Πριν λίγες μέρες η πρώην ακαδημαϊκός Λένα
Διβάνη ήταν προσκεκλημένη σε τηλεοπτική εκπομπή του ΣΚΑΙ. Όταν ο παρουσιαστής
την ρώτησε ποιο είναι το μεγαλύτερο «εθνικό μας αυτογκόλ», η καλεσμένη απάντησε
«ο πόλεμος του 1897». Πρώην ακαδημαϊκός που δίδασκε το μάθημα της ιστορίας
είναι, όπως αναμενόταν, προχώρησε σε ανάλυση του σκεπτικού της. Και κάπου εκεί
άρχισε το καλαμπούρι.
Η ομιλούσα χρέωσε το 1897 στον βασιλιά
Όθωνα!! Δήλωσε, μάλιστα, ότι ως λαϊκιστής που ήταν ο Όθωνας ήθελε να τον αγαπά
ο λαός και για να το πετύχει αυτό καλλιέργησε φρούδες ελπίδες απελευθέρωσης
ελληνικών εδαφών κι έριξε την Ελλάδα άκριτα σε έναν πόλεμο από τον οποίο βγήκε
χαμένη. Ανάμεσα σε αυτό το «εμπεριστατωμένο» συμπέρασμα δεν παρέλειψε να
σχολιάσει, με ύφος ορθολογικής και φιλελεύθερης ευρωπαϊστριας, ότι ο λαός
πρέπει να φοβάται πολιτικούς που θέλουν να τους αγαπά.
Παρακολουθούμε ξανά και ξανά το σχετικό video
και αμφιταλαντευόμαστε αν θα πρέπει να πέσουμε από την καρέκλα από το πολύ
γέλιο ή αν ακούσαμε κάτι λάθος. Δίνουμε στην καθηγήτρια μερικές ακόμη
ευκαιρίες. Ακούμε ξανά τις φράσεις με τις οποίες απάντησε. Κάποια στιγμή
φαίνεται να λέει «ο Όθωνας, ο πρώτος». Σκεπτόμαστε μήπως έκανε ένα απλό λεκτικό
σαρδάμ και εννοούσε τον Γεώργιο Α. Τον βασιλιά, δηλαδή, που ήταν όντως στον
θρόνο όταν έγινε ο πόλεμος του 1897 και έχει νόημα να τον αποκαλέσει κανείς
«πρώτο», καθώς στην δυναστεία των Γκλίξμπουργκ ακολούθησε κι άλλος συνονόματός
του που στέφτηκε βασιλιάς των Ελλήνων. Σε αντίθεση με τον Όθωνα, που ήταν ο
μοναδικός του οίκου των Βίττελσμπαχ ο οποίος βασίλεψε στην Ελλάδα και δεν έχει
νόημα να τον αποκαλέσει κανείς «πρώτο».
Όμως, φαίνεται δύσκολο να ισχύει κάτι τέτοιο.
Γιατί ο Γεώργιος Α είχε ήδη αποδεχτεί σιωπηρά την μείωση εύρους των πολιτικών
παρεμβάσεων του παλατιού κατά την περίοδο που ξέσπασε ο πόλεμος του 1897.
Καθώς, επίσης, και γιατί η περιγραφή της Διβάνη που ακολούθησε –περί λαϊκιστή,
αφελούς και πολεμοκάπηλου ηγέτη- δεν σχετίζεται με τον Γεώργιο και αποδίδεται
συνήθως είτε στον Όθωνα (σκοπίμως και μάλλον λανθασμένα) είτε στον Θεόδωρο
Δηλιγιάννη, τον πρωθυπουργό που οδήγησε την χώρα στον πόλεμο του 1897.
Κοντολογίς, όσες φορές κι αν παρακολουθήσουμε το συγκεκριμένο video φαίνεται να
αποδεικνύει ότι μια δημοφιλής καθηγήτρια ιστορίας και συγγραφέας δεκάδων
ιστορικών μονογραφιών και βιβλίων, που έχουν κυκλοφορήσει από πανίσχυρους
εκδοτικούς ομίλους, αδυνατεί να διακρίνει τον Κριμαϊκό Πόλεμο των ετών
1853–1856 από τον (ατυχή) πόλεμο του 1897, την φουστανέλα από το τέλος του
αιώνα, τον Όθωνα από τον Δηλιγιάννη ή τον Τέλη.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Το όλο ύφος, η χρήση
φράσεων του τύπου «ήταν γιούχου και ψιλοχαζός ως ηγέτης», η γλώσσα του σώματος,
είπαν πολλά περισσότερα. Τα συμφωνημένα υπονοούμενα ως κώδικας συλλογικής
μνήμης αποτελούν τον καλύτερο κριτή για τέτοιες περιπτώσεις. Αρκεί, ασφαλώς, να
είναι ακόμη ενεργά ως φίλτρα αντίληψης της πραγματικότητας σε όσους ζωντανούς
παραμένουν Έλληνες. Γιατί στους μεταμοντέρνους και στους φιλελεύθερους
εκσυγχρονιστές μάλλον δεν λένε κάτι. Λένε, πάντως, σε εμάς. Για τα χάλια της
σύγχρονης Ελλάδας. Για την τραγελαφική κατάντια των «ανθρώπων της διανόησης»
στο παγκοσμιοποιημένο δυστοπικό μας παρόν.
Βέβαια, η όλη κωμωδία δεν σταμάτησε εκεί. Δεν
θα μπορούσε να αποτελέσει καλύτερο συνοδοιπόρο της ευρωπαϊστικής life style
παρωδίας κανείς άλλος πέρα από τον εξίσου κωμικοτραγικό πολιτικό μας χώρο. Οι
περσόνες της άκρας Δεξιάς, που τσαλαπατούν με λασπωμένα μυαλά τον ελλαδικό
εθνικιστικό χώρο, έσπευσαν να διεκδικήσουν τον ρόλο του γελωτοποιού της
βασίλισσας. Εκμεταλλευόμενοι την έλλειψη γνώσεων της ομιλήτριας (σε αυτό το
θέμα τουλάχιστον), οι καρνάβαλοι του χώρου σχολίασαν ότι είναι κομμουνίστρια
και πώς ο ακαδημαϊκός κόσμος έχει καταρρεύσει επειδή υιοθέτησε μαρξιστικές
ιδέες. Μπορεί σε κάποιον βαθμό να συμβαίνει αυτό –σήμερα πολύ λιγότερο απ’ ότι
μέχρι πριν την επιβολή των μνημονίων- όμως δεν αφορά την Διβάνη.
Τουναντίον, η Διβάνη παραιτήθηκε από την
ακαδημαϊκή της θέση επειδή διάβασε «συνθήματα μίσους» γραμμένα από αναρχικούς
και κομμουνιστές φοιτητές στους τοίχους της νομικής Αθηνών. Δεν μάθαμε ποτέ τι
έλεγαν αυτά τα συνθήματα αλλά για να τα περιγράψει ως συνθήματα μίσους η
Διβάνη, μπορούμε να υποθέσουμε το περιεχόμενό τους. Κοντολογίς, η Διβάνη
παραιτήθηκε από καθηγήτρια πανεπιστημίου επειδή κομμουνιστές και αναρχικοί
απείλησαν με γραπτά συνθήματα τους ομοϊδεάτες της φιλελεύθερους (ενδεχομένως κι
εμάς τους εθνικιστές αλλά κανείς δεν ενδιαφέρεται για την δική μας σωματική
ακεραιότητα). Αυτή, λοιπόν, την καθηγήτρια οι φωστήρες του πολιτικού μας χώρου
την παρουσιάζουν ως κομμουνίστρια ή ως επιλογή ενός κομμουνιστικού ακαδημαϊκού
κατεστημένου. Επιπλέον, μια ματιά στο βιογραφικό της είναι αρκετή για να
διαπιστώσει κανείς ότι ως ερευνήτρια έχει συνεργαστεί με διεθνείς φορείς
φιλελεύθερου προσανατολισμού. Ανάμεσα στα άλλα είχε υπάρξει μελετήτρια
επισκέπτρια στο Βασιλικό Κολλέγιο (τύφλα να έχει ο Τέλης!!) του Λονδίνου και
στην βιβλιοθήκη του ΟΗΕ. Είναι κάπως δύσκολο να ταιριάξουν όλα αυτά με την κομμουνιστική
πολιτική τοποθέτηση.
Προφανώς, θα σκεφτεί κανείς. Όμως, στην
ακροδεξιά πολυκατοικία που έχει χτιστεί αυθαίρετα πάνω στο οικόπεδο της
ιδεολογίας του εθνικισμού, αυτονόητα δεν υπάρχουν. Όταν η Διβάνη έκανε το
κωμικό αυτό λάθος στην εκπομπή που εμφανίστηκε, οι διάφοροι Τέληδες και λοιποί
γκροτέσκοι τύποι του χώρου έσπευσαν να αποδώσουν την έλλειψη γνώσεων στην
υποτιθέμενη κομμουνιστική της ιδεολογία και στο κομμουνιστικό κατεστημένο της
ακαδημαϊκής κοινότητας. Είτε γιατί είναι μισθωμένοι από παρακρατικούς κύκλους,
προκειμένου να εκφυλίζουν τον εθνικιστικό χώρο σε γελοία άκρα Δεξιά, είτε γιατί
όντως έχουν ακόμη μεγαλύτερη άγνοια για την ιστορία των πολιτικών μας ιδεών απ’
όση έχει η Διβάνη για το ιστορικό υπόβαθρο του 1897, αυτοί οι τύποι συνεχίζουν
να υιοθετούν τα επιχειρήματα και το γλωσσικό ύφος του Στέλιου Παττακού.
Οι καραγκιόζηδες της ακροδεξιάς παρουσιάζουν
τον κάθε διεθνιστή, τον κάθε προοδευτικό, τον κάθε φιλελεύθερο μενουμευρωπαίο,
ως «κομμουνιστή». Αποδίδουν στο, σχεδόν νεκρό κι ελάχιστα επικίνδυνο για την
πατρίδα σήμερα, κομμουνιστικό κίνημα τις πολιτικές που αποφασίζουν και
εφαρμόζουν τα κέντρα του φιλελεύθερου καπιταλισμού και του διεθνούς κεφαλαίου.
Προφανώς, τρέμουν στην ιδέα να παραδεχτούν ότι σήμερα (όπως και πάντοτε) ο
μεγάλος εχθρός της πατρίδας (αλλά και της ποιότητας του ανθρωπισμού) είναι ο
εξουσιαστικός φιλελευθερισμός του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Οι καραγκιόζηδες
της ακροδεξιάς αποπροσανατολίζουν την αντιπολιτευτική μας κριτική, γελοιοποιούν
τις ιδέες μας και μετατρέπουν τον πολιτικό μας χώρο σε ουρά της Δεξιάς, σε
πέμπτη φάλαγγα της αστικής νομενκλατούρας, σε θεματοφύλακα των δυνάμεων που
προσχεδιάζουν την εθνική μας παρακμή.
Ποιος σοβαρός άνθρωπος θα μας λάβει υπόψη όσο εμφανίζονται ως εκφραστές των ιδεών μας αυτοί οι καρνάβαλοι; Σε ποιου νέου την ψυχή θα μιλήσει η γλώσσα του Στέλιου Παττακού, πέρα από τους βλάκες και τους κάγκουρες; Κάποτε πρέπει να πετάξουμε με κλωτσιές τους καραγκιόζηδες από τον πολιτικό μας χώρο. Για να τον σώσουμε από την γελοιοποίηση. Για να τον κρατήσουμε αυθεντικό και ταυτόχρονα ενάντιο τόσο σε αριστερούς και κομμουνιστές από την μια όσο και σε φιλελεύθερους και δεξιούς από την άλλη.
Σχόλια:
Πάντοτε, βέβαια, με το ενδεχόμενο του ανακατέματος της άγνοιας με την σκοπιμότητα. Είναι τόσο το αβυσσαλέο μένος αυτών των καθαρμάτων για οτιδήποτε μπορεί να ωθήσει προς την εθνική ανεξαρτησία και στέκεται κριτικά προς τα θέσφατα του εκσυχρονιστικού ευρωπαϊσμού της Ε.Ε., που τους έχουμε ικανούς να ξεφτιλίσουν κάθε ακαδημαϊκή αξιοπρέπεια προς όφελος της φιλελεύθερης προπαγάνδας.
κλαίω...
Free Kampouris! Free Kolotoumbas!
Απλο?
Απλο.
https://www.facebook.com/61551448199769/videos/pcb.122235338960048273/2136235183636150
Τάδε έφη Αυγολέμονος.
Γιατί παίζεις κρυφτούλι;
Αφού ξέρουμε ότι πάντα διαβάζεις και φροντίζεις να ενημερώνεσαι, γιατί επιλέγεις να παραμένεις βυθισμένος σε μια αινιγματική και δυσερμήνευτη σιωπή;
Εάν πάντως εξακολουθείς να παραθερίζεις σε κάποιο ανεμοδαρμένο κάστρο, έχε το νου σου: Επίκεινται λυσσώδεις καταιγίδες!...
Πάντως, πολύ μίσος, ρε Αρίστο, για ανθρώπους που δεν ξέρεις.
Εγώ είμαι καλό τυπάκι. Δεν ξέρω γιατί γράφεις τόσα πολλά εναντίον μου. Πχ, θα μπορούσα να βοηθήσω έναν άνθρωπο της ηλικίας σου να ανοίξει ένα μπουκάλι νερό για να πιει το χάπι της πίεσης ή να σε βοηθήσω να ανέβεις κάποια σκαλοπάτια ή να περάσεις απέναντι τον δρόμο.
Τέλος πάντων. Το παρακάτω άσμα, αφιερωμένο σε σένα και τον "σεβντά" σου με τη φάτσα μου.
«Το λεβεντόπαιδο» (γνωστό και ως «Λεβεντόπαιδο Αρίστο»)
μουσική Μάνος Λοΐζος
στίχοι Λευτέρης Παπαδόπουλος
ερμηνευτής Γιάννης Καλατζής
έτος 1969 (διότι είσαι γνωστός ερωτύλος)
Χόρεψε λεβεντόπαιδο
να βγεις απ’ τον σεβντά σου
να βγεις απ’ τα παράπονα
κι από τα βάσανά σου
Λεβεντόπαιδο Άριστο, μπες στο μαγαζί και κλείσ' το
Χόρεψε λεβεντόπαιδο,
ειν' η ζωή μια στάλα
ένα βαρύ ζεϊμπέκικο
και ύστερα φευγάλα
Λεβεντόπαιδο Άριστο, μπες στο μαγαζί και κλείσ' το
Ο χορευτής Τάσος Ξιαρχό σε εθνικιστικό, αντιμασονικό μανιφέστο.
https://www.newsbeast.gr/lifestyle/arthro/13413529/tasos-xiarcho-kata-annas-vissi-i-ypervoli-kai-i-aplistia-se-ftanoun-se-simeia-pou-yparchei-theia-diki
Να δούμε για πόσο ακόμα ο Μαμούτος και τα τσιράκια του θα απορρίπτουν τους ομοερωτικούς από τον εθνικιστικό χώρο.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τον Γκέκα.
Το αποτέλεσμα ήταν να λάβω το παρακάτω μήνυμα από τον μερικές ώρες αργότερα:
Με ποιο δικαίωμα μωρή συφιλιδική κουράδα τόλμησες να με πιάσεις το στόμα σου και νόμισες, τρομάρα σου, ότι έχω ανάγκη "υπερασπίσεως" από μια ακροδεξιά κολόμπα - πρώην γλειφτρόνι του ΝΓΜ; Τράβα μου στο διάολο πριν σε πάρει και σε σηκώσει
Σύντομα σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Κλος. 📚
Όταν του κόσμου ο βασιλιάς οδεύει προς τη δύση
και πέφτουν οι εκατόπηχες σκιές του Ακροκορίνθου
στ` απόγκρεμα και στα ριζά του τιμημένου κάστρου
κι έρχεται απρόσμενα πυκνή η δειλινή αποσκιούρα,
τότε ξυπνάνε στο βουνό οι μνήμες κι οι νεράιδες,
κι ακούς τη νύχτα κλάματα, θρήνους και μοιρολόγια
παιδιών, αντρών και γυναικών, που αέναα σαλεύουν
στο περιγύρι του καστριού, λες και σε ξόδι πάνε...
Μα πλειότερον ο καλπασμός μακραντηχάει αλόγου,
που καβαλάει ο Σγουρός με τη γλυκιά του Ρήνα,
σκορπώντας γύρω μουσική μιας θείας λιτανείας...
Κι άλλοτε έρχεται κοντά κι άλλοτε ξεμακραίνει,
καθώς ο αφέντης του Αναπλιού περιπολεί στο κάστρο,
να το κρατήσει λεύτερο απ` της Φραγκιάς τα χέρια.
Τότε γερόντοι και γριές και τωρινοί αντρειωμένοι,
σε συντυχιάν συνάζονται και μόλογο αρχινάνε
και τρέχει ο νους τους άνεμος, οχτώ αιώνες πίσω,
τότε, που βουλήθηκανε οι Φράγκοι να πατήσουν
το θέμα το ελληνικό και τον τρανό Μορέα.