Το ελλαδικό πολιτικό στερέωμα της εποχής μας είναι ο καθρέφτης μιας παρηκμασμένης και δομικά ανισόρροπης κοινωνίας. Και σαν να μην έφτανε η παλαιοκομματική μαφία της μεταπολίτευσης που διατηρείται, έστω και τρεκλίζοντας, στα πολιτικά πράγματα, οι νέες πολιτικές δυνάμεις και προσωπικότητες που εμφανίζονται τείνουν να βυθίσουν την πολιτική μας καθημερινότητα σε ακόμη σκοτεινότερα βάθη. Περσόνες που διαμορφώνουν την διαδρομή τους στην πολιτική ζωή βασισμένες στην κουλτούρα της ανούσιας και φανφαρόνικης αντιδικίας των τηλεοπτικών παραθύρων (παλαιότερα το μεγάλο αστέρι αυτής της πολιτικής παρλάτας ήταν η Λιάνα Κανέλη, μετά το 2012 την σκυτάλη έχει πάρει η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ενώ στις κατηγορίες των τσικό έπαιζε κάποτε αυτό τον ρόλο, μεταμφιεσμένος ως εθνικιστής, ο δεξιός στην ουσία του λόγου του Κώστας Πλεύρης), τύποι που αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν star system, άνθρωποι τυφλωμένοι από τα φώτα μιας παροδικής δημοσιότητας που διαλέγονται με το πολιτικό τίποτα. Αυτή είναι η γενιά των πολιτικών της εποχής μας που ετοιμάζεται να υποδεχτεί το νέο της αστέρι. Την κυρία Καρυστιανού.
Ήμασταν από εκείνους που στηρίξαμε το κίνημα των Τεμπών από την πρώτη στιγμή, που συμμετείχαμε σε όλες τις συγκεντρώσεις και που γράψαμε αμέσως μετά το τραγικό συμβάν ότι οι Καραμανλής και Μητσοτάκης έπρεπε να οδηγηθούν στο ειδικό δικαστήριο. Για αυτό αισθανόμαστε μεγάλη πικρία όταν οι αγώνες χιλιάδων -ενδεχομένως και εκατομμυρίων- Ελλήνων τείνουν να γίνουν διαπιστευτήρια πολιτικής εξαργύρωσης συγκεκριμένων προσώπων.
Κυρία Καρυστιανού, το γεγονός ότι είμαστε όλοι, σαν μια γροθιά, μαζί σας ως μέλη ενός παλλαϊκού κινήματος που απαιτεί την διαλεύκανση της τραγωδίας των Τεμπών και την απόδοση ποινικών και πολιτικών ευθυνών σε μια πολιτική κλίκα καθαρμάτων δεν σημαίνει ότι σας αναγνωρίζουμε κάποιο ηγετικό ρόλο στο ευρύτερο πολιτικό στερέωμα. Δεν γνωρίζουμε τις προσωπικές θέσεις σας ή -ακόμη περισσότερο- την ικανότητά σας να τοποθετείστε σε ζητήματα όπως η λαθρομετανάστευση, η εξωτερική πολιτική, η οικονομική πολιτική, η δημόσια διοίκηση και άλλα πολλά.
Θα ρωτήσει κανείς, μα δεν μπορεί να έχει θέσεις για όλα αυτά η κυρία Καρυστιανού ή άλλοι συμπολίτες μας σαν αυτήν; Ασφαλώς και μπορεί να έχει. Αλλά ενώ έχει ήδη πραγματοποιήσει τις πρώτες της πολιτικές κινήσεις δεν έχει εκφράσει ποτέ μέχρι σήμερα τις πολιτικές της θέσεις. Μεταμοντέρνες καταστάσεις.
Πώς γίνεται να αντλεί μεγάλη δημοσκοπική υποστήριξη ένα πρόσωπο το οποίο δεν έχει εκφράσει τις πολιτικές του θέσεις; Μπορεί να αντλεί αναγνώριση και δημοσκοπική υποστήριξη από την μέχρι τώρα δημόσια εικόνα του, θα απαντούσε κάποιος καλοπροαίρετος. Πολύ σωστά. Όμως, αυτό σημαίνει κάτι πολύ ξεκάθαρο. Η κυρία Καρυστιανού και οι συνεργάτες της εκμεταλλεύονται την δημόσια αναγνώριση που αποκομίζει ως η πιο προβεβλημένη από τους επικεφαλής του κινήματος των Τεμπών. Το οποίο έχει άλλον προσανατολισμό και διαφορετικό περιεχόμενο. Κοντολογίς, και χωρίς πολλές περιστροφές, η κυρία Καρυστιανού έγινε διάσημη λόγω του αίματος τόσων νεκρών και πατάει σε αυτή την δημοτικότητα για να κάνει πολιτική καριέρα. Απλά, σταράτα και ξεκάθαρα. Όποιος αρνείται να το δεχτεί δεν είναι ηθικά ευαισθητοποιημένος. Παρασύρεται από τις σειρήνες του ηθικολογικού καθωσπρεπισμού. Πάμε παρακάτω.
Είχαμε γράψει πέρυσι ότι ενώ οι διαδηλώσεις του κινήματος των Τεμπών έδειχναν να εξασθενούν μετά την δεύτερη εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατίας, αναθερμάνθηκαν στο μέγιστο δυνατό βαθμό (χωρίς εμφανή πειστικό λόγο) από την στιγμή που άλλαξε η αμερικανική προεδρία και επέστρεψε ο Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Ο πλανητάρχης με την παράξενη κόμη είναι γνωστό ότι θέλει νέους πολιτικούς στο προσκήνιο των ελεγχόμενων αποικιών του, που να εμπιστεύεται προσωπικά και να μην είναι εξαρτημένοι από το παλιό πολιτικό σύστημα των Δημοκρατικών και των μη τραμπικών Ρεπουμπλικάνων. Δεν ξέρουμε αν αυτό το γεγονός συνδέεται με την περυσινή αναθέρμανση του κινήματος των Τεμπών και με το πολιτικό μέλλον της κυρίας Καρυστιανού. Θα το μάθουμε προσεχώς.
Ξέρουμε προς το παρόν, πάντως, ότι, για μια ακόμη φορά, στο υπόβαθρο της όλης κίνησης Καρυστιανού εμφανίζονται οι συνεργάτες του Μίκη Θεοδωράκη. Πρόσωπα, δηλαδή, τα οποία γνωρίζουμε πολύ καλά από την εποχή των διαδηλώσεων κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών, όπως είχαμε περιγράψει αναλυτικά στο πρώτο podcast της Λέσχης μας πριν λίγο καιρό. Πρόκειται για εκείνους που είχαν διοργανώσει τις μεγάλες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για την Συμφωνία των Πρεσπών και που άφησαν να χαθεί μια μοναδική ευκαιρία διαμόρφωσης ενός ευρύτατου, λαϊκού, πατριωτικού, διανοητικο-πολιτικού μετώπου με προοπτική βάθους χρόνου, επειδή -και τότε- ήθελαν να εξαργυρώσουν την μαζικότητα των συγκεντρώσεων με ευκαιριακά βουλευτικά αξιώματα. Τα πρόσωπα για τα οποία είχαν μιλήσει οι Σταμάτης και Αχιλλέας στο πρόσφατο podcast της λέσχης, συγκροτούν τώρα τον πυρήνα που ωθεί την κυρία Καρυστιανού στην οργάνωση κομματικού φορέα.
Υπάρχει ένα ερώτημα που αιωρείται. Θέλει, άραγε, το σύστημα Τραμπ να έχει πολλούς παίκτες στο πεδίο της ελληνικής πολιτικής ζωής ή μήπως η κυρία Καρυστιανού με τους παλιούς συνεργάτες του Μίκη Θεοδωράκη βολεύουν, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, προσωρινά την Νέα Δημοκρατία γιατί ψαλιδίζουν την δημοσκοπική δυναμική του Τσίπρα ο οποίος επίσης επανήλθε στο πολιτικό προσκήνιο μετά την επάνοδο του συστήματος Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ; Το οπτικό πεδίο δεν είναι ακόμη καθαρό και δεν μας επιτρέπει να έχουμε ξεκάθαρες απαντήσεις. Σε λίγο καιρό, όμως, θα τις έχουμε. Γιατί, αναγκαστικά, όλοι οι πρωταγωνιστικοί παίκτες της ελληνικής πολιτικής ζωής θα ανοίξουν τα χαρτιά τους.
Υπάρχουν φίλοι που επιμένουν πως και μόνο το γεγονός ότι η πολιτική κίνηση της Καρυστιανού προκαλεί αναστάτωση στο ελλαδικό πολιτικό κατεστημένο είναι κάτι καλό. Την θεωρούν πιο καθαρή και πιο έντιμη από τις γνωστές κομματικές μαφίες που λυμαίνονται επί τόσα χρόνια τον πολιτικό βίο της χώρας μας. Προφανώς, αυτό ισχύει. Ασφαλώς, αν θεωρήσουμε δεδομένο ότι η πατρίδα βρίσκεται υπό κατοχή και αναγκαστικά οι πολιτικοί της θα είναι καρνάβαλοι του διεθνούς εβραϊκού κεφαλαίου και μεγάλων δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ και η Ε.Ε., τότε ναι. Μια ψήφος στην Καρυστιανού μπορεί να είναι λιγότερο κακή από τις υπόλοιπες επιλογές.
Ωστόσο, για τους εθνικιστές και για κάθε άλλον ρομαντικό δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτή κανονικότητα η αντίληψη ότι η ελληνική πολιτική ζωή αποτελεί ένα de facto τσίρκο, έστω και αν αυτή η συνθήκη αποτελεί την ριζωμένη πολιτική μας πραγματικότητα. Θα έχανε κάθε νόημα η αρθρογραφία μας αν αποδεχόμασταν ότι η πατρίδα μας δεν μπορεί να είναι τίποτε διαφορετικό από μια αέναη δούλα και, συνεπώς, το πολιτικό της στερέωμα να αποτελεί νομοτελειακά ένα καρναβάλι στο οποίο πρέπει να ψάξουμε τον λιγότερο γελοίο. Η Καρυστιανού είναι λιγότερο κακή από τον Μητσοτάκη και τους υπόλοιπους αλλά είναι και λιγότερο πολιτική απ’ οποιονδήποτε άλλον. Είναι μια περσόνα των ΜΜΕ που δεν έχει καταθέσει οποιαδήποτε πολιτική πρόταση πέρα από τον αγώνα της για το ηθικό αίτημα της διαλεύκανσης του εγκλήματος των Τεμπών.
Γνωστή πρακτική, θα μας απαντήσει όποιος έχει ακούσει το πρώτο podcast της Λέσχης. Οι συνεργάτες του Μίκη Θεοδωράκη έκαναν ακριβώς το ίδιο την περίοδο των διαδηλώσεων κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Ο Μιχάλης Πατσίκας και οι υπόλοιποι της Σπίθας προσπάθησαν να μετατρέψουν το μαζικό κίνημα κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών σε ένα μονοθεματικό κόμμα διαμαρτυρίας που θα έκανε το εκλογικό τους όνειρο πραγματικότητα. Σήμερα επιστρέφουν με την ίδια συνταγή. Εκεί που κάποτε μιλούσαν αποκλειστικά για κατάργηση της Συμφωνίας των Πρεσπών χωρίς να έχουν καμία άλλη θέση για θέματα όπως το μεταναστευτικό, τα μνημόνια, η οικονομία και η κοινωνία, σήμερα μιλούν μόνο για κάθαρση. Έτσι, γενικά και αόριστα.
Το αστείο της ιστορίας είναι ότι το ίδιο σύνθημα είχε χρησιμοποιήσει ως προμετωπίδα και η καμπάνια του Κ. Μητσοτάκη κατά το «βρώμικο ‘89», προκειμένου να φέρει την νεοφιλελεύθερη συμμορία στην κυβέρνηση. Και, ακόμη χειρότερα, σήμερα, το σύνθημα της κάθαρσης διατυμπανίζεται χωρίς να έχει ολοκληρωθεί τυπικά η δικαστική διαδικασία για το έγκλημα των Τεμπών. Η παρούσα κυβέρνηση φαίνεται ότι δεν έχει την ίδια άνεση που είχε πριν δυο χρόνια να μετατρέπει τους θεσμούς του ελλαδικού κράτους σε πανί καθαρισμού των ακαθαρσιών της. Λόγω της δημοσκοπικής φθοράς της και λόγω της επανεμφάνισης στο διεθνές στερέωμα του εξουσιαστικού συστήματος Τραμπ (το οποίο δεν εμπιστεύεται απόλυτα τον Μητσοτάκη). Αν, ωστόσο, εξακολουθούσε η κυβέρνηση να διατηρεί την προ διετίας δυναμική της και αποφάσιζε να λάβει το ύστατο μέσο προστασίας της, θυσιάζοντας τον Αχιλλέα Καραμανλή και υιοθετώντας μια πολιτικο-δικαστική πρακτική απομποδιαίου τράγου, τότε και η πολιτική σήψη θα παρέμενε ακλόνητη (με την ελάχιστη δυνατή θυσία της καριέρας ενός υπουργού της) και το δίκτυο Πατσίκα-Σπίθας-Καρυστιανού θα έχανε το μοναδικό πολιτικό επιχείρημα στο οποίο στηρίζεται μέχρι στιγμής. Την κάθαρση. Γιατί η κυβέρνηση θα διατυμπάνιζε ότι έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο, επιτρέποντας την (ελαφρά με νομικούς όρους, ούτως ή άλλως) τιμωρία ενός υπουργού της ενώ οι επαναλαμβανόμενα μονοθεματικοί πρώην συνεργάτες του Μίκη θα έμεναν με την κυρία Καρυστιανού εκτεθειμένοι στο πολιτικό κενό έχοντας ως ευαγγέλιο ένα σύνθημα ανίκανο να στηρίξει περαιτέρω τα πολιτικά τους όνειρα.
Σχόλια:
Νομιζω οτι βιαστηκατε να κρινεται την κ.Καρυστιανου... αλλωστε δεν υπαρχει προς το παρον κανενας πολιτικος φορεας.... οταν θα υπαρξει και οταν διαβασουμε το προγγραμα του και τις θεσεις του, τοτε ναι η ΦΛΕΦΑΛΟ μπορει να κανει μια "εντιμη κριτικη".... αλλωστε το να κατηγορεις την κ. Καρυστιανου οτι παει να κανει πολιτικη καριερα ειναι τουλαχιστον γελειο... "η κυρία Καρυστιανού έγινε διάσημη λόγω του αίματος τόσων νεκρών και πατάει σε αυτή την δημοτικότητα για να κάνει πολιτική καριέρα. Απλά, σταράτα και ξεκάθαρα. Όποιος αρνείται να το δεχτεί δεν είναι ηθικά ευαισθητοποιημένος. Παρασύρεται από τις σειρήνες του ηθικολογικού καθωσπρεπισμού"..... μα ισα ισα ηθικολογος (οι) ειναι αυτος που εγραψε αυτο το κειμενο.... επισης η κ. Καρ. δεν εγινε διασημη γιατι το ηθελε, αλλα γιατι εκανε αγωνα (πολιτικο) δικαιωσης των θυματων..... τα εκατομυρια των Ελληνων που βγηκαν στους δρομους βγηκαν γιατι εχουν το ιδιο πολιτικο αιτημα (δικαιοσυνη, αξιοκρατια, ευνομια κλπ κλπ).... αλλωστε τα παντα ειναι ΠΟΛΙΤΙΚΗ!
Ξερουμε επισης οτι το εγκλημα των Τεμπων ειναι διαπαραταξιακο, περιλαμβανει ολο το αριστεροδεξιο πολιτικο κατεστημενο και ξεσκεπαζει το καθεστως της μεταπολιτευσης.... ξερουμε επισης οτι με δυο τροπους μπορει να επελθει καποια πολιτικη αλλαγη στην χωρα, ειτε με ενα μαζικο πολιτικο κινημα που θα υπερψηφιστει και κυβερνωντας θα αλλαξει τα παντα (μεσω εκλογων δλδ), ειτε ενοπλα.... Εγω δεν βρισκω κατι λαθος στο προσωπο της κ.Καρυστιανου μεχρις στιγμης, φαινεται οτι ενωνει τον λαο, το εθνος,.... ας ειναι ΑΥΤΗ που θα γκρεμισει την σαπιλα της μεταπολιτευσης....
Πονάτε σοσιαλιστές; Σας λύθηκαν οι απορίες;
Καμία ελπίδα....
Παίζω εκεί που αυτά τα στελέχη που αναφέρεις (πλην Άδωνι) δεν πλησιάζουν, και αυτό που βλέπω είναι ότι τώρα που που η μαντάμ Καρυστιανού ντρίμπλαρε το 'δημοκρατικό τόκσο' σε τηλεφωνικό θάλαμο και αποφάσισε να παίξει μπάλα και εκείνη κατά μήκος του δεξιού ασβέστη, δεν αρέσει.
Όσο όμως διαδήλωναν υπέρ της η Ζωή, ο Ανδρουλάκης, ο Κουτσούμπας, και η Ραλλία η Χρηστίδου, η ΦΛΕΦΑΛΟ δεν είχε πρόβλημα.
Τώρα που ενστερνίστηκε το ως άνω δόγμα, άρχισε η κριτική από τις συστημικές φυλλάδες.
https://www.msn.com/el-gr/news/other/%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8D-%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7/ar-AA1U2VA3?ocid=msedgntp&pc=HCTS&cvid=6964d126ae4a42ddb4722bfd76a643dc&cvpid=c7f1eaf855e84444e69b5057aa0287fc&ei=18
Τρίτον ο Σαραβάκος δεν έπαιζε στον ασβέστη. Τρομερός ήταν και στις μπούκες στο κέντρο της περιοχής, στα πρώτα του χρόνια που είχε ταχύτητα έπαιζε και σαν δεύτερος σέντερ φορ, μπορούσε να συγκλίνει και προς το κέντρο του γηπέδου για να βγάζει κάθετες ή να παίζει το ένα δυο προκειμένου να σουτάρει ή να μπει στην περιοχή. Πιο πολύ του ασβέστη ήταν ο Νίκος ο Τσιαντάκης, αλλά δεν έπαιζε μόνο δεξιά και στο χαλάμε.
Τέλος, κριτική στην Καρυστιανού δεν κάνουν όλες οι συστημικές φυλλάδες. Κάνουν οι εκσυγχρονιστές πρώην σημιτικοί νυν νεοδημοκράτες (μετά τα μνημόνια). Άλλες μαζικής κυκλοφορίας εφημερίδες που μιλούν περισσότερο με ...πρεσβείες και λιγότερο με τον Μητσοτάκη, όπως και τα τηλεοπτικά ΜΜΕ, πολύ προσεκτικά την διαχειρίζονται . Μα πάρα πολύ προσεκτικά....
Παικταράς και ο Τσιαντάκης, και πολύ συμπαθής από τους οπαδούς όλων των ομάδων, και πράγματι ήταν ο ορισμός του παίκτη που παίζει στον ασβέστη.
Το ψευτοέπος του 2004 που έγινε με τα λεφτά της Γιάννας Αγγελοπούλου, και με παίκτες που πλην Νικοπολίδη και Σεϊταρίδη δεν θα περνούσαν ούτε απ' έξω από την Λεωφόρο, όχι στην εποχή του Γουέμπλεϊ, στην δεκαετία του '80, δεν το υπολογίζω καν.
Και ο Νικοπολίδης εξωφυλαρούχας του Σαργκάνη και του Μίνου θα ήταν, επί Σαργκάνη νομίζω άλλωστε δεν έπαιξε σε κανένα παιχνίδι, ήταν μονίμως αναπληρωματικός. Μάθατε την ύπαρξή του οι υπόλοιποι σε εκείνο το 3-4 στο Καραϊσκάκη, με την πέτρα που έφαγε στο κεφάλι (νομίζω σε εκείνο το ματς ήταν).
Κάποια στιγμή πρέπει να απολογηθούν για αυτά ο Καραμανλής Β' και ο Σαμαράς.
Ξέχασες επίσης να αναφέρεις ποιος νομιμοποίησε το ΚΚΕ, ναι ο Καραμανλής που κανελώνει το ρυζόγαλο το έκανε, φαίνεται αυτό δεν σε ενοχλεί όμως, ενώ από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα.
Οι επαγγελματίες διαδηλωσάκηδες, πριν τον αντιρατσιστικό του Σαμαρά έκαναν κάθε χρόνο, επί 38 χρόνια μετά την μεταπολίτευση (το '12 νομίζω ψηφίστηκε ο νόμος;), αντιρατσιστικά φεστιβάλ μέσα στα πανεπιστήμια, ώστε να διαμορφώσουν ανάλογα τις συνειδήσεις της νεολαίας, και να θεωρήσουν τελικά η νεολαία, αλλά και οι ενήλικες, φυσιολογική εξέλιξη τον νόμο του Σαμαρά.
Έτσι, ακόμη και δικηγόρος ή φιλόλογος προσκείμενος στην ΝΔ να γινόσουν στην επαγγελματική σου σταδιοδρομία, είχες υπάρξει 'επαναστάτης' 'αντιρατσιστής' όσο σπούδαζες στην Νομική ή την Φιλοσοφική, οπότε θεωρούσες δεδομένο ότι όλο το πολιτικό σύστημα ρέπει αντιρατσιστικά.
Και απορώ ποιος τους άφηνε να ελέγχουν δικτατορικά τα ΑΕΙ & τα ΤΕΙ. Δυστυχώς, η ΝΔ ήταν αυτή.
Ούτε θα είχαμε ποτέ Μητσοτάκη ως αρχηγό της ΝΔ, με το ΚΚΕ στην παρανομία.
Γι' αυτά και γι' αυτά δεν προέκυψε τυχαία το 'που 'σαι Παπαδόπουλε!'.
Μέχρι και Ιούλιο Έβολα στην σχολική ύλη θα είχες με Γ. Παπαδόπουλο.
Και θα 'θελα να δω τα μούτρα όλων την ημέρα που θα γίνει αυτό, μέσα σε μια μέρα θα ξαναγίνουν Ακροδεξιοί και Εθνικιστές όλα τα σημερινά αναρχοκομμούνια που παριστάνουν τους δασκάλους και καθοδηγούν την νεολαία.
"η κυρία Καρυστιανού έγινε διάσημη λόγω του αίματος τόσων νεκρών και πατάει σε αυτή την δημοτικότητα για να κάνει πολιτική καριέρα. Απλά, σταράτα και ξεκάθαρα. Όποιος αρνείται να το δεχτεί δεν είναι ηθικά ευαισθητοποιημένος. Παρασύρεται από τις σειρήνες του ηθικολογικού καθωσπρεπισμού"
Αυτό που έκανε διάσημη και λαοφιλή την κυρία Καρυστιανού είναι ότι αποφάσισε να βγει μπροστά και να αγωνιστεί για την διαλεύκανση των γεγονότων που προκάλεσαν το αίμα αυτών των νεκρών. Αν δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε την αξία μιας προσπάθειας που πραγματοποιείται κόντρα σε μία ολόκληρη πολιτική μαφία τότε δεν ξέρω ποιος άνθρωπος η ποια προσπάθεια αξίζει έπαινο σε αυτή την ζωή.
Τέλος να πω ότι η απάντηση σου στον ΑντιΝατοϊκό ήταν απογοητευτική.
Από την μία ένας αναγνώστης σου που διαβάζοντας το άρθρο σχολίασε ευγενικά και με σωστά ελληνικά και από την άλλη εσύ που στάθηκες σε 1 ορθογραφικό λάθος ως δικαιολογία για να μην συζητήσεις μαζί του. Αυτό δείχνει δειλία και φτώχεια πνευματική.
Σίμος Αλεξιάδης
Αν κάνουμε λάθος και είσαι ο Τέλης ή κάποιο άλλο από τα φασματικά πρόσωπα, η Καρυστιανού δεν βγήκε μόνη της μπροστά. Βγήκαν όλοι οι γονείς και οι συγγενείς των νεκρών, αυτοί που την καλούν πλέον να παραιτηθεί από πρόεδρος του συλλόγου τους γιατί με την χυδαία της επιλογή δικαιώνει όσα ακόμη χυδαιότερα υποστήριζαν για όλους τους συγγενείς των νεκρών τα τρολ του Μητσοτάκη.
Ας περίμενε τουλάχιστον να τελειώσει η δίκη. Εφόσον δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία και δεν υπάρχει αποτέλεσμα ακόμη, το επιχείρημα της νέας πολιτικής σταρ δεν υφίσταται. Είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που γράφει ο Αντινατοϊκός. Ότι, δηλαδή, πρέπει να περιμένουμε να ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματος για να της ασκήσουμε κριτική. Το αντίθετο, αυτή έπρεπε να περιμένει να ολοκληρωθεί η δίκη για να κατέβει με έντιμους όρους στην πολιτική. Αλλά ο στόχος της δεν είναι αυτός πλέον.
Έχει κάνει πολιτικές κινήσεις (δηλώσεις περί κόμματος, εμφάνιση σε μπλόκα αγροτών κλπ) χωρίς να έχει εκφράσει ούτε μισή πολιτική θέση.
Μην κρύβεστε πίσω από τον καθωσπρεπισμό και την ηθικολογία. Εφόσον κατεβαίνει στην πολιτική παύει να είναι η χαροκαμένη μάνα. Είναι μια ακόμη πολιτικός που ζητά την ψήφο μας και αξιώνει να μας κυβερνήσει. Θα κριθεί το ίδιο αυστηρά με τους υπόλοιπους.
Να ζητά την ψήφο μας και να μην δέχεται την κριτική με το πρόσχημα της χαροκαμένης μάνας δεν γίνεται. Ή το ένα ή το άλλο θα ισχύει. Αλλού, λοιπόν, οι κλάψες και οι ηθικολογίες. Όχι σε εμάς.
https://thefaq.gr/deipno-karystianou-iliopoulou/
Γραφει ο "Σιμος Αλεξιαδης": "Αυτό που έκανε διάσημη και λαοφιλή την κυρία Καρυστιανού είναι ότι αποφάσισε να βγει μπροστά και να αγωνιστεί για την διαλεύκανση των γεγονότων που προκάλεσαν το αίμα αυτών των νεκρών. Αν δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε την αξία μιας προσπάθειας που πραγματοποιείται κόντρα σε μία ολόκληρη πολιτική μαφία τότε δεν ξέρω ποιος άνθρωπος η ποια προσπάθεια αξίζει έπαινο σε αυτή την ζωή"
Αυτο ακριβως ειναι, τιποτα λιγοτερο τιποτα περισσοτερο..... Αν δεν το καταλαβαινει η Φλεφαλο δικαιωμα της να κανει λαθος, οχι να "ηθικολογει" οτι παει να μαζεψει ψηφους η κ. Καρ. πανω στους νεκρους των Τεμπων.....
Υ.Γ Θα μπορουσε ενας ψυχολογος να μας πει οτι τα κινητρα της κ. Καρ. κινουνται με βαση την δικαιωση των νεκρων, ισως ρεβανσιστικα θελοντας να δει τους υπαιτιους στη φυλακη, ή στο χωμα..... αλλα παλι εγω την δικαιολογω.... Το ιδιο δεν θα κανατε και οι της Φλεφαλο;;;;
Υ.Γ: Αν ησουνα στη θεση της φιλε Σταματη και λοιποι και εβλεπες τα εκατομμυρια των Ελληνων να βγαινουν στον δρομο στο καλεσμα σου, τι θα εκανες;;;;;;
Ο ρεβανσισμός μια χαρά κατανοητός θα ήταν. Ιδίως σε ρομαντικούς. Ρεβανσισμός, όμως, σημαίνει συναίσθημα, δίψα για εκδίκηση. Δεν σημαίνει πολιτική καριέρα, υπολογισμοί, συμφωνίες, διαπραγματεύσεις. Όπως και η κάθοδος στις εκλογές και το να ζητά κανείς την ψήφο δεν πρέπει να περιορίζεται σε ένα αίτημα απόδοσης ευθυνών για τους ενόχους ενός εγκλήματος. Πρέπει να προϋποθέτει μια συνολική πολιτική πρόταση. Με ιδεολογία, θέσεις και προτάσεις. Για όλα τα πολιτικά θέματα και όχι για ένα προσωπικό.
Ζητάς να σε ψηφίσω επειδή θες να δικαιωθείς για το νεκρό παιδί σου; Και με τους μετανάστες, τους μισθούς, την εξωτερική πολιτική, την αισχροκέρδεια, με όλα αυτά και τόσα ακόμη τι θα κάνεις; Σε στηρίζω στο θέμα της διαλεύκανσης της υπόθεσης. Είμαι δίπλα σου σε κάθε συγκέντρωση. Όμως από την στιγμή πoυ κατεβαίνεις στην πολιτική θα μου πεις τι θα κάνεις για όλα τα πολιτικά μου προβλήματα. Παύω να σε βλέπω σαν χαροκαμένη μάνα.
Η ψήφος είναι εντολή διοίκησης του έθνους και της κοινωνίας, όχι αλληλεγγύη σε προσωπικά σου ζητήματα.
Ο Σταμάτης και οι υπόλοιποι απαντήσαμε στο ερώτημά σου ήδη από την εποχή των διαδηλώσεων για το Μακεδονικό, όταν οι ίδιοι άνθρωποι που μανατζάρουν την Καρυστιανού έλεγαν σε εμάς "πάμε να κάνουμε κόμμα για να κυβερνήσουμε την Ελλάδα με τον Σταμάτη αρχηγό νεολαίας". Άκουσε την εκπομπή για να μάθεις τι απαντήσαμε και για να καταλάβεις ότι δεν είμαστε όλοι σαν τα μούτρα σου ούτε πράκτορες των ΗΠΑ. Υπάρχουμε αληθινοί εθνικιστές.
Ε τοτε πες μας εσυ τι να ψηφισουμε.... Δειξε μας ενα " πολιτικό κίνημα με μορφωτικά επεξεργασμένο πατριωτισμό " ........
Παντως περα απο τα τρολλ που μαζευονται εδω μεσα, νομιζω οτι στη Φλεφαλο "κυνηγατε φαντασματα".... συνεχεια νομιζεται οτι ειμαι "ο πλοιαρχος"....
Αφορά και εμάς το ερώτημα το να ψηφίσεις;
Οχι το ερωτημα αφορα το ανωνυμο τρολ....
Ας τα πάρουμε λίγο από την αρχή.
Δεξιά δεν είναι ούτε αντιαριστερά, ούτε εθνικισμός, ούτε βασιλοφροσύνη. Δεξιά ίσον Εθνική Αστική Τάξη την οποία η Ελλάδα ουδέποτε απέκτησε.
Με την ίδρυση του ελληνικού κράτους, τα κόμματα που δημιουργήθηκαν ήταν το Γαλλικό, το Αγγλικό και το Ρωσικό τα οποία εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των αντίστοιχων χωρών. Σε αυτά τα κόμματα εντάχθηκαν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας, οι εθνικιστές (Κωλέττης) στο Γαλλικό, οι προοδευτικοί στο Αγγλικό και οι συντηρητικότεροι στο Ρωσικό.
Αυτά έληξαν μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο που άρχισε να φαίνεται ότι οι πελατειακές σχέσεις Πρεσβειών - Πολιτικών δεν οδηγούσαν πουθενά και το πολιτικό σκηνικό άρχισε να αλλάζει. Την εμφάνιση του έκανε ο Χαρίλαος Τρικούπης που οραματιζόταν την Ελλάδα ως μικρή Αγγλία. Προσπάθησε να εκσυγχρονίσει τη χώρα και να προσελκύσει την πλούσια ομογένεια του εξωτερικού, αφενός για να χρηματοδοτήσει τα έργα που θέλησε να φτιάξει αφετέρου για να δημιουργηθεί μια εθνική αστική τάξη. Τους έταξε λαγούς με πετραχήλια αλλά επενδύσεις δεν έγιναν πέραν κάποιων αγορών ακινήτων, καθώς έδειχναν να προτιμούν την Κωνσταντινούπολη, την Αλεξάνδρεια, το Βουκουρέστι και γενικά τις μητροπόλεις του εξωτερικού. Το εγχείρημα του Τρικούπη για δημιουργία Αστικής Τάξης κατέρρευσε τελειωτικά με την χρεοκοπία του 1893.
Την σκυτάλη στην προσπάθεια δημιουργίας Αστικής Τάξης πήρε στη συνέχεια ο Ελευθέριος Βενιζέλος που αντιλαμβανόμενος την πραγματικότητα και έχοντας υπόψιν την αποτυχία του Τρικούπη, προσπάθησε να δημιουργήσει Αστική Τάξη από την αρχή. Να τη δημιουργήσει όμως με τις πλάτες του Ελληνικού Δημοσίου, να δημιουργήσει μια κρατικοδίαιτη ουσιαστικά αστική τάξη με καθαρά κομματικούς δεσμούς. Αποτέλεσμα η διαίρεση της ελληνικής κοινωνίας δε βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς κλίμα που κράτησε μέχρι τον Β'Παγκόσμιο πόλεμο. Συμπερασματικά κάθε εναλλαγή εξουσίας σήμαινε και αλλαγή των πλούτου.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο συνεχίστηκε η ίδια κατάσταση. Δεξιά ονομάστηκαν όσοι πολέμησαν τους κομμουνιστές στον Εμφύλιο χωρίς όμως να έχουν τα χαρακτηριστικά της Δεξιάς, εκείνα μιας Αστικής Τάξης. Αλλά και μετά τον Εμφύλιο, Δεξιά δεν δημιουργήθηκε καθώς τις κυβερνήσεις απασχολούσε η κρατικοποίηση των υποδομών και των ξένων επενδύσεων, ο Παπάγος κυνηγούσε την Power και ξήλωνε τα τραμ, ενώ η στήριξη της κρατικοδίαιτης τύπου αστικής τάξης της εποχής Βενιζέλου. Επίσης και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είτε ως ΕΡΕ είτε ως ΝΔ συνέχισε την ίδια ακριβώς πολιτική.
Έτσι σήμερα φτάσαμε στο σημείο Δεξιά να λογίζεται η αντιαριστερά με συνέπεια να μην μπορεί να αυτοπροσδιοριστεί, ούτε βάλει ποτέ ζητήματα στο δημόσιο διάλογο αλλά να περιορίζεται στον αντιαριστερό της ρόλο.
Διαμορφώθηκαν σταδιακά δομές αστικού κόσμου και στο ελλαδικό κράτος. Η Πάτρα έγινε μια πόλη με εντυπωσιακή αστική ανάπτυξη στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και με γνωρίσματα ευρωπαϊκού αστισμού (τεκτονικές στοές κλπ). Η Αθήνα επίσης και στο πρώτο μισό αλλά και στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα συγκέντρωσε οικογένειες με αστικά και μεγαλοαστικά γνωρίσματα (παραδόξως, για να βάλει την χώρα στην ΕΟΚ, ο Καραμανλής διέλυσε την βιομηχανική ελληνική αστική τάξη και απέμεινε η εφοπλιστική και η τραπεζίτικη).
Δεν είναι ακριβώς όπως τα γράφεις. Θέλει πολλή ανάλυση το θέμα.