Ανταπόκριση από τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για το μακεδονικό: Παρασκευή 15/6/2018 και Σαββάτο 16/6/2018

                                                           του Σταμάτη Μαμούτου

Ανάμικτα συναισθήματα και εντυπώσεις μου άφησε το συλλαλητήριο κατά της συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ, που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο στην πλατεία Συντάγματος. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Όπως είχα γράψει σε παλαιότερη ανάρτηση, τα συλλαλητήρια για το μακεδονικό που πραγματοποιήθηκαν το χειμώνα ήταν εξαιρετικά επιτυχημένα. Και τούτο όχι μόνο γιατί κατάφεραν να κινητοποιήσουν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου. Αλλά γιατί, ταυτόχρονα, έδωσαν την ευκαιρία σε κάποιους ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους και ανθρώπους με δημόσιο λόγο να τοποθετηθούν εκφράζοντας εθνοκεντρικές θέσεις. Για πρώτη φορά, μετά από πολλά χρόνια, στο πεδίο του λόγου και των ιδεών υπήρξε αντίπαλο δέος στην μακροχρόνια και άνευ αντιλόγου κυριαρχία του διεθνισμού (φιλελεύθερου ή μαρξιστικού).

Είχα σημειώσει τότε ότι παρουσιαζόταν μια χρυσή ευκαιρία. Μολονότι οι προοπτικές της επιτυχίας του αιτήματος να μην χρησιμοποιήσουν τα Σκόπια το όνομα Μακεδονία ήταν μικρές γιατί οι γεωπολιτικοί παίκτες του δυτικού παράγοντα δούλευαν νυχθημερόν εναντίον των ελληνικών συμφερόντων, μέσα από τα συλλαλητήρια δινόταν η ευκαιρία σε ένα δίκτυο ανθρώπων να οργανώσουν σε μια αρχική βάση τη λαϊκή μας άμυνα. Αυτό θα γινόταν εφικτό αν το δίκτυο των ακαδημαϊκών, των ανθρώπων της αγοράς, των δημοσιογράφων και των ομάδων του παραδοσιοκρατικού χώρου που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, έβρισκε έναν δίαυλο συνεννόησης κι οργάνωνε, ως μια «ελίτ αξιών», τις λαϊκές αντιδράσεις στις διάφορες μεθοδεύσεις των μηχανισμών της παγκοσμιοποίησης. Γιατί, ασφαλώς, δεν είναι μόνο το μακεδονικό για το οποίο οι εθνικά σκεπτόμενοι Έλληνες οφείλουμε να αντιδράσουμε. Υπάρχει πληθώρα πολιτικών επιλογών του εξουσιαστικού συστήματος τις οποίες πρέπει να παρεμποδίσουμε απ’ το να γίνουν πράξη.

Ωστόσο, πρακτικά αποδείχτηκε δύσκολο για ορισμένους να αποτινάξουν τα αστικά τους κατάλοιπα. Όσες φορές κι αν προσπάθησα να προωθήσω αυτή μου την ιδέα σε συνελεύσεις και συνεδριάσεις (διαφορετικών) ομαδώσεων που είχαν μικρή ή μεγάλη οργανωτική συμμετοχή στα συλλαλητήρια, μολονότι η πρότασή μου υπερψηφιζόταν από την πλειοψηφία, προσέκρουα πάνω στη δίψα ορισμένων (οι οποίοι είχαν κομβικό ρόλο στο όλο θέμα) να «σώσουν την Ελλάδα, δημιουργώντας νέα κομματικά σχήματα». Μάταια αγωνίστηκα να εξηγήσω ότι δεν αρκούσαν τα συλλαλητήρια και πως έπρεπε να γίνουν επιπλέον δράσεις (όπως εκδηλώσεις, ντοκιμαντέρ κ.α) προκειμένου να κρατήσουμε το μακεδονικό ζήτημα ζωντανό στη συνείδηση του κόσμου. Μάταια δοκίμασα να τους κάνω να αντιληφθούν ότι όσο εκείνοι ονειρεύονταν νέα κόμματα, ο Τσίπρας, η Μέρκελ και οι Η.Π.Α προχωρούσαν στην υλοποίηση των σχεδιασμών τους. Μάταια επιχείρησα να τους πείσω ότι προκειμένου να αντιδράσει ο κόσμος χρειάζεται να τον κινητοποιήσει μια ισχυρή δομή ενώ σήμερα τα κόμματα και οι κυβερνήσεις, λόγω της παγκοσμιοποίησης, έχουν απολέσει μεγάλο μέρος της παλιότερης εξουσιαστικής τους δυναμικής. Όταν εξέθετα τις απόψεις μου οι περισσότεροι συμφωνούσαν. Στο τέλος, όμως, κάποιο «αόρατο χέρι» παρενέβαινε και οι προτάσεις μου δεν υλοποιούνταν.

Δυστυχώς επιβεβαιώθηκα στο περιστατικό της απώθησης του Μπουτάρη από την εκδήλωση για τα θύματα της ποντιακής γενοκτονίας. Το περιστατικό το οποίο οδήγησε σε συλλήψεις είκοσι αγανακτισμένων συμπολιτών μας, που πάνω στον εκνευρισμό τους απάντησαν στις προκλήσεις του Μπουτάρη με τον γνωστό τρόπο. Ρώτησα τότε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν το εκτενές δίκτυο των ανθρώπων που αναπτύχθηκε γύρω από τα συλλαλητήρια για το μακεδονικό αναλάμβανε εκ νέου δράση. Κι αν, εξοστρακίζοντας όσους ονειρεύονται βουλευτικές καρέκλες, οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι κρατούσαν το δίκτυο ενεργό και αποφάσιζαν να στείλουν δυο δικηγόρους προκειμένου να αναλάβουν τους συλληφθέντες δωρεάν. Κι αν κάποιοι ακαδημαϊκοί ή δημοσιογράφοι που είχαν τοποθετηθεί σωστά για το μακεδονικό, έγραφαν σε εφημερίδες μαζικής κυκλοφορίας άρθρα στα οποία μολονότι θα καταδίκαζαν την βία, θα καταδείκνυαν παράλληλα τη δικαιολογημένη αγανάκτηση εκείνων που επιτέθηκαν στον Μπουτάρη. Κι αν τέλος οι συλληφθέντες είχαν την συμπαράσταση πολλών από εμάς έξω από το δικαστήριο. 

Πως θα ένιωθαν τότε οι συλληφθέντες αλλά και οι υπόλοιποι που ήταν παρόντες; Δεν θα είχαν την ασφαλή αίσθηση ενός υπόβαθρου στο οποίο θα μπορούσαν να στηριχτούν και να συνεχίσουν την λαϊκή αντίσταση ενάντια στο κατεστημένο του εξουσιαστικού διεθνισμού; Ασφαλώς και θα την είχαν. Αντ’ αυτού, τι συμβαίνει σήμερα; Είναι ακάλυπτοι και αβοήθητοι, είναι αναγκασμένοι να κάνουν δηλώσεις μετάνοιας και να βιώνουν την πίεση των οικογενειών τους για το λάθος να εμπλακούν σε κάτι που δεν μπορούν να στηρίξουν. Υπό αυτές τις συνθήκες πόσο πιθανό είναι να συμμετάσχουν ξανά σε κάποιες αντισυστημικές πρωτοβουλίες, τόσο αυτοί όσο και οι υπόλοιποι που ήταν παρόντες σε εκείνη την εκδήλωση; Μάλλον λίγες. Αποτέλεσε το εν λόγω περιστατικό και η έλλειψη υποστήριξης των συλληφθέντων ένα παράδειγμα που κάνει όσους έχουν την πρόθεση να συγκρουστούν με την εξουσιαστική ελίτ να το ξανασκεφτούν; Σαφώς και ναι. Είναι, λοιπόν, δυνατό υπό αυτές τις συνθήκες να προκύψει κάτι καλό για την ελληνική κοινωνία και να μπορέσει η λαϊκή βάση να υπερασπιστεί εθνικά ωφέλιμες επιλογές; Σίγουρα όχι.

Εφόσον υφίσταται αυτή η αδράνεια και δεν έγινε εφικτό να κεφαλαιοποιήσουμε τις διαδηλώσεις για το μακεδονικό ο Τσίπρας προχώρησε γρήγορα στη συμφωνία με τον Ζάεφ. Από την μεριά του κόσμου που αντιδρά σε αυτή τη συμφωνία οι πρώτες κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν με οργανωτική επιτυχία σε πόλεις της επαρχίας. Δεν γνωρίζω, όμως, αν ο κατακερματισμός των διαδηλώσεων ήταν σωστή μέθοδος πίεσης προς την κυβέρνηση. Από την άλλη, ίσως ήταν ο κατάλληλος τρόπος ώστε ορισμένοι να κάνουν πρόβες σε διαφορετικά εκλογικά ακροατήρια….

Κάπως έτσι καταλήξαμε στην πρώτη μικρή συγκέντρωση διαμαρτυρίας που έγινε την Παρασκευή στην πλατεία Συντάγματος και στην μεγάλη που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο. Η αλήθεια είναι ότι οι συνθήκες πριν τις διαδηλώσεις δεν ήταν ευοίωνες. Πρώτον γιατί έχουν συμβεί όλα όσα αναφέρω πιο πάνω. Δεύτερον γιατί έχουν προκύψει κάποιες ρωγμές ανάμεσα στις οργανωτικές ομάδες των συλλαλητηρίων, με αποτέλεσμα την έλλειψη σωστού συντονισμού. Και τρίτον γιατί οι δυο πρόσφατες συγκεντρώσεις ανακοινώθηκαν αμέσως μετά την πρόταση μομφής της Νέας Δημοκρατίας, πράγμα που έδωσε την ευκαιρία στο εν λόγω αντεθνικό κόμμα να τις παρουσιάσει ως ευκαιρίες πίεσης για την επίτευξη των σκοπών του.


Έχοντας αυτά ως δεδομένα εκτιμώ ότι η προσέλευση του κόσμου, που το Σάββατο ήταν αρκετός ώστε να γεμίσει όλο το πάνω μέρος της πλατείας Συντάγματος, τον προαύλιο χώρο του άγνωστου στρατιώτη και τον δρόμο, ήταν σχετικά ικανοποιητική. Ασφαλώς θα μπορούσε να είναι και μεγαλύτερη. Ωστόσο, ένας φίλος μου επισήμανε ότι η συγκέντρωση του Σαββάτου ήταν πολύ μεγαλύτερη από τις προεκλογικές συγκεντρώσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ κι αυτό λέει πολλά.


Την Παρασκευή η συγκέντρωση ήταν μικρότερη. Στην πλήρη της έκταση μάζεψε γύρω στα τετρακόσια άτομα. Όταν έφτασα στον χώρο συνάντησα διάσπαρτους πυρήνες από γνωστές ομάδες. Στο πάνω μέρος της πλατείας Συντάγματος ήταν ο κύκλος του Μίκη Θεοδωράκη. Ακριβώς απέναντι, στο προαύλιο του άγνωστου στρατιώτη, βρισκόταν ένας πυρήνας της κίνησης ΑΡΔΗΝ. Εκατέρωθεν υπήρχαν εκπρόσωποι εθνικιστικών ομάδων ενώ μεγάλη παρουσία είχαν και σύλλογοι εκκλησιαστικών οργανώσεων.


Το Σάββατο η προσέλευση του κόσμου ήταν ικανοποιητική. Γύρω στις εφτά το απόγευμα, όταν οι συγκεντρωμένοι άρχισαν να πληθαίνουν, χωρίς καμιά αφορμή, η αστυνομία ξεκίνησε τη ρίψη δακρυγόνων. Ακολουθώντας τη γνωστή της τακτική να υπηρετεί τα συμφέροντα οποιοδήποτε άλλου εκτός του ελληνικού λαού, με τις συνεχείς ρίψεις κατάφερε να διώξει αρκετό κόσμο από την συγκέντρωση και να στείλει μερικούς διαδηλωτές που είχαν αναπνευστικά προβλήματα στο νοσοκομείο. 


Η τακτική αυτή εφαρμόστηκε αρκετές φορές ώστε να τρομοκρατήσει τους συγκεντρωμένους των μεγαλύτερων ηλικιών. Μόλις ο στόχος επετεύχθη και στη συγκέντρωση απέμεινε γύρω στις 5.000 κόσμος, τα πνεύματα ηρέμησαν. Δεν υπήρχε πλέον κανένας λόγος από τη μεριά της εξουσίας να προκαλέσει επεισόδια. Από τις οκτώ μέχρι τις εννιά και μισή η συγκέντρωση συνεχίστηκε δίχως αστυνομικές επιθέσεις.


Ωστόσο μόλις μαθεύτηκε ότι εντός του κοινοβουλίου όλα κύλησαν ομαλά για την κυβέρνηση, μια ομάδα εβδομήντα περίπου νεαρών, που κινούνταν αυτόνομα και δεν είχαν σχέση με κανένα κόμμα και καμιά οργάνωση από όσες συμμετείχαν στη συγκέντρωση, άρχισε να πετροβολά τις αστυνομικές δυνάμεις. Η σύγκρουση αυτή διήρκεσε κοντά μια ώρα. Οι αστυνομικοί δεν επιτέθηκαν. Απλώς συνέχισαν να εκτοξεύουν χημικά με αποτέλεσμα να πνίξουν την πλατεία στα ασφυξιογόνα αέρια και η συγκέντρωση σταδιακά να διαλυθεί μετά τις δέκα και μισή.


Σε αυτό το σημείο προέκυψε ένα θέμα που έχει νόημα να συζητηθεί. Υπήρξαν διαδηλωτές οι οποίοι στήριξαν τους νεαρούς που ξεκίνησαν τον πετροπόλεμο, αντιλαμβανόμενοι την αγανάκτησή τους. Ωστόσο οι περισσότεροι είχαν αρνητική στάση και θεώρησαν την πρακτική αυτή ως προβοκάτσια που εξυπηρέτησε την κυβέρνηση. Η δική μου θέση βρίσκεται κάπου στο ενδιάμεσο.


Έχοντας άμεση οπτική επαφή μπορώ να δηλώσω με βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει καμιά περίπτωση οι πιτσιρικάδες αυτοί να ήταν συνειδητοί προβοκάτορες. Καθ’ όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης με τα ΜΑΤ, οι νεαροί έριξαν ένα καπνογόνο και μια φωτοβολίδα. Όλα τα υπόλοιπα πολεμοφόδιά τους ήταν απλώς πέτρες και αντικείμενα που μάζευαν απ’ το δρόμο. Κάποιος, λοιπόν, που είναι συνειδητός προβοκάτορας πηγαίνει σε διαδηλώσεις διαθέτοντας πυροτεχνήματα, οικοδομικά και κηπουρικά υλικά, καθώς και άλλα εξαρτήματα, προκειμένου να κάνει φθορές και να χτυπηθεί με τους εξοπλισμένους αστυνομικούς. Σε ένα σύνολο εβδομήντα ανθρώπων όταν οι εξήντα δεν έχουν ούτε κράνη, ούτε ρόπαλα, ούτε μολότοφ κι απλώς βγάζουν τις μπλούζες τους και τις χρησιμοποιούν ως μαντήλια για να προστατευτούν απ’ τα δακρυγόνα, θεωρώ ότι είναι αστείο να μιλάμε για απεσταλμένους προβοκάτορες. Εξαιρώντας γύρω στα δέκα άτομα που έπαιξαν πιο κομβικό ρόλο, οι υπόλοιποι ήταν προφανές ότι αποτελούσαν εφήβους και παιδιά με εθνικιστικές ιδέες που νιώθοντας να ασφυκτιούν στον κόσμο της παγκοσμιοποιημένης εποχής μας, ακολούθησαν μια πρακτική που έχουν λανσάρει ιδεολογικοί αντίπαλοι, για να εκτονώσουν τη συσσωρευμένη τους οργή και να ξεσπάσουν.   


Από την άλλη αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η πρακτική, μολονότι προσφέρει εκτόνωση, δεν αποφέρει κανένα πολιτικό κέρδος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα καλύτερα αποτελέσματα διαδηλώσεων, κατά τα τελευταία έτη, προέκυψαν το 2011 από το κίνημα των αγανακτισμένων όταν και δεν υπήρχαν συγκρούσεις. Εύχομαι κάποια στιγμή αυτοί οι πιτσιρικάδες να καταλάβουν ότι ο πολιτικός αγώνας -και ιδίως στο όνομα του εθνικισμού- είναι κάτι πολύ σημαντικότερο από το να επιδεικνύει κανείς στους αντιφάδες πως μπορεί να κρατήσει, όπως κι εκείνοι, τους δρόμους των Αθηνών για λίγη ώρα, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν.

Αυτά συνέβησαν, σε γενικές γραμμές, στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκαν στην πλατεία Συντάγματος. Συγκεντρώσεις που από την μια δεν προσέφεραν κάτι καινούργιο, πέρα από την υπεράσπιση της τιμής των Ελλήνων πατριωτών. Αλλά που, από την άλλη, επιβεβαίωσαν ότι υπάρχουν προοπτικές για την ανάπτυξη ενός παραδοσιοκρατικού κοινωνικού ρεύματος. Αρκεί να παραγκωνιστούν από το προσκήνιο οι φορείς των παρωχημένων αντιλήψεων και οι εγκάθετοι της δεξιάς….

Ανακοίνωση για τις εξελίξεις στο μακεδονικό ζήτημα μετά τη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ

Είναι άραγε καλό ή κακό να επιβεβαιώνονται κάποιες αρνητικές εκτιμήσεις της λέσχης μας; Μάλλον καλό όσον αφορά την απόδειξη της λογικής συγκρότησης των μελών της. Αλλά και κακό γιατί καταδεικνύουν ότι «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα», που λέει και ο θυμόσοφος λαός.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, τον Φεβρουάριο είχε γράψει ο Σταμάτης στην ανταπόκριση του αθηναϊκού συλλαλητηρίου για το μακεδονικό το εξής: «Η επιφύλαξή μου είχε να κάνει με το κατά πόσο μπορούν οι αντιδράσεις του ελληνικού λαού να αλλάξουν τη ροή γεωπολιτικών ζητημάτων στα οποία εμπλέκονται δυνάμεις με την ισχύ των Η.Π.Α και της Ε.Ε.».

Τελικά αποδείχτηκε ότι, πράγματι, οι πιέσεις των Η.Π.Α και της Ε.Ε οδήγησαν σε μια εξευτελιστική για την χώρα μας συμφωνία. Οι Σκοπιανοί βαφτίζονται μακεδόνες και με την βούλα. Το πιο αποκαρδιωτικό, όμως, είναι ότι όλες οι κινητοποιήσεις του ελληνικού λαού για το μακεδονικό δεν δείχνουν να γονιμοποιούν ένα πλατύ, πατριωτικό, λαϊκό κίνημα. Γιατί προκειμένου να υπάρξει κάτι τέτοιο, όπως γράψαμε και στο αφισάκι για την υπόθεση Μπουτάρη, πρέπει να δικτυωθούν παράλληλοι πυρήνες διαφόρων κοινωνικών ομάδων με στόχο να συνθέσουν ένα παραδοσιοκρατικό κίνημα. Πρέπει να δημιουργηθεί, δηλαδή, μια ανιδιοτελής "ελίτ αξιών" αποτελούμενη από ανθρώπους του πνεύματος, φοιτητές, δημοσιογράφους και κοινωνικές ενώσεις, που δρώντας συντονισμένα θα δώσουν παραδοσιοκρατικό προσανατολισμό στην ελληνική κοινωνία.

Αλλά, δυστυχώς, αυτός ο στόχος προσκρούει στην επιθυμία ορισμένων να «σώσουν την Ελλάδα» μέσα από το σχηματισμό κομμάτων, που στις επερχόμενες εκλογές θα τους προσφέρουν τις ανέσεις του βουλευτικού αξιώματος. Αδιόρθωτοι, παραμυθατζήδες, λιγούρηδες του αστισμού, μεταπολιτευτικά απολιθωμένα απομεινάρια με υψηλό κοινωνικό status, απλώνουν τη σκιά τους πάνω από τον πολιτικό χώρο που θα μπορούσε να γεννήσει ένα ελληνικό παραδοσιοκρατικό κίνημα, έχοντας ως στόχο να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη.

Τουλάχιστον, ως ολιγομελής λέσχη, έχουμε την ικανοποίηση ότι δεν παίζουμε τα παιχνίδια τους. Λυπόμαστε, όμως, γιατί είμαστε λίγοι σε αριθμό προκειμένου να τους στείλουμε κλωτσηδόν εκεί που τους πρέπει. Εικάζουμε ότι θα το κάνει για λογαριασμό μας η ιστορία.

Το Μακεδονικό ζήτημα, το ντου στον Μπουτάρη και η κοινωνική αντίδραση

Με αφορμή τα νέα συλλαλητήρια για το μακεδονικό ζήτημα και τα όσα έλαβαν χώρα πριν λίγες ημέρες σε εκδήλωση για τα θύματα του ποντιακού ελληνισμού, η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ κυκλοφόρησε και ξεκίνησε την τοιχοκόλληση μιας νέας αφίσας-εφημερίδας δρόμου. Το κείμενό που περιέχει είναι το εξής:

Πριν λίγο καιρό, ακούσαμε τα Μ.Μ.Ε και τα περισσότερα κόμματα  να κάνουν λόγο για «φασιστική» επίθεση κατά του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη.  Ασφαλώς, οι mediaκές και οι κομματικές δομές εξουσίας αναπαρήγαγαν την προπαγανδιστική τους τακτική να απεκδύουν τον εθνικισμό από το ιδεολογικό του περιεχόμενο και να προσπαθούν να τον συνδέσουν προβοκατόρικα με κάθε μορφή πολιτικής βίας. Από την άλλη, εκείνο που προβληματίζει είναι  η απουσία ενός παραδοσιοκρατικού κοινωνικού δικτύου, το οποίο θα μπορούσε να αρθρώσει αντίλογο.

Πόσο διαφορετικά θα ήταν άραγε τα πράγματα, αν υπήρχαν θαρραλέοι δικηγόροι που θα υπερασπίζονταν αφιλοκερδώς τους κατηγορούμενους; Κι αν κάποιοι πατριώτες στοχαστές τοποθετούνταν δημοσίως προκειμένου να θυμίσουν τη φραστική βία που χρησιμοποιεί ο Μπουτάρης κατά καιρούς, η οποία προκάλεσε αυτή την ομολογουμένως επιθετική πράξη. Και αν, τέλος, ορισμένες συλλογικότητες υποστήριζαν τους προσαχθέντες με συγκεντρώσεις συμπαράστασης.

Αναμφίβολα, σε μια τέτοια περίπτωση, η συμπαιγνία των διεθνιστών που άνοιξε τον κρουνό της καταιγιστικής προπαγάνδας με αφορμή το περιστατικό Μπουτάρη, δεν θα είχε εύκολο έργο. Ταυτόχρονα, η λαϊκή βάση της ελληνικής κοινωνίας θα αισθανόταν ασφαλέστερη, διαθέτοντας ένα υπόβαθρο για να στηρίξει την αντίδρασή της.

Αντ’ αυτού, ακούσαμε για μια ακόμη φορά τους ψευτοπατριώτες της Δεξιάς να μιλούν αόριστα, χωρίς ασφαλώς να κάνουν  κάτι περαιτέρω για να οργανώσουν μια δυναμική υποστήριξη των κατηγορουμένων και για να προκρίνουν έναν δομημένο αντίλογο στην επιχειρηματολογία των διεθνιστικών «ιών» και των ξένων πρεσβειών που κατευθύνουν τη ζωή του τόπου.

Κοντολογίς, η υπόθεση Μπουτάρη κατέδειξε ότι είναι άμεση ανάγκη να οργανωθούν, μη κομματικά, παραδοσιοκρατικά κοινωνικά δίκτυα. Οι Έλληνες πατριώτες, εκτός απ’ την ιστορία της Μακεδονίας μας, οφείλουμε να υπερασπιστούμε και τις δυνατότητες της κοινωνικής μας αντίδρασης.

Συνέντευξη του συγκροτήματος Upon Revival στον Σταμάτη Μαμούτο


Το neometal ελληνικό συγκρότημα Upon Revival ήταν καλεσμόένο στην εκπομπή του Σταμάτη Μαμούτου μετά την κυκλοφορία του πρώτου του EP και μίλησε για τα επερχόμενα σχέδιά του

Ανακοίνωση για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ιταλία


Πριν λίγες ώρες ο εγκάθετος της Μέρκελ και των Βρυξελλών, πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, Σέρτζιο Ματαρέλα έθεσε βέτο στον σχηματισμό κυβέρνησης από τα κόμματα που νίκησαν στις τελευταίες εκλογές της γειτονικής μας χώρας. Η πράξη αυτή αποτέλεσε εφαρμογή της σκέψης που κυοφορούν εδώ και καιρό οι θιασώτες της φιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Μιας σκέψης που θέλει τη δημοκρατία και τα δικαιώματά της να διατυμπανίζονται μόνο όταν τα αποτελέσματά τους είναι συμβατά με τους ιδεολογικούς στόχους του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού και να καταπατούνται σε κάθε άλλη περίπτωση.

Σε εμάς η πράξη αυτή του κατάπτυστου συστημικού πολιτικάντη δεν προκαλεί έκπληξη. Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη πατριώτες (εθνικιστές ή αριστεροί) που δεν έχουν αντιληφθεί πως πέρα από τις ιδεολογικές διαφορές υπάρχει ένας κοινός στόχος. Κι αυτός είναι το γκρέμισμα της Ε.Ε. Το ιταλικό παράδειγμα των δυο κομμάτων που συμφώνησαν να κυβερνήσουν είναι ενδεικτικό ενός σωστού προσανατολισμού-ασχέτως αν εμείς ως Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ έχουμε ιδεολογικές επιφυλάξεις και προς τα δυο και αν ο υπάλληλος της Μέρκελ απέτρεψε τον κυβερνητικό τους συνασπισμό προς το παρόν.

Ελπίζουμε ότι οι Ιταλοί μπόρεσαν να αντιληφθούν πως το ιερατείο των Βρυξελλών προετοιμάζει τις πολιτικές εξελίξεις υπό την καθοδήγηση της Μέρκελ. Το έκανε στις ελληνικές εκλογές του 2012. Χρησιμοποιώντας εγχώρια πιόνια όπως ο Αντώνης Σαμαράς, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης, μέσα σε ένα κλίμα mediaκής τρομοκρατίας, οδήγησε την χώρα μας σε επαναληπτικές εκλογές, μέχρι να πάρει το αποτέλεσμα που ήθελε. Το έκανε στις προεδρικές εκλογές της Αυστρίας. Με καλπονοθεία αλλοίωσε το αποτέλεσμα και με μεθοδεύσεις στις επαναληπτικές εκλογές ξαναπήρε εκείνο που ήθελε. Το επιχειρεί ξανά στην περίπτωση της Ιταλίας. Ας ελπίσουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία  του ιταλικού λαού δεν θα υποχωρήσει και θα τολμήσει  πολιτικές επιλογές, που θα απελευθερώσουν τη γείτονα χώρα από την φυλακή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Σταμάτης Μαμούτος στο παρακάτω ραδιοφωνικό απόσπασμα ανατρέχει στην ιστορία άλωσης της Πόλης



Ο Σταμάτης Μαμούτος ανατρέχει στην ιστορία της άλωσης της βασιλεύουσας του μεσαιωνικού ελληνισμού και παρουσιάζει ιστοριογραφικές αναφορές για την μαύρη επέτειο της 29ης Μαΐου.

Αναφέρει επίσης πως οι λαϊκές παραδόσεις και οι θρύλοι για την Πόλη επέζησαν κατά τα χρόνια του οθωμανικού ζυγού και ζυμώθηκαν ιδεολογικά στο ελληνικό ρομαντικό αίτημα της Μεγάλης Ιδέας κατά τον 19ο αιώνα.

Μεγάλο παιδί και μικρός κύριος (Σχετικά με τη νέα περίοδο του περιοδικού Φανταστική Λογοτεχνία και το πότε θα κυκλοφορήσει)

                                                              του Σταμάτη Μαμούτου

Πάνε αρκετά χρόνια από τότε. Βρισκόμουν στο κέντρο των Αθηνών όταν συνάντησα τυχαία μια συνάδελφο από το πεδίο των κοινωνικών επιστημών. Επρόκειτο για μια κοπέλα προοδευτικών πεποιθήσεων, που μελετούσε τους θεωρητικούς της Σχολής της Φρανκφούρτης και άλλους μεταμοντέρνους στοχαστές όπως ο Φουκώ και ο Ντεριντά. Εκείνη την εποχή οι περισσότεροι συνάδελφοι που διαπνέονταν από προοδευτικές αντιλήψεις δεν με έβλεπαν με καλό μάτι. Το γεγονός ότι καταπιανόμουν ερευνητικά με τον Ρομαντισμό, δείχνοντας ενδιαφέρον για την πολιτική του θεωρία, ήταν αρκετό προκειμένου να τους ωθήσει στην απόφαση να με εγγράψουν στην «μαύρη λίστα» των γνωστών τους προσώπων.

Στην καλύτερη περίπτωση με θεωρούσαν ιδιόρρυθμο. Συχνά, όμως, δεν έκρυβαν την αντιπάθειά τους. Μια αντιπάθεια που εξέφραζαν με ψιθύρους πίσω απ’ την πλάτη μου από τους οποίους το μόνο που μπορούσα να συλλάβω με την ακοή μου ήταν η λέξη «φασίστας». Συνήθως τα χαμηλόφωνα σχόλιά τους συνοδεύονταν από αιχμηρές ματιές, τις οποίες απολάμβανα να ανταποδίδω. Και, βέβαια, τα πράγματα γίνονταν ακόμη χειρότερα όταν κάποτε έφτανε στα αυτιά τους η καυτή πληροφορία: «αυτός είναι ο αρχηγός της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ!».

Τελικά, στην παράξενη εποχή μας, μια απ’ τις συνέπειες του σκεπτικού τέτοιων ανθρώπων είναι το να γίνονται -τουλάχιστον ορισμένοι εξ αυτών- συνεπείς αναγνώστες των αρθρογράφων που αντιπαθούν. Η κοπέλα που συνάντησα στο δρόμο αποτέλεσε χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της περίπτωσης. Παρακολουθούσε την αρθρογραφία των εντύπων της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ διακριτικά, προσπαθώντας να εντοπίσει σημεία που θα επιβεβαίωναν την αρχική της εντύπωση. Ωστόσο, εξεπλάγη όταν -σύμφωνα με τα όσα μου είπε η ίδια- διαπίστωσε πως, μολονότι η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ είχε τα περισσότερα από τα γνωρίσματα που θα μπορούσαν να την εντάξουν στο πεδίο των ιδεολογικών της αντιπάλων, το ύφος και η αισθητική των αρθρογράφων της λέσχης ήταν πρωτόγνωρα.


«Είσαι ένα μεγάλο παιδί», την θυμάμαι να μου λέει. «Περίμενα να συναντήσω μια λίγκα τυπικών φανατικών. Όμως τελικά κατάλαβα ότι η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ είναι η πραγματοποίηση του οράματος ενός μεγάλου παιδιού». Ακούγοντάς την χαμογέλασα και παραδέχτηκα πως είχε δίκιο, αλλά κατά το ήμισυ. Γιατί η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ μπορεί να απαρτιζόταν από «μεγάλα παιδιά», στην προμετωπίδα της όμως βρέθηκε για κάποια χρόνια ένας «μικρός κύριος».

Ήταν κάπου στα τέλη του 2008 όταν τον συνάντησα για πρώτη φορά. Επρόκειτο για ένα ξανθό πλασματάκι με στρογγυλό πρόσωπο, έξυπνη ματιά κι ένα χαμόγελο που όταν στο χάριζε αισθανόσουν ότι σε αγκάλιαζε ο Θεός. Τον έλεγαν Ραφαήλ και ήταν γιος του συγγραφέα Νίκου Βλαντή και της γυναίκας του Μαρίας. Όταν οι γονείς του άρχισαν να κάνουν παρέα μαζί μας ο Ραφαήλ ήταν παρών σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε βόλτα και σε κάθε δράση μας. Αν υπάρχουν κάποια σκίτσα από παλαιότερα comics που δείχνουν τον Κόναν να γεννιέται εν μέσω μιας μάχης, στην περίπτωση του Ραφαήλ αυτό ήταν αληθινό. Μόνο που ο μικρούλης μας κάθε άλλο παρά βάρβαρος ήταν.

Όσο μεγάλωνε μπορούσαμε όλοι να διαπιστώσουμε ότι δεν υπήρχε διαβολία που θα μπορούσε να σκαρφιστεί παιδικό μυαλό και να μην την είχε ανακαλύψει. Διέθετε, όμως, το εκπληκτικό χάρισμα να παρουσιάζει όλες του τις σκανδαλιές σα να επρόκειτο για συνειδητές αποφάσεις. Με ένα ύφος επιτηδευμένης σοβαρότητας, το προσωπάκι και η εκπληκτικά έξυπνη ματιά του μας μήνυαν πως από ‘κει και πέρα άρχιζε ο δικός του κόσμος. Το βασίλειο της αέναης παιδικότητας στο οποίο η παιδική ψυχή είναι η απόλυτη αρχή των πάντων.

Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος μέχρι ο Ραφαήλ να γίνει σημαία της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Ένα ζωντανό σύμβολο που μας έδειχνε το δρόμο προς τον κόσμο των ιδεών. Στην καρδία της λέσχης μας το μάγμα των «μεγάλων παιδιών» συμπληρώθηκε από την φωτοβολή ενός «μικρού κυρίου». Και κάπως έτσι η λέσχη και το περιοδικό μας συνέχισαν να γράφουν την μικρή τους ιστορία.

Μια ιστορία που τον περασμένο Δεκέμβριο ολοκλήρωσε έναν χρονικό κύκλο και άνοιξε έναν άλλο. Έχουν πλέον συμπληρωθεί δέκα χρόνια κυκλοφορίας του περιοδικού Φανταστική Λογοτεχνία. Δέκα χρόνια κατά τα οποία οι συντελεστές του ξεπεράσαμε δυσκολίες, που η περιγραφή τους θα μπορούσε να αποτελέσει τροφή για μυθιστόρημα. Ωστόσο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, καταφέρναμε στο τέλος να διανέμουμε δωρεάν το έντυπό μας.

Δυστυχώς, όμως, πλέον κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η οικονομική επιβάρυνση είναι τόσο μεγάλη που κάνει τις συνδρομές των μελών της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. να μην αρκούν προκειμένου να συγκεντρωθούν οι απαραίτητοι πόροι. Επειδή όμως δεν είμαστε από αυτούς που υποχωρούν εύκολα, η προσπάθεια θα συνεχιστεί. Και προκειμένου να γίνει αυτό εφικτό αποφασίσαμε πρώτον να κάνουμε κάποιες προσθήκες στην ύλη του εντύπου και δεύτερον να το κοστολογήσουμε με μια μικρή τιμή. Μια τιμή που θα είναι τέτοια ώστε να μην επιβαρύνει τους αναγνώστες και παράλληλα να προσφέρει στο ταμείο της λέσχης μας ένα ποσό απαραίτητο προκειμένου να χρηματοδοτείται το εκάστοτε επόμενο τεύχος.

Εκείνο που μπορώ να αποκαλύψω προς το παρόν είναι πως η νέα εκδοχή του περιοδικού Φανταστική Λογοτεχνία έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Προσεχώς θα γίνουν και οι τελικές ανακοινώσεις για την ημερομηνία κυκλοφορίας του.   


Κόντρα στις προβλέψεις πολλών, είμαστε ακόμη εδώ. Μεγάλα παιδιά με ιδέες σαν εκλεκτά αποστάγματα της παλαιότητας του χρόνου. Περιπλανώμενοι φύλακες σε έναν κόσμο ερειπίων.