Έχουμε επισημάνει εδώ και αρκετό καιρό, για
όσους μπορούν να διαβάσουν το υπόβαθρο της πολιτικής καθημερινότητας κάτω από
την επιφάνεια των δημοσιογραφικών άρθρων και των ειδήσεων, ότι ο Αλέξης Τσίπρας
αποτελεί έναν πολιτικό που εμπιστεύεται το «σύστημα Τραμπ». Ήταν εκείνος που
έλυσε τα χέρια του πλανητάρχη στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Εκείνος που
του έπλεξε -έστω και συγκεκαλυμμένα- το εγκώμιο ενώ ήταν πρωθυπουργός μιας
αριστερής και υποτιθέμενα αντιμνημονιακής κυβέρνησης. Εκείνος που δεν
προερχόταν από κάποιο μεγάλο ελλαδικό πολιτικό τζάκι, το οποίο θα τον είχε
φέρει αναγκαστικά σε επαφή με τα προ του Τραμπ δίκτυα εξουσίας των ΗΠΑ.
Όταν επέστρεψε ο Τραμπ στην προεδρεία γράψαμε
ότι ο Τσίπρας θα είχε ρόλο στον σχεδιασμό του πλανητάρχη με τα πορτοκαλί
μαλλιά. Μόνο οι ανόητοι της Δεξιάς (οι αριστεροί ως ύπουλες αλεπούδες ήξεραν
καλά τι θα συνέβαινε και είχαν λουγάξει) παπαγάλιζαν τα ψυχροπολεμικά
αντικομμουνιστικά συνθήματα που τους είχαν διδάξει τα αφεντικά τους υπέρ ενός
υποτιθέμενα αντισυστημικου Τραμπ που θα βοηθούσε ευρωπαϊκά εθνικιστικά κινήματα,
μην θέλοντας να πιστέψουν αυτό που είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται. Αντιθέτως,
τα πολιτικά δίκτυα των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων όταν το συμφέρον
καλεί δεν φαίνεται να περιορίζονται στην, ούτως ή άλλως αδύναμη πολλές φορές,
τομή Δεξιά/Αριστερά. Οι πολιτικοί επικοινωνιολόγοι μπορούν να μακιγιάρουν
ιδεολογικά ένα κόμμα που με αρχηγό τον Τσίπρα θα εκφράζει τα αμερικανικά
συμφέροντα στην χώρα μας, όπως ακριβώς τα αντιλαμβάνεται το περιβάλλον Τραμπ.
Ο Τσίπρας δεν είναι απλά έμπιστος της
σημερινής αμερικανικής ηγεσίας. Είναι ένας πολιτικός παράγοντας που, με την
ταχυδακτυλουργική επικοινωνιακή του επάνοδο, ανακατεύει την τράπουλα του
ελληνικού κομματικού συστήματος. Και, μάλιστα, με τρόπο ευνοϊκότατο για το
εγχώριο και διεθνές αστικό στερέωμα. Συσπειρώνει τα αντιαριστερά αντανακλαστικά
των ψηφοφόρων της Δεξιάς, οι οποίοι μπορεί να είχαν απογοητευτεί από την Νέα
Δημοκρατία, ωθώντας την κεντρική πολιτική αντιπαράθεση σε συνθήκες που τείνουν
προς τον δικομματισμό και όχι προς τον κοινοβουλευτικό πλουραλισμό (έναν
πλουραλισμό που, κατά τα άλλα, διακηρύττει εδώ και δεκαετίες η ελλαδική
Αριστερά). Εκτός από το να συσπειρώνει την Νέα Δημοκρατία, ο Τσίπρας ανακόπτει
τον δρόμο του ΠΑΣΟΚ προς μια επιστροφή σε αυξημένα εκλογικά ποσοστά και
ισοπεδώνει τα υπόλοιπα κομματίδια της Αριστεράς σε ρόλους κομπάρσων της
πολιτικής ζωής. Καταφέρνει, πάντως, να κάνει και πάλι τον εαυτό του
πρωταγωνιστικό παίκτη του ελλαδικού πολιτικού στερεώματος.
Εδώ είναι το σημείο που έχει περισσότερο
νόημα να σταθούμε. Το γεγονός ότι ένας από τους πλέον αποτυχημένους τύπους του
ελλαδικού πολιτικού θεάτρου σκιών, επανέρχεται ως δήθεν νέα πρόταση. Ποιος;
Αυτός που ήταν αρχηγός κόμματος αξιωματικής αντιπολίτευσης, το οποίο διασύρθηκε
σε εθνικές εκλογές, με ήττα είκοσι ποσοστιαίων μονάδων, από το ήδη κυβερνών
κόμμα. Αυτός που προώθησε στην θέση του έναν νέο πρόεδρο αριστερού κόμματος,
προερχόμενο από τον χώρο του φιλελεύθερου καπιταλισμού και με αμερικανικές
διασυνδέσεις, τον οποίο δεν ήθελε η κομματική γραφειοκρατία με αποτέλεσμα την
διάσπασή του κόμματός του, και τον οποίο, ο ίδιος ο Τσίπρας, δεν δίστασε να
αδειάσει λίγο καιρό μετά από μια επίδοση σε ευρωεκλογές παρόμοια με την δική
του ως αρχηγού του ίδιου κόμματος σε εθνικές εκλογές, μολονότι η διαφορά από το
πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές είχε μειωθεί. Ποιος; Ο Τσίπρας, που μέχρι πριν
λίγους μήνες δήλωνε σε όλες τις συνεντεύξεις ότι ήταν ευπρόσδεκτο σαν θαύμα για
εκείνον το γεγονός ότι είχε απομακρυνθεί από το επίκεντρο της πολιτικής ζωής
και ότι θυμόταν σαν εφιάλτη την περίοδο της πρωθυπουργίας του. Ο Τσίπρας, που
μετά από όλα όσα είχαν προηγηθεί παρέμενε εκλεγμένος βουλευτής του παλιού του
κόμματος. Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, εμφανίστηκε σαν κάποιους που υποτίθεται ότι
είχε αποσυρθεί από την πολιτική και επέστρεψε, πλέον, για να κομίσει μια νέα
πρόταση!!
Αυτό τον τύπο υπάρχουν ακόμη χιλιάδες ανόητοι
που τον ακολουθούν. Ασφαλώς, δεν πιστεύω τις δημοσκοπήσεις. Οι δημοσκοπήσεις
που δίνουν το νέο κόμμα Τσίπρα δεύτερο είναι κατευθυνόμενες από την αμερικανική
πρεσβεία και το διεθνές εβραϊκό κεφάλαιο. Αλλά επειδή τόσο εμείς, οι
εναπομείναντες «όσοι ζωντανοί» Έλληνες, όσο και η αμερικανική πρεσβεία με το
διεθνές εβραϊκό κεφάλαιο γνωρίζουμε αμφότεροι ότι έχουμε να κάνουμε με πολλά
δίποδα κενού εγκεφάλου που περιφέρονται εκεί έξω, υποπτευόμαστε ότι η βούληση
του συστήματος Τραμπ θα περάσει μέσα από τις δημοσκοπήσεις ως ελληνική
κοινωνική τάση και στο τέλος θα πειστούν πολλοί ότι, όντως, ο Τσίπρας είναι
πλέον εκλογικά δεύτερος, ότι φοβίζει την Δεξιά και πώς κομίζει το «κάτι νέο»
στην πολιτική, με αποτέλεσμα στις εκλογές να τον ψηφίσουν.
Σχόλια:
Κάτω η δημοκρατία των των κομμάτων, δικαστών, θεστων δημοσκόπων και των κεφαλαιοκρατών! Ζήτω η δημοκρατία των πολιτών-εργατών-πολεμιστών!
Τουλάχιστον, τα πλεονάσματα που μοιράστηκαν ήταν πολύ λίγα σχετικά με τα 37δις. αλλιώς ο πληθωρισμός θα χτύπαγε άνετα τα ρετιρέ της 'δημοκρατίας'.
Το 2010, αν ο ΓΑΠ είχε απολύσει όλους τους δημοσίους υπαλλήλους και έκοβε κρατικές δαπάνες, ακόμη και ιδιωτικοποίηση της παιδείας αν χρειαζόταν προκειμένου να επιτύχει ισοζύγιο και μην μπούμε στα μνημόνια, σήμερα θα είχαμε κατά κεφαλή εισόδημα πάνω από την Γερμανία.
Σήμερα τα παιδιά πάνε στο σχολείο και δεν αφήνουν τους καθηγητές να κάνουν μάθημα και τους τραμπουκίζουν και από πάνω αν δεν τους βάλουν είκοσι. Με (μερική έστω) ιδιωτικοποίηση της παιδείας αυτές οι μαγκιές δεν θα περνούσαν, και οι μαθητές θα ήταν υποχρεωμένοι να στρώσουν τον κώλο τους να διαβάσουν για να μάθουν πέντε πράγματα.
Παλιότερα, που υπήρχε υποψία κανονικού σχολείου, όσοι δεν μπορούσαν να περάσουν στο ΓΕΛ και έμεναν μετεξεταστέοι πήγαιναν στα ιδιωτικά σχολεία- αν είχαν λεφτά- για να πάρουν απολυτήριο λυκείου.
Με την αθρόα επέλαση του Φιλελευθερισμού – και εν γένει του αμερικανικού life style – οι (τότε) νεόπλουτοι Έλληνες αρχίζουν να βάζουν τα παιδιά τους σε μία διαδικασία «αριστείας». Βαθμοθηρία, ανταγωνισμός μεταξύ μαθητών, πολύωρες εξωσχολικές δραστηριότητες, μονομανία με την εκμάθηση της αγγλικής ως δεύτερης γλώσσας κλπ. Δυστυχώς, η κατάσταση στις μέρες μας έχει πάρει ακόμη χειρότερη τροπή. Γνωρίζω γονείς που στέλνουν τα δεκάχρονα παιδιά τους σε camp γεωπολιτικής (διάρκειας δύο εβδομάδων) και τα εξάχρονα παιδιά τους για να κάνουν ρομποτική!! Πάνω σε αυτόν τον χυδαίο παραλογισμό επένδυσαν τα κοράκια της ιδιωτικής εκπαίδευσης για να δημιουργήσουν σχολεία όπου όντως έχουν υψηλές απαιτήσεις από τους μαθητές τους, προσφέροντας σε αυτούς «υπηρεσίες υψηλού επιπέδου».
Βέβαια, ούτε αυτό λειτούργησε. Οι επιτυχόντες των ΑΕΙ πανελληνίως είναι κυρίως από παιδιά που πήγαν στο δημόσιο σχολείο και όχι σε κάποιο ιδιωτικό. Η μοναδική «χρήση» του ιδιωτικού σχολείου στις μέρες μας είναι μία, και δεν είναι άλλη από αυτή της, τυπικής, ασφάλειας. Και λέω τυπικής, επειδή το νταηλίκι στα ιδιωτικά σχολεία «δίνει και παίρνει», έχοντας πάρει τρομακτικές διαστάσεις – αλλά με το δημόσιο να έχει, δυστυχώς, την πρωτοκαθεδρία. Υπάρχουν δημόσια σχολεία στην βόρειο Ελλάδα, που είναι κατά απόλυτη πλειοψηφία αλβανικά. Με «μαθητές» να πυρακτώνουν κλειδιά και να τα ακουμπάνε πάνω στα σώματα των συμμαθητών τους. Με Αλβανούς «μαθητές» να γράφουν σε γκρουπ ομαδικών συνομιλιών - απευθυνόμενοι στους ελάχιστους Έλληνες συμμαθητές τους - ότι «Ο Κολοκοτρώνης και ο Μπότσαρης ήταν Αλβανοί» και ότι «οι Αλβανοί απελευθέρωσαν την Ελλάδα από τους Οθωμανούς».
Για ακόμη μία φορά το «κακό αυτού του κόσμου» που ακούει στο όνομα «Δεξιά», τα κατάφερε και δημιούργησε μία κατάσταση όπου εάν κάποιος γονέας δεν θέλει το παιδί του να βρίσκεται σε κοινό χώρο με όλους τους παραπάνω, να πρέπει να δίνει πολλές χιλιάδες ευρώ τον χρόνο.
Ο Ανδρουλάκης και οι υπόλοιποι της Αριστεράς δεν το κάνουν. Δεν έχουν μεγάλα προηγούμενα με τον μέσο δεξιό ψηφοφόρο. Ο Τσίπρας έχει.
Συνεπώς η παρουσία του Τσίπρα σε αυτό τον ρόλο και τον Μητσοτάκη βοηθά και την Αριστερά μεταφέρει στα χέρια του Τραμπ από τα χέρια του προηγούμενου συστήματος των λίμπεραλς.
Επίσης ο Τραμπ, επειδή είναι αυτό που γράφεις, δεν ξεχνάει ότι ο Μητσοτάκης ήταν υπέρ της Χίλαρι και υπέρ της Καμάλα στις προεδρικές αναμετρήσεις. Η οικογένεια Μητσοτάκη είναι παλιά πολιτική οικογένεια και έχει δεσμούς με το παλιό αμερικανικό κατεστημένο.
Jakob Baxa: Romantik und konservative Politik, στο: Gerd-Klaus Kaltenbrunner (Hrsg.): Rekonstruktion des Konservatismus (1974), σ. 466-467.
"Την ίδια περίπου εποχή, αναδύθηκε επίσης ένα σύγχρονο κορπορατιστικό κίνημα, με ηγέτη τον Όθμαρ Σπαν. Στόχος του ήταν να αντικαταστήσει το δημοκρατικό κομματικό κράτος με ένα κορπορατιστικό κράτος που σχηματιζόταν από τις επιμέρους οικονομικές τάξεις, στο οποίο μόνο εξειδικευμένοι εμπειρογνώμονες θα είχαν αποφασιστικό λόγο. Αυτός ο στόχος δεν επιτεύχθηκε, αλλά η κατευθυντήρια αρχή δεν χάθηκε. Σήμερα, παράλληλα με το δημοκρατικό κοινοβούλιο, έχουμε μια οικονομία πλήρως και ολοκληρωμένα οργανωμένη μέχρι την τελευταία βαθμίδα σε συνδικάτα, αγροτικές ενώσεις, εμπορικά επιμελητήρια και βιομηχανικούς και τραπεζικούς συλλόγους, ξεπερνώντας κατά πολύ οτιδήποτε αντιπροσώπευαν οι συντεχνίες, τα σινάφια και οι αδελφότητες του παρελθόντος. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να το αγνοήσει αυτό, αλλά πρέπει να ακούσει τη φωνή του. Το σημερινό μας κράτος δεν είναι πλέον το φιλελεύθερο κράτος που ο Λασάλ δικαίως χλεύασε ως «κράτος νυχτοφύλακα», είναι ένα έντονο κράτος πρόνοιας όπου σε κάθε άτομο εγγυάται το δικαίωμα στα προς το ζην, όπως απαιτούσε ο Φίχτε στο «Κλειστό Εμπορικό Κράτος» του, και όπου οι τιμές των βασικών τροφίμων ρυθμίζονται από το νόμο. Πρόσφατα, η πολιτογράφηση της τέταρτης τάξης, του «προλεταριάτου», όπως είχε ήδη απαιτήσει ο Μπάαντερ το 1835, έχει επίσης επιτευχθεί πλήρως. Ιδέες του παλιού Ρομαντισμού ζουν σε όλα αυτά τα σύγχρονα επιτεύγματα."
Το 1974 γράφτηκαν αυτά.
Σήμερα όλες αυτές τις κοινωνικές κατακτήσεις, ρομαντικές στην προέλευσή τους, τις έχει εν πολλοίς καταργήσει η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, Σήμερα έχουμε γυρίσει ξανά στο "κράτος νυχτοφύλακα" αλλά σε πιο μοχθηρή αντικοινωνική μορφή: ενώ το φιλελεύθερο κράτος ήταν νυχτοφύλακας για όλους, το νεοφιλελεύθερο είναι νυχτοφύλακας μόνο για τους πλούσιους και χωροφύλακας για όλους τους άλλους, με άγρια καταστολή και με αστυνόμευση μέσω τεχνολογίας Palantir.
Κοινωνικά δικαιώματα που τα είχαν δεδομένα στη Δύση το 1974 (χρονιά συγγραφής των παραπάνω γραμμών), σήμερα έχουν χαθεί, και χρειάζεται ξανά αγώνας ανάλογου ηρωισμού με τον αγώνα των εργατών του 19ου και 20ού αιώνα για να ανακτηθούν. Χαρακτηρίζονται μάλιστα ντεμοντέ σήμερα όσοι μιλούν για κοινωνικό κράτος, συλλογική σύμβαση, ασφάλιση, επιθεώρηση εργασίας, κρατικό έλεγχο, προοδευτική φορολογία, μαζικό συνδικαλισμό. Ο νεοφιλελευθερισμός ακόμη και την πάλη για δικαιώματα τη μετατρέπει σε εικόνα και ομοίωσή του, σε ατομική πάλη ή σε πάλη ομάδων και "ταυτοτήτων" όπου η μια είναι αποκομμένη από την άλλη, και όπου οι αγώνες δεν γίνονται ποτέ αντιληπτοί ως καθολικά κοινωνικοί.
Πολιτικάντηδες που μιλούν ως "αριστεροί" (καλή ώρα, αυτός στον οποίο αναφέρεται το παρόν άρθρο της Λέσχης), απεμπολούν κάθε τέτοιο πρόταγμα μπας και λάβουν την εύνοια του κάθε μαφιόζου εφοπλιστή - μιας και για τους "αριστερούς" του σήμερα, η δύναμη του εφοπλιστή μετρά παραπάνω από αυτή της κοινωνίας ή του λαού.
Υπό αυτή την έννοια και αυτές τις συνθήκες, δεν υπάρχει σήμερα τίποτα πιο ουσιωδώς ρομαντικό και "συντηρητικό" από τη συλλογική πάλη ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και υπέρ αυτών που παραδοσιακά έχουν ονομαστεί ως "αριστερές διεκδικήσεις."
Και να τον έλεγαν Αράπογλου ή Εβραίογλου σημασία έχει το πολιτικό βιογραφικό. Ο Σαμαράς, δηλαδή, που κατάγεται από γνωστό ελληνικό γένος και ήταν συνεργάτης και προϊστάμενός του Ευάγγελου Βενιζέλου ήταν εντάξει; Ο κάθε αληταράς του εξουσιαστικού συστήματος που μπορεί να έχει διαπιστωμένη ελληνική καταγωγή εφόσον είναι συστημικός είναι και πολιτικός αντίπαλος.
Μια χώρα στην οποία 8 στους 10 γάμους που τελούνται διαλύονται μέσα στα επόμενα 5-7 χρόνια. Μια χώρα ανεξέλεγκτης προσέλκυσης μεταναστών και μαζικής χορήγησης υπηκοότητας σε αυτούς. Μια κοσμική χώρα, με μειούμενη θρησκευτικότητα, με πτώση της προσέλευσης στις εκκλησίες και της τήρησης οποιωνδήποτε θρησκευτικών τελετουργιών, ιδιαίτερα μεταξύ των χριστιανών ή ανθρώπων διαφόρων χριστιανικών δογμάτων.
Αν υπάρχουν κάποιοι που κρατούν ακόμη εδώ κάποιες θρησκευτικές πρακτικές, αυτοί είναι οι μουσουλμάνοι και όχι οι χριστιανοί. Δηλαδή, πρόκειται για έναν αντι-κόσμο για τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς ακροδεξιούς, μόνο που οι ίδιοι δεν το αντιλαμβάνονται.»
Εκατερίνα Σούλμαν, ρωσίδα πολιτικός επιστήμων
Άκου λουγκρα.
Οι ακροδεξιοί μπορούν να πιστεύουν ότι θέλουνε. Θα σου αναλύσω την εθνικιστική θέση.
Η ιστορική και τελεσίδικη χρεοκοπία του μαρξισμού - Λενινισμού έγκειται στο ότι όντας ισοδύναμη στρατιωτικά υπερδύναμη με τους Αμερικανούς, αυτοδιαλυθηκαν οικειοθελώς. Δηλαδή ο μ- λ παρήγαγε ελίτ οι οποίες σε καποια ιστορική συγκυρία αποφάσισαν να διαλύσουν το κράτος τους και τους λαους τους προκειμένου να αναχθούν οι ίδιοι απο ελίτ προνομιούχων διαχειριστών σε ολιγαρχες μαφιόζους.
Αυτή είναι η επιτομή της αντικομμουνιστικής θεωρίας και όσοι διατεινεσται ότι είστε αντικομμουνιστές, θα έπρεπε να το έχετε σημαία. Δεν το έχετε για λογους που θα εξηγησω.
Τι λέτε; Οτι η ΕΣΣΔ κατέρρευσε επειδή δε περνούσαν οι άνθρωποι καλά. Δηλαδή για υλιστικους λόγους. Άσχετο αν οι " άνθρωποι" ( και οχι λαοί, έχετε αλλεργία με τη λεξη) ψήφισαν υπερ της διατήρησης.
Ο μ- λ ιστορικά παρήγαγε καθάρματα. Ελίτ και πληβείους. Πέρα από τους μαφιόζους της ελιτ. Κοιτα σε επίπεδο φτωχοδιαβολων του ανατολικού μπλόκ. Η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμμία αξία.
Γεωργιανοί, Αλβανοί, Ρώσοι, Ουκρανοί κτλ παραβατικοι. Σφάζει τη γριά για 50 ευρώ. Και χωρίς να πεινάει.
Ο λόγος που συνέβη αυτό είναι η πρόστυχη υλιστική και αποιεροποιητικη φύση του μ- λ δόγματος.
Τι λέτε εσείς οι ρουφιάνοι της δεξιάς και της ξενοκρατιας; Οι χαμουρες του ραγιαδισμου και του δοσιλογισμου;
Οτι οι λαοί αυτοί είναι έτσι γιατί είναι η φύση τους. Γιατί είναι υπάνθρωποι. Τα ίδια λέτε και για τον ελληνικό λαό.
Πάμε στο τώρα και τον Πούτιν.
Ο παπάς που φαγαν οι κομμουνιστολιγαρχες της εσσδ απο τη Δύση ήταν ότι αν διαλύσουν το κράτος τούς θα ήταν σε θέση να λεηλατήσουν τους ανθρώπινους και υλικους πορους ως ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΙ με τη Δύση.
Μονο που δεν είναι η φύση αυτή του δυτικού καπιταλισμού και τους επιφύλασσαν ρόλο Μητσοτάκη.
Επειδή λοιπον η Ρωσία ειναι πολυ μεγαλο μέγεθος οι πρώην καγκεμπιτες μαφιόζοι κλώτσησαν και απο το 2000 έχουμε το γνωστό έργο.
Στο δια ταύτα.
Οπως είπε και η λέσχη.
Εάν είναι ο Ε.Τ. ο εξωγήινος που αντιμάχεται, το φιλελευθερισμό, το καπιταλισμό και τη Δύση, είμαστε μαζί του.
Και οπως λεει ο Τσουκαλάς: Εντάξει ειμαστε;
Εντάξει είμαστε!