Η
εθνικιστική προσέγγιση κόντρα στην Δεξιά παγίδα
Οι διαδηλώσεις που πραγματοποιούνται το
τελευταίο διάστημα στην Γαλλία ήταν αναμενόμενο να αποτελέσουν πεδίο πολιτικής
και ερμηνευτικής αντιπαράθεσης, ανάμεσα σε αριστερούς, (φιλελεύθερους),
κεντρώους (φιλελεύθερους) και δεξιούς ή ακροδεξιούς (επίσης, φιλελεύθερους)
αναλυτές. Με τους εκπροσώπους των δυο πρώτων κατηγοριών δεν είναι δύσκολο να
αντιπαρατεθούμε ως εθνικιστές. Ούτε με τους εκπροσώπους της τελευταίας. Απλώς
σε αυτούς, στους εκπροσώπους της δεξιάς/ακροδεξιάς δηλαδή, θα δώσουμε μια
προτεραιότητα. Γιατί είναι εκείνοι που προσπαθούν, με τον συνηθισμένο ύπουλο
τρόπο τους, να απευθυνθούν στο συντηρητικό ακροατήριο και να χειραγωγήσουν την
εθνικιστική σκέψη. Όσο είμαστε εμείς εδώ όμως, τουλάχιστον στην Ελλάδα, θα
έχουν μπροστά τους ένα μόνιμο εμπόδιο. Ας δούμε τι υποστηρίζουν στην προκειμένη
περίπτωση.
Το κεντρικό επιχείρημα της δεξιάς και
ακροδεξιάς ερμηνευτικής ξεδιπλώνεται σε τρία στάδια. Ξεκινά με την έμφαση στους
βανδαλισμούς που προκαλούν οι διαδηλωτές. Προχωρά στην σύνδεση των βανδαλισμών
με την παρουσία των μαζικών μεταναστευτικών κοινοτήτων μουσουλμανικού
θρησκεύματος στην Γαλλία. Και καταλήγει στην διαπίστωση ότι το μόνο κράτος
δυτικού τύπου που έχει περισσότερους μουσουλμάνους από την Ευρώπη είναι το
Ισραήλ, αλλά εκεί οι Εβραίοι αντιμετωπίζουν με τον κατάλληλο τρόπο τον
μουσουλμανικό κίνδυνο.
Στην ουσία, οι δεξιοί και οι ακροδεξιοί,
ασκούν κριτική στον Μακρόν μόνο για έναν λόγο: Γιατί δεν χρησιμοποιεί
μεγαλύτερη αστυνομική καταστολή κατά των διαδηλωτών και των κουκουλοφόρων
βανδάλων. Τα δεξιά και ακροδεξιά παπαγαλάκια στοχεύουν στο θυμικό των
συντηρητικών πολιτών, προσπαθώντας να τους εγκλωβίσουν στην εικόνα των φλεγόμενων
κτιρίων και του πλιάτσικου. Σκοπός τους είναι να διαφύγει της προσοχής των
συντηρητικών πολιτών ο (διακηρυγμένος τουλάχιστον) λόγος για τον οποίο
ξεκίνησαν οι επεισοδιακές διαδηλώσεις. Δηλαδή, η καθιέρωση της μιζέριας ως
μακροχρόνιας κανονικότητας και η καταστροφή των ζωών την οποία έχει σχεδιάσει η
νεοφιλελεύθερη ελίτ της παγκοσμιοποιημένης λιτότητας για ολόκληρη την Ευρώπη.
Οι κυβερνώντες της νεοφιλελεύθερης ελίτ, με
τον Μακρόν να αποτελεί χαρακτηριστικό εκφραστή της, ζητούν συνεχώς από τους
Γάλλους, τους Έλληνες, τους Άγγλους, τους Ισπανούς, τους Γερμανούς κλπ να
κάνουν υπομονή, να εντατικοποιούν αενάως τα ωράρια εργασίας και εκπαίδευσης, να
συμβιβαστούν με μια ζωή γεμάτη στερήσεις επειδή τα ελλείμματα πνίγουν τις
νεοφιλελεύθερα παγκοσμιοποιημένες οικονομίες των ευρωπαϊκών κρατών και να
δέχονται κάθε εργοδοτική αλητεία γιατί δεν υπάρχουν πολλές θέσεις εργασίας.
Ταυτόχρονα, ενώ ζητούν από τους πολίτες να εργάζονται με μικρούς μισθούς σε
συνθήκες αιώνιου στασιμοπληθωρισμού, τους ωθούν να χρεώνουν τραπεζικές κάρτες
προκειμένου να ανταπεξέλθουν σε ένα χυδαία απαιτητικό status ζωής, που έχει
καθιερώσει το mediaκό life style και οι κρατικές του παραφυάδες (με την
παραπαιδεία το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα στην Ελλάδα).
Το πιο αποκαρδιωτικό είναι ότι σε αυτό το
πολιτικό και οικονομικό σπιράλ δεν υπάρχει διέξοδος. Το συνδικαλιστικό κίνημα
είναι διαλυμένο ή ελεγχόμενο σχεδόν πανευρωπαϊκά. Οι περισσότερες πολιτικές
παρατάξεις, δεξιές, αριστερές ή κεντρώες, έχουν συμβιβαστεί με το
νεοφιλελεύθερο δόγμα. Όμως, παρά την μακροχρόνια εφαρμογή των πολιτικών
λιτότητας του νεοφιλελευθερισμού δεν υποχωρεί η ακρίβεια ενώ η λογιστική αύξηση
του ΑΕΠ δεν πληρώνει ρεύμα, νερό και τηλέφωνο.
Είναι απορίας άξιο πώς οι μάζες των
συντηρητικών πολιτών, που έχουν μικροαστική ή εργατική προέλευση, λαμβάνουν
υπόψη την δεξιά και ακροδεξιά προπαγάνδα που εξοστρακίζει την προσοχή από την
ρίζα του κακού. Όπως είναι πραγματικά απορίας άξιο πώς υπάρχουν εθνικιστές που
αντί να απολαμβάνουν την, έστω και παροδική, πίεση προς τον υπάλληλο της νεοφιλελεύθερης
παγκοσμιοποίησης Μακρόν, αιχμαλωτίζονται στην επιδερμίδα των βανδαλισμών και
παραβλέπουν το υπόβαθρο που την πυροδοτεί.
Υπάρχουν κάποιες εξηγήσεις για αυτό. Μια είναι η χρόνια νόθευση του μεταπολεμικού εθνικιστικού κινήματος με έναν κοκκινοπροβίτικο αταβιστικό αντικομουνισμό/αντιαριστερισμό. Η δεξιά και ακροδεξιά αφήγηση μας λέει ότι επειδή οι αριστεροί καπελώνουν το λαϊκό κίνημα, οι εθνικιστές πρέπει να ξεχάσουμε τις ιδεολογικές μας καταβολές, να χαρίσουμε το λαϊκό κίνημα στην Αριστερά και να γίνουμε ουρά της καπιταλιστικής Δεξιάς. Είναι, όμως, καιρός να διαλυθεί η ισχύς αυτού του αφηγήματος. Όσοι θέλουμε να είμαστε εθνικιστές οφείλουμε να φτύσουμε κατά πρόσωπο την Δεξιά, την ακροδεξιά και το διεθνές εβραϊκό κεφάλαιο της νεοφιλελεύθερης αλητείας. Όσοι είμαστε εθνικιστές δεν γίνεται να διαβάζουμε τους μισθωμένους κονδυλοφόρους των συνωμοσιολογικών εφημερίδων που βλέπουν δάκτυλους αραβικών κρατών πίσω από τα επεισόδια της Γαλλίας, δεν πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τους δεξιούς που ταυτίζουν την ευρωπαϊκή ιστορία με τα συμφέροντα του Ισραήλ, δεν πρέπει να ακούμε τους ανόητους που θεωρούν ότι πολιτισμός είναι η αποδοχή του καπιταλιστικού status. Εκείνοι που υποστηρίζουν τα παραπάνω και θέλουν να τα επιβάλουν στον εθνικιστικό χώρο φαίνεται ότι έχουν εξασφαλίσει ένα εύκολο μηνιάτικο από αφανείς πηγές για να παραβλέπουν τις συνέπειες της παγκοσμιοποιημένης νεοφιλελεύθερης λιτότητας. Και, μάλλον, δεν έχουν καλή επαφή με την αγορά εργασίας των σημερινών ευρωπαϊκών κοινωνιών.
Η
ερμηνευτική παραπλάνηση από την Δεξιά και την ακροδεξιά
Ας εξετάσουμε, όμως, αν έχουν βάση όσα
υποστηρίζουν οι δεξιοί/ακροδεξιοί για τους βανδαλισμούς στην Γαλλία και την
σχέση τους με την μαζικότητα της εκεί μεταναστευτικής κοινότητας των
μουσουλμάνων. Τόσο στο ιδεολογικό πεδίο όσο και σε εκείνο των ιστορικών καταβολών
του εν λόγω φαινομένου.
Καταρχάς, καταπατώντας ερμηνευτικά κάθε
γνωσιολογικό δεδομένο της ιστορίας των πολιτικών ιδεών, οι δεξιοί/ακροδεξιοί
παραβλέπουν ότι η μαζική μετανάστευση είναι θεμελιώδης ιδεολογική αρχή του
φιλελεύθερου καπιταλισμού, που έχει σχεδιαστεί, χρηματοδοτηθεί και εφαρμοστεί,
ως πολιτικό πρόγραμμα, από τους μηχανισμούς των κέντρων εξουσίας του. Ζητούν,
δηλαδή, οι δεξιοί/ακροδεξιοί από τον Μακρόν να εξαφανίσει, με ένα μαγικό ραβδί,
τους πληθυσμούς που το σύστημα εξουσίας, το οποίο τον τοποθέτησε στον προεδρικό
θώκο, φρόντισε να καταφθάσουν μαζικά στην χώρα του. Κάπως οξύμωρο δεν ακούγεται
όλο αυτό;
Ας δούμε, όμως, τι συμβαίνει και στο πεδίο της ιστορικής τοπικότητας. Οι μουσουλμάνοι αφρικανικής και μεσανατολικής προέλευσης δείχνουν πράγματι στις φωτογραφίες και τα videos των ρεπορτάζ να αποτελούν τους περισσότερους από τους καταστροφείς δημόσιων και ιδιωτικών χώρων στις μαζικές συγκεντρώσεις. Το ίδιο είχε συμβεί και στις γαλλικές εξεγέρσεις των τελευταίων είκοσι ετών. Μόνο που οι καταστροφές και το πλιάτσικο δεν είναι γαλλικά φαινόμενα των τελευταίων είκοσι ετών, αλλά μια παλιά ιστορία η οποία είναι συνυφασμένη με την πολιτική παράδοση που έκανε τον φιλελευθερισμό κυρίαρχο. Αυτοί που δίδαξαν την καταστροφή και τους βανδαλισμούς ως εξαγνισμένη πολιτική πρακτική ήταν οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι της Γαλλίας, από το 1789 και μετά.
Οι υποκριτές δεξιοί και ακροδεξιοί
παραβλέπουν ότι ιδρυτικός μύθος του νεότερου γαλλικού κράτους είναι η
καταστροφή της Βαστίλης. Παραβλέπουν ότι για να εγκαθιδρυθεί ο φιλελεύθερος
καπιταλισμός, που τώρα θέλουν να υπερασπιστούν ως αδιατάρακτο status,
δολοφονήθηκε μια βασιλική οικογένεια και καταστράφηκαν αμέτρητα κτίρια. Και,
μάλιστα, οι καταστροφές ήταν τέτοιας συχνότητας ώστε οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του
νεωτερικού αστισμού, αποφάσισαν να γκρεμίσουν το Παρίσι την περίοδο 1853-1870
και να αναθέσουν στον κατασκευαστή Οσμάν (Georges-Eugène Haussmann), υπό τις
διαταγές του Ναπολέοντα Γ, να οικοδομήσει από την αρχή την πόλη, με τρόπο που
θα ευνοούσε την εύκολη καταστολή των εξεγέρσεων.
Μέχρι τότε το Παρίσι είχε ακόμα την
μεσαιωνική του δομή με τα στενά, δαιδαλώδη και σκοτεινά σοκάκια. Αυτό έκανε την
πόλη ιδανική για τους επαναστάτες, όπως είχε φανεί στις εξεγέρσεις του 1789,
του 1830 και του 1848. Στα μεσαιωνικά δρομάκια οι εξεγερμένοι μπορούσαν να
στήσουν οδοφράγματα μέσα σε λίγα λεπτά, ανατρέποντας απλώς κάρα ή έπιπλα, και
να αποκλείσουν τον στρατό. Στις τεράστιες, ανοιχτές λεωφόρους του νέου
Παρισιού, που έχτισε ο Οσμάν, η δημιουργία αποτελεσματικών οδοφραγμάτων ήταν πρακτικά
αδύνατη. Οι μεγάλες λεωφόροι επέτρεπαν στο ιππικό, το πυροβολικό και στις
μεγάλες φάλαγγες του στρατού να μετακινούνται ταχύτατα από τα περίχωρα και τους
στρατώνες προς το κέντρο της πόλης. Οι λεωφόροι σχεδιάστηκαν σκόπιμα ευθείες
ώστε ο στρατός να μπορεί να πυροβολεί με κανόνια σε ευθεία γραμμή εναντίον των
διαδηλωτών, χωρίς να εμποδίζεται από γωνίες.
Οι αντιδράσεις των Παριζιάνων στα έργα του
Οσμάν ήταν έντονες, διχασμένες και σε πολλές περιπτώσεις γεμάτες οργή. Αν και η
αστική τάξη απολάμβανε τις νέες, λαμπερές λεωφόρους, η πλειοψηφία του πληθυσμού
βίωσε μια βίαιη ανατροπή της καθημερινότητάς. Οι κάτοικοι είδαν τα σπίτια τους,
τις αναμνήσεις τους και την μεσαιωνική ιστορία της πόλης να ισοπεδώνονται από
τις μπουλντόζες της εποχής. Το Παρίσι μετατράπηκε σε ένα απέραντο, θορυβώδες
και σκονισμένο εργοτάξιο για σχεδόν δύο δεκαετίες, προκαλώντας τεράστια κόπωση
και εκνευρισμό στους κατοίκους. Οι φτωχοί εργάτες και οι μικροτεχνίτες που
ζούσαν στο κέντρο του Παρισιού εκδιώχθηκαν βίαια. Καθώς τα νέα κτίρια στις
λεωφόρους (τα περίφημα Haussmann κτίρια) ήταν πανάκριβα, οι εργατικές τάξεις
αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στα ανατολικά και βόρεια περίχωρα (όπως η Μπελβίλ
και η Μενιλμοντάν).
Αυτό δημιούργησε έναν βαθύ γεωγραφικό και
ταξικό διαχωρισμό. Το πλούσιο δυτικό και κεντρικό Παρίσι έναντι του φτωχού
εργατικού ανατολικού. Πολλοί συγγραφείς και ποιητές θρήνησαν την απώλεια του
«παλιού Παρισιού». Ο σπουδαίος ρομαντικός συντηρητικός ποιητής Κάρολος
Μπωντλαίρ έγραψε χαρακτηριστικά στο ποίημά του «Ο Κύκνος». «Το παλιό Παρίσι δεν
υπάρχει πια (η μορφή μιας πόλης αλλάζει πιο γρήγορα, αλίμονο, από την καρδιά
ενός θνητού)». Το Παρίσι του «φωτός» που θαυμάζουν οι ανόητοι δεξιοί και
ακροδεξιοί ως λίκνο ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι μια πόλη με ιστορία μόλις
εκατόν πενήντα ετών.
Σε ένα κράτος που επί αιώνες εξαγνίζει
θεσμικά τον βανδαλισμό ως ιδρυτικό του μύθο και τον διαφημίζει ως εργαλείο της
δημοκρατίας είναι αναμενόμενο ο μη θεσμικός βανδαλισμός να καθιερωθεί ως
πολιτική συμπεριφορά. Μόνο που η καθιέρωση αυτή ήταν επί εκατόν είκοσι χρόνια
έργο γηγενών Γάλλων. Κάποιες φορές δικαιολογημένα. Πολλές άλλες όχι. Δεν
γεννήθηκε, πάντως, ως πρακτική από μουσουλμάνους μετανάστες. Οι φιλελεύθεροι
και οι προοδευτικοί γηγενείς δίδαξαν στους μετανάστες τα πολιτικά κόλπα τους
και, τώρα, εκείνοι απλώς τα αναπαράγουν λόγω της πληθυσμιακής τους δυναμικής.
Οι καρνάβαλοι της Δεξιάς και της ακροδεξιάς παραβλέπουν όλα τα παραπάνω κι
έρχονται να υπερασπιστούν την ρίζα της ασθένειας από τα συμπτώματά της.
Προφανώς δεν γίνεται οι εθνικιστές να τους ακολουθήσουμε σε αυτό τον ερμηνευτικό εξευτελισμό της λογικής μας, σε αυτό το πανηγύρι της πολιτικής αμορφωσιάς και σε αυτή την κατάφορη προδοσία των πολιτικών ιδεών μας. Αναμφίβολα μας προκαλούν αποτροπιασμό και αηδία οι μετανάστες που δεν είναι πρόσφυγες, με το χυδαίο θράσος τους να απαιτούν δικαιώματα ως λαθραίοι μπουκαδόροι. Η θέση τους είναι στις χώρες καταγωγής τους ή, αν δοκιμάσουν να μπουκάρουν στην Ευρώπη, στον βυθό της θάλασσας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα τους φορτώσουμε το κακό που έχει σπείρει στην Ευρώπη ο φιλελευθερισμός. Ούτε ότι θα γαυγίζουμε, σαν εκπαιδευμένοι σκύλοι των συμφερόντων του Νετανιάχου, ότι η Ευρώπη έχει καταντήσει να κινδυνεύει από το Ισλάμ και από το κάθε τσούρμο των ρακένδυτων λαθρομεταναστών. Η Ευρώπη κινδυνεύει από τον εξουσιαστικό φιλελευθερισμό της παγκοσμιοποίησης και από τον διεθνή εβραϊσμό.
Η
προβλεπόμενη ερμηνευτική αποτυχία της Αριστεράς
Ας δούμε τι συμβαίνει, όμως, και στο απέναντι
πολιτικό στρατόπεδο. Εκεί βλέπουμε τους πιο παραδοσιακούς μαρξιστές να
ερμηνεύουν το φαινόμενο των επεισοδίων ως ταξική εξέγερση. Αξιολογούν εσφαλμένα
το φαινόμενο, όπως είναι αναπόφευκτο λόγω των μαρξικής προέλευσης ερμηνευτικών
τους εργαλείων, παραβλέποντας ότι οι διαδηλωτές δεν είναι ένα -ενιαίο και
ομοιογενές- εργατικής προέλευσης κοινωνικό σώμα, αλλά αποτελούν σύνθεση
επιμέρους ομαδώσεων διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων (εργατικών, μικροαστικών,
μεταναστευτικά αργόσχολων που ζουν παραβατικά και με επιδόματα της Ε.Ε.).
Επιπλέον, οι μαρξιστές επικαλούνται τα
ξεθωριασμένα πλέον σλόγκαν περί της «πανουργίας του Λόγου» κι άλλες ατάκες του
Έγελου για να κρύψουν κάτω από το χαλί το γεγονός ότι η δράση των κοινωνικών
τάξεων, σε πολιτικά και οικονομικά φαινόμενα όπως αυτό της Γαλλίας, πηγαίνει
συνήθως χέρι χέρι με σχεδιασμούς ισχυρών ελίτ. Σχεδιασμούς με προορισμό ένα
μέλλον που αγνοεί επιδεικτικά της ιστοριστικές ονειρώξεις του Έγελου και του
Μαρξ περί, προοδευτικής χρονικά, κατάκτησης ανώτερων πεδίων χειραφέτησης και αυτοπραγμάτωσης
για τον άνθρωπο.
Ο νεοφιλελευθερισμός βιάζει, από την δεκαετία
του ’90, την σκέψη και τραυματίζει τις ζωές των Ευρωπαίων (πιο πριν είχε
ξεκινήσει από τους Βρετανούς, σε πιο φιλικό περιβάλλον). Ωστόσο, δεν γίνονται
κάθε μέρα εξεγέρσεις. Μολονότι, ιδίως από την δεκαετία του 2010 κι έπειτα, οι
συνθήκες είναι κάτι παραπάνω από ιδανικές. Αν εστιάσουμε στην Γαλλία,
τουλάχιστον, θα δούμε ότι το ξέσπασμα των τελευταίων κινητοποιήσεων συνδέεται
χρονικά με μια σειρά γεγονότων που αφορούν την διεθνή πολιτική σκακιέρα.
Πριν λίγες μέρες οι μηχανισμοί της Ευρωπαϊκής
Ένωσης απέρριψαν ένα αίτημα ισχνής βοήθειας προς τα νοικοκυριά των κρατών της
για να αντιμετωπίσουν την κρίση ενέργειας. Την ίδια στιγμή ενέκριναν ένα ακόμη
μεγάλο (για τα δεδομένα της εποχής) πακέτο οικονομικής βοήθειας, προκειμένου να
ενισχυθεί ο στρατός του Ζελένσκι και να συνεχιστεί ο ρωσικός εμφύλιος.
Παράλληλα, ο Τραμπ και οι ΗΠΑ βρίσκονται πλέον σε ανοιχτή σύγκλιση με την Ρωσία
του Πούτιν και σε δηλωμένη δυσαρέσκεια προς τους μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής
Ένωσης. Ενώ σε λίγους μήνες θα γίνουν και οι προεδρικές εκλογές στην Γαλλία, με
την Λεπέν να έχει, έστω άτυπα, την έγκριση του Λευκού Οίκου ως αποδεκτή λύση.
Μολονότι δεν είμαστε στα κλειστά γραφεία
διασκέψεων κορυφής και δεν μπορούμε να εξετάσουμε με σιγουριά τι ετοιμάζουν οι
ελίτ εξουσίας, μπορούμε να υποθέσουμε με σχετική ασφάλεια ότι πρέπει να
επηρεάζουν κι αυτά τα δεδομένα τον ξεσηκωμό στην Γαλλία. Και είναι σίγουρο ότι
η όποια σχέση μπορεί να έχουν οι ζυμώσεις των εξουσιαστικών ελίτ με τις
διαδηλώσεις και τους βανδαλισμούς δεν θα λαμβάνει υπόψη την «πανουργία του
Λόγου» στην οποία πίστεψαν ο Έγελος, ο Μαρξ και οι ντετερμινιστές επίγονοί
τους.
Όσον αφορά τους (μη παραδοσιακούς μαρξιστές) μεταμοντέρνους αριστερούς, περιμένουμε ακόμη να ξεμπλέξουν τους μηρούς τους ανάμεσα στην ταξική παραδοσιακή σοσιαλιστική ανάλυση και τον ατομικιστικό ελευθεριακό νιτσεϊσμό, να αφουγκραστούν τα νοήματα του Ντεριντά προκειμένου να σκεφτούν αν υπάρχει κοινωνική εμπειρία έξω από τις λέξεις του προφορικού λόγου και τις αράδες των βιβλίων, να συμβουλευτούν τον Λακάν για να συμπεράνουν αν οι βανδαλισμοί αποτελούν μέρος της πραγματικότητας ή του πραγματικού και, άρα, βρίσκονται εκτός δομής αντιστεκόμενες στην εξήγηση της πολιτικής ανάλυσης, για να αποφασίσουν αν θα αφήσουν πίσω τις γαλλικές διαδηλώσεις αναγνωρισμένες ως εκφάνσεις ασυνείδητης ανατροπής της πατριαρχίας ή ερμηνευμένες ως εκδηλώσεις λούμπεν συγκεκαλυμμένου καπιταλισμού, προκειμένου να ταξιδέψουν τελικά στην Ελλάδα για να διεκδικήσουν μια θέση ΕΔΙΠ σε κάποιο ίδρυμα κοινωνικών επιστημών και να ψηφίσουν Τσίπρα. Η Γαλλία είναι η πατρίδα της μεταδομιστικής θεωρίας. Μην το ξεχνάμε αυτό.
Φιλελεύθερο
κέντρο και ερμηνευτική αδυναμία
Οι κεντρώοι φιλελεύθεροι, ανά την Ευρώπη,
βρίσκονται στον ερμηνευτικό αντίποδα. Εστιάζουν μόνο στις ζυμώσεις
συγκεκριμένων ελίτ, παραβλέποντας τους υπόλοιπους παράγοντες που συνθέτουν το
υπό εξέταση γεγονός. Οι κεντρώοι είναι, παράλληλα, στην πιο δύσκολη θέση.
Θυμίζουν τους ομοϊδεάτες τους μνημονιακούς της Ελλάδας, κατά την προηγούμενη
δεκαετία. Πρέπει να υπερασπιστούν ένα πουλέν του πολιτικού τους χώρου, όπως ο
πρόεδρος Μακρόν. Και επειδή δεν έχουν περιθώρια ερμηνευτικής παρηγοριάς,
αναπληρώνουν αυτή την έλλειψη με το επικοινωνιακό θράσος.
Η ερμηνευτική των κεντρώων φιλελεύθερων έχει
μια ομοιότητα με εκείνη των ακροδεξιών. Καταλήγει στην συνωμοσιολογία. Σαφώς
πιο ραφιναρισμένα και με πολιτικό λόγο που αποφεύγει την χοντροκοπιά της
Δεξιάς/ακροδεξιάς. Αλλά, στην ουσία της, η ερμηνευτική των κεντρώων είναι
εξίσου συνωμοσιολογική με εκείνη των δεξιών. Τι υποστηρίζουν οι κεντρώοι; Ότι
οι βανδαλισμοί είναι ένα σχέδιο της γαλλικής ακροδεξιάς και Αριστεράς,
προκειμένου να ευνοηθούν στις ερχόμενες προεδρικές εκλογές και να προκρίνουν
τους υποψήφιούς τους στον δεύτερο γύρο. Η όλη ερμηνευτική περιγραφή των
κεντρώων εστιάζει σωστά στις ζυμώσεις των διαφόρων ελίτ, παραβλέπει χονδροειδώς
λανθασμένα την εμπλοκή του κοινωνικού, οικονομικού και ταξικού παράγοντα ως
κύριου λόγου αφετηρίας των διαδηλώσεων και εκφυλίζει ερμηνευτικά το τελικό της
συμπέρασμα, δίνοντάς του επικοινωνιακά σκοτεινές αποχρώσεις. Παρουσιάζει τα
γεγονότα ως απόρροιες μιας σκοτεινής συμφωνίας ανάμεσα στον Μελανσόν και την
Λεπέν.
Παραβλέπει, έτσι, ότι μια τέτοια συμφωνία, αν
έχει γίνει, αποτελεί μια μόνο πτυχή του όλου φαινομένου. Όσες συμφωνίες κι αν
έκαναν η Λεπέν με τον Μελανσόν, αν δεν υπήρχε η νεοφιλελεύθερη λιτότητα με τις
αντιανθρώπινες συνέπειές της και μια σειρά άλλων ζυμώσεων σε ισχυρούς κύκλους
εξουσιαστικών ελίτ του διεθνούς παράγοντα είναι πολύ αμφίβολο αν θα ξεσπούσαν οι
ταραχές. Οι κεντρώοι νομίζουν ότι απαντούν στα ερωτήματα που προκύπτουν σχετικά
με τις διαδηλώσεις, με το να περιγράφουν την πολιτική πραγματικότητα.
Επίσης, αλλοιώνουν ερμηνευτικά το νόημα των
πολιτικών συνεργασιών. Η κάθε Λεπέν και ο κάθε Μελανσόν μπορούν να κάνουν
οποιαδήποτε συμφωνία εξασφαλίσει θετικά αποτελέσματα για τις πολιτικές τους
παρατάξεις, χωρίς να υπάρχει κάποιο ταμπού που θα τους αποτρέπει. Αντίστοιχη
επαφή, δηλωμένη δημόσια μάλιστα, υπάρχει στην πολιτική ζωή της Γερμανίας. Η AFD
συνομιλεί με αριστερή παράταξη για να εξασφαλιστούν ποθητοί συσχετισμοί
δυνάμεων στις Βουλές τοπικών γερμανικών κρατιδιών. Μόνο που εκεί δεν καίγονται
πόλεις. Γιατί η γερμανική οικονομία είναι τόσο ισχυρή που μπορεί να προσφέρει
μια βασική, εντός καπιταλιστικών συνθηκών, εργασιακή ασφάλεια, απέναντι στις
απαιτήσεις της νεοφιλελεύθερης λιτότητας. Γιατί εκεί υπάρχει μια διαφορετική
ιστορική (μεταπολεμική τουλάχιστον) πολιτική παράδοση στην οποία δεν βρίσκουν
(ακόμη) θέση οι εξεγέρσεις και οι βανδαλισμοί. Γιατί εκεί αργούν ακόμη οι
εθνικές εκλογές που μπορεί να τραβήξουν την προσοχή του Τραμπ και άλλων μελών
της εξουσιαστικής διεθνούς ελίτ.
Σχόλια:
https://xrisiavgi.com/2026/10/23/14/173258/
Στο Παρίσι, αυτή η τιμή ανήκε για κάποιο διάστημα στο Les Deux Magots, όπου γενιές συγγραφέων έγραφαν, ανησυχούσαν και κουτσομπόλευαν.
Όσο για την Αθήνα Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει το «Ristotante Verona», ένα θεσμό 50 ετών με μενού που δίνει έμφαση στο κυνήγι πληροφοριών, στην πλούσια λίστα εθνικοσοσιαλιστών και κέρατα ελαφιών που φαίνεται να κοσμούν κάθε τοίχο.
Το «Ristorante, ένα ιστορικό εστιατόριο όπου έχουν δειπνήσει προσωπικότητες όπως η Ζωή Λάσκαρη και η βασίλισσα Φρειδερίκη, αλλάζει ιδιοκτήτη για δεύτερη μόλις φορά.
Οι επισκέπτες μπορούν να συνεχίζουν να θαυμάζουν τους τοίχους που είναι διακοσμημένοι με ιστορικά εκθέματα και να απολαμβάνουν τη μοναδική βιβλιοθήκη.
Ορισμένα εστιατόρια διαφυλάσσουν μέρος της ψυχής μιας πόλης. Το Ristorante Verona κάνει αυτό ακριβώς στην Αθήνα.
Όνομα βαρύ σαν ιστορία το Ristorante ιδρύθηκε από τον Αριστοτέλη αΚλέντζη ως μπαρ στρειδιών και έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικεί τον τίτλο του παλαιότερου εστιατορίου στον εθνικοσοσιαλισμό. Μεταξύ των θαμώνών του συγκαταλέγονται ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, ο Λουίτζι Πιραντέλο, η Άβα Γκάρντνερ και η Λίζα Μινέλι. Τώρα, σχεδιάζει να συνεχίσει να σερβίρει τα εφιπποτοξοτικά πιάτα του για πάντα..
Το εστιατόριο έχει εξυπηρετήσει τους πλούσιους και τους ανθρώπους του πολιτισμού, τα μέλη της βασιλικής οικογένειας και τους τακτικούς πελάτες του. Ο βασιλιάς Εδουάρδος Ζ’, ήταν τακτικός επισκέπτης στα ιστορικά τραπέζια του. Όταν ήταν νέος, ενώ ήταν ακόμα Πρίγκιπας της Ουαλίας, φλέρταρε την ερωμένη του Λίλι Λάνγκτρι μέσα στο μαγαζί. («Ναι, πράγματι», επιβεβαίωσε ο ΜακΜένεμι).
Ο βασιλιάς της Ταϊλάνδης ήταν τακτικός πελάτης. Ο κύριος Κουτουμανος με τη Ζωή Λάσκαρη και την Αλίκη Βουγιουκλάκη, το ίδιο.
«Είναι δυνατόν να ερωτευτεί κανείς μπροστά σε ένα πιάτο κρεμμυδιών; Φαίνεται απίθανο, και όμως θα μπορούσα να ορκιστώ ότι ακριβώς εκείνη τη στιγμή ερωτεύτηκα», αναλογίζεται ο αφηγητής, ο Μόρις Μπέντριξ.
-Πάνω από δεκαπέντε σχόλια με καλιαρντά σου απορρίφθηκαν σήμερα.
-Ανάμεσα στις ανοησίες σου, προσπαθείς να αναπτύξεις και κανένα πολιτικό επιχείρημα. Μην το κάνεις. Διασύρεσαι περισσότερο. Τα ερωτικά σου κουσούρια, η κυπατζίδική σου δράση και η ψυχική σου διαστροφή ωχριούν μπροστά στην πολιτική σου αμορφωσιά.
Γράφεις ότι οι παππούδες των Ελλήνων μπορεί να πεινούσαν αλλά δεν έκαψαν την Ακρόπολη. Καταρχάς αντιφάσκεις με τους ύμνους σου στον Φαλμεράγιερ. Αν ισχύει αυτό που γράφεις κάτι θετικό βρίσκεις στους νεοέλληνες σε σχέση με τους νεογάλλους. Το θέμα είναι, όμως, ότι κάνεις και πάλι λάθος. Από το Κιλελέρ (να μην πούμε για τον 19ο αιώνα, τα Σκιαδικά, τα αντιοθωνικά κινήματα κλπ και σε βάλουμε στα δύσκολα) μέχρι την 4η Αυγούστου του 1936 καιγόταν τακτικά η Αθήνα και η επαρχία από διαδηλώσεις. Αργότερα είχαμε μέχρι και εμφύλιο (οι Γάλλοι όχι). Πιο μετά καιγόταν η Αθήνα για το ενωτικό κίνημα της Κύπρου. Ακόμη πιο μετά με τα Ιουλιανά κλπ. Καλά, στην μεταπολίτευση δεν χρειάζεται να τα επαναλάβουμε.
Συμπερασματικά, δεν ήταν μόνο ότι οι ψευτοεθνικιστές της γενιάς του Πολυτεχνείου ήσασταν οι περισσότεροι βλάκες, ψυχανώμαλοι και προβληματικοί. Ήσασταν και πολιτικά αμόρφωτοι. Είναι κι αυτή μια σημαντική παράμετρος της σημερινής σας κληρονομιάς. Όχι μόνο οι διώξεις. Οι άλλοι είχαν Μητσοτάκηδες, Καραμανλήδες, Ράλληδες, Αβέρωφ, Κύρκους, Παπανδρέου, Σημίτηδες, Στεφανόπουλους κι εμείς είχαμε την Τέλα την λούγκρα, τον Μαυρουδή, τον Σταθόπουλο, τον Σιακαβάρα κλπ.
https://mavreslegeones.blogspot.com/2026/10/17-2026.html
Έχουν και οι Γάλλοι τις αποτυχίες τους.
Εσύ πάλι, δεν αρκέστηκες σε αυτά που ζήτησες από τον ΜΚ, ρε Αριστοτέλη; Πότε θα προλάβεις να τα διαβάσεις όλα;
Πέρα από την πλάκα, υπάρχουν και νέα παιδιά. Όχι όσα θα έπρεπε. Ζούμε στην εποχή του τραπ, του ωφελιμιστικού και ατομικιστικού εκφυλισμού, της προδοσίας του συνδικαλισμού από τους βολεμένους εργατοπατέρες εκ των έσω και του καπελώματος του λαϊκού κινήματος από την Αριστερά. Μην το ξεχνάμε αυτό.
Αλλά, ακόμη κι έτσι, υπάρχει συμμετοχή νέων στις συγκεντρώσεις. Την περασμένη εβδομάδα έγινε μεγάλη συγκέντρωση στο κέντρο των Αθηνών με συμμετοχή φοιτητών και μαθητών. Απλώς, μετά το 2011 δεν χρειάζεται η αμερικανική πρεσβεία, η Ε.Ε. και ο Νετανιάχου την ελληνική Αριστερά. Με αποτέλεσμα να της κόψουν τα παλιά κινηματογραφικού τύπου τηλεοπτικά αφιερώματα στα επεισόδια, τις μολότωφ και τις καταστροφές, που αναπαράγονταν ως πρότυπα στις ηλικές των πιτσιρικάδων (και να αποσύρουν αρκετούς κυπατζήδες τους που βοηθούσαν στα μπάχαλα). Τώρα μπορεί να κατεβαίνουν δεκάδες χιλιάδες στο δρόμο και στα δελτία ειδήσεων να γίνει θέμα δέκα δευτερολέπτων, με πλάνα της μιας στιγμής από την συγκέντρωση.
Όλα αυτά όσο ήταν ελληνική ακόμη η Ομόνοια.
Αλήθεια, εσύ πόσο νέος είσαι;
Φίλος είναι με αρκετά μέλη της Λέσχης. Λόγω της παρουσίας μας στον ευρύτερο πολιτικό χώρο.
Εντάξει, τώρα; Ετοίμασες το δελτίο πληροφοριών προς την ασφάλεια;
https://www.phorum.com.gr/viewtopic.php?t=3271&start=465#p2340878
Πόσο χρόνο χαλάς για εμάς; Από το 2022, μας κράζεις σε άσχετα fora;
Πόση προσπάθεια κάνεις για να βρεις αυτά τα ευφυή ψευδώνυμα;
Να ξέρεις ότι για μένα (μόνο για μένα), έχεις περάσει σε επίπεδο Cult. Πως είναι οι βιντεοκασέτες του '80 ή το παλιό ΠΑΣΟΚ το ορθόδοξο;
Έτσι σε βλέπω. Εσένα και τον Άδωνι.
Μια χάρη σου ζητώ, μόνο. Μην λερώνεις με τον ομοερωτισμό σου και το μπλογκ του Ιππότη. Αν και το 2022 έγραψες το κάτωθι :
"Φυσιογνωμικά μόνο, τούτοι δω είναι Πρασουλικοί",
δεν το λέρωσες τότε. Γιατί το κάνεις τώρα;
Μείνε εδώ, που σε καταλαβαίνουμε και σε αποθεώνουμε ως πρωταγωνιστή της ταινίας "The Κόπανοι".
Τα τοξικά ανθρωπάρια, τα κνώδαλα και οι άδειοι δίποδοι ντενεκέδες της μάζας, επειδή πνίγονται στη δική τους αποτυχία, στη μιζέρια και στο άγχος της ψεύτικης βιτρίνας τους, ψάχνουν μόνιμα να βρουν ψεγάδι στους ανθρώπους της ουσίας για να χορτάσουν τη ΑΚΟΡΕΣΤΗ ζήλια τους.
Κυβερνητική σκοπιμότητα με ανθρώπους του κυβερνητικού περιβάλλοντος εμπλεκόμενους; Ποιος ξέρει; Πολύ θολό το τοπίο ακόμη.
Έχουμε και τους μεσαίας δυναμικής ανερχόμενους επιχειρηματίες στην εστίαση και τους φούρνους, που βγήκαν στην σέντρα, επίσης. Τι συμβαίνει; Δεν έδωσαν τα εχέγγυα στα ανώτερα κλιμάκια της ελίτ; Ή μήπως είναι προειδοποιητικές βολές του Τραμπ ή κάποιου άλλου εξωτερικού παράγοντα και δεν το ελέγχει ο Μητσοτάκης; Ή, πάλι, το κάνει ο Μητσοτάκης με άλλους πυρήνες εξουσίας, όπως έγινε με την πρέσβειρα; Αλλά με τους δικούς του ανθρώπους στο μπάσκετ δεν ταιριάζει κάτι τέτοιο.
Είναι πολύ νωρίς. Δεν έχουμε στοιχεία.
Οπότε, προσπαθεί να σκεπάσει το εξαιρετικά δυσάρεστο για τον ελληνισμό αυτό γεγονός με σκάνδαλα μεγατόνων, για τα οποία όπως φαίνεται γνώριζε τα πάντα και τα είχε στο συρτάρι έτοιμα να τα βγάλει στην δημοσιότητα με την πρώτη δυσάρεστη τροπή των εξελίξεων στα θέματα των θαλασσίων ζωνών.
Και εκτιμώ ότι δεν θα είναι τα πρώτα που θα βγουν στην επιφάνεια, διότι έρχονται και άλλες πολύ δυσάρεστες εξελίξεις στην γεωπολιτική σκακιέρα για τον ελληνισμό.
Από την άλλη, εσύ δεν λες και ξαναλές, ρε Τέλη, ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι ανίκανοι για σπουδαία πράγματα; Είναι δυνατόν ένας λαός ανίκανος για σπουδαία (κατά δική σου περιγραφή) να αντιδρούσε έντονα για ένα διπλωματικό θέμα εξωτερικής πολιτικής, που αφορά συμφωνίες οικονομικού περιεχόμένου; Θα δεχόταν η κυβέρνηση μια κάποια κριτική , αλλά σιγά μην καιγόταν καρφί στον μέσο δυνητικό ψηφοφόρο της ΝΔ αν θα χάλαγε ο Ερντογάν το πλάνο της Ελλάδας για την ΑΟΖ και την εκμετάλλευση κοιτασμάτων. Εδώ αλωνίζουν τα Σκόπια ως Μακεδονία και οι ψευτοπατριώτες του αστικού ευρωπαϊσμού κάνουν τα παγώνια, θα προκαλούσαν τέτοιο πλήγμα για την ΑΟΖ και τον ορυκτό πλούτο; Δεν είναι σίγουρο.
Στο θέμα του μπάσκετ βάλε και τον παράγοντα Δημήτρη Γιαννακόπουλο, ως κληρονόμο του συστήματος Βασιλακόπουλου στην εξίσωση. Τουλάχιστον, αυτός είναι ο άμεσα κερδισμένος. Το παλιό σύστημα Βασιλακόπουλου πήρε ξανά τον έλεγχο του μπάσκετ στα χέρια του. Ποιος ξέρει πώς διασυνδέεται αυτό με συσχετισμούς που μετρά προεκλογικά ο Μητσοτάκης και συνυπολογίζουν άλλες ελίτ που καθορίζουν τα του τόπου μας;
Ακόμη είναι στο σκοτάδι αυτή η ιστορία με τις διώξεις των απατεώνων κατά τις τελευταίες μέρες.
Σε αλλεπάλληλες εμετικές δηλώσεις η διοίκηση του Azov, θέλοντας να δώσει τα διαπιστευτήριά της στο ΝΑΤΟ, ξεφτίλισε τα πάντα δημοσιεύοντας κείμενα για την Άννα Φρανκ, του Ναζί Ρώσους και το πόσο δίκιο είχε ο Τσόρτσιλ.
Νίκος Γόδας: Ο Μακελάρης του Πειραιά.
🔴 Γεννιέται στο Αϊβαλί το 1921. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή η οικογένειά του εγκαθίσταται στον Πειραιά.
🔴 Στα Δεκεμβριανά λαμβάνει μέρος στις δολοφονίες του «Ασύλου της Κοκκινιάς», εκεί που εκατοντάδες Πειραιώτες πατριώτες (εθνικόφρονες τους λέγανε τότε) δολοφονήθηκαν από τους κομμουνιστές.
🔴 Το 1945 συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο για τα εγκλήματά του, σε μια αίθουσα κατάμεστη από τους συγγενείς των θυμάτων του.
🔴 Το 1948 εκτελέστηκε. Πολλά χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε η φήμη ότι την ώρα της εκτέλεσης φορούσε τη φανελα του Ολυμπιακού. Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Θανάσης Σκρουμπέλος ερεύνησε το ζήτημα διεξοδικά και κατέληξε ότι πρόκειται περί μυθεύματος.
🔴 Δολοφόνησε πολλούς Πειραιώτες Ολυμπιακούς Πατριώτες. Πρόδωσε την Ελλάδα, τον Πειραιά και τον Ολυμπιακό. Φυσικά στο τέλος είχε την κατάληξη που έχουν συνήθως οι προδότες στην Ελλάδα, από τον Εφιάλτη και το Νενέκο μέχρι τον Βελουχιώτη και τον Μπελογιάννη.
Η ιστορική εμπειρία έχει καταδείξει πλειστάκις και πέραν πάσης αμφισβητήσεως, ότι απέναντι σε μία τέτοιας έντασης σαρωτική επέλαση, κάθε απέλπιδα πρωτοβουλία αντίστασης καθίσταται όχι απλώς μάταιη, αλλά εκ προοιμίου παντελώς καταδικασμένη.
Ας ελπίσουμε λοιπόν η Θεία Πρόνοια να βάλει υπό την πάλλευκη φτερούγα της τον Ιππότη προκειμένου να τον προστατεύσει αποτελεσματικά. Ειδάλλως, πολύ φοβούμαι ότι τα πράγματα για εκείνον να γίνουν προσεχώς πολύ, μα πάρα πολύ δύσκολα...
Την καλησπέρα μου.
https://xrisiavgi.com/2026/10/26/20/173334/
Κάποιοι είμαστε σε μια ηλικία και θυμόμαστε τι συνέβη εκείνη την περίοδο. Όποιος από τους πιτσιρικάδες έχει καθαρό νου, θα καταλάβει τι πρέπει να πιστέψει. Όποιος δεν έχει καθαρό νου, μου είναι και αδιάφορος. Ας πιστεύει τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.
Τον Νοέμβριο του 1995 κορυφώθηκε μια πολιτική ένταση στους χώρους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του αναρχισμού, η οποία είχε τις αφετηρίες της στην δεκαετία του '80. Δεν θα ήταν λάθος αν υποστήριζα ότι "το 1995 τελείωσε η δεκαετία του '80 για τους αναρχικούς". Από εκείνο τον Νοέμβριο και μετά το κίνημα τους έγινε υποτονικό για τα επόμενα έξι εφτά χρόνια, αντικαταστάθηκαν τα περισσότερα μέλη του, άλλαξε γενικότερα η μορφή του και απέκτησε πάλι μεγάλη δυναμική, σταδιακά πάντοτε, από τα 2002-3 και μετά.
Τον Νοέμβριο του 1995 γίνονταν απεργίες και κινητοποιήσεις στις φυλακές και σε άλλους εργασικούς χώρους από αριστερά σχήματα. Η φοιτητική πορεία για το Πολυτεχνείο είχε ακόμη την ένταση που απέκτησε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80. Αναρχικοί και αριστεροί φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο του Πολυτεχνείου δυο-τρεις μέρες πριν την μεγάλη πορεία. Την 17η Νοεμβρίου μπήκαν και άλλοι διαδηλωτές, μη φοιτητές πολλοί από αυτούς, μέσα στην κατάληψη. Το κτίριο είχε καταληφθεί από 2000 και επιπλέον άτομα!!
Στις πύλες του μπαινόβγαιναν οι γνωστοί μπαχαλάκηδες της εποχής, πάνκηδες και λοιποί, που πετούσαν μολότωφ, πέτρες και αντικείμενα, έκαιγαν ελληνικές σημαίες και όταν τα ΜΑΤ έκαναν μια επίθεση, επέστρεφαν στο άσυλο του Πολυτεχνείου. Επειδή οι καταληψίες ήταν πολλοί, έκαναν εντυπωσιακες εξόδους και απλώνονταν στους γύρω δρόμους με καταστροφικές ορέξεις, μέχρι να τους πιέσουν ξανά οι αστυνομικοί και να επιστρέψουν στην ασφάλεια του ασύλου.
Το απόγευμα της ίδιας μέρας μέλη της ΧΑ συγκεντρώθηκαν στα γραφεία του κόμματος και έκαναν ντου στο Πολυτεχνείο. Έφτασαν μέχρι την Στουρνάρη, βγήκαν για λίγο στην Πατησίων, γενικά προσπάθησαν να επιτεθούν στους μπαχαλάκηδες που έκαιγαν την ελληνική σημαία σε γύρω δρόμους. Το είχαν κάνει και την προηγούμενη χρονιά. Αλλά, προφανώς, δεν έκλεισαν τους καταληψίες μέσα λόγω της πορείας τους. Τα μέλη της ΧΑ (και άλλοι εθνικιστές που ήταν εκεί) δεν ξεπερνούσαν τα σαράντα άτομα. Οι καταληψίες ήταν παραπάνω από 2000.
Στους γύρω δρόμους έγιναν μάχες αλλά εκείνο που φοβούνταν οι καταληψίες ήταν μήπως συλληφθούν από τα ΜΑΤ και τους άντρες της ασφάλειας (ασχέτως αν στο τέλος συνέλαβαν και ορισμένους ΧΑτες, όταν δόθηκε η σχετική άδεια). Για αυτό και δεν εκκαθάρισαν την συγκέντρωση της ΧΑ. Πόσο μάλλον να την φοβηθούν.
Κάποια στιγμή, μετά τα μεσάνυχτα, τα μέλη της ΧΑ αποχώρησαν. Η κατάληψη συνεχίστηκε μέχρι το πρωί όταν και η αστυνομία πήρε την άδεια να επέμβει στον χώρο του ασύλου. Είχαν μείνει 550 με 600 άτομα στο Πολυτεχνείο. Ήταν το ράγκναροκ των αναρχικών εξείνης της περιόδου.
Με το να μην αποχωρήσουν και να παραμείνουν μέχρι τέλους, έδωσαν την ευκαιρία στο κράτος να αποκεφαλίσει το κίνημα τους. Εξακόσιες περίπου συλλήψεις και δίκες που ακολούθησαν. Χωρίς μεγάλες ποινές, αλλά με όλο τον πυρήνα του κινήματός τους στα χέρια των αρχών. Με ονοματεπώνυμα και φωτογραφίες. Από εκεί και μετά τους πήρε η κάτω βόλτα. Άλλη μια χρονιά προσπάθησαν να κάνουν τα δικά τους κι έπειτα ήταν τόσο λίγοι και αποδυναμωμένοι ώστε να τους πετάξουν έξω από το Πολυτεχνείο οι ΚΝίτες, από το 1997 και μετά. Από τότε σταμάτησε να γίνεται το Πολυτεχνείο επίκεντρο των επεισοδίων.
Κατά την περίοδο 1996-2003 το κίνημα των αναρχικών και τα Εξάρχεια έπνεαν τα λοίσθια. Πήραν ξανά τα πάνω τους την περίοδο Κωστάκη Καραμανλή, με τους νόμους-πλαίσια της Κουτσίκου ως υπουργού παιδείας. Εκεί άρχισαν να μαζεύουν μαζικά κόσμο και πάλι, να κάνουν κάθε Πέμπτη επεισόδια στο κέντρο, μέχρι που ήρθε ο θάνατος του Γρηγορόπουλου και απέκτησαν την μεγαλύτερη δυναμική της ιστορίας τους στην Ελλάδα, για να πέσουν πάλι αργότερα, την περίοδο των Αγανακτισμένων.
Δεν είμαι Χατης αλλά έτυχε εκείνη τη περίοδο να κάνω παρέα με παιδιά από γραφεία και θυμάμαι με απόλυτη λεπτομέρεια πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα . Για όλα τα άλλα που είπε ο από πάνω δεν έχω εικόνα δεν ήμουν