του Φώτη
Αυτό το άρθρο αποτελεί μια πρώτη προσπάθεια για την παρουσίαση στον ελληνόφωνο πολιτικό μας «χώρο» των αιρετικών της ταραγμένης περιόδου του μεσοπολέμου. Για αρχή θα επικεντρωθώ στο Εθνικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας και ειδικότερα στην ζωή του ηγέτη του, Pierre Clémenti.
Τα
πρώτα χρόνια
Καταγόμενος από μια κορσικανή οικογένεια, ο
François-Antoine Clémenti γεννιέται στις
28 Μαΐου 1910 στο Παρίσι (ο πατέρας του
είναι ένας ταχυδρομικός υπάλληλος). Αυτόν τον πατέρα δεν θα προλάβει να τον
γνωρίσει καλά, αφού θα πεθάνει στο μέτωπο κατά την διάρκεια του Μεγάλου
Πολέμου, το 1915, όταν ο γιος του ήταν μόλις πέντε ετών. Αυτό το τραγικό
γεγονός είχε οδυνηρές οικονομικές συνέπειες: παρά την χορήγηση μιας μικρής σύνταξης
χήρας πολέμου, η μητέρα του δυσκολεύτηκε να καλύψει τις ανάγκες τους.
Μετά το
δημοτικό σχολείο, ο François-Antoine πρέπει να εργαστεί. Άλλωστε δεν
θα μπορούσε να κάνει δευτεροβάθμιες
σπουδές, μιας και ήταν πολύ δαπανηρές
εκείνη την εποχή και οι σχολικές επιδόσεις του Clémenti δεν του επέτρεπαν να
λάβει υποτροφία. Το νεαρό αυτό αγόρι θα γίνει λοιπόν σιδεράς και κατόπιν
υπάλληλος τράπεζας. Το πρώτο από αυτά τα δύο
επαγγέλματα τον εξαντλεί (δεν έχει τη σωματική διάπλαση ενός
Jacques Doriot λχ), ενώ το δεύτερο τον
απωθεί λόγω του ανιαρού χαρακτήρα και του γραφειοκρατικού του περιεχομένου. Καθώς
ενηλικιώνεται, ο François-Antoine αναζητά ένα επάγγελμα ανοιχτό προς τον κόσμο, προς την ροή των πραγμάτων,
προς την ζωή.
,_homme_politique_fran%C3%A7ais_(1941).jpg)
Εκμεταλλευόμενος, λοιπόν, τις πολιτικές του
γνωριμίες (η οικογένειά του και, κυρίως, το δημοτικό σχολείο, του έχουν
εμφυσήσει πολύ ισχυρές ρεπουμπλικανικές πεποιθήσεις) θα οδηγηθεί προς το ριζοσπαστικό
κόμμα, ιδρυτικό κόμμα της Δημοκρατίας, και πιο
συγκεκριμένα προς την αριστερή, ριζοσπαστική και σοσιαλιστική του
πτέρυγα, που εκπροσωπείται τότε από τους
Jacques Kayser, Pierre Cot, Gaston Bergery και τους «Νεότουρκους» όπως οι Jean
Zay και Pierre Mendès France. Συνάπτει
σχέσεις με αυτόν τον κύκλο, ο οποίος τότε αντιπροσωπεύει την ανάγκη ανανέωσης του ριζοσπαστικού κόμματος.
Χάρη σε αυτές τις σχέσεις, καταφέρνει να εισέλθει στην ριζοσπαστική εφημερίδα
La République, της οποίας αρχισυντάκτης
είναι ο Jacques Kayser. Εκεί εργάζεται
στη στήλη των αθλητικών, πράγμα που δεν του είναι καθόλου δυσάρεστο αφού είναι και ο ίδιος ικανός
αθλητής. Είναι σε αυτό το σημείο που ο François-Antoine εγκαταλείπει το
πραγματικό του όνομα για το Pierre, το
οποίο θεωρεί πιο ταιριαστό.
Ωστόσο, αυτή η νέα κατάσταση δεν τον ικανοποιεί διότι παθιάζεται με την πολιτική. Ακόμη περισσότερο: θα ήθελε πλέον να παίξει ενεργό ρόλο στα δρώμενα της χώρας του, αλλά όχι μέσω του ριζοσπαστικού κόμματος, μιας και ο ίδιος δεν καταγόταν από κάποιο εύπορο «σαλόνι», όπως οι Joseph Caillaux ή Camille Chautemps, ριζοσπαστικές προσωπικότητες, ή οι André Tardieu, Paul Reynaud και Pierre-Étienne Flandin, άνδρες της δεξιάς, είτε να είναι προϊόν της γαλλικής «δημοκρατικής αξιοκρατίας», ένας λαμπρός άνθρωπος ταπεινής καταγωγής, μορφωμένος, ανυψωμένος και αναγνωρισμένος από το Πανεπιστήμιο, υψηλά καταρτισμένος, όπως εκείνοι που αργότερα θα αποκληθούν «οι δύο Édouard» (Herriot και Daladier), άλλα αστέρια του κόμματος του Clemenceau και του Pelletan. Ο Pierre Clémenti δεν έχει ούτε καταγωγή ή περιουσία, ούτε πανεπιστημιακούς τίτλους και είναι απλώς ένας δημοσιογράφος χωρίς κύρος. Μια ενδιαφέρουσα καριέρα εντός του ριζοσπαστικού κόμματος ή της κοινοβουλευτικής δεξιάς του είναι λοιπόν κλειστή.
Στροφή
προς τον φασισμό
Επιπλέον, το ριζοσπαστικό κόμμα τον έχει
απογοητεύσει. Δεν είναι πλέον παρά ένα παλιό, ξεπερασμένο κόμμα, διοικούμενο
από βουλευτές αποκομμένους από την γενική εξέλιξη του κόσμου. Οι «Νεότουρκοι»
απέτυχαν να το ανανεώσουν και ορισμένοι αξιωματούχοι του κόμματος, όπως ο
Gaston Bergery ή ο Gabriel Cudenet,
αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν και να προσπαθήσουν να επιβάλουν τις μεταρρυθμιστικές τους ιδέες σε
αποσχιστικά σχήματα. Τέλος, ο Clémenti φτάνει στην ενηλικίωση σε μια στιγμή
όπου το φασιστικό ρεύμα, στην Γαλλία και
σε όλη την Ευρώπη, επιβεβαιώνεται, αναπτύσσεται, μεγαλώνει ακατάπαυστα και φτάνει στην εξουσία
στην Ιταλία, εμπνέοντας τα καθεστώτα της Πορτογαλίας, της Αυστρίας, της Ουγγαρίας, της Πολωνίας, των Βαλτικών χωρών,
καθώς και διάφορα εθνικιστικά κινήματα
στην Ισπανία, το Βέλγιο, την Γιουγκοσλαβία, την
Ελλάδα και αλλού.
Ο Clémenti υφίσταται, όπως πολλοί άλλοι, την μεθυστική επιρροή αυτού του φασιστικού κύματος που ξεσπά ως κραυγή κατά του σύγχρονου διαφωτιστικού πνεύματος της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Και την υφίσταται ακόμη περισσότερο μετά την εξεγερσιακή ταραχή της 6ης Φεβρουαρίου 1934.[1] Είναι, λοιπόν, σε αυτό το ρεύμα που θα τοποθετηθεί κατά την είσοδό του στην πολιτική. Βλέπει πράγματι στον φασισμό το μόνο επιθυμητό μέλλον, το καθεστώς που θα συμφιλιώσει την εθνική υπερηφάνεια με τις αρχές ενός αντικαπιταλιστικού ηθικού κράτους, μέσω της εγκαθίδρυσης ενός ισχυρού ηγέτη και μιας κατευθυνόμενης οργάνωσης της οικονομίας. Αυτή η άποψη είναι συχνή κατά τη δεκαετία του 1930, στους πολιτικούς κύκλους, ιδίως εθνικιστικούς, και στους διανοούμενους, και όχι μόνο στη Γαλλία.
Το
Parti français national-communiste (PFNC)
Με βάση αυτή την πεποίθηση, ο Pierre Clémenti
ιδρύει, στις 7 Απριλίου 1934, δύο μήνες
μετά την εξέγερση της 6ης Φεβρουαρίου, ένα νέο πολιτικό σχήμα, το Parti français national-communiste (PFNC). Τον πλαισιώνουν δύο δραστήριοι και
ικανοί υπαρχηγοί: ο Maurice Maurer[2]
και ο Mathieu Degeilh.[3]
Αποκτά επίσης ένα εβδομαδιαίο έντυπο, το Le Pays libre, το 1936. Φτιάχνει ένα λογότυπο στο κόμμα του:
Κύκλος με κόκκινο φόντο, μέσα στον οποίο
εγγράφεται ένας λευκός ρόμβος, στο εσωτερικό του οποίου τέσσερα παχιά σκούρα μπλε
βέλη διατεταγμένα σε σταυρό συγκλίνουν
προς τα γράμματα PFNC, τοποθετημένα στο κέντρο της εικόνας.
«Parti français national-communiste»: αυτή η
ονομασία εκπλήσσει εκ πρώτης όψεως.
Διότι αν, μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων, στην Γαλλία όπως και αλλού, πολλοί αγωνιστές,
πολιτικοί και διανοούμενοι ονειρεύονται μια φασιστική (ή φασίζουσα) συμφιλίωση
εθνικισμού και σοσιαλισμού, εξίσου
απομακρυσμένη από τον ανεξέλεγκτο φιλελεύθερο
καπιταλισμό και από τον μαρξισμό, λίγοι είναι αυτοί οι οποίοι τολμούν
να δεχτούν τον όρο «κομμουνιστής», και όλοι βλέπουν στον κομμουνισμό, που τότε ενσαρκώνεται από την ΕΣΣΔ, έναν εχθρό
που πρέπει να πολεμηθεί αποφασιστικά, εξίσου
με τον αστικό κοινοβουλευτικό φιλελευθερισμό. Ο Mussolini και ο Hitler διώκουν τους κομμουνιστές της
χώρας τους και χαρακτηρίζουν εύκολα ως «κομμουνιστές»
ακόμη και κάποιους που δεν είναι. Και οι ξένοι μιμητές τους ακολουθούν.
Στην Γαλλία, το Parti franciste français (PFF) παρουσιάζεται απολύτως εχθρικό προς τον μαρξισμό και ο αρχηγός του, Marcel Bucard, επιδεικνύει την καθολική του πίστη και διεκδικεί έναν μονομερή εθνικισμό δίχως το κατάλληλο υπόβαθρο κοινωνικής ευαισθησίας, παρά την αξίωσή του να εξασφαλίσει κάποια κοινωνική δικαιοσύνη και συμμετοχή των εργαζομένων στους καρπούς της οικονομικής δραστηριότητας μέσω ενός κορπορατιστικού συστήματος. Το 1936, ο Jacques Doriot θα δικαιολογήσει την ίδρυση του Parti populaire français (PPF) με την ανάγκη αποτελεσματικής πάλης κατά του κομμουνιστικού κόμματος. Όσο για τους Croix de Feu του François de La Rocque ή τις Jeunesses patriotes του Pierre Taittinger, που συχνά θεωρούνται φασιστικοί λόγω της εχθρότητάς τους προς τον κοινοβουλευτισμό, πολεμούν αποφασιστικά κάθε μορφή σοσιαλισμού. Μόνο ο Clémenti και οι συναγωνιστές του αυτοαποκαλούνται «εθνικοί» και ταυτόχρονα «κομμουνιστές».
Μια
παραδοσιοκρατική και μεσαιωνική αντίληψη του κομμουνισμού
Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, είναι
σκόπιμο να μελετηθεί η ίδια η ιδεολογία
αυτού του κόμματος. Η εξέταση αποκαλύπτει ότι ο Pierre Clémenti δεν επιδιώκει
καθόλου, αντίθετα με ό,τι αφήνει να εννοηθεί η
ονομασία του κόμματός του, να συνδυάσει τον κομμουνισμό, όπως παρουσιάζεται εκείνη την εποχή, με τον
εθνικισμό, και ότι στην πραγματικότητα δίνει στη λέξη «κομμουνισμός» ένα νόημα
πολύ διαφορετικό από την συνήθη σημασία της και από τις επαναστατικές και εξισωτικές εικόνες και ιδεώδη που αυτή
προκαλεί.
Ο Pierre Clémenti εξέθεσε τις πολιτικές του
αντιλήψεις στα πολυάριθμα άρθρα της
εβδομαδιαίας εφημερίδας του, Le Pays libre, και σε ένα βιβλίο που αρχικά
τιτλοφορούταν Qu’est-ce que le national-communisme (1938), το οποίο στα χρόνια της γαλλοου Βισύ και λόγω
εντολής των Γερμανών μετονομάστηκε σε Qu’est-ce que le national-collectivisme. Μια προσεκτική
ανάγνωση αυτών των κειμένων δείχνει ότι,
παρά την φαινομενική διεκδίκηση του όρου
«κομμουνιστής», ο Pierre Clémenti τοποθετείται στην πιο καθαρή παράδοση του γαλλικού εθνικισμού. Ο
κομμουνισμός, κατά τον Clémenti, δεν
είναι μαρξιστικός, κάθε άλλο. Αυτό που εννοεί με αυτόν τον όρο είναι απλώς ένα σχέδιο που αποσκοπεί στην
ανασύσταση της οργανικής και πνευματικής κοινωνικής κοινότητας που υπήρξε στην
Γαλλία και σε ολόκληρη την Ευρώπη κατά τον Μεσαίωνα, ενωμένη από την χριστιανική
πίστη και κυβερνώμενη από μια «Ελεώ Θεού» μοναρχία. Μια τέτοια κοινότητα αποτελούσε την φυσική κατάσταση
των ευρωπαϊκών εθνών και κοινωνιών κατά την συγκρότησή τους πάνω στα ερείπια
της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και
διατηρήθηκε μέχρι την Αναγέννηση, πριν αρχίσει να αποσυντίθεται καθ’ όλη τη διάρκεια των
Νεότερων Χρόνων, αφήνοντας ωστόσο μια
βαθιά αποτύπωση στην ψυχή των λαών. Γι’ αυτό ο Germain Chérounaud, μέλος του PFNC, γράφει σε άρθρο
με τίτλο «Communisme» στο Le Pays Libre της 20ής Ιουνίου 1937 ότι «ο
κομμουνισμός είναι τόσο παλιός όσο και ο
κόσμος»[4]
και προσπαθεί να αποδείξει ότι οι μαρξιστές και άλλοι σοσιαλιστές δεν έχουν κάποια αποκλειστικότητα
πάνω σε αυτόν τον όρο, τον οποίο χρησιμοποιούν καταχρηστικά για να σφετεριστούν
τον ρόλο του υπερασπιστή της κοινωνικής δικαιοσύνης, ο οποίος ανήκει στην
πραγματικότητα στην παλαιά κοινοτική κοινωνία, στο ancient regime και στην
Καθολική Εκκλησία.
Πρέπει τότε να εξηγηθούν οι λόγοι της εξαφάνισης αυτής της κοινοτικής
κοινωνικής τάξης. Σχετικά με αυτό, ο
Clémenti δίνει μια εξήγηση που είναι εκείνη ολόκληρης της αντεπαναστατικής σκέψης. Από την Αναγέννηση
και έπειτα ολόκληρη η ευρωπαϊκή πολιτική
και κοινωνική τάξη γνώρισε μια πορεία παρακμής, που χαρακτηρίζεται από την επικράτηση του
κριτικού πνεύματος και, κατά συνέπεια,
από την ολοένα και πιο ανοιχτή αμφισβήτηση της αριστοκρατικής αντίληψης για την
αξουσία, την άνοδο του ατομικισμού και την επικράτηση των ταξικών συμφερόντων,
υλιστικών εκ των πραγμάτων, πάνω στην
έννοια της τιμής και στον σεβασμό της χριστιανικής ηθικής και της παράδοσης.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τους εθνικοκομμουνιστές,
αυτή η αργή αποσύνθεση εκδηλώθηκε με ένταση και ενισχύθηκε από την Γαλλική
Επανάσταση. Η τελευταία ανέτρεψε την
μοναρχία, διαχώρισε την πολιτική από την θρησκεία, επιχείρησε να θεμελιώσει την εξουσία και
όλους τους θεσμούς αποκλειστικά πάνω στην
λογική, κατέστρεψε την πατερναλιστική κοινωνία του Παλαιού Καθεστώτος, εγκαθίδρυσε μια μόνιμη
αντιπαράθεση ανάμεσα στο άτομο και το
Κράτος, κατήργησε τα συντεχνιακά πλαίσια που ρύθμιζαν και οργάνωναν την
οικονομική δραστηριότητα και την άσκηση των
επαγγελμάτων αντικαθιστώντας τα με έναν ανεξέλεγκτο φιλελευθερισμό, επιφέροντας έτσι μια υλιστική ταξική κοινωνία,
που, κυριαρχούμενη από την αστική τάξη,
έφερε σε αντιπαράθεση τους εργαζομένους με τους
εργοδότες τους και γέννησε κατ’ αυτόν τον τρόπο το κοινωνικό ζήτημα,
το οποίο γέννησε τα «ουτοπικά» ιδεώδη
του σοσιαλισμού.
Όλες αυτές τις οξείες κριτικές για τις συνέπειες της Γαλλικής Επανάστασης, ο Clémenti τις εκθέτει στο ήδη αναφερθέν βιβλίο του Qu’est-ce que le national-communisme, καθώς και στα άρθρα της εφημερίδας του Le Pays libre. Το ίδιο πράττουν και οι οπαδοί του. Ένας από αυτούς, ο Georges Batault,[5] κατακεραυνώνει την υποτιθέμενη ελευθερία που διακήρυξε η Επανάσταση και την οποία η Δημοκρατία κατέστησε το πρώτο στοιχείο του συνθήματός της, παρουσιάζοντάς την ως «την ελευθερία της δυστυχίας», «την ελευθερία για τον διεφθαρμένο Τύπο» και «για τον δημαγωγό πολιτικό». Σύμφωνα με τον Clémenti και τους ομοϊδεάτες του, η Επανάσταση μετέτρεψε τους Γάλλους σε εγωιστές ατομικιστές, υλιστές, πικραμένους, σιωπηλά εξεγερμένους και στοιχειωμένους από το πιο σάπιο και διεφθαρμένο ορθολογικό πνεύμα. Ο Georges Batault την κατηγορεί ότι καθιέρωσε «τον υποχρεωτικό ατομικισμό για όλους».[6] Από την Γαλλική Επανάσταση και έπειτα, οι άνθρωποι βρίσκονται διαρκώς σε αντιπαράθεση με το Κράτος και σε ανοιχτή ή λανθάνουσα εξέγερση απέναντι στην κυβέρνησή τους, και έχουν γνωρίσει δύο πραξικοπήματα (εκείνα των δύο Βοναπάρτηδων) και τρεις επαναστάσεις, πριν ζήσουν υπό μια κοινοβουλευτική Τρίτη Δημοκρατία, διοικούμενη από ανίκανους και στα χέρια μιας αστικής τάξης που ενδιαφέρεται μόνο για την υπεράσπιση των δικών της συμφερόντων. Η αντιπαράθεση ανάμεσα στο προλεταριάτο και τους εργοδότες διαρκεί, χωρίς καμία δυνατή λύση, και οι Γάλλοι είναι μεταξύ τους εχθροί. Ο καθένας ονειρεύεται τον προσωπικό πλουτισμό και την κοινωνική άνοδο εις βάρος των άλλων και οι άνθρωποι είναι διαρκώς αντίπαλοι μεταξύ τους. Η ίδια η Γαλλική Επανάσταση, εμπνευσμένη από ολόκληρο το ορθολογιστικό, ατομικιστικό και φιλελεύθερο κίνημα του Διαφωτισμού, γέννησε μια υλιστική κοινωνία βασισμένη στην ταξική πάλη.
Για την αποκατάσταση μιας κοινοτικής
πολιτικής και κοινωνικής Τάξης
Δεν πρόκειται, λοιπόν, να οδηγηθεί αυτή (η
ταξική πάλη) μέχρι την τελική της
κατάληξη, αλλά, αντίθετα, να ανακοπεί η πλήρης ανάπτυξή της. Ο Clémenti δεν
προτείνει μια επανάσταση που θα παρουσιαζόταν ταυτόχρονα ως εθνικιστική και
κομμουνιστική, όπως φαντάστηκαν, στις αρχές
της δεκαετίας του 1920, ορισμένα στελέχη του ιταλικού φασισμού και προσωπικότητες της συντηρητικής επανάστασης,
αλλά την εγκαθίδρυση ενός πολιτικού
καθεστώτος που θα αποσκοπεί στην αναθεμελίωση της γαλλικής κοινωνίας πάνω σε
θεσμούς ικανούς να εισαγάγουν στο σύνολο
της κοινωνίας και στην οικονομική οργάνωση της χώρας μια μορφή αλληλεγγύης
και κοινοτικού πνεύματος, εμποτισμένη με μια θρησκευτική ηθική, θεμελιωμένη στο αίσθημα του ανήκειν
στο έθνος και στα καθήκοντα που αυτή η
συνείδηση επιβάλλει.
Ο Clémenti προτείνει, επομένως, μια νέα
εκπαίδευση της νεολαίας, όχι πλέον
ορθολογιστική και αποκλειστικά κοσμική, αλλά πνευματική, ηθική, αλτρουιστική
και πατριωτική. Αυτή η εκπαίδευση θα αναδημιουργήσει την ενότητα του έθνους και θα θέσει τέλος στο
εμμονικό και επιβλαβές πνεύμα της
ταξικής πάλης, καθώς και στον ατομικισμό της αστικής τάξης. Και αυτή η
ανακτημένη ενότητα θα εξασφαλίσει την
αποτελεσματικότητα και την πλήρη επιτυχία της
κατευθυνόμενης οικονομίας και του συντεχνιακού συστήματος που ο Clémenti επιδιώκει να εγκαθιδρύσει στην θέση
του καθαρού καπιταλιστικού φιλελευθερισμού.
Χωρίς αυτήν, ο κορπορατισμός, στερημένος από ιδανικό, θα παραμείνει μια
οικονομική και κοινωνική μηχανική ανίκανη να σβήσει από τον νου των χρηματοπιστωτών,
των επιχειρηματιών και των εργαζομένων,
την επιρροή του φιλελεύθερου καπιταλισμού, με τις επιζήμιες συνέπειές του. Δεν θα είναι παρά
ένα μέσο ελέγχου και περιορισμού των εργαζομένων προς όφελος των εργοδοτών.
Ο κορπορατισμός χωρίς την ηθική, η οποία μεταδίδεται μέσω μιας ανανεωμένης εκπαιδευτικής θεσμικής δομής, είναι ανίσχυρος και στρέφεται εναντίον του εργαζομένου. Ωστόσο, είναι απαραίτητος, διότι και η ηθική μόνη της, ακόμη και αν μεταδοθεί σωστά σε όλους τους Γάλλους μέσω του σχολείου, είναι επίσης ανίσχυρη. Όπως γράφει ο Clémenti στα άρθρα και στο βιβλίο του, ο καθαρός φιλελεύθερος καπιταλισμός δεν επιτρέπει σε έναν εργοδότη να εφαρμόσει τον ηθικό νόμο της οργανικής αλληλεγγύης, διότι βρίσκεται παγιδευμένος σε έναν διαρκή στρόβιλο ανταγωνισμού που θα τον οδηγούσε στη χρεοκοπία αν το επιχειρούσε. Η οικονομική ζωή της χώρας πρέπει, επομένως, να κατευθύνεται, να προσανατολίζεται και να οργανώνεται αυστηρά· και οι σχέσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων πρέπει να αποτελούν αντικείμενο μιας δίκαιης (και ταυτόχρονα λογικής) νομοθεσίας και μιας αυστηρής συντεχνιακής ρύθμισης που θα αποκλείει τις εργοδοτικές καταχρήσεις, την ανεργία, αλλά και την πίεση της απεργίας, η οποία προσομοιάζει σε μια μορφή εκβιασμού και βλάπτει την οικονομία.
Επίλογος
Αν σταθούμε ψύχραιμα μπροστά σε όλα αυτά τα
κείμενα, όχι ως απλοί αναγνώστες μιας ξεχασμένης πολιτικής περιθωριακής
φιγούρας, αλλά ως παρατηρητές μιας
βαθύτερης ευρωπαϊκής κρίσης, τότε ο Pierre Clémenti εμφανίζεται λιγότερο ως ιδιόρρυθμη εξαίρεση
και περισσότερο ως σύμπτωμα. Σύμπτωμα
μιας εποχής που ένιωσε ότι κάτι θεμελιώδες είχε
χαθεί: η ενότητα του ανθρώπου με την κοινότητά του, η ηθική τάξη που προϋπήρχε
του νόμου, η αίσθηση ότι η κοινωνία δεν είναι σύμβαση αλλά οργανικό μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου.
Μέσα από τα γραπτά που άφησε πίσω του ο κύκλος του PFNC, διαγράφεται καθαρά μια σκέψη που επιχειρεί να ανατρέψει το ίδιο το νόημα των λέξεων της νεωτερικότητας. Ο κομμουνισμός του Clémenti δεν είναι η υπόσχεση ενός μέλλοντος, αλλά η ανάμνηση ενός ενάρετου παρελθόντος, δεν είναι επανάσταση, αλλά αποκατάσταση. Η κοινότητα δεν γεννιέται στο εργοστάσιο ή στο κόμμα, αλλά πηγάζει από την παράδοση, την οικογένεια και το αίμα. Και η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι προϊόν σύγκρουσης αλλά έκφραση μιας ήδη υπάρχουσας οργανικής τάξης που έχει διαρραγεί.
Σημείωση του επιμελητή
ΟΙ λύσεις που πρότεινε το συγκκεριμένο κόμμα
μέσα από τα έντυπά του να είχαν μια φορμαλιστική πτυχή, εστιάζοντας σε μεγάλο
βαθμό στον ρόλο της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Ωστόσο μια ηθική δέσμη που θα παρεχόταν
άνωθεν μέσω της κρατικής παιδείας δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι θα κατάφερνε να
αναγεννήσει την παραδοσιακή οργανικότητα. Αν η λαϊκή κουλτούρα δεν διαχέεται
αυθόρμητα και από την βάση της κοινωνίας, η άνωθεν παρέμβαση κινδυνεύει να
παραμείνει μια απλή πρόθεση που θα καταλήξει σε ένα θεσμικά ισχυρό αλλά
πρακτικά αδύναμο γραφειοκρατικό πρόταγμα.
Όμως, αυτή ακριβώς ήταν παράδοση του γαλλικού
αντιδιαφωτιστικού συντηρητικού εθνικισμού, από την εποχή της παλινόρθωσης των
Βουρβόνων μετά την ήττα του Ναπολέοντα. Η απόπειρα να αποκρουστεί η επέλεαση
του νεωτερικού φιλελευθερισμού και των συνεπειών του πραγματοποιήθηκε στην
Γαλλία με νόμους που έδιναν την δυνατότητα στην Καθολική Εκκλησία και την
μοναρχική εξουσία να διαμορφώσουν την συλλογική ηθική των νέων γενιών μέσα από
την θεσμική εκπαίδευση. Όπως αποδείχτηκε, το σχέδιο απέτυχε γιατί ακόμη και αν
ανασχέθηκε προσωρινά ο φιλελευθερισμός ως κυρίαρχη ιδέα της πολιτικής
πραγματικότητας και του κοινωνικού βίου, δεν ανασχέθηκε ο νεωτερικός
καπιταλισμός με αποτέλεσμα να κρατήσει ζωντανό, εντός των πλαισίων
πραγματικότητας που διαμόρφωσε, και τον φιλελευθερισμό ως θεμελιώδη ιδεολογική
αρχή του. Είναι μάλλον σαφές ότι η άμυνα απέναντι στην επέλαση του νεωτερικού
φιλελευθερισμού μπορεί να οργανωθεί αποτελεσματικά μόνο μέσα από την επιρροή
της μαζικής, λαϊκής κουλτούρας, που θα αναπαράγεται, συνδεδεμένη με την υψηλή
Ιδέα, αυθόρμητα και οριζόντια στα στρώματα της κοινωνίας από τα ίδια τα μέλη
της βάσης της, παράλληλα με οικονομικές πολιτικές που θα ανατρέπουν την
αχαλίνωτη ελευθερία της αγοράς.
Ακόμη κι έτσι πάντως, μολονότι το συγκεκριμένο κόμμα δεν απέφυγε το «παραδοσιακό λάθος του γαλλικού συντηρητισμού», αποτέλεσε μια ευχάριστη προσθήκη στο βιβλίο της ιστορίας των νεορομαντικών μεσοπολεμικών κινημάτων που έλπισαν ότι μέσα από την φαισστική οδό θα μπορούσε να ανατραπεί η αρρώστια της φιλελεύθερης νεωτερικότητας και να ανατικατασταθεί με έναν γνήσιο και ριζωμένο σε παραδοσαικά σχήματα νέο τρόπο ζωής. Το γεγονός ότι υιοθέτησε τον όρο «κομμουνισμός» αποτελεί μια ακόμη σημαντική παρακαταθήκη γιατί βοηθά τους νεότερους εθνικιστές να καταλάβουν το περιεχόμενο και να θυμηθούν τις ρίζες των πολιτικών τους ιδέων. Ιδίως σήμερα που πραγματοποιείται μια οργανωμένη απόπειρα αποξήρανσής τους από τους λακέδες της καπιταλιστικής alt right και τους ανθρώπους της Δεξιάς που υπηρετούν διαχρονικά τα συμφέροντα του πιο χυδαίου υλισμού και του διεθνούς εβραϊκού κεφαλαίου.
[1] https://voiceofyockey.substack.com/p/la-cagoule-the-beginnings-of-revolutionary [2] https://fr.wikipedia.org/wiki/Maurice_Maurer [3] Θεωρείται μια από τις επιδραστικότερες πένες του αντισημιτισμού στην μεσοπολεμική Γαλλία. [4] Le Pays Libre, 20/04/1937 [5] Le Pays libre, 20/03/1937 [6] Ο.π.
Σχόλια:
Πολύ χρήσιμη ιστορική αναδρομή από την λέσχη. Παρ'όλα αυτά, η Ευρώπη δεν σώζεται. Δέον όπως καταστραφεί η Καρχηδόνα.
Ο βετεράνος δεν φείδεται αυστηρότητος προς δημοκράτες συνομιλητές αναγνωρίζοντες τη λογική συγκρότηση της σκέψεώς του και μη. Φυσικά οι αναφερθέντες δημοσιογράφοι δεν επιχείρησαν επ ουδενί να πραγματοποιήσουν εισοδισμό στις τάξεις του εθνικοσοσιαλιστικού χώρου. Εν αντιθέσει με τον αρχηγό και τα τα μέλη του Άρματος που μόνο τα πόδια δεν έχουν ανοίξει σε οργανωμένη κομμουνιστική κομπανία ανωνύμων εισοδιστών. Προς τι αυτή η θέρμη κύριοι του Άρματος;
Τελικά μάλλον ο Αρισοτέλης έχει κάνει ατομικό εισοδισμό στον κόσμο των αντιφασιστών.
δεν σ' αλλάζω
πάνω απ'όλα
τον Τέλη τον βάζω.
Και να θες και να θες
δεν σ'αφήνω
ένα bot του Καλέντζη
θα μείνω .
Μιαν εν πολλοίς αλλοπρόσαλλη περίοδον βίωσε το εφετινό θέρος η Μύκονος, θωρώντας περισσότερους επισκέπτας να διαβαίνουν εις τα καλντερίμια της νήσου, ουχί όμως και τους ευπόρους (αγγλιστί big spenders) παραθεριστές προτέρων ετών, οι οποίοι δαπανούσαν 60.000 με 100.000 ευρώ ανά εσπέρα εις τους γνωστούς κλωβούς νυχτερινης διασκεδάσεως (αγγλιστί night clubs).
Το Σάββατο 22 Αυγούστου η ζέστη ήτo αφόρητη εις τον ευπρεπή χώρο διασκεδάσεως Santanna. Η συμβία μου, φοβούμενη να υποστεί τας συνέπειας του καυτού ήλιου, κυκλοφορούσε δίπλα μου λουσμένη εις προστατευτικά δερματικά έλαια δυτικοευρωπαϊκής προελεύσεως. Κατά τας εσπερινάς ώρας δέκα ευγενείς, συνεπικουρούμενοι υπό φρουρά, εισήλθαν εις τον χώρο του εστιατορίου.
Η κινητοποίησις του προσωπικού ήτο άμεση, εφόσον εις πελάτης όπως είχαν ενημερωθεί αι σερβιτόροι (λαϊκιστί γκαρσόνια) ήτο συναγωνιστής Ουκρανός «βαρώνος του κοτόπουλου». Επρόκειτο για τον Γιούρι Κοσιούκ πρώην χρηματιστή εμπορευμάτων και νυν κυρίαρχο επιχειρηματία εις τον ευρωπαϊκό αγροδιατροφικόν τομέα, ο οποίος εξαγόρασε λίαν προσφάτως το πλειοψηφικό μερίδιο της εταιρείας «Νιτσιάκος».
Ο βαρώνος του κοτόπουλου διαθέτει προσωπική περιουσία άνω του ενός δις ευρώ και συνοδευόταν υπό δύο φίλων και επτά καλλονών ακροβολισθέντων εκατέρωθεν.
Ο Ουκρανός ανήρ πραγματοποίησε κράτησιν εις ένα τραπέζι των 25.000 ευρώ και εντός μίας ώρας είχε ανοίξει έξι αφρώδεις οίνους Dom Perignon, ενώ διατηρούσε ακατάπαυστα δίπλα του τρία άτομα εκ των αντρών προσωπικού του εστιατορίου, τα οποία φρόντιζαν να μην λείψει οτιδήποτε.
Εντέλει, ο Ουκρανός συναγωνιστής αποφάσισε να μεταφερθεί εις άλλο ανάκλιντρον επιλέγοντας ένα των 6.500 ευρώ το οποίο όμως αποζημίωσεν με το ποσό των 25.000 ευρώ, θεωρώντας ότι ήτο καλύτερο. Άνευ άσκοπων μετακινήσεων εκ του ανάκλιντρου όπου αναπαυόταν, φρόντισε ώστε ο λογαριασμός να μην υπερβεί δυσθεώρητα ύψη, δια του λόγου το αληθές παρέμεινε εις το ύψος των 25.000 ευρώ, κάτι που συμβαίνει κατά κόρον τα ύστατα δύο έτη εις την Μύκονον με τους ευγενείς συνδαιτυμόνες να αποφεύγουν υπερβολικάς δαπάνας χρημάτων όπως έκαναν παλαιότερα, σεβόμενοι το νεοφιλελεύθερον πνεύμα της εποχής που διανύωμεν.
Όπως εδιηγήτο επιχειρηματίας συναγωνιστής, αι δαπάναι υψηλών λογαριασμών άνω των 50.000 ευρώ αποτελούν πλέον ανάμνησιν και δεν θα επαναληφθούν τα αμέσως επόμενα έτη.
Πρώτο σκέλος: Αυτό που διασφάλιζε την προστατευτική οικονομία απέναντι στην αχαλίνωτη ελεύθερη αγορά, όπως το γράφετε, ήταν τα βασίλεια της Ευρώπης.
Μια διαδικασία που ξεκίνησε το 1789, συνεχίστηκε με την διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Ναπολέοντα, μετά την μάχη του Αούστερλιτς, και την Πρωσία στην συνέχεια να αναλαμβάνει ηγεμονικό ρόλο ανάμεσα στα γερμανικά επιμέρους βασίλεια μετά τον αυστροπρωσικό πόλεμο, ανταγωνιζόμενη και αντικαθιστώντας την Αυστρία των Αψβούργων στην ηγεμονία των γερμανικών βασιλείων, για να καταλήξουμε στον α'ππ, που έφερε το τέλος 4 δυναστειών, εκ των οποίων και αυτή των Αψβούργων.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η λεγόμενη και ως 'Ανοιξη των Λαών' στα μέσα του 19ου αιώνα (πολύ σημαντικό γεγονός που δεν του έχει δοθεί η ανάλογη βαρύτητα) έγινε εν μέσω ενοποίησης γερμανικών βασιλείων υπό την αψβουργική ηγεμονία, και το γεγονός αυτό αποτέλεσε το έναυσμα της διάλυσης αυτού του είδους της γερμανικής ενοποίησης, διότι ακολούθησε ο αυστροπρωσικός πόλεμος, για να αντικατασταθεί από την γερμανική ενοποίηση υπό την πρωσική ηγεμονία.
Άρα η πρωσική ηγεμονία των γερμανικών βασιλείων οδήγησε στην φιλελεύθερη ενωμένη Ευρώπη, υπό την γερμανική ηγεμονία προσανατολισμένη (η ενωμένη Ευρώπη) στο διαχρονικό όραμα των Πρώσων περί ζωτικού χώρου.
Εξ ου και το γεγονός ότι η ενοποιημένη Ευρώπη, ως όραμα του Χίτλερ, ήρθε τελικά μέσω φιλελεύθερης ευρωπαϊκής ένωσης, ενώ η Συμφωνία των Πρεσπών αποτέλεσε μέρος αυτού του πρωσικού λεβενσράουμ, δεν εξηγώ το γιατί, εσείς το καταλαβαίνετε).
Είναι χαρακτηριστικά τα σύμβολα του Μπούντεσταγκ, γερμανικού κοινοβουλίου, τα οποία είναι αποκλειστικά πρωσικά, ενώ στους αγώνες της Μπάγερν οι σημαίες που ανεμίζουν είναι τα παλιά σύμβολα του βαυαρικού βασιλείου.
Εκ του αποτελέσματος προκύπτει επομένως πως ό,τι κράταγε την Ευρώπη όρθια απέναντι στις δαιμονικές δυνάμεις του σκότους και την επέλαση του Σιωνιστική κεφαλαίου, υπό την προβιά του φιλελεύθερισμού, ήταν οι Αψβούργοι και οι Ρομανόφ.
Δεύτερο σκέλος: Ως εκ τούτου, ο γερμανικός εθνικισμός (που έχει τις ρίζες του στα πρωσικά οράματα περί Λεβενσράουμ) είμαστε σίγουροι ότι ταυτίζεται με τον βαυαρικό εθνικισμό;
Σας έχω ξαναρωτήσει ποια η θέση σας για το γεγονός ότι η Βαυαρία είναι πρώτα Βαυαρία και μετά Γερμανία, διότι στην ουσία, ιστορικά αν το δεις, η διαμάχη μεταξύ Αυστρίας και Πρωσίας αφορούσε στο ποιος θα προσδέσει στο άρμα του την Βαυαρία, το δεύτερο μεγαλύτερο κρατίδιο της Γερμανίας, μετά την Βεστφαλία (Πρωσία).
Και, ως συνέπεια αυτού του γεγονότος, δεν υπάρχει ενοποιημένη Γερμανία, διότι η ενοποιημένη Γερμανία ακολουθεί πάντοτε την πολιτική του πρωσικού Λεβενσράουμ, υπό οποιαδήποτε μορφή της.
Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο Αυστριακός ζωγράφος (ο οποίος αυτοπροσδιοριζόταν ως συνεχιστής της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του γερμανικού έθνους) έδρασε πρώτα στο Μόναχο, ώστε να διασφαλιστεί ότι οι Πρώσοι θα έχουν την συναίνεση των Βαυαρών στο εγχείρημά τους. Αυτό άλλωστε που ενώνει Πρώσους και Βαυαρούς στην βραχύβια ιστορία του γερμανικού κράτους είναι το ενοχικό σύνδρομο των δύο πολέμων, δεν υπάρχει άλλη συλλογική εθνική μνήμη.
Γενικότερο συμπέρασμα (που σχετίζεται και με την πρόσφατη άνοδο του AfD).
To AfD, που υπόσχεται το τέλος του πολέμου με την Ρωσία, ιστορικά επομένως αν δούμε την πορεία της ενωμένης Γερμανίας, μόνο κάτι τέτοιο δεν θα γίνει.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το κόμμα ιδρύθηκε στην Βεστφαλία και 'συμπτωματικά' η πρώτη νίκη ήρθε στην Σαξονία, το κρατίδιο το οποίο κατέλεβαν οι Πρώσοι το 1865, διαλύοντας έτσι την δεύτερη γερμανική συνομοσπονδία υπό την αυστριακή ηγεμονία.
Διότι η πρώτη γερμανική συνομοσπονδία, η οποία περιέλαμβανε και την Βαυαρία, ήταν υπό την ηγεσία του Ναπολέοντα!
Το πριν της Γαλλικής Επανάστασης σύστημα, ακριβώς επειδή είχε υπολείμματα μεσαιωνικου φεουδαλισμού, δεν ευνοούσε την ανάπτυξη της ελεύθερης αγοράς. Ο κατακερματισμός των κρατιδίων, τα διόδια κλπ εμπόδιζαν την ενοποίηση και την απελευθέρωση των αγορών. Για αυτό ο πρώτος εχθρός των φιλελευθέρων ήταν ο συντηρητισμός (το γράφεις κι εσύ αλλά όχι με όρους ιδεών αλλά προσώπων και γεωπολιτικής).
Για αυτό ο φιλελευθερισμός των Διαφωτιστών ήθελε την εθνική ενοποίηση αλλά υπό την έννοια του ατομικιστικού πολιτικού έθνους (έθνος=άτομα που ζουν κάτω από κοινούς νόμους, κατά τους εγκυκλοπαιδιστές, τον Χιούμ και τον Διαφωτισμό γενικότερα), προκειμένου η εθνική ενοποίηση να ευνοήσει την ενοποίηση της αγοράς και την διευκόλυνση των αχαλίνωτων διαθέσεων του κεφαλαίου με την κατάργηση των διοδίων, των φόρων πολλών κρατιδίων κλπ (και γι αυτό ο Ρομαντισμός πρόκρινε την αληθινή εκδοχή του εθνικισμού και της εθνικής ενοποίησης, συνοδευόμενη από παραδοσιοκρατικές θεσμικές ρυθμίσεις και πλαίσια).
Όμως, παρόλα αυτά, δεν ισχύει επακριβώς αυτό που γράφεις. Γιατί ήδη στην τελευταία φάση της μοναρχίας, πριν την Γαλλική Επανάσταση, στην λεγόμενη πεφωτισμένη μοναρχία (που είχε επηρεαστεί από την θεωρία του φιλελεύθερου Διαφωτισμού) είχε πραγματοποιηθεί η αρχή της κρατικής νεωτερικής ενοποίησης που επιζητύσαν οι φιλελεύθεροι. Ιδίως στην Γαλλία ήδη η απολυταρχία του Λουδοβίκου 14ου ήταν ενοποιημένη σαν νεωτερικό κράτος.
Στην Γερμανία όχι, γιατί είχαν επιβιώσει παραδοσιακές ρυθμίσεις, σύμφωνοι. Αλλά μην γενικεύεις πανευρωπαϊκά βασιζόμενος στο γερμανικό παράδειγμα. Ιδίως εφόσον βάζεις και τον Ναπολέοντα στην ανάλυση. Στην δυτική Ευρώπη η κρατική (στην ουσία και όχι εθνική) ενοποίηση που ζητούσε η φιλελεύθερη νεωτερικότητα είχε ξεκινήσει επί μοναρχικών καθεστώτων.
"Άρα η πρωσική ηγεμονία των γερμανικών βασιλείων οδήγησε στην φιλελεύθερη ενωμένη Ευρώπη, υπό την γερμανική ηγεμονία προσανατολισμένη (η ενωμένη Ευρώπη) στο διαχρονικό όραμα των Πρώσων περί ζωτικού χώρου."
Διευκρίνησε τι εννοείς με τον όρο "ενωμένη Ευρώπη". Το συνδέεις με το μεταπολεμικό σχήμα που βιώνουμε και σήμερα; Αν ναι, δεν ισχύει. Πρέπει να διευκρινιστεί ότι η ενωμένη Ευρώπη της Ε.Ε. μπορεί να βασίζεται σε γερμανικά οικονομικά θεμέλια αλλά η πολιτική της ιδέα δεν είναι σε καμία περίπτωση πρωσική ή μιλιταριστική. Είναι καθαρά φιλελεύθερη και αμερικανο-προσανατολισμένη.
"Είναι χαρακτηριστικά τα σύμβολα του Μπούντεσταγκ, γερμανικού κοινοβουλίου, τα οποία είναι αποκλειστικά πρωσικά, ενώ στους αγώνες της Μπάγερν οι σημαίες που ανεμίζουν είναι τα παλιά σύμβολα του βαυαρικού βασιλείου."
Στην Βαυαρία οι υποστηρικτές της Μπάγερν είναι το 15% της πόλης. Το υπόλοιπο 85% υποστηρίζει την Μόναχο 1860. Αν, πάντως, θες να πεις ότι υπάρχουν υπολείμματα παραδοσιακής Βαυαρικής Γερμανίας στο Μόναχο ακόμη, εντάξει ας πούμε ότι φαίνεται κάπως μια μικρή διαφοροποίηση από τους άλλους Γερμανούς ακόμη και στο παρακλάδι των χριστιανοδημοκρατών, τους Βαυαρούς χριστιανοκοινωνιστές. Αλλά δεν είναι τόσο σημαντική όσο υποθέτεις. Και το Αυστριακό κράτος αετούς έχει στις σημαίες του. Πώς συνδέεται αυτό με τα παραπάνω που γράφεις;
"Σας έχω ξαναρωτήσει ποια η θέση σας για το γεγονός ότι η Βαυαρία είναι πρώτα Βαυαρία και μετά Γερμανία, διότι στην ουσία, ιστορικά αν το δεις, η διαμάχη μεταξύ Αυστρίας και Πρωσίας αφορούσε στο ποιος θα προσδέσει στο άρμα του την Βαυαρία, το δεύτερο μεγαλύτερο κρατίδιο της Γερμανίας, μετά την Βεστφαλία (Πρωσία)."
Και αυτό το θεωρούμε μικρής σημασίας διαφοροποίηση. Σαν να λένε οι Κρητικοί ότι πρώτα είναι Κρήτες. Σχήμα λόγου που έχει περάσει στην αγάπη της τοπικότητας. Δεν αναιρεί την εθνική συνείδηση. Τουλάχιστον όσους Γερμανούς έχουμε γνωρίσει ή όσοι συγγενείς μας είναι στην Γερμανία (και στην Βαυαρία) δεν μας έχουν μεταφέρει μια τόσο ισχυρή τάση τοπικότητας που φτάνει στα όρια της άρνησης της εθνικής προτεραιότητας.
Αυτό πρόσεξέ το γιατί αρχίζει να φλερτάρει με την συνωμοσιολογία. Γνώριζε ο Χίτλερ όταν ήταν πιτσιρικάς και μέλος ενός περιθωριακού τοπικού κόμματος ότι θα εξελίσσονταν τα πράγματα με τον τρόπο που εξελίχθηκαν; Σαν να είχε σχεδιάσει εξαρχής ό,τι συνέβη, δηλαδή. Ε δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα (πέρα από το ότι δεν ισχύον αυτά που γράφεις, ιδίως μάλιστα την περίοδο μετά τον ΑΠΠ υπήρχε καθαρότατη ενότητα στην γερμανική εθνική συνείδηση). Παραβλέπεις την τυχαιότητα που πάντα παίζει σημαντικό ρόλο, σε κάποιο τουλάχιστον βαθμό, στην ιστορία.
Το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα που γράφεις. Διάβαζε καθαρή πολιτική θεωρία και ανάλυσε καθαρά τα πολιτικά γεγονότα, χωρίς να περιπλέκεις αδιάκριτα την γεωπολιτική με την ιδεολογία ή τουλάχιστον χωρίς να μετατρέπεις την ιδεολογία σε υπηρέτη γεωπολιτικών και υποτίθεται μυστικών προαποφάσεων. Γράφεις στο ιστολόγιο που εστιάζει στην ιστορία των ιδεών, υποβιβάζοντας τον ρόλο των ιδεών και γιγαντώνοντας εκείνο των προσωπικών αποφάσεων, των καθαρών γεωπολιτικών σχεδιασμών και των υποτιθέμενα μυστικών συμβολισμών. Πρόσεξέ το φίλε, είναι δεξιό κατάλοιπο αυτό. Δεν σου ταιριάζει γιατί δείχνεις καλλιεργημένο παιδί.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η περίπτωση του Phillipp-Anders Rau, ο οποίος είχε καταδικαστεί στο παρελθόν για κλοπή, ενώ αργότερα κρίθηκε ένοχος για πλαστογραφία πιστοποιητικών, έχοντας παραποιήσει τίτλο αποφοίτησης για την εξασφάλιση θέσης σε πανεπιστημιακό ίδρυμα. Ο ίδιος είχε παραδεχθεί δημοσίως σε κομματικό συνέδριο τη συμμετοχή του σε παραγωγές πορνογραφικού περιεχομένου, γεγονός που είχε προκαλέσει και τότε αμηχανία στο εσωτερικό του σχηματισμού.
Γερμανία: Ποιοι είναι οι 39 νέοι βουλευτές της AfD; Οι σκιές γύρω από τη νέα Κ.Ο
https://www.grland.com/el/world/koinovouleftiki-omada-afd-germania-0926/
δεν μπορει να το χωνεψει η ΦΛΕΦΑΛΟ οτι η ΑΛΛΑΓΗ ερχεται ομοερωτικα, απο λεσβιες και πορνοσταρ! και απο κανεναν Μαμουτο...Μαμουτε...εχουν να δουν πολλα ακομα τα ματια σας τωρα που αποφυλακιζεται στις 15 του μηνος και ο Κασιδιαρης...μεινετε συντονισμενοι στο Lemurian Channel εδω στη ΦΛΕΦΑΛΟ για τα περαιτερω...
-Λεμουριος τρολιστας
Μόνο έτσι, μόνο δηλαδή στην περίπτωση που ένας Αυστριακός ο οποίος ενστερνιζόταν τον πρωσικό μιλιταρισμό του Μέγα Φρειδερίκου και ερχόταν στην εξουσία, μόνο έτσι η Γερμανία ενωμένη επομένως, θα μπορούσε να διεξάγει έναν πόλεμο ο οποίος υλοποιούσε ουσιαστικά την πρωσική Ιδέα περί του Γερμανικού Έθνους.
Ισχύουν αυτά που σου γράψαμε παραπάνω.
Noμίζω οτι αυτή θα είναι και η τελευταία φορα που θα μαζευτεί τόσος κόσμος να αποχαιρετήσει κάποιον Ελληνα. Και αυτο γιατι ο τύπος ήταν φαινόμενο τραγουδούσε στις φυλακες,πηγαινε στις κοινωνικες κουζίνες,ηταν αβαντγκαρντ στυλιστικα και ταυτόχρονα τερμα λαικός,ηταν της εκκλησίας,ηταν ευγενικός και αληταράς,πηγε και στους ραμσταην,τραγουδησε και με ραπαδες εστω ψευτοραπαδες,ο τυπος ηταν φαινόμενο με cross cutting appeal,ενας και μοναδικός boundary spanning cultural omnivore που λειτουργούσε ταυτόχρονα σε πολλαπλά, κανονικά μη επικοινωνούντα κοινωνικά και πολιτισμικά πεδία
Για όλους αυτούς, άντε να κράτησε μία εβδομάδα το πολύ η αναδρομή στο καλλιτεχνικό τους έργο στις τηλεοράσεις, και αυτά ήταν τα περισσότερα 5λεπτα αφιερώματα.
Αντίθετα, για 'καλλιτέχνες' που μεσουράνησαν την περίοδο της σημητικής λαίλαπας και μεταμόρφωσαν ηθικοπλαστικά τους σύγχρονους Έλληνες σε γραικύλους, οι σύγχρονοι αυτοί γραικύλοι αποτίουν φόρο τιμής στους 'πνευματικούς τους πατέρες', αποχαιρετώντας την σορό τους με λαϊκό προσκύνημα.
Και ύστερα μας φταίνε οι πολιτικοί.
Τέτοιος ηθελημένος εξανδραποδισμός και ευτελισμός της κουλτούρας του Έλληνα, δεν πρέπει να έχει ξαναϋπάρξει στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδος.
Φανταστείτε στη θέση του Κασιδιάρη να ήταν ο Μαμούτος. Όχι στον Δομοκό, στον Κορυδαλλό. Ούτε ο υπασπιστής του δεν θα τον περίμενε.
Σε αντίθεση με το απτό παράδειγμα του Αριστοτέλη, που όταν βγήκε από την φυλακή δεν τον περίμενε ούτε η Καρλότα.
Στις εκλογές του 1920, εν μέσω μικρασιατικού πολέμου, ο Ελ. Βενιζέλος υφίσταται συντριπτική ήττα με το κόμμα των Φιλελευθέρων, ο ίδιος δεν εκλέγεται καν βουλευτής και ‘την κάνει’ για το Παρίσι.
Η φιλικά προσκείμενη στην φιλελέυθερη κσομοθέαση εκδοχή της ιστορίας καταγράφει ότι μετά τον Βενιζέλο ήρθε το χάος.
Η απαλλαγμένη από την βενιζελική υστερία που διακατέχει την κοινωνία μας τα τελευταία 100 χρόνια εκδοχή της ιστορίας και αντικειμενική ανάγνωσή της όμως, καταγράφει ότι η Δεξιά φορτώθηκε όλη την ευθύνη για την ήττα, με την Δίκη των Έξι, και έτσι ξέπλυνε τον Βενιζέλο και την βενιζελική συμμορία, η οποία έκτοτε έως και σήμερα (λόγω του πολιτικού κεφαλαίου που δημιούργησε η εκουσίως λανθασμένη ανάγνωση της ιστορίας, από το ελληνικό πανεπιστημιακό κατεστημένο) ταλαιπωρεί την Ελλάδα, κάνοντας διαχείριση της μιζέριας και της νοοτροπίας επαρχιωτισμού που μας διακατέχει απέναντι στην ‘πολιτισμένη' και ‘προοδευτική’ Ευρώπη (την οποία αυτή η ίδια συμμορία καλλιέργησε στους Έλληνες, παράλληλα με την νοοτροπία της ψωροκώσταινας).
Στο σήμερα, η ιστορία πάει να επαναληφθεί: οι βενιζελικοί, έχοντας προσδέσει στο άρμα τους και τους σημητικούς βρικόλακες οι οποίοι μας ρουφούν το αίμα με το πουρί της σόμπας, μάς απειλούν ότι χωρίς Μητσοτάκη θα έρθει το χάος, προλειαίνοντας έτσι το έδαφος για τους διαδόχους της οικογένειας: τον Μπακογιάννη και τον υιό Μητσοτάκη, για την επόμενη ημέρα.
Ποιος ετοιμάζεται, στο σήμερα, να ξεπλύνει τον Μητσοτάκη, βγάζοντάς τον από το κάδρο;
Και πάλι η δεξιά!
Διότι σε ενδεχόμενη συντριβή της ΝΔ, θα αναλάβει την ηγεσία της ΝΔ στις δεύτερες εκλογές η δεξιά πτέρυγα, κατά πάσα πιθανότητα ο Δένδιας, ώστε να επωμιστεί και την ευθύνη της καταστροφής, την στιγμή που ο Μητσοτάκης πιθανότατα θα μαζεύει ήλιο σε κάποια πισίνα ξενοδοχείου της ηλιόλουστης Καλιφόρνια ή ίσως και του Τελ-Αβίβ, παρακολουθώντας εκ του μακρόθεν την καταστροφή που ο ίδιος δημιούργησε, αλλά τις ευθύνες της οποίας, άλλος επωμίζεται!
Και με ποιανού την βοήθεια ο Μητσοτάκης θα πέσει κάτω από το 25%, ώστε να υπάρχει και η δικαιολογία ότι η παράταξη δεν μπορεί να πάει σε δεύτερο γύρο εκλογών με αυτόν ως πρόεδρο; Μα φυσικά με την βοήθεια του επίσης βενιζελικού (που παριστάνει τον Δεξιό) Αντώνη Σαμαρά!
Αυτά, για να μην νομίζουν κάποιοι ότι ο Σαμαράς αντιμάχεται τον Μητσοτάκη. Ξυπνήστε οι Δεξιοί!
Να τον γλυτώσει θέλει, και να αφήσει πολιτικό κεφάλαιο για τους επόμενους, όπως και η 17 Ν ανανέωσε το πολιτικό κεφάλαιο για όλη την οικογένεια τότε, με την δολοφονία Μπακογιάννη.
Ο Μητσοτάκης, το συνώνυμο του νεοφιλελευθερισμού στην μεταπολίτευση, πρέπει να είναι στο τιμόνι μέχρι που το καράβι θα προσκρούσει στα βράχια, μόνο έτσι η Ελλάδα θα γλυτώσει από τον καρκίνο που ονομάζεται φιλελευθερισμός & βενιζελισμός! Δεν πρέπει να έρθουν έτσι τα πράγματα ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να τον ξεπλύνει πάλι η ιστορία μέσω των εθελόδουλων εγχώριων ακαδημαϊκών!
Πολύ θα ήθελε ο Μητσοτάκης να μην εμπλακεί καθόλου σε αυτή την διαδικασία, και να το αφήσει στους αναλώσιμους δεξιούς.
Σε συνδυασμό και με πιθανή αλλαγή ηγεσίας στην Τουρκία, οι Κεμαλικοί είναι φιλικά προσκείμενοι στο Ισραήλ, και γενικότερα ο προσανατολισμός ενός τουρκικού κεμαλικού κράτους είναι το να παραμείνει η Τουρκία στα σύνορά της, ως δορυφόρος της Δύσης, και 'κόφτης' των ρωσικών φιλοδοξιών, και ως εκεί. Ειδικά δε, αν στο Ιράν δεν αλλάξει το καθεστώς, η Τουρκία θα παραμείνει το μπαλαντέρ του ΝΑΤΟ στην Μ. Ανατολή.
Δεδομένου ότι και η δεξιά φράξια της ΝΔ 'τρέχει' τα ισραηλινά συμφέροντα, γιατί όχι να μην μπούμε σε μια διαδικασία συμβιβασμού, όταν θα αρχίσουν να έρχονται τα πρώτα φέρετρα μετά από μία στημένη κρίση λίγων ημερών, την οποία και οι δύο πλευρές θα παρουσιάσουν ως επιτυχία (για την Τουρκία πράγματι θα είναι, για την Ελλάδα δεν θα είναι);
Αυτό, πρέπει να αφήσουν τον Μητσοτάκη να το πάει μέχρι τέλους και να χρεωθεί την μέγιστη εθνική και διπλωματική ήττα, μην αφήσουν περιθώρια στον ιστορικό του μέλλοντος να μιλήσει για κακούς ελιγμούς από την πλευρά της Δεξιάς, και συνεχιστεί η διαδοχή.
Μακάρι να βγω ψεύτης, και ας μας βοηθήσει ο Θεός, αλλά είναι ένα σενάριο που είναι πολύ πιθανό.
Επίσης, δεν πρέπει να αποκλείσουμε αντάρτικο πόλεων με θύματα τους απλούς έλληνες πολίτες το οποίο θα οργανώσει η αριστερά, κινητοποιώντας τους μετανάστες (το ΚΚΕ άλλωστε το έχει πει ότι σε περίπτωση γενίκευσης του πολέμου θα χτυπήσει την αστική τάξη, δηλαδή τους Έλληνες), και εκεί θα φανεί ότι τόσα χρόνια αποτελούσαν πέμπτη φάλαγγα, και δεν ήταν αυτό που ήθελαν να μας παρουσιάσουν ότι είναι.
Οι οποίοι μετανάστες ένα μήνυμα στο κινητό περιμένουν για να γίνει εδώ πέρα γης Μαδιάμ.
Υπό την απειλή και αυτού του γεγονότος επομένως, πολλοί θα ικετεύουν να σταματήσει το μακελειό και να πάμε σε έντιμο συμβιβασμό με κάθε κόστος.
Οι Μητσοτάκηδες θα λένε μετά: 'Να, εμείς κρατούσαμε τον Ερντογάν και δεν άνοιγε το κουτί της Πανδώρας'.
Συμφωνείτε ότι όλο αυτό είναι κάτι πολύ πιθανό;
Γίνεται να μην διαβάζετε τους εθνικιστές οι καμμένοι της Δεξιάς; Τι σας φέρνει προς τα εδώ;
Εκτός και αν πιστεύετε και εσείς ότι οι λάθρο ήρθαν εδώ για μια καλύτερη ζωή, και ότι δεν είναι οπλισμένοι.
Η Καλλιθέα πάντως έχει μετατραπεί σε δεύτερο κέντρο Αθήνας, δεν θα βρίσκεις Έλληνα ούτε για δείγμα σε λίγο. Θα είναι από τις περιοχές που θα κινδυνεύσουν.
Ο πόλεμος κατά της αστικής τάξης υπάρχει στην ιδρυτική διακήρυξη του ΚΚΕ, δεν είναι λόγια που απλώς τα έβγαλε ο Παφίλης από το μυαλό του.
Κατά τα άλλα, ο ΑΗΚ μπορεί να ασκεί μεγαλύτερη επιρροή στους μετανάστες λόγω των γνωριμιώ του στο Πεδίον του Άρεως από το ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ περίμεναν οι ΜΚΟ της αμερικανικής πρεσβείας, των Γερμανών και του Ισραήλ να τους οργανώσει.
Το ΚΚΕ μπορεί να τα κλιμακώσει αυτά που έκανε ο Τσίπρας σε πολύ μεγαλύτερη σκάλα, και πέρα από τον χώρο των Εξαρχείων. Αν τα έκανε δηλαδή ο Τσίπρας, σιγά που δεν μπορεί να τα κάνει ο Κουτσούμπας (καθ' υπόδειξη πρεσβειών φυσικά) ο οποίος στις προεκλογικές συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα σήμερα κατεβάζει μακράν τον περισσότερο κόσμο από όλα τα άλλα κόμματα.
Επίσης, πετάξατε υπονοούμενα ότι είμαι Δεξιός.
Δεν πιστεύω στην Δημοκρατία. Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα η Δημοκρατία. Η Δημοκρατία διχάζει, και ευτελίζει όλους τους τομείς της κοινωνίας.
Βγαίνει ο κάθε τρόμπας και λέει την 'γνώμη' του στα ΜΚΔ και μάλιστα χωρίς να τηρείται ένας κώδικας δεοντολογίας, βρίζοντας και απειλώντας και κανείς δεν ελέγχει αυτόν τον όχλο!
Νομίζουν κάποιοι πλαδαροί με προβλήματα γυναικομαστίας και γεμάτοι στα οιστρογόνα, με νοητική καθυστέρηση που δεν μπορούν να γράψουν πέραν της μίας πρότασης χωρίς λάθη, και των οποίων το μυαλό είναι θολό από το ποτό, το τσιγάρο και την πρέζα ή κάτι άλλοι γραβατωμένοι ψευτοκαθωσπρέπει μορφωμένοι βλάκες με PhD στα δυτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα στα οποία τους μαθαίνουν να μισούν την Ελλάδα, ότι είναι δικαίωμά τους να βρίζουν την ορθοδοξία και να διακωμωδούν τις ελληνικές παραδόσεις, μόνο και μόνο επειδή έχουν το δικαίωμα να ψηφίζουν, και μόνο και επειδή υπάρχουν από πίσω τους κόμματα της πλάκας τα οποία στηρίζουν οι διάφορες (γνωστές) πρεσβείες, και τα οποία κόμματα στηρίζουν και διατυπώνουν τέτοιες θέσεις.
Μόνο τα ελέω Θεού βασίλεια μπορούν να υποστηρίξουν το όραμα μιας Ελλάδας από την Magna Grecia μέχρι και την γη της Ιωνίας και του Πόντου.
Και εφόσον αυτά τα ελέω Θεού βασίλεια κυβερνώνται από τους εκπροσώπους του Θεού (την θρησκευτική και πολιτική ηγεσία δηλαδή), κανείς άλλος δεν μπορεί να αμφισβητήσει τον τρόπο διακυβέρνησης που υπαγορεύεται από την ορθόδοξη πίστη.
Ο εθνικισμός είναι μια ιδεολογία που αφορά την διασφάλιση της εθνικής ταυτότητας των μικρών κρατών, ή μπορεί να εμψυχώσει ιδεολογικά εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες όπως έγινε και το 1821 με τον Ρήγα Φεραίο. Ιστορικά όμως, έχει διαμελίσει και πολλά βασίλεια ενιαίας εθνικής ταυτότητας.
Οπότε, αν θέλουμε να γίνει η Ελλάδα μεγάλη ξανά υπό την ορθόδοξη σκέπη, μόνο δύο δικαιούνται να μιλάνε και να διατυπώνουν ιδέες (η πολιτική και θρησκευτική ηγεσία), διότι η ορθοδοξη πίστη δεν έχει μόνο πνευματική διάσταση, είναι και ένας καταστατικός χάρτης τρόπου διακυβέρνησης από μόνη της, δεν είναι κάτι αφηρημένο. Και αυτός ο τρόπος διακυβέρνησης δεν έχει να κάνει με την δημοκρατία.
Οπότε, μην με προσβάλλετε την επόμενη φορά αποκαλώντας με 'Δεξιό'.
Τώρα φταίμε εμείς που σε λέμε δεξιό;
Καταρχάς είναι νοηματικά και συντακτικά στρεβλή η φράση σου, ιστορικά λανθασμένη, εννοιολογικά αδύναμη και συνάμα -νεοδημοκρατικής λογικής.
Που ζούμε ρε φίλε, στην δεκαετία του 50;
Ποιο ΚΚΕ και κουραφέξαλα ελέγχει την αφήγηση της ιδεολογικής ηγεμονίας; Ούτε την δεκαετία του 1980 δεν την είχε υπό τον έλεγχό του.
Όπως γράφεις, ο ΣΥΡΙΖΑ με τα Εξάρχεια έκαναν το παιχνίδι της μεταμοντέρνας παγκοσμιοποίησης την δεκαετία του 2000. Το ΚΚΕ είναι κάτι σαν εκλογικής δυναμικής συνδικαλιστική οργάνωση. Πέρα από τα συνδικάτα είναι μηδαμινή η δυναμική και η διείσδυσή του στην κοινωνία μετά το 2004. Και ο ΣΥΡΙΖΑ με τα Εξάρχεια έκαναν την βρώμικη δουλειά επειδή τότε εφάρμοζαν την ατζέντα της αμερικανικής πρεσβείας σε μεγάλο ποσοστό.
Μετά τους Αγανακτισμένους, που άλλαξε κατεύθυνση ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ξαφνικά το μαύρο πρόβατο των συστημικών αφηγήσεων, μέχρι να δώσει τα διαπιστευτήριά του ο Τσίρπας τον Ιούνιο του 2015, περάσαμε στις συστημικές αφηγήσεις των δύο άκρων και τα λοιπά.
Αφού κάνουν την δουλειά τους οι ΗΠΑ και οι Εβραίοι (άρα η παγκοσμιοποίηση και ο εξουσιαστικός φιλελευθερισμός) με την Ελλαδική Δεξιά μετά το 2011, για ποιο λόγο να χρησιμοποιήσουν την Αριστερά προς το παρόν; Πόσο μάλλον το ΚΚΕ των ανίκανων για μπάχαλα και κοινωνικές αναταραχές ΚΝΑΤ.
" Αν τα έκανε δηλαδή ο Τσίπρας, σιγά που δεν μπορεί να τα κάνει ο Κουτσούμπας (καθ' υπόδειξη πρεσβειών φυσικά) ο οποίος στις προεκλογικές συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα σήμερα κατεβάζει μακράν τον περισσότερο κόσμο από όλα τα άλλα κόμματα."
Έχεις δει ποτέ το ΚΚΕ να εμπλέκεται σε επεισόδια όπως αυτά των αντιφασιστών από το 1985 και μετά; Έχεις δει την φρασεολογία του ΚΚΕ να είναι κάτι άλλο πέρα από συνδικαλιστική; Ποια εκλογικά ποσοστά έχει το ΚΚΕ; Πού ζεις;
"Επίσης, πετάξατε υπονοούμενα ότι είμαι Δεξιός.
Δεν πιστεύω στην Δημοκρατία. Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα η Δημοκρατία. Η Δημοκρατία διχάζει, και ευτελίζει όλους τους τομείς της κοινωνίας."
Αυτές είναι ανοησίες του Καλέντζη. Άλλο το ιδεολογικό άλλο το πολιτειακό. Όταν μιλάμε για δημοκρατία, μοναρχία, αριστοκρατία κλπ μιλάμε για πολιτειακά θέματα. Όταν μιλάμε για εθνικισμό, σοσιαλισμό, φιλελευθερισμό κλπ μιλάμε για ιδεολογία. Ας μάθουμε τις βασικές διαφορές και ας αφήσουμε στην άκρη τις βλακείες με τις οποίες ακρωτηρίασαν τα μυαλά των παιδιών του χώρου πολιτικά αστοιχείωτοι όπως οι Καλέντζης, Πλεύρης κλπ
"Νομίζουν κάποιοι πλαδαροί με προβλήματα γυναικομαστίας και γεμάτοι στα οιστρογόνα, με νοητική καθυστέρηση που δεν μπορούν να γράψουν πέραν της μίας πρότασης χωρίς λάθη, "
Εντάξει, συμφωνούμε αλλά θυμίζει πολύ τον Καλέντζη αυτή η φρασεολογία. Να το προσέξεις. Είναι παθογένεια.
Ανακατεύει, υπό την έννοια ότι παίζεται το γνωστό παιχνίδι των βαρόνων της ΝΔ με τα μικρότερα κόμματα της άκρας Δεξιάς.
In August 1936, the Comintern published a manifesto, titled "For the Salvation of Italy and the Reconciliation of the Italian People", which was written by Togliatti. It was addressed to "the blackshirt brothers" and appealed for unity between Communists and Fascists: "We Communists have made ours the Fascist programme of 1919, which is a programme of peace, liberty and defence of the interests of the workers. ... The Fascist programme of 1919 has not been realised! Let's struggle united for the realisation of this programme".
Για να μην έχουμε επισκεφθεί τόσα χρόνια αυτό το Φεστιβάλ, κάτι σημαίνει Αριστοτέλη.
Σεκιούριτι και μπράβοι υπάρχουν πλέον σε όλες τις διοργανώσεις. Είναι ιδιωτικοί χώροι. Αν κάποιος από εμάς δώσει δυο φάπες στον εκδότη σου θα κλείσουν οι πύλες και θα καλέσουν την αστυνομία.
Στην τελική, άσε το παιδάκι στην άκρη και πες εσύ. Πού θες να έρθουμε να σε βρούμε για να φας τις φάπες που ζητάει ο οργανισμός σου;
Για τη ληστεία έχει γράψει βιβλίο ο Κολιόπουλος (Ληστές Η Κεντρική Ελλάδα στα μέσα του 19ου αιώνα).
Γενικά είναι σωστή ή άποψη της Λέσχης, και μάλλον λαθεμένη η ρομαντικοποίηση του φαινομένου (ως κοινωνικά εξεγερσιακού) από ορισμένους. Οι ληστές του Δήλεσι είχαν τραπεζικούς λογαριασμούς στο Λονδίνο (!!!).
Ακόμη και αν δεν υπήρχε εκβιομηχάνιση στην ανατολική Ευρώπη, οι νεωτερικές ιδέες, ιδίως στο πολιτικό πεδίο, κυκλοφορούσαν. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, εκβιομηχάνιση δεν είχαμε ακόμη και στον 20ο αιώνα σε αρκετές περιοχές. Στο πολιτικό πεδίο όμως υπήρχαν εθνικιστές, σοσιαλιστές κλπ. Συγκεκριμένα, στα μέρη καταγωγής της μητέρας μου κατά τον 19ο αιώνα δεν υπήρξε καμία εκβιομηχάνιση. Μην σου πω ότι και τον 20ο, το ίδιο συνέβαινε σε μεγάλο βαθμό. Ας το αφήσουμε αυτό όμως και ας μείνουμε στο πιο ξεκάθαρο παράδειγμα του 19ου αιώνα. Καμία εκβιομηχάνιση δεν έγινε. Αναπτύχθηκαν όμως ιδεολογικές και πολιτικές κινήσεις που γεννήθηκαν στην νεωτερική Ευρώπη. Το πιο κοντινό βιομηχανικό κέντρο ήταν η Πάτρα (και αυτή στο ναυτιλιακό κομμάτι εκσυγχρονίστηκε, όχι τόσο σε βαριά βιομηχανία). Ξεπήδησαν όμως στην περιοχή λογοτεχνικές λέσχες, σύλλογοι με σοσιαλιστικές ή εθνικιστικές ιδέες, χωρίς να έχει εκβιομηχσνιστεί.
Συμπερασματικά, δεν γίνεται να μιλάμε για νεωτερική ιστορική περίοδο και να λέμε ότι ήταν μόνο στην Αγγλία ή την Γαλλία. Προφανώς ήταν ασύγχρονη η ανάπτυξη των γνωρισμάτων της αλλά εφόσον συμφωνούμε ότι ξεκίνησε συμβατικά και τυπικά μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο (μετά την αμερικανική και την γαλλική επανάσταση) , τότε ξεκίνησε η εποχή της ευρέως, όχι μόνο για ορισμένες χώρες.