MetaCON 2012 και η ομιλία του Σταμάτη Μαμούτου

Ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα, στις 19 Ιανουαρίου του 2002, όταν δημιουργήθηκε το κανάλι #metafysiko στο πρόγραμμα chat του mIRC. Λίγους μήνες αργότερα, ξεπήδησε η πρώτη ομάδα Gateway, που στην συνέχεια κατασκεύασε την πρώτη ιστοσελίδα του metafysiko. Από τότε μέχρι σήμερα, το metafysiko μετεξελίχθηκε σταδιακά στην μεγάλη Κοινότητα του Μεταφυσικού, την πιο δραστήρια, δημιουργική και επιτυχημένη εναλλακτική διαδικτυακή (και όχι μόνο) κοινότητα στην Ελλάδα.

Φέτος, για τον εορτασμό των 10 χρόνων παρουσίας και δράσης του, το metafysiko.gr ανέλαβε την διοργάνωση μιας εντελώς πρωτότυπης ημερίδας εναλλακτικής αναζήτησης – που έλαβε χώρα το περασμένο Σάββατο 28/1 στο θέατρο ‘‘Ελεύθερη Έκφραση’’ – με πολλούς αξιόλογους Έλληνες ομιλητές (ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους, ερευνητές). Έτσι, τα 10 χρόνια της ελληνικής Κοινότητας του Μεταφυσικού γιορτάστηκαν και συνδυάστηκαν με την 1η Ανεξάρτητη Ημερίδα Εναλλακτικής Αναζήτησης, η οποία περιλάμβανε και την ομιλία του δικού μας Σταμάτη Μαμούτου, επικεφαλής της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας.

Το θέατρο ‘‘Ελεύθερη Έκφραση’’ είναι ένας όμορφος, ατμοσφαιρικός χώρος, με σκεπαστό αλλά και φωτεινό κήπο (στον οποίο φιλοξενήθηκαν εκθέσεις φωτογραφιών και πίνακες Ελλήνων fantasy καλλιτεχνών), με γοτθική ατμόσφαιρα, πορφυρές βελούδινες κουρτίνες και βυσσινί καθίσματα. Ο χώρος του θεάτρου πρέπει να γέμισε τουλάχιστον δύο φορές κατά την διάρκεια της εκδήλωσης, η οποία κύλησε με σταθερό ρυθμό χωρίς να χαθεί ούτε στιγμή το ενδιαφέρον των θεατών. Από τις ομιλίες-παρουσιάσεις ενδεικτικά μπορούμε αναφέρουμε εκείνες του Γιώργου Ιωαννίδη, αρχισυντάκτη του περιοδικού ‘‘Mystery’’, με θέμα τις καινούριες μορφές μαγικής κοσμοθέασης στην σύγχρονη ψηφιακή εποχή, του Μηνά Παπαγεωργίου, ιδρυτικού μέλους του metafysiko και αρχισυντάκτη του περιοδικού ‘‘Φαινόμενα’’, ο οποίος μίλησε για την πορεία, την εξέλιξη, τις ενδοδιαδικτυακές και εξωδιαδικτυακές πρωτοβουλίες της Κοινότητας του Μεταφυσικού, του συγγραφέα και ερευνητή Θανάση Βέμπου που παρουσίασε την ιστορία της δημοσιογραφικής προβολής των μεταφυσικών φαινομένων στην Ελλάδα του 20ου αιώνα μέχρι και την δεκαετία του ’80 και το πώς αυτά γίνονταν αποδεκτά από την ελληνική κοινωνία, καθώς και το πολύ αξιόλογο, πρωτοποριακό ντοκιμαντέρ που παρουσιάστηκε για το έργο του Άγγελου Τανάγρα, προέδρου της ελληνικής Εταιρίας Ψυχικών Ερευνών, υπό την επιμέλεια του Νικόλαου Κουμαρτζή.

Η ημερίδα έκλεισε με την ομιλία του Σταμάτη Μαμούτου, που εκπροσώπησε την Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Ο Σταμάτης μίλησε για το θέμα που γνωρίζει καλύτερα από τον καθέναν. Δηλαδή, για την Φαντασία και για το πώς αυτή έγινε νοητή στην ομηρική αρχαιότητα, στον κόσμο της κλασικής Ελλάδας, στον μεσαίωνα, στον Διαφωτισμό και στον Ρομαντισμό. Όπως αναμενόταν, στάθηκε στο ρομαντικό πλαίσιο εντός του οποίου η Φαντασία, αυτονομημένη ως πνευματική δυνατότητα από την Λογική, έγινε νοητή πρώτον ως μέσο υπέρβασης του κόσμου της υλικής εμπειρίας και δεύτερον ως δύναμη πολιτικής και κοινωνικής ανατροπής.

Από τα πλαίσια της ρομαντικής κοσμοθέασης αναδείχθηκαν τόσο η νεώτερη λογοτεχνία του Φανταστικού με τα διάφορα ρεύματά της, ως απάντηση στα κατεστημένα καλλιτεχνικά ρεύματα του Διαφωτισμού, όσο και πολιτικές εκφράσεις όπως ο εθνικισμός και ο συντηρητισμός, ως εναλλακτικές επιλογές στην κυριαρχία της φιλελεύθερης πολιτικής θεωρίας. Όπως πολύ χαρακτηριστικά δήλωσε ο Σταμάτης, «ενώ στην καρδιά της σκέψης του Διαφωτισμού βρέθηκε η Λογική, στην καρδιά της ρομαντικής ενόρασης βασίλευσε η Φαντασία».

Στην συνέχεια αναφέρθηκε σε διάφορα ρομαντικά κοινωνικά κινήματα, όπως εκείνο των «Λουδιστών» (που αποτέλεσε μια πρωτογενή εκδήλωση επαναστατικού, ρομαντικού σοσιαλισμού στην Βρετανία των αρχών του 19ου αιώνα), το κίνημα για την επανέναρξη των χριστουγεννιάτικων εορτασμών του 1841-43 (επίσης στην Βρετανία), το κίνημα για την ενοποίηση των γερμανικών κρατιδίων και άλλα. Και περιέγραψε το πώς, με την πάροδο των χρόνων, οι κινήσεις και οι ομάδες που διαπνέονταν από την αύρα της «φαντασιακής ανατρεπτικότητας» άρχισαν να φθίνουν σε μαζικότητα και δυναμική, για να καταλήξουν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να μετατραπούν σε ομάδες υπο-κουλτούρας (subcultures.

Κλείνοντας, ο Σταμάτης αναφέρθηκε στην σημερινή ιστορική και πολιτική συγκυρία. Το κοσμοείδωλο της παγκοσμιοποίησης, που οικοδομήθηκε σε οικονομιστικές και κοσμοπολιτικές προκείμενες, σήμερα έχει υποστεί μια εμφανή ρωγμή, ενώ η τάση προς το «Φανταστικό» και το «Μεταφυσικό» εξακολουθεί να αποτελεί προέκταση της ανάγκης για την αναζήτηση αληθειών κρυμμένων απ' το οπτικό πεδίο της κυρίαρχης υλιστικής και χρηματιστηριακής κουλτούρας. Στην Ελλάδα σήμερα υπάρχουν αποκρυσταλλωμένες ομάδες και συλλογικότητες που καταπιάνονται με συνέπεια και συνέχεια με το «Φανταστικό» και το «Μεταφυσικό». Το ερώτημα, όμως, που προκύπτει είναι το εξής :

«Πώς θα συνεχίσουν να δραστηριοποιούνται αυτές οι ομάδες στην σημερινή ιστορική συγκυρία;»

Ως απάντηση σε αυτό το ερώτημα υπάρχουν δύο προοπτικές. Η πρώτη είναι να συνεχίσουν να δραστηριοποιούνται ασχολούμενες με αυτό που τους αρέσει, όσο μπορούν καλύτερα. Η δεύτερη είναι να συνεχίσουν να το κάνουν αυτό και επιπλέον να φέρουν το πνευματικό τους πλαίσιο στο προσκήνιο των εξελίξεων, προκρίνοντάς το όχι ως μια απλή αισθητική αντιπρόταση στο κυρίαρχο κοσμοείδωλο, μα ως ένα πλαίσιο από το οποίο μπορούν να προκύψουν εφαρμόσιμες εναλλακτικές επιλογές.

Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ., τόνισε ο Σταμάτης στην ομιλία του, είναι σαφές ότι επιλέγει την δεύτερη. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, η ενασχόληση με το «Φανταστικό» δεν πρέπει να αποτελέσει ένα αντιπερισπασμό που θα απομακρύνει τον κάθε φίλο από την πραγματικότητα, δεν πρέπει να γίνει μια άσκηση πνευματικού αναχωρητισμού ή ασκητισμού. Απεναντίας, η πνευματική πορεία πρέπει να έχει δυο κατευθύνσεις: μια προς το εσώτερο, το απόκρυφο και το «Φανταστικό», προκειμένου ο άνθρωπος να φορτιστεί με πνευματικό και ηθικό περιεχόμενο, και μια προς τα έξω, προς τον κόσμο, προς την ζωή, στην οποία οφείλει να αποτυπώσει με ποιοτικά σχήματα την φόρτισή του.

«Θέλουμε απλώς να υπάρχουμε και να κάνουμε αυτό που μας αρέσει προκειμένου να γευόμαστε την τέρψη της ενασχόλησής μας ή θέλουμε βασιζόμενοι σε αυτό το πνευματικό φορτίο να συμμετάσχουμε ενεργά στην διαμόρφωση των πραγμάτων; Θέλουμε να είμαστε απλά εραστές του παράδοξου και του ''Φανταστικού'' ή θέλουμε να γίνουμε πραγματικοί Ρομαντικοί, σήμερα που η ιστορική συγκυρία μας δίνει την ευκαιρία της δράσης και της ελπίδας ότι κάτι μπορούμε να καταφέρουμε; Η απάντηση για εμάς στην Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ είναι ξεκάθαρη. Για εμάς η Φαντασία δεν αποτελεί αντιπερισπασμό που μας απομακρύνει από την πραγματικότητα αλλά Δύναμη που μας βοηθά να της δώσουμε μια Μυθική μορφή. Εύχομαι αυτό τον δρόμο να επιλέξουν όλο και περισσότεροι φίλοι, προκειμένου να κάνουμε την πατρίδα μας καλύτερη και τον κόσμο πιο όμορφο».

Με αυτές τις φράσεις ο Σταμάτης ολοκλήρωσε την ομιλία του, κλείνοντας και την πολύ όμορφη εκδήλωση της κοινότητας του Μεταφυσικού.

Δημήτρης Αργασταράς, μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Σάλπισες το κέρας πάλι...!!!

Victory! - Victory!

Ω - Ω - Ω - Ω

GUARDIAN LORD
Δευτέρα, 30 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Γιάννης Παπαδημητρόπουλος είπε...
Πραγματικά πολύ καλή ομιλία, έδεσε θαυμάσια το θέμα της με προτροπές ενότητας της κοινότητας του Φανταστικού, που είναι πολύ απαραίτητη μέσα στην παρούσα κατάσταση.

Θα πρέπει να ενεργοποιηθούν οι δυνάμεις της (υγειώς σκπτόμενης) Τέχνης και της Φαντασίας, γιατί μόνο αυτές μπορούν να παράξουν μια εναλλακτική πολιτιστική πρόταση και να πολεμήσουν της αξίες του υλισμού και του ακραίου Μεταδομισμού που μας έφεραν σε αυτά τα χάλια.

Μόνο μια πρόταση στο Σταμάτη, που αποδεικνύεται ομιλητής που μπορεί να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει: Φτιάξε μια παρουσίαση με έργα τέχνης καλλιτεχνών όπως ο Frazetta, o Miller, ο Lee και ο Howe, που να οπτικοποιούν τις θεμελιώδεις αρχές και αξίες του Ρομαντισμού και της ΦΛΕΦΑΛΟ, κάτι σαν συνέχεια του βίντεο "Για τους Πραγματιστές των Μύθων" που υπάρχει παρακάτω. Θα σου χρειαστεί σε αυτό που προβλέπω οτι θα είναι μια σειρά από ομιλίες με συνεχώς αυξανόμενο κοινό. Αφού ζούμε στην εποχή των εικόνων, ας πολεμήσουμε το σύστημα με τα ίδια του τα όπλα!
Τρίτη, 31 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Χάρης είπε...
Μόνο Φ.ΛΕ.φΑ.ΛΟ σου λέω...
Τρίτη, 31 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Συγχαρητήρια στον Σταμάτη για την πολύ καλή του παρουσία στην εκδήλωση. Ελπίζω να υπάρξει και συνέχεια. Όσοι ενδιαφέρεστε τσεκάρετε αυτούς του συνδέσμους από την Μαύρη Πύλη, Fantasy και γερμανικός ρομαντισμός:

http://www.blackgate.com/2011/10/24/romanticism-and-fantasy-storm-and-stress-and-more/#more-26596

To τέταρτο μέρος μιας άκρως ενδιαφέρουσας ανάλυσης για το πρώτο fantasy έργο:

http://www.blackgate.com/2010/09/19/worlds-within-worlds-the-first-heroic-fantasy-part-iv/

Κιμμέριος
Τρίτη, 31 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Πολύ καλή οργάνωση. Μοναδικές ομιλίες. Εξαιρετική η παρουσίαση του Σταμάτη !

Μια ακόμη πολύ καλή παρουσία της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι η λέσχη εκτιμάται όλο και περισσότερο για το ουσιαστικό και την πρωτοτυπία των απόψεών της.
Πέμπτη, 02 Φεβρουάριος, 2012

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Αγαπημένοι φίλοι, Ενωμένοι σαν την γροθιά, ορμητικοί σαν τον άνεμο..συνεχίζουμε
Κυριακή, 05 Φεβρουάριος, 2012

Ο/Η White Fay είπε...
With all the force of a great typhoon

With all the strength of a raging fire

Mysterious as the dark side of the moon.!!

Ποιοι είναι οι Έλληνες καλλιτέχνες fantasy?
Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος, 2012

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Τα fantasy έργα που παρουσιάστηκαν, white fay, ήταν της καλλιτέχνιδος Μαριλένας Μέξη (http://www.marilenamexi.eu), και ήταν κυρίως έργα από το graphic novel της ''Antara'' αν κατάλαβα καλά.

Δεν την γνωρίζαμε αλλά σίγουρα αποτελεί πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση. ;)
Τρίτη, 07 Φεβρουάριος, 2012

Ο/Η White Fay είπε...
Πωπω, είναι και καρατερίστρια απ' ότι βλέπω!

Thank you!!Πολύ ωραίο το κείμενό σου. :)
Τρίτη, 07 Φεβρουάριος, 2012

The Shadow : ο θρύλος του εκδικητή του εγκλήματος

Όποτε τυχαίνει να σταθώ σε κάποιο περίπτερο κι η ματιά μου να πέσει στα εικονογραφημένα περιοδικά, κυρίως σε αυτά της Περιπέτειας και του Μπλέηκ, που προλάβαμε εμείς όταν ήμασταν μικροί, συλλαμβάνω ένα συναίσθημα γλυκιάς νοσταλγίας να με καταλαμβάνει. Φαίνεται πως εκείνο το μικρό παιδάκι, που ξεφύλλιζε με βουλιμία το χαρακτηριστικό pulp χαρτί, με την εναλλαγή του μαυρόασπρου και του κεραμιδί χρώματος, και διάβαζε γοητευμένο τις ιστορίες, υπάρχει ακόμη κάπου στο βάθος του εαυτού μου. Δεν το κρύβω άλλωστε πως μια πλευρά του εαυτού μου νοσταλγεί αυτήν την εποχή, όταν δεν γνώριζα πολλά πράγματα για τον πραγματικό κόσμο, αλλά μπορούσα να ονειροπολώ σε άλλους κόσμους, σε άλλες περιπέτειες και μαζί με άλλους ήρωες-συντρόφους, κι όλα αυτά να έχουν κάτι από την γεύση του στέρεου και του πραγματικού.

Μια μέρα, καθώς βάδιζα βιαστικός κάτω από τον συννεφιασμένο φθινοπωρινό ουρανό της Αθήνας, κουκουλωμένος μέσα στο παλτό μου, έπεσα πάνω σε ένα εξαιρετικό εύρημα σε σχέση με όλα αυτά. Φύσει βιβλιόφιλος και αναζητητής της γνώσης, δεν μπορώ να μην ρίξω μια ματιά, συχνά πιο προσεκτική, κάθε φορά που περνώ έξω από ένα βιβλιοπωλείο. Αυτό συνέβη και εκείνη την ημέρα, περνώντας έξω από ένα παλαιοβιβλιοπωλείο της Αθήνας. Σε μια χαρτόκουτα μπροστά απ’ την βιτρίνα, το βλέμμα μου έπεσε σε ένα κιτρινισμένο βιβλιαράκι με τον τίτλο “Man of Magic and Mystery”, κάποιου J. Randolph Cox, από τις εκδόσεις Scarecrow Press. Όταν το σήκωσα, είδα πως επρόκειτο για μια βιογραφία του Γουόλτερ Γκίμπσον, του ανθρώπου που είχε δημιουργήσει ένα ήρωα-θρύλο στα αμερικάνικα περιοδικά φαντασίας, τον Ίσκιο (The Shadow).

Η αρχή

Από όλους του ήρωες μυστηρίου που κυριαρχούσαν στα pulp περιοδικά της Αμερικής του μεσοπολέμου, κανένας δεν ήταν τόσο δημοφιλής και δεν είχε τόση επίδραση όσο ο Ίσκιος. Για εκατομμύρια θαυμαστές ήταν ο αστεφάνωτος ήρωας του μυστηρίου και η προσωποποίηση της περιπέτειας. Αλλά για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, πρέπει να πούμε πως ο θρυλικός Ίσκιος ξεκίνησε την ιστορία του από τα ερτζιανά, μέσα από την σπηλαιώδη φωνή ενός εκφωνητή του ραδιοφώνου.

Ο εκδοτικός οίκος ‘’Street & Smith’’, που μεσουρανούσε ανάμεσα στους εκδότες pulp περιοδικών, γνωστός ως ‘’εργοστάσιο μυθιστορημάτων’’, επιχορηγούσε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα κάθε Πέμπτη βράδυ με σκοπό την διαφήμιση του περιοδικού ‘’Detective Story’’. Ο εκφωνητής αυτού του προγράμματος παρουσιαζόταν ως ένας μυστηριώδης άντρας με βαριά, μπάσα φωνή, που αποκαλούσε τον εαυτό του Ίσκιο (Shadow). Η επιτυχία αυτού του ευρήματος και της ραδιοφωνικής εκπομπής ήταν τέτοια που οδήγησε γρήγορα τους εκδότες στην δημιουργία ενός καινούριου περιοδικού με τον τίτλο ‘’The Shadow, A Detective Magazine’’, ξαναφέρνοντας στην αγορά την ιδέα ενός περιοδικού αφιερωμένου σε ένα ήρωα. Η δράση του μυστηριώδους εκδικητή του εγκλήματος μόλις ξεκινούσε...

Αρχικά το μόνο πρόβλημα ήταν ότι κανένας από τους τακτικούς συγγραφείς του περιοδικού δεν ήθελε να αναλάβει να ξαναδουλέψει έναν παλιομοδίτικο ιδιωτικό ντεντέκτιβ, ο οποίος θα περιφερόταν ως ένα είδος αλλόκοτου φαντάσματος με κάπα, όπως ήταν το project. Έτσι, η δουλειά ανατέθηκε σε έναν νεαρό δημοσιογράφο, τον Γουόλτερ Μπράουν Γκίμπσον, ο οποίος εργαζόταν επίσης ως ερασιτέχνης μάγος. Ο Γκίμπσον ανέλαβε να ετοιμάσει μια ιστορία 75.000 λέξεων με ήρωα τον Ίσκιο, χωρίς να του δοθεί καμιά άλλη καθοδήγηση, με τους εκδότες όμως να επιμένουν στην υιοθέτηση ενός ψευδωνύμου από την μεριά του. Σε λίγο καιρό κυκλοφόρησε η πρώτη ιστορία, ‘’Η Ζωντανή Σκιά’’, με το όνομα του συγγραφέα να είναι Μάξγουελ Γκράντ.

Κάτι... σαν Σκιά

Στην ‘’Ζωντανή Σκιά’’ δεν αποκαλύπτεται η πραγματική ταυτότητα του ήρωα, καθώς ο Γκίμπσον δεν είχε αποφασίσει ακόμη γι’ αυτήν. Ο Ίσκιος ήταν απλά μια μυστηριώδης μορφή που η φωνή της ακούγεται στο ραδιόφωνο, δίνοντας κωδικοποιημένες οδηγίες στους συνεργάτες της. Στην αρχή της ιστορίας, ένας μελαγχολικός νεαρός, ο Χάρι Βίνσεντ, ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει πέφτοντας από μια γέφυρα τυλιγμένη στην ομίχλη. Την τελευταία στιγμή, όμως, τον γλιτώνει ο φοβερός στην όψη Ίσκιος που του ζητάει ισόβια υπηρεσία. «Η ζωή σου δεν σου ανήκει πια. Θα την κάνω καλύτερη. Όμως, θα την βάλω και σε κινδύνους. Ίσως να την χάσω, έχω χάσει ζωές ξανά, όπως και τις έχω σώσει. Αυτή είναι η υπόσχεσή μου, ζωή με χαρά, με κίνδυνο, με ενδιαφέρον. Ζωή, πάνω απ’ όλα, με τιμή. Απαιτώ, όμως, υπακοή. Τυφλή υπακοή…»

Το πρώτο τεύχος ξεπουλήθηκε. Στο δεύτερο μυθιστόρημα, με τίτλο ‘’Τα μάτια του Ίσκιου’’, κάνει την εμφάνισή του ο εκατομμυριούχος Λάμοντ Κράνστον, ο οποίος, πριν από πολλά χρόνια στην Ανατολή, διδάχτηκε την υπνωτική δύναμη με την οποία μπορούσε να θολώνει το μυαλό των ανθρώπων. Αφήνεται να εννοηθεί ότι ο Κράνστον είναι η πραγματική ταυτότητα του μυστηριώδους Ίσκιου, αλλά στο επόμενο τεύχος, με τίτλο ‘’Ο Ίσκιος γελάει’’, φανερώνεται ότι ο Λάμοντ Κράνστον ήταν απλώς μια από τις μεταμφιέσεις του Ίσκιου, που στην πραγματικότητα είναι ο αεροπόρος-εξερευνητής Κεντ Άλαρντ, του οποίου η ταυτότητα ως Άρχοντα του Σκότους είναι γνωστή μόνο σε δύο ερυθρόδερμους Ζίνκα. Και ωστόσο, τα χαρακτηριστικά του προσώπου του αποτελούν ένα πραγματικό αίνιγμα. Σε ένα επόμενο μυθιστόρημα εμφανίζεται η ιδέα ότι το πρόσωπό του δεν έχει καθόλου χαρακτηριστικά, ενώ σε ένα άλλο, στην ‘’Σκιά του Ίσκιου’’, ο αρχιεγκληματίας Φίλιξ Ζούμπιαν κοιτάζει την αμεταμφίεστη όψη του Ίσκιου και τινάζεται πίσω τρομοκρατημένος.

Αυτές οι πρώτες ιστορίες ήταν περίπλοκα, επεισοδιακά αφηγήματα, που ξεχείλιζαν από ατμόσφαιρα και μυστήριο, γεμάτα περαστικά πρόσωπα. Αυτό που τους έλειπε, όμως, ήταν η φρενήρης δράση που τόσο αγαπούσαν οι θαυμαστές των pulp περιοδικών, γιατί ο Γκίμπσον ήταν ένας νεαρός δημοσιογράφος που αγνοούσε ακόμη τα στερεότυπα των περιοδικών αυτών. Η γραμμή του δινόταν από γνωστά μυθιστορήματα μυστηρίου περασμένων εποχών και από το όραμα της διεύθυνσης σύνταξης που έβλεπε τον Ίσκιο σαν ένα ζωντανό σύμβολο όλων των μυστηρίων και των αινιγμάτων.

Η δουλειά του Γκίμπσον, ωστόσο, έσφυζε από επινοητικότητα και καινοτομίες. Χάρη σε αυτόν ο Ίσκιος δεν έμενε ποτέ σταθερός ή στατικός στον χαρακτήρα και στις μεταμφιέσεις, και φυσικά ούτε στις περιπέτειές του. Όλα βρίσκονταν πάντοτε σε μια κατάσταση ρευστή και απρόβλεπτη. Στις πρώτες περιπέτειες πρωταγωνιστούν κυρίως οι πράκτορες του Ίσκιου, ενώ ο ίδιος παραμένει έξω από την κεντρική σκηνή, σαν νεφώδης μορφή γοτθικού μυστηρίου. Επίσης, οι πρώτες ιστορίες ήταν γραμμένες με τον διακριτικό και όχι βίαιο τρόπο των αστυνομικών μυθιστορημάτων και οι αντίπαλοι του Ίσκιου ήταν μικροκακοποιοί με φθηνά παρατσούκλια. Όμως, καθώς ο Γκίμπσον εξοικειωνόταν με τον ήρωά του, ο Ίσκιος συγκεκριμενοποιήθηκε και έγινε ένας σκοτεινός μάγος-στοιχειό που πολεμούσε τους τρομερούς κακοποιούς με ατελείωτα τεχνάσματα. Σταδιακά η ατμόσφαιρα φορτίστηκε με μπόλικη δράση. Ο Ίσκιος δίκαζε, καταδίκαζε και εκτελούσε με γουρλωμένα μάτια, όχι πια διακριτικά αλλά με δύο τεράστια 45άρια στα χέρια, και με το τρομερό του γέλιο. Ο νεότερος και αυστηρότερος Ίσκιος δεν πίστευε στην δικαιοσύνη, αλλά ήταν η δικαιοσύνη ο ίδιος, αμείλικτος και αναπόφευκτος.

Ο άνθρωπος πίσω από τον Ίσκιο

Περνώντας κάθε μέρα με το να σκέφτεται και να ονειρεύεται την ζωή του Ίσκιου, ο Γουόλτερ Γκίμπσον έμελε να καταγράψει τις δραστηριότητες του αρχι-εκδικητή του εγκλήματος για δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια. Όντας είκοσι τέσσερα μυθιστορήματα μπροστά από εκείνο που κυκλοφορούσε, δημιουργούσε ένα νέο μυθιστόρημα κάθε τέσσερις με έξι μέρες, δουλεύοντας τις νύχτες με διορίες που έβαζε συχνά ο ίδιος στον εαυτό του.

Πίσω από την γραφομηχανή ο Γκίμπσον ήταν τόσο υπεράνθρωπος όσο και το δημιούργημά του. Λέγεται πως δούλευε σε μια σειρά γραφομηχανών, έτσι ώστε, όταν η μία άρχιζε να κουράζεται, να μπορεί να πηγαίνει σε μία δεύτερη και ύστερα σε μία τρίτη κ.ο.κ. Όπως είπε ο ίδιος σε μια συνέντευξή του: «Ζώντας σκεπτόμενος, ακόμα και ονειρευόμενος την ιστορία σε μια συνεχή διαδικασία, οι ιδέες κατέβαιναν όλο και πιο γρήγορα. Μερικές φορές τα πλήκτρα της γραφομηχανής πετούσαν τόσο γρήγορα, που σκεφτόμουν αν τα δάχτυλά μου θα μπορούσαν να τα προλάβουν. Στο τέλος κάθε ιστορίας έπρεπε να κάνω μια διακοπή μερικών ημερών γιατί τα δάχτυλά μου πονούσαν πολύ για να συνεχίσω άλλο βιβλίο».

Ασυγκράτητος αφηγητής που έσφυζε από ενεργητικότητα, λοιπόν, ο Γουόλτερ Γκίμπσον είχε ταυτόχρονα όλα τα προσόντα για να υπηρετήσει ως βιογράφος του Ίσκιου. Από μικρός είχε ασχοληθεί με τα σταυρόλεξα και την ταχυδακτυλουργία και σκεφτόταν σοβαρά να ασχοληθεί με την μαγεία. Αργότερα, ως επαγγελματίας δημοσιογράφος, υπήρξε φίλος και έμπιστος πολλών μεγάλων ταχυδακτυλουργών, όπως ο Χουντίνι, για τους οποίους έγραψε βιβλία που έφεραν την υπογραφή τους ενώ επινόησε και πολλά από τα νούμερά τους.

Αυτός ο συνδυασμός του μάγου, με την διάθεση για παραπλάνηση και παραίσθηση, και του δημοσιογράφου, με τον σεβασμό στα γεγονότα και την ακρίβεια, υπήρξε η μεγάλη συνεισφορά του Γκίμπσον στην φόρμα των ιστοριών του Ίσκιου. Ο Γκίμπσον έλεγε πάντα ότι, άσχετα με το πόσο απίθανες μπορούσαν να γίνουν οι περιπέτειές του, οι περιγραφές ανθρώπων, τόπων και πραγμάτων ήταν ακριβείς μέχρι τις πιο ουσιώδεις τους λεπτομέρειες. Παρά το πολύ σκληρό πρόγραμμα εργασίας που τηρούσε, ο δημοσιογράφος μέσα του έβρισκε πάντα χρόνο να κάνει την έρευνά του για πιστόλια, πολύτιμους λίθους, αιρέσεις και κατασκόπους, ενώ ενημερωνόταν για ασυνήθιστες τοποθεσίες και παράξενους θρύλους που θα κέντριζαν το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Η τελευταία περίοδος

Στα μέσα της δεκαετίας του ’30, ανταγωνιστές υπερήρωες, όπως ο Άνθρωπος-Αράχνη της Popular Publications, άρχισαν να μειώνουν την κυκλοφορία του Ίσκιου. Οι εκδότες υποψιάστηκαν ότι το περίπλοκο ατμοσφαιρικό στυλ του Γκίμπσον ίσως χρειαζόταν ενίσχυση με τα χαρακτηριστικά κάποιου άλλου συγγραφέα. Η ιδέα δεν ήταν να αντικατασταθεί ο Γκίμπσον, αλλά να συμπεριληφθούν κι ορισμένες ιστορίες που θα ήταν πιο κοντά στο ύφος των pulp περιοδικών. Αυτός ο συνεργάτης βρέθηκε στο πρόσωπο του Θίοντορ Τίνσλεϊ, τακτικού συνεργάτη του περιοδικού ‘‘Black Mask’’.

Ο Τίνσλεϊ ήταν ένας ταλαντούχος τεχνίτης του είδους που πέτυχε να συνταιριάξει το στυλ του Γκίμπσον με το δικό του ύφος σκληροτράχηλης αγωνίας. Ωστόσο, η πιο σημαντική του συνεισφορά θα μπορούσε να θεωρηθεί η προσθήκη σκηνών με γυναίκες, που γδύνονταν πρόθυμα ή τους έσκιζαν τα ρούχα. Αυτό έδωσε μια καινούρια ώθηση και στους ζωγράφους των εξωφύλλων, που ανανέωσαν τα θέματά τους, και η κυκλοφορία ανέβηκε πάλι.

Μέσα σε εφτά χρόνια, ο Τίνσλεϊ συνεισέφερε 27 μυθιστορήματα, περίπου τέσσερα κάθε χρόνο. Εκεί που ο Ίσκιος του Γουόλτερ Γκίμπσον ενδιαφερόταν για το μυστήριο και την μαγεία, ο Ίσκιος του Τίνσλεϊ είχε σχεδόν πάντα να κάνει με γρήγορα αυτοκίνητα και τρένα. Μία από τις καλύτερες ιστορίες του ήταν το ‘‘Μπέρδεμα του Πούλεξ’’, που ήταν μια γρήγορη σαν αστραπή ωδή στα ατμοκίνητα άρματα και τις γυαλιστερές σιδηροτροχιές. Εν τω μεταξύ, η φήμη του Ίσκιου απλώθηκε γρήγορα και στα άλλα μέσα. Ξεκίνησε η ομώνυμη ραδιοφωνική σειρά, που διήρκησε τελικά πέντε ολόκληρα χρόνια περισσότερο απ’ ότι το περιοδικό, ένα ημερήσιο κόμικ δημοσιευόταν επίσης σε πολλές εφημερίδες, καθώς και αμέτρητα άλλα προϊόντα, όπως το στυλό-φακός του Ίσκιου, οι μάσκες και οι κάπες του Ίσκιου, παιχνίδια και πολλά άλλα ακόμη.

Ο Ίσκιος πρωταγωνίστησε συνολικά σε επτά ταινίες, με πρώτο τον γνωστό ηθοποιό του βουβού κινηματογράφου Ροντ Λα Ροκ να φορά την κάπα και το μαύρο καπέλα του στην ταινία ‘’Ο Ίσκιος χτυπάει’’. Επέστρεψε στην ταινία ‘’Διεθνές Έγκλημα’’, σε μια πιο ρεαλιστική εκδοχή ως αστυνομικός συντάκτης ραδιοφώνου. Ο Κέιν Ριτσμοντ πρωταγωνίστησε σε τρεις ταινίες του Ίσκιου, παραγωγής της Monogram, με τίτλους ‘’Πίσω από την Μάσκα’’, ‘’Ο Ίσκιος επιστρέφει’’ και ‘’Η εξαφανισμένη γυναίκα’’. Ακολούθησε η παραγωγή της Republic ‘’Ο αόρατος εκδικητής’’, για να φτάσουμε στην πιο γνωστή μεταφορά της Paramount το 1994 με πρωταγωνιστή τον Άλεκ Μπόλντγουϊν. Παραδόξως, αυτή η τελευταία ταινία ήταν και η μόνη όπου διατηρούνταν η αρχική ιδέα ενός Κράνστον-Ίσκιου που γινόταν αόρατος «θολώντας το μυαλό των ανθρώπων».

Η δύση ενός θρύλου

Ο Γουόλτερ Γκίμπσον συνέχισε να γράφει δύο περιπέτειες του Ίσκιου κάθε μήνα μέχρι τον Μάρτιο του 1943, όταν η παρακμάζουσα δημοτικότητα σε συνδυασμό με την έλλειψη χαρτιού λόγω του πολέμου ανάγκασαν το περιοδικό να εκδίδει μόνο ένα τεύχος το μήνα. Το 1946 ο Γκίμπσον εγκατέλειψε την σειρά λόγω διένεξης για το συμβόλαιο και αμέσως ένας καινούριος ‘’Μάξγουελ Γκραντ’’ προσλήφθηκε. Όμως, στις καινούριες περιπέτειες το μυστήριο εγκαταλείφθηκε και ο Λάμοντ Κράνστον, χωρίς την ειδική του αμφίεση, μετατράπηκε σε έναν διάσημο ιδιωτικό ντετέκτιβ σε μια σειρά με σύγχρονη αστυνομική ατμόσφαιρα. Οι μέρες όπου οι τίτλοι ήταν του στυλ ‘’Ο μασκοφόρος αρχηγός’’, ‘’Το γκρίζο φάντασμα’’ ή ‘’Ο θάνατος που έρπει’’ είχαν περάσει ανεπιστρεπτί. Το καλοκαίρι του 1949, με το 325ο τεύχος, το περιοδικό του Ίσκιου έκλεισε οριστικά, με τον χρόνο να έχει καταφέρει ότι δεν μπόρεσαν τόσοι και τόσοι αρχιεγκληματίες.

Κατά την δεκαετία του ’60 το ενδιαφέρον για τον Ίσκιο επανήλθε. Τα παλιά μυθιστορήματα κυκλοφόρησαν από οίκους βιβλίων τσέπης, ενώ ο οίκος Belmont Books ανέλαβε την έκδοση μιας σειράς πρωτότυπων ιστοριών του Ίσκιου, με την πρώτη να την γράφει ο Γουόλτερ Γκίμπσον για χάρη των παλιών καλών ημερών. Το 1979 η Ακαδημία μαγικών τεχνών και επιστημών θα αποδώσει στον Γκίμπσον ειδικό πτυχίο για την προσφορά του, ενώ το βραβείο Λάμοντ, ειδικό για τα pulp περιοδικά, θα πάρει το όνομά του. Ο Γουόλτερ Γκίμπσον, αναγνωρισμένος και τιμημένος, θα πεθάνει το 1985 σε ηλικία 88 ετών.

Αυτή ήταν λοιπόν, εν συντομία, η ιστορία ενός θρυλικού υπερήρωα της μαγείας και των μυστηρίων. Το βιβλίο του Randolph Cox, αν και γραμμένο στα αγγλικά, το είχα διαβάσει γρήγορα και ευχάριστα και το είχα ξεχάσει σχεδόν τελείως, όταν μερικά χρόνια αργότερα έπεσα πάνω σε μια άλλη αναπάντεχη αναφορά. Ένα σπίτι στο Γκρήνουιτς Βίλαντζ αναφερόταν από τους κατοίκους της περιοχής ως στοιχειωμένο από μια μορφή που φορούσε μαύρη κάπα και πλατύγυρο καπέλο. Κανένας που να ταίριαζε στην περιγραφή δεν είχε ζήσει σε αυτό το σπίτι αλλά, όπως ανέφερε η πηγή, την δεκαετία του ’30 είχε ζήσει εκεί ένας συγγραφέας, ονόματι Γουόλτερ Γκίμπσον, που το γνωστότερο δημιούργημά του ήταν ένας χαρακτήρας κόμικ, ο Ίσκιος…

Δημήτρης Αργασταράς, μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Αριστούργημα..Ένα από τα καλύτερα άρθρα όλων των τευχών της "Φανταστικής Λογοτεχνίας", αντάξιο της αρθρογραφικής αξίας του Δημήτρη.

ΥΓ. Η αρχή - όπως για τον Ίσκιο, έτσι και για εμάς τους ρομαντικούς της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ αλλά και όλων των άλλων φίλων και συλλογικοτήτων που οραματίζονται μια συνολική πολιτισμική ανάπλαση της πατρίδας μας- είναι "μια ζωή, πάνω απ' όλα, με τιμή". Η πραγματοποίηση του οράματος απαιτεί όμως προσήλωση και υπακοή. "Τυφλή υπακοή" στις επιταγές της Αρετής...
Δευτέρα, 23 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Γεια σου ρε "Αλογισταρά" με τα διαμαντάκια που βρίσκεις..
Πέμπτη, 26 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Ρε τί stand n fight και "απόλυτες υπακοές" τσαμπουνάτε; Ελευθερία ρεεε, Freedom!!! http://www.youtube.com/watch?v=diYAc7gB-0A

Αριστεροχαρούμενος Θολοκουλτουριάρης
Παρασκευή, 27 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Βρε καλώς τον Μάικλ...
Σάββατο, 28 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Ευχαριστώ για τα καλά λόγια, φίλοι :)
Δευτέρα, 30 Ιανουάριος, 2012

Κοινωνικός Μύθος και μεταπολιτευτική Ουτοπία

Όπως περιγράφει ο Νικηφόρος Διαμαντούρος(1) στο ενδιαφέρον βιβλίο του που φέρει τον τίτλο «Πολιτισμικός δυϊσμός και πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης»(2) από την ίδρυση κιόλας του νέου ελληνικού κράτους υπήρξαν δυο έντονα αντιμαχόμενες πολιτισμικές παραδόσεις, τα βασικά χαρακτηριστικά των οποίων έχουν παραμείνει αξιοσημείωτα αναγνωρίσιμα κι έχουν διαμορφώσει την διαδρομή της σύγχρονης Ελλάδας μέχρι και σήμερα.

Από τη μια υπάρχει η παραδοσιακή ελληνική κουλτούρα, γνωρίσματα της οποίας αποτελούν η εσωστρέφεια, η επιφύλαξη προς τον καπιταλισμό και την οικονομία της αγοράς, η προσκόλληση σε προνεωτερικές πρακτικές, ο «λανθάνοντας αυταρχισμός (sic)» και η αμφισβήτηση προς κάθε τι ξένο. Μεταξύ των τάσεων που πηγάζουν από αυτή την κουλτούρα είναι μια διάχυτη αίσθηση εθνικισμού, μια μόνιμη προβολή της σημασίας της Ελλάδος στις διεθνείς υποθέσεις και μια προδιάθεση ταύτισης με σύνολα και ομάδες που έχουν υποστεί αδικίες από τις χώρες του Νεωτερικού «west way of life». Στα πλαίσια αυτής της κουλτούρας, το «χομπεσιανό» κράτος της Νεωτερικότητας και η ατομικιστική «κοινωνία των πολιτών», αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη.

Από την άλλη υπάρχει η νεωτερική ελληνική κουλτούρα, που αντλεί τις πνευματικές τις ρίζες από τον Διαφωτισμό και την παράδοση του πολιτικού φιλελευθερισμού. Ο συγγραφέας την παρουσιάζει ως εξωστρεφή και κοσμική, που ταυτίζεται με μεταρρυθμίσεις και αναζητά τον εξορθολογισμό στα πλαίσια μιας φιλελεύθερης, δημοκρατικής και καπιταλιστικής προοπτικής. Οι εκφραστές της κοσμοπολιτικής νεωτερικής κουλτούρας ευνόησαν την αφομοίωση της Ελλάδος στο διεθνές σύστημα.

Το βασικό στοιχείο που καθιστά αυτές τις δυο κουλτούρες ισχυρές είναι η διαπεραστική τους φύση. Δηλαδή, το γεγονός ότι έχουν την ικανότητα να διατρέχουν θεσμούς και κοινωνικές ομάδες χωρίς να ταυτίζονται υποχρεωτικά μαζί τους. Λόγω της φύσης τους αυτής, οι δυο κουλτούρες κατάφεραν να αναπαραχθούν στο εσωτερικό του συνόλου σχεδόν των ελληνικών κοινωνικών ρυθμίσεων, με την παραδοσιακή να υπερτερεί σε επιρροή.

Αφήνοντας στην άκρη τα συμπεράσματα του Διαμαντούρου, που ως νεωτεριστής δίνει έμφαση στην προοπτική επικράτησης της δεύτερης, αλλά χρησιμοποιώντας το επιτυχές αναλυτικό του σχήμα, μπορούμε να οδηγηθούμε σε χρήσιμες διαπιστώσεις. Πρώτα απ’ όλα, μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι η παραδοσιακή κουλτούρα συνδέθηκε με τον Ρομαντισμό. Στην ουσία ο ελληνικός Ρομαντισμός αποτέλεσε την «υψηλή κουλτούρα», που αναπαρήγαγε μέσω της δικής του κοσμοθέασης τα σχήματα της παραδοσιακής κουλτούρας στις τέχνες, τα γράμματα και την πολιτική. Και αν η ρομαντική κυριαρχία έλαβε χώρα στην καλλιτεχνική και λογοτεχνική ζωή του τόπου μας από την δεκαετία του 1850 ως τις αρχές εκείνης του 1880, η επικράτηση των παραδοσιακών και ρομαντικών σχημάτων στο πεδίο της διάχυτης κουλτούρας ήταν σχεδόν ολοκληρωτική μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970.

Ο ελληνικός Ρομαντισμός, βασιζόμενος στην «πρώτη ύλη» της παραδοσιακής κουλτούρας, άφησε ως λογοτεχνική και εικαστική κληρονομιά κάποια έργα που εντάσσονται στο πλαίσιο του Φανταστικού. Ωστόσο, το σημαντικότερό του αποτύπωμα ήταν ο Μύθος του νέου ελληνισμού. Κατάφεραν, δηλαδή, οι εκφραστές του ελληνικού Ρομαντισμού να συγκροτήσουν έναν κοινωνικό Μύθο, παρουσιάζοντας μια συνολική οργάνωση εικόνων οι οποίες περιέκλεισαν μέσα τους ένα δυναμικό όραμα για την κίνηση της ζωής και ενέπνευσαν την συλλογική εθνική δράση.

O Mύθος αυτός εμπεριείχε το πολιτικό όραμα της εθνικής ενότητας στον χώρο και τον χρόνο, την αναπαραγωγή παραδοσιακών κοινωνικών τελετουργιών και τη νοοτροπία μιας μοναδικότητας (η οποία κατέληγε σε υπερήφανο εγωισμό ή σε καταθλιπτική απομόνωση, ανάλογα την ιστορική συγκυρία). Είναι αναμφίβολο ότι ο ρομαντικός ελληνικός Μύθος, εμπνευστές του οποίου υπήρξαν ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Σπυρίδωνας Ζαμπέλιος και άλλοι πνευματικοί άντρες του 19ου αιώνα, συνδέθηκε με συλλογικές ανατάσεις αλλά και με ιστορικά αδιέξοδα. Δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς άλλωστε, εφόσον οι κοινωνικοί Μύθοι δεν υφίστανται για να σταθεροποιούν, μα για να κινητοποιούν την βούληση, να παρέχουν όραμα για τον κόσμο, να δίνουν σκοπό σε ό,τι οι άνθρωποι είναι και δημιουργούν, όπως πολύ γλαφυρά περιέγραψε ο Ζωρζ Σορέλ στο γνωστό του έργο που φέρει τον τίτλο «Σκέψεις πάνω στη βία».

Ο ρομαντικός κοινωνικός Μύθος, ακόμη και όταν οι ρομαντικές επιρροές στις τέχνες και τα γράμματα της νεώτερης Ελλάδος έπαψαν να είναι έντονες, συνέχισε να αποτελεί την κινητήρια δύναμη του ελληνικού βίου. Το τέλος του σηματοδοτήθηκε με την έλευση της μεταπολίτευσης. Η νέα πνευματικότητα, που συνόδευσε την μεταπολιτευτική συνθήκη, εκπήγασε από την νεωτερική κουλτούρα και πρόκρινε ένα νέο όραμα για την ζωή. Το όραμα για την ζωή της μεταπολίτευσης αντικατέστησε τον ρομαντικό Μύθο. Επρόκειτο για ένα όραμα νεωτεριστικό, «ελευθεριακό», καταναλωτικό και κοσμοπολιτικό.

Ωστόσο, όπως αποδείχτηκε, το όραμα ετούτο δεν είχε την αυθεντικότητα και τη δυναμική για να σχηματίσει έναν νέο κοινωνικό Μύθο. Ήταν αυτό που ο Σορέλ αποκαλούσε κοινωνική Ουτοπία. Ένα αφηρημένο σχήμα, απόμακρο απ’ τον ελληνικό ψυχισμό, βασισμένο σε συνθήματα και ρητορείες που παπαγάλισαν γελωτοποιοί της πολιτικής, τηλεοπτικοί καθοδηγητές και καλοπληρωμένοι «επαναστάτες». Το αποτέλεσμα ήταν έπειτα από μόλις τριανταπέντε χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων η καλλιτεχνική και λογοτεχνική δημιουργικότητα της χώρας σχεδόν εξατμίστηκαν, η Ουτοπία της μεταπολίτευσης να μην καταφέρει να αντιτάξει ένα ανάχωμα στην πανευρωπαϊκή οικονομική κρίση και να καταρρεύσει, μολονότι πανίσχυροι πολιτικοί και πολιτιστικοί φορείς προσπάθησαν με κάθε τρόπο να την κρατήσουν ενεργή.

Σήμερα βιώνουμε τις συνέπειες αυτής της κατάρρευσης. Και οι συνέπειες δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν κυρίως αρνητικές αποχρώσεις. Γιατί η Ουτοπία της μεταπολίτευσης δεν κατέρρευσε επειδή ένα νέο σχήμα ή ένας καινούργιος κοινωνικός Μύθος δημιουργήθηκε για να την αντικαταστήσει. Η μεταπολιτευτική Ουτοπία κατέρρευσε από εξωτερική πίεση, αφήνοντας τον ελληνικό βίο άνευ συλλογικού οράματος, έρμαιο στις συγκρουσιακές ορμές των ασυγκράτητων από κάποιο ενοποιητικό σχήμα ομάδων και ατομικοτήτων.

H ιστορική συγκυρία του παρόντος βρίσκει την χώρα μας κοινωνικά αποδιοργανωμένη, οικονομικά ανάπηρη και πολιτικά νεκρή. Υπάρχει, βέβαια, και κάτι ικανό να γεννήσει αισιοδοξία. Κι αυτό δεν είναι άλλο από το ίδιο το τέλος της μεταπολιτευτικής Ουτοπίας. Στην θέση της -κάποτε- επιβεβλημένης Ουτοπίας δεν βρίσκεται ακόμη κάτι. Ωστόσο, η έλλειψή της γέννησε έναν κοινωνικό βρασμό και μια πολεμική σχέση ανάμεσα σε διαφορετικές προοπτικές.

Εμείς, ως ρομαντικοί εκφραστές του Φανταστικού, δεν έχουμε παρά να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε με ευχαρίστηση ομηρικού ήρωα αυτή την μάχη και να ελπίζουμε ότι στο τέλος θα καταφέρουμε να στρέψουμε την ελληνική κουλτούρα προς έναν νέο Ρομαντισμό από τον οποίο θα προκύψει ο καινούργιος κοινωνικός μας Μύθος.

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

Σχόλια
1. Ένα από τα επιφανέστερα μέλη της ελλαδικής ακαδημαϊκής ελίτ (καθηγητής στο τμήμα πολιτικής επιστήμης και δημόσιας διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου σπούδασα κι εγώ), που πριν λίγο καιρό αποτέλεσε υποψήφιο μνηστήρα του πρωθυπουργικού θώκου.
2. Νικηφόρος Διαμαντούρος, «Πολιτισμικός δυϊσμός και πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης», Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2000.

Εικόνες
1. «Ιστορία» Νικόλαος Γύζης.
2α. Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος.
2β. Διονύσιος Σολωμός
3. Ζωρζ Σορέλ
4. Εξώφυλλο 9ου τεύχους της «Φανταστικής Λογοτεχνίας»

- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Ζήτω ο Μύθος του ελληνικού ρομαντισμού!
Σάββατο, 07 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Έτσι! Πίσω στον Όμηρο και τους ηλιακούς ήρωες... δηλαδή εμπρός!!!
Hail!
GUARDIAN LORD
Τρίτη, 10 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Ένα καταπληκτικό κείμενο ανάλυσης από τον Σταμάτη, που δημοσιεύτηκε και στο Κέρας (editorial) του 9ου τεύχους της Φανταστικής Λογοτεχνίας.

Το τέλος της μεταπολιτευτικής Ουτοπίας (η ανάδειξη δλδ ότι διαθέτουμε ένα ανίκανο πολιτικό προσωπικό και μία, εν πολλοίς, ανεμάρτιστη και βολεμένη κοινωνική μάζα) όντως έχει βγει στο προσκήνιο, το ερώτημα τώρα είναι αν μπορούν να υπάρξουν σημάδια αλλαγής και ανέλιξης...

Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. δείχνει το δρόμο...
Τετάρτη, 11 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Αγανακτισμένος στο Πολιτικό είπε...
Το εκνευριστικό με τη μεταπολιτευτική νεωτερική κουλτούρα είναι οτι οι εκφραστές της, έχοντας στον πλευρό τους το επικοινωνιακό σύστημα, παρουσιάζουν τη θέση τους ως τη μόνη αυτονόητη, φυσική και λογική και οτιδήποτε διαφορετικό δέχεται την απαξίωση και τη χλεύη ολόκληρου του πολιτικού, οικονομικού και επικοινωνιακού μηχανισμού που ελέγχουν και τους ελέγχει.

Με αφετηρία τους δικούς τους μύθους, ΕΑΜ, ΕΔΑ, Λαμπράκης, Τιμημένο ΚΚΕ, Πολυτεχνείο, Τεμπονέρας, και προσφάτως "Αλέξης" (σκέτο) απολυτοποιούν την πραγματικότητα "αν δεν είσαι μαζί μου είσαι εναντίον μου", φορτίζουν ιδεολογικά, θετικά ή αρνητικά, όρους της Πολιτικής Επιστήμης που είναι ουδέτεροι από τη φύση τους όπως Σοσιαλισμός, Προοδευτισμός, Εθνικισμός, Συντηρητισμός αλλά και όρους της Κοινωνιολογίας πάλι ουδέτερους όπως Ρατσισμός και τους αποδίδουν ως ταμπέλες στους εαυτούς τους θετικά και σε αυτούς που δεν υιοθετούν άκριτα και δουλικά τις απόψεις τους αρνητικά. Χρησιμοποιούν μετά το επικοινωνιακό τους σύστημα για να δημιουργήσουν αντανακλαστικά στο ευρύ κοινό γύρω από τους όρους αυτούς, σε μια διαδικασία που θυμίζει το πείραμα με το σκύλο του Παυλόφ.

Το καλό είναι οτι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αντίδραση στις μεθοδεύσεις αυτές, όχι μόνο πνευματικών ανθρώπων αλλά και του απλού κόσμου, των Ελλήνων που βαρέθηκαν να βλέπουν στις 17 Νοέμβρη δακρύβρεχτες ιστορίες για τους "νεκρούς του Πολυτεχνείου" και στις 25 Μαρτίου ειδικό δίωρο επεισόδιο τούρκικου σήριαλ. Πλησιάζει η μέρα που οι περισσότεροι από τους κυρίους και κυρίες (και πολλοί "κύριοι" που είναι "κυρίες") από αυτούς που παρουσιάζονται στο βιντεάκι της ΦΛΕΦΑΛΟ δεν θα έχουν μέρος να κρυφτούν.

Hail FLEFALO
Πέμπτη, 12 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
STAND UP AND FIGHT.. http://www.youtube.com/watch?v=b-B4hP-t85M
Πέμπτη, 12 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Πολύ καλό το κείμενο του Σταμάτη και πολύ εύστοχα τα σχόλια του αγανακτισμένου. Χαιρετισμούς!
Κιμμέριος
Παρασκευή, 13 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Επέλαση...http://www.youtube.com/watch?v=Ux6WI9oS7L4&feature=related
Παρασκευή, 13 Ιανουάριος, 2012

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Φίλοι και συμπολεμιστές, η πορεία μας ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια, όταν και αφήσαμε το κάστρο της μοναχικής ενατένισης και αρχίσαμε το ταξίδι για την Μόρντορ, με σκόπό την καταστροφή του δακτυλιδιού...

Είθε να έχουμε την δύναμη προκειμένου να αντέξουμε ως το τέλος..Είθε στο τέλος να δούμε τους αετούς να πετούν πάνω απ' τα κεφάλια μας..Είθε να μην γίνουμε νέοι "Ζαρατούστρες"..
Κυριακή, 15 Ιανουάριος, 2012

Στην συνθήκη της νεώτερης ελληνικής λογοτεχνίας ένα από τα βασικά ζητήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν συγγραφείς οι οποίοι θέλουν να δημιουργήσουν έργα του Φανταστικού είναι η σύνδεση της θεματολογίας τους με την διάχυτη κουλτούρα του τόπου μας. Σε αντίθεση με τους δυνητικούς συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας της δυτικής Ευρώπης, αλλά και των περισσότερων σλαβικών χωρών, που την πρώτη ύλη του Μύθου τους μπορούν να αναζητήσουν στις επιρροές είτε του αρχαίου παγανιστικού τους πολιτισμού είτε της μεσαιωνικής ιπποτικής τους παράδοσης εντός των χριστιανικών ιστορικών τους πλαισίων, οι νεώτεροι και οι σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς της λογοτεχνίας του φανταστικού δεν μπορούν να ακολουθήσουν με την ίδια ευκολία μια παρόμοια διαδρομή. Κι αυτό γιατί η ελληνική περίπτωση παρουσιάζει μια έντονη ιδιαιτερότητα.

Η ελληνική ιστορία λόγω του μεγάλου της βάθους χαρακτηρίστηκε, μεταξύ των άλλων, από την ανάδυση πολλών και διαφορετικών πολιτισμικών σχημάτων. Πρώτα και κύρια, η αρχαία ελληνική περίοδος τέμνεται σε τουλάχιστον δυο πολύ βασικά πλαίσια. Α) Το μυθικό των βασιλείων της εποχής του Ορφέα και του Ομήρου, εντός του οποίου το φαντασιακό στοιχείο ήταν ισχυρό και B) το κλασικό της περιόδου των πόλεων-κρατών, της έλευσης του Αλεξάνδρου και των (μετα)αλεξανδρινών βασιλείων, όπου η δύναμη του φαντασιακού εξισορροπήθηκε από εκείνη του Λόγου.

Η πλούσια ελληνική κλασική κληρονομιά στις τέχνες και τα γράμματα απορρόφησε με το πέρασμα των αιώνων την προσοχή των ανθρώπων του πνεύματος. Η παγκόσμια εμβέλειά της έστρεψε τα βλέμματα των Ελλήνων σε μεγάλο βαθμό επάνω της, αφήνοντας την αρχέγονη μυθική κουλτούρα, εντός της οποίας υπάρχει άφθονη πρώτη ύλη που μπορεί να αποτελέσει έμπνευση για σύγχρονα έργα του Φανταστικού, κάπως «παραγκωνισμένη». Αντιθέτως, τα περισσότερα ευρωπαϊκά έθνη, σε μια πρώτη φάση, γνώρισαν την κλασική κουλτούρα ως αποτύπωση ενός κατακτητικού πολιτισμού (μέσω της ρωμαϊκής εξάπλωσης) και δεν την έκαναν «δική τους». Έτσι, οι λογοτέχνες των περισσότερων ευρωπαϊκών εθνών (ακόμη και σήμερα) όταν ανατρέχουν στην «αρχαία τους εποχή» συνδέονται με την αρχέγονη μυθική τους κουλτούρα.

Αλλά και στην μεσαιωνική φάση του πολιτισμού της η Ελλάδα, μολονότι αποτέλεσε την πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, είχε την ατυχία να βιώσει μια ιστορική και πολιτισμική συντριβή (δηλαδή, την μακραίωνη υποδούλωση υπό τον τουρκικό ζυγό). Η εξέλιξη αυτή την οδήγησε στην απώλεια της αριστοκρατίας της, κι αυτή με τη σειρά της στην απώλεια της «υψηλής της κουλτούρας». Το αποτέλεσμα ήταν να απομείνει στην Ελλάδα η απομονωμένη δημοτική της κουλτούρα, η οποία –όπως πολύ χαρακτηριστικά έχουν δείξει οι έρευνες του Γκαίτε και άλλων στοχαστών- διατήρησε αρκετή από την στιλπνότητα και κάτι από τον λυρισμό της κλασικής κουλτούρας. Εμείς, όπως έχουμε γράψει και σε παλαιότερα άρθρα, είμαστε σε θέση να ανιχνεύσουμε στοιχεία του πνεύματος της αρχέγονης εποχής (που στην μεσαιωνική ιπποτική κουλτούρα είχε αναβιώσει), σε λαϊκούς θρύλους και τραγούδια, τα οποία έφτασαν μέχρι τις ημέρες μας. Η διαφορά με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά έθνη είναι ότι η τουρκική κατοχή δεν επέτρεψε να δημιουργηθεί μια ελληνική πνευματική ελίτ, που θα μπορούσε να είχε επεξεργαστεί σε επίπεδο «υψηλής κουλτούρας» τα στοιχεία αυτά ώστε να μπορούμε οι σημερινοί Έλληνες να τα χρησιμοποιήσουμε με ευκολία, (ενώ και οι επιρροές του ελληνικού Ρομαντισμού –εντός των πλαισίων του οποίου έλαβε χώρα μια τέτοια προσπάθεια- έπαψαν μετά το 1880, όπως δείξαμε στο πέμπτο μέρος του «δοκιμίου για την φανταστική λογοτεχνία», που δημοσιεύθηκε στο 5ο τεύχος του περιοδικού «Φανταστική Λογοτεχνία»).

Εφόσον στα «μυθικά» πεδία του ελληνικού πολιτισμού οι σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς του Φανταστικού δεν έχουν εύκολη πρόσβαση, οι επιλογές που μένουν είναι δυο. Ή να εισέλθουν σε μυθικά πεδία άλλων εθνών ή να δοκιμάσουν να αναδείξουν τα δυσπρόσιτα δικά τους. Και οι δυο είναι θεμιτές, εφόσον το λογοτεχνικό αποτέλεσμα που προκύπτει είναι καλό. Ωστόσο, η δεύτερη είναι σαφώς πιο δύσκολη και απαιτεί μεγαλύτερο ρίσκο.

Ο Φώτης Κατσιμπούρης στο βιβλίο του που φέρει τον τίτλο «Ο Όρκος» έκανε την δεύτερη επιλογή. Πρόκειται για μια απόφαση που αξίζει ένα εύγε για το θάρρος της. Πόσο μάλλον όταν το αποτέλεσμα είναι αξιοσημείωτο.

Ο Φώτης με τον «Όρκο» κάνει ένα μεγάλο δώρο στην ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού. Της προσφέρει ένα πραγματικά αξιόλογο έργο. Παρουσιάζει ένα μυθιστόρημα που ενώ θεματικά είναι σφυρηλατημένο στον εσώτερο πυρήνα της ελληνικής λαϊκής παράδοσης δεν υστερεί καθόλου σε «ατμόσφαιρα fantasy» από τα αντίστοιχα δυτικά. Αν θελήσουμε να το κατατάξουμε σε κάποια από τις κατηγορίες της φανταστικής λογοτεχνίας, θα συμπεράνουμε ότι βρίσκεται ανάμεσα στο επικό και στο ιστορικό μυθιστόρημα.

Ο λόγος του Φώτη είναι επικός, ρομαντικός και διαθέτει μια ιδιάζουσα ατμοσφαιρικότητα, που τον βοηθά να δημιουργήσει ένα επιτυχημένο μυθιστόρημα του Φανταστικού, στο οποίο εκφράζει με αυθεντικό τρόπο την μεσαιωνική, ελληνική, λαϊκή κουλτούρα. Όπως είναι αναμενόμενο από τα όσα έχω αναφέρει μέχρι εδώ, ως συγγραφέας γνωρίζει πολύ καλά την βυζαντινή ιστορία, πράγμα που κάνει το θέμα του μυθιστορήματός του να ευδοκιμεί στο μεσαιωνικό περιβάλλον που το έχει «τοποθετήσει».

Η αφήγηση δεν βασίζεται στην καταιγιστική δράση. Ωστόσο, διαθέτει μια σταθερή πνοή, που κάνει την υπόθεση να μην βαλτώνει και να ρέει ομαλά ως το τέλος. Οι πολεμικές περιγραφές είναι πολύ καλές. Ισάξιες με εκείνες ξένων αναγνωρισμένων λογοτεχνών του Φανταστικού.

Μια απ τις κορυφαίες στιγμές του έργου αποτελεί το τρίτο κεφάλαιο, στο οποίο περιγράφεται η απόπειρα ενός ιππότη να κατέβει στο βασίλειο του Άδη. Με τρεις παραγράφους του εν λόγω κεφαλαίου, θα κλείσω το άρθρο ευχόμενος στον Φώτη Κατσιμπούρη να είναι καλοτάξιδο το ωραίο του βιβλίο.

«Στο βάθος, πέρα από τις νησίδες, τα μεγάλα πλατάνια, οι ιτιές και οι οξυές συνέχισαν να παίρνουν αλλόκοτα σχήματα, όσο περνούσε η ώρα και το φως λιγόστευε. Σε κάποια στιγμή του φάνηκε ότι πήραν το σχήμα τεράστιων ανδρών που ορθώνονταν αγριεμένοι για να παλέψουν, και την ίδια στιγμή του φάνηκε ότι άκουσε τις κραυγές τους, κάτι σαν μακρινές ιαχές, κάτι σαν σβησμένες βροντές…

Δεν έπεσε έξω σε αυτό που φοβόταν. Αν και είχε χαμηλώσει το βλέμμα, για να κοιτάζει μόνο την επιφάνεια της λίμνης και τη στράτα του φεγγαρόφωτου, ένας μεγάλος όγκος σαν βράχος πελώριος, ήρθε κι έπεσε μπροστά του, τινάζοντας κατά πάνω του ένα μεγάλο κύμα. Πρόλαβε να ξεχωρίσει τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου σ’ εκείνον τον όγκο, και κατάλαβε ότι είχε δει το κεφάλι ενός τιτάνα να πέφτει στη λίμνη κομμένο από το χέρι του πανάρχαιου θεού.

Τόλμησε να κοιτάξει ψηλά. Ο θεός, πάνοπλος, είχε την όψη μιας πύρινης γιγαντομορφής με σκοτεινιασμένα μάτια. Μέσα τους φώλιαζαν κατακόκκινες σπινθηροβόλες κόρες που άστραφταν τον θυμό του θεού, ενώ αυτός πατούσε αγέρωχα πάνω στα δέντρα της λίμνης και ψήλωνε ως τον ουρανό, κάθε φορά που έκαμε μια κίνηση θεϊκής μανίας για να εξοντώσει τους αντιπάλους του.»

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Χάρης είπε...
Πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση(εξαιρετική η εισαγωγή που εξηγεί την λογοτεχνικ'η συνθήκη του Φανταστικού στην χώρα μας). Μπράβο στον Φώτη Κατσιμπούρη για την επιλογή του και για την δημιουργία του.
Παρασκευή, 23 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Γιώργος Doomsword είπε...
Χρόνια Πολλά στους ιππότες της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ και στους απανταχού ρομαντικούς λάτρεις του Φανταστικού !
Κυριακή, 25 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Γιάννης Παπαδημητρόπουλος είπε...
Δεν έχω διαβάσει ακόμα τον Όρκο, αν και είναι στα μελλοντικά μου σχέδια. Πάντως φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η μεταφορά λαικών μύθων του ευρύτερου ελληνικού χώρου σε μορφή φάνταζι. Σύμφωνω με την άποψη του Σταμάτη πάνω στο θέμα.

Πριν από κάποια χρόνια το κανάλι της Βουλής είχε βάλει σε βραδινή ώρα κατά τη διάρκεια των γιορτών μια ταινία που αποτελούσε μεταφορά του μύθου του Νεκρού Αδελφού. Ήταν ελληνική παραγωγή, πολύ λιτή αλλά αρκούντως ατμοσφαιρική. Δυστυχώς ήμουν τότε αρκετά μικρός σε ηλικία για να συγκρατήσω τίτλο ή συντελεστές και το παρακολούθησα λόγω της έμφυτης έλξης μου από το Φανταστικό και λόγω του οτι έβλεπα να ζωντανεύει μπροστά μου κάτι που είχα κάνει στο σχολείο. Θα ήθελα να ρωτήσω αν κάποιος γνωρίζει κάτι για την παραγωγή αυτή και αν μπορώ να τη βρω κάπως. Ίσως, τώρα εν αναμονή της αναγνώσεως του Όρκου να κάνω και εγώ την έρευνα μου πάνω στην συγκεκριμένη ταινία. Έχει κανείς κάποια ιδέα πέρι τίνος πρόκειται;
Τρίτη, 27 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Ελάχιστα κείμενα από αυτά που κάναμε στο σχολείο μου έχουν μείνει στο μυαλό και ένα από αυτά είναι το τραγούδι του νεκρού αδελφού. Εξαιρετική η ιδέα του Φώτη Κατσιμπούρη, για την εκτέλεση δεν μπορώ να τοποθετηθώ ακόμα διότι δεν έχω διαβάσει το βιβλίο. Μπράβο πάντως που ο συγγραφέας ασχολήθηκε με τις δικές μας παραδόσεις. Η ταινία που αναφέρει ο Γιάννης μάλλον είναι η "Ο όρκος του νεκρού αδελφού" και μπορεί να βρεθεί -σε κομμάτια- στο youtube. Καλές γιορτές και καλή χρονία να έχουμε!

Κιμμέριος
Πέμπτη, 29 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Γιάννης Παπαδημητρόπουλος είπε...
Τέλεια, ευχαριστώ για την πληροφορία. Θα το δω από εκεί και θα ψάξω μήπως υπάρχει και κάποιο Link σε κάποιο μπλογκ για να το κατεβάσω κιόλας.

Καλές γιορτές και ευτυχισμένος ο νέος χρόνος 2012.
Παρασκευή, 30 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Καλή Χρονιά εύχομαι στους ρομαντικούς και υπέρμαχους της Ιερής μας Φαντασίας!

GUARDIAN LORD
Σάββατο, 31 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Καλή χρονιά και πολλές νίκες στη Λέσχη και στους Φρουρούς της Αυθεντικής Ζωής, εύχομαι..

ΥΓ. "All time classic" παραμένει το μήνυμα παλαιότερης πρωτοχρονιάτικης ευχής του Γιάννη..
"Σαν τα λεφτά που έφαγε ο Εφραίμ στο Βατοπέδι, τόσα καλά σας εύχομαι ο χρόνος να σας φέρει"!!!
Σάββατο, 31 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Καλή Χρονιά και ευτυχές το νέο έτος !

Για το βιβλίο του κ. Κατσιμπούρη έχω ακούσει καλά λόγια, φαίνεται πως είναι επιτυχημένο και ως σύλληψη και ως εκτέλεση.
Hail !
Κυριακή, 01 Ιανουάριος, 2012

Εύα Πετροπούλου-Λιανού, ''Η Ζεραλντίν και το Ξωτικό της λίμνης

Καθώς η κοινωνική και οικονομική μας πραγματικότητα βρίσκεται ακόμα στον αστερισμό της κατήφειας και οι μέρες της γιορτής των Χριστουγέννων όλο και πλησιάζουν, καλό θα ήταν να επιχειρήσουμε να πάρουμε μια ανάσα στρέφοντας το βλέμμα μας σε πράγματα ομορφότερα. Ο κόσμος των παιδικών βιβλίων και των παραμυθιών προσφέρεται για κάτι τέτοιο. Γιατί πρόκειται για έναν κόσμο αληθινό σαν την ζωή και ταυτόχρονα μαγικό σαν τα όνειρά μας, όπου όλα μπορεί να συμβούν φτάνει κανείς να το θέλει, έναν κόσμο με μικρούς ήρωες και ηρωίδες που, παρά τις δυσκολίες τους, στο τέλος νικούν.

Αυτός είναι και ο κόσμος των βιβλίων της Εύης Πετροπούλου-Λιανού, η οποία διακονεί τα τελευταία χρόνια με σεβασμό και αγάπη το παιδικό βιβλίο. Μετά τις σπουδές της στην δημοσιογραφία, ταξίδεψε στην Γαλλία όπου εργάστηκε στην εφημερίδα ‘‘Le Libre Journal’’ και εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο ‘‘Geraldine et le lutin du lac’’. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το πρώτο της παραμύθι ‘‘Η Κόρη της Σελήνης’’ (Οσελότος, 2010), και πρόσφατα η μεταφορά της Geraldine στα ελληνικά ‘‘H Ζεραλντίν και το Ξωτικό της λίμνης’’ (Έναστρον, 2011).

Η μικρή Ζεραλντίν ζει σε μια σύγχρονη μεγάλη πόλη μαζί με τους γονείς της, τον μεγαλοδικηγόρο πατέρα της και την διευθύντρια περιοδικού μόδας μητέρα της. Οι τρεις τους αποτελούν μια αγαπημένη, αρμονική οικογένεια, και η Ζεραλντίν είναι ευτυχισμένη, απολαμβάνοντας τις ανέσεις και τα παιχνίδια που της προσφέρουν οι γονείς της. Αλλά, περισσότερο απ’ όλα, η Ζεραλντίν απολαμβάνει τις μέρες που περνά μαζί με τον επαρχιώτη παππού της, σε ένα υπέροχο εξοχικό σπίτι, κοντά σε μία γαλήνια σμαραγδένια λίμνη. Εκεί οι μέρες κυλούν ήρεμα και ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Ο κήπος είναι ολάνθιστος, η σοφίτα περιέχει βιβλιοθήκες με παραμύθια και ξύλινα παιχνίδια, το σπίτι είναι γεμάτο σκορπισμένες αναμνήσεις. Παππούς και εγγονή συνηθίζουν να πηγαίνουν για ψάρεμα στην λίμνη, και εκεί ο παππούς Λιονέλ αφηγείται στην Ζεραλντίν γοητευτικά παραμύθια για έναν ολόκληρο, άλλο κόσμο που βρίσκεται κάτω από τα νερά, στον βυθό. Είναι ο κόσμος του Βασιλιά Φύκια και του Βασιλιά Άσχημου Βάτραχου, που βρίσκονται σε μακροχρόνια πολεμική διένεξη, και της φυλακισμένης στις όστρακο-φυλακές Βασίλισσας Ανεμώνης. Ένας κόσμος με σοφούς αχινούς και φύλακες ιππόκαμπους, και με την γοργονο-πριγκίπισσα Αλγυόνα, που θέλει να ανεβεί στην επιφάνεια, για να γνωρίσει την όχθη και τα παράξενα δίποδα όντα που περιφέρονται εκεί. Είναι ο κόσμος που προστατεύεται από την γαλάζια Νεράιδα της Λίμνης, ένας κόσμος με μαργαριταρένια δωμάτια και κοραλλένιες κουρτίνες. Ο κόσμος του μικρού πράσινου ξωτικού, με το κόκκινο σκουφί, που βρίσκει η Ζεραλντίν μεταμορφωμένο σε κόκκινο ψαράκι. Γιατί φαίνεται πως και η μικρή Ζεραλντίν, όπως και ο παππούς της, μπορεί και βλέπει τα όντα αυτού του άλλου, μαγικού κόσμου, και καταλαβαίνει τις φωνές τους...

Το βιβλίο είναι πραγματικά μαγευτικό και η εικονογράφηση που το συνοδεύει αξιοθαύμαστη. Πιστή στους κανόνες των παραμυθιών και των παιδικών αφηγήσεων, η συγγραφέας πετυχαίνει να μας παρασύρει στην πλούσια φαντασία της ιστορίας και στην μυσταγωγική έλξη των εικόνων της. Δεν είναι δύσκολο και οι μεγαλύτεροι να παρασυρθούν από την ομορφιά τους, και εύκολα μπορούμε να φανταστούμε πόσο θα κερδίσει τους μικρούς αναγνώστες.

Εν κατακλείδι, λένε πως τα παραμύθια καταφέρνουν να μας κερδίσουν επειδή είναι δισυπόστατα, θέλγοντας με την απλότητά τους και σαγηνεύοντας με την αλήθεια που διαισθανόμαστε κρυμμένη μέσα τους, και ‘‘Η Ζεραλντίν και το ξωτικό της λίμνης’’ είναι η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό...

Δημήτρης Αργασταράς, μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση:

Ο/Η Γιάννης Παπαδημητρόπουλος είπε...
Με χαροποιεί που κυκλοφόρησε επιτέλους και ο τέταρτος τόμος του Πηγαδιού. Τώρα πια είναι ολοκληρωμένο το έργο στη μετάφρασή του στα Ελληνικά. Αν κρίνουμε από τους πρώτους 3 τόμους είμαι σίγουρος οτι θα είναι μεταφραστικά αλλά και καλλιτεχνικά άρτιο το αποτέλεσμα. Επίσης είναι ενθαρρυντικό οτι μέσα στην οικονομική, πολιτική και αξιακή κρίση έχει ενταθεί η πνευματική παραγωγή με αξιόλογα έργα που χρησιμοποιούν τη Φαντασία για να πλάσουν συνειδήσεις και να αποτελέσουν το φάρο που η ταραγμένη εποχή μας χρειάζεται. Πέρα από τα προιόντα της δήθεν ανθρωπιστικής αλλά στην πραγματικότητα ψεύτικης και καταναγκαστικής "κουλτούρας" υπάρχουν και τα δημιουργήματα της αληθινής έμπνευσης που τόσο ανάγκη έχουμε.
Δευτέρα, 12 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Όπως τα λέει ο Γιάννης...
Αντοχή να έχουμε, μόνο. Γιατί χωρίς αυτήν όλα τα καλά εξαφανίζονται. Πρέπει να δώσουμε στην ποιότητα συνέχεια. Αυτή θα είναι η εγγύηση ενός νικηφόρου μέλλοντος. Και για να υπάρξει συνέχεια, πρέπει να υπάρξει αλληλοϋποστήριξη (τουλάχιστον)...
Τετάρτη, 14 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Σερί τα λογοτεχνικά τεκτενόμενα...στην όαση της ΦΛΕΦΑΛΟ. !
Ποιός έχει κάνει τη μετάφραση στον 4ο τόμο ?
Guardian Lord
Πέμπτη, 15 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Guardian, o Βλαντής το έχει μεταφράσει, όπως και τα προηγούμενα.
Πέμπτη, 15 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...
Να υπενθυμίσουμε, επίσης, πως με κάθε αγορά βιβλίου, η νέα διεύθυνση των εκδόσεων Μαγικό Κουτί δίνει ένα ακόμη δώρο!
Πέμπτη, 15 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Guardian "D" Lord είπε...
Επιτέλους κυκλοφόρησε το νέο τεύχος !
Το Ράγκναροκ στο εξώφυλλο είναι ιδανικό για την περίοδο του χειμερινού ηλιοστασίου (περνάει μήνυμα...)
Θα ταιριάξει όμως απόλυτα και στο τεύχος του Χειμερινού Ηλιοστασίου του 2012.
Σήμερα το μερόνυχτο είναι μαγικό ! Καλή σπορά !
Τετάρτη, 21 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...
Xρόνια Πολλά σε όλους τους φίλους. Sol Invictus !
Πέμπτη, 22 Δεκέμβριος, 2011

Αθάνατοι και Τεν-Τεν

Σάββατο βράδυ. Το ποδοσφαιρικό ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού έχει μόλις ολοκληρωθεί. Το ισόπαλο αποτέλεσμα με αφήνει απογοητευμένο και δεύτερο στην βαθμολογία, ωστόσο η όλη εικόνα του αγώνα επιβεβαιώνει την άποψή μου ότι ο τεχνικός προσανατολισμός του Βαλβέρδε είναι υπερεκτιμημένος από τον άθλιο αθλητικό τύπο της εποχής μας κι από όσους αρέσκονται να συζητούν –ακόμη και να διαπληκτίζονται- για το ποδόσφαιρο, δίχως να μπορούν να αντιληφθούν τα όσα βλέπουν και χωρίς να έχουν επισκεφθεί το γήπεδο ποτέ στη ζωή τους (ευτυχώς που υπάρχουν και οι ατυχίες των τραυματισμών για να ξυπνούν τον Ισπανό και να τον οδηγούν σε ορθότερες διαχειρίσεις του έμψυχου υλικού που έχει στη διάθεσή του).

Λίγο πριν τις δέκα βρίσκομαι μερικά μέτρα μακριά από το σπίτι μου. Νωρίς για να γυρίσω αλλά και αργά για να κανονίσω κάποια συνάντηση με φίλους. Μετά από λίγα λεπτά σκέψης η απόφαση λαμβάνεται. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και φεύγω για μια από τις αγαπημένες μου μοναχικές επισκέψεις στον κινηματογράφο.

Φτάνω μπροστά στο ταμείο έχοντας σκοπό να παρακολουθήσω το «Ανώνυμος», μια ταινία εποχής που αφορά τον Σαίξπηρ. Όμως, για κακή μου τύχη, το έργο προβάλλεται μετά τα μεσάνυκτα. Αντιλαμβανόμενος ότι δεν θα μπορέσω να «σκοτώσω» τόσον χρόνο μόνος μου, αναγκάζομαι να επιλέξω άλλο έργο. Τελικά, παίρνω εισιτήριο για το «Αθάνατοι (Immortals)».

Πριν εισέλθω στην αίθουσα προλαβαίνω να γευματίσω βιαστικά. Κάθομαι στο τραπέζι και φέρνω στο νου την παρωδία «Clash of the Titans». Αρχίζω να χαμογελώ ενθυμούμενος την ανεπανάληπτη ατάκα «Release the Cracken(!)» και καταλήγω να γελώ βροντερά (την ώρα που οι γύρω με κοιτούν με περιέργεια) όταν η μνήμη μου ανασυγκροτεί τους μύδρους που είχε εξαπολύσει ο Guardian Lord στο εν λόγω έργο σε παλαιότερη ανάρτησή του. Είμαι, πλέον, πεπεισμένος ότι θα παρακολουθήσω κάτι παρόμοιο.

Τελικά, οι «Αθάνατοι» ήταν ελαφρώς καλύτεροι απ’ ότι τους περίμενα. Στον σωρό των αρνητικών στοιχείων τους μπορώ να ξεχωρίσω την απόλυτη έλλειψη συνέπειας στις ελληνικές μυθολογικές παραδόσεις (τα μυθικά πρόσωπα χρησιμοποιούνται απλά ως χαρακτήρες μιας fantasy υπόθεσης), το γεγονός ότι νέγροι, ινδοδραβίδες, τουρκομάνοι και πάσης φυλετικής προέλευσης ηθοποιοί υποδύονται αρχαίους Έλληνες, το ότι η υπόθεση είναι απλή και γεμάτη νοηματικά φάλτσα, καθώς επίσης και την επικίνδυνη ιστορική ακροβασία που φέρνει τους Έλληνες να πολεμούν τους Ηρακλειδείς (η οποία, όμως, εκτιμώ ότι δεν πρέπει να κρύβει δόλο, καθώς στην παραγωγή υπάρχει σημαντική συμμετοχή Ελλήνων της Αμερικής). Και τότε, τι καλό βρήκα στο έργο, θα μπορούσε να διερωτηθεί κάποιος αναγνώστης.

Οι «Αθάνατοι» έχουν τρία θετικά στοιχεία. Το πρώτο είναι η σκοτεινή ατμόσφαιρα, σε συνδυασμό με την καλή φωτογραφία και την –κατά τη γνώμη μου- επιτυχημένη αποτύπωση των «κακών». Οι Ηρακλειδείς παρουσιάζονται σημαδεμένοι, κτηνώδεις, αμείλικτοι και φορώντας συνεχώς τρομερές μάσκες. Είναι σαφές ότι δεν συνδέονται άμεσα με κάποιο από τα προαρχαϊκά ελληνικά φύλα, όμως αν συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι το έργο δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια fantasy κινηματογραφική ταινία που απλώς χρησιμοποιεί ελληνικά ονόματα και χαρακτήρες, οι εν λόγω «κακοί» είναι τρομακτικοί, υποβλητικοί και επιβλητικοί.

Το δεύτερο δυνατό στοιχείο της ταινίας είναι το «κάθαρμα» που ακούει στο όνομα Μίκυ Ρούρκ. Μπορεί ο άνθρωπος να είναι μέθυσος, κακοποιός και ό,τι άλλο θέλει, μπορεί να έχει συμμετάσχει σε ταινίες που κανονικά δεν θα έπρεπε, ωστόσο δεν παύει να είναι «πολύς» ηθοποιός. Δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου, ούτε γνωρίζω πολλά από υποκριτική για να εισέλθω σε λεπτομέρειες. Εκείνο, όμως, που αντιλαμβάνομαι είναι ότι ο Ρούρκ «γεμίζει» την οθόνη. Χωρίς να κάνει κάτι το ιδιαίτερο, μόνο που τον βλέπει κανείς έχει την αίσθηση ότι η υποκριτική του προσωπικότητα μαγνητίζει ολόκληρο το έργο επάνω της. Τον ακούς να μιλά ως πολέμαρχος-βασιλιάς των «κακών» και νιώθεις ότι η γη τρέμει. Τον βλέπεις να ξεφλουδίζει ξηρούς καρπούς και νομίζεις ότι θρυμματίζει κρανία. Τον ακούς να γελάει και ακούς... την κόλαση !

Όσο περνούν τα χρόνια και οι αποκαλύψεις για την ιδιωτική του ζωή πληθαίνουν, επιβεβαιώνονται οι εκτιμήσεις για την αρνητική χροιά του χαρακτήρα του. Ωστόσο, ως πραγματιστής των Μύθων, δεν μπορώ να αρνηθώ ένα «hail» σε έναν «γερόλυκο» που έχει υπάρξει ταυτόχρονα αθλητικός και αλκοολικός, διάσημος και περιθωριακός, με πλήρη βίο σαν τους βασιλιάδες της ομηρικής εποχής.

Το τρίτο δυνατό στοιχείο των «Αθανάτων» έχει να κάνει με το φιλοσοφικό και πολιτικό υπόβαθρο που αναδεικνύει. Οι σεναριογράφοι παρουσιάζουν την πολιτική ηγεσία των Ελλήνων με χαρακτηριστικά της κλασικής εποχής. Οι Έλληνες επικεφαλείς είναι διαλλακτικοί, ορθολογιστές, διπλωμάτες και διαποτισμένοι από μια ραφιναρισμένη κριτική υπεροψία. Φέρουν, δηλαδή, τα στοιχεία της δημοκρατικής κουλτούρας. Αντιθέτως, ο «κακός» Υπερίωνας (Μίκυ Ρούρκ) αλλά και ο Θησέας, που αποτελεί τον πολέμαρχο των Ελλήνων, εκφράζουν επιτυχώς την «ομηρική κουλτούρα» του ευγενούς βάρβαρου. Ορμητικοί, σαρκαστικοί, άμεσοι, με αδάμαστη βούληση και θέληση για νίκη, σαρώνουν και οι δυο τα πάντα στο πέρασμά τους (με εξαίρεση κάποιες ατυχείς σκηνές στην αρχή του έργου, στις οποίες παρουσιάζονται ως φορείς σκεπτικισμού και αθεϊσμού-αλλά όπως προανέφερα, το έργο πάσχει από νοηματικά φάλτσα). Το ευχάριστο είναι ότι, πέρα από την επιτυχημένη αποτύπωση της αγαπημένης μας επικής κουλτούρας, το σενάριο των «Αθανάτων» ευνοεί την τραχιά αριστοκρατία από την διανοουμενίστικη και εκφυλισμένη δημοκρατικότητα. Είναι ενδεικτική η σκηνή κατά την οποία ο πολιτικός διοικητής των Ελλήνων διερωτάται μπροστά στον προελαύνοντα Ρούρκ γιατί δεν βρίσκουν μια πολιτικά ορθή λύση μέσω του διαλόγου και της διαπραγμάτευσης, με αποτέλεσμα να χάσει το κεφάλι του από το χτύπημα της λεπίδας του εισβολέα τον οποίο αντιμετωπίζει τελικά ο πολέμαρχος Θησέας με τον αρχέγονο ανδρικό τρόπο.

Κλείνοντας θα πρέπει να προσθέσω στα συν την τελευταία σκηνή της ταινίας, η οποία απεικονίζει την αέναη μάχη μεταξύ των δυνάμεων του Νόμου και της Χάους στους ουρανούς.

Αντίθετα με τους "Αθάνατους", ένα εξαιρετικό κινηματογραφικό έργο που δεν πρέπει να χάσει κανείς φίλος του Φανταστικού είναι "Το μυστικό του Μονόκερου". Πρόκειται για την μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του ξανθομάλλη comic ήρωα Τεν-Τεν, τον οποίο δημιούργησε ο Βέλγος Ζωρζ Ρεμί (γνωστός και ως Ερζέ). Η υπόθεση της ταινίας βασίζεται σε τρεις περιπέτειες του χάρτινου Τεν-Τεν («Το μυστικό του Μονόκερου», «Ο κάβουρας με τις χρυσές δαγκάνες», και «Ο θησαυρός του κόκκινου Ρακάμ»). Πρόκειται για ένα έργο κινουμένων σχεδίων, ωστόσο τους ρόλους υποδύονται ηθοποιοί που μετατρέπονται ψηφιακά σε cartoons. Στην παραγωγή και την σκηνοθεσία συνεργάστηκαν ο Πήτερ Τζάκσον με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Ομολογώ, βέβαια, πως δεν περίμενα ότι ο Σπίλμπεργκ θα μπορούσε να κάνει κάτι τόσο ωραίο. Φαίνεται πως ούτε κι ο ίδιος. Γι’ αυτό και κάλεσε σε συνεργασία τον Τζάκσον, ο οποίος αφήνει το ποιοτικό του αποτύπωμα στο έργο. «Το μυστικό του Μονόκερου» είναι σκοτεινό, ατμοσφαιρικό, γρήγορο και γεμάτο δράση. Είναι όσο θρίλερ απαιτείται για να ξεπεράσει την ποιότητα ενός απλού cartoon και όσο ελαφρύ χρειάζεται για να διατηρήσει παράλληλα και την cartoon ταυτότητά του. Η ισορροπία σε αυτό το επίπεδο είναι αριστοτεχνική.

Οι παρεμβάσεις του Σπίλμπεργκ, με τις φαντασμαγορικές αλλά και εξεζητημένες σκηνές δράσης οι οποίες διαποτίζονται από «αμερικανίστικο χιούμορ», ευτυχώς δεν «φορτώνουν» το έργο. Η χρήση των πιο εξελιγμένων τεχνολογιών για την δημιουργία ταινιών κινουμένων σχεδίων είναι σωστή και λειτουργεί ως μαγικό ραβδί στα χέρια των συντελεστών.

Και το καλύτερο.. ; Ο Τζάκσον έχει ήδη αναλάβει μόνος του τη σκηνοθεσία της συνέχειας του έργου, η οποία σημειωτέον θα γυριστεί ως κανονική ταινία και όχι ως έργο κινουμένων σχεδίων.

Περιμένοντας την συνέχεια, μπορώ χωρίς καμιά επιφύλαξη να δηλώσω ότι «Το μυστικό του Μονόκερου» αποτελεί την καλύτερη ταινία που έχω παρακολουθήσει εδώ και πολύ καιρό.

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.


- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
O Σταύρος δίπλα στον Θησέα... Φαινομενικά μια ακόμα απράδεκτη σκηνή Χολιγουντιανού θράσους. Όμως πίσω από την κουρτίνα, ο Σταύρος (τυχαίο όνομα;) είναι κλέφτης και εύκολος στην προδοσία και συνυπάρχει με τον Έλληνα ήρωα.

Το μήνυμα σαφές...

Επίσης, έχασα το μέτρημα στις φορές που αναφέρεται ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να καταστραφεί από εξωτερική εισβολή... από Ηρακλειδείς (ούτε αυτό τυχαίο). Γενικότερα η ταινία βρίθει μηνυμάτων, τα οποία περνούν αθόρυβα, πίσω από ένα ευτελές σενάριο.
Αποστολή εξετελέσθη!

Hail!

GUARDIAN LORD

Υγ1. Ναι, ο Μίκυ Ρουρκ είναι ο ιδανικός για μια ταινία με πρωταγωνιστή τον Kane (Wagner). Περιμένω αντισχόλιο Κιμμέριου...
Υγ2. Το νου μας για την επερχόμενη ταινία Χόμπιτ!!!!!
Παρασκευή, 25 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Σε ό,τι αφορά στον κινηματογράφο, ομολογώ πως έχω μια σχεδόν θολοκουλτουριάρικη προσέγγιση. Για τον λόγο αυτό, είμαι βέβαιος πως δεν θα μου αρέσει το Immortals. Εννοείται όμως πως θα τιμήσω τον Τεν-Τεν. Hail!
Κιμμέριος
Παρασκευή, 25 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Προσθήκη:
Οι Έλληνες της ταινίας αναφέρονται ως Έλληνες (Hellens) και όχι ως Γραικοί (Grreks).
Άλλη ταινία, που να συμβαίνει κάτι τέτοιο δεν μπορώ να βρω...
Έχω την εντύπωση πως η ταινία αποτελεί τον αντίλογο της ταινίας Clash of the titans, στα πλαίσια του μυστικού πολέμου προπαγάνδας των συντεχνιών του Χόλιγουντ.
Στο Clash of the titans το μήνυμα είναι: Screw the gods
Στο Immortals είναι: The gods need a hero

GUARDIAN LORD
Παρασκευή, 25 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Με τόση ανάλυση που έπεσε, καλοί η κακοί οι Αθάνατοι είναι μια ταινία που με μπριζώσατε να δω..
Σάββατο, 26 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Guardian Lord,
όπως έγραψα και στο άρθρο, κρατώ μια επιφύλαξη ως προς την ενδεχόμενη αρνητική σκοπιμότητα των συντελεστών του έργου.
Το τελικό μήνυμα που ένιωσα να απευθύνει η ταινία ήταν ένα "stand up and fight! Απειλούμενε Έλληνα, αγνόησε την πολιτική ορθότητα και τον υπολογισμό και ακολουθησε την πολεμική κραυγή των ηρώων. Απόκτησε αξιοπρέπεια".
Σαφώς, όμως, είναι εκνευριστικά απαράδεκτη η κακοποίηση της ελληνικής μυθολογίας/προαρχαϊκής ιστορίας.
ΥΓ. Φαντάζομαι την αντίδραση της Κυράς σου, όταν η αρχαιοελληνίδα ιέρεια της ταινίας, σε μια νυχτιά, εγκατέλειψε τις προϋποθέσεις του ενάρετου βίου μιας τέτοιας λειτουργού για να κάνει...είδες τί!
ΥΓ2. Ναι! Έρχεται το "Χόμπιτ" και άλλες υποσχόμενες ταινίες. Ωστόσο, έρχεται και το "Clash of the Titans 2"!
"Release the Cracken!", χα, χα, χα!

Κιμμέριε,
ο προηγούμενος που θυμάμαι να χρησιμοποιεί στο δημόσιο λόγο του την λέξη "θολοκουλτούρα" έγινε υπουργός! Προσοχή, λοιπόν...
Όντως, αξίζει πολύ ο Τεν-Τεν.

Χάρη,
δες το! Όπως φαίνεται, έχει το ενδιαφέρον του. Ωστόσο, την Παρασκευή σου έχω κάτι που θα σου αρέσει περισσότερο, ως λάτρη του γυναικείου κάλλους και του Φανταστικού ταυτόχρονα..
Κυριακή, 27 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Παρεπιπτόντως οι ρομαντικοί αναμένουν επική παρουσία σου στη γιορτή της κοινότητας μεταφυσικού στις 28 Γενάρη... Hail and Kill!
GUARDIAN LORD
Υγ Ο Κιμμέριος κάνει τον Κινέζο στο σχόλιό μου για τον Μίκυ Ρουρκ - Κέην.... ;)
Κυριακή, 27 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Τι γίνεται ρε παιδιά; Έχω χάσει επεισόδια; Γυναικείο κάλλος την Παρασκευή, γιορτές της κοινότητας του μεταφυσικού τον Ιανουάριο... Δεν έχω ενημέρωση :-)
GL είναι καλή η ιδέα σου για τον Ρουρκ ως Κέην. Μου φαίνεται πως έχουν γίνει κινήσεις για γυρίσματα κάποιας ταινίας. Αναμένουμε στις επάλξεις...
Κιμμέριος
Τρίτη, 29 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Όσον αφορά την Παρασκευή, ο πρώην γραφίστας το περιοδικού μας φιλοξενεί στο bar του ένα event με γκοθούδες, sex και..βία!http://www.myspace.com/skullbar
Όσον αφορά το Μεταφυσικό, δες εδώ
http://www.metacon.gr/?p=108
Τετάρτη, 30 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Α Π Α Ι Τ Ω ειδική ανάρτηση για τα τεκτενόμενα της παρασκεύης! Θα'μαι και εγώ εκεί αόρατος...
:)
GUARDIAN LORD
Τετάρτη, 30 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Γιάννης Παπαδημητρόπουλος είπε...
Πάντως θα πρέπει να μας ικανοποιεί το γεγονός οτι ακόμα και ιστορίες που προέρχονται καθαρά από subcreation χρησιμοποιούν δεκαετίες τώρα αρχαιοελληνικά ονόματα, γεγονότα και μοτίβα. Αυτό δείχνει οτι η αναγνωρισιμότητα του brand της ελληνικής μυθολογίας είναι τόσο μεγάλη που προσδίδει αξία σε υποδεέστερα δημιουργήματα και αποτελεί κράχτη για το κοινό-πελάτες-καταναλωτές. Αυτό είναι κάτι που το έλεγα ακόμα και για τον Ηρακλή και τη Ζήνα της δεκαετίας του 90, όταν όλοι όσοι ήξερα τα βρίζανε και επίσης συνεχίζω να το υποστηρίζω για τις συγκεκριμένες και παρόμοιες σειρές και ταινίες. Συγχωρήστε μου τους όρους Μαρκετινγκ, φταίει το ΜΒΑ!
Πέμπτη, 01 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Gothούδες με μαστίγια σε λίγη ώρα.
Θα μπούμε.. μέσα!
Παρασκευή, 02 Δεκέμβριος, 2011

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Ένα θερμό "ευχαριστώ" στον Άκη για την φιλοξενία και τα κεράσματα στο party!
Guardian, για άλλη μια φορά θα καταλήξω στο συμπέρασμα πως είναι ατυχία που ζεις μακριά...

Χάρη, τώρα όλη η προσοχή σου στο πρωτάθλημα του Judo. Θέλω ελληνικές διακρίσεις και εθνική ομάδα πραγματική, χωρίς ψευδοέλληνες τουρκομάνους της παγκοσμιοποίησης!

Γιάννη, συμφωνώ με την θέση σου..(και περαστικά από το δυνατό μεθύσι)!
Σάββατο, 03 Δεκέμβριος, 2011

«Ο μικρός Λάβκραφτ», Jose Oliver-Bartolo Torres

«Ο μικρός Λάβκραφτ» αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα εικονογραφημένη νουβέλα που μας έστειλαν οι εκδόσεις «Οξύ», η οποία παρουσιάζει μια φανταστική εκδοχή της παιδικής ζωής του κορυφαίου λογοτέχνη Χ. Φ. Λάβκραφτ. Ο «Λάβκραφτ», εντός των σελίδων της εν λόγω νουβέλας, εμπλέκεται σε περιπέτειες στο σχολείο του, εξαναγκάζεται σε ανυπόφορες εκδρομές με τις θείες του (οι οποίες γίνονται αγωνιώδεις όταν εμφανίζονται παράξενοι συνταξιδιώτες), προσκαλεί πλάσματα από τους κόσμους της φαντασίας του στη γη κι επιτυγχάνει τέλος να ταξιδεύσει στον κόσμο των νεκρών, όπου συναντά λογοτέχνες όπως ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε, ο Σαρλ Μπωντλαίρ και ο Αρθούρος Ρεμπώ.

Φυσικά, όπως γίνεται κατανοητό, η παρουσιαζόμενη παιδική ζωή του Λάβκραφτ δεν έχει μεγάλη σχέση με την πραγματική. Αποτελεί απλώς ένα κόμικ που δημιουργήθηκε βασιζόμενο στις φαντασιώσεις που προκάλεσε στους συντελεστές του η σημαντική και παράξενη προσωπικότητα του κορυφαίου συγγραφέα. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό και ενδιαφέρον.

Τα κείμενα διαπνέονται από ένα ανάλαφρο, αλλά ταυτόχρονα «κατάμαυρο», χιούμορ. Τα σκίτσα είναι λιτά, κυρίως ασπρόμαυρα, απλά και ταιριαστά με τη γενικότερη χιουμοριστική διάθεση που αποπνέει το έργο.

Ωστόσο, υπάρχουν και σημεία που γίνονται πιο αδρά για να αποτυπώσουν επιτυχώς την γοτθική αισθητική των δημιουργών.

Συνολικά, η υπόθεση αναδεικνύει μέσα από τον χαρακτήρα του μικρού Λάβκραφτ το πνεύμα της αιώνιας παιδικότητας που λατρεύουμε οι ρομαντικοί και αυτό θεωρώ ως το πιο βασικό στοιχείο της επιτυχίας του έργου.

Σε ένα από τα μικρά συστατικά κείμενα που συνοδεύει την έκδοση αναφέρεται ότι το στυλ του εν λόγω κόμικ θυμίζει Τιμ Μπάρτον. Από την πλευρά μου δεν έχω παρά να επιβεβαιώσω αυτή την εκτίμηση.

Πριν κλείσω θα σταθώ λίγο και στους δημιουργούς του έργου. Ο συγγραφέας Jose Oliver και ο εικονογράφος Bartolo Torres, αμφότεροι Ισπανοί, βρίσκονται κοντά στην ηλικία μου (δηλαδή γύρω στα τριάντα) είναι ακροατές της Heavy Metal και του σκληρού ήχου και ξεκίνησαν να δημοσιεύουν τις ιστορίες τους σε ιστολόγια. Κάνω αυτή την αναφορά γιατί αντιλαμβάνομαι ότι οι δυο δημιουργοί εκφράζουν μια κατηγορία ανθρώπων εξαιρετικά οικεία σε μεγάλο μέρος Ελλήνων φίλων του Φανταστικού που έχουν δημιουργικές ικανότητες. Κι επειδή η αντιμετώπιση του Φανταστικού από το γερασμένο -και μη ανανεωμένο ακόμη- μεγαλύτερο μέρος του εκδοτικού κόσμου παραμένει σχεδόν σε όλη την Δύση, με εξαίρεση τις αγγλοσαξονικές χώρες, παρόμοια με αυτή που βιώνουμε στην Ελλάδα, θεωρώ ότι η επιτυχία των Oliver και Torres μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για πολλούς φίλους.

Στην εποχή μας τα μέσα που βοηθούν την έκφραση και την δημοσιοποίηση της δημιουργικότητας είναι πολύ πιο ισχυρά απ’ ότι στο παρελθόν. Ας ελπίσουμε ότι θα δελεάσουν κι εμάς τους Έλληνες, προκειμένου να δραστηριοποιηθούμε δημιουργικά και να δώσουμε μια πνοή ζωντάνιας στην άγονη πατρίδα των ημερών μας.

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Έχει όντως πλακίτσα..Τα κειμενάκια είναι έξυπνα. Θα προτιμούσα βέβαια πιο δυνατά σκίτσα, αλλά όπως γράφεις ταιριάζουν με το ύφος του έργου.
Δευτέρα, 14 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Για κάντο καμιά πάσα και προς τα δώ
Τετάρτη, 16 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Χρήστος'Eddie'Μπαλτζής είπε...
Κάποια πράγματα είναι τόσο απλά και λιτά,μα με πάρα πολύ βάθος και νόημα.Αυτή είναι και η έννοια της πνευματικής δημιουργικής αναπαράστασης που εκφράζει το δημιουργικό κόσμο...
Παρασκευή, 18 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Πολύ καλό σκίτσο και πολύ καλό χιούμορ...
Παρασκευή, 18 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Συμπολεμιστές, ας ελπίσουμε ότι δεν θα αργήσουν να εμφανιστούν και ανάλογοι Έλληνες δημιουργοί
Κυριακή, 20 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Καλησπέρα παλληκάρια, εξαιρετική δουλειά όπως πάντα σε όλα τα άρθρα. Αλλά καθώς οι καιροί είναι δύσκολοι και χαμένοι στον ιστό της καταχνιάς θα ήθελα να ακούσω λόγια μιας ρομαντικής κοσμοθέασης ως κριτική του παρόντος και ανάλυση του μέλλοντος.
Κυριακή, 20 Νοέμβριος, 2011

Ο/Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...
Αγαπητέ Ανώνυμε,
Ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια.

Εκτιμούμε ότι ο ρομαντικός τόνος αντηχεί και στα άρθρα μας που βασίζονται κυρίως σε λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά θέματα.

Σαφώς, οι τοποθετήσεις για ζητήματα πολιτικής, αισθητικής και διάχυτης κουλτούρας αποτελούν βασικά γνωρίσματα της προσπάθειάς μας και θα συνεχιστούν.

Επίσης, θα συνεχιστούν και οι δράσεις/παρεμβάσεις έμπρακτης υποστήριξης της ρομαντικής μας κοσμοθέασης στο κοινωνικό πεδίο.

Σε όλα αυτά, και για όλα αυτά, χρειαζόμαστε την υποστήριξη του κάθε φίλου που συνδέεται αισθητικά και θεωρητικά μαζί μας.

Ζήτω ο Ανίκητος Ήλιος
Κυριακή, 20 Νοέμβριος, 2011