Τώρα κοιμόμαστε ήσυχοι
Μέσα στην διεθνή βουή του πολέμου που εξαπέλυσαν το Ισραήλ με τις Η.Π.Α. στην μέση ανατολή κινδυνεύουν να περάσουν απαρατήρητες οι πολιτικές εξελίξεις στην χώρα μας. Μάλιστα, ορισμένες εξ αυτών είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Η πρώτη αφορά το σκάνδαλο των υποκλοπών.
Συνηθισμένη σε αυτές τις πρακτικές η κυβερνητική οικογένεια από τα παλιά τα χρόνια. Πλέον, την καταδίδουν ακόμη και οι πρώην συνεργάτες της, Ισραηλινοί πράκτορες. Όμως, εφόσον έχει την κάλυψη των μεγάλων αφεντικών του Ισραήλ, οι φωνές των πρακτόρων που διερωτούνται γιατί να δικαστούν ως παράνομοι ωτακουστές πολιτικών της Ελλάδας αφού απλώς παρείχαν έμμισθες υπηρεσίες σ’ αυτήν, η κυβερνητική οικογένεια αισθάνεται προς το παρόν ασφαλής. Απλώς παρέχει την επικράτεια του ελλαδικού κράτους ως προέκταση του Ισραήλ και της επιτρέπεται να μακροημερεύει.
Βέβαια, το αν με την πολιτική της δίνει, πλέον, θεσμική υπόσταση στην μακροχρόνια απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας είναι ψιλό γράμμα στο βιβλίο της σύγχρονης ιστορίας που γράφουν οι Ισραηλινοί με τα πολιτικά τσιράκια τους όπως ο Τραμπ, οι Μητσοτάκηδες κλπ.
Η δεύτερη σημαντική πολιτική εξέλιξη των ημερών έχει να κάνει με την δίκη της Χρυσής Αυγής. Το εν λόγω κόμμα άνηκε σε μια άλλη οικογένεια, η οποία ανέκαθεν είχε προβληματικό πολιτικό σκεπτικό και αδυνατούσε να δει πέρα από τον στενό της μικρόκοσμο. Ωστόσο, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι, σε γενικές γραμμές, ο ιδεολογικός της προσανατολισμός, μολονότι μορφωτικά λειψός, προσανατολίστηκε -έστω και χοντρικά- προς την αληθινά εθνικιστική κατεύθυνση. Μολονότι οι επιτελείς του κόμματος διακρίνονταν για την άγνοιά τους περί της ιστορίας των εθνικιστικών ιδεών, του πολιτικού Ρομαντισμού κλπ, παρότι η πολιτική τους κουλτούρα ήταν αντιαισθητική και ενίοτε απωθητική, οι κεντρικές παραδοχές της Χρυσής Αυγής καθώς και η στάση των βουλευτών της στις κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες και στα μεγάλα πολιτικά ζητήματα ήταν, τις περισσότερες φορές, προς την σωστή κατεύθυνση. Προς την κατεύθυνση που υπαγορεύουν οι θεμελιώδεις αρχές και οι ιδέες του εθνικισμού.
Αυτό, ακριβώς, ήταν που πλήρωσαν τα στελέχη και η ηγεσία της. Είναι τουλάχιστον ανόητος όποιος πίστεψε, έστω και για μια στιγμή, ότι οι δικαστικές διώξεις της Χρυσής Αυγής έχουν να κάνουν με την υπόθεση Φύσσα ή με άλλα περιστατικά βίας, όπως παπαγαλίζει η κατευθυνόμενη δικαιοσύνη και τα συστημικά ΜΜΕ. Ο Φύσσας ήταν η αφορμή. Ο λόγος για τον οποίο διώχθηκε η Χρυσή Αυγή είναι γιατί δεν ακολούθησε φιλομνημονιακή πολιτική οδό, γιατί απέσπασε ένα σημαντικό εκλογικό κομμάτι της Δεξιάς και το μετάφερε στον εθνικιστικό χώρο, γιατί έφερε σε δύσκολη θέση την παράταξη των διαχρονικών μειοδοτών που εφάρμοσε, ως επί το πλείστον, τις μνημονιακές πολιτικές από το 2012 και μετά. Με την Χρυσή Αυγή στο πολιτικό προσκήνιο δεν θα υπήρχε χώρος προκειμένου ο διεθνής εβραϊκός παράγοντας και τα εγχώρια όργανά του να ελέγξουν, να μοχλεύσουν και, τελικά, να καπελώσουν, με ελεγχόμενα ακροδεξιά, παρανεοδημοκρατικά και φιλελεύθερα μορφώματα όπως αυτά της Λατινοπούλου, του Νατσιού και του Βελόπουλου, την διάθεση ενός μέρους της ελληνικής κοινωνίας να στηρίξει εθνικιστικές πολιτικές.
Το σφράγισμα της υπόθεσης με καταδικαστική απόφαση, που πραγματοποιήθηκε πριν λίγες μέρες, δείχνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο πόσο ανελέητα, μνησίκακα και ισοπεδωτικά αντιμετωπίζει ο διεθνής εβραϊσμός με τα όργανά του (πρεσβείες των Η.Π.Α., ελλαδικές κυβερνήσεις, ευρωπαϊκή Δεξιά κλπ) κάποιους που απλώς στάθηκαν στο σημείο του δρόμου που δεν έπρεπε. Φανταστείτε τι θα συνέβαινε, και πόσο πιο λυσσασμένη θα ήταν η εξουσιαστική επίθεση, αν στην θέση της Χρυσής Αυγής βρισκόταν ένα εθνικιστικό κόμμα πολιτικά μορφωμένων και καλλιεργημένων ανθρώπων που θα απευθυνόταν σε μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας με ουσιαστικότερο τρόπο.
Η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής είναι ακριβώς ίδια και ομόρριζη με την λογική που προκάλεσε την έναρξη του πολέμου στο Ιράν. Όσο και αν τα παραδείγματα διαφέρουν, όσο και αν η κλίμακα είναι πολύ διαφορετική, όσο και αν η αξία μιας επαναστατικής μακροχρόνιας κυβέρνησης, όπως εκείνης του Ιράν, είναι κάτι ιστορικά σημαντικότερο από το κόμμα μιας εγχώριας οικογένειας πολιτικά αμαθών, η ρίζα της σκέψης αυτών των αποφάσεων είναι κοινή. Είναι η μυσαρή ψυχή και η βρώμικη σκέψη των καθαρμάτων του διεθνούς εβραϊκού συστήματος εξουσίας, που δεν επιτρέπουν στον διεθνή χώρο, τον οποίο θεωρούν δική τους επικράτεια, να αναπτυχθεί κανένα άλλο πλαίσιο πολιτικής πρακτικής, καμία άλλη δέσμη ιδεών, κανένα άλλο σύνολο πολιτικών αξιών, πέρα από εκείνο του φιλελεύθερου καπιταλισμού εντός του επιβεβλημένου west way of life της παγκοσμιοποίησης.
Επανακυκλοφορία των βιβλίων του Ίωνος Δραγούμη από τις εκδόσεις Νέα Θέσις
Η επιβεβλημένη συλλογική νοοτροπία που απλώνεται στην χώρα παραπέμπει στην δεκαετία του '50. Ζούμε σε μια μεταμοντέρνα εκδοχή της μετεμφυλιακής εποχής, με γαρνιτούρα εκσυγχρονισμού.
Η επικρατούσα συστημική αφήγηση της πολιτικής, των ΜΜΕ, των ακαδημαϊκών κύκλων και της (ψευτο) διανόησης αποτελεί ένα κράμα ακραίου εκσυγχρονιστικού φιλελευθερισμού και εμφυλιοπολεμικής Δεξιάς. Υπάρχουν κάποιοι εξίσου άθλιοι, προφανώς αποδυναμωμένοι τα τελευταία χρόνια, πυρήνες «post» και εναλλακτικών αριστερών αντιλήψεων στην διανόηση, που στο πεδίο της κοινωνικής δυναμικής περιορίζονται στον έλεγχο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (στην τριτοβάθμια εκπαίδευση κάποτε ήταν κραταιοί αλλά μετά το 2012 αποδυναμώνονται συνεχώς). Το υπόλοιπο, συντριπτικά ισχυρό πλέον, μέρος της παραγωγής συστημικού λόγου στον τόπο μας, διαμορφώνεται από μέσα από το προαναφερθέν κράμα εκσυγχρονιστικού φιλελευθερισμού και μετεμφυλιακής Δεξιάς.
.jpg)
Σύμφωνα με τον συστημικό λόγο αυτού του ιδεολογικού κράματος η χώρα μας αποτελεί στρατηγικό βάθος του Ισραήλ και εμείς πρέπει να χαιρόμαστε (χωρίς να ξέρουμε το γιατί). Επίσης, όλα τα κακά του παρελθόντος έχουν στην ρίζα τους τον εθνικισμό (έστω και αν δεν έχει υπάρξει εθνικιστική κυβέρνηση στην Ελλάδα ποτέ μετά τον θάνατο του Ιωάννη Μεταξά) και το κοινωνικό κράτος (σύμφωνα με την επίσημη αυτή αφήγηση, ο Ανδρέας Παπανδρέου κατέστρεψε την χώρα επειδή αύξησε τους μισθούς και έδωσε λίγο ψωμί στα φτωχότερα στρώματα το 1984, όλες οι αθλιότητες των κυβερνήσεων Σημίτη, Μητσοτάκη, Σαμαρά κλπ παραγράφονται και η ευθύνη πέφτει αποκλειστικά σε ό,τι έκανε ο Ανδρέας την δεκαετία του '80). Όποιος μιλά για κοινωνικό κράτος και οικονομικές ανισότητες βαφτίζεται κομμουνιστής, πράκτορας του Πούτιν, εχθρός του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ακόμη και ο φασισμός, ο εθνικοσοσιαλισμός, τα εθνικιστικά κινήματα του μεσοπολέμου, ερμηνεύονται ως εκδοχές ασιατικής δεσποτείας, κομμουνισμού και απειλής της Ευρώπης!! Όποιος αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία των ισολογισμών του κεφαλαίου επί του ανθρώπινου παράγοντα ή των ηθικών αξιών περιθωριοποιείται ως τριτοκοσμικός ή πράκτορας της Κίνας.
.jpg)
Όταν οι ακαδημαϊκοί, τα ΜΜΕ και η διανόηση σκέφτονται (ή αναγκάζονται να υποδύονται ότι σκέφτονται) με αυτό τον τρόπο, την ίδια ώρα που η δευτεροβάθμια εκπαίδευση συνεχίζει να ανήκει σε συριζαίους ή μαρξιστές και να παράγει πολυεθνικά μπουλούκια από κακομαθημένους, κυνικούς και χαοτικά ανεξέλεγκτους νέους, καταλαβαίνει κανείς πώς μεταγράφεται όλο αυτό το «πακέτο αντιλήψεων» στην καθημερινότητα. Ανελέητη ακρίβεια για την οποία δεν τολμά να μιλήσει κανείς, αυξημένη εγκληματικότητα για την οποία υπάρχει καταστολή αλλά δεν υπάρχει ουσιαστική τιμωρία (πόσο μάλλον σωφρονισμός), ζηλόφθονος βαλκανικός ατομικισμός που δεν υπάρχουν ανεπτυγμένες οικονομικές δομές να τον απορροφήσουν με αποτέλεσμα να αντανακλάται σε οποιοδήποτε πεδίο της κοινωνικής ζωής πέρα απ' το οικονομικό.
.jpg)
Μια κοινωνία που την δέρνουν χωρίς να μιλάει και την στηλιτεύουν γιατί δεν λέει και ευχαριστώ που της επιτρέπουν να αποτελεί το χαλί για να σκουπίζουν τα πόδια τους οι Εβραίοι, οι Αμερικανοί, οι δυτικοί και οι εγχώριοι πλούσιοι.
.jpg)
Ένα καλό υπάρχει σε όλα αυτά. Εμφανίζονται μικροί, νέοι εκδότες, που κυκλοφορούν ενδιαφέροντα βιβλία. Η γλαύκα πετάει την νύχτα, έλεγε ο Χέγκελ. Ασφαλώς, οι εκδόσεις Νέα Θέσις δεν είναι νέες. Είναι ο ιστορικός εκδοτικός οίκος του αείμνηστου Γιάννη Σχοινά, που στην δεκαετία του ’90 κυκλοφόρησε τα βιβλία του Ίωνος Δραγούμη. Μετά την αποδημία του Γιάννη, η διεύθυνση των εκδόσεων έχει περάσει στον καλό μας φίλο, γιο του, Σωτήρη. Ο Σωτήρης Σχοινάς, πριν λίγες μέρες, αποφάσισε να επανεκδώσει την βιβλιογραφία του Ίωνος.
Στηρίζουμε την εκδοτική προσπάθεια του Σωτήρη και απολαμβάνουμε να διαβάζουμε, ξανά και ξανά, τον σημαντικότερο και αυθεντικότερο Έλληνα διανοητή των εθνικιστικών ρομαντικών ιδεών Ίωνα Δραγούμη.
.jpg)
Η κεντρική διάθεση των βιβλίων πραγματοποιείται στην διεύθυνση Μαυρομιχάλη 86, του κέντρου των Αθηνών. Μπορείτε να επικοινωνήσετε με τις εκδόσεις Νέα Θέσις και να ενημερωθείτε για τις κυκλοφορίες τους στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.neathesis.gr
Εικόνες του πρώτου μέρους:
Carstian Luyckx: 1) Forest scene with sakes and frogs, 2) Allegory of Charles I of England and Henrietta of France in a Vanitas still life, 3) Vanitaw still life with a skull, a lira, a braccia and bow.
Σχόλια:
Σύμπτωση ότι οι μεγάλοι αυτοί άντρες πέθαναν στα 39; Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν προλάβαιναν αυτοί οι άνθρωποι να διαμορφώσουν ένα, μοναδικό στην Ευρώπη, εθνικιστικό κίνημα. Προφανώς, πέρα από τον Δραγούμη, αναφέρομαι και στον Συκουτρή και στον Γιαννόπουλο.
Ο Γιαννόπουλος δεν πρόλαβε κάποιο οργανωμένο πολιτικό κίνημα αλλά αγωνίστηκε, όσο του ήταν δυνατόν, για την διαμόρφωση μιας εθνικιστικής διανοητικής κίνησης από την οποία θα ξεπηδούσε ένα εθνικιστικό πολιτικό κίνημα. Δεν ήταν, όμως, σε καμία περίπτωση ο τύπος του ανθρώπου που θα μπορούσε να πειθαρχήσει την καθημερινότητά του στην ιστορική αποστολή της οικοδόμησης ελληνικού εθνικιστικού χώρου. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα έκανε αν ζούσε λίγα ακόμη χρόνια και έβλεπε τον Ίωνα να επιχειρεί να κάνει πράξη αυτό το σχέδιο. Ίσως αυτός να ήταν ένας λόγος που θα τον έβαζε περισσότερο στην πολιτική δράση. Ωστόσο, μόνος του, χωρίς τον Ίωνα δίπλα του, δεν είχε τον χαρακτήρα του πολιτικού ακτιβιστή ή αγωνιστή. Ήταν, όμως, διανοητής του εθνικισμού με δημόσια τοποθέτηση, σε αντίθεση με τον "ιδιώτη" Συκουτρή.
Ο Ίωνας τα είχε όλα. Μπορούσε να κινηθεί και στους λογοτεχνικούς κύκλους, να οργανώσει διανοητικό εθνικιστικό ρεύμα και να μεταφέρει τις ιδέες του ρεύματος αυτού στην πολιτική. Τόσο σε αντάρτικες, ανατρεπτικές, ακόμη και τρομοκρατικές ομάδες, όσο και στην οργανωμένη κοινοβουλευτική δράση.
Ήταν το ακριβώς αντίθετο από τον καθηγητάκο που νοιάζεται μόνο για την ύλη του και χάνεται μες στην επιστήμη του. Έπαιρνε θέση για πολλά ζητήματα, μιλούσε ανοιχτά για τις ιδέες μας (αντικοινοβουλευτισμός, αντιμαρξισμός, αντιφιλελευθερισμός) ακόμα και εγκωμιαστικά για συγκεκριμένα κινήματα της εποχής (ιταλικό φασισμό και NSDAP) και στα γραπτά του και στις συνεντεύξεις που παραχωρούσε (υπάρχουν αυτά στα Άπαντα που κυκλοφορούν από τον Κάκτο). Ειδικά στη συνέντευξη του 1935, όπου υπερασπίζεται Χίτλερ και Μουσολίνι ενάντια στην φιλελεύθερη κριτική για ανελεύθερα καθεστώτα που "λογοκρίνουν την ελεύθερη σκεψη", φαίνεται πως πολύ τον ενδιέφερε η διαμόρφωση ενός διανοητικού κινήματος, μιας "πνευματικής αριστοκρατίας" με σκοπό την "αναγέννηση" όπως έλεγε του πνευματικού πολιτισμού της Ελλάδας και όλης της Ευρώπης.
Καθόλου δεν κρυβόταν. Σε παλιό αφιέρωμα της ΕΡΤ, μαθητής του έλεγε πως μιλούσε για πολιτικά-ιδεολογικά στο αμφιθέατρο κι εύκολα μπορούσες να τον παρεξηγήσεις. Μάλλον σταράτα τα 'λεγε. Απόδειξη και ο τότε Ριζοσπαστης που ζητούσε "αποπομπή χιτλερικού Συκουτρή που θέλει να στήσει χιτλερικό σύλλογο φοιτητών μες στο Πανεπιστήμιο".
Κίνηση για να κάνεις πράξη ένα διανοητικό ρεύμα σημαίνει οργάνωση ομάδων, συμμετοχή σε συλλόγους ή έντυπα, όχι απλά προσωπική τοποθέτηση. Ο Γιαννόπουλος έκανε την έκκληση προς το πανελλήνιο κοινό, δρούσε συνεχώς σε λογοτεχνικούς κύκλους, αλλά ήταν αποσπασματικός, όχι πειθαρχημένος και δεν βρήκε ευήκοα ώτα στην εποχή του πέρα από τον Ίωνα. Όταν λέμε ευήκοα ώτα εννοούμε πνευματικούς συναγωνιστές έτοιμους να μπουν στην μάχη των ιδεών, όχι απλώς πρόσωπα που συμφωνούσαν μαζί του ή τον διάβαζαν. Πάντως, την έκανε την προσπάθειά του.
Ο Συκουτρής δεν έκανε κάτι τέτοιο. Ασφαλώς ήταν "δικός μας" ιδεολογικά. Σημαντική προσωπικότητα των ιδεών μας. Ακαδημαϊκά, επίσης, ήταν πολύ δυνατός για την εποχή του. Σήμερα, όμως, έχει προχωρήσει η φιλολογική έρευνα.
Ποια είναι η παραφιλολογία του χώρου για τον Συκουτρή; Ότι ήταν Εθνικοσιαλιστής δηλωμένος φιλοχιτλερικός; Ότι η δίωξή του είχε μόνο ως αφορμή το Συμπόσιο και συνδεόταν επί της ουσίας με το πρώτο; Ή ότι ο Χίτλερ τον ήθελε πρωθυπουργό; Μόνο το τρίτο θα μπορούσε να κριθεί τραβηγμένο.Η εντονοτερη παραφιλολογία είναι αυτή της κατεστημένης αφήγησης για τον Συκουτρή.
Πάντως το να δηλώνει τέτοια πράγματα περί κοινοβουλευτισμού, Εθνικοσοσιαλισμού, κάλεσμα για δημιουργία πνευματικής αριστοκρατίας κτλ σε συνέντευξή του όχι σε φιλολογικό περιοδικό αλλά σε εφημερίδα πανελλαδικης κυκλοφορίας το θεωρείτε λίγο και μη ενδεικτικό διάθεσης ανοίγματος και προπαγάνδισης των ιδεών μας στην κοινωνία, ριξίματος γεφυρών και πρόκλησης συζητήσεων-ζυμώσεων; Απολάμβανε μεγάλο κύρος και δημοτικότητα σε εκτός πανεπιστημίου κύκλους εξού και γιατί να παίρνεις συνέντευξη από έναν 35άρη βοηθό καθηγητή και να τον ρωτάς επί πολιτισμικών και πολιτικοκοινωνικών θεμάτων.
Ο Συκουτρής ήταν φαινόμενο. Έχει απόλυτο δίκιο ο πρώτος να αναρωτιέται πώς θα εξελισσόταν ο ίδιος και το όλο πράγμα για την εκπροσώπηση των ιδεών μας στην Ελλάδα αν δεν τον έβγαζαν από τη μέση.
Η συνέντευξη είναι μια δημόσια τοποθέτηση. Δεν είναι λίγο, ασφαλώς. Είναι, όμως, κάτι διαφορετικό από την συμμετοχή στον καθημερινό αγώνα των ιδεών, από την προσπάθεια οργάνωσης ομάδων (πολιτικών ή διανοητικών) με προοπτική να γίνουν κινήματα. Επίσης, την εποχή του Συκουτρή δεν ήταν ταμπού το να υποστηρίζεται δημοσίως ο Χίτλερ και ο εθνικοσοσιαλισμός ή ο φασισμός.
Ο Γέητς, για παράδειγμα, έκανε δημόσιες τοποθετήσεις υπέρ του φασισμού. Αλλά, πέρα από το ότι έγραψε τον ύμνο του ιρλανδικού φασιστικού κόμματος, δεν ήταν μέλος κάποιο τέτοιου κινήματος, ούτε οργάνωσε δίκτυα διανοητών με σκοπό να προωθήσει παρόμοιες πολιτικές ιδέες εκείνη την περίοδο. Παλαιότερα ήταν μέλος του ιρλανδικού εθνικιστικού απελευθερωτικού κινήματος. Τότε ναι, ήταν ενεργός. Ως φασίστας, όμως, δν έδρασε ποτέ οργανωμένα. Απλά υποστηρικτής υπήρξε.
Ο Λάβκραφτ, επίσης αγαπημένος. Έκανε δημόσιες και ιδιωτικές (καταγεγραμμένες στην αλληλογραφία του) τοποθετήσεις υπέρ του φασισμού και του Χίτλερ. Αλλά δεν επιχείρησε να οργανώσει ποτέ κάποιο τέτοιο διανοητικό ρεύμα, μια τέτοιων ιδεών λογοτεχνική κίνηση κλπ. Έκανε απλά δημόσιες τοποθετήσεις ως πρόσωπο με μια κάποια δημόσια αναγνώριση στους αμερικανικούς λογοτεχνικούς κύκλους.
Υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στην προσωπική τοποθέτηση (σε ένα ιστορικό περιβάλλον που δεν ήταν ακόμη απαγορευμένος, ήταν μόνο ανατρεπτικός και ανησυχητικός για το σύστημα ο φασισμός) και στην ανάληψη κοινωνικής δράσης. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να γίνει σαφής η διαφορά.
Προφανώς, αγαπάμε και διαβάζουμε όλους τους παραπάνω συγγραφείς και τους συγκαταλέγουμε στους "δικούς μας".
Εσένα τι σε προβληματίζει στην τοποθέτησή μας;
Οι ελευθεριακές παρλάτες του Μάη του '68, για τις οποίες μίλησες στην προηγούμενη δημοσίευση, έγιναν μεταπολιτευτικά η κυρίαρχη κοσμοθέαση (στην Ελλάδα με μια καθυστέρηση 6 χρόνων από ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη), και έτσι πραγματοποιήθηκε η κατά Αντόνιο Γκράμσι σιωπηρή, και με μακιαβελικό τρόπο, αλλαγή του κυρίαρχου δόγματος που εφεξής θα διέπει τις κοινωνίες ως οικουμενική αλήθεια, στο οποίο δόγμα ο εθνικισμός είναι επικίνδυνος.
Οπότε, όποιος και αν κυβερνάει, το ΚΚΕ είναι στην εξουσία διότι αυτό δίνει τις κατευθυντήριες γραμμές, ασκεί την ιδεολογική ηγεμονία κατά Γκράμσι, και χειραγωγεί τις μάζες, συνθέτοντας την λίστα με τους 'καλούς' και τους 'κακούς' (δηλαδή τους 'φασίστες').
Το κακό για εμάς τους Δεξιούς είναι ότι η σχέση μας με την αριστερά έχει καταντήσει κωμειδύλλιο. Είμαστε τα ανδρείκελά τους, διότι υποκύπτουμε στον δογματισμό τους.
Οτιδήποτε νομοσχέδιο που βγαίνει θα πρέπει να έχει την έγκριση του ΚΚΕ, ώστε να μην είναι αρκετά εθνικιστικό.
Είναι το απόστημα που πρέπει να αποβάλλει η κοινωνία, δεν πάει άλλο με τα σταλινικά αποβράσματα.
Είστε για γέλια και για κλάματα δεξιοί εξτρεμιστές.
https://www.google.com/amp/s/www.in.gr/2026/03/15/stories/xaire-giourgken-xampermas/amp/
Πέρα από την πλάκα, θυμόμαστε ακόμη τον επίδοξο αστέρα της ελληνικής alt right και neocon Μπόγδανο, όταν ακόμη ήταν κεντρολίμπεραλ δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ, να επικαλείται συχνά τον Χάμπερμας (αυτός που λίγο αργότερα "μεγάλωσε" με Θάτσερ).
Παιδί του καθωσπρέπει "εκσυγχρονιστικού πασοκοσυριζαίϊκου σοσιαλφιλελευθερισμού" ήταν ο μακαρίτης. Μέχρι και τα φρανκφουρτιανά τσιτάτα προσάρμοσε σε τυπικές ορθολογιστικές φόρμες.
Σε αυτόν τον παρακμιακό ανθρωπάριο, οφείλουμε την ξεχασμένη έννοια (ακόμα και λέγεται ότι δεν επινόησε ο ιδιος τη φράση) του «συνταγματικού πατριωτισμού», η οποία έφερε αμέτρητες δυστυχίες στη δυτική πολιτική επιστήμη. Έννοια που χρησιμοποιούν σήμερα οι λακέδες της Δεξιας, οι ακροδεξιοι...
Αποτελεσε τον ρόλο του "πνευματικου ηγετη" της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, που κάνει την εικόνα του ριζικά αρνητική. Ο Hambermas ήταν ο πνευματικός πραιτοριανός της επικρατούσας τάξης, ο ζοφερός φύλακας του γερμανικού συμπλέγματος της ενοχής.
Στη δεκαετία του 1980, αντιτάχθηκε στον μεγαλο ιστορικο Nolte , στη λεγόμενη «διαμάχη ιστορικών» για την κληρονομιά του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
H απουσία του, σηματοδοτεί την αφαίρεση ενός φελλού από τα ζωτικά ένστικτα του γερμανικού λαού και της Ευρώπης στο σύνολό της.
Κοντρα Στο Ρευμα // Ο Ρομαντισμος του Βαλτερ Μπενγιαμιν - Lowy Michael
~ελευθεριακός
Ένας από τους χιλιάδες της ηλικίας του που γράφουν στο φατσοβιβλίο, σχολιάζουν τα πάντα , ανεβάζουν φωτογραφίες από τα παλιά και προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους για την ανωτερότητα τους. Ε εκείνος έχει βρει αυτό με την καταγωγή και τα οικόσημα.
Μπορεί να γίνεται κακός επειδή δεν ασχολείται κανείς μαζί του και τα κατεβατά που γράφει μένουν αδιάβαστα αλλά νομίζω ότι είναι δικαιολογημένος. Όταν υπηρετείς μια εικόνα δεν μπορείς να επιτρέπεις το παραμικρό ψεγάδι. Λογικό λοιπόν να λολαίνεται με αυτούς που σημειώνουν εδώ ότι από τη μια μας λέει για 10 Χιλ επισκέπτες στο μπλογκ αλλά η ανάρτηση που μας πληροφορεί για αυτό στο φμπ δεν έχει ούτε ένα λαηκ ή σχόλιο.
Σαν φιλοσοφικό υπόβαθρο δεν υπάρχει κάτι, τα κείμενά του είναι εντελώς της πλάκας τετριμμένα και ιδίως εκεί που πάει να αναλύσει εκτίθεται πολύ άγρια. Αλλά σαν εικόνα πρέπει να τον παραδεχτούμε όλοι.
Υπήρξε πάντοτε μία ιδιότυπη πνευματική απόλαυση να συμφωνεί κανείς —αλλά και να διαφωνεί— με τέτοιες μορφές. Να αντιπαρατίθεται με διανοητές όπως ο επικεφαλής της, Σταμάτης Μαμούτος, ή ο Βασίλειος ο «Flammentrupp», πρόσωπα που δεν αρκούνταν στην ασφαλή αυτάρκεια των βεβαιοτήτων τους, αλλά προσέρχονταν στον διάλογο με διάθεση πραγματικής ακροάσεως. Διέθεταν εκείνη την σπάνια πνευματική γενναιότητα που επιτρέπει στον άνθρωπο όχι μόνο να ομιλεί με παρρησία, αλλά και να ακούει χωρίς αμυντικότητα, θέτοντας με ευγένεια και αποφασιστικότητα «τα δάκτυλα επί των τύπων των ήλων» ενός λόγου βαθύτατα πολιτικού, όπου η σκέψη δεν φοβάται να δοκιμαστεί στο διάπυρο αμόνι της αντιρρήσεως.
Σήμερα, παρά τις αλλεπάλληλες μεταβολές του καιρού και την συχνά αποκαρδιωτική υποχώρηση της σοβαρής δημόσιας συζητήσεως, η ΦΛΕΦΑΛΟ εξακολουθεί να διατηρεί την λάμψη της ως πνευματικός τόπος αναφοράς. Υπό την καθοδήγηση ενός αξίου συνεχιστή των διανοουμένων προκατόχων της, του Αχιλλέα, ο οποίος επωμίζεται με αξιοπρέπεια και συνείδηση το βάρος αυτής της παραδόσεως, ο χώρος αυτός εξακολουθεί να καλλιεργεί κάτι σπανιότερο από την απλή πολιτική τοποθέτηση: την ίδια την διακίνηση των Ιδεών.
Τα στελέχη της ΦΛΕΦΑΛΟ οραματίζονται —ευγενικά, ρομαντικά και με εκείνη την μακρόθωρη προοπτική που μόνο οι άνθρωποι της σκέψεως διαθέτουν— έναν χώρο όπου ο διάλογος δεν υποκαθίσταται από θορυβώδη συνθήματα και όπου το πνεύμα εξακολουθεί να αναζητεί ορίζοντες πέρα από τον ασφυκτικό ορίζοντα της συγκυρίας. Σε έναν κόσμο ολοένα και πιο άνυδρο από σκέψη, φαντασία και οραματισμό, μια τέτοια επιμονή μοιάζει σχεδόν με πράξη αντίστασης.
Και πράγματι, πόσο —μα πόσο— ευτυχείς οφείλουμε να αισθανόμαστε όταν, μέσα σε αυτή την απέραντη πνευματική ξηρασία που χαρακτηρίζει την εποχή μας, εμφανίζονται ακόμη κάποιες σπάνιες σταγόνες βροχής. Διότι εκεί όπου η σκέψη έχει για καιρό λιμοκτονήσει, ακόμη και λίγες σταγόνες αρκούν όχι απλώς για να δροσίσουν, αλλά σχεδόν για να πλημμυρίσουν τον διψασμένο νου.
Ναι ήταν άνοιξη. Ένας ολάνθιστος κήπος πνευματικής δροσιάς και ευωδίας του ήθους.
Ναι τον αγκάλιασα. Έσκυψα ευλαβικά να απαγκιάσω στον ίσκιο του.
Μοιράστηκα με το νου τον εγκλεισμό του και ένιωσα ως τα κόκκαλα την υγρασία του μπουντρουμιού.
Έγραψα μαζί του στίχους, ποιήματα με κιμωλία στους υγρούς τοίχους. Συνέταξα δικόγραφα αγράμματων συγκρατουμένων.
Έπαιξα τένις στο προαύλιο των φυλακών Κορυδαλλού και εξαπάτησα τον αρχιδεσμοφύλακα του κάτεργου της Κέρκυρας με ένα ταξιδιωτικό περιστέρι.
Κλώτσησα την μπάλα του ληστή με τις γλαδιόλες έξω από τα κάγκελα της φυλακής.
Πότισα μαζί του τον μαύρο κρίνο της εωσφορικής ελευθερίας και όταν με χάλασαν τα οριενταλικά αρώματα απ' την Συρία που μαράζωσαν τα εβένινα φύλλα του, τον ποδοπάτησα στην βρεγμένη κοπριά, όταν αυτός τον παράτησε ξεριζωμένο κατάχαμα.
Έδιωξα τοξότες πολλούς, πεζούς, καβαλαραίους,
ακολουθώντας τον στην ηρεμία του υπογείου.
Στην κρύπτη του αναγνωστηρίου, στους φουντωμένους θάμνους των πάρκων.
Τον είδα να κοιτάζεται στον καθρέφτη των εκατό μεταμορφώσεων, που ξεγελούν τη μοναξιά του. Τον άκουσα να συνομιλεί με αόρατους προσκεκλημένους και να ερωτοτροπεί με φαντάσματα της σκέψης.
Τον συνέλαβα να ξεγελάει τον χρόνο, βάφοντας τα μαλλιά του.
Τον άκουσα να κλαίει βουβά, αναθεματίζοντας το παρελθόν επειδή δεν υπήρξε ούτε εξάδελφος της Ζωής Λάσκαρη, ούτε ανιψιός του Σάχη της Περσίας.
Αριστοτέλη, είμαι η σκιά σου. Το alter ego που δεν τολμάς να προσκαλέσεις σε συμπόσιο. Ο αόρατος δαίμονας του νου, ο αγγελιοφόρος του τέλους ενός κόσμου ψεύδους.
Αριστοτέλη, είμαι το κάτι που δεν μπορείς να κρύψεις, το μάτι από το οποίο δεν μπορείς να κρυφτείς.
Η μοίρα που ακολουθεί το κάθε σου βήμα.
Για λίγο ακόμη.
Μέχρι το τέλος της διαδρομής, εμπρός στην βάρκα που καρτερεί στον Αχέροντα.
https://youtu.be/_iOD92mFoNc?is=h-D70OQbrDILL5te
Πιθανότατα αναφέρεται στην IG Farben η Alice, έναν συναιτερισμό βιομηχανιών που συναιτερίστηκαν προκειμένου η Γερμανία να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό.
Την Ελλάδα τη κατέστρεψε ο Ανδρέας.
Ο Σημίτης ήταν ένας τίμιος πολιτικός που απορροφήθηκε απο το βούρκο του ΠΑΣΟΚ ( εννοεί τη παπανδρεικη βαση).
Όλα τα κακά τής Ελλάδας προέρχονται από το ότι δεν γνώρισε Διαφωτισμό!
Καλό θα ήταν μία οργανωμένη πολιτική.απάντηση στο κύριο!