Όταν πριν λίγο καιρό κάλεσα στο τέταρτο podcast της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. τον Αντίοχο, έναν από τους παλιούς του «χώρου» και οργανωμένο οπαδό του ΠΑΟΚ, προκειμένου να συζητήσουμε για την ιστορία του ελληνικού οπαδικού κινήματος, αφιερώσαμε το τελευταίο ημίωρο της εκπομπής για να σχολιάσουμε το σύγχρονο φαινόμενο της σύγκρουσης οπαδών με όπλα, το οποίο στιγματίζει τις εξέδρες των οργανωμένων σήμερα και οδηγεί αναπόφευκτα σε νεκρούς ή βαριά τραυματισμένους. Αποτίσαμε φόρο τιμής σε όλα τα θύματα της εξέδρας και ευχηθήκαμε να μην επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα. Αν και γνωρίζαμε ότι οι ευχές δεν αρκούν. Γιατί ο τρόπος με τον οποίο η κουλτούρα της επικρατούσας ιδεολογίας κουρδίζει τους νέους οργανωμένους οπαδούς, η κωμικοτραγικά άθλια στάθμη ποιότητας της πολιτικής ελίτ του τόπου και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που διαμορφώνουν το πλαίσιο του ελλαδικού επαγγελματικού αθλητισμού συνθέτουν ένα μίγμα ιστορικής στιγμής που δεν εγγυάται τίποτα περισσότερο από την συνέχεια της καταστροφής.
Το τελευταίο περιστατικό οπαδικής συμπλοκής που οδήγησε σε θανάσιμο τραυματισμό οπαδού του ΠΑΟΚ, συνέβη μετά την πραγματοποίηση του τελευταίου μας podcast. Και η αλήθεια είναι ότι είχε ένα ιδιαίτερο γνώρισμα. Αυτή την φορά έχασε την ζωή του ένας από τους επιτιθέμενους οπαδούς. Ο οπαδός του Άρη, που βρέθηκε εγκλωβισμένος να δέχεται χτυπήματα από τρεις οπαδούς του ΠΑΟΚ, έβγαλε το μαχαίρι που είχε στην τσέπη του και κατάφερε δυο θανάσιμα χτυπήματα στον έναν από τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας που τον έδερναν. Προφανώς, εφόσον υπήρχε και ένας αυτόπτης μάρτυρας (μεταφορέας φαγητού) που περιέγραψε επακριβώς τι συνέβη, ο οπαδός του Άρη που σκότωσε τον οπαδό του ΠΑΟΚ θα έχει μια εύλογη και βάσιμη υπερασπιστική δικαιολογία.
Το θέμα, όμως, δεν είναι η εκάστοτε περίπτωση θανατηφόρας οπαδικής βίας. Όταν τα πράγματα φτάσουν σε αυτό το σημείο τα σενάρια της μάχης που ακολουθούν μπορεί να ποικίλουν και ο θύτης να έχει περισσότερο ή καθόλου δίκιο. Αυτό αφορά απλά την δημοσιογραφική περιγραφή, την δικογραφία και την ιστορία των οπαδικών συμπλοκών. Για μια οργανωμένη κοινωνία και την εξουσία της, όμως, εκείνο που θα έπρεπε να έχει ενδιαφέρον είναι οι ρίζες του φαινομένου που οδηγούν σε αυτό το απαράδεκτο αποτέλεσμα. Και, όπως έχουμε επαναλάβει μέσα από τα podcast και την αρθρογραφία μας (σοκάροντας την καθωσπρέπει κοινή γνώμη, συνήθως), οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται -όχι αποκλειστικά αλλά σε μεγάλο βαθμό- στην ανόητη απόφαση της πολιτείας να κουκουλώνει το πρόβλημα, απομακρύνοντας τα επεισόδια από το γήπεδο.
Όσο η πολιτεία είναι δέσμια του αστικού καθωσπρεπισμού και θέτει ως στόχο την εικόνα ενός γηπέδου που θα μοιάζει με σούπερ μάρκετ, στο οποίο τα μεγαλοαστικά εφοπλιστικά συμφέροντα θα πωλούν αθλητικό θέαμα σαν συνοδευτικό σνακ της διασκέδασης μεσοαστών κυριλέδων, τα φαινόμενα οπαδικής βίας θα είναι αδιαλείπτως θανατηφόρα. Γιατί, καλώς ή κακώς, (ας δεχτούμε το «κακώς» για την οικονομία της συζήτησης) η κουλτούρα του οπαδισμού έχει μια μακροχρόνια σύνδεση με την βία. Βία που μπορεί να είναι λεκτική και να εκφέρεται με χιουμοριστικούς όρους σε μεγαλύτερα ηλικιακά στρώματα της κοινωνίας ή και στον αθλητικό τύπο. Αλλά και βία που παίρνει συχνά σωματική υπόσταση στις μικρότερες ηλικίες οπαδών. Όσο η πολιτεία, κλεισμένη στον γυάλινο πύργο των εκσυγχρονιστικά ορθολογιστικών εμμονών της, αρνείται να λάβει υπόψη την ιστορική εμπειρία, τόσο η κάθε προσέγγιση -ερμηνευτική, κατασταλτική ή νομοθετική- θα ξεκινά από λάθος σημείο και θα κατευθύνεται νομοτελειακά σε λάθος προσανατολισμό. Η οπαδική κουλτούρα, που περιλαμβάνει την αντιπαλότητα και την βία ως ιδρυτικές της αξίες, θα συνεχίσει να αναπαράγεται. Απλά θα το κάνει μακριά από τα γήπεδα. Εκεί που η αστυνομία θα έχει αναγκαστικά καθυστερημένη χρονικά πρόσβαση και ο έλεγχος της κατάστασης θα περνά, για όσο διάστημα διαρκέσει η συμπλοκή, στους ίδιους τους συμπλεκόμενους. Αυτό, στις συνθήκες της ελλαδικής, πολυεθνικής, μνημονιακής, μεταμοντέρνας νεωτερικότητας, είναι κάτι που ισοδυναμεί με τον θάνατο. Αν η τύχη των συμπλεκόμενων οπαδών, οι οποίοι είναι νέα παιδιά, χωρίς μεστωμένη σκέψη, μεγαλωμένα στις προαναφερθείσες συνθήκες ενός άθλιου κοινωνικού περιβάλλοντος, αφεθεί στο ηθικό υπόβαθρο αυτών των ίδιων των δρώντων, τότε ο θάνατος είναι το πιο πιθανό αναμενόμενο αποτέλεσμα.
Για να γίνουμε περισσότερο σαφείς. Όσο η πολιτεία μετατρέπει τα γήπεδα από χώρους λαϊκής, μαζικής έκφρασης και συνύπαρξης, σε κυριλέ μεσοαστικά εστιατόρια ή σούπερ μάρκετ αποστειρωμένου θεάματος, απαγορεύοντας τις μετακινήσεις οπαδών, ποινικοποιώντας εκφράσεις εντός της κερκίδας (πχ, ακραίο παράδειγμα η πρόσφατη δίωξη οπαδού της Ρεάλ Μαδρίτης επειδή σήκωσε το δεξί του χέρι με τρόπο που θύμισε μεσοπολεμικό εθνικιστικό χαιρετισμό), διακόπτοντας αγώνες επειδή ενδέχεται να ακουστεί κάποιο σύνθημα που όντως μπορεί να ήταν προσβλητικό για έναν ποδοσφαιριστή, στερώντας κοντολογίς την αυθόρμητη λαϊκή έκφραση των μαζικά συγκεντρωμένων λαϊκών στρωμάτων, τότε η κουλτούρα του φανατικού οπαδού δεν θα απορροφηθεί από τον χώρο του αθλητικού συμβάντος στον οποίο η αστυνομία μπορεί να παρέμβει ανά πάσα στιγμή. Θα βρει τρόπο να διαχυθεί σε διαφορετικά περιβάλλοντα και να γίνει θανατηφόρα.
Ναι, κάποτε τα γήπεδα ήταν καμίνια που έσφυζαν από ζωτικότητα και μαζικό φανατισμό. Αλλά, ταυτόχρονα., ήταν και τα επίκεντρα των αθλητικών γεγονότων. Όλα όσα αφορούσαν το οπαδικό κίνημα λάμβαναν χώρα είτε σε αυτά, είτε στους δρόμους που οδηγούσαν σε αυτά, είτε στους χώρους που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μέσα συγκοινωνιών που οδηγούσαν σε αυτά. Η πολιτεία γνώριζε ότι το αθλητικό συμβάν και όλα όσα αυτό συνεπαγόταν (ακόμη και ο χουλιγκανισμός) είχαν έναν συγκεκριμένο χώρο στον οποίο θα μπορούσαν να εκδηλωθούν. Γεγονός που καθιστούσε την διαχείρισή τους ευκολότερα υπό έλεγχο.
Όταν η αστικοφιλελεύθερη πλουτοκρατική νομενκλατούρα του επαγγελματικού αθλητισμού της παγκοσμιοποίησης αποφάσισε να καταργήσει το «λαϊκό γήπεδο» και να το αντικαταστήσει με την εκδοχή του σούπερ μάρκετ αθλητικού θεάματος, ο χουλιγκανισμός μειώθηκε από τις εξέδρες αλλά μεταφέρθηκε σε κάθε άσχετο σημείο του αστικού ιστού. Εκεί που γίνεται ανεξέλεγκτος. Εκεί που συναντά το οργανωμένο έγκλημα. Εκεί που νομοτελειακά οδηγεί σε νεκρούς.
Θα περίμενε κανείς ότι σε συνθήκες μεταμοντέρνας νεωτερικότητας, με τους εύκολους τρόπους ανεύρεσης άγνωστων ανθρώπων (μέσω των social media) να προσφέρουν μεγάλη άνεση στην αποκέντρωση της οπαδικής σύγκρουσης (με τους δεδομένα θανατηφόρους κινδύνους που αυτή συνεπάγεται), η πολιτεία να επιχειρούσε την συγκέντρωση των όλων εμπλεκόμενων σε όσο το δυνατόν πιο συγκεκριμένους και λιγότερους χώρους, προκειμένου να τους ελέγχει ευκολότερα. Αλλά η αυτονόητα εύλογη σκέψη και τα συμπεράσματα της ιστορικής εμπειρίας φαίνεται ότι προσκρούουν στον ξεροκέφαλο ορθολογισμό των εκσυγχρονιστών της εξουσίας. Η λαϊκή έκφραση και η μαζική συνύπαρξη σε μεγάλους χώρους (ακόμη και με την αναμενόμενη αντιπαλότητα των οπαδών διαφορετικών ομάδων στις εξέδρες του ίδιου γηπέδου) πρέπει να αντικατασταθεί από την αποστειρωμένη αστικοφιλελεύθερη παράτα. Και ας αποτελεί αυτή η επιλογή το πλέον χοντροκομμένο κουκούλωμα του προβλήματος, που σαν απόστημα θα βρει άλλα σημεία του αστικού ιστού να διαχύσει το πύον του, προκαλώντας πολύ χειρότερα αποτελέσματα.
Όπως και να έχει, εμείς μπορεί να παραθέτουμε αναλύσεις και λύσεις αλλά τα αθύρματα της εξουσιαστικής ελίτ δεν ενδιαφέρονται για λύσεις κοινωνικών προβλημάτων. Ενδιαφέρονται για την προσαρμογή της κοινωνίας στις νόρμες του διεθνούς φιλελευθερισμού της παγκοσμιοποίησης. Ακόμη και αν αυτό σηματοδοτεί τον θάνατο και τον πόνο της κοινωνίας. Στο podcast που μπορείτε να ακούσετε παρακάτω, οι αναμνήσεις του παλιού οπαδικού κινήματος και του λαϊκού γηπέδου, με τα όποια καλά και άσχημα φαινόμενα το συνόδευσαν, αποτελεί βάλσαμο ψυχής και ψυχαγωγική αναδρομή στα παλιά και αγαπημένα, μιας Ελλάδας που χάθηκε οριστικά στον βάλτο της μεταμοντέρνας νεωτερικότητας.
Το πρώτο ημίωρο καθαρίστηκε από σχετικό διαδικτυακό πρόγραμμα βελτίωσης ήχου. Αλλά, δυστυχώς, δεν φορτώνει μεγαλύτερα ή περισσότερα αρχεία.
«Θα ζήσω καίοντας τον εαυτό μου»: Τα αδημοσίευτα τετράδια 1902-1904 του Ίωνος Δραγούμη
Εκδόσεις «Πατάκη», 2025
Ο 23χρονος διπλωμάτης Ίων Δραγούμης έρχεται τον Νοέμβριο του 1902 στο Μοναστήρι της τουρκοκρατούμενης Μακεδονίας. Εκτός από την υπηρεσιακή του ενασχόληση στο προξενείο, σύντομα συλλαμβάνει την ιδέα της εκπλήρωσης κάποιας αποστολής και αποφασίζει να δράσει. Ιδρύει την «Άμυνα», ενδυναμώνει και «φωτίζει» τις ελληνικές κοινότητες απέναντι στη βουλγαρική τρομοκρατία. Πίσω του έχει αφήσει την αγαπημένη του Αττική και δύο έρωτες που έχουν τελειώσει, ενώ στο Μοναστήρι θα συνδεθεί με τη διδασκάλισσα Σαπφώ Θείου.
Στις ημερολογιακές εγγραφές των Τετραδίων του, αναφορές σε γεγονότα και συναντήσεις, απαράμιλλης γραφής ταξιδιωτικές εντυπώσεις, εθνολογικές - εθνογραφικές σημειώσεις με τον τρόπο των μεγάλων περιηγητών, περιγραφή συγκρούσεων υπηρεσιακών, προσδοκίες και χίμαιρες, απογοητεύσεις, λύπες και κλονισμοί, φιλοσοφικές και ιδεολογικές περιδινήσεις αφήνουν το αποτύπωμά τους. Η διαδρομή: Αθήνα-Μοναστήρι-Σέρρες-Πύργος-Φιλιππούπολη και τα μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια στην Θήβα, όπου λαμβάνει μέρος.
Κομβικό σημείο: Ο θάνατος του Παύλου Μελά στη Μακεδονία… Ο Δραγούμης, στιλίστας μοναδικός, με βαριά πνευματική σκευή, με κατακτημένο στιβαρό και αβίαστο λόγο, θερμός δημοτικιστής, με στρωτά και ισορροπημένα ελληνικά, χωρίς ακρότητες ή πομπώδη λεκτικά κατασκευάσματα, ποιητικός, λυρικός, ρομαντικός, πεισιθάνατος, νατουραλιστής και συχνότατα είρων, φιλοσοφεί, διανοείται, αυτοαναλύεται, βασανίζεται, ματώνει, εξεγείρεται και δυναμώνει, εξομολογείται, ναρκισσεύεται, αυτοαναιρείται και αυτοϋπονομεύεται, ερωτεύεται, υμνεί και θρηνεί, απελπίζεται με την ανθρώπινη μοίρα, συμβιβάζεται μ' αυτήν.
Τι άλλο κάνει ένας λογοτέχνης; Κρατάει σημειώσεις για τα μελλοντικά βιβλία του, ελπίζει στους γενναιόδωρους και ελεήμονες καιρούς όπου θα του «επιτραπεί» να γράψει απερίσπαστος. Τέτοια συναντά κανείς εδώ, όπως και σε όλα τα Τετράδια του Δραγούμη, δημοσιευμένα και μη.
https://www.efsyn.gr/nisides/503921_kai-tritos-ellinikos-politismos#google_vignette
Στο πρώτο ματς, στην Τούμπα, το ματς τελειώνει 0-0, χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις. Στο ΟΑΚΑ, το ίδιο βράδυ, Ο Ολυμπιακός έχοντας κερδίσει στον πρώτο γύρο τον Άγιαξ, στο αλησμόνητο εκείνο 2-0 με τα δύο γκολ του Αναστόπουλου, από ισάριθμες ασίστ του Λεμονή, κερδίζει την Μπενφίκα στο πρώτο ματς του β' γύρου με το φτωχό, όπως αποδείχτηκε, 1-0 χάνοντας κυριολεκτικά ένα τσουβάλι ευκαιρίες, με 2 δοκάρια και χαμένο πέναλντι.
Ρεβάνς 2 Νοεμβρίου 1983, πάλι ίδια ημέρα οι δύο αναμετρήσεις (τότε, αν θυμάμαι καλά, όλα τα ματς ήταν μόνο Τετάρτη σε όλες τις διοργανώσεις): Ο Ολυμπιακός καταρρέει στην Λισαβώνα, και πληρώνει τις χαμένες ευκαιρίες στο πρώτο ματς, χάνοντας 3-0.
Στο Μόναχο, ο τότε προπονητής του ΠΑΟΚ, Πολ Τσερνάι, και προπονητής της Μπάγερν έως και λίγους μήνες νωρίτερα, από το 1978 έως το 1983, υπόσχεται ότι θα αποκλείσει την Μπάγερν, στην οποία τότε τερματοφύλακας έπαιζε ο Πφαφ, ενώ η αντικειμενικά μεγαλύτερη ομάδα της Γερμανίας στην ιστορία του γερμανικού ποδοσφαίρου, διέθετε και άλλα αστέρια, όπως ο Αουγκεντάλερ, τα αδέλφια Ρουμενίγκε, ο Ντίτερ Χένες και ο Δανός Σέρεν Λέρμπι.
Με ηρωική εμφάνιση, ο ΠΑΟΚ φτάνει στα πέναλντι μέσα στο Μόναχο. Ο Φορτούλα αποκρούει πέναλντι του Ντίτερ Χένες. Στο 2-3 υπέρ του ΠΑΟΚ ο Πφαφ αποκορούει το πέναλντι του Βασιλάκου, αλλά ο διαιτητής δίνει επανάληψη. Ο Βασιλάκος ευστοχεί αυτή την φορά, και κάνει το 2-4. Η Μπάγερν κάνει το 3-4 και έρχεται η σειρά του Δαμανάκη. Αν ευστοχήσει ο ΠΑΟΚ αποκλείει την Μπάγερν! Δυστυχώς όμως, ο Δαμανάκης δεν άντεξε την ψυχολογική πίεση και έτσι ο Πφαφ σώζει τους Βαυαρούς. Φτάσαμε τελικά στα 10 πέναλντι για να ευστοχήσει ο Πφαφ στον Φορτούλα, να κάνει το 9-8 και να δώσει την αγωνιώδη πρόκριση στην Μπάγερν.
Όντας πιτσιρικάς τότε, αλλά γνωρίζοντας το βάρος της φανέλας της Μπάγερν, έβαλα τα κλάματα από τον άδικο αποκλεισμό. Σκαρτάδος, Χ. Δημόπουλος, Αλαβάντας, Φορτούλα, Κούδας (στα 37 του), Κωστίκος ήταν κάποιοι από τα αστέρια που διέθετε ο ΠΑΟΚ.
Το άλλο ματς για το οποίο έβαλα τα κλάματα ήταν το Βραζιλία-Ιταλία 2-3 στο Μουντιάλ της Ισπανίας, ένα χρόνο νωρίτερα.
Επίσης, δεν αναφερθήκατε στο αλησμόνητο 6-1 στις Σέρρες, όταν ο Κοσκωτάς πρωτοανέλαβε την ομάδα του Ολυμπιακού, και λόγω τιμωρίας του ΠΑΟΚ, το ματς έγινε εκεί. Αν και είδα τα στιγμιότυπα από εκείνο το ματς, ο παλμός και το οπαδικό συναίσθημα των παοκτζήδων ξεχείλιζαν σαν λάβα από τις κερκίδες του γηπέδου. Ίσως το ματς με την συγκλονιστικότερη κερκίδα όλων των εποχών, στην ιστορία του επαγγελματικού ελληνικού ποδοσφαίρου.
Στο ματς με την Νάπολι, αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν ότι ο Μαραντόνα πήγαινε ατάραχος στα κόρνερ ενώ πίσω του έπεφταν καδρόνια και κοτρώνες. Κυριολεκτικά, σαν να μην συνέβαινε τίποτε. Από τον Μαραντόνα ξεκινούσαν όλες οι φάσεις της Νάπολι, και ήταν αδύνατο να τον σταματήσεις. Να σταματήσεις την σκέψη του εννοώ, διότι ακόμη και αν έβαζες προσωπικό φρουρό επάνω του, δεν μπορούσες να προβλέψεις πού θα δώσει την πάσα- πάρε βάλε. Έκαναν νωρίς το 0-1 με ασίστ του Μαραντόνα στον Καρέκα, και μετά έκαναν απλώς διαχείριση, όπως έκαναν τότε όλες οι ιταλικές ομάδες, έπαιζαν όσο ακριβώς χρειαζόταν, χωρίς να σπαταλούν περιττές δυνάμεις.
Μετά το ματς ο Μαραντόνα δήλωσε: ‘Αυτό το πράγμα δεν το έχω ξαναδεί! Δεν ήταν ότι μόνο εμείς δεν μπορούσαμε να συγκεντρωθούμε, αλλά ούτε και εκείνοι (εννοούσε τον ΠΑΟΚ)!’ Το αν ήταν το απόλυτα κολακευτικό ή όχι αυτό το σχόλιο, έως και σήμερα νομίζω οι απόψεις διίστανται.
Ο Κυριάκος Αλεξανδρίδης, τότε αρχηγός του ΠΑΟΚ, πριν από λίγα χρόνια ανέβασε την φανέλα του Μαραντόνα που είχε ανταλλάξει από τότε, την είχε κρατήσει ως ενθύμιο από εκείνο το ματς, στο διαδίκτυο.
Στο ματς εκείνο στο ΣΕΦ, το ’93 νομίζω, στο οποίο αναφερθήκατε, ο ΠΑΟΚ αποχώρησε 5’’ πριν το τέλος ως ένδειξη διαμαρτυρίας και τελικά, μετά από πολλές συζητήσεις, ξαναμπήκαν ακάλτσωτοι οι παίκτες για τα τελευταία διαδικαστικά 5 δευτερόλεπτα.
Για την ομάδα μπάσκετ του ΠΑΟΚ, τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: Το τρίποντο από τα 9 μέτρα του Μπάνε στον τελικό του Κυπελλούχων με Ρεάλ το ‘92, με το οποίο ο Πρέλεβιτς ισοφαρίζει, για να ακολουθήσει το λάθος του Φασούλα, ώστε ο ΠΑΟΚ να χάσει εκείνο το ματς; (Άλλο ένα ματς που παραλίγο να βάλω τα κλάματα). Τον πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο ελληνικής ομάδας μετά από αυτό στο Καλλιμάρμαρο το ’68 από την ΑΕΚ, ένα χρόνο νωρίτερα, το ‘91, με την Σαραγόσα στην Γενεύη;
Το φάιναλ φορ της Αθήνας το 93, όπου ο ΠΑΟΚ χάνει την πρόκριση στον τελικό στο σουτ από τον Ιακοπίνι νομίζω, από την Μπενετόν του Κούκοτς; (τότε με ίσως το καλύτερο ρόστερ της ιστορίας του με Πρέλεβιτς, Φασούλα, Μπάρλοου, Λέβινγκστον); Το Κόρατς που πήρε ένα χρόνο αργότερα με αντίπαλο την Στεφανέλ σε διπλούς τελικούς με το δίδυμο Μπέρι-Σάβιτς στους ψηλούς πλέον, και νέες προσθήκες τους Γαλακτερό, Ρεντζιά;
Τους αλησμόνητους τελικούς της δεκαετίας του ’80 και αρχών δεκαετίας ’90 με τον Άρη, με αποκορύφωμα ίσως το ξύλο μεταξύ Γκάλη και Πρέλεβιτς σε ένα ματς το οποίο είχε κριθεί στο τελευταίο δευτερόλεπτο; Θεωρώ πως εκείνη η ατμόσφαιρα όπως στους αγώνες Άρη-ΠΑΟΚ στο μπάσκετ στο Αλεξάνδρειο, δεν επαναλήφθηκε ποτέ στα μετέπειτα χρόνια, ούτε και θα επαναληφθεί. Όσοι τυχεροί την ζήσαμε, έστω και από την τηλεόραση, την ζήσαμε, κόχλαζε τόσο πολύ το Αλεξάνδρειο που νόμιζες πως ήσουν μέσα στο γήπεδο, έστω και αν το έβλεπες από την τηλεόραση...
Ενώ αξέχαστος έχει μείνει και ο τελικός Κυπέλλου Ελλάδος των ξυρισμένων κεφαλιών μεταξύ Άρη και ΠΑΟΚ, όπου ο ΠΑΟΚ με προπονητή τον Φαίδωνα Ματθαίου το 1984 κατεβάζει όλους τους παίκτες του κουρεμένους γουλί και υποχρεώνει τον Άρη στην δεύτερη ήττα του μέσα σε μία εβδομάδα, και στην απώλεια δεύτερου σερί τίτλου μέσα σε μία εβδομάδα- νομίζω ήταν Μ. Πέμπτη εκείνο το ματς (μία εβδομάδα πριν, ο Άρης είχε χάσει το πρωτάθλημα από τον Παναθηναϊκό του Κυρίτση στο μπαράζ της Κέρκυρας).
Έκτοτε, μετά τις δύο εκείνες ιστορικές ήττες, ο Ιωαννίδης έφερε και τον Γιαννάκη στον Άρη, για να χτίσει το αήττητο των 7 σερί χρόνων, νομίζω, στην Ελλάδα, σε Πρωτάθλημα και Κύπελλο...
Υστερόγραφο: Για έναν περίεργο λόγο, ο Γκάλης σπάνια με τον ΠΑΟΚ έπαιζε καλά, συνήθως ο Γιαννάκης ήταν ο ηγέτης του Άρη στα ματς με τον ΠΑΟΚ.
Συνάφεια των ιδεών μας, μάλλον όχι. Αν εννοείς τον αντιδιαφωτιστικό πολιτικό Ρομαντισμό.
Εκτός από την ευρύτερη ρομαντική συνάφεια αντιδιαφωτιστικών και ελευθεριακών ρευμάτων που πηγάζουν από την ρομαντική κοσμοθεώρηση.
https://www.protothema.gr/life-style/article/1792978/i-allagi-stin-upografi-tis-nina-flor-meta-tis-adidraseis/
Τέλος, εμείς δεν κλείνουμε το μάτι σε κανέναν. Εσύ έχεις περάσει όλο το φάσμα των ομαδώδεων του χώρου σε συνεντεύξεις, παρέες και συνεργασίες, κατά καιρούς.
Ο βετεράνος κρατήθηκε στο κάτεργο 12 χρόνια, 3 μήνες και 2 ημέρες, με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή πρωθυπουργό, επειδή υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς του μητραλοία.
Ο Περίανδρος παραδόθηκε εκουσίως με σκοπό να εγκλειστεί σε σωφρονιστικό ίδρυμα για 3 χρόνια και κάτι ψιλά, με Κωστάκη Καραμανλή πρωθυπουργό, έχοντας καλή έδρα και φιλική αντιμετώπιση.
Ματαιοπονούν όσοι αρνούνται να παραδεχτούν ότι ζούμε εν μέσω ηλιθίων, με τους ακροδεξιούς να καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις στην ιεραρχία της ηλιθιότητος.
Είναι γνωστό ότι οι 3οπαδοι του ΠΑΟΚ δέχθηκαν επίθεση από 10 κίτρινους νωρίτερα...
Παρενέβησαν μηχανές της ελ.ας.εκοψαν το σκηνικό -προσωρινα... Αλλά δεν συνέλαβαν κανένα...
Μετά στο φεύγα των ασπρόμαυρων επιτέθηκαν ύπουλα οι μαχαιροβγάλτες...
Έτσι ο φονιάς χτύπησε πισώπλατα τον Κλεομένη που προσπαθούσε να φύγει...
Το "κάτω από το σπίτι"είναι ψέμα των συνηγόρων υπεράσπισης του δολοφόνου που αναπαράγουν φωνές της κυβερνητικης-αντιΠΑΟΚ πλευράς... Όπως ψέμα ήταν οι αρχικοί ισχυρισμοί του δράστη -οτι βρήκε κάτω το μαχαίρι....Τα ενεργούμενα της κατοχικής πρεσβείας του Μπίμπι πέτυχαν να προφυλακιστούν ο δράστης και το επιζών θύμα της επίθεσης 🤬 Επίσης δεν εμφανίζουν βίντεο από τους άλλους 10 επιτιθέμενους κίτρινους επίδοξους φονιάδες και έχει γίνει γνωστό στη πόλη ότι έχουν διαφύγει σε γειτονικές χώρες -τουλαχιστον αρχικά
ΑΥΤΌ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΚΟΥΛΙΣΤΑΝ