Γιώργος Θεμελής- Runners High

                                                          του Σταμάτη Μαμούτου 

Πριν από μερικούς μήνες ένας παλιός φίλος με παρότρυνε να διαβάσω άμεσα το μυθιστόρημα «Runners High» του Γιώργου Θεμελή. Η αλήθεια είναι ότι αρχικά ένιωσα έκπληξη με αυτή του την πρωτοβουλία. Γνώριζα ότι διαθέτει καλό κριτήριο σε ό,τι αφορά  την μουσική σκηνή του ευρύτερου ακραίου ήχου. Δεν θυμόμουν, όμως, στα εικοσιπέντε χρόνια που τον γνωρίζω, να σχετίζεται με την λογοτεχνία του φανταστικού. Επιπλέον, η όχι καλή μου σχέση με τις εν λόγω εκδόσεις αποτέλεσε ένα ακόμη στοιχείο το οποίο με έκανε επιφυλακτικό. Όταν, όμως, αποφάσισα να διαβάσω το «Runners High» κατάλαβα γιατί έπρεπε να δώσω σε αυτό το βιβλίο την πρέπουσα σημασία.


Το βιβλίο του Γιώργου Θεμελή αποτελεί ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, που χωρίς να διαθέτει υφολογικά γνωρίσματα τα οποία θα με βοηθούσαν να το κατατάξω εύκολα σε κάποια από τις λογοτεχνικές κατηγορίες του φανταστικού, δεν θα ήταν λάθος να χαρακτήριζα ως ένα έργο που αντλεί κυρίως επιρροές από τον χώρο της cyberpunk επιστημονικής φαντασίας. Με αφηγηματική ένταση, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες -ιδίως για όσους αρεσκόμαστε στην rock και heavy metal μουσική- και με ζωντανούς διαλόγους, το «Runners High» δικαιούται αναμφίβολα μια θέση ανάμεσα στα καλύτερα ελληνικά βιβλία επιστημονικής φαντασίας που έχουν κυκλοφορήσει.  

Η υπόθεση διαδραματίζεται στις μελλοντικές Η.Π.Α όπου η οικονομική κεφαλαιοκρατική ελίτ, αντλώντας συμμάχους εντός ενός κοινωνικού φάσματος το οποίο περιλαμβάνει από πολιτικούς φορείς μέχρι ανθρώπους της μαφίας, καταφέρνει να προβάλει ως κεντρικό πολιτικό αίτημα τον διαμελισμό της χώρας σε ανεξάρτητα πολιτειακά μπλοκ. Κατά διαβολική σύμπτωση ένα σκεύασμα που χρησιμοποιείται πειραματικά σε ναρκομανείς έρχεται στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων. Κάποιοι Αμερικανοί πολιτικοί που αντιστέκονται στην οικονομική ελίτ θέλουν να ανακαλύψουν τι κρύβει η εταιρία παραγωγής του εν λόγω σκευάσματος, γιατί πιστεύουν ότι η αποκάλυψή τους θα αποτρέψει τον διαμελισμό της χώρας. 

Γραφεία πολυεθνικών εταιριών, κτίρια της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, βίλες εκατομμυριούχων που διψούν για περισσότερη πολιτική εξουσία, στέκια μηχανόβιων, rock bars, καταγώγια που προσφέρουν στριπτίζ show και πολλά ακόμη σημεία της αμερικανικής καθημερινότητας ζωντανεύουν θαυμαστά, αποτελώντας τα λογοτεχνικά σκηνικά που στήνει ο Θεμελής προκειμένου να παρουσιάσει το εξαιρετικό του μυθιστόρημα. Ένα από τα δυνατά σημεία του «Runners High» αποτελεί η βαθύτατα αποκαλυπτική περιγραφή της «ανθρωποφαγικής» κουλτούρας που προκρίνει η ιδεολογία του αγοραίου φιλελευθερισμού στο πολιτικό και το οικονομικό πεδίο. Όποιος δεν έχει στην φαρέτρα του τις κατάλληλες πληροφορίες για να «τελειώσει» έναν συνάνθρωπό του, αν βρεθεί στο λάθος σημείο, πατιέται σαν μυρμήγκι, άνευ ηθικής ή άλλης αξιολόγησης. Ο συγγραφέας περιγράφει τον Λεβιάθαν του πρακτικού φιλελευθερισμού σα να είχε ζήσει εκ των έσω την ζωή ενός στελέχους πολυεθνικής εταιρίας. 


Το «Runners High» πέρα από ένα μυθιστόρημα που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι το τέλος, αποδεικνύει για πολλοστή φορά πως η φαντασία είναι η νοητική δύναμη που μπορεί να συλλάβει την αλήθεια στην πιο διαυγή της διάσταση.
   
Σχόλια
 Ο GDanias είπε...
Πράγματι ένα βιβλίο απολαυστικά ροκ,'ντυμένο' με τύπου pulp fiction χαρακτήρες και κυρίως πολύ γέλιο
Σάββατο, 09 Σεπτεμβρίου, 2017
 
Ανώνυμος Ο Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Επιχειρώ, διαρκώς, να τον πείσω να επανέλθει με νέο βιβλίο το συντομότερο..
Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου, 2017
 

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι



Ραδιοφωνική εκπομπή του Ατσάλινου Ρόδου αφιερωμένη στα νεολαιίστικα δρώμενα και στο αθηναϊκό rock κίνημα των τελών της δεκαετίας του ’80 και των μέσων εκείνης του ’90. Στέκια χεβυμεταλλάδων, σφαιριστήρια, καταστήματα ηλεκτρονικών παιχνιδιών, «άτομα», χούλιγκανς, πεζοδρομιακοί τύποι, metal headsskinheadspunks, ροκαμπιλάδες, εθνικιστές vs anifάδες, «σκηνικά», σχολικές φάρσες, μουσικές τάσεις, συναυλίες κι άλλα στοιχεία που συνέθεσαν το κοινωνικό καμβά του νεανικού πλαισίου εκείνης της εποχής στα νότια προάστια των Αθηνών αναφέρονται ως αναμνήσεις από τους Σταμάτη Μαμούτο, Morias και Κωστή Μαστράκη, συνοδευόμενα από φωτογραφικό υλικό.

Μια αληθινή ιστορία τρόμου

                                                            του Flammentrupp

Πάνε πολλά χρόνια από τότε. Βρισκόμουν, θυμάμαι, μαζί με άλλες τριάντα βασανισμένες ψυχές, σ’ ένα απαίσιο δωμάτιο. Ένα άρρωστο νοσοκομειακό λευκό και κάτι-που-πριν-από-χρόνια-ήταν-μάλλον-μπεζ χρωμάτιζαν τους τοίχους του. Σ’ έναν απ’ αυτούς, βρισκόταν ένα μεγάλο παραλληλόγραμμο κομμάτι ξύλου βαμμένο μαύρο, το οποίο έδινε έναν ακόμη πιο αποκρουστικό τόνο στο όλο σκηνικό, καθώς θύμιζε τη μαύρη πέτρα που έριξαν πίσω τους οι Θεοί αφήνοντας μας μόνους.


Καθόμασταν στοιχισμένοι ανά δύο σε άβολες μεταλλικές καρέκλες, έχοντας μπροστά μας έναν μικρό ξύλινο πάγκο με εξίσου μεταλλικά ποδάρια. Ήμασταν υποχρεωμένοι να ακολουθούμε το πρόγραμμα «Ορθή Γνώση και Συμπεριφορά», εκπονημένο πολλά χρόνια πριν και προορισμένο να διαρκέσει για πάντα. Η Ανθρωπότητα, κάτω από τη βαριά μπότα των Επικυρίαρχων (κανείς δεν ήξερε ποιοι πραγματικά είναι, κανείς δεν ήξερε αν ήταν άνθρωποι ή κάτι άλλο), έπρεπε να ακολουθεί εγκεκριμένα πρότυπα συμπεριφοράς και να γεμίζει το κεφάλι της με συγκεκριμένη πληροφορία. Οτιδήποτε άλλο πέραν των περιοριστικών κόκκινων γραμμών, χαρακτηριζόταν γραφικό, ουτοπικό, ίσως παιδαριώδες, κι αν έφτανε να γίνει ενοχλητικό, μετατρεπόταν σε αδίκημα και είχε ως αποτέλεσμα την απόσυρση του ελαττωματικού μέλους της κοινωνίας από την κυκλοφορία.  


Η εργασία που μας είχε δοθεί  ήταν να παρακολουθούμε καθημερινά, είτε με άμεση επαφή είτε μέσω βιβλίων, τους «Συντονιστές». Αυτοί, ήταν τύποι που είχαν αναλάβει το δύσκολο έργο της ρύθμισης του μυαλού μας στις συχνότητες των εν ισχύ κοινωνικών και επιστημονικών απόψεων και της προετοιμασίας να δεχτούμε ομαλά μέσα μας τη μέγιστη ελευθερία: «Είμαι ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλουν». 

Μέσω των παραθύρων –ευτυχώς υπήρχαν– παρατηρούσα τον καιρό.  Ήταν ένα κλασικό ανοιξιάτικο προς καλοκαιρινό πρωινό. Γαλάζιος, πεντακάθαρος ουρανός μ’ έναν χρυσό και ζεστό ήλιο να τον στολίζει. Αυτό, δυσκόλευε ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Το τελευταίο πράγμα που ήθελα εκείνη τη στιγμή, ήταν ν’ ακούσω κάτι για την ύλη και τους νόμους που τη διέπουν, όπως ήταν προγραμματισμένο.

Ο συγκεκριμένος Συντονιστής μου προκαλούσε, άθελά του, τον γέλωτα. Είχε ένα μακρύ, ευρυμέτωπο πρόσωπο με αδρά χαρακτηριστικά –σχεδόν αποστεωμένος– ενώ άφθονα μούσια και λίγα μαλλιά στο πίσω μέρος του κεφαλιού, ολοκλήρωναν αυτό το έργο τέχνης. Όταν μπήκε στο δωμάτιο, «είδα» να μπαίνει μαζί του μια κακόβουλη έρπουσα σκιά. Το βλέμμα του είχε κάτι το μη-ανθρώπινο ενώ η φωνή του όταν μας είπε «καλημέρα» μου φάνηκε περισσότερο τερατώδης παρά φυσιολογική. Δεν έδωσα σημασία, καθώς θεώρησα ότι όλα οφείλονταν σε παιχνίδια του μυαλού που βροντοφώναζε στο σώμα να βγει έξω και να χαρεί τη Μητέρα Φύση. Παρ’ όλ’ αυτά, κάτι μέσα μου ψιθύριζε πως όλα θα πήγαιναν στραβά.

Πράγματι, ο Συντονιστής έβγαλε από την εσωτερική τσέπη του σακακιού του τον «Δήμιο». Ήταν ένα μικρό σημειωματάριο που το είχαμε ονομάσει έτσι διότι ήταν μαύρο σαν την κουκούλα του εκτελεστή και είχε τη δυνατότητα να παρατείνει την ποινή της 12ετούς φυλάκισης στην οποία είχαμε καταδικαστεί,  για άλλο ένα ή και περισσότερα έτη. Μέσα του ήταν γραμμένα τα ονόματά μας. Ο Συντονιστής διάλεγε μερικά, συνήθως τρία ανά φορά, και ζητούσε από τους άτυχους/-ες να πουν το ποίημα έτσι όπως το ‘χει γράψει ο ποιητής. Θυμήθηκα, πως το τέλος εκείνου του χρόνου φυλάκισης πλησίαζε, κι αυτός θα έπρεπε να υποβάλει αναφορά  για την «πρόοδο» μας. 


«Όχι σήμερα ρε γαμώτο!», είπα στον εαυτό μου. Όμως, όταν η Τύχη αντί για τη χρυσή της αστερόσκονη σου ρίχνει τη μυρωδάτη πορδούλα της, το κάνει για πολλές μέρες όχι μόνο για μία. Κι εγώ μύριζα έντονα εκείνη την περίοδο…
 Έτσι, με τ ηθικό καταρρακωμένο, περίμενα τ’ όνομά μου. 

«Γιώγος», είπε με σαρκαστικό τόνο το τέρας. Γύρισαν τα μάτια μου. Ο «Γιώγος» καθόταν ακριβώς πίσω μου. Τον κοίταξα με οίκτο. Είχε καμπουριάσει κι έσερνε τα πόδια του απελπισμένα προς το απαίσιο μαύρο ξύλο του τοίχου, όπως του είχε υποδείξει ο Συντονιστής. 

«Βεσλεμές», συνέχισε ο τρισκατάρατος. Ένιωσα μια σκοτοδίνη. Ο Βεσλεμές ήταν ο διπλανός μου. Ώστε αυτό ήθελε ο ευτελής!! Να παίξει μαζί μου!! Να με κάνει να τρέμω απ’ την αγωνία!! Πρώτα ο πίσω, μετά ο διπλανός. Το ‘ξερα πως με μισεί ο ηλίθιος!! Τα μάτια του Βεσλεμέ έπαιξαν περίεργα, καθώς πάνω τους αποτυπώθηκε η Απόγνωση. 

Τα χέρια του Συντονιστή γύρισαν τις σελίδες του δήμιου προς την αρχή. Έφτασε στην πρώτη. Άρχισε να κοιτάζει τα ονόματα από κάτω προς τα πάνω. Όσο ανέβαινε, τόσο με τύλιγε η έρπουσα σκιά  Ήμουν το πρώτο όνομα. Αναρριχήθηκε στην κορυφή. Με κοίταξε στα μάτια. Ήθελα να χαθώ για πάντα στους λαβύρινθους της Κούφιας Γης, μα ήταν αργά. 

«Αγ…» άρχισε να συλλαβίζει και η ύπαρξή μου κονιορτοποιήθηκε….   

«Αγιομαυρίτου»!              
                                            
Ήθελα να σταθώ μπροστά στην αστεία μουτσούνα που είχε για πρόσωπο, και να ουρλιάξω την κραυγή του νικητή. Είχε διαλέξει το επόμενο όνομα απ’ το δικό μου. 

…Η ύπαρξή μου ξαναγίνεται ένα …

…Χιλιάδες Ήλιοι τρέπουν σε φυγή τα ζοφερά σκοτάδια του Διαστήματος …

…Ολόγλυκα φρούτα κρέμονται στων δέντρων τα κλαδιά …

…Για εμάς κελαηδούν τα πουλιά … 

Ήξερα πως ο μουσάτος τρόμος από την παγωμένη χώρα της Φυσικοχημείας θα χτυπούσε ξανά.. Όμως, τότε θα μ’ έβρισκε προετοιμασμένο…


Σχόλια

Ανώνυμος Ο Φίλιππος Βαβουλάκης είπε...
Μα τον Κύκλωπα, τον Μινώταυρο και όλους τους Εκατόγχειρες!!
Με ανεπιτήδευτο λογοτεχνικό τρόπο, ανέσυρες έναν ξεχασμένο τρόμο..
Ένα άρθρο που πραγματικά απόλαυσα!
Παρασκευή, 18 Αυγούστου, 2017
 
Ανώνυμος Ο Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Το κορυφαίο του Βασίλη μέχρι σήμερα, κατά την γνώμη μου.
Τετάρτη, 30 Αυγούστου, 2017
 

Μνήμη και Τιμή στον Ίωνα Δραγούμη

                                                                                         του Δημήτρη Αργασταρά

Όπως συμβαίνει κάθε χρονιά από το 1983, έτσι και φέτος τιμήθηκε η μνήμη του στοχαστή, διπλωμάτη και συγγραφέα Ίωνα Δραγούμη στο σημείο της δολοφονίας του στην Αθήνα. Οι εκδόσεις Πελασγός, μέσω των πρωτοβουλιών του κυρίου Γιαννάκενα, επιμένουν σε πείσμα της κυριαρχούμενης από την λήθη εποχής μας να οργανώνουν μια εκδήλωση μνήμης για μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ελληνικής ρομαντικής σκέψης. 

Ο Δραγούμης εκτελέστηκε ένα καυτό απομεσήμερο του 1920, στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας, από ένα παρακρατικό τάγμα οκτώ στρατιωτών. Ίσως αξίζει εδώ να υπενθυμίσουμε ότι η προσωπικότητα του Δραγούμη έγινε πιο γνωστή στο ευρύτερο ελληνικό κοινό μέσα από την τηλεοπτική σειρά «'Η Εκτέλεση» (1993) που βασιζόταν στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Φρέντυ Γερμανού, καθώς επίσης και ότι πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο το ενδιαφέρον βιβλίο του καθηγητή Γιάννη Α. Μάζη «Δραγούμης, Ο Ασυμβίβαστος». Και βέβαια, όλοι οι παλαιότεροι αναγνώστες γνωρίσαμε την πρωτογενή βιβλιογραφία του Ίωνα από τις εκδόσεις του αείμνηστου Γιάννη Σχοινά, από τις εκδόσεις «Ερμής», από τις εκδόσεις Πελεκάνος, από τις Ariston Books αλλά και από την σημαντική δευτερογενή βιβλιογραφία των εκδόσεων Πελασγός στην οποία συγκαταλέγονται και τα πολύ ενδιαφέροντα κείμενα του Νίκου Καρρά.


 Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 27 Ιουλίου, ήταν απέριττη και λιτή. Πρώτος τον λόγο πήρε ο Γιάννης Παναγιωτακόπουλος ενώ ακολούθησε μια μικρή παρουσίαση-ομιλία του μέλους της λέσχης μας Σταμάτη Μαμούτου, ο οποίος εκπονεί την διδακτορική του διατριβή με θέμα τον Ίωνα Δραγούμη 


Ελπίζουμε ότι η μνήμη του Ίων Δραγούμη θα παραμένει ζωντανή, όπως και οι μελέτες και οι συζητήσεις για την ζωή και το έργο του. Είμαστε σίγουροι ότι οι εκδόσεις Πελασγός θα συνεχίσουν την πολύ καλή δουλειά τους σε αυτό τον τομέα. Μάλιστα, η ανακοίνωση εκ μέρους του κυρίου Γιαννάκενα ότι τον Οκτώβριο θα πραγματοποιηθεί σε γνωστό αθηναϊκό χώρο μια ολοήμερη εκδήλωση με θέμα την ζωή και το έργο του Δραγούμη δεν μπορεί παρά να κεντρίζει το ενδιαφέρον του κάθε βιβλιόφιλου. 


Εικόνα 3: Δημήτρης Αργασταράς, Γιάννης Παναγιωτακόπουλος, Νικόλαος Καρράς, Σταμάτης Μαμούτος, Δημήτρης Βορδόνης

Ο Σταμάτης Μαμούτος και ο Γιάννης Παπαδημητρόπουλος σε μια από τις καλύτερες εκπομπές του Ατσάλινου Ρόδου



O Σταμάτης Μαμούτος και ο Γιάννης Παπαδημητρόπουλος συζητούν  για τις απαρχές της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας, για τον Ρομαντισμό, για την φανταστική λογοτεχνία ως έννοια και ως τέχνη, για την έννοια του Shared Universe και το Star Wars, ακούγοντας αυθεντικό heavy metal.

Συνέντευξη με τον εκπρόσωπο του συλλόγου ιστορικών ευρωπαϊκών πολεμικών τεχνών «Marxbrueder Guild Hellas» Τάσο Τριανταφύλλου

                                                         του Σταμάτη Μαμούτου

Σε αρκετούς από εμάς, που απολαμβάνουμε να διαβάζουμε έργα της επικής φανταστικής λογοτεχνίας, οι πολεμικές τέχνες γίνονται αντιληπτές ως ένα πεδίο το οποίο όχι μόνο σχετίζεται με τα γενικότερα ενδιαφέροντά μας αλλά και συνιστά μέρος της νεορομαντικής μας κουλτούρας. Ιδίως, μάλιστα, όταν οι πολεμικές τέχνες περιλαμβάνουν και την μελέτη της σπαθασκίας αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Στην συνέντευξη που ακολουθεί ο Τάσος Τριανταφύλλου απαντά στα σχετικά ερωτήματα, ως εκπρόσωπος του συλλόγου ευρωπαϊκής οπλομαχητικής «Marxbrueder Guild Hellas»    
 
1) Πότε ξεκίνησε να δραστηριοποιείται ο σύλλογος Marxbrueder Guild Hellas;

O σύλλογος ξεκίνησε την δραστηριότητά του το καλοκαίρι του 2016, αλλά νομικά και τυπικά άρχισε να λειτουργεί τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους.


2) Μπορείς να μας περιγράψεις το στυλ της σπαθασκίας που διδάσκετε; Από ποιες πηγές αντλείτε την γνώση σας;

Η μελέτη που γίνεται στον σύλλογο αφορά ένα χρονικό φάσμα περίπου έξι αιώνων: από τα τέλη του 13ου αιώνα εώς τα τέλη του 19ου. Το ίδιο ισχύει και για τα συστήματα οπλομαχητικής, αλλά και για τα είδη των αγχέμαχων όπλων που μελετάμε. Ουσιαστικά ξεκινάμε από την εποχή που έχουμε τον πρώτο εγχειρίδιο οπλομαχητικής , το περίφημο Ι33 που αφορά σπαθί για ένα χέρι και μικρό ασπίδιο, μέχρι την στιγμή που η ξιφασκία ξεκίνησε να λαμβάνει αμιγώς αθλητικό χαρακτήρα. Όταν ανεφερόμαστε σε εγχειρίδια εννοούμε πάντα μονομαχία και όχι μάχη μεταξύ στρατών. Ως Marxbrueder Guild Hellas δίνουμε έμφαση στην λεγόμενη «Γερμανική» σχολή του longsword/messer/dussack, αλλά μελετάμε επίσης rapierbackswordsaber καθώς και μακριά όπλα. Το ότι βέβαια  διατηρούμε μια βάση μελέτης δεν μας αποτρέπει από το να επεκτείνουμε το εύρος των γνώσεών μας ανά διαστήματα: για παράδειγμα ένα βασικό μας σύστημα για την νέα περίοδο θα είναι η Ισπανική Destreza.

3) Πόσο απαιτητική είναι η προπόνηση; Μπορεί κάποιος ενδιαφερόμενος που δεν είναι νεαρός αλλά μεγαλύτερης ηλικίας να συμμετάσχει;

O  σύλλογος απευθύνεται σε μελετητές, συνεπώς σε όλους αρκεί να έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους. Όποιος ενδιαφέρεται να ασχοληθεί με το αθλητικό κομμάτι της τέχνης μπορεί μέσω του συλλόγου μας να ενταχτεί στον αθλητικό σύλλογο «ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ» και αφού αποκτήσει δελτίο αθλητή να παρευρεθεί στις συναντήσεις του συλλόγου μας, αλλά και στις προπονήσεις του ΑΣ ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ.


4) Ποιο θεωρείς ότι είναι το χρονικό διάστημα που απαιτείται ώστε ένας «μέσος» εκπαιδευόμενος να αποκτήσει την ικανότητα να συμμετάσχει σε αγώνες;

Αν και το συγκεκριμένο κομμάτι δεν άπτεται του συλλόγου μας, μπορώ να σου απαντήσω σε αυτό γιατί μέλη μας αναπτύσσουν παράλληλα και αθλητική δραστηριότητα μέσω αθλητικών σωματείων: Θα μπορούσα λοιπόν να σου πω ότι σε έξι με οκτώ μήνες μπορεί να συμμετάσχει σε αγώνες αρχαρίων. Βέβαια, αυτό εξαρτάται από τον προπονητή του, την συνέπεια του ιδίου στις προπονήσεις, την αφοσίωσή του, το ταλέντο του κ.α.

5) Ο σύλλογός σας, λοιπόν, είναι αφιερωμένος στην μελέτη και διάδοση των Ιστορικών Ευρωπαϊκών πολεμικών τεχνών. Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια;

Οι Ιστορικές Ευρωπαϊκές Πολεμικές Τέχνες αποτελούν μέρος της πολιτιστκής μας κληρονομιάς. Η μελέτη και διάδοση τους είναι το πρώτο μας μέλημα. Ο μέσος άνθρωπος αγνοεί ότι υπήρχαν ολοκληρωμένα συστήματα άοπλης και ένοπλης μάχης στο παρελθόν στην Ευρώπη και η γνώση του περιορίζεται στα συστήματα των Ασιατικών χωρών. Προσδοκούμε να αλλάξουμε αυτή την παγιωμένη κατάσταση και να γνωστοποιήσουμε τις Ιστορικές Ευρωπαϊκές Πολεμικές Τέχνες (Historical European Martial Arts στα αγγλικά) στο ευρύ κοινό. Μέσω διαλέξεων, συζητήσεων, παρουσιάσεων και εκδηλώσεων ο συμμετέχων έρχεται σε επαφή με τις πολεμικές τέχνες του ύστερου Μεσαίωνα και της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης απευθείας από τα κέιμενα των αναλόγων δασκάλων της εποχής. Τα εγχειρίδια, δηλαδή, οπλομαχητικής. Υπάρχει εκτενής βιβλιογραφία, κυρίως στα γερμανικά και ιταλικά, αλλά και στα ισπανικά, γαλλικά και αγγλικά. Δυστυχώς, στα ελληνικά δεν έχει βρεθεί κάτι ακόμα, εκτός από κάποια κείμενα του 19ου αιώνα.


6) Μίλησέ μας  και για τις εκδοτικές δραστηριότητες του συλλόγου σας.

Ο σύλλογος μας έχει  εκδοτική δραστηριότητα είτε απευθείας για τα μέλη του, είτε μέσω εκδοτικών οίκων όπου αναλαμβάνει την επιμέλεια της έκδοσης. Πρόσφατα κυκλοφόρησε την μελέτη «ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ ΤΗΣ ΣΠΑΘΑΣΚΙΑΣ» του Philipp Müller που χρονολογείται το 1847 και αφορά την στρατιωτική σπάθη.  Είναι ένα από τα ελάχιστα εγχειρίδια στην γλώσσα μας. Ο Philipp Müller ήταν οπλοδιδάσκαλος της Σχολής Αξιωματικών επί της βασιλείας του Όθωνα. Θα ακολουθήσουν και άλλες εκδοτικές προσπάθειες, καθώς και μεταφράσεις εγχειριδίων στα ελληνικά.

7) Παρατηρώντας το πολιτιστικό πεδίο στο οποίο εντάσσονται οι δραστηριότητες του συλλόγου σας, θα ήταν βάσιμο να υποθέσω ότι ανάμεσα στα αναγνώσματα που ενδιαφέρουν εσένα ή και τα υπόλοιπα μέλη του συλλόγου, συγκαταλέγονται και τα κείμενα της λογοτεχνίας του φανταστικού; Αν ναι, ποιοι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς από το πλαίσιο της φανταστικής λογοτεχνίας;

Δεν θα μπορούσαν να λείπουν από τον κύκλο μας οι λάτρεις του Arthur Machen, του Tolkien, του Lovecraft ή του Moorcock. Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι ένας από τα ιδρυτικά μας μέλη κι από τους παλαιότερους σπαθομάχους της σχολής μας, εξέδωσε πρόσφατα την πρώτη του συλλογή κειμένων. Περισσότερα μπορεί να βρει κάποιος στην σελίδα μας καθώς και στον σύλλογό μας, όπου διαθέτουμε και το εξαιρετικό περιοδικό της Λέσχης σας. 


8) Που μπορεί να σας βρει και πως μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας κάποιος αναγνώστης που ενδέχεται να ενδιαφερθεί προκειμένου να γίνει μέλος του συλλόγου;

Μπορεί να έρθει σε επαφή μαζί μας στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο marxbruderhellas@gmail.com, από την σελίδα μας στο facebook: https://www.facebook.com/marxbruderguildhellas/ ή απευθείας να μας επισκεφθεί στην Μυκάλης και Κενταύρων γωνία, στα Καμίνια του Πειραιά, κάθε Τρίτη –Πέμπτη 21:30 με 23:00 και Κυριακές 19:00 με 21:00.

9) Ευχαριστώ θερμά για την συνέντευξη. Τα τελευταία λόγια δικά σου.

Εμείς ευχαριστούμε για την φιλοξενία! 


Rock’ n’ Roll επαναστάτες

                                                        του Σταμάτη Μαμούτου 

Ο Μάρλον Μπράντο αποτελεί αναμφίβολα έναν θρύλο της υποκριτικής, που συνέδεσε το όνομά του με σημαντικές κινηματογραφικές παραγωγές και θεατρικές παραστάσεις. Ωστόσο για τους ακροατές των ρευμάτων του σκληρού ήχου, καθώς επίσης και για τους κοινωνικούς επιστήμονες, ο συγκεκριμένος ηθοποιός παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μεταξύ των άλλων, και λόγω του γεγονότος ότι πρωταγωνίστησε σε μια κινηματογραφική ταινία, η οποία εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς του rock κινήματος από την δεκαετία του 1950 μέχρι και σήμερα. Ασφαλώς αναφέρομαι στην ταινία «The Wild One», που στην χώρα μας προβλήθηκε υπό τον τίτλο «Ο Ατίθασος». 


«Ο Ατίθασος» είναι ένα κινηματογραφικό έργο του 1953, σκηνοθετημένο από τον Λάζλο Μπένεντεκ, με πρωταγωνιστές τον Μάρλον Μπράντο και τον Λι Μάρβιν. Πρόκειται για την πρώτη απόπειρα να αποτυπωθεί στην μεγάλη οθόνη η κουλτούρα και ο τρόπος ζωής των μηχανόβιων συμμοριών της βόρειας Αμερικής. Το σενάριο της ταινίας βασίστηκε στο διήγημα του Φρανκ Ρούνεϊ, το οποίο φέρει τον τίτλο «The Cyclists Raid».

Ο Ρούνεϊ είχε εμπνευστεί την υπόθεση του διηγήματος διαβάζοντας ανταποκρίσεις των κεραυνοβολημένων αμερικανικών media από την εμφάνιση των πρώτων μηχανόβιων συμμοριών, τον Ιούλιο του 1947, στο Χούλιστερ της California. Η αρρενωπά άγρια συμπεριφορά των μοτοσικλετιστών, φωτογραφίες που τους έδειχναν σε αλήτικες πόζες με τα χέρια κρεμασμένα από τους αντίχειρες σε τσέπες στενών παντελονιών, το ντύσιμο με τα ξεφτισμένα δερμάτινα μπουφάν, με μαντήλια στους λαιμούς και με σκονισμένες αρβύλες, καθώς και η φημολογούμενη τάση τους να καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες αλκοολούχων ποτών, έφερε την «καθωσπρέπει» αστικοφιλελεύθερη αμερικανική κοινωνία ενώπιον ενός ανησυχητικού για εκείνη φαινομένου που θα συνέχιζε να αναπαράγεται μέχρι τις μέρες μας.


Είναι γεγονός ότι η μηχανόβια κουλτούρα έχει συνδεθεί σε πολλές περιπτώσεις με παραβατικές συμπεριφορές του οργανωμένου εγκλήματος. Εντούτοις, δεν απώλεσε ποτέ ως τώρα την ουσία του πυρήνα της. Δηλαδή, τις ιδέες που προδιαγράφουν τον προσανατολισμό προς έναν ρομαντικά άγριο, ανδροπρεπή και επαναστατικό rock τρόπο ζωής.

 Κατά την δεκαετία του ’50, όταν και προβλήθηκε στην μεγάλη οθόνη η ταινία «The Wild One», η μηχανόβια κουλτούρα συνδέθηκε με τηνRocknRoll μουσική. Ο σκληρός ήχος, από τις απαρχές του κιόλας, ήταν εμφανές ότι θα αποτελούσε την μουσική έκφραση μιας νεολαιίστικης πολιτιστικής εξέγερσης. Μιας εξέγερσης που, μολονότι στρεφόταν κατά του αστικού τρόπου ζωής δεν σχετιζόταν με τα αριστερά κοινωνικά κινήματα, τα οποία εκείνη την εποχή άρχιζαν να εκκολάπτονται. Μιας εξέγερσης με αναφορές σε αισθητικά και ηθικά πρότυπα. Μιας επανάστασης χωρίς αιτία, όπως μαρτυρούσε και ο τίτλος της άλλης ιστορικής κινηματογραφικής ταινίας εκείνης της εποχής στην οποία πρωταγωνίστησε ο Τζέημς Ντην, αλλά με αισθητικές αναφορές, με ηθικές αναζητήσεις και με κοινωνικές εκδηλώσεις. Κοντολογίς, μιας επανάστασης νεορομαντικής.


Στην δομή των μηχανόβιων συμμοριών μπορούν να ανιχνευθούν γνωρίσματα προνεωτερικών, παραδοσιακών οργανωτικών τύπων και συμπεριφορών. Καταρχάς η υιοθέτηση μιας αδιαπραγμάτευτα σεβαστής «φυσικής» ιεραρχίας, που θέλει τους αρχηγούς της συμμορίας να είναι οι γενναιότεροι, οι ικανότεροι και οι οργανωτές της. Επίσης, η ομαδική ζωή υπό αντίξοες συνθήκες, με έντονο το στοιχείο της δράσης και με την απαίτηση απόδειξης της συντροφικότητας εμπρός σε οποιονδήποτε κίνδυνο, που αντλεί γνωρίσματα από τις παραδοσιακές φατρίες. Επιπλέον, η φαντασίωση της μοτοσικλέτας ως μιας μηχανοκίνητης εκδοχής του ίππου, η εξ ολοκλήρου αντρική σύνθεση της ομάδας, η έφεση προς την περιπέτεια και την περιπλάνηση, αυτά και αρκετά ακόμη γνωρίσματα συνομολογούν την επικράτηση μιας ρομαντικά παραδοσιοκρατικής απόχρωσης στην κουλτούρα των μηχανόβιων συμμοριών –και ιδίως σε εκείνων της δεκαετίας του ’50.

Αλλά και η γένεση της RocknRoll μουσικής έγινε αντιληπτή από τους αστούς ως μια επιστροφή στην «βαρβαρότητα». Με έντονους και σκληρούς μουσικούς δρόμους που βασίζονταν στην παραδοσιακή αμερικανική μουσική και χορεύονταν σε επιθετικούς ρυθμούς. Με υφολογικές επιλογές οι οποίες απέπνεαν μια αίσθηση άγριας ελευθερίας. Με τον συνδυασμό της νεανικής δύναμης, της άγριας αρρενωπότητας και των μελωδιών, το RocknRoll σηματοδότησε την έλευση της νεορομαντικής μουσικής επανάστασης που θα ισοπέδωνε το μουσικό στερέωμα για τον υπόλοιπο αιώνα.   


Ο Μάρλον Μπράντο πρωταγωνίστησε σε πλήθος ταινιών άξιων να μείνουν για πάντα στην μνήμη των θαυμαστών της μεγάλης οθόνης. Αλλά και ως προσωπικότητα διέθετε πνευματική καλλιέργεια που του επέτρεψε να κατακτήσει μια υψηλή θέση στην εκτίμηση των απανταχού εραστών της τέχνης. Ωστόσο με το να υποδυθεί τον αρχηγό εκείνης της συμμορίας των μηχανόβιων στην ταινία «Τhe Wild One», συνδέθηκε με το νεορομαντικό εξεγερσιακό ρεύμα της εποχής και κατέστη διαχρονικό σύμβολο του αντρικού προτύπου που εξέφρασε ο ανυπότακτος rocknroll επαναστάτης της δεκαετίας του ’50.

 Η εξωτερική εμφάνιση του γοητευτικού νεαρού με την ατημέλητη, μακριά μπροστινή τούφα των μαλλιών και τις μεγάλες φαβορίτες επηρέασε υφολογικά τα άλλα δυο ανδρικά πρότυπα της εποχής, που λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησαν σε δημοφιλία τον Μπράντο. Δηλαδή, τον Τζέημς Ντην και τον Έλβις Πρίσλεϊ. Με απαρχή τον Μάρλον Μπράντο και άμεσους συνοδοιπόρους τον Ντην και τον Έλβις, το στυλ του άγριου μηχανόβιου νεαρού με τις μακριές περιγναθίδες και το μακρύ μπροστινό τσουλούφι -ή «κοκοράκι», όπως ονομάστηκε αργότερα στην rock κοινότητα- κατέστη πρότυπο εμφάνισης των ανά τον κόσμο εκφραστών της πρώτης rock επανάστασης εκείνων των ετών.   




Όπως ήταν αναμενόμενο «Ο Ατίθασος» επηρέασε και τις μουσικές εξελίξεις στο rock κίνημα. Μάλιστα, δυο συγκροτήματα επέλεξαν τα ονόματά τους από τoυς μηχανόβιους της ταινίας. Το όνομα της συμμορίας στην οποία ηγήθηκε ο Μάρλον Μπράντο ήταν Black Rebels Motorcycle Club και με αυτό έκανε την εμφάνισή του στο μουσικό στερέωμα το ομώνυμο συγκρότημα. Επίσης το όνομα της μηχανόβιας συμμορίας του Λι Μάρβιν ήταν Beetles, κι εκείνη την εποχή μια παρέα Βρετανών νεαρών μουσικών επηρεάστηκε τόσο πολύ από το «TheWild One» ώστε κάποια χρόνια αργότερα, όταν βρισκόταν σε αναζήτηση ονόματος για το συγκρότημά της, κάνοντας λογοπαίγνιο άλλαξε απλώς το ένα «e» σε «a» και το ονόμασε Beatles!


Είναι ενδεικτικό ότι «Ο Ατίθασος» απαγορεύτηκε για πολλά χρόνια στην Βρετανία και η πρώτη του προβολή στις αίθουσες της χώρας έγινε το 1968. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά. Παραμένει όμως στο αισθητικό σύμπαν όλων εμάς των νεορομαντικών χαραγμένη ανεξίτηλα η αρχετυπικά rock μορφή του μηχανόβιου Johnny Strabler, όπως εκφράστηκε κινηματογραφικά μέσω της εξαιρετικής ερμηνείας του Μπράντο.


Μελαγχολικός, λιγομίλητος, απότομος και οργισμένος, με σκυθρωπό ύφος και μια σκοτεινιασμένη ματιά -η οποία στεκόταν με αργή αρχοντιά στους άδειους χώρους, σα να απέφευγε να συγκρατήσει τα απτά αντικείμενα του υλικού κόσμου, λες και βυθιζόταν ενδοσκοπικά στο απέραντο βάθος του ανθρωπίνου εγώ δοκιμάζοντας να συλλάβει εκεί κάτι απ’ την ουσία του κόσμου-  ο «μεγάλος παλαιός» της υποκριτικής συνέλαβε αισθητικά και απέδωσε κινηματογραφικά ένα αρχέτυπο ανδρός, ένα διαχρονικό σημείο αναφοράς για εμάς τους εναπομείναντες ρομαντικούς επαναστάτες.  


Σχόλια:
Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Καλησπέρα. Ίσως θα πρέπει να σκεφτείτε το ενδεχόμενο κάποια άρθρα να ξαναμπαίνουν στο περιοδικό. Δηλαδή το "Μουσική ενάντια στον κόσμο της εποχής μας" ή το "Δεσποινίς Ντ’ Ις. Η γυναικεία ωραιότητα κατά του φεμινισμού" που είναι και από τα ποιο παλιά (το δεύτερο) πιστεύω πως θα έπρεπε να ξαναδημοσιεύονται. Σίγουρα υπάρχουν νέοι αναγνώστες και από τον "κύκλο" μου έχω καταλάβει πως οι περισσότεροι προτιμούν να διαβάζουν κανονικά και όχι σε υπολογιστή. Επίσης νομίζω πως ευκολότερα θα το διαβάσει (και θα το κατανοήσει ή θα δώσει την απαραίτητη προσοχή)και κάποιος που θα του το δώσεις έντυπο πάρα από ένα λινκ που θα του στείλεις, που θα το ανοίξει μαζί με άλλες 8 καρτέλες. Αν είναι δυνατόν βέβαια. Καλή συνέχεια.
Τρίτη, 11 Ιουλίου, 2017
 
 Ο/Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...
Αγαπητέ φίλε, η πρότασή σου είναι πολύ ενδιαφέρουσα.
Άλλος φίλος είχε προτείνει όχι την επαναδημοσίευση αλλά την κυκλοφορία ενός θεματικού εντύπου (περιοδικού ή βιβλίου) που θα συμπεριελάμβανε παλαιότερα άρθρα.
Όλα αυτά τα σκεπτόμαστε και είναι πιθανό κάποια στιγμή να πραγματοποιηθούν. Το μεγαλύτερο εμπόδιο προκειμένου να εστιάσουμε σε τέτοιες κυκλοφορίες είναι το οικονομικό. Ενδεχομένως να το υπερβούμε τώρα που υπάρχει και ο εκδοτικός μας οίκος.
Τετάρτη, 12 Ιουλίου, 2017