Μια ομάδα δημοσιολόγων που βομβαρδίζει συστηματικά με ανοησίες τους εθνοκεντρικά σκεπτόμενους Έλληνες, κατά τα τελευταία χρόνια, μέσω τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών και διαδικτυακών ΜΜΕ είναι οι (φερόμενοι ως) γεωπολιτικοί αναλυτές. Ασφαλώς όχι όλοι, αλλά ανησυχητικά αρκετοί. Προπαγανδιστές περισσότερο παρά αναλυτές, γελοιοποιούν την εγκυρότητα των κοινωνικών επιστημών παριστάνοντας τους αστρολόγους σε προβλέψεις που διαψεύδονται εντός λίγων ημερών. Και το χειρότερο όλων, αρκετοί εξ αυτών εργάζονται ως καθηγητές σε πανεπιστήμια και στρατιωτικές σχολές. Τύποι που ανασκευάζουν όσες βλακείες έχουν αραδιάσει δημοσίως μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα, χωρίς καμία συστολή, για να καταλήξουν σε άλλα, ακόμη πιο βλακώδη, αντιεπιστημονικά και κατευθυνόμενα συμπεράσματα, υποτίθεται ότι διδάσκουν επιστήμονες και ένστολους σε αυτό το κράτος μαριονέτα.
Βεβαίως, η ομάδωση της δημοσιολογικής μπουρδολογίας έχει δεξιό ιδεολογικό υπόβαθρο. Οι γεωπολιτικοί αναλυτές της συμφοράς, όπως κάνουν όλοι οι σερβιτόροι του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού, (έτσι κι αυτοί) δεν διστάζουν να πουλήσουν πατριωτισμό της καφετέριας, προκειμένου να βρουν απήχηση στο συντηρητικό και εθνικιστικό ακροατήριο. Κάποτε μπορεί να τους δούμε και βουλευτές. Για όλους έχει ο μπαξές του διεθνούς εβραϊκού κεφαλαίου στην πατρίδα μας. Ποιος ξέρει….;
Μια από τις πρόσφατες παπάτζες που διακίνησαν στα ΜΜΕ οι εν λόγω ήταν ότι ο Τραμπ, εφόσον ξεδόντιασε γεωπολιτικά την Ρωσία, ξέμπλεξε με τον Μαδούρο και στρίμωξε το Ιράν, θα αναλάμβανε και τον Ερντογάν με ανάλογες προθέσεις. Ωραίο δόλωμα για να ανεβάσουν το ηθικό όσων αφελών τους λαμβάνουν υπόψη με ένα απλοϊκά θετικό σενάριο και, ταυτόχρονα, να αποτίσουν τα δέοντα στον νέο πλανητάρχη και τους Ισραηλινούς συμμάχους του. Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου θα ρίξουν τον Ερντογάν. Το νέο μενού της Δεξιάς.
Μάζης, Φίλης και λοιποί, πρώην υποστηρικτές της πολυεπίπεδης εξωτερικής πολιτικής και διακινητές της θεωρίας ότι αν βομβαρδιζόταν το Ιράν θα άνοιγαν οι πύλες του τρελοκομείου, δεν πτοούνται από τις επαναλαμβανόμενες διαψεύσεις τους και συνεχίζουν να φλερτάρουν με την αστρολογία, διακινώντας σενάρια της εβδομάδας. Το σενάριο με την τιμωρία του Ερντογάν από τον Τραμπ και το Ισραήλ ήταν από τα τελευταία. Αδιάφορο για όσους το υιοθέτησαν το τι θα συνέβαινε σε περίπτωση που το σενάριό τους αποδεικνυόταν αληθινό και οι Αμερικανο-ισραηλινοί τοποθετούσαν έναν νέο πολιτικό στην ηγεσία της Τουρκίας. Αδιάφορο αν η αντιπολίτευση της Τουρκίας μπορεί να έχει εξίσου ανθελληνικές θέσεις με τον Ερντογάν. Για τους εν λόγω μια πτώση του Ερντογάν θα σήμαινε και ταυτόχρονη πτώση της Τουρκίας. Μπορεί και διαμελισμό. Ανάλογα το πλευρό που κοιμούνταν.
Επειδή, όμως, η πραγματικότητα δεν αφήνει χώρο στους αβάσιμους ευσεβείς πόθους, η αφήγηση της εβδομάδας κάηκε άμεσα. Ήταν γνωστό εδώ και χρόνια ότι ο Τραμπ διατηρούσε προσωπικές σχέσεις με τον Ερντογάν και πώς η Τουρκία με το Ισραήλ, όσο και αν έχουν αντικρουόμενα ορισμένα συμφέροντα, υπάγονται στο ίδιο γεωπολιτικό στρατόπεδο και ενώνονται από βαθύτερα μεταπολεμικά ιστορικά δεδομένα. Όμως, οι «γεωπολιτικοί φωστήρες» (και, μάλιστα, υποτίθεται συντηρητικών αρχών!!!) δεν είχαν ανάγκη κάτι τετριμμένο, όπως η ιστορική εμπειρία. Την αγνόησαν, ασφαλώς, και δήλωσαν, με την ευκολία του τηλεστάρ δημοσιολόγου, ότι ο νέος πλανητάρχης είχε στο στόχαστρο τον Ερντογάν, ότι λίγες μέρες έμεναν στον επικεφαλής του τουρκικού κράτους και ότι σύντομα ο Τραμπ θα έλυνε τα προβλήματα της χώρα μας με την Τουρκία. Ωστόσο, για κακή τους τύχη, η πραγματικότητα παρέκαμψε για μια ακόμη φορά τις προβλέψεις τους. Τουναντίον, διαβάσαμε στις εφημερίδες ότι ο Τραμπ προσέγγισε τον Ερντογάν, με σκοπό να αναβαθμίσει τον διπλωματικό του ρόλο στην περιοχή, αναθέτοντάς του την αποστολή του άτυπου διαμεσολαβητή ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν.
Πέρα από το μαύρο χιούμορ, με το οποίο ενδείκνυται να αντιμετωπίσουν όσοι ζωντανοί Έλληνες έχουν απομείνει αυτούς του τύπους, έχει ενδιαφέρον να δούμε γιατί ο Τραμπ σκέφτεται να αναβαθμίσει τον ρόλο του Ερντογάν. Ο λόγος για τον οποίο ο Τραμπ ζήτησε την βοήθεια του Ερντογάν θα δυσαρεστήσει τους νεοδημοκράτες, τους ορθολογιστές, τους θιασώτες του εκσυγχρονιστικού «ευρωπαϊσμού», τους φιλελεύθερους κοντολογίς. Ο Τραμπ, ο καλύτερος φίλος του Ισραήλ, θέλει να αναβαθμίσει τον Ερντογάν γιατί ο τελευταίος διατηρεί καλές σχέσεις με τους Ιρανούς και τις υπόλοιπες ομάδες που συγκρούονται με το Ισραήλ.
Όχι, δεν είναι αντίφαση αυτό, όπως οι γελοίοι ορθολογιστές της δυτικοφροσύνης μπορεί να φανταστούν. Είναι αναγνώριση της βούλησης των Τούρκων για ανεξαρτησία κινήσεων στην διεθνή σκακιέρα. Το αποκαρδιωτικό είναι ότι η Ελλάδα είχε κάποτε με αυτούς τους λαούς τις σχέσεις που διατηρεί σήμερα ο Ερντογάν. Σε εποχές που δεν είχε δηλητηριάσει μέχρι και την τελευταία ίνα του ελληνικού κράτους η ιδεολογία του εκσυγχρονιστικού και ορθολογιστικού φιλελευθερισμού. Όταν ακόμη είχαμε εθνικά οράματα που στα μάτια των τεχνοκρατών φάνταζαν μεγαλοϊδεατικά. Τότε βρισκόμασταν στην θέση που βρίσκεται σήμερα η Τουρκία, διατηρώντας ως χώρα άριστες σχέσεις με τους αραβικούς λαούς. Αλλά τις σχέσεις αυτές τις κατέστρεψε η λαίλαπα του εκσυγχρονισμού, του ορθολογιστικού ευρωπαϊσμού, του φιλελεύθερου καθωσπρεπισμού, που έσπευσε να μετατρέψει την πατρίδα μας σε εστιατόριο και οίκο ανοχής των δυτικών δυνάμεων και του Ισραήλ, απαξιώνοντας ως λαϊκιστικό και τάχα μη εφαρμόσιμο οτιδήποτε ενίσχυε την εθνική μας ταυτότητα και ανεξαρτησία.
Προφανώς, η απαρχή του ολοκληρωτικού εθνικού μας εξευτελισμού και ελέγχου από τον δυτικό και τον ισραηλινό παράγοντα ξεκίνησε επί πρωθυπουργίας του εθνικού ολετήρα και ιστορικού μειοδότη Κώστα Σημίτη. Και, μάλιστα, η πρώτη κακοπαιγμένη παράσταση όσων ακολούθησαν δόθηκε στην κρίση των Ιμίων του 1996. Όταν και έχασαν άδικα τις ζωές τους για ένα, σκηνοθετημένο από τους ΗΠΑ-Σημίτη-Τουρκία-Ε.Ε., θερμό επεισόδιο οι Γιαλοψός, Καραθανάσης και Βλαχάκος, προκειμένου να αποψιλωθεί η όποια γεωπολιτική δυναμική διέθετε η Ελλάδα. Τα Ίμια ήταν η αρχή. Τα επεισόδια στην Κύπρο, στα οποία έχασαν τις ζωές του οι Ισαάκ και Σολωμός, η συνέχεια. Το φιάσκο Οτσαλάν η ολοκλήρωση.
Η συλλογικότητά μας, κάθε χρόνο, σταθερά αυτόνομα, συνθέτει τον ιστορικό καμβά εκείνων των γεγονότων, ερμηνεύει την πολιτική τους σημασία και (συνήθως σε κακές καιρικές συνθήκες) αποτίνει φόρο τιμής στους νεκρούς της κρίσης των Ιμίων. Γιατί ακόμη και όταν όλοι οι άλλοι μπορεί να λουφάξουν στην μιζέρια της ασφάλειας ενός αστικού κόσμου, ακόμη και όταν οι περισσότεροι ξεχάσουν, κάποιοι διατηρούν την φλόγα της μνήμης αναμμένη και τον ενθουσιασμό του Ρομαντισμού άσβηστο. Περιπλανώμενοι φύλακες, άγρυπνοι εραστές του κλέους, για να τιμήσουμε όσους το αξίζουν, για να υπερασπιστούμε εκείνα που μπορεί να ξεχαστούν αλλά ποτέ δεν χάνονται. Εκείνα που υπάρχουν κάτω από την σαβούρα της φιλελεύθερης μεταμοντέρνας καθημερινότητας για να ορίζουν την προοπτική της ιστορίας και να κρατούν τους αρμούς του έθνους ενωμένους.
Σχόλια:
Δείτε τι λέει ο Σημιτάνθρωπος για την κρίση των Ιμίων. Δείτε τις προτεραιότητες των ορθολογιστών της ευρώ- γραφειοκρατίας. Ο υπουργός του Σημίτη μας λέει ότι ακόμα και αν κερδίζαμε τους Τούρκους σε πόλεμο δεν θα τον επέλεγε η κυβέρνηση του Σημίτη. Ο λόγος; Θα διαταράσσονταν οι λογιστικοι ισολογισμοί του ελληνικού κράτους και δεν θα μπορούσαμε να μπούμε στο ευρώ τρία χρόνια αργότερα. Ίσως και να μην έμπαινε ούτε η Κύπρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
στις ρίζες μου δεμένος, στο φως το ελληνικό.
Στον δρόμο της παράδοσης, βαριά κληρονομιά,
σμιλεύει την ψυχή μου με αίμα και φωτιά.
Λεύτερος γιος του ανέμου, στης νύχτας τη σκιά,
μεγάλωσα με μύθους, με όρκους και σπαθιά.
Της ιστορίας το στήθος με πάθος ακουμπώ
το ατσάλινό μου ξίφος, όρθιο το κρατώ.
Ρομαντισμός στο στέρνο, αιώνια σημαία,
να ζω για κάτι ανώτερο κι ας πέσει η αυλαία.
Ανδρεία, κραυγή, σιωπή πριν τη μάχη
ο πόλεμος ξέσπασε και σκόρπισε στάχτη.
Μεγάλη Ιδέα, όχι λόγια κενά
πράξεις που αντέχουν στη φθορά βαριά.
Στάσου ακέραιος κι ας μην σε ακούν,
προσευχήσου μονάχος πριν όλα χαθούν.
Έθνος, μνήμη, ευθύνη και φως,
δεσμός ηρώων, προγονικός παλμός.
Κι εγώ, κρίκος μικρός σε αλυσίδα παλιά,
ακάματος φρουρός... αντέχει η καρδιά.
Με σταθερό το βλέμμα, για πάντα παρών,
δεν είμαι διαβάτης, μα φύλακας αξιών.
Στον δρόμο της παράδοσης, στο φως το αληθινό
βουτώ μέσα στις φλόγες, για πάντα ΦΛΕΦΑΛΟ!
Εφόσον ο μαζάνθρωπος της α-κοινωνίας μπορεί να έχει πρόσβαση στα (αντί)κοινωνικά δίκτυα, σε γρήγορο φαγητό και σε πορνογραφία – με όλα τα παραπάνω να προέρχονται εξ Αμερικής – μπορεί απλά να περιμένει να πεθάνει. Οι, κατά Δημήτρη Καραγιάννη, «τεμπέληδες της ύπαρξης». Αυτοί που «βουλώνουν» τα διάφορα υπαρξιακά κενά με ό,τι πιο πρόχειρο και χυδαίο. Η μεγαλύτερη μάστιγα και, ίσως, η πραγματική αιτία της αύξησης των θανάτων στην περιβόητη «Δύση». Η μάστιγα της ανίας. Όπου σε συνδυασμό με την πίεση του, συνήθως, χυδαίου εργασιακού περιβάλλοντος και την έλλειψη υπαρξιακού σκοπού, σκοτώνει αργά και βασανιστικά τον άνθρωπο.
Για πάντα ζωντανοί στις καρδιές μας όσοι θυσιάστηκαν για την Ελλάδα, όσοι δεν λύγησαν, όσοι επέλεξαν τον δρόμο της «Αρετής» και όχι της «Κακίας» στο γνωστό σε όλους μας «Σταυροδρόμι». Αθάνατοι!
Η επανέναρξη των περατζάδων υπό μορφή συγκεντρώσεων προς τιμήν των πεσόντων αξιωματικών της κρίσεως των Ιμίων αποδεικνύεται αποκαλυπτική του ξεβρακώματος της ολιγοφρενούς άκρας δεξιάς. Αυτόνομα υποκείμενα με επίπεδα κρίσεως εφήβου χουλιγκάνου, σε ρόλους κλακαδόρων κομματικών τενεκέδων, αποζητούντων εκλογική συνεργασία με το μαντρί του Νίκου Μιχαλολιάκου, εν μέσω απαγορεύσεων επιβληθέντων εκ του οικογενειακού περιβάλλοντος του Κ. Σιακαβάρα.
Καραγκιόζ μπερντέ και πατριωτισμός του ζεϊμπέκικου από δίποδα ημιονικής αντιλήψεως.
Καημένη Γραικιά
Εκτός βέβαια κι αν τα έχει τσούξει λίγο ο Σημαιοφόρος και ξεχάσει να γυρίσει το προφίλ απο Ερβίσης σε Αριστοτέλης οπότε στέλνει θερμές ευχαριστίες ανεξαρτήτως.
Αλήτες προδότες πολιτικοί.
Δεν ειρωνεύομαι δεν είμαι ο Τελης αν θέλετε δεν το ανεβάζετε ρωτάω ειλικρινά
Ωστόσο, η εμπειρία μας τόσα χρόνια έχει διδάξει ότι αυτό είναι ανέφικτο. Δεν υπάρχει η αντίστοιχη πολιτική κουλτούρα στον δικό μας πολιτικό χώρο. Δεν έχει νόημα να θυμηθούμε πώς αντιμετώπιζε η Χρυσή Αυγή, στις εποχές που ήταν μαζική και δυνατή, άλλες αυτόνομες ομάδες και τι είχε συμβεί σε παρόμοιες περιπτώσεις πορειών και συγκεντρώσεων πριν κάποια χρόνια.
Μολονότι με εμάς δεν υπήρχε ποτέ πρόβλημα, γιατί ήμασταν λίγοι και δεν είχαμε δικά της πρώην μέλη, με άλλες οργανώσεις υπήρχαν άσχημα επεισόδια, όπως υπήρχαν και εσωτερικά ξεκαθαρίσματα της ΧΑ (σε πορείες των Ιμίων είχαν γίνει κι εκείνα, την εποχή της Πατριωτικής Συμμαχίας). Ανάμεσα σε όλα αυτά και το ότι πλάκωσαν, σε μια τέτοια συγκέντρωση, τον Τέλη στο ξύλο, ασχέτως αν αυτό αντιμετωπίστηκε ως ευτράπελο προκαλώντας γέλιο και οίκτο παρά αντιπαλότητα. Γενικά η τάση ήταν από το 1997 (το 1996 ήταν η μόνη χρονιά που μαζί με τους ΧΑτες ήταν και το Ελληνικό Μέτωπο του Βορίδη στην συγκέντρωση) να διοργανώνει μόνη η ΧΑ αυτή την συγκέντρωση-πορεία.
Αυτό που γνώριζαν όλοι οι παλιοί ήταν ότι ο ΝΓΜ είχε διδάξει τα μέλη του πως δεν υπήρχε χώρος για κανέναν άλλο πέρα από την δική του οργάνωση. Εμείς δεν μασάμε τα λόγια μας ούτε κρύβουμε την ιστορία. Μολονότι η Χρυσή Αυγή χτυπήθηκε άτιμα και λυσσαλέα από τους τσάτσους της Δεξιάς εντός του χώρου όταν ήταν στα πάνω της, αυτό δεν αναιρεί τα κωμικοτραγικά σφάλματα της ηγεσίας της.
Αν τώρα, που είναι αποδυναμωμένη, έχει αλλάξει την τακτική της, οι παλιοί που έχουν πολιτική κρίση δεν ξεχνούν. Δεν θα δικαιώσουμε τους πολιτικά αποτυχημένους -μολονότι άδικα διωκόμενους- με την παρουσία μας. Είναι σαν να συμμεριζόμαστε την πολιτική τους κληρονομιά.
Εφόσον, λοιπόν, η εκδήλωση για τα Ίμια (ή για τους νεκρούς του Ν.Ηρακλείου) έχει ανακοινωθεί από την Χρυσή Αυγή, κανονικά δεν έχει θέση σε αυτήν καμία άλλη οργάνωση ή συλλογικότητα. Αν υπάρξει και άλλη πρωτοβουλία, όπως για παράδειγμα γίνεται στην εκδήλωση μνήμης για τους Φουντούλη-Καπελώνη, το βλέπουμε.
Αλλά, σε γενικές γραμμές, η κοινή πορεία με κάποιους που επί χρόνια αγωνίζονταν να εξαφανίσουν οτιδήποτε άλλο υπήρχε στον εθνικιστικό χώρο δείχνει μνήμη χρυσόψαρου και, ακόμη χειρότερα, αφήνει υπόνοιες για σκοπιμότητες από πολιτικούς κλόουν άλλων κομμάτων στις οποίες οι αυτόνομοι δεν πρέπει να είναι συμμέτοχοι. Έχουμε την εντύπωση ότι η κουφάλα ο Τέλης δεν πετάει τυχαία τις μπηχτές του σε παραπάνω σχόλιο.
Θεωρούμε, λοιπόν, πολιτικό λάθος την κοινή συμμετοχή σε τέτοιες εκδηλώσεις, μολονότι υπάρχουν αυτόνομες συλλογικότητες που υποστηρίζουν δικαιολογημένα ότι δεν έχουν το νομικό υπόβαθρο και την θεσμική δυνατότητα να πάρουν την πρωτοβουλία και να διοργανώσουν τις εκδηλώσεις. Κατανοητό και σωστό. Αλλά θεωρούμε ότι καλύτερα να μην γίνει κάτι παρά να γίνει λάθος. Πόσο μάλλον όταν μπορεί να γίνει με τον τρόπο που το κάνουμε εμείς.
