align="justify"></span></a><span style="color:#000000;">Λίγο πριν τα μισά των 80’s έκαναν αισθητή την εμφάνισή τους και κάποια συγκροτήματα, που ενώ στη μελωδία και την αισθητική τους διατηρούσαν τα heavy metal χαρακτηριστικά, ο ήχος τους ήταν αρκετά ελαφρύς ώστε να χωράει στα ραδιοφωνικά προγράμματα. Τα συγκροτήματα αυτά δημιούργησαν το ρεύμα που εκείνη την εποχή ονομάστηκε pop metal. Οι περισσότεροι ακροατές του heavy metal αντιλήφθηκαν την ύπαρξη αυτού του ρεύματος ως ένδειξη παρακμής. Κάποιοι άλλοι διαφώνησαν. Προσωπικά, εκτιμώ ότι η γέννηση αυτού του «μεταλλικού» παρακλαδιού αποτέλεσε απόδειξη της πληρότητας και του ολισμού που χαρακτήρισε το heavy metal ως μουσικό είδος. Μπορεί τα «παραδοσιακά» μεταλλικά ακούσματα να προσέφεραν και να προσφέρουν αληθινή ψυχαγωγία, ωστόσο στη μουσική ανέκαθεν υπήρχε χώρος και για τη διασκέδαση. Κι αυτή εκτιμώ ότι προσφέρθηκε με μεγάλη επιτυχία από το pop metal. <br /><br /></span><span style="color:#000000;">Το υπόβαθρο του pop metal είχε ιδιαιτερότητες σε σχέση με εκείνο του κύριου «μεταλλικού» μουσικού ιδιώματος. Ο τρόπος ζωής των μουσικών και των ακροατών του κινήθηκε γύρω από το πρότυπο του rock star. Μηχανές, εύκολες γυναίκες, διασκέδαση, ερωτισμός και ανέμελη ζωή αποτέλεσαν τα ζητούμενά του. Το πρόταγμα της απελευθέρωσης του παλαιού rock επανήλθε στο προσκήνιο, μετασχηματισμένο όμως σε ένα μοντέλο αριστοκρατικής αλητείας (δανείζομαι αυτό τον όρο από τον φίλο συγγραφέα Λιάκο Μπουρνόβα ) και ακατάσχετου νέο-δανδισμού, ο οποίος στις πλείστες των περιπτώσεων κατέληγε στην προβολή ενός αδιαμφισβήτητου φαλλοκρατισμού. <br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/--M8BySeIBjc/Tjky-C982uI/AAAAAAAABdU/UfJzjyDaGfI/s1600/%25CF%2580-2.jpg"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 313px; DISPLAY: block; HEIGHT: 191px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636592450160876258" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/--M8BySeIBjc/Tjky-C982uI/AAAAAAAABdU/UfJzjyDaGfI/s400/%25CF%2580-2.jpg" /></span></a><span style="color:#000000;">Κοντολογίς, μπορεί οι posers του pop metal να μην ήταν επικοί και να στερούνταν την πολεμική αύρα των παραδοσιακών metalheads, υπήρξαν όμως και αυτοί αναμφίβολα ρομαντικοί. <br /><br /></span><span style="color:#000000;">Προσωπικά έγινα μέλος της «μεταλλικής αδελφότητας» στο κλείσιμο της δεκαετίας του ’80. Υπήρξα τυχερός γιατί τα παιδιά μιας φιλικής οικογένειας, που ήταν τέσσερα χρόνια μεγαλύτερά μου και είχαν αφομοιώσει την κουλτούρα του σκληρού ήχου εκείνης της εποχής, με έβαλαν στην παρέα τους και με μύησαν στον «μεταλλικό κόσμο του μαύρου ήλιου». Τότε για να μπορέσει κάποιος να σηκώσει το βάρος της ταυτότητας μιας «σκληρής μουσικής κουλτούρας» έπρεπε πέρα από την απαραίτητη αγάπη για αυτήν να είχε τις ψυχικές δυνάμεις για να αντέξει την περιθωριοποίηση και τις σωματικές δυνάμεις για να επιβιώσει στο πλαίσιό της. Ήταν εκ των πραγμάτων αδιανόητο ότι κάποιος κάτω των δεκαέξι ετών –και μάλιστα των δεκαέξι ετών εκείνης της εποχής, που αντιστοιχούν σε ανδρική ωρίμανση είκοσι και πλέον της σημερινής- θα μπορούσε να βρεθεί έστω και για ένα λεπτό εντός της ιδιαίτερης αυτής κοινότητας.<br /><br />Κι όμως, εγώ χάρη στην κάλυψη των φίλων μου, έγινα κάτι σαν τον μικρό που παίζει στην κινηματογραφική ταινία «This is England». Όταν φοιτούσα στην πρώτη τάξη του γυμνασίου είχα ήδη καταστεί τακτικός θαμώνας των μουσικών μας στεκιών και της Θύρας 7 (το ποδόσφαιρο αποτελούσε απαραίτητο στοιχείο του τρόπου ζωής μας). Και σα να μην έφτανε αυτό, λες και δεν υπολόγιζα τη χάρη και την τιμή που μου έκαναν οι metalheads να με αποδεχτούν στην κοινότητά τους, είχα το θράσος να απαξιώνω το thrash και το ανατέλλον τότε death, που αποτελούσαν τα κυρίαρχα μεταλλικά ακούσματα της εποχής, προτιμώντας συγκροτήματα του κλασικού heavy metal ήχου, όπως οι Maiden, οι Priest, οι Saxon και οι Manowar, και δηλώνοντας παράλληλα τη συμπάθειά μου για το pop metal και groups όπως οι Quiet Riot, οι Def Leppard, οι Scorpions και οι Fastway. Τα συγκροτήματα του pop metal αποτέλεσαν τα σημεία επαφής της «μεταλλικής κοινότητας» με τον «έξω» κόσμο, τα σημεία αναφοράς των parties και οι «γέφυρες» που συνέδεαν τους χεβυμεταλλάδες με τα κορίτσια που μας άρεσαν.<br /><br />Η πρώτη μου επαφή με τη μουσική των Bon Jovi ήταν το άκουσμα κάποιων κομματιών από τον δίσκο New Jersey. Μου φάνηκαν καλά, χωρίς όμως να με ενθουσιάσουν. Έτσι, δεν ασχολήθηκα μαζί τους για κάποιο καιρό. Διατήρησα, πάντως, μια σταθερή οπτική επαφή με αυτούς, καθώς θυμάμαι χαρακτηριστικά την αφίσα του τραγουδιστή με την περμανάντ και το μπλουζάκι με το σήμα του Superman, να βρίσκεται συνεχώς στον τοίχο του δωματίου μιας φίλης μου. Τα πράγματα, όμως, άλλαξαν όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο εν λόγω κύριος τραγούδησε το Blaze of Glory για την ταινία Young Guns 2. Η εικόνα του καστανόξανθου δανδή με την (ακόμη) ξασμένη και κυματίζουσα χαίτη, το ονειροπόλο βλέμμα, το ινδιάνικο κολιέ και την ακουστική κιθάρα στη μέση της αμερικανικής ερήμου, να τραγουδά έναν ύμνο για τη ζωή της άγριας δύσης, απέσπασε την προσοχή ολόκληρου του κόσμου. Το κομμάτι καρφώθηκε στις πρώτες θέσεις των charts παγκοσμίως και αποτέλεσε την τελευταία πράξη μιας σειράς ανάλογων επιτυχιών του ευρύτερου σκληρού ήχου, που είχε ξεκινήσει κάποια χρόνια πριν με τους Def Leppard, τους Whitesnake, τους Europe, τον Alice Cooper και άλλους. Εκείνος ο Jon Bon Jovi αποτέλεσε το πρότυπο του άντρα που οι περισσότερες «ροκούδες», καθώς επίσης και κορίτσια διαφορετικών μουσικών ακουσμάτων, ονειρεύονταν. Οφείλω να ομολογήσω ότι ως οπαδοί του σκληρού ήχου χρωστάμε αρκετή από την ερωτική προσοχή που αποσπάσαμε από κορίτσια της εποχής στο πρότυπο του ανδρός που αυτή η εικόνα δημιούργησε. <br /></span><span style="color:#000000;"><br /></span><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ON-csCiws5I/Tjky7Q5JHpI/AAAAAAAABdM/8J-u5o72abU/s1600/%25CF%2580-3.jpg"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 234px; DISPLAY: block; HEIGHT: 294px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636592402359197330" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-ON-csCiws5I/Tjky7Q5JHpI/AAAAAAAABdM/8J-u5o72abU/s400/%25CF%2580-3.jpg" /></span></a><span style="color:#000000;">Δυστυχώς, τα χρόνια που ακολούθησαν μας επιφύλαξαν τον εφιάλτη της παγκοσμιοποίησης. Οι εποχές άλλαξαν, το ίδιο και η χώρα μας. Ο σκληρός ήχος πλήχθηκε από νεοαριστερίζουσες μόδες της μουσικής βιομηχανίας όπως το grunge και το rap metal (όταν αναφέρω τον όρο «Αριστερά» δεν αναφέρομαι στην αυστηρή πολιτική τοποθέτηση του κάθε καλλιτέχνη, αλλά στην ευρύτερη κουλτούρα του κάθε μουσικού ιδιώματος), η αριστοκρατική αλητεία του πεζοδρομιακού βίου έδωσε τη θέση της στο οργανωμένο έγκλημα και το κοινωνικό χάος, τα παλιά στέκια των οπαδών του σκληρού ήχου έπαψαν να υπάρχουν, ο τρόπος ζωής ομογενοποιήθηκε κάτω από τις προσταγές των δημοσιογραφικών όρνεων και των τσουλιών του κυρίαρχου life style που έφερε στη ζωή μας η ιδιωτική ελλαδική τηλεόραση. Οι δανδήδες του σκληρού ήχου εξαφανίστηκαν Οι γυναίκες δεν ενδιαφέρονταν πια για αυτούς, αλλά για εκθηλυσμένα αθύρματα της μουσικής βιομηχανίας. Οι Bon Jovi επιδεικνύοντας έναν «αισθητικό χαμαιλεοντισμό», μετά το Keep the faith του 1992 μετατράπηκαν σταδιακά σε ένα ξεφτισμένο προϊόν της κουλτούρας των 90’s. Το pop metal έσβησε και μαζί του τα βιώματα μιας ολόκληρης εποχής.<br /><br />Φρονώ ότι τα παιδιά της δικής μου γενιάς βίωσαν την μετάβαση στον κόσμο της παγκοσμιοποίησης με πολύ έντονο τρόπο. Γι αυτό και είναι σύνηθες να αναπολούμε συχνά την παλαιότερη εποχή. Κάποιοι μεγαλύτεροι μπορεί να κάνουν το ίδιο, ωστόσο η νοσταλγία τους είναι συνήθως πιο χλιαρή. Κι αυτό γιατί πρόλαβαν να ζήσουν στο έπακρο τον κόσμο που αφήσαμε πίσω μας. Από την άλλη, οι μικρότεροι είναι δύσκολο να συνδεθούν με κάτι που δεν έζησαν και μόνο η φαντασία τους μπορεί να τους κάνει να αποκτήσουν μια κάποια εικόνα του παρελθόντος. Όσοι, όμως, γεννηθήκαμε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές εκείνης του ’80 βρεθήκαμε στο επίκεντρο της τομής. Ξεκινήσαμε την εφηβεία μας στον «παλαιό» και την ολοκληρώσαμε στο «νέο κόσμο». Ξεκινήσαμε να ζούμε τον βρασμό των ’80’s και καταλήξαμε στο παγκοσμιοποιημένο τίποτα των ’90’s. Για όλους εμάς οι αναμνήσεις του παρελθόντος αποτελούν συχνά αντίδοτο στο νεκρό παρόν. Ο καθένας, βέβαια, εστιάζει σε ιδιαίτερα σημεία του παλαιού πεδίου. Στη δική μου συνείδηση η υπόθεση pop metal χαράχτηκε με θετικό πρόσημο.<br /><br />Κατά συνέπεια, η είδηση ότι οι Bon Jovi θα έπαιζαν για πρώτη φορά στη χώρα μας με έκανε να αρχίσω να σκέφτομαι αν θα πήγαινα να τους παρακολουθήσω ζωντανά ή όχι. Η ανακοίνωση της σκέψης αυτής κάποιους μήνες πριν, ομολογώ ότι προκάλεσε την έκπληξη του Guardian Lord, τη θυμηδία του Κιμμέριου και άλλων συμπολεμιστών της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Ωστόσο, σε όσους μου υπενθύμιζαν ότι το συγκρότημα στου οποίου τη συναυλία σκεφτόμουν να παραβρεθώ είχε φτάσει στο σημείο να προωθεί τον Ομπάμα, απαντούσα ότι το συγκρότημα που εγώ ήθελα να δω ήταν εκείνο του τραγουδιστή με το μπλουζάκι του Superman. Σε όσους μου τόνιζαν ότι το συγκρότημα αυτό είχε συνεργαστεί με τη Ριάνα και έπαιζε στα παρτάκια του MTV, απαντούσα ότι το συγκρότημα που εγώ ήθελα να δω ήταν εκείνο του οποίου το τραγούδι συνόδευσε στην τελευταία του κατοικία τον Ian.<br /><br />Έτσι, μια μέρα πριν τη συναυλία πήρα τελικά εισιτήριο, έπειτα από προτροπή (ποιου άλλου;) του φίλου μου του Στέλιου Μανιάτη, του ανθρώπου δηλαδή που όσοι τον γνωρίζουμε ξέρουμε ότι δίνει πάντα το παρόν σε οποιοδήποτε γεγονός σκληρού ήχου πραγματοποιείται στη χώρα μας. Όπως γίνεται κατανοητό, αυτό που ήθελα ήταν να ακούσω ζωντανά κομμάτια του συγκροτήματος που γράφτηκαν μέχρι το 1992, και κυρίως των τριών πρώτων δίσκων. Η επιθυμία μου τελικά ικανοποιήθηκε μερικώς. Οι Bon Jovi μπροστά σε ένα κοινό που πλησίαζε τις 60.000, με εξαιρετική τεχνική υποστήριξη και καλό ήχο, έπαιξαν ένα set παλαιών και νεότερων κομματιών. <br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/-KQeOF2yg9q4/Tjky4v-fpFI/AAAAAAAABdE/EfGAZp4SFco/s1600/%25CF%2580-4.jpg"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 429px; DISPLAY: block; HEIGHT: 224px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636592359163536466" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-KQeOF2yg9q4/Tjky4v-fpFI/AAAAAAAABdE/EfGAZp4SFco/s400/%25CF%2580-4.jpg" /></span></a><span style="color:#000000;"> <img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 427px; DISPLAY: block; HEIGHT: 234px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636595081455427602" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-5A9zTmlTOrw/Tjk1XNTdYBI/AAAAAAAABdk/9x7ukUTHdZE/s400/%25CF%2580-5.jpg" /></span></p><br /><div align="justify"><br /><div><span style="color:#000000;">Η αρχή ήταν ιδεώδης με δυο κομμάτια του Slippery when wet (Raise your hands και You give love a bad name). Η συνέχεια περιελάμβανε δυο ανούσια αλλά αναμενόμενα κομμάτια (Born to be my baby και We weren’t born to follow) στο δεύτερο εκ των οποίων η προβολή του Ομπάμα συνεχίστηκε, αλλά ευτυχώς αντιμετωπίστηκε με έκδηλη ψυχρότητα από το κοινό (φαίνεται τελικά ότι ήταν πολλοί αυτοί που ήρθαν να δουν το ίδιο συγκρότημα που ήθελα να δω κι εγώ). Συνολικά έπαιξαν δυο ώρες μέχρι το encore, όπου επανήλθαν με τρία τραγούδια. Από αυτά που ήθελα να ακούσω έπαιξαν επίσης τα Blaze of glory, Bad medicine, Keep the faith, Wanted dead or alive και Living on a prayer. Από τα αναμενόμενα έπαιξαν τα It’s my life, Have a nice day, Always και άλλα. Δυστυχώς, αγνόησαν τους δυο πρώτους δίσκους.<br /><br />Η απόδοσή τους ήταν πολύ καλή. Ο ξανθός δανδής, αν και σε κάποια σημεία προδόθηκε από τη φωνή του, έκανε μια εξαιρετική εμφάνιση και έδειξε ότι παραμένει σε φόρμα, όντας άξιος να διατηρεί διαχρονικά τον τίτλο του rock star. Ο Sambora ήταν σε άριστη κατάσταση αποδίδοντας τα solos του με κρυστάλλινη διαύγεια και ο Torres, όπως πάντα, αγκομαχούσε πίσω από τα τύμπανα, έχοντας καλή απόδοση αλλά και την όψη του ταλαιπωρημένου! Ο συνδυασμός της εμφάνισης των Jovi με την εκπληκτική ατμόσφαιρα ενός σχεδόν κατάμεστου Ολυμπιακού Σταδίου σε μια θερινή αθηναϊκή νύχτα, ομολογώ ότι μου άφησε τελικά μια πάρα πολύ καλή εντύπωση και με έκανε να νιώσω ότι πραγματικά άξιζε που βρέθηκα σε αυτή τη συναυλία. </span><span style="color:#000000;"><br /></div></span><span style="color:#000000;"><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-iagHw0-l7yQ/Tjkyz9EG0DI/AAAAAAAABc0/WpxJIPeSpNo/s1600/%25CF%2580-6.jpg"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 243px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636592276777390130" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-iagHw0-l7yQ/Tjkyz9EG0DI/AAAAAAAABc0/WpxJIPeSpNo/s400/%25CF%2580-6.jpg" /></span></a><span style="color:#000000;"><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oYXf7IWj-R8/Tjkyw4AFR2I/AAAAAAAABcs/buddzC07VoI/s1600/%25CF%2580-7.jpg"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 406px; DISPLAY: block; HEIGHT: 256px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636592223878727522" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-oYXf7IWj-R8/Tjkyw4AFR2I/AAAAAAAABcs/buddzC07VoI/s400/%25CF%2580-7.jpg" /></span></a><span style="color:#000000;">Και αν προηγουμένως δήλωσα ότι ο «αισθητικός χαμαιλεοντισμός» αποτέλεσε μια επιλογή η οποία με απογοήτευσε ως παλιό ακροατή τους, οφείλω να συμπληρώσω ότι το γεγονός πως μετά από τριάντα χρόνια καριέρας καταφέρνουν –και μάλιστα με την ίδια σχεδόν σύνθεση- να ενθουσιάζουν το κοινό όπως παλιά, σημαίνει ότι οι Bon Jovi αποτελούν ένα ιστορικό συγκρότημα, που μόνο τυχαία δεν είχε αυτή τη διάρκεια. </span></div><br /><div><span style="color:#000000;"><em>Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.</em> </span><br /></div><br /><div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-RisSHhbffPY/Tjkyt1s23zI/AAAAAAAABck/1ZGd03z0O_E/s1600/%25CF%2580-8.jpg"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 389px; DISPLAY: block; HEIGHT: 242px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636592171721613106" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-RisSHhbffPY/Tjkyt1s23zI/AAAAAAAABck/1ZGd03z0O_E/s400/%25CF%2580-8.jpg" /></span></a><span style="color:#000000;"><br /></span><span style="color:#000000;">- Σχόλια σε αυτή την συνάρτηση :</span></div><br /><div></span></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />I'm a cowboy - On a steel horse I ride - And I'm wanted - Dead or alive!<br />Jon Bon Jovi.... αστέρι των media<br />David Coverdale.... Ήλιος του Καλοκαιριού<br />Καλές διακοπές στους FLEFALO WARRIORS! </span></div><br /><div><span style="color:#333333;"></span></div><br /><div><span style="color:#333333;">GUARDIAN LORD<br />Τρίτη, 26 Ιούλιος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Ωραίο κείμενο με μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση. Πολύ εύστοχος και ο όρος "αριστοκρατική αλητεία", περιγράφει πολύ καλά τον τρόπο που βλέπω πολλά Hard 'n' Heavy συγκροτήματα. Καλοί και διαχρονικοί οι Bon Jovi, αν και όπως γράφεις και εσύ τα συγκροτήματα αυτού του είδους είναι αποκλειστικά για διασκέδαση. Αυτή η φωτογραφία του Μπον Τζόβη με τις γυμνές γκόμενες μεγάλο ντοκουμέντο, πρώτη φορά την βλέπω. Αθάνατα '80s!!! Κρίμα που δεν θα ξαναδούμε τόσο ηρωϊκές εποχές.<br /><br />ΚΙΜΜΕΡΙΟΣ<br />Τετάρτη, 27 Ιούλιος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Guardian "D" Lord είπε...</strong><br />Κιμμέριε το περίμενα ότι θα εστίαζες στην αποκαλυπτική φωτογραφία...<br />Αλλά αυτό το "Μπον Τζόβη" μόλις προκάλεσε ρωγμή στο χρονικό συνεχές...<br />Χα χα χα χα<br />Τετάρτη, 27 Ιούλιος, 2011<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η καλλίμαχος είπε...<br /></strong>Η μουσική μας άρχισε να βιομηχανοποιείται γύρω στα μέσα με τέλη της 10ετίας του '80. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Καθώς η Βιομηχανία της Προβολής απαιτούσε συνεχώς 'καινούριο προϊόν' με 'βελτιωμένα χαρακτηριστικά', νέες και αλλότριες τάσεις επιβλήθηκαν στο ακουστικό φάσμα της βαριάς μουσικής. Οι επιρροές από άλλα είδη (π.χ Punk, Dark Wave) πλέον δεν μετασχηματίζονταν σε Heavy Metal από μουσικούς που αγαπούσαν το είδος, αλλά εισάγονταν αυτούσιες από επαγγελματίες οργανοπαίχτες δεν κάθονταν να την πολυψάξουν την υπόθεση. Η μελωδία άρχισε να σπανίζει, ο ρυθμός να κυριαρχεί, ο ήχος να γίνεται αποστειρωμένος και το συνολικό αισθητικό αποτέλεσμα να γίνεται περισσότερο 'ακραίο' (αυτό το παρακολουθήσαμε και στον μουσικό τύπο, όπου ο όρος Heavy Metal σταδιακά αντικαταστάθηκε από τον όρο 'Ακραίος Ήχος'). </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Η ακραιοποίησή του Heavy Metal καθώς και η πρόχειρη διασταύρωσή του με άλλα μουσικά είδη, είναι τα 2 hypes που εξάσκησε η Βιομηχανία της Προβολής πάνω στη μουσική μας. Το 90% της παραγωγής από τα τέλη της 10ετίας του '80 βασίζεται πάνω σε αυτά τα δύο χαρακτηριστικά. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Το αποτέλεσμα είναι σήμερα οι βαρυμεταλλάδες μουσικοί να σπανίζουν και να έχουν αντικατασταθεί είτε από κουλούς true metal warriors, είτε από θορυβοποιούς καλικάντζαρους, είτε από ακραία και πολιτικοποιημένα ζωντόβολα, με μηδέν αισθητική και μηδέν καλλιτεχνικό εκτόπισμα.... ΄Κιθαρίστες' ανίκανους να συνθέσουν ένα σόλο 5 δευτερολέπτων ή ένα ριφ της προκοπής, 'μπασίστες' πιο προβλεπόμενους από τον Πάπα, 'τραγουδιαστές' που δεν μπορούν να τραγουδήσουν και 'ντραμερς' που αναπαράγουν πάνω στη σύνθεση τον καινούριο ρυθμό που έμαθαν στη σχολή. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Πέμπτη, 28 Ιούλιος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong><br />Guardian Lord και Κιμμέριε, θα παραμείνουμε για πάντα υποστηρικτές της "ομηρικής" ιδέας του ανδρισμού. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Καλλίμαχε, εκτιμώ ότι η παρατηρήσεις σου είναι σωστές, ωστόσο η γνώμη μου είναι ότι το θέμα δεν εξαντλείται στα τεχνικά χαρακτηριστικά και στις απαιτήσεις της μουσικής βιομηχανίας. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Πεποίθησή μου είναι ότι από την πρωταρχική ήδη φάση της παρακμής -που ενδεχομένως να τοποθετείς σωστά στο δεύτερο μισό των '80's- θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας παράγοντες που έχουν να κάνουν με τη μαζική κουλτούρα και την πολιτιστική πολιτική. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Κοντολογίς, θα ήταν αδιανόητο για τον κόσμο..που όλοι γνωρίζουμε, να εμπεριείχε μια "ανεξάρτητη πολιτιστική ζώνη Ρομαντισμού", εντός των πλαισίων του. Κάτι τέτοιο θα λειτουργούσε ως ιός στον οργανισμό του. Συνεπώς, το συμπέρασμά μου είναι ότι η υπόθεση ελέγχου του Heavy Metal δεν είχε να κάνει μοναχά με τις απαιτήσεις της μουσικής βιομηχανίας, αλλά και με επιπλέον παράγοντες.. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Όσον αφορά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ανιχνεύονται οι ρίζες της παρακμής, όπως προανέφερα, έχεις δίκιο ότι είναι το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80. Ωστόσο, η αποτύπωση της παρακμής αυτής εκτιμώ ότι έλαβε χώρα αργότερα. Ας μην ξεχνάμε ότι κατά το δεύτερο μισό των '80's κυκλοφόρησαν κάποια από τα πιο ποιοτικά albums της ιστορίας του Metal όπως τα Seveth Son, Somewhere in time, Painkiller, αλλά και τα Kings of Metal, Surpens Albus, Ultimate Sin, Slippery when wet, Hysteria κλπ. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Εκτιμώ, λοιπόν, ότι η αποτύπωση της αλλαγής στην οποία αναφέρομαι, την αλλαγή της συνολικής κουλτούρας του σκληρού ήχου δηλαδή, έλαβε χώρα στα '90's<br />Παρασκευή, 29 Ιούλιος, 2011<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Γιώργος Doomsword είπε...<br /></strong>1) Το ότι το thrash (δηλαδή η ρίζα της παρακμής) γεννήθηκε στις Η.Π.Α, λέει πολλά. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">2) Σαφώς και δεν είναι κουλά όλα τα true metal groups σήμερα... </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">3) Άλλο ένα εξαιρετικό άρθρο, αλλά θα ήθελα και μια αναφορά στο γερμανικό metal των '80's, που συνέβαλε τα μέγιστα στήν ιστορία του μεταλλικού ήχου.<br />Σάββατο, 30 Ιούλιος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Στυλιανός είπε...</strong><br />Παρατειρώ τα σχόλια σας και κανείς δεν έχει θήξει το θέμα του σκυλομέταλ...<br />http://www.youtube.com/watch?v=OGtiqUz-1L0&amp;feature=related<br />για πολλά γέλια!! </span></div><br /><div><br /><span style="color:#333333;">Από την άλλη παίδες,διαφωνώ με την οπτική ότι το μέταλ ουσιαστικά σταματά στα 80's.Πολύ μεγάλες μπάντες ξεπηδούν, στο χώρο του power κυρίως, στα 90's edguy, angra, rhapsody, domine είναι λίγα από τα ονόματα που συνεχίζουν να προάγουν τον ήχο και να παράγουν μουσική,όπως ακόμα και οι μεγάλες μπάντες των 80's εξακολουθούν να παράγουν καλούς και δυνατούς δίσκους.Brave New World - Iron Maiden,Nightfall in Middle-Earth - Blind Guardian,Time of the Oath - Helloween, Black Hand Inn - Running Wild, Visions - Stratovarius etc είναι ενδεικτικά κάποια διαμάντια που κοσμόυν το χώρο του μέταλ στα 90's.Το σίγουρο είναι ότι η μουσική εξελίσσεται και τα δεδομένα του επικού και ρομαντικού χώρου στο μέταλ βαδίζουν και βάδιζαν προς το black και στο goth.Προσωπικά ως ακροατής του power metal και λάτρης της μελωδίας βρίσκω ακόμα διαμάντια στον χώρο μου αλλά ανακαλύπτω και άλλους όπως το μελωδικό death μέταλ,το οποίο την δεδομένη εποχή είναι αυτό που παράγει μουσική στην ουσία και βρίσκει κάτι καινούργιο να δώσει στον χώρο.<br />Σάββατο, 30 Ιούλιος, 2011<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...<br /></strong>Γιώργο, γνωρίζουμε και οι δυο το πόσο εκτιμώ τις δημιουργίες του γερμανικού πνεύματος. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Στυλιανέ, δεν υπονοήσα ότι το heavy metal σταμάτησε να υφίσταται μετά το τέλος της δεκαετίας του '80. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">1)Σαφώς και υπάρχει, σαφώς και η στροφή προς το Ρομαντισμό, (που οδήγησε στην εμφάνιση των νέων επικών συγκροτημάτων όπως οι Rhapsody, Domine κλπ και την επαναξιολόγηση παλαιότερων όπως οι Grave Digger), η οποία έλαβε χώρα στο δεύτερο μισό των '90's κράτησε τον "μεταλλικό ήχο" ζωντανό. Είναι, όμως, αναφίβολο πως ούτε η κουλτούρα του παρέμεινε ως είχε, ούτε τα μουσικά του έργα διατήρησαν την αξία εκείνων της δεκαετιάς του '80. Απ' όλη τη δισκογραφία που ανεφέρεις, η γνώμη μου είναι πως, μόνο το Nightfall.. αποτελεί πραγματικό έργο σταθμό. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Κατά τα λοιπά, ούτε οι Maiden με τους Helloween επανέλαβαν τις εκπληκτικές στιγμες των '80's, ούτε και τα νέα επικά συγκροτήματα κατάφεραν να πλησιάσουν την αξία των Manowar, των Virgin Steele και των άλλων παλαιότερων συγκροτημάτων.<br />Κοντολογίς, ακούω ένα album τους -ακόμη κι απο΄εκείνα που θεωρούνται δημοφιλή- και την επόμενη μέρα έχω ξεχάσει τα κομμάτια του. Ενώ εκείνα των '80's τα ακούμε και θα τα ακούμε για πάντα, με την ίδια ευχαρίστηση. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">2) Όσον αφορά το Dog Metal, πέρα του ότι αποτελεί μια εκδίπλωση της μεταμοντέρνας εποχής μας, νομίζω ότι η ύπαρξή του απαντά στο ερώτημα "τι μουσική ακούμε σήμερα". Αναμένω εξαγωγή του "είδους" και συνεργασία Linkin Park και Γιάννη Βασιλείου...<br />Κυριακή, 31 Ιούλιος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Περί heavy metal.... </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">"The Gods made heavy metal and they saw that it was good. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">They said to play it louder than hell, we promised that we would. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">When losers say it's over with, you know that it's a lie. </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">THE GODS MADE HEAVY METAL AND IT'S NEVER GONNA DIE!!!!!" </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">GUARDIAN LORD </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Κυριακή, 31 Ιούλιος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η καλλίμαχος είπε...</strong><br />Εξαιρετικές δημιουργίες σαφώς και συνέχισαν να βγαίνουν μετά την 10ετία του '80. Έχω κατά νου το Predator in disguise των Praying Mantis το '91 μέχρι το The tower του Bob Catley το '98, δουλειές σχεδόν γεμάτες με στιγμές βαρυμεταλλικής απόλαυσης... Είναι βέβαιο πως η Μούσα δεν άφησε ποτέ ολομόναχους τους βαρυμεταλλάδες. Σκόρπια διαμαντάκια μπορούσαν να βρεθούν και την προηγούμενη 10ετία, μέσα σε καλούς ή αδιάφορους δίσκους, π.χ το ομώνυμο από το Golden dawn των Ιταλών Arthemis (η Μεσόγειος είχε καιρό να βγάλει τέτοιο έπος). Για να μην αμελήσω να αναφέρω μια προσωπική μου προτίμηση, το είδος του progressive metal που άνθησε στη 10ετία του '90 και συνεχίζει μέχρι σήμερα (Threshold, Andromeda, Agora) να αποτελεί μια όαση μελωδίας και μουσικής ευφυίας μέσα στον ορυμαγδό της τυποποίησης και των 'ετερόκλητων επιρροών'. Αυτό όμως που διαφοροποιεί την 10ετία του '80 και πιστεύω θα συμφωνήσετε, είναι πως τότε το καλό βαρυμέταλλο ήταν ο κανόνας ενώ στα χρόνια που ακολούθησαν, η εξαίρεση. Βέβαια παίζει ρόλο και το γεγονός πως τα μεγέθη (ο αριθμός των κυκλοφοριών ανά έτος) είναι διαφορετικά.<br />Δευτέρα, 01 Αύγουστος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Όντως και στη δεκαετία του '90 κυκλοφόρησαν πολύ καλές Hard 'n' Heavy κυκλοφορίες και αναδείχτηκαν πολλές καλές μπάντες. Απλά, πιστεύω πως το ενδιαφέρον του μουσικού τύπου και της πλειοψηφίας του κοινού είχε μετατοπιστεί προς πιο ακραία ιδιώματα (πχ death και black) με αποτέλεσμα οι πιο παραδοσιακές κυκλοφορίες να χάνονται. Κάποια στιγμή έσκασε και η έκρηξη του power οπότε το Metal ανέκαμψε πλήρως. Πάντως οι καρακλασικούρες της μουσικής μας κυκλοφόρησαν την δεκαετία του '80 και γι' αυτό οι επόμενες δεκαετίες είναι καταδικασμένες να φαίνονται υποδεέστερες. Και στις μέρες μας κυκλοφορεί πολύ πράγμα στον χώρο του Hard 'n' Heavy, από παλιές και νέες μπάντες. Βέβαια η έμπνευση των αθάνατων '80s απουσιάζει τις περισσότερες φορές αλλά η φωτιά συνεχίζει να καίει... </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Κιμμέριος </span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Τετάρτη, 03 Αύγουστος, 2011<br /></span></div></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-1921956519142085567?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-68939743997705164272011-07-26T04:14:00.000-07:002012-01-16T06:01:01.850-08:00<div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-AieY2pGZpiM/Ti6h39lQZJI/AAAAAAAABaE/ZNMrr-brx3k/s1600/1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 201px; DISPLAY: block; HEIGHT: 271px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633618166682772626" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-AieY2pGZpiM/Ti6h39lQZJI/AAAAAAAABaE/ZNMrr-brx3k/s400/1.jpg" /></a> <br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ο ‘‘Δούρειος Ίππος’’ είναι το τελευταίο βιβλίο του δημοσιογράφου Μηνά Παπαγεωργίου (έχει προηγηθεί η δημοσιογραφική έρευνα ‘‘Υπόθεση Παιδιά του 1983 - Οι Έλληνες Indigo’’ από τις εκδόσεις Δίον). Περιλαμβάνει 30 χρονογραφήματα, 30 κείμενα για την σύγχρονη εναλλακτική επικαιρότητα, όπως δημοσιεύτηκαν στην ομότιτλη στήλη που διατηρεί ο συγγραφέας στο περιοδικό ‘‘Φαινόμενα’’ (ένθετο του σαββατιάτικου Ελεύθερου Τύπου). Ανεξήγητα φαινόμενα, μυστήρια του κόσμου, άγνωστη ιστορία, αρχαία ελληνική φιλοσοφία, διαστημική και εξωγήινοι πολιτισμοί, θρησκειολογία και εσωτερική αναζήτηση, παγκοσμιοποίηση και γεωπολιτικά παιχνίδια, εσωτερισμός και φιλοσοφία, είναι οι βασικοί τομείς στους οποίους ανήκουν τα κείμενα. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ο διευθυντής των Φαινομένων, δημοσιογράφος Χρ. Αντωνάκης, αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου : «Η ενωτική χορδή μας αφορά κυρίως την κοινή άσβεστη αγάπη για την πατρίδα μας και τον σεβασμό προς την αρχαία κληρονομιά μας… Εάν έχει στόχο να αλώσει κάτι, όπως ο ομηρικός Δούρειος Ίππος, φαντάζομαι ότι αυτό θα είναι ο εκφυλισμός της εποχής μας, η κατάπτωση των αρχέγονων ιδανικών μας, η υποκρισία των ηγετών μας και η δουλοπρέπεια μεγάλου μέρους της κοινωνίας». </div><br /><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-QzaK2kCGoQs/Ti6h7BjlWPI/AAAAAAAABaM/Y8L5xBKBWwk/s1600/2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 272px; DISPLAY: block; HEIGHT: 250px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633618219289106674" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-QzaK2kCGoQs/Ti6h7BjlWPI/AAAAAAAABaM/Y8L5xBKBWwk/s400/2.jpg" /></a>Ενώ και ο ίδιος ο συγγραφέας στην εισαγωγή του γράφει χαρακτηριστικά : «Στις σύγχρονες ανεπτυγμένες κοινωνίες μαίνεται ένας αδιάκοπος πόλεμος. Ένας πόλεμος στον οποίο οι μάχες κερδίζονται από τα πιο σκληρά και ανθεκτικά μιμίδια (memes), ένας όρος που εισήχθη στην επιστημονική ορολογία τις τελευταίες δεκαετίες με σκοπό να περιγράψει τις πληροφορίες, τις αντιλήψεις και τις πρακτικές που εισέρχονται στον ανθρώπινο εγκέφαλο και που μπορούν να μεταβιβαστούν αναλλοίωτα, σαν άλλα νοητικά αντίγραφα, σε άλλους εγκεφάλους. Στην ουσία τα μιμίδια αποτελούν ένα είδος συμπεριφορικών γονιδίων που, αν μη τι άλλο, επηρεάζουν την παιδεία, τον πολιτισμό, την καθημερινότητα, αλλά και το μέλλον μας». </div><br /><div align="justify">Περισσότερα για το περιεχόμενο αυτής της έκδοσης – που η λέσχη μας χαιρετίζει και παρουσιάζει με ενθουσιασμό – μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα <a href="http://trojan.iwrite.gr/">http://trojan.iwrite.gr/</a>, απ’ όπου μπορείτε να παραγγείλετε και το δικό σας αντίτυπο. </div><br /><div align="justify"></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-oiAxBgGA4Wo/Ti6h9RxAaVI/AAAAAAAABaU/VbS-oDaDhgs/s1600/3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 150px; DISPLAY: block; HEIGHT: 329px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633618258000111954" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-oiAxBgGA4Wo/Ti6h9RxAaVI/AAAAAAAABaU/VbS-oDaDhgs/s400/3.jpg" /></a><span style="font-size:85%;">Ο Μηνάς Παπαγεωργίου είναι ιδρυτικό μέλος και υπεύθυνος επικοινωνίας της Ελληνικής Αναζήτησης του Μεταφυσικού (metafysiko.gr), του μεγαλύτερου ελληνικού διαδικτυακού φορέα μελέτης και αναζήτησης φιλοσοφικών, ιστορικών και παράξενων θεμάτων. Αποτέλεσε επίσης ιδρυτικό μέλος της ομάδας Κ.Α.Π.Α. (Κέντρου Αναζήτησης Πανεπιστημίου Αιγαίου). Από το 2010 είναι ο αρχισυντάκτης του περιοδικού ‘‘Φαινόμενα’’ στην εφημερίδα ‘‘Ελεύθερος Τύπος’’.</span></span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...<br /></strong>Καλοδιάβαστος ο "Δούρειος Ίππος"<br />Δευτέρα, 18 Ιούλιος, 2011 </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Γιώργος Doomsword είπε...</strong><br />Επιτέλους, και κάποιοι δημοσιογράφοι με πατριωτικό φρόνημα<br />Τρίτη, 19 Ιούλιος, 2011 </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333333;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-6893974399770516427?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-5670571377182829082011-07-14T03:44:00.000-07:002012-01-16T06:01:01.851-08:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ciTCTMfSJf8/Th7I82Yv3TI/AAAAAAAABZk/2HxLUSwarZE/s1600/1.JPG"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 293px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5629157531976719666" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-ciTCTMfSJf8/Th7I82Yv3TI/AAAAAAAABZk/2HxLUSwarZE/s400/1.JPG" /></span></a><span style="color:#000000;">Ερ. : Πώς αντιλαμβάνεστε και πως αντιμετωπίζετε το πεδίο της Φανταστικής Λογοτεχνίας; Υπάρχουν συγκεκριμένες ιδεολογικές κατευθύνσεις που το συνδέουν με το παρελθόν της ανθρώπινης ιστορίας;<br /><br />Σταμάτης Μαμούτος : Δεν είναι θέμα ιδεολογικών κατευθύνσεων αλλά ιστορικής πραγματικότητας. Αν εξεταστεί η φανταστική λογοτεχνία διαχρονικά και βάσει κάποιων κριτηρίων, θα καταστεί σαφές ότι αποτελεί ένα οργανικά ενιαίο και ιστορικά συνεχές λογοτεχνικό πεδίο. Οι αφετηρίες της ανιχνεύονται στην αρχαιότητα ενώ στην ιστορική της εξέλιξη διαπέρασε ολόκληρη την πολιτιστική ιστορία της ανθρωπότητας –και ιδίως της Ευρώπης-, παρουσιάζοντας ιδιαίτερες εκφράσεις κατά το μεσαίωνα, την εποχή του Ρομαντισμού και τα νεώτερα χρόνια. Μολονότι, από την εποχή του Ρομαντισμού κι έπειτα διαιρέθηκε σε πολλά εσωτερικά ρεύματα (πχ. τρόμου, επική νουβέλα, επιστημονική φαντασία κλπ.) διατηρεί αναλλοίωτα τα περισσότερα αρχετυπικά της γνωρίσματα. Ουσιαστικά, αποτελεί την πρωταρχική -αλλά και παντοτινή- μορφή λογοτεχνικής αφήγησης.<br /><br />Ερ. : Πώς θα μπορούσε να ωφεληθεί η ελληνική κοινωνία από την περαιτέρω διάδοση της λογοτεχνίας του φανταστικού;<br /><br />Απ. : Διάδοση κάποιων μεμονωμένων έργων, αποσπασμένων από το ευρύτερο πνευματικό πλαίσιο της φανταστικής λογοτεχνίας, υφίσταται ήδη στις μέρες μας και απλώς προσφέρει επιπλέον τέρψη στους επιμέρους αναγνώστες.<br /><br />Αν, όμως, η διάδοση αυτή συνδυαζόταν με την πρόσληψη της βαθύτερης ουσίας του συνολικού της πλαισίου και πραγματοποιείτο μέσω ενός πνευματικού ρομαντικού κινήματος, η κοινωνία, ίσως, κατάφερνε να ξαναγίνει όπως την αποκάλεσες. Δηλαδή, ελληνική. Γιατί σήμερα, φρονώ ότι δεν ζούμε στην ελληνική κοινωνία. Επιβιώνουμε σε ένα πλαίσιο ατομικιστικών ανταγωνισμών, ομαδικών συγκρούσεων, κομματικών συναλλαγών και ηθικής διάλυσης. Η επαφή με τις πηγές της ανθρώπινης ουσίας, από τις οποίες εκρέει η φανταστική αφήγηση, ίσως αποτελούσε μια ασφαλή ατραπό για την πορεία προς τη συλλογική επανάκτηση του αυθεντικού, εθνικού μας χαρακτήρα και του επανελληνισμού της κοινωνίας μας.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο πως το ενδιαφέρον για τη φανταστική λογοτεχνία, σε διεθνές επίπεδο, αναθερμάνθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν και αποτυπώθηκε στις συνειδήσεις όλων η δομή του διεθνοποιημένου και χρηματιστηριακού κόσμου της εποχής μας. Η εσωτερική αναζήτηση, οι εθνικές παραδόσεις, η συναισθηματική ένταση (πχ. τρόμος, δέος), η επαφή με τα αναλλοίωτα αρχέτυπα μέσω της φαντασίας και τα υπόλοιπα γνωρίσματα του λογοτεχνικού μας πεδίου, προσέφεραν ένα πνευματικό ανάχωμα στο οποίο πολύς κόσμος βρήκε ενστικτωδώς καταφύγιο, για να μην τον παρασύρει η θύελλα του εκμοντερνισμού (η μεταμοντερνισμού) της παγκοσμιοποίησης.<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/-upV3_JRnVxw/Th7I6Q4m-gI/AAAAAAAABZc/b51RwshSqLU/s1600/2.JPG"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 291px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5629157487550069250" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-upV3_JRnVxw/Th7I6Q4m-gI/AAAAAAAABZc/b51RwshSqLU/s400/2.JPG" /></span></a><span style="color:#000000;">Ερ. : Πείτε μας λίγα λόγια για τη δημιουργία της ΦΛΕΦΑΛΟ. Πότε και από ποιούς δημιουργήθηκε και ποιες ήταν οι κύριες επιδιώξεις της;<br /><br />Απ. : Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας ιδρύθηκε το 2006. Πέντε χρόνια πριν είχε προηγηθεί η προσωπική μου εμφάνιση στο χώρο του ελληνικού φανταστικού, όταν και εκδόθηκε «Η μάχη της πεδιάδας του ασημένιου φεγγαριού», μια νουβέλα που είχα γράψει όντας 19 ετών. Σήμερα τη διαβάζω και βρίσκω παντού λάθη. Χαμογελώ με ικανοποίηση, όμως, όταν κάτω από τα εφηβικά και αδέξια λεκτικά της σχήματα, νιώθω τους παλμούς του «επικού πνεύματος με τις ρομαντικές αποχρώσεις», που μετέπειτα αποτέλεσε –και εξακολουθεί να το κάνει- το βασικό χαρακτηριστικό της λογοτεχνικής μου ταυτότητας. Πάντως, την εποχή που εκδόθηκε «Η μάχη..» έγινε δεκτή με θέρμη. Περιοδικά και εφημερίδες έγραψαν θετικά σχόλια. Έτσι, το 2005, τρεις συμφοιτητές από το δεύτερο πανεπιστήμιο που σπούδασα (έχοντας περάσει μέσω κατατακτηρίων εξετάσεων), θυμούνταν το όνομά μου λόγω μιας παρουσίασης του βιβλίου, που είχε γίνει στο περιοδικό Metal Hammer. Ο ένας τους μου πρότεινε να δημιουργήσουμε μια φοιτητική κοινότητα του φανταστικού. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε. Ένα χρόνο αργότερα ήρθε και η επίσημη έγκριση από το Πρωτοδικείο.<br /><br />Η πρωταρχική επιδίωξη της Λέσχης ήταν να προβάλει ολόκληρο το ιστορικό, αλλά και το θεματικό, εύρος της λογοτεχνίας του φανταστικού. Να σκιαγραφήσει, δηλαδή, το πεδίο της, βάσει κάποιων κριτηρίων. Είχαμε εξ’ αρχής αντιληφθεί ότι η ανάδειξη ενός θεωρητικού υπoβάθρου, θα βοηθούσε αποφασιστικά στην προβολή της αγαπημένης μας λογοτεχνικής έκφρασης.<br /><br />Ερ. : Ποιό είναι το προφίλ του μέλους της ΦΛΕΦΑΛΟ με βάση αυτήν την «Ρομαντική Κοσμοθέαση» που ασπάζεστε;<br /><br />Απ. : Για εμάς η λογοτεχνία του φανταστικού δεν αποτελεί απλά ένα πεδίο εντός του οποίου υπάρχουν λογοτεχνικά έργα που προσφέρουν τέρψη. Είναι κάτι πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό. Αποτελεί τη λογοτεχνική εκδίπλωση μιας ευρύτερης κοσμοθέασης.<br /><br />Ως ρομαντικοί θεωρούμε ότι η ουσία της ζωής δεν μπορεί να κωδικοποιηθεί πλήρως από κανένα είδος επιστημονικής έρευνας κι ότι βρίσκεται πέρα από την εμβέλεια της λογικής, σε ένα πεδίο αρχετυπικό, που μόνο η φαντασία μπορεί να προσεγγίσει. Η τέχνη, η πατρίδα, η αναζήτηση, η αίσθηση του ιερού, οι κοινοτικοί δεσμοί και οι λαϊκοί θρύλοι σημαίνουν για τα μέλη της Λέσχης μας περισσότερα απ’ ότι η λογική συναγωγή, το υλικό κέρδος, ο ατομικισμός και τα αφηρημένα ανθρωπιστικά ιδεώδη. Αυτό, βέβαια, δεν υποδηλώνει ότι υποτιμούμε την επιστημονική γνώση. Το αντίθετο ισχύει, μάλιστα. Απλώς, την ιεραρχούμε σε διαφορετικό επίπεδο απ’ ότι κάνουν οι εκφραστές της κυρίαρχης μοντέρνας και μεταμοντέρνας νεωτερικής κουλτούρας.<br /><br />Ηθική διαύγεια, ηρωική αντίληψη, πνευματική καλλιέργεια και λογοτεχνική τέρψη αποτελούν πόλους, τους οποίους το ενιαίο πνεύμα της κοσμοθέασής μας διαπερνά και συνδέει. Βάσει αυτών των χαρακτηριστικών, δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ έχει επηρεαστεί από την «Προ-ραφαηλιτική Αδελφότητα». Και μάλλον δεν έχουν άδικο.<br /><br />Ερ. : Τί είδους δράση ανέπτυξε όλα αυτά τα χρόνια η ΦΛΕΦΑΛΟ; Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για τους σημαντικότερους κατ’ εσάς σταθμούς της;<br /><br />Απ. : Από τα Χριστούγεννα του 2007 μέχρι σήμερα, κάθε Δεκέμβριο και Μάιο, κυκλοφορεί το περιοδικό «Φανταστική Λογοτεχνία», που διανέμεται δωρεάν από τα κεντρικά βιβλιοπωλεία και comicshops των Αθηνών. Πρόκειται για το κύριο μέσο έκφρασης της Λέσχης. Διατηρούμε επίσης την ιστοσελίδα flefalo.blogspot.com, που έχει πάνω από χίλιες επισκέψεις κάθε μήνα. Έχουμε υποστηρίξει δεκάδες λογοτεχνικές εκδηλώσεις και παρουσιάζουμε συνεχώς βιβλία του φανταστικού -και όχι μόνο. Τον Μάιο του 2009 πραγματοποιήσαμε μια εκδήλωση στο βιβλιοπωλείο «Ιανός» των Αθηνών, σε συνεργασία με το Νίκο Βλαντή και τις εκδόσεις «Μαγικό Κουτί», με θέμα τη λογοτεχνία του φανταστικού στον ύστερο ρομαντισμό. Κάποιες επιπλέον δραστηριότητες που αφορούν φοιτητικά ζητήματα και τοποθετήσεις της Λέσχης πάνω σε θέματα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, λαμβάνουν χώρα πολύ συχνά. Για παράδειγμα, πριν λίγες ημέρες, με αφορμή τις φοιτητικές εκλογές και την ασφυκτική πίεση που ασκεί το κομματικό σύστημα στην ελληνική φοιτητική κοινότητα, μοιράσαμε στο Ζάππειο -κατά τις ημέρες που πραγματοποιήθηκε το φεστιβάλ βιβλίου- ενημερωτικά φυλλάδια, προκειμένου να θίξουμε το σημαντικό αυτό πρόβλημα.<br /></span><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-E8Dj7GFqz6A/Th7I3c9VH-I/AAAAAAAABZU/x-os32EcUKc/s1600/3.JPG"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 295px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5629157439251488738" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-E8Dj7GFqz6A/Th7I3c9VH-I/AAAAAAAABZU/x-os32EcUKc/s400/3.JPG" /></span></a><span style="color:#000000;">Ερ. : Τί ανταπόκριση βρήκε μια ομάδα φίλων του Φανταστικού και του Ρομαντισμού μέσα σε ένα ελληνικό πανεπιστήμιο που προφανώς δεν διαθέτει καμία από τις δύο αυτές ιδιότητες;<br /><br />Απ. : Τα δυο πρώτα χρόνια προσπαθήσαμε να καταστήσουμε την όλη μας προσπάθεια γνωστή στο αναγνωστικό κοινό, σε εκδοτικούς οργανισμούς και σε άλλους συλλόγους του φανταστικού. Δεν επικεντρώσαμε τη δράση μας εντός των πανεπιστημιακών τμημάτων. Μπορώ να πω ότι δεν αντιμετωπίσαμε δυσκολίες στο «κομματοκρατούμενο» και τραυματισμένο από τη βία των ομάδων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς περιβάλλον του ελληνικού πανεπιστημίου, γιατί η παρουσία μας δεν έγινε άμεσα αισθητή.<br /><br />Μετά από δυο χρόνια, έχοντας κερδίσει την εκτίμηση του αναγνωστικού κοινού και τη συμπαράσταση σημαντικών φίλων, αρχίσαμε να κινητοποιούμαστε και σε αυτό το περιβάλλον. Έκτοτε αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε ορισμένες δυσκολίες. Αλλά είμαστε προετοιμασμένοι πια.<br /><br />Ερ. : Θεωρείτε ότι η ΦΛΕΦΑΛΟ συνέβαλε στα βήματα που έκανε ο «χώρος» τα τελευταία χρόνια; Ποιές διαφορές εντοπίζετε σε σχέση με τα χρόνια που πρωτοξεκινήσατε τη δραστηριότητά σας;<br /><br />Απ. : Αρχικά αναδείξαμε το θεωρητικό υπόβαθρο της λογοτεχνίας του φανταστικού και στρέψαμε την προσοχή του αναγνωστικού κοινού, πέρα από τα νεώτερα και σύγχρονα ρεύματα, στα αρχαία, τα μεσαιωνικά και τα ρομαντικά κείμενά της. Έπειτα, μέσω της βοήθειας που μας προσέφερε κυρίως ο Νίκος Βλαντής, αλλά και της ηθικής συμπαράστασης που μας παρείχαν συγγραφείς όπως ο Μάκης Πανώριος και ο Ηλίας Φλωράκης, καταφέραμε να εισαγάγουμε τη συζήτηση γύρω από το φανταστικό στον εκδοτικό και συγγραφικό κόσμο, διαρρηγνύοντας σε κάποιο βαθμό τα στενά πλαίσια της μικρής και -άνευ ουσιαστικής, εκδοτικής υποστήριξης- ελληνικής κοινότητας του φανταστικού. Τέλος, εστιάσαμε στη ρομαντική διάσταση του συνολικού, φανταστικού, λογοτεχνικού φαινομένου, προβάλλοντάς το ως πτυχή μιας συνολικής εναντίωσης στις δομές και τις καλλιτεχνικές μόδες ή μεταμόδες της Νεωτερικότητας. Ίσως να μην ήταν υπερβολικό αν δήλωνα ότι η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ αποτελεί μια επανάσταση στα ελληνικά λογοτεχνικά δρώμενα.<br /><br />Έχοντας κατά νου τα παραπάνω, εκτιμώ ότι γίνεται σαφής η συνεισφορά μας αλλά και οι διαφορές που υπήρχαν στην ελληνική κοινότητα του φανταστικού πριν ξεκινήσουμε να δραστηριοποιούμαστε.<br /><br />Ερ. : Με ποιό τρόπο αντιμετωπίζετε το ζήτημα της διάδοχης κατάστασης στην ομάδα; (υπό την έννοια του ότι οι ιδρυτές της έχουν λογικά αποφοιτήσει από τις σχολές τους).<br /><br />Απ. : Οι περισσότεροι εκ των ιδρυτών της δεν έχουν χάσει τη φοιτητική ιδιότητα, λόγω του ότι σπουδάζουν σε μεταπτυχιακά προγράμματα. Ωστόσο, αυτό είναι ένα θέμα που μας προβλημάτισε εξαρχής. Έτσι, στο καταστατικό της Λέσχης προβλέπεται ότι όποιος παύει να είναι φοιτητής, μπορεί να παραμείνει μέλος. Απλώς, δεν δύναται να εκλεγεί στα όργανα εκπροσώπησης, αν και αυτό έχει μικρή σημασία γιατί ως ρομαντικοί δεν δίνουμε έμφαση στους τύπους. Στην πραγματικότητα όποιος θέλει μπορεί να συμμετάσχει στην προσπάθειά μας, ασχέτως του αν είναι φοιτητής.<br /><br />Για να είμαι ειλικρινής, ένας από τους λόγους συγκρότησης της Λέσχης ήταν ότι δεν μας εξέφραζαν οι υπόλοιπες κοινότητες του φανταστικού. Θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι που να εμπεριέχει θεωρητικό βάθος και να διαθέτει ξεκάθαρο πνευματικό προσανατολισμό και υψηλή ποιοτική στάθμη. Το γεγονός ότι ήμασταν φοιτητές μας βοήθησε να δώσουμε στη Λέσχη μια ξεχωριστή ταυτότητα –τη φοιτητική.<br /><br />Όσον αφορά το μέλλον, υπάρχουν κάποιες σκέψεις για τη δημιουργία ενός διευρυμένου σχήματος, δίχως όμως να χαθεί το αρχικό φοιτητικό σκέλος.<br /></span><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-vSREkBCGCQI/Th7I0f7DT0I/AAAAAAAABZM/qIbJPuOwbHs/s1600/4.JPG"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 179px; DISPLAY: block; HEIGHT: 304px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5629157388507631426" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-vSREkBCGCQI/Th7I0f7DT0I/AAAAAAAABZM/qIbJPuOwbHs/s400/4.JPG" /></span></a><span style="color:#000000;">Ο Σταμάτης Μαμούτος είναι επικεφαλής της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας. Γεννήθηκε το 1979, σπούδασε «Πολιτική Επιστήμη και Δημόσια Διοίκηση» στο Πολιτικό τμήμα της Νομικής Αθηνών, «Χρηματοοικονομικές Υπηρεσίες» στη Σχολή Διοίκησης και Οικονομίας του Πειραιά και απέκτησε τίτλο master «Πολιτικής Επιστήμης και Κοινωνιολογίας» με εξειδίκευση στην Πολιτική Φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 2007 είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού «Φανταστική λογοτεχνία», ενώ έχει υπάρξει και συντάκτης του περιοδικού «Litteraterra».</span> </div><br /><div></div><br /><div><span style="color:#000000;">- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση : </span></div><br /><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η El Monoker Linassos είπε...</strong><br />Σταμάτη μαζί με όλα τα "ιερά" μέλη της λέσχης, πρέπει να αναζητήσεις την διεξόδο απο την ιδιοτέλεια και την ισοπέδωση αξιών της Ελληνικής κοινωνίας, όχι μόνο σε κοινωνικοπολιτισμικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο!!! </span><br /><span style="color:#333333;"></span><br /><span style="color:#333333;">Οψόμεθα!!!!!!<br />Τετάρτη, 06 Ιούλιος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...</strong><br />Μια καταπληκτική συνέντευξη από τον επικεφαλή της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. !<br /><br />ἔσσεται ἦμαρ... :))<br />Τετάρτη, 06 Ιούλιος, 2011<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...<br /></strong>Ηθική διαύγεια, ηρωική αντίληψη..<br /><br />Με αρετή και τόλμη...<br /><br />Hellas Romantics, ΦΛΕΦΑΛΟ<br />Τετάρτη, 06 Ιούλιος, 2011<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...<br /></strong>Σταμάτη συγχαρητήρια για την εξαιρετική συνέντευξη. Ελπίζω να αποτελέσει αφορμή για να γνωρίσει περισσότερος κόσμος το έργο της Λέσχης. Η Αναζήτηση συνεχίζεται... Hail!<br /><br />KIMMEΡΙΟΣ<br />Σάββατο, 09 Ιούλιος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Επική προέλαση...<br />Να επανεκδοθεί Η μάχη της πεδιάδας του ασημένιου φεγγαριού!!!<br />Όχι τώρα...., ΤΩΡΑ!<br /><br />GUARDIAN LORD<br />Σάββατο, 09 Ιούλιος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Southman είπε...</strong><br />Ένα ταξίδι που δεν έχει τελειώσει, ένα ταξίδι που τώρα μόλις άρχισε, με όχημα τη φαντασία, την ηρωική αντίληψη και τη ρομαντική ηθική και με πλήρωμα τους πραγματιστές των μύθων. Η ΦΛΕΦΑΛΟ θα συνεχίσει και στην παρούσα της μορφή αλλά και μέσα από ενα μελλοντικό ευρύτερο σχήμα να κοιτάει προς τον Ζωοδότη Ήλιο, την ώρα που οι υπόλοιποι αρέσκονται στα υποχθόνια σκοτάδια τους. </span><br /><span style="color:#333333;"></span><br /><span style="color:#333333;">Ας μείνουν εκεί λοιπόν, πάντα το χώμα ηταν ο φυσικός χώρος των σκουλικιών...<br />Κυριακή, 10 Ιούλιος, 2011<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...<br /></strong>Συμπολεμιστές, θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε στο ύψος της ηθικής και της καταγωγής μας..<br /><br />Ζήτω ο ανίκητος Ήλιος<br />Δευτέρα, 11 Ιούλιος, 2011 </span><br /><span style="color:#333333;"></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-567057137718282908?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-10578654835077606252011-07-01T05:13:00.000-07:002012-01-16T06:01:01.851-08:00<div align="justify"></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#000000;"><strong></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#000000;"><strong></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#000000;"><strong>- Κυκλοφόρησε η 8η ''Φανταστική Λογοτεχνία'' -</strong></span></div><br /><div align="center"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 222px; DISPLAY: block; HEIGHT: 278px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624356096872638050" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-fAYxzGqLBmo/Tg26EixlZmI/AAAAAAAABXs/6UEH61OU2Lk/s400/%25CF%2580%25CE%25B5%25CF%25811.jpg" />Κυκλοφόρησε το 8ο τεύχος του free-press περιοδικού ''Φανταστική Λογοτεχνία'' της λέσχης. Τα κεντρικά βιβλιοπωλεία όπου μπορείτε να το αναζητήσετε είναι τα εξής : </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">- Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 &amp; Ακαδημίας </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">- Solaris, Μπόταση 6 </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">- Comicon, Σόλωνος 128 </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">- Relax your soul comics, Σολωμού 5α </span><br /></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="center"><span style="color:#000000;">- - - </span></div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><span style="color:#000000;"><span style="font-size:130%;"><strong>- Κυκλοφόρησε το νέο Litteraterra -</strong></span> </span><br /></div><br /><div align="center"><span style="color:#000000;"></div></span><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 258px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624356050887997362" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-CD4tokaIXfQ/Tg26B3d_d7I/AAAAAAAABXk/9sDMM10lcwM/s400/%25CF%2580%25CE%25B5%25CF%25812.jpg" /> <br /><p align="justify"><span style="color:#000000;">Το τέταρτο και τελευταίο τεύχος του περιοδικού Litteraterra κυκλοφόρησε από τις συγχωνευμένες πια εκδόσεις «Μαγικό Κουτί» και «Fata Morgana».</span><br /></span><span style="color:#000000;">«Στο προηγούμενο τεύχος, είχαμε αφήσει τους κατοίκους του φανταστικού νησιού να αντιμετωπίζουν τον βιβλικό Κατακλυσμό, εξαιτίας της Ύβρεως που διέπραξαν, να λιώσουνε τα γράμματα, να καταστρέψουν την θεϊκή γραμματική και να την αντικαταστήσουν με την τετράγωνη λογική τους. Εδώ, το παραμύθι ολοκληρώνεται..»<br /><br /></span><span style="color:#000000;">Kείμενα των Νίκου Βλαντή, Μάκη Πανώριου, Σπύρου Παλούκη (που ως υπεύθυνου πλέον των συγχωνευμένων εκδόσεων, του ευχόμαστε καλή τύχη), και των «δικών μας» Σταμάτη Μαμούτου και Δημήτρη Αργασταρά φιλοξενούνται στο ξεχωριστής πια σημασίας (ως τελευταίο) τεύχος του περιοδικού, που κατά γενική ομολογία κατάφερε να αφήσει ανεξίτηλο το πνευματικό του ίχνος στα ελληνικά γράμματα της αντιπνευματικής εποχής μας.<br /><br /></span><span style="color:#000000;">«Οι Πύλες της Αντίληψης είναι τρεις: η Πύλη της Πραγματικότητας, η Πύλη της Λογικής, η Πύλη των Ονείρων.<br /><br /></span><span style="color:#000000;">»Η πρώτη ανοίγει μέσα από απόσπασμα του έργου ''Χάσμα εν λόγω και ρυθμώ'' του Σ. Κομνηνού. Εξερευνάται μέσα από δοκίμια του Ν. Βλαντή, της Μ. Βλαντή, του Α. Γούναρη.<br /><br /></span><span style="color:#000000;">»Η δεύτερη ανοίγει μέσα από απόσπασμα του έργου ''Το θαύμα της αναπνοής'' του Δ. Σωτάκη. Οριοθετείται από δοκίμια των Γ. Βαϊλάκη και Σ. Μαμούτου κι από ποίημα του Γ. Χαντζή από την ποιητική συλλογή Mπέλα Μπουμ.<br /><br /></span><span style="color:#000000;">»Την Πύλη των Ονείρων ανοίγει απόσπασμα του έργου ''Η σιωπή στο τέλος του δρόμου'' του Μ. Πανώριου. Εξερευνάται με δοκίμια του ιδίου, του Δ. Αργασταρά και του Σ. Παλούκη.<br /><br /></span><span style="color:#000000;">»Το τεύχος ανοίγει και κλείνει με ποιήματα του Γ. Αλισάνογλου από την ποιητική συλλογή Jesu Christiana, ο βιβλικός χρησμός που το συνοδεύει είναι του Ουίλλιαμ Μπλέηκ, σε μετάφραση Χ. Βλαβιανού.<br /><br /></span><span style="color:#000000;">»Εδώ ολοκληρώνεται το παραμύθι της Litteraterra. Γι’ αυτό και στο τεύχος υπάρχει ένα δισέλιδο με γραμμές, προκειμένου να γράψει ο αναγνώστης το δικό του τέλος».</span></p><br /><p align="justify">- Σχ<span style="color:#000000;">όλια σε αυτή την ανάρτηση :<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...<br /></strong>Καλοτάξιδα<br />Σάββατο, 18 Ιούνιος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...</strong><br />Hail<br />Κυριακή, 19 Ιούνιος, 2011<br /><br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...<br /></strong>Επιτέλους κυκλοφόρησε...<br />(Ο ΤΥΡ είναι ανίκητος!)<br /><br /></span><span style="color:#333333;">GUARDIAN LORD<br />Κυριακή, 19 Ιούνιος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η ΚΙΜΜΕΡΙΟΣ είπε...</strong><br />Επιτέλους!!! Εξαιρετική επιλογή εξώφυλλου για το όγδοο τεύχος. Ελπίζω σύντομα να έχω και τα δύο περιοδικά στα χέρια μου. March on!!!<br />Δευτέρα, 20 Ιούνιος, 2011<br /><br /><strong>Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...</strong><br />Καλοδιάβαστα !<br />Τρίτη, 21 Ιούνιος, 2011<br /></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-1057865483507760625?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-11246140199961343062011-06-16T05:06:00.000-07:002012-01-16T06:01:01.851-08:00<p align="justify"><span style="color:#000000;"></span></p> <br /> <br /><p align="justify"><span style="color:#000000;">Τα προβλήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης έχουν απασχολήσει συχνά φορείς και πολίτες της χώρας μας. Κατά καιρούς ακούμε ή διαβάζουμε ότι κατατέθηκαν προτάσεις για τη βελτίωση της ποιότητας των σπουδών και την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος. Ωστόσο, είναι σχεδόν αδιαμφισβήτητο ότι οι προτάσεις αυτές ή δεν εφαρμόζονται ή, αν εφαρμοστούν, δεν φέρνουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα.</span></p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 224px; DISPLAY: block; HEIGHT: 231px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618795655148526178" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-zd3AkqiyDdI/Tfn44PKi2mI/AAAAAAAABXU/lzBtlM4lx9w/s400/1.jpg" /> <br /><p align="justify"></p> <br /><p align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;">Προσωπική</span> μου εκτίμηση είναι πως βασικό μειονέκτημα των εν λόγω προτάσεων αποτελεί το ότι αυτοί που τις καταθέτουν δεν λαμβάνουν υπόψη την ουσία του συλλογικού ελληνικού ψυχισμού και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ελληνικής συνθήκης. Έτσι, είτε έχουμε να κάνουμε με προτάσεις που αποτελούν εμφυτεύματα αγοραίων αμερικανοσαξονικών μοντέλων, είτε με ανέστια σχήματα αριστερίστικης ηθικής καχεξίας. <br /> <br /></span><span style="color:#000000;">Έχοντας ξεπεράσει τα είκοσι έτη ως μαθητής στο ελληνικό, δημόσιο, εκπαιδευτικό σύστημα, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση ταλανίζεται από λιγότερα προβλήματα σε σχέση με την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια. Κι αν υπάρχει μια ανοιχτή πληγή από την οποία δημιουργούνται τα περισσότερα από τα προβλήματα αυτά, δεν είναι άλλη από την πληγή που απλώνεται σε ολόκληρο τον κοινωνικό μας ιστό. Η μεγάλη πληγή του σύγχρονου ελληνισμού, λοιπόν, το πρωταρχικό πρόβλημα, δηλαδή, από το οποίο ξεπηδούν πλήθος άλλων, είναι το χρεωκοπημένο σύστημα της μεταπολίτευσης. Άμεση συνέπεια της ύπαρξης αυτού αποτελεί το καρκίνωμα της κομματοκρατίας. Να, λοιπόν, ένα από τα κύρια προβλήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η λειτουργία και οι δραστηριότητες των κομμάτων στα Α.Ε.Ι και στα Α.Τ.Ε.Ι. <br /> <br /></span><span style="color:#000000;">Η άποψή μου για το φοιτητικό συνδικαλισμό είναι σαφής. Μια ομάδα ανθρώπων όπως αυτή των φοιτητών, η οποία εισέρχεται σε έναν χώρο με σκοπό να αποκτήσει γνώσεις και να καλλιεργήσει ικανότητες, υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να θεωρεί το συνδικαλισμό άχρηστο. Με ποιον να συνδικαλιστεί αυτή η ομάδα; Με ποιον να συγκρουστεί; Με τους καθηγητές, που τις μεταλαμπαδεύουν τις γνώσεις τους; <br /> <br /></span><span style="color:#000000;">Αντιλαμβάνομαι, ωστόσο, ότι επειδή η πραγματικότητα των ημερών μας λαμβάνει υπόσταση σε ένα επίπεδο πολύ μακρινό από εκείνο των ενοράσεων μιας ιδεατής κανονικότητας, σαφώς και στα πλαίσια της φοιτητικής κοινότητας υφίστανται ζητήματα για τα οποία είναι απαραίτητη η διαπραγμάτευση, ακόμη και η σύγκρουση. Εντούτοις, εκτιμώ ότι τα ζητήματα αυτά θα μπορούσαν να διευθετηθούν πολύ πιο αποτελεσματικά αν στο ενδιάμεσο της διευθέτησης (ή της σύγκρουσης) δεν παρεμβάλλονταν οι φοιτητικές παρατάξεις, δίνοντας στην όλη διαδικασία κομματικό χαρακτήρα. Όπως γίνεται εμφανές, δεν αναφέρομαι μόνο στα ελληνικά, διεφθαρμένα, φοιτητικά κόμματα και παρατάξεις. Αναφέρομαι, εν γένει, στη φύση του κόμματος. <br /> <br /></span><span style="color:#000000;">T</span><span style="color:#000000;">ο κόμμα είναι ένας θεσμός που κερματίζει την ολότητα (εξ ου και η ονομασία του, κόμμα=κομμάτι) και προορίζεται για κινήσεις μεγάλης δυναμικής και εμβέλειας. Το συγκεκριμένο γνώρισμα το καθιστά ανίκανο να χωρέσει με επιτυχία σε ένα μικρό, «τοπικό» περιβάλλον, όπως αυτό μιας φοιτητικής κοινότητας. Γι’ αυτό και σήμερα βλέπουμε ότι τα φοιτητικά κόμματα κινητοποιούν μεγάλους αριθμούς φοιτητών υπέρ (ή κατά) κρατικών και υπουργικών αποφάσεων (κινήσεις μεγάλης εμβέλειας), θέτοντας στο περιθώριο τον «τοπικό κόσμο» του κάθε πανεπιστημιακού ιδρύματος και τα ιδιαίτερα ζητήματα της εκάστοτε φοιτητικής κοινότητας. Αν σε αυτό το «δομικό» δεδομένο, προσθέσουμε και τη διαφθορά που χαρακτηρίζει τα κόμματα στην ελληνική περίπτωση, καταλαβαίνουμε ότι το πρόβλημα γίνεται εξαιρετικά σοβαρό. </span><a href="http://1.bp.blogspot.com/-AMXPsna90nQ/TfnyM5kqQeI/AAAAAAAABWE/_wa7cDtAC8M/s1600/2.jpg"><span style="color:#000000;"></p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 255px; DISPLAY: block; HEIGHT: 361px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618788313548341730" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-AMXPsna90nQ/TfnyM5kqQeI/AAAAAAAABWE/_wa7cDtAC8M/s400/2.jpg" /> <br /><p align="justify"></span></a></a><span style="color:#000000;">Στη φοιτητική μου πορεία είχα την ευκαιρία να γνωρίσω δυο συστήματα ανάδειξης των φοιτητικών (συνδικαλιστικών) εκπροσώπων. Στο πρώτο τμήμα που σπούδασα (μια οικονομική σχολή που αποτελούσε ένα περίεργο μίγμα του Πανεπιστημίου και του Α.Τ.Ε.Ι Πειραιά, η οποία ενσωματώθηκε τελικά στο δεύτερο, μετά από κάποια χρόνια λειτουργίας), λόγω του ότι ήταν νεοσύστατο και είχε μικρό αριθμό φοιτητών, οι εκλογές γίνονταν με ενιαία λίστα, στην οποία ο κάθε ψηφοφόρος επέλεγε τα πρόσωπα που ήθελε να εκλεγούν. Ήταν ένα εκλογικό σύστημα που είχε το θετικό ότι δεν διερρήγνυε την ενότητα του φοιτητικού σώματος σε αντίπαλες παρατάξεις. Είχε όμως και το αρνητικό ότι διόγκωνε την ατομικιστική ανταγωνιστικότητα σε επίπεδα αρπαγής! Το φοιτητικό σώμα παρέμενε ενιαίο αλλά οι συνδικαλιστές λειτουργούσαν ως managers, ως μεσολαβητές μεταξύ φοιτητών και καθηγητών, που με ωφελιμιστική βουλιμία προσπαθούσαν να αποκομίσουν θεμιτά ή αθέμιτα κέρδη. Επρόκειτο, δηλαδή, για φοιτητές-golden boys. <br /> <br /><span style="color:#000000;">To</span> </span><span style="color:#000000;">δεύτερο πανεπιστήμιο που βρέθηκα να σπουδάζω, περνώντας μέσω κατατακτηρίων εξετάσεων, (δηλαδή στο Πολιτικό τμήμα της Νομικής Αθηνών) το εκλογικό σύστημα ήταν κομματικό. Φοιτητικά κόμματα, ελεγχόμενα πλήρως από τα μητρικά τους, κερμάτιζαν το φοιτητικό σώμα, διαχέοντας μια αίσθηση παραταξιακής αντιπαλότητας και ψηφοθηρικών στοχεύσεων, σε ένα τμήμα που τουλάχιστον είχε ορισμένους εξαιρετικά επαρκείς και ικανούς καθηγητές. Κάθε είδος τουρκογύφτικου κατάλοιπου της οθωμανικής κατοχής συνάμα με όλες τις μορφές του μεταπολιτευτικού αίσχους (όπως χρηματισμοί, ερωτικά δέλεαρ, υποσχέσεις για ευνοϊκή μεταχείριση από καθηγητές «του κόμματος», υλιστικά οράματα πλουσιοπάροχου βίου ή ψευδοεπαναστατικότητες της εκτόνωσης –ανάλογα την περίπτωση), ενεργοποιήθηκαν για να κερδηθούν ψήφοι και παραταξιακή ισχύς. Σε εποχές οικονομικής αφαίμαξης της χώρας, εικοσάχρονοι, κακομαθημένοι τσόγλανοι είδαν εκατομμύρια ευρώ να διακινούνται από τα μητρικά τους κόμματα/πολιτικούς χώρους στα φοιτητικά τους παραρτήματα, προς χάριν του παραταξιακού αγώνος και συμφέροντος! Τι άλλο θα μπορούσε να αποτελέσει το καλύτερο φυτώριο αναπαραγωγής της νεοελλαδικής πολιτικής αθλιότητας και ηθικής οξείδωσης, για τις οποίες είναι κυρίως υπεύθυνοι οι θεμελιωτές της μεταπολίτευσης και η «γενιά του πολυτεχνείου»; <br /> <br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/-cU2iLuYICuQ/TfnyULsfEaI/AAAAAAAABWU/L1IijafLu6Y/s1600/4.jpg"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 365px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618788438672085410" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-cU2iLuYICuQ/TfnyULsfEaI/AAAAAAAABWU/L1IijafLu6Y/s400/4.jpg" /></span></a></a><span style="color:#000000;">Είναι φρονώ περιττό να σημειώσω ότι τα άμεσα φοιτητικά ζητήματα, όπως η ύλη διδασκαλίας και το περιεχόμενο των μαθημάτων, η πληρότητα των βιβλιοθηκών και η λειτουργικότητα των εργαστηρίων, η επαφή με τα νέα και τα παλαιότερα ρεύματα σκέψης, η εξυπηρέτηση των γραμματειών, οι ώρες και οι χώροι διδασκαλίας, οι δυνατότητες της φοιτητικής ιδιότητας (πχ. εκπτωτικά κουπόνια, φοιτητικοί σύλλογοι κλπ) βρέθηκαν (και εξακολουθούν να βρίσκονται) σιωπηρά εκτός της ατζέντας του κάθε κόμματος. Επαναλαμβάνω, ακόμη και αν τα κόμματα ήταν υγιή, κι όχι όπως αυτά που γνωρίζουμε, θα ήταν δύσκολο να συμπεριλάβουν τέτοιες θεματικές στα προγράμματά τους. Γιατί, όπως προαναφέραμε, το κόμμα και οι παρατάξεις αποτελούν εκ των πραγμάτων ογκώδεις δομές, που είναι δύσκολο να χωρέσουν και να λειτουργήσουν σωστά σε μικρές «τοπικότητες». Σε μια ακραία, αλλά ενδεικτική εκδοχή, θα σας καλούσα να φανταστείτε την ανάδειξη του διαχειριστή κάθε πολυκατοικίας, να γινόταν βάσει κομματικής (ή παραταξιακής) υποψηφιότητας! Απίστευτο, αλλά ποιος μπορεί να πει ότι είναι και αδύνατο για τα ελληνικά δεδομένα; <br /> <br />Το πιο διασκ</span><span style="color:#000000;">εδαστικό πάντως ήταν το εκλογικό σκηνικό στο μεταπτυχιακό που φοίτησα (με «εξειδίκευση» στην πολιτική θεωρία) και που εντός του επόμενου μήνα θα πρέπει να παραδώσω τη διπλωματική μου εργασία. Εικοσιπέντε φοιτητές στο κάθε έτος (άντε να πούμε πενήντα συνολικά, αν και μάλλον ο αριθμός είναι υπερβολικός, προσθέτοντας διδακτορικούς, πρωτοετείς και δεν ξέρω τι άλλο) και αντί να υπάρξει άμεση συνεννόηση για κάθε ζήτημα που θα προέκυπτε, επιλέχθηκε η τυπολατρική, θεσμοθετημένη, κληρονομημένη από το δυτικό Διαφωτισμό και Νεωτερική διαδικασία των εκλογών. Ευτυχώς, η σοβαρότητα πήρε την εκδίκησή της κι εφέτος προσήλθαν στην κάλπη περίπου δέκα άτομα (υποθέτω ότι το καθένα ψήφισε τον εαυτό του) για να επιλέξουν ανάμεσα στους διαφορετικούς, παραταξιακούς συνδυασμούς ! <br /> <br /></span><span style="color:#000000;">Θέλω να καταστήσω σαφές ότι αντιλαμβάνομαι το κόμμα ως έναν πολύ χρήσιμο θεσμό, εφόσον όμως λειτουργεί εντός ενός κατάλληλου πλαισίου. Το σίγουρο είναι πως στη μεταπολιτευτική ελληνική συνθήκη δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Το ελληνικό κράτος μπορεί να είναι μεγάλο, ταυτόχρονα όμως είναι και ιδιαιτέρως αδύναμο. Αντίθετα, το κόμμα έχει εισβάλει σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Στην ουσία, η Ελλάδα της μεταπολίτευσης βιώνει έναν «(πολύ)κομματικό ολοκληρωτισμό». Η αντανάκλαση αυτής της πραγματικότητας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει τα εξής αποτελέσματα: Από τη μια θεμελιώνει το φοιτητικό γίγνεσθαι πάνω στην ασυμμετρία κομματικής λειτουργίας και φοιτητικής ζωής, και από την άλλη διαχέει στο ακαδημαϊκό πλαίσιο τις αρνητικές συνέπειες της μεταπολιτευτικής, ελλαδικής «κομματοκρατίας». <br /> <br /></span><a href="http://2.bp.blogspot.com/-wDUiBlfpLG0/Tfnycjj4-YI/AAAAAAAABWs/Qoet5-UnWKI/s1600/7.JPG"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 493px; DISPLAY: block; HEIGHT: 221px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618788582517438850" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-wDUiBlfpLG0/Tfnycjj4-YI/AAAAAAAABWs/Qoet5-UnWKI/s400/7.JPG" /></span></a><span style="color:#000000;">Αν μου ζητηθεί να παραθέσω μια ολοκληρωμένη αντιπρόταση στην πρόκληση αυτού του προβλήματος, ομολογώ ότι προς το παρόν θα δυσκολευτώ. Ωστόσο, για να υπάρξει αντιπρόταση θα πρέπει να προηγηθεί η κατανόηση για την ύπαρξη και η θέληση για την επίλυση του προβλήματος. Κι επειδή οι περισσότερες φοιτητικές ομαδώσεις είναι εγκλωβισμένες στην αντιληπτική ανεπάρκεια και στη στρατηγική της σιωπής, αποφεύγουν να καταπιαστούν μαζί του. Έτσι η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ ανέλαβε την πρωτοβουλία να το κάνει, με αφορμή τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών. <br /> <br /></span><span style="color:#000000;">Τις ημέρες, λοιπόν, που αριστεροί και δεξιοί φοιτητές αναπαρήγαγαν την καθεστηκυία πραγματικότητα με το να επιδίδονται σε εκλογικούς ανταγωνισμούς, οι ρομαντικοί «φρουροί της Αιώνιας Παιδικότητας και του Φανταστικού» κινητοποιηθήκαμε, με σκοπό να την καταγγείλουμε και να αναδείξουμε το πρωταρχικό αυτό πρόβλημα των πανεπιστημίων αλλά και του συνολικού εθνικού μας βίου. Ως συντονιστής του εγχειρήματος δεν έχω παρά να ευχαριστήσω τα παιδιά που έλαβαν μέρος στην κινητοποίηση, η οποία ολοκληρώθηκε σε δυο μέρες (καθώς την πρώτη μοιράστηκαν ενημερωτικά φυλλάδια στο φεστιβάλ του βιβλίου που πραγματοποιείται στο Ζάππειο και τη δεύτερη έγιναν αφισοκολλήσεις και διανομή ενημερωτικού υλικού στο κέντρο των Αθηνών). <br /> <br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/-vq4iOHQwedY/TfnyW_BwOPI/AAAAAAAABWc/z50IULy7GN8/s1600/5.JPG"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 502px; DISPLAY: block; HEIGHT: 215px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618788486811236594" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-vq4iOHQwedY/TfnyW_BwOPI/AAAAAAAABWc/z50IULy7GN8/s400/5.JPG" /></span></a><span style="color:#000000;">Στις ερωτήσεις πολλών συμπολιτών, που ενδιαφέρθηκαν να ακούσουν κάποιες προτάσεις μας, απαντήσαμε ότι κατά την άποψή μας η φοιτητική κοινότητα οφείλει να είναι ενιαία και οργανική. Οι φοιτητικές εκλογές, ειδικά υπό τους όρους με τους οποίους πραγματοποιούνται, είναι αχρείαστες και ο φοιτητικός συνδικαλισμός άχρηστος. Σαφώς και αποδεχόμαστε ότι υπάρχουν διαφορετικοί προσανατολισμοί εντός της φοιτητικής κοινότητας, ωστόσο αυτοί θα ήταν καλύτερο να εκφράζονταν μέσω διαφορετικών μορφών συλλογικότητας (πχ. καλλιτεχνικών, αθλητικών κλπ) απ’ την κομματική. Τα φοιτητικά και ακαδημαϊκά ζητήματα θα μπορούσαν να επιλυθούν με απλές διαδικασίες, ακόμη και με συγκρουσιακούς όρους, χωρίς να «στριμώχνονται» σε θεσμικές φόρμουλες, αν αντιμετωπίζονταν με θέρμη και ειλικρίνεια. Αν μη τι άλλο, η εντιμότητα στην πρόσληψη του κόσμου και η ουσιαστική αφομοίωση της φοιτητικής ιδιότητας, ίσως μπορούν να υποκαταστήσουν τις μηχανιστικές, ανούσιες και σάπιες διαδικασίες εκπροσώπησης, που κυριαρχούν σήμερα. <br /> <br /></span><span style="color:#000000;">Το ρομαντικό όραμα της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας περιλαμβάνει την ανάπτυξη μιας Τέχνης Φανταστικής αλλά και μιας κουλτούρας Μυθικής, σε μια πατρίδα που θα έχει ανακαλύψει τον ουσιαστικό της εαυτό. Μέχρι την ώρα της συλλογικής ελληνικής επιστροφής στο βασίλειο της Αιώνιας Παιδικότητας, καλή αντάμωση στους δρόμους… <br /> <br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4pTFcESP2Bg/TfnyZgrZ2NI/AAAAAAAABWk/wGZJmdLOJd8/s1600/6.JPG"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 494px; DISPLAY: block; HEIGHT: 219px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618788530204039378" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-4pTFcESP2Bg/TfnyZgrZ2NI/AAAAAAAABWk/wGZJmdLOJd8/s400/6.JPG" /></span></a><span style="color:#000000;"><strong></strong></span></p> <br /><p align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>ΥΓ. Σχετικά με το κίνημα των αγανακτισμένων Ελλήνων</strong> <br /></span><span style="color:#000000;"> <br />Λίγες μέρες αφότου πραγματοποιήθηκε η κινητοποίηση της Λέσχης μας, άρχισαν οι συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων Ελλήνων κατά των επιταγών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Πρόκειται για την εκδήλωση ενός κινήματος που αρχικά φάνηκε να έχει μεταμοντέρνα χαρακτηριστικά, καθώς οι κυρίαρχες συλλογικότητες, όπως τα κόμματα, τα συνδικάτα και οι πολιτικοί χώροι, παραγκωνίστηκαν προς χάριν της ατομικής δράσης και της κινητοποίησης μεγάλου αριθμού πολιτών μέσω νέων τρόπων και φορέων (πχ. μέσω του διαδικτύου και χωρίς την ύπαρξη ξεχωριστών παραταξιακών μπλοκ). <br /> <br /></span><span style="color:#000000;">Παρότι η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ, ως κοινότητα με ρομαντικό προσανατολισμό, αντιμετωπίζει το φαινόμενο του Μεταμοντερνισμού με επιφύλαξη (στο 8ο τεύχος της «Φανταστικής Λογοτεχνίας», που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες, υπάρχει ένα άρθρο αφιερωμένο στη διασάφηση των διαφορών Ρομαντισμού-Μεταμοντερνισμού και στην τοποθέτησή μας ως κοινότητας), είμαστε στην ευχάριστη θέση να αναγνωρίσουμε πολύ ποιοτικά χαρακτηριστικά στις πρώτες τρεις μέρες του εν λόγω κινήματος. Ωστόσο, η συνέχεια της ωραίας αυτής αρχής δείχνει να απειλείται. <br /> <br /></span><span style="color:#000000;">Το ότι παραγκωνίστηκαν οι νεωτερικές καθολικότητες και υιοθετήθηκε η ατομική δράση, η αλήθεια είναι ότι εμάς δεν μας συγκινεί, επειδή θεωρούμε πως και οι δυο καταστάσεις φέρουν εγγενή μειονεκτήματα. Ωστόσο, η πραγματοποίηση (για πρώτη φορά στη χώρα μας) τόσο μαζικών συγκεντρώσεων, χωρίς να καθοδηγούνται από κόμματα, συνδικάτα, Μ.Μ.Ε κλπ. και κυρίως χωρίς να είναι «καπελωμένες» από το ιδεολογικό πλαίσιο της ευρύτερης Αριστεράς, δεν μπορεί παρά να μας ενθουσιάζει. </span><span style="color:#000000;">Προσωπικά, ένιωσα πραγματικά ευτυχής όταν τις δυο πρώτες μέρες βρέθηκα μπροστά από τη βουλή, ανάμεσα σε 25.000 συμπατριώτες μου, προκειμένου να διαδηλώσουμε όλοι μαζί, χωρίς παραταξιακές ή ταξικές τομές, για την υποστήριξη ενός καθολικά αποδεκτού αιτήματος, υψώνοντας ελληνικές σημαίες, φωνάζοντας συνθήματα κατά του έκπτωτου μεταπολιτευτικού συστήματος και καταγγέλλοντας την οργάνωση του διεθνοποιημένου, κεφαλαιοκρατικού, χρηματιστηριακού κόσμου της εποχής μας. </span><span style="color:#000000;"> <br /> <br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 391px; DISPLAY: block; HEIGHT: 273px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618788638599202402" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-dBQp6EvRLNY/Tfnyf0e0xmI/AAAAAAAABW0/6ocoU24ud34/s400/8.jpg" />Την ίδια ώρα οι φοιτητικές παρατάξεις κοιτούσαν με αμηχανία. Και το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι εκείνες οι παρατάξεις (και οι πολιτικοί χώροι) που φιλοξενούν τους «εκρηκτικούς επαναστάτες», οι οποίοι για σημαντικούς (ή ασήμαντους) λόγους ισοπεδώνουν την Αθήνα και καταστρέφουν ολόκληρες πόλεις, τις μέρες αυτές όχι μόνο κράτησαν στάση επιφυλακτική, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο είδα τα μέλη τους να σχολιάζουν αρνητικά τη συμμετοχή μου σε αυτές τις διαδηλώσεις. </span><span style="color:#000000;">Φαίνεται, όμως, ότι αυτοί που τα καταρτίζουν ως επαγγελματίες επαναστάτες δεν είχαν σκοπό να τους δώσουν επιπλέον ρεπό, ούτε να επιτρέψουν στην ορμή του ελληνικού λαού να εκφραστεί αχειραγώγητη. Έτσι, από την Παρασκευή, 27 Μαΐου, ενώ το πλήθος του κόσμου διαδηλώνει με θέρμη, ανιδιοτέλεια και σοβαρότητα μπροστά από τη Βουλή, κάτω από τα σκαλοπάτια, και συγκεκριμένα στο κέντρο της πλατείας συντάγματος, έχει αρχίσει με αρκετή επιτυχία να εξαπατά τον κόσμο ο θίασος των επαγγελματιών επαναστατών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και των Εξαρχείων. Την ώρα που οι αγανακτισμένοι Έλληνες δονούν με τις φωνές τους το κοινοβούλιο, ακριβώς πίσω τους οι προαναφερθέντες πραγματοποιούν «λαϊκές συνελεύσεις» (που στο ακροατήριό τους έχουν φροντίσει να ακροβολιστούν διαμορφωτές θετικού κλίματος), μέσω των οποίων νοθεύουν μεθοδικά το χαρακτήρα των κινητοποιήσεων, προπαγανδίζοντας ότι θα πρέπει να συνεχιστούν με απεργίες στους εργασιακούς χώρους που θα παραλύσουν τη χώρα (επί λέξει!), με επιθετική έμφαση στις αστυνομικές δυνάμεις που χτύπησαν το «σύντροφο» στην προηγούμενη πορεία (λες και το κίνημα των αγανακτισμένων αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης πορείας), και με τη γνωστή προπαγάνδα εμφυλιακού χαρακτήρα που εμπεριέχει ο λόγος της Αριστεράς. <br /> <br /></span> <br /><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 382px; DISPLAY: block; HEIGHT: 277px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618788689097294706" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-HIqMACLglPg/Tfnyiwmgg3I/AAAAAAAABW8/lvxH-MrMxYg/s400/9.JPG" />Ταυτόχρονα, όποιος θέλει να συμμετάσχει πιο ενεργά στο κίνημα των αγανακτισμένων εισέρχεται στις ομάδες εργασίας, τις οποίες οργανώνουν μέλη αριστερών κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών παρατάξεων. Στόχος των συνελεύσεων που πραγματοποιούνται κάθε απόγευμα είναι η ψήφιση ενός κειμένου, το οποίο θα αποτελέσει τη σύνοψη των απαιτήσεων του κινήματος (το νέο κοινωνικό συμβόλαιο, όπως είπε κάποιος απ’ τους ομιλητές). Μολονότι ο καθένας μπορεί να πάρει το μικρόφωνο και να εκφράσει τις απόψεις του, για όσους έχουν μια ικανοποιητική αντίληψη της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας, είναι σαφές το ποιες απόψεις θα υπερισχύσουν και ποιοι θα συντάξουν το εν λόγω κείμενο. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αναμενόμενο οι οργανωμένοι να παραγκωνίσουν τους ανοργάνωτους. Και δυστυχώς, ο θίασος των προαναφερθέντων επαγγελματιών επαναστατών είναι οργανωμένος με στρατιωτική ακρίβεια. Όπως γίνεται κατανοητό, πρόκειται για μια προσπάθεια να «καπελωθούν» 24.000 αγανακτισμένοι Έλληνες, για άλλη μια φορά, από την οργανωτική και ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. <br /> <br /></span><span style="color:#000000;">Απ’ την πλευρά μου, το μόνο που έχω να πω είναι ότι ο αυθορμητισμός και η αυθεντικότητα των κινητοποιήσεων οφείλει να προστατευθεί. Οι Έλληνες θα πρέπει να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις όπως τις άρχισαν. Με ομοψυχία και λαϊκή ορμή, με σοβαρότητα και βούληση, προβάλλοντας τα αιτήματα που τους εκφράζουν και όχι αυτά που δοκιμάζει να τους επιβάλλει ο αριστερός στρατός κατοχής των αδέσμευτων συνειδήσεων. Και όσον αφορά την κωδικοποίηση των αιτημάτων σε ψηφίσματα, η γνώμη μου είναι αρνητική. Τα γραπτά αιτήματα αδυνατούν να χωρέσουν τον συναισθηματικό όγκο που απελευθερώνει ο αυθόρμητος λαϊκός παλμός. Τα κοινωνικά συμβόλαια μπορούν να ξεπεραστούν, να αποδυναμωθούν, να αστοχήσουν, να αποπροσανατολίσουν. Είναι απλές κατασκευές. Εκείνη που δεν μπορεί να ξεπεραστεί και να αστοχήσει είναι η συλλογική σοφία που συμπυκνώνεται στον μόλις αφυπνισμένο ελληνικό, λαϊκό οργανισμό. Να το «συμβόλαιο» των αιτημάτων μας, λοιπόν- τα συνθήματα που ακούγονται! Να το ανώτατο όργανο έκφρασης του κινήματος- το αδιαίρετο σώμα των διαδηλωτών, η ολοκληρωτική, μεταφυσική λαϊκή συνέλευση. Τίποτα άλλο δεν χρειάζεται. Απλά συνέχεια στην κινητοποίηση. Συνέχεια στη ζωή. Το κίνημα είναι ανατρεπτικό (ως προς το κυρίαρχο πολιτικό status) και υπερασπιστικό (της ελληνικής ταυτότητας και αξιοπρέπειας). Δεν είναι κυβερνητικό για να απαιτεί εκπροσώπους. Εκπρόσωπός του είναι το ελληνικό έθνος. <br /> <br /></span><span style="color:#000000;">Για όλους εμάς, εκτιμώ ότι αποτελεί πολύτιμη εμπειρία το γεγονός ότι εδώ και κάποια βράδια περπατάμε στο κέντρο των Αθηνών, βρισκόμενοι στην επικράτεια του πραγματικού Ελληνικού Κράτους. Γιατί αυτό είναι το πραγματικό Ελληνικό Κράτος. Το κράτος που δεν έχει κωδικοποιηθεί σε κανένα κοινωνικό συμβόλαιο, αλλά υφίσταται στην ελληνική μας συνείδηση, αποτυπώνεται στα βήματά μας και απλώνεται στα πέρατα των ενοράσεών μας. </span></p> <br /><p align="justify"><span style="color:#000000;"><em>Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.</em></span><span style="color:#000000;"> <br /> <br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 302px; DISPLAY: block; HEIGHT: 304px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618788742153382690" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-uakDl-p_nQQ/Tfnyl2QEKyI/AAAAAAAABXE/M4s_DQfUWlA/s400/10.jpg" /> </span><span style="color:#000000;">- <span style="color:#000000;"><em><span style="color:#000000;">Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση:</span></em> <br /> <br /></span></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανακτισμένος στο Πολιτικό είπε...</strong> <br />Εξαιρετικό από κάθε άποψη αυτό το ... διπλό άρθρο. Τόσο οι απόψεις για τα κόμματα στα πανεπιστήμια, έχοντας υπηρετήσει και εγώ σε έναν τέτοιο σχηματισμό και έχοντας τον δει από μέσα πόσο σάπιος και σιχαμερός είναι, όσο και τα όσα λέγονται για τους Αγανακτισμένους και τις προσπάθειες καπέλωσής τους από τους επαγγελματίες της επανάστασης του Da Capo, με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο. Η περιγραφή της κομματικής δραστηριότητας στο Πολιτικό της Νομικής καταφέρνει να αποδώσει ακριβώς την ισχύουσα κατάσταση σε λίγες γραμμές. Ακόμα και η αποστροφή περί ερωτικού δέλεαρ για την εξασφάλσιση ψήφου, όσο τραβηγμένη και αν φαίνεται είναι πέρα για πέρα αληθινή και έχω υπάρξει μάρτυρας παρότρυνσης αρχιστελέχους κομματικής νεολαίας προς μικρότερη κοπέλα-μέλος να αφήσει τέτοια υποννούμενα σε φοιτητή αν στηρίξει την παράταξη. Κατάντια του πανεπιστημίου, του θεσμού του συνδικαλισμού και ανάρμοστη συμπεριφορά για πολιτικούς επιστήμονες. <br />Τρίτη, 31 Μάϊος, 2011 <br /> <br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...</strong> <br />Πολύ καλό κείμενο ! <br />Πηγαίο, εμπνευσμένο, με θέσεις και επιχειρήματα... <br />Τρίτη, 31 Μάϊος, 2011 <br /> <br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...</strong> <br />Είσαι πραγματικός πολιτικός θεωρητικός..τέρμα! <br />Πέμπτη, 02 Ιούνιος, 2011 <br /> <br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Γοτθικός Ρομαντικός είπε...</strong> <br />Εγώ πιστεύω πως η κατάσταση με τους αγανακτισμένους τείνεινα έχει μεγάλη συνέχεια.. <br /> <br /></span><span style="color:#333333;">Η Αριστερά βρήκε υποστηρικτές και ερείσματα στον εθνικό κορμό, που τα τελευταία χρόνια είχε χάσει. Δεν βρήκε δηλαδή αλλά τουλάχιστον έχει τον κόσμο στον ίδιο χώρο και για τον ίδιο λόγο δίπλα της. Το αναφέρω αυτό γιατί είναι σίγουρο ότι τελικά θα καταφέρει να καπελώσει το κίνημα... Και έτσι, εκεί που οι κινητοποιήσεις της είχαν απαξιωθεί, τώρα της αναζωογόνησε με την απορρόφηση ζωτικής ενέργειας από τον ελληνικό λαϊκό κορμό. <br /> <br />Αυτό θα μπορούσε να αποτραπεί αν ο κύριος όγκος του κόσμου την αγνοούσε. Όμως, καθημερινά βλέπουμε ότι περισσότεροι μαζεύονται στις "λαϊκές συνελεύσεις", παρά στην πρώτη γραμμή, μπορστά από τη βουλή. <br /> <br /></span><span style="color:#333333;">Η πλατεία συντάγματος έχει γεμίσει συνθήματα αναρχικών που καλούν τον κόσμο να μην πηγαίνει στους "επάνω". <br /> <br /></span><span style="color:#333333;">Κάποιος αδαής πηρε το μιρκόφωνο στη συνεέλευσή τους κι επειδή τόλμησε να διαφωνήσει τον απείλησαν με λιντσάρισμα, μέχρι που αναγκάστηκε να ζητήσει από το μικρόφωνο συγγνώμη (!!) γιατί τόλμησε να εκφράσει τη γνώμη του (υπόδειγμα άμεσης δημοκρατίας, που ζητούν οι "κάτω" της πλατείας). <br /> <br /></span><span style="color:#333333;">Η όμορφη προηγούμενη εβδομάδα φαντάζει μακρινή. Αυτό για το οποίο προειδοποιείς, πραγματοποιείται καθημερινά. <br />Μακάρι να πέσω έξω... <br />Πέμπτη, 02 Ιούνιος, 2011 <br /> <br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong> <br />our duty was obtained.. <br />Τρίτη, 07 Ιούνιος, 2011 <br /> <br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η nikos είπε...</strong> <br />Είναι πολύ σημαντικό το ότι οι Έλληνες αρχίζουν να απεξαρτητοποιούνται από κόμματα. Ίσως έτσι δούμε άσπρη μέρα! <br />Πέμπτη, 09 Ιούνιος, 2011 <br /> <br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong> <br />Πολύ ενδιαφέρουσα η ανάλυση για τις φοιτητικές παρατάξεις, συμφωνεί και με τη δική μου εμπειρία από τα πανεπιστήμια. Όσον αφορά στο δεύτερο σκέλος του άρθρου, δυστυχώς δεν είχα τη δυνατότητα να δώσω το παρών σε κάποια συγκέντρωση των "αγανακτισμένων" για να διαμορφώσω προσωπική άποψη. Ωστόσο, το καπέλωμα από τις γνωστές "δημοκρατικές" δυνάμεις πρέπει να θεωρείται βέβαιη εξέλιξη. Τέλος εκτιμώ -και αν κάνω λάθος διαψεύστε με- πως στην "κάτω" πλατεία πρέπει να έχει πέσει άφθονη ποδαρίλα... Hail!! <br />CROM <br />Παρασκευή, 10 Ιούνιος, 2011 <br /> <br /></span><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong> <br />Αγανακτισμένε στο Πολιτικό, ευχαριστώ για την επιβεβαίωη. Μια ένσταση έχω μόνο σε αυτά που γράφεις. Και αφορά το σημείο πο αναφέρεσαι στην κατάντια του συνδικαλισμού. Η άπψή μου είναι πως, καταντημένος ή όχι, ο συνδικαλισμός είναι προβληματικός, γιατί η θεωρητική του αφετηρία βασίζεται σε μια νοσηρότητα, την μαρξιστική πάλη των τάξεων. <br /> <br /></span><span style="color:#333333;">Δημήτρη και Χάρη, ευχαριστώ. <br /> <br /></span><span style="color:#333333;">Γοτθικέ Ρομαντικέ, οι επισημάνσεις σου είναι σωστές αλλά για πρώτη φορά βρίσκουν αντίσταση στις μεθοδεύσεις τους. Back to back οι ιππότες της Λέσχης στη μάχη...μέχρι την τελική νίκη. <br /> <br /></span><span style="color:#333333;">Ανώνυμε.. to protect the realm of light. <br /> <br /></span><span style="color:#333333;">Νίκο, κι εγώ αισθάνθηκα υπέροχα, βλέποντάς μας να λειτουργούμε ως εννιαίος, εθνικός οργανισμός. Αρκεί να τον κρατήσουμε ζωντανό.. <br /> <br /></span><span style="color:#333333;">Crom, μη γράφεις τέτοια. Θα φοβηθεί να έρθει ο κόσμος στο σύνταγμα και θα μείνουν μόνοι τους οι ανιφτόποδοι. <br />Παρασκευή, 10 Ιούνιος, 2011 </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-1124614019996134306?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-84282792474684027532011-05-29T01:54:00.000-07:002012-01-16T06:01:01.851-08:00<div align="center"><br /><div align="center"><span style="color:#000000;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ο Μάιος είναι ο μήνας των εκθέσεων βιβλίου. Ήδη η 8η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου πραγματοποιήθηκε στην Θεσαλλονική, με μεγαλύτερη επιτυχία φέτος από κάθε άλλη χρονιά. Περιμένοντας την έκθεση της Αθήνας, στις 13 του μηνός στο Ζάππειο, σκεφτήκαμε ότι θα είχε ενδιαφέρον κάποια μέλη της λέσχης να κάνουν τις δικές τους προτάσεις... <br /></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"></div></span><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 272px; DISPLAY: block; HEIGHT: 285px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612058952744054002" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-E45QltgCdtU/TeIJ4jDcLPI/AAAAAAAABTI/SgzmL4dSm-Y/s400/1.jpg" /><span style="font-family:courier new;">προτάσεις από τον ''Κιμμέριο''</span> </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>1. Κλαρκ Άστον Σμιθ, «Το ταξίδι του βασιλιά Γιουβόραν», εκδόσεις Αίολος.</strong><br />Μια καινούργια συλλογή διηγημάτων του σπουδαίου Αμερικανού συγγραφέα. Καλή ευκαιρία για μια πρώτη γνωριμία με τη δαιμονική φαντασία του Σμιθ. </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>2. Μ. Ρ. Τζέημς, «Ιστορίες φαντασμάτων ενός αρχαιοδίφη», εκδόσεις Ars Nocturna.</strong><br />Ιστορίες υπερφυσικού τρόμου από τον διάσημο Άγγλο συγγραφέα, θαυμαστής του οποίου ήταν και ο H. P. Lovecraft. </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>3. Τζακ Βανς, «Ιστορίες της Ετοιμοθάνατης Γης», εκδόσεις Αίολος.</strong><br />Πρωτότυπο fantasy με φόντο μια Γη που αργοπεθαίνει και όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν. </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>4. Χ. Μ. Γκητάκος, «Αρθούρος: Θρύλος και ιστορία», εκδόσεις Αρσενίδη.</strong><br />Εξαιρετική μελέτη που αναζητά την μορφή του βασιλιά Αρθούρου στο θρύλο και στην ιστορία. Arthur shall rise again ! </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>5. Μάικλ Κράιτον, «Νεκροφάγοι», εκδόσεις Κέδρος.</strong><br />Ανακαλύψτε το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η ταινία 13ος Πολεμιστής. Απλά απολαυστικό ! </span></div><br /><div align="center"></div><br /><div align="justify"></div><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 444px; DISPLAY: block; HEIGHT: 159px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612059008514400834" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-WipJpx8lMhA/TeIJ7y0IIkI/AAAAAAAABTQ/OTidHxlQisY/s400/2.jpg" /> <br /><p align="center"><span style="font-family:courier new;">προτάσεις από τον Δημήτρη Αργασταρά</span> </p><br /><p align="justify"></span><span style="color:#000000;"><strong>1. Ορέστης Ευθυμίου, «Το πείραμα της Όγδοης Μέρας,» εκδόσεις Εκάτη.</strong><br />Το πρώτο βιβλίο του νεαρού συγγραφέα, καθηγητή πανεπιστημίου στα Γιάννενα, και ένα αξιόλογο δείγμα ελληνικής επιστημονικής φαντασίας. Διαβάζεται πολύ ευχάριστα και αφήνει θετικές εντυπώσεις. </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>2. Νίκος Φαρούπος, «Οι ιχνηλάτες του σκότους», εκδόσεις Κέδρος.</strong><br />Ένας ακόμη αξιόλογος τίτλος ελληνικού φανταστικού. Ο Φαρούπος είναι ‘‘παλαίμαχος’’ του είδους και σε αυτή την συλλογή πετυχαίνει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα. Μυστήριο και αναβιώσεις αρχαίων ελληνικών θεοτήτων, φανταστικά όντα και παράξενες πραγματικότητες. </span></p><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>3. Γκυ Ντε Μωπασάν, «Ο εξαποδός και άλλες ιστορίες τρόμου και τρέλας», εκδόσεις Ίκαρος.</strong><br />Μία πολύ καλή συλλογή φανταστικών διηγημάτων από τον Μωπασάν. Παρόλο που δεν έγραψε μόνο φανταστικό και ίσως είναι περισσότερο γνωστός από άλλα έργα του, ο Μωπασάν δείχνει μεγάλη οξύνοια και αντιληπτικότητα για τις περιοχές του ψυχολογικού τρόμου. Άλλωστε, ο τρόμος και η τρέλα αποτέλεσαν τελικά μέρος της προσωπικής του πορείας. </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>4. Άμπροουζ Μπήρς, «Λέσχη Γονεοκτόνων», εκδόσεις Άγρα.</strong><br />Ο Μπηρς βρίσκεται στις παρυφές του αμερικάνικου υπερφυσικού τρόμου, ένας από τους κλασικούς πρωτεργάτες του φανταστικού. Αυτή η καινούρια συλλογή τεσσάρων μικρών ιστοριών χαρακτηρίζεται επίσης από ιδιοφυές χιούμορ και μαύρη ειρωνεία καθώς οι ήρωες των ιστοριών οδηγούνται να σκοτώσουν κοντινούς συγγενείς. </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"><strong>5. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Τα σκοτεινά παραμύθια», εκδόσεις Μεταίχμιο.</strong><br />Μιας και φέτος είναι τιμητική χρονιά για τον Παπαδιαμάντη, καλό είναι να θυμηθούμε το υποβλητικό, μυσταγωγικό, σκοτεινό και παραμυθένιο ιδιαίτερο τρόπο γραφής του. Σε αυτό το βιβλίο περιέχονται ιστορίες που φανερώνουν την ποιητική του πλευρά και που σφραγίζονται από το μυστήριο, την μαγεία, την δεισιδαιμονία, το υπερφυσικό, την ατμόσφαιρα του τρόμου και του ονείρου.</span> </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"></div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 438px; DISPLAY: block; HEIGHT: 166px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612059056021460050" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-HWbnddXQRLY/TeIJ-jysVFI/AAAAAAAABTY/tXecz8pcZd4/s400/3.jpg" /></span> <br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:courier new;"></span></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:courier new;">προτάσεις από τον Σταμάτη Μαμούτο</span> </span></div><br /><div align="center"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>1. Βασίλειος Μέγας, «Οι Λεπίδες της Λησμονιάς», εκδόσεις Άπαρσις.</strong><br />Πολύ καλό ελληνικό sword ’n’ sorcery, το οποίο πρέπει να προσεχθεί από το αναγνωστικό κοινό. Ο Βασίλης (αν και με στενοχωρεί γιατί ακούει thrash !) έχει εξαιρετική πένα και αν δώσει λίγο περισσότερο θεωρητικό βάθος στα κείμενά του, θα αποτελέσει έναν από τους ελάχιστους Έλληνες συγγραφείς του επικού fantasy, που αδιαμφισβήτητα θα είναι ισάξιος των αγγλόφωνων. </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>2. Όμηρος, «Ιλιάδα», (οποιασδήποτε έκδοσης) - Πλάτωνας, «Πολιτεία», εκδόσεις Πόλις - Νοβάλις, «Η προσδοκία», εκδόσεις Σμίλη.</strong><br />Πρόκειται για τρία βιβλία που προτείνω να διαβαστούν ως ενότητα και που θεωρώ ότι δεν μπορεί κανείς να αυτοαποκαλείται με ασφάλεια ως «επικάς» και (νέο)ρομαντικός αν δεν έχει καταπιαστεί μαζί τους. Ηρωισμός –Ιδέα του Αγαθού-Αναζήτηση θα μπορούσαν να είναι οι τίτλοι των τριών ενοτήτων. </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>3. Θεόφιλος Γκωτιέ, «Η νεκρή ερωμένη», εκδόσεις Αιγόκερως.</strong><br />Ενδεικτική συλλογή διηγημάτων φαντασίας της ρομαντικής περιόδου. Γοητευτικοί βρικόλακες και υποβλητικός τρόμος, μισό αιώνα πριν τη συγγραφή του «Ντράκουλα». Γνήσια γοτθική αισθητική! </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>4. S.Berstein-P. Milza, «Η ιστορία της Ευρώπης 1815-1919 (τόμος 2)», εκδόσεις Αλεξάνδρεια.</strong><br />Απαραίτητο ανάγνωσμα για όποιον θέλει να κατανοήσει το πως αρθρώθηκε η εποχή που ζούμε και πως η Ευρώπη εισήλθε στην ιστορική περίοδο της Νεωτερικότητας. Γλαφυρή γλώσσα και ανάλυση πολιτικών, οικονομικών και πολιτιστικών ιστορικών εξελίξεων (με ιδιαίτερα κεφάλαια αφιερωμένα στα πολιτιστικά δρώμενα). </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>5. Χάρης Συμβουλίδης, Oi!, η μουσική των skinheads», εκδόσεις Ισνάφι.</strong><br />Σπάνια για την ελληνική βιβλιογραφία μελέτη της μουσικής αλλά και του ευρύτερου κινήματος των skinheads, που ζωντανεύει τον πολιτικό και πεζοδρομιακό εθνικιστικό (και όχι μόνο) βίο των βρετανικών ΄70’s και ΄80’s. Εξαιρετικά ενδιαφέρον. </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"><span style="font-size:85%;">Θεωρώ αυτονόητο ότι όλοι οι αναγνώστες της λογοτεχνίας το Φανταστικού θα πρέπει να έχουν διαβάσει το Μύθο της εποχής μας, που είναι ο <strong>«Άρχοντας των δακτυλιδιών» του Τόλκιν</strong> (εκδόσεις Κέδρος), γι’ αυτό και δεν το έχω ανάμεσα στις προτάσεις μου. </span></span></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 451px; DISPLAY: block; HEIGHT: 156px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612059100888436194" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-IEU2noMNSnk/TeIKBK70DeI/AAAAAAAABTg/6RyetB2WtoA/s400/4.jpg" /></span></span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:courier new;">προτάσεις από τον ''Guardian Lord''</span></span></span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"><strong>1. Χένρυ Κάτνερ, «Ο Σκοτεινός Κόσμος», εκδόσεις Ωρόρα.<br /></strong>Ένα από τα αριστουργήματα της φανταστικής λογοτεχνίας. Ο Χένρυ Κάτνερ μας ταξιδεύει σ’ έναν σκοτεινό μελαγχολικό κόσμο, οι εξελίξεις στον οποίο διαθέτουν μυητικό χαρακτήρα. Η σύζευξη και υπερβατική ένωση των αντιθέτων, το σκήπτρο του μάγου, το ξεχασμένο σπαθί που καλεί να επανευρεθεί, η κόκκινη Μήδεια, ο πράσινος Λυκάνθρωπος, ο άρχων του εφιαλτικού εκείνου κόσμου Μέρλιν και πολλά άλλα στοιχεία διαπλέκονται και συνθέτουν το άγνωστο, το ξεχασμένο, το κρυφό. Η δύναμη της φλόγας του κεριού φαίνεται μονάχα στο σκοτάδι… </span></span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"><strong>2. Ούρσουλα Λε Γκεν, «Η Πιο Μακρινή Ακτή», εκδόσεις Τρίτων.</strong><br />Αποτελεί αναντίρρητη αλήθεια ότι τα σπουδαία έργα της φανταστικής λογοτεχνίας μοιράζονται έναν κοινό παράγοντα. Τη μετάβαση. Ένα από αυτά είναι και η τρίτη ιστορία του μάγου Γκεντ – κάποτε γιδοβοσκού, πλέον αρχιμάγιστρου – στα φανταστικά πεδία της Γαιοθάλασσας. Η Ούρσουλα Λε Γκεν μέσα από την περιπλάνηση του Γκεντ, μας χαρίζει βαθιά νοήματα βγαλμένα μέσα από τα σπλάχνα του ΤΑΟ, σε τούτη την αποστολή να διασωθεί ο πυρήνας της ύπαρξης, η αληθινή μαγεία. </span></span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"><strong>3. Ρόμπερτ Χάουαρντ, «Καλλ, Ο Βασιλιάς», εκδόσεις Locus 7.</strong><br />Η συλλογή αυτή αποτελεί, για τα χρόνια που διαβάζω και μελετώ τον Τεξανό συγγραφέα, η κορύφωση της έμπνευσης κα δημιουργικής του ικανότητας. Επιμένω ότι το κριτήριο που διαφοροποιεί το άριστο από το καλό ή αξιόλογο στη φανταστική λογοτεχνία είναι η Μεταβατικότητα. Σε αντίθεση, λοιπόν, με την πλειοψηφία των ιστοριών του Κόναν, σε αντίθεση με τη μονολιθικότητα του Σόλομον Κέην, ο Καλλ, ο θρυλικός βάρβαρος, δεν αντιμετωπίζει μόνο διαβολικούς μάγους, δαιμόνιους ερπετανθρώπους ή τους δόλιους αυλικούς του… Με τον πέλεκυ στο χέρι – σκήπτρο της εξουσίας του– συνθλίβει τους παλιούς σκουριασμένους νόμους, μάχεται τη Σιωπή, επιβάλλει τη δικαιοσύνη. </span></span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"><strong>4. Άλτζερνον Μπλάκγουντ, «Οι Ιτιές», εκδόσεις Ψυχογιός.</strong><br />Φόβος και δέος κυριαρχεί για το άγνωστο, που στο συγκεκριμένο διήγημα λαμβάνει τη μορφή του δέντρου του θανάτου και της θλίψης. Οι ιτιές θα αποτελέσουν τους μύστες για τους εκδρομείς (και του αναγνώστη που θα βιώσει την ανάγνωση), που έρχονται σε αισθαντική επαφή με τις σκοτεινές δυνάμεις της Φύσης. Μια αθώα κατά τα’ άλλα επίσκεψη στη φύση μπορεί να αποκαλύψει τη μυστική πλευρά της τελευταίας… στον καθένα μας… </span></span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"><strong>5. Γιώργος Μπαλάνος, «Η Λέξη Και Η Δύναμη», εκδόσεις Locus 7.<br /></strong>Περιεκτική έρευνα και πρακτικές αναφορές του Γιώργου Μπαλάνου πάνω στη δύναμη που φέρουν οι λέξεις και τα αληθινά ονόματα. Για όσους έχουν υποψιαστεί ότι οι πληροφορίες που έχουν λάβει περί γλώσσας καθ’ όλη τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους δεν αποτελούν παρά δογματισμούς που αποδέχτηκαν a priori… Για εκείνους που συνειδητοποίησαν ότι αναμασούν λέξεις το αληθινό νόημα των οποίων δεν κατανοούν…. Για όλους που προτίθενται να βηματίσουν πάνω στο δρόμο της Αληθινής Αναζήτησης… </span></span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"></div><br /><p align="center"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 444px; DISPLAY: block; HEIGHT: 168px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612059172332689346" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-JBsdRHZrwyQ/TeIKFVFc18I/AAAAAAAABTo/ZEcnjOzZKRc/s400/5.jpg" /><br /></span></span><span style="font-family:courier new;color:#000000;">προτάσεις από τον Ίωνα Αλβέριχο </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>1. Ουμπέρτο Έκο, «Το κοιμητήριο της Πράγας», εκδόσεις Ψυχογιός.<br /></strong>Ένα ενδιαφέρον βιβλίο, όπου ο συγγραφέας προκαλεί ερωτηματικά με τις μυθιστορηματικές(;) θεωρίες συνομωσίας του. </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>2. Γουίλλιαμ Μόρρις, «Το Πηγάδι στο Τέλος του Κόσμου (Ι-ΙΙ-ΙΙ), εκδόσεις Μαγικό Κουτί.</strong><br />Η περιπέτεια ενός νεαρού ιππότη που προσπαθεί να βρει το μυθικό Πηγάδι- πηγή της αιώνιας ζωής. Μια αφήγηση άκρως συμβολική. Έκφραση διαχρονικών αρχετυπικών ιδανικών, ενός ύστερου ρομαντικού προ-ραφαηλίτη. </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>3. Φρειδερίκος Νίτσε, «Η γέννηση της τραγωδίας», εκδόσεις Νησίδες.</strong><br />Μια εξαιρετική ανάλυση της αρχαιοελληνικής τραγωδίας ως διαλεκτική σύγκρουση μεταξύ του Διονυσιακού και του Απολλώνιου στοιχείου. Η μέθη της τρέλας συναντά την απόλυτη σταθερότητα. Ένα έργο σταθμός του πρώιμου, ρομαντικού Νίτσε. </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#000000;"><strong>4. Μάικλ Μούρκοκ, «Κόρουμ (1έως 6)», εκδόσεις Αίολος.</strong><br />Με εξαίρεση το ελαφρώς πιο αδύναμο, εισαγωγικό πρώτο μέρος, πρόκειται για την ιστορία του κορυφαίου λογοτεχνικού ήρωα του Μούρκοκ και μια από τις καλύτερες που έχουν γραφτεί ποτέ στο Φανταστικό. </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"><strong>5. Έντμουντ Μπερκ, «Στοχασμοί για την επανάσταση στη Γαλλία», εκδόσεις Σαββάλα.</strong><br />Ένα βιβλίο σταθμός για την πολιτική σκέψη. Το πλέον γνωστό μανιφέστο του πολιτικού ρομαντισμού. Ο Μπερκ είναι για την πολιτική θεωρία του εθνικισμού και του αριστοκρατικού συντηρητισμού, ό,τι και ο Μαρξ για εκείνη του σοσιαλισμού.</span></span></span><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;"></p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 423px; DISPLAY: block; HEIGHT: 173px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612059216337446898" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-9Fk6U0OGe0g/TeIKH5BAJ_I/AAAAAAAABTw/hS8vFQ_OqEM/s400/6.jpg" /> <br /><ul><br /><li><span style="color:#000000;"><em>Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :</em></span> </span></span></span></li></ul><br /><p><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Γιώργος Doomsword είπε...<br /></strong>True fantasy, true metal...<br />Παρασκευή, 13 Μάϊος, 2011 </span></p><br /><p><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Στην επόμενη έκθεση θα προτείνω εγώ...<br />ΥΓ. Όσο για την παραπάνω ανάρτηση ένα έχω να πω. ΠΟΤΕ φιλία με την Τουρκία..<br />Χάρης Π.<br />Τρίτη, 17 Μάϊος, 2011 </span></p><br /><p><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Στάμάτης Μαμούτος είπε...</strong><br />Γιώργο, hail..<br />Χάρη... εντάξει μη θυμώνεις. Στην ερχόμενη έκθεση θα προτείνεις κι εσύ..<br />Πέμπτη, 19 Μάϊος, 2011 </span></p><br /><p><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...<br /></strong>Ο Κιμμέριος είναι στη φωτό με το βιβλίο και το φλυτζάνι?<br />Χαίρετε!<br />Guardian Lord<br />Παρασκευή, 20 Μάϊος, 2011 </span></p><br /><p><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...<br /></strong>Χα, χα, χα!!<br />Πάντως, όταν βγαίνουμε μαζί πίνει φραπέ..(αμετανόητος στα '80's, όπως πρέπει!)<br />Παρασκευή, 20 Μάϊος, 2011 </span></p><br /><p><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />O Κιμμέριος δεν διαβάζει σύγχρονα βιβλία σαν αυτό της εικόνας αλλά αποκλειστικά προκατακλυσμιαία γριμόρια με σκοπό να επισπεύσει την έλευση των Μεγάλων Παλαιών στη διάσταση μας. Υπό τους ήχους του Bloodbath in the arena των Cauldron Born σας στέλνω βροντερό χαιρετισμό!<br />ΚΙΜΜΕΡΙΟΣ<br />Σάββατο, 21 Μάϊος, 2011<br /></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-8428279247468402753?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-87436153661067560632011-05-08T23:03:00.000-07:002012-01-16T06:01:01.851-08:00<div><br /><div><br /><div align="center"><span style="color:#000000;">του ''Ευγενούς Βαρβάρου''</span></div><br /><div align="center"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Εδώ και χρόνια έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως Φανταστική Λογοτεχνία και Heavy Metal είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Και τα δύο είδη τέχνης εκφράζουν την επιθυμία για μια επανάσταση ενάντια στην πεζή και τυποποιημένη καθημερινότητα της Νεωτερικότητας και εμπεριέχουν την προοπτική μιας μαγικής θέασης του Κόσμου. Μουσική και βιβλία προσφέρουν μια εναλλακτική θεώρηση των πραγμάτων για όσους βέβαια έχουν την δυνατότητα –ή ίσως την έμπνευση- να την αντιληφθούν. Τονίζω πως τα παραπάνω είναι προσωπικές πεποιθήσεις (αλλά και συλλογικές θέσεις της Λέσχης), με τις οποίες ορισμένοι μπορεί να διαφωνούν. Θα προσπεράσω, ωστόσο, τις όποιες ενδεχόμενες διαφωνίες, προκειμένου να προχωρήσω στο βασικό θέμα της ανάρτησης. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Δεν έχω σκοπό να απαριθμήσω εδώ τα δεκάδες Metal συγκροτήματα που άντλησαν την θεματολογία τους από λογοτεχνικά έργα φαντασίας αλλά να αναφερθώ σε μια μπάντα στην οποία η σύνδεση Heavy Metal και Λογοτεχνίας του Φανταστικού φτάνει σε σημείο ταύτισης. Πρόκειται φυσικά για τους μεγάλους Manilla Road, μπάντα επικού Heavy Metal από το Kansas των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Mark Shelton, κιθαρίστας, τραγουδιστής και αρχηγός των Manilla Road είναι ταγμένος αναγνώστης της ηρωικής φαντασίας και της λογοτεχνίας τρόμου και ο τρόπος με τον οποίο έχει ενσωματώσει στοιχεία από τα δύο αυτά λογοτεχνικά ρεύματα στους στίχους των τραγουδιών του είναι πραγματικά μοναδικός.</span></div><br /><div align="justify"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604593911698997090" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 392px; CURSOR: hand; HEIGHT: 194px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-L1A9KrS6FZ0/TceEd-Eiv2I/AAAAAAAABPQ/76n8ki0mNQE/s400/1.jpg" border="0" /> <br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Dark angel of Chaos<br />Cthulhu comes<br />Bringer of evil<br />The Black Cauldron<br />Dead placed in the Cauldron<br />Re-animate<br />Doorway to Hades<br />The Old Ones' gate<br />The Old Ones bring Chaos to earth<br />Conjuring Yog-Sothoth's birth<br />The fires of the Cauldron burn red<br />Re-animating the dead </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Σε κάποια σκοτεινή διάσταση πέρα από τον δικό μας κόσμο στέκει η Μαύρη Χύτρα, γνωστή σε όσους ασχολούνται με τις κέλτικες παραδόσεις –ή έχει τύχει να διαβάσουν το Slaine and the Horned God- για την ιδιότητα της να επαναφέρει στη ζωή τους νεκρούς που τοποθετούνται στο εσωτερικό της. Οι δυνάμεις του Χάους έχουν τη Χύτρα στην κατοχή τους. Η πύλη προς τον Άδη έχει ανοίξει και από μέσα της ξεχύνονται οι λεγεώνες των νεκροζώντανων, βεβηλώνοντας κάθε έννοια ζωής. Στο όραμα του Shelton ο πόλεμος διεξάγεται μεταξύ των Μεγάλων Παλαιών και των Δυνάμεων του Φωτός. Οι Ευρωπαίοι πολεμιστές -η γενιά των Αεζίρ- δίνουν την απεγνωσμένη μάχη ενάντια στις ορδές των Μεγάλων Παλαιών. </span></div><br /><div align="justify"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604593985488179842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 346px; CURSOR: hand; HEIGHT: 258px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-MkVnJgzxOkQ/TceEiQ9QUoI/AAAAAAAABPY/2hsJJl02WXU/s400/2.jpg" border="0" /> <br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">With blood from the Cauldron<br />The dead revive<br />To war for their master<br />Cthulu's pride<br />Aesir warriors<br />Stand and fight<br />As Chaotic nightmares<br />Come to life </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ο αγώνας φαίνεται χαμένος, το Κακό δεν μπορεί να πεθάνει και ο βάρδος-πολεμιστής στέκει βλοσυρός μπροστά στο Μαύρο Πηγάδι του Χάους που κοχλάζει και ξερνάει εφιάλτες και νοσηρές παραισθήσεις. Είναι έτοιμος για την τελική θυσία, ρίχνεται μέσα στη Χύτρα για να σπάσει τα μαύρα μάγια. </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Here in the darkness<br />Black Well of Chaos<br />Boiling before my eyes<br />Ιn here the dead rise<br />Out of the Cauldron<br />Evil that never dies<br />Nightmare's confusion<br />Morbid illusions<br />Wrecking the mortal mind<br />I Taliesin<br />Banish the Black Cauldron<br />With my own life<br />Into the Cauldron<br />I cast my life<br />Breaking the black spells of sacrifice, into the light </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Αλλά η νίκη είναι προσωρινή. Το κάλεσμα του Κθούλου θα συνεχίσει να ακούγεται και η σκιά των Παλαιών θα πέφτει πάντα βαριά επάνω μας. Μέχρι να μας καταβροχθίσουν όλους… </span></div><br /><div align="justify"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604594056223445218" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 401px; CURSOR: hand; HEIGHT: 203px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-7r62vCdBiYs/TceEmYd20OI/AAAAAAAABPg/cEfYTaSV-0I/s400/3.jpg" border="0" /> <br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Here in the darkness<br />Black dreams of Chaos<br />I hear Cthulu's call<br />Forever The Old Ones<br />Shall be upon us<br />Until they devour us all</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ο Shelton συνδυάζει τις ευρωπαϊκές παραδόσεις με τις σκοτεινές διηγήσεις του H. P. Lovecraft και κάνει αναφορές στους στίχους του στον βάρδο Taliesin αλλά και στα γνώριμα, αποτρόπαια ονόματα των Cthulhu και Yog Sothoth. Και όλα αυτά σε συνδυασμό με το ιδιαίτερο Metal που έπαιζαν οι Manilla Road το μακρινό 1988. Το όλο εγχείρημα κρίνεται –κατά την άποψη μου- ως άκρως επιτυχημένο αφού η προσέγγιση του Shelton δεν είναι επιδερμική, αλλά διακρίνεται από σοβαρότητα και γνώση των θεμάτων που πραγματεύεται. Αλήθεια, ποιος το περίμενε πως Metal και Λογοτεχνία Φαντασίας θα συναντιόντουσαν με τόσο εμπνευσμένο τρόπο σε κάποιον ξεχασμένο δρόμο της Manilla; </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604594133116781794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 389px; CURSOR: hand; HEIGHT: 216px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-On6W254o3wY/TceEq26qBOI/AAAAAAAABPo/SBPhTwDQnF4/s400/4.jpg" border="0" /><span style="color:#000000;">Σήμερα οι Manilla Road εξακολουθούν να κυκλοφορούν δίσκους. Η θεματολογία τους δεν έχει αλλάξει, αλλά η μαγεία των παλιών δίσκων έχει χαθεί. Ο πόλεμος συνεχίζεται και ο Χρόνος θα δείξει αν τελικά είμαστε μόνο τροφή για τους Μεγάλους Παλαιούς. Μέχρι την επόμενη φορά, σας απευθύνω την γνωστή προτροπή - ευχή: Up the hammers and may the Lords of Light be with you!</span></div><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="color:#000000;">Υποσημείωση: oι στίχοι ανήκουν στα τραγούδια Black Cauldron και Return of the Old Ones από τον δίσκο Out of the Abyss του 1988.</span> </span></div><br /><p align="justify"><span style="color:#000000;"><em>- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :</em></span></p><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Χρήστος 'Eddie'Μπαλτζής είπε...</strong><br />Hail to the immortal warriors!<br />Σάββατο, 23 Απρίλιος, 2011</span><a title="Διαγραφή Σχολίου" style="BORDER-TOP-STYLE: none; BORDER-RIGHT-STYLE: none; BORDER-LEFT-STYLE: none; BORDER-BOTTOM-STYLE: none" onclick="window.open(this.href, 'deleteWindow', 'height=370,width=750'); return false;" href="http://www.blogger.com/delete-comment.g?blogID=3671210108045231187&amp;postID=1530595828637280096"></a><span style="color:#333333;"> </span><br /><div><span style="color:#333333;"></span></div><br /><div><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Μεγάλο συγκρότημα και... Heavy Metal για λίγους!</span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Hail !</span></div><br /><div><span style="color:#333333;">GUARDIAN LORD<br />Σάββατο, 23 Απρίλιος, 2011</span><a title="Διαγραφή Σχολίου" style="BORDER-TOP-STYLE: none; BORDER-RIGHT-STYLE: none; BORDER-LEFT-STYLE: none; BORDER-BOTTOM-STYLE: none" onclick="window.open(this.href, 'deleteWindow', 'height=370,width=750'); return false;" href="http://www.blogger.com/delete-comment.g?blogID=3671210108045231187&amp;postID=2372954590042737872"></a><span style="color:#333333;"> </span></div><br /><div><br /><a onclick="window.open(this.href);return false;" href="http://www.blogger.com/profile/05376219676123899629" rel="nofollow"></a><strong><span style="color:#333333;">Ο/Η </span></strong><a onclick="window.open(this.href);return false;" href="http://www.blogger.com/profile/05376219676123899629" rel="nofollow"><strong><span style="color:#333333;">mr.alobar</span></strong></a><span style="color:#333333;"><strong> είπε...</strong><br />πολυ καλο το ποστ και βεβαια οχι μονο οι manilla road...<br />Τρίτη, 26 Απρίλιος, 2011</span><a title="Διαγραφή Σχολίου" style="BORDER-TOP-STYLE: none; BORDER-RIGHT-STYLE: none; BORDER-LEFT-STYLE: none; BORDER-BOTTOM-STYLE: none" onclick="window.open(this.href, 'deleteWindow', 'height=370,width=750'); return false;" href="http://www.blogger.com/delete-comment.g?blogID=3671210108045231187&amp;postID=7868953199988576458"></a><span style="color:#333333;"> </span></div><br /><div><br /><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong><br />The rise.. of noble savage<br />Τρίτη, 26 Απρίλιος, 2011</span><a title="Διαγραφή Σχολίου" style="BORDER-TOP-STYLE: none; BORDER-RIGHT-STYLE: none; BORDER-LEFT-STYLE: none; BORDER-BOTTOM-STYLE: none" onclick="window.open(this.href, 'deleteWindow', 'height=370,width=750'); return false;" href="http://www.blogger.com/delete-comment.g?blogID=3671210108045231187&amp;postID=5755853934599367826"></a><span style="color:#333333;"> </span></div><br /><div><br /><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Γιώργος Doomsword είπε...</strong><br />Hail..Ωραία ανάρτηση..<br />Κυριακή, 01 Μάϊος, 2011</span><a title="Διαγραφή Σχολίου" style="BORDER-TOP-STYLE: none; BORDER-RIGHT-STYLE: none; BORDER-LEFT-STYLE: none; BORDER-BOTTOM-STYLE: none" onclick="window.open(this.href, 'deleteWindow', 'height=370,width=750'); return false;" href="http://www.blogger.com/delete-comment.g?blogID=3671210108045231187&amp;postID=5887873887668587017"></a><span style="color:#333333;"> </span></div><br /><div><br /><strong><span style="color:#333333;">Ο/Η </span></strong><a onclick="window.open(this.href);return false;" href="http://argastaras.blogspot.com/" rel="nofollow"><strong><span style="color:#333333;">Δημήτρης Αργασταράς</span></strong></a><span style="color:#333333;"><strong> είπε...<br /></strong>Πολύ καλή ανάρτηση ! Δεν γνώριζα καθόλου για τους Manila Road...<br />Δευτέρα, 02 Μάϊος, 2011</span><a title="Διαγραφή Σχολίου" style="BORDER-TOP-STYLE: none; BORDER-RIGHT-STYLE: none; BORDER-LEFT-STYLE: none; BORDER-BOTTOM-STYLE: none" onclick="window.open(this.href, 'deleteWindow', 'height=370,width=750'); return false;" href="http://www.blogger.com/delete-comment.g?blogID=3671210108045231187&amp;postID=8916245077786053352"></a><span style="color:#333333;"> </span></div><br /><div><br /><a onclick="window.open(this.href);return false;" href="http://www.blogger.com/profile/03729532929882461195" rel="nofollow"></a><strong><span style="color:#333333;">Ο/Η </span></strong><a onclick="window.open(this.href);return false;" href="http://www.blogger.com/profile/03729532929882461195" rel="nofollow"><strong><span style="color:#333333;">ΚΙΜΜΕΡΙΟΣ</span></strong></a><span style="color:#333333;"><strong> είπε...</strong><br />A holy war</span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Born of The Well</span></div><br /><div><span style="color:#333333;">To stop the horde</span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Come up from Hell</span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Vengeful for death</span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Inside the mind</span></div><br /><div><span style="color:#333333;">The Quest</span></div><br /><div><span style="color:#333333;">To burn away the night</span></div><br /><div><span style="color:#333333;">Manilla Road = θρησκεία!!<br />Πέμπτη, 05 Μάϊος, 2011<br /></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-8743615366106756063?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-55730327324086209862011-04-20T00:51:00.000-07:002012-01-16T06:01:01.852-08:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597571645705783442" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 260px; CURSOR: hand; HEIGHT: 317px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-3eHYO_bfx18/Ta6RwSsXiJI/AAAAAAAABNY/PQMEbaXaA94/s400/1.jpg" border="0" /> <br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Το «Doctor Who» είναι μια βρετανική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας, που γυρίστηκε και προβλήθηκε από το BBC. Για πρώτη φορά προβλήθηκε στη Βρετανία το 1963 και σταμάτησε το 1989. Το 1996 δημιουργήθηκε και μια ταινία από το Hollywood, ενώ από τον Μάρτιο του 2005 άρχισε να προβάλλεται ξανά τηλεοπτικά, με νέα επεισόδια σε 42 χώρες. Ανάμεσα στις χώρες αυτές είναι και η Ελλάδα, όπου η σειρά προβάλλεται από το κανάλι ΣΚΑΙ. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Το «Doctor Who» έχει καταχωρηθεί στο βιβλίο Γκίνες ως η μακροβιότερη σειρά στην ιστορία της τηλεόρασης. Αρχικά είχε πολύ μικρό προϋπολογισμό, αλλά λόγω της απήχησής της διατέθηκαν με τον χρόνο μεγαλύτερα χρηματικά ποσά. Σήμερα χαρακτηρίζεται ως η πιο cult τηλεοπτική σειρά της Βρετανίας. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Τη δεκαετία του ’80 η σειρά ήταν εγκεκριμένη πλέον και για τα παιδιά, μιας και κόπηκαν κάποιες τρομαχτικές σκηνές και βελτιώθηκαν τα σενάρια. Στην Βρετανία κυκλοφόρησε σε comic, ενέπνευσε ανέκδοτα και γενικά πέρασε στη καθημερινότητα των βρετανών. Τιμήθηκε με πλήθος βραβείων. Δημιουργοί της σειράς ήταν οι Sydney Newman και Donald Wilson. Παραγωγός ήταν ο Verity Lambert και σεναριογράφος ο Anthony Coburn. Τη μουσική έγραψαν οι Ron Greiner και Delia Derbyshire. Ως συνέχεια της σειράς, ή μάλλον ως παράλληλη ιστορία, δημιουργήθηκε και η τηλεοπτική σειρά «Touchwood», με κεντρικό ήρωα τον Captain Jack, σύντροφο στα ταξίδια και τις περιπέτειες του Δόκτορα, ο οποίος είναι ο κεντρικός χαρακτήρας του «Doctor Who». Πρόκειται για σκληρό και άφοβο πολέμιο των εξωγήινων απειλών και υπερασπιστή της Γης. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Στις περιπέτειές του ο Δόκτορας αντιμετωπίζει συνεχώς επικίνδυνες συνθήκες και πολλές φορές βρίσκεται κοντά στον θάνατο ή και σκοτώνεται. Όμως δεν χάνεται, αλλά αναγεννιέται λόγω της μετάλλαξής του. Αναγεννιέται σ’ ένα νέο σώμα κι έτσι κατά καιρούς, αλλάζει και ο πρωταγωνιστής της σειράς. Εγώ, βέβαια, μεγάλωσα με τον 4ο και τον 5o Δόκτορα, τον Tom Baker και τον Peter Davison αντίστοιχα, όμως η σειρά έχει αλλάξει έντεκα ηθοποιούς. Έτσι έχουμε: </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">William Hartnell (1963–1966), Patrick Troughton (1966–1969), Jon Pertwee (1970–1974), Tom Baker (1974–1981), Peter Davison (1981–1984), Colin Baker (1984–1986), Sylvester McCoy (1987–1989, 1996), Paul McGann (1996), Christopher Eccleston (2005), David Tennant (2005–2010), Matt Smith (2010 - ). </span></div><br /><br /><div align="justify"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597572661804528162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 375px; CURSOR: hand; HEIGHT: 210px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-q2VdrFHonds/Ta6Srb9L8iI/AAAAAAAABN4/NXs_zFuMVDM/s400/2.jpg" border="0" /> <br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">H όλη υπόθεση έχει ως εξής. Εν αρχή ήταν ο πλανήτης Gallifrey (Γκάλλιφρεϋ), ο πλανήτης των Times Lords (Αρχόντων του Χρόνου). Ένας πολιτισμένος πλανήτης, πατρίδα ενός λαού εξαιρετικά εξελιγμένου τεχνολογικά. Οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη ήταν όμοιοι εξωτερικά με τους ανθρώπους, μα είχαν τελείως διαφορετική ψυχοσύνθεση. Ανέπτυξαν τον πολιτισμό τους στο έπακρο, ενώ η δύναμή τους προήλθε από την τεχνολογική ικανότητα να ελέγχουν τον χρόνο. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Οι Time Lords μπορούσαν να ελέγχουν τον χρόνο κι επομένως ν’ αλλάζουν την φυσική ροή της ιστορίας του σύμπαντος. Ήταν σε θέση να εποπτεύουν τα γεγονότα σε κάθε παράλληλη διάσταση και σε όλες τις εποχές. Αυτή η τεχνολογία τους έκανε πανίσχυρους κι έτσι κληρονόμησαν την ευθύνη για τη διαφύλαξη της κοσμικής ισορροπίας. Γι’ αυτό δημιουργήθηκε το Ανώτατο Συμβούλιο που στεγάζονταν στην Ακρόπολη, το οποίο έλεγχε και διατηρούσε την τάξη. Το Συμβούλιο ήταν σχεδόν Αθάνατο. Ο ανώτατος ήταν ο Racelon και μετά ο Omega. Αυτοί οι δύο υπερεξέλιξαν τον πολιτισμό του Γκάλλιφρεϋ (με την δημιουργία του Tardis (Τάρντις) και όχι μόνο). Δημιούργησαν μια ασύλληπτη τεχνολογία, μα δεν επιτρέπονταν η χρήση της αλόγιστα. Η δύναμη αυτή δεν έπρεπε να εξυπηρετεί προσωπικά συμφέροντα και όσοι προσπάθησαν να την χρησιμοποιήσουν για τέτοιο σκοπό ή το έκαναν, εξορίστηκαν ή στην εσχάτη των περιπτώσεων, εξαϋλώθηκαν. Απαγορευτική από τους Άρχοντες του Χρόνου ήταν και η αλλαγή της ιστορίας, ακόμη κι αν κάτι τέτοιο προϋπέθετε την σωτηρία εκατομμυρίων ζωών. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Από μικρά παιδιά οι κάτοικοι του Γκάλλιφρεϋ προετοιμάζονταν, λαμβάνοντας εκπαίδευση και περνώντας δοκιμασίες, που θα τους έκαναν ικανούς να φτάσουν στα ανώτερα επίπεδα. Λίγοι τα κατάφερναν. Στην ηλικία των 7 ετών λάμβανε χώρα η μέγιστη δοκιμασία. Έπρεπε να κοιτάξουν μέσα στην δύνη του χρόνου, όπου η ιστορία του σύμπαντος έρεε σαν υγρό φως. Όσοι περνούσαν αυτή τη δοκιμασία, μετουσιώνονταν και έπαιρναν άλλο όνομα. Όμως, δεν άλλαζε μόνο το όνομα και η γνώση τους, αλλά και η ίδια η βιολογία τους, ώστε να αντέχουν στα ταξίδια στον χρόνο και στον ρόλο τους ως φύλακες, ως Άρχοντες του Χρόνου. Το Tardis βοήθησε σημαντικά σε αυτή την αλλαγή. Οι Άρχοντες του Χρόνου απέκτησαν δυο καρδιές, για να αντέχουν στα χρονικά τους ταξίδια και απέκτησαν την ιδιότητα της αναγέννησης, αν τραυματίζονταν σοβαρά. Μπορούσαν ακόμη να αναπλάθουν τα τραυματισμένα μέλη του σώματός τους. Σε μια ολοκληρωτική αναγέννηση έπαιρναν άλλο πρόσωπο, αλλάζοντας ηλικία, φωνή, πολλές φορές ακόμη και προσωπικότητα. Με αυτές τις αλλαγές γίνονταν πλέον κατάλληλοι για φύλακες του χωροχρόνου. Εντούτοις, κάποιοι δεν τα κατάφερναν και τρελαίνονταν ή πάθαιναν ακόμη χειρότερα. Ο Master ήταν ένας από αυτούς που τρελάθηκαν με αποτέλεσμα να καταστεί το αντίπαλο δέος του Δόκτορα, μιας και παρότι τρελός εξακολούθησε να παραμένει ιδιοφυής. </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597571962974207122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 278px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-RZIw8pWM2ZI/Ta6SCwnDfJI/AAAAAAAABNo/3lrd86axGUI/s400/3.jpg" border="0" /></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Αντιθέτως ο Δόκτορας απέκτησε την μεγάλη γνώση κι έτσι πήρε τον τίτλο του Doctor. Ωστόσο, αναγκάστηκε πολλές φορές να καταπατήσει τους όρκους του προκειμένου να υπερασπιστεί τη δικαιοσύνη βοηθώντας άλλους πολιτισμούς. Οι παρεμβάσεις του αυτές σηματοδότησαν την αλλαγή του μέλλοντος. Όμως αυτό ήταν κάτι απαγορευμένο και ανεπίτρεπτο στον πλανήτη Γκάλλιφρεϋ. Έτσι, ο Δόκτορας εξορίστηκε κλέβοντας το Tardis, για να επιστρέψει αργότερα και να βοηθήσει τον λαό του στον Πόλεμο του Χρόνου. Στις περιπέτειές του ο Δόκτορας πέθανε πολλές φορές, φτάνοντας τελικά να ζει την ενδέκατή ζωή του. Στην 13η θεωρητικά θα πεθάνει οριστικά ή, κάτω από ορισμένες συνθήκες, θα γίνει αθάνατος, όπως κάποιοι εκ των μελών του Ανώτατου Συμβουλίου του Γκάλλιφρεϋ. Ο Πόλεμος του Χρόνου διεξήχθη σε όλα τα σύμπαντα και σε κάθε διάσταση. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο πόλεμο που έγινε ποτέ. Από την μια πλευρά οι Ντάλεκ στο απόγειο της δύναμής τους. Ένας πολιτισμός φτιαγμένος με έναν μόνο στόχο. Την καταστροφή κάθε ζωντανής ύπαρξης ή την υποδούλωση της. Αρχηγός και δημιουργός τους ο Ντάβρος, ο οποίος μετασχημάτισε τους Ντάλεκ από την αρχική τους μορφή και άλλαξε σχεδόν κάθε στοιχείο τους, για να δημιουργήσει μια πανίσχυρη φυλή με καταστροφική δύναμη. Από την άλλη, ως μοναδικός ουσιαστικός αντίπαλος στάθηκε ο πανίσχυρος και πιο εξελιγμένος πολιτισμός του Γκάλλιφρεϋ, με ηγέτες τα μέλη του Συμβουλίου της Ακρόπολης και τους Άρχοντες του Χρόνου. Ο πόλεμος ήταν αδυσώπητος. Οι Ντάλεκ σκόρπισαν τον θάνατο στο διάβα τους. Ο πλανήτης Γκάλλιφρεϋ αντιστάθηκε. Ο Δόκτωρ κατάφερε να νικήσει τους Ντάλεκ, αλλά με το εγχείρημά του εξαφάνισε και τους δικούς του. Ελάχιστοι σώθηκαν και ένας εξ’ αυτών ήταν ο Master. Το θέμα είναι, πως εξαφάνισε τους Ντάλεκ και τον Γκάλλιφρεϋ, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Τους έσβησε από κάθε εποχή, διάσταση και χρόνο. Χρησιμοποιώντας την δύναμη του Χρόνου έκανε το παράδοξο πραγματικότητα. Όμως τελικά η θυσία του λαού του για την σωτηρία του κόσμου απέβη άτυχη, αφού κάποιοι Ντάλεκ και ο αυτοκράτοράς τους Ντάβρος, όπως αποκαλύφθηκε μετέπειτα, κατόρθωσαν να επιβιώσουν. Αυτός ο πόλεμος δεν παρουσιάστηκε τηλεοπτικά, λόγω αδυναμίας κάλυψης των πόρων. Υπάρχουν πάντως περιγραφές του σε βιβλία και σε Ραδιοφωνικές Αναμεταδόσεις. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Η εκφραστικότητα του Δόκτορα είναι πλούσια και εκκεντρική, όπως και το ντύσιμό του. Σύμφωνα με πολλούς, η λυπητερή του ιστορία αποτελεί το πιο δυνατό σημείο της σειράς. Στο τέλος πάντα απομένει μόνος, με φίλους και αγαπημένες χαμένους. Αλλά και ο χαρακτήρας εκπέμπει συνεχώς μια υπαινικτική θλίψη. </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597572107326850914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 237px; CURSOR: hand; HEIGHT: 271px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-jWflUdwrrA8/Ta6SLKXaB2I/AAAAAAAABNw/S9AleMGjVY4/s400/4.jpg" border="0" /></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Η ευσπλαχνία είναι η μεγαλύτερη αρετή του. Ακόμη και στον χειρότερο εχθρό αφήνει το περιθώριο να σταματήσει ότι κακό έργο επιτελούσε μέχρι εκείνη την στιγμή, αρκούμενος στον λόγο και μόνο πως δεν θα συνεχίσει να το κάνει. Πάντοτε έχει την θέληση να πιστέψει και να συγχωρήσει. Όπως έκανε και όταν ο Master, ενώ είχε καταστρέψει σχεδόν τον σύγχρονο πολιτισμό της Γης, επέβαλλε για έναν χρόνο την δική του τυραννία, εξολοθρεύοντας χιλιάδες. Στο τέλος, μετά από έναν χρόνο φυλάκισης του Δόκτορα, ο Master ηττήθηκε από τον ιδιοφυή αντίπαλό του κι από τους Γήινους Συντρόφους και Σύμμαχούς του. Στο σημείο εκείνο ο Δόκτωρ θέλησε να συγχωρέσει τον Master και τον παρακάλεσε, να έλθει μαζί του για να διορθώσουν τον κόσμο. Οι δυο τους στο Σύμπαν, δύο Άρχοντες του Χρόνου μαζί. Οι τελευταίοι ίσως. Όμως ο Master αρνήθηκε και προτίμησε τον θάνατο. Με δάκρυα στα μάτια ο Δόκτορας τον αγκάλιασε και σπάραξε απ’ τον χαμό του. Ήταν πλέον μόνος του στον κόσμο, ως ο τελευταίος Άρχοντας του Χρόνου. Εκείνη ήταν μια από τις λίγες φορές που στην πολύχρονη ζωή του έκλαψε, μα δεν θα είναι η τελευταία, αφού πάντα αγωνίζεται για να λυτρώσει τους άλλους, μα ποτέ τον εαυτό του.</span> </div><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000000;">Δημήτρης Σιάββας, ε. μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.</span></em></div><br /><ul><br /><li><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :</span></div></li></ul><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Από τις πιο αγαπημένες τηλεοπτικές σειρές.<br />Σάββατο, 09 Απρίλιος, 2011</span><a title="Διαγραφή Σχολίου" style="BORDER-TOP-STYLE: none; BORDER-RIGHT-STYLE: none; BORDER-LEFT-STYLE: none; BORDER-BOTTOM-STYLE: none" href="http://www.blogger.com/delete-comment.g?blogID=3671210108045231187&amp;postID=3711215823963569133"></a><span style="color:#333333;"><strong> </strong></span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Ο</strong></span><span style="color:#333333;"><strong>/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...</strong><br />Tom Baker, η κορυφαία μορφή της σειράς<br />Κυριακή, 10 Απρίλιος, 2011</span><a title="Διαγραφή Σχολίου" style="BORDER-TOP-STYLE: none; BORDER-RIGHT-STYLE: none; BORDER-LEFT-STYLE: none; BORDER-BOTTOM-STYLE: none" href="http://www.blogger.com/delete-comment.g?blogID=3671210108045231187&amp;postID=993918094056802318"></a><span style="color:#333333;"> </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />εμείς οι νταλεκ καταβάθως θαυμάζουμε τον Δόκτωρα, γιατί μας έδειξε τις αδυναμίες μας<br />Δευτέρα, 11 Απρίλιος, 2011</span><a title="Διαγραφή Σχολίου" style="BORDER-TOP-STYLE: none; BORDER-RIGHT-STYLE: none; BORDER-LEFT-STYLE: none; BORDER-BOTTOM-STYLE: none" href="http://www.blogger.com/delete-comment.g?blogID=3671210108045231187&amp;postID=6050606631164569721"></a><span style="color:#333333;"> </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...</strong><br />Από τις καλύτερες σειρές που έπαιξε η κρατική τηλεόραση τη δεκαετία του '80. Τα νεότερα επεισόδια δεν τα έχω παρακολουθήσει. Πολύ "μοντέρνοι" και "trendies" μου κάνουν όμως οι πρωταγωνιστές..</span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;">Ντάβρος και πάλι Ντάβρος<br />Τετάρτη, 13 Απρίλιος, 2011</span><a title="Διαγραφή Σχολίου" style="BORDER-TOP-STYLE: none; BORDER-RIGHT-STYLE: none; BORDER-LEFT-STYLE: none; BORDER-BOTTOM-STYLE: none" href="http://www.blogger.com/delete-comment.g?blogID=3671210108045231187&amp;postID=1591713966883579031"></a><span style="color:#333333;"> </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Ο/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Και τί δε θα έδινα να μπω μέσα στο θάλαμο...</span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;">GUARDIAN LORD<br />Τετάρτη, 13 Απρίλιος, 2011</span><a title="Διαγραφή Σχολίου" style="BORDER-TOP-STYLE: none; BORDER-RIGHT-STYLE: none; BORDER-LEFT-STYLE: none; BORDER-BOTTOM-STYLE: none" href="http://www.blogger.com/delete-comment.g?blogID=3671210108045231187&amp;postID=8863163684565928494"></a><span style="color:#333333;"> </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;"><strong>Ο</strong></span><span style="color:#333333;"><strong>/Η Ανώνυμος είπε...</strong><br />Αγαπημένη σειρά. Βλέπω να παίρνουν φωτιά τα torrent μου λίαν συντόμως...</span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#333333;">ΚΙΜΜΕΡΙΟΣ<br />Πέμπτη, 14 Απρίλιος, 2011</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/162725232334747942-5573032732408620986?l=flefaloarticles.blogspot.com' alt='' /></div>Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίαςnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-162725232334747942.post-44605466500708251132011-04-07T23:25:00.000-07:002012-01-16T06:01:01.852-08:00<p align="center"><span style="color:#000000;">Η «Αιώνια Παιδικότητα» αποτελεί έναν από τους μυστικούς προορισμούς του Ρομαντισμού. </span><span style="color:#000000;">Ένα όραμα, που ο Ρομαντικός Άνθρωπος επιδιώκει να κάνει πράξη. </span><span style="color:#000000;">Ένα ταξίδι προς την ανεύρεση του μαγικού αυτού βασιλείου, με τελικό σκοπό την απόκτηση μιας θέσης μέσα από τα διάφανά του τείχη -αυτός είναι ο νόστος κάποιων ρομαντικών. </span></p><br /><p align="center"><span style="color:#000000;">Η Μεγάλη Επιστροφή στα νάματα της πρώτης αρχής.</span></p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5593096226004314514" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 378px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-QOV0Q1StMn4/TZ6rYlGQqZI/AAAAAAAABKw/_MkoQT4Fq_Y/s400/1.jpg" border="0" /> <br /><div align="center"><span style="color:#000000;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ο εσωτερικός κόσμος του Καθαρού Παιδιού είναι αγνός. Αμόλυντος και ανεπηρέαστος από τη φθορά της εμπειρίας του υλικού κόσμου. Απρόσβλητος από τις παγίδες της λογικής. Εκεί βασιλεύει το αγαθό πρωταρχικό Εγώ των εκλεκτών, που αγκαλιάζει όλο τον Κόσμο. Εκεί δεν έχει θέση η μηχανοποιημένη οντότητα του επιμέρους ατόμου. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ο δρόμος για το βασίλειο αυτό είναι ομιχλώδης. Άγνωστος στα άτομα της Νεωτερικότητας. Ο πανάρχαιος οδηγός εμφανίζεται μόνο στους ρομαντικούς και με το ροζιασμένο του ραβδί χαράσσει στο δροσερό έδαφος της γης των Πατέρων μια λέξη. </span></div><br /><div align="center"><strong><span style="color:#990000;">ΦΑΝΤΑΣΙΑ</span></strong></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Μόνο εκείνοι που θα καταφέρουν να αρπαχτούν από τα φτερά της, θα μπορέσουν να αρχίσουν το ταξίδι της Μεγάλης Επιστροφής προς το βασίλειο της Αιώνιας Παιδικότητας. Αν φτάσουν στον προορισμό τους, θα έχουν νικήσει. Θα έχουν αγαλλιάσει. Θα έχουν αφήσει το Αγαθό να λούσει με το χρυσό του φως τα πέρατα της ύπαρξής τους. Μιας ύπαρξης, τραυματισμένης από την υλική εμπειρία αλλά και πανίσχυρης, λόγω της γνώσης και της τελικής υπέρβασης. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Στην επικράτεια αυτού του βασιλείου υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων. Τα παιδιά και οι εκλεκτοί. Από τους εκλεκτούς προέρχονται και οι φρουροί του. Ένας φρουρός στέκεται πάντοτε στις επάλξεις, πάνω στα τείχη και ανάμεσα απ’ τις πολεμίστρες. Το περιεχόμενο της ύπαρξής του, δεν μπορεί παρά να είναι φορτισμένο και έντονο. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Μια ακροβασία είναι η οντότητά του. Ακροβασία εξωτερική (εφόσον ανήκει στο βασίλειο της Αιώνιας Παιδικότητας αλλά στέκεται στο απώτερο άκρο του με την πλάτη στην επικράτειά του και το βλέμμα στραμμένο μόνιμα προς τα έξω, προς τον εχθρό) αλλά και ακροβασία εσωτερική (γιατί μπορεί η ψυχή του να είναι πλημυρισμένη από το φως του Καθαρού Παιδιού, ωστόσο η πρακτική του είναι δεδομένο ότι θα περιλαμβάνει για πάντα τη βία και την πολεμική αδιαλλαξία, προκειμένου να προστατεύσει το βασίλειο από τις εξωτερικές προσβολές). Ένας φρουρός βρίσκεται πάντα μέσα στο βασίλειο της Αιώνιας Παιδικότητας και βλέπει πάντοτε τον κόσμο των εχθρών..τον κόσμο που αρνήθηκε..τον κόσμο που υπερέβη. Ένας φρουρός έχει την ψυχή του Καθαρού Παιδιού, τη σοφία του γέροντα, την πειθαρχία του πολεμιστή και την όψη του γίγαντα. </span></div><br /><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5593096318935033234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 375px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-dlpZ3AAWojw/TZ6rd_Sq5ZI/AAAAAAAABK4/o9gXjylYTc8/s400/2.JPG" border="0" /></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Συμβολικές δυνάμεις της Αιώνιας Παιδικότητας ενδέχεται να συντροφεύουν το φρουρό στην παγερή φύση της αποστολής του αλλά και τον ρομαντικό άνθρωπο που έχει ξεκινήσει την αναζήτηση. Είναι συνήθως μικρές αλλά εξαιρετικά σημαντικές παρουσίες. Αντανακλάσεις της ουσίας του Καθαρού Παιδιού. Υπενθυμίσεις του προορισμού την ώρα της κούρασης. Δείκτες φωτός όταν τα πάντα σκεπάζονται από πυκνή αχλή. Είναι οι Προστάτες των μάγων του Χόγκουαρντς, τα δαιμόνια των χαρακτήρων του Πούλμαν. Είναι ο φασκολώμυας του Γκάμπριελ Ντάντε Ροσέττι.</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Εδώ και κάποια χρόνια αναγνώρισα την ύπαρξη τέτοιας συμβολικής σε ωδικά πτηνά. Μικρά, λεία και στρογγυλά κεφαλάκια, καλυμμένα από μαλακά πούπουλα. Αστεία μάτια, ακίνδυνα ράμφη. Πλάσματα μουσικά. Χαριτωμένες υπάρξεις που σφυρίζουν παιχνιδιάρικα, αγνοώντας το κακό. </span></div><br /><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5593096389447840354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 375px; CURSOR: hand; HEIGHT: 232px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-eUeZ8rAA6vI/TZ6riF-O8mI/AAAAAAAABLA/3StGGZQ2XLQ/s400/3.JPG" border="0" /></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Όντας τυχερός, είχα κι εγώ την τιμή να πλαισιωθώ από τέτοιους υπέροχους συντρόφους. Μια πτέρυγα αγαθών συνοδών δημιούργησε για μεγάλες χρονικές περιόδους αόρατες ασπίδες φωτός, που με προφύλαξαν από τις δηλητηριώδεις αιχμές επικίνδυνων αντιπάλων.</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Τρία περίπου χρόνια πριν, και συγκεκριμένα την ημέρα των γενεθλίων μου, είδα ένα τέτοιο χαριτωμένο πλασματάκι να ψάχνει πεινασμένο για τροφή στο μπαλκόνι μου και να προσγειώνεται πάνω στην ανοικτή μου παλάμη. Έκτοτε, αποτέλεσε μέρος του σμήνους προστασίας και συντροφιάς μου. Αν και συνήθιζα να δίνω αρχαιοελληνικά ονόματα στους πτερωτούς μου φίλους, εκείνον τον ονόμασα «δώρο», λόγω του ότι είχε εμφανιστεί στα γενέθλιά μου. Ήταν σχετικά μικρόσωμος και ταυτόχρονα πολύ ζωηρός κι ευκίνητος, μολονότι του έλλειπε ένα δάκτυλο από το ένα του πόδι! </span></div><br /><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5593096557965972002" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 342px; CURSOR: hand; HEIGHT: 206px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Z8qv3bJCbc8/TZ6rr5wFkiI/AAAAAAAABLQ/krIg2eq9QQw/s400/4.jpg" border="0" /></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Τις πρώτες μέρες του φετινού Μάρτη, όταν ο διαβολεμένος χιονιάς έπληττε τη χώρα, βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα πλήθος δυσκολιών και προκλήσεων. Κάποια στιγμή φάνηκε ότι οι αντοχές μου έφταναν στα όριά τους. Ξυπνώντας ένα πρωί, όντας ασθενής και με το βάρος μιας ακόμη δύσκολης μέρας να κρέμεται από πάνω μου, η μητέρα μου με ενημέρωσε ότι το «δώρο» είχε ταξιδεύσει αθόρυβα στη σκιερή γη του θανάτου ενώ μέχρι την προηγούμενη μέρα ήταν το πιο ζωηρό και υγιές από τα μέλη της πτέρυγας. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">«Κάποιο μεγαλύτερο κακό που ήταν να σε βρει, ίσως ξέσπασε πάνω του» μου είπε, και μάλιστα βρισκόμενη σε πλήρη άγνοια για το βασίλειο της Αιώνιας Παιδικότητας, το ρόλο των φρουρών, τη ρομαντική αναζήτηση και των συμβολικών μορφών του βασιλείου. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Ίσως αυτή να ήταν μια δήλωση με αξία χρησμού. Η συναισθηματική ένταση του μητρικού βιώματος και η αυθορμησία της άγνοιας, που συνόδευσαν αυτή τη φράση, ενδέχεται να αποτέλεσαν κωδικοποιημένη πληροφόρηση για το θάνατο του «δώρου» και μυστική επιβεβαίωση για την αξία του πολέμου, προκειμένου να προστατευθεί το Αγαθό στον κόσμο της ύλης. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Πένθιμο… αλλά και υποσχόμενο συνέχεια είναι το τραγούδι μας. Γιατί όπως είχε πει ένας άλλος πτερωτός σύντροφος κάποιοι παλιού Μαύρου Ιππότη. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><em>«Δεν είναι θάνατος αν τον αρνηθείς. </em></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"><em>Είναι αν τον αποδεχτείς..»</em></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=3671210108045231187#_ftn1" name="_ftnref1"><span style="color:#000000;">[1]</span></a><span style="color:#000000;"> </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;"></span></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5593096481406741138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 218px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-ebWJ6hT54Hc/TZ6rnci8apI/AAAAAAAABLI/gFovsj-G4Ek/s400/5.jpg" border="0" /> <br /><p align="center"><span style="color:#000000;"><strong>Ο Πόλεμος συνεχίζεται</strong>...</span></p><br /><p align="center"></p><br /><p><span style="color:#000000;"><em>Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.</em></span></p><br /><p><span style="color:#000000;">[</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=3671210108045231187#_ftnref1" name="_ftn1"><span style="color:#000000;">1]</span></a><span style="color:#000000;"> J. O. Barr, Το κοράκι, Βιβλίο 3, εκδόσεις Metal Comics/ Παρά πέντε 1997 </span></p><br /><p align="justify"><span style="color:#000000;">