«Ο Σιωπηλός Άνδρας με το Περίστροφο», του Αχιλλέα και «Ψυχρός Εκτελεστής», του Σταμάτη

 

                                               Ο Σιωπηλός Άνδρας με το Περίστροφο

    Το Death Wish, ο Εκδικητής του Μετρό και το Φάντασμα που Περπατά στους Δρόμους της Αθήνας

 

                                                                        του Αχιλλέα

Υπάρχει ένα «είδος» οργής που ανήκει στον άνθρωπο ο οποίος έκανε τα πάντα «σωστά» βάσει των δεδομένων μιας αστικής, φιλελεύθερης και δυτικού τύπου κοινωνίας. Πλήρωσε τους φόρους του. Μεγάλωσε τα παιδιά του. Τήρησε τον νόμο, πίστεψε ό,τι του είπαν να πιστεύει για την πρόοδο, την ανοχή και τη «στοργική» αγκαλιά του «ευνομούμενου» και «ουμανιστικού» αστικοφιλελεύθερου κράτους. Και κάποια στιγμή, όταν ο ίδιος χρειαζόταν βοήθεια, αυτό το κράτος της «προόδου», της «αλληλεγγύης» και των υποσχέσεων του west way of life δεν βρισκόταν πουθενά.

Αυτή είναι η οργή που βρίσκεται στον πυρήνα του Death Wish, της ταινίας του 1974, με πρωταγωνιστή τον Τσαρλς Μπρόνσον. Είναι η ίδια οργή που έμελλε να εκραγεί δέκα χρόνια αργότερα, δύο μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 1984, σε έναν συρμό του μετρό του Μανχάταν, όταν ένας λεπτοκαμωμένος ξανθός ηλεκτρολόγος-μηχανικός, ονόματι Μπέρναρντ Γκετς, τράβηξε ένα Smith & Wesson και το άδειασε πάνω σε τέσσερις αφροαμερικανούς νεαρούς που τον απειλούσαν αν δεν τους έδινε πέντε δολάρια. Είναι η οργή που ξαναρχίζει σήμερα να κοχλάζει κάτω από την επιφάνεια των ευρωπαϊκών κοινωνιών, σε πόλεις όπου το υποτιθέμενο «κοινωνικό συμβόλαιο» έχει διαρραγεί.

Για να κατανοήσουμε τι βιώνουμε τώρα, στην Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, πρέπει να στραφούμε στη Νέα Υόρκη των αρχών της δεκαετίας του ’70. Όχι γιατί η Αμερική είναι, ή πρέπει ποτέ να γίνει, πρότυπό μας αλλά γιατί το πρότυπο είναι διδακτικό. Ό,τι συνέβη εκεί ήταν μια πρόβα για όσα συμβαίνουν μερικά χρόνια αργότερα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και κυρίως στην ολοκληρωτικά αμερικανοκρατούμενη Ελλάδα.

Το 1974 η Νέα Υόρκη - γνωστή τότε και ως “Fear City” -  ήταν στην πραγματικότητα ένα “failed state” με ουρανοξύστες και εμπορικά κέντρα. Το μετρό, κάποτε ορόσημο υπερηφάνειας του μέσου Νεοϋορκέζου για το ότι αποτελούσε το διαμάντι της πόλης που «δεν κοιμάται ποτέ», είχε γίνει το πιο επικίνδυνο σύστημα μαζικής μεταφοράς στον κόσμο, καθώς τελούνταν σε αυτό πάνω από 250 κακουργηματικές πράξεις την εβδομάδα (!!) μέχρι το 1979.[i] Την άνοιξη του 1975 η πόλη ήταν σχεδόν χρεοκοπημένη, η αστυνομική δύναμη συρρικνωνόταν και στους δρόμους κυβερνούσαν οι συμμορίες τσογλανιών που ελέγχονταν αφανώς από πέντε οικογένειες της οργανωμένης ιταλικής μαφίας. Τη νύχτα της 13ης Ιουλίου 1977, καθώς είχε πέσει το ρεύμα, μέσα σε λίγα λεπτά λεηλατήθηκαν ολόκληρες αντιπροσωπείες αυτοκινήτων στο Μπρονξ.[ii] Και βάσει των δεδομένων της εποχής, κανείς δεν το θεώρησε παράξενο.

Το πρωτότυπο υλικό για την ταινία Death Wish ήταν ένα μυθιστόρημα του 1972 γραμμένο από τον Μπράιαν Γκάρφιλντ. Η έμπνευσή του ήταν καθημερινά περιστατικά της Νέας Υόρκης: είχαν κλέψει την τσάντα της γυναίκας του και σε μία άλλη περίπτωση του είχαν σχίσει την οροφή του αυτοκινήτου του. Είχε εξοργιστεί λόγω των παραπάνω περιστατικών. Τελικά δεν σκότωσε κανέναν, εμπνεύστηκε όμως την συγγραφή ενός βιβλίου.

Στο μυθιστόρημα πρωταγωνιστής είναι ένας πασιφιστικά σκεπτόμενος, πολιτικά φιλελεύθερος, λογιστής, ονόματι Πολ Μπέντζαμιν. Τρεις τοξικομανείς μπαίνουν στο διαμέρισμά του, σκοτώνουν τη γυναίκα του και αφήνουν την κόρη του σε κώμα. Οι υπόλοιπες τριακόσιες σελίδες απαρτίζονται από την σταδιακή διάλυση της ψυχοσύνθεσης ενός πάλαι ποτέ ισορροπημένου και ευτυχισμένου ανθρώπου. Όλο το νόημα του βιβλίου ήταν ότι ο Πολ Μπέντζαμιν δεν είναι ήρωας, αλλά ένας άνθρωπος που καταστρέφει, αργά αλλά σταθερά, τον εαυτό του. Η «επιθυμία θανάτου»(death wish) του τίτλου, αφορά τον ίδιο.

Μετά την εμπορική επιτυχία του βιβλίου ακολούθησε η μεταφορά του στην μεγάλη οθόνη. Η ταινία ήταν μία πλήρης αντιστροφή του μυθιστορήματος. Η πρώτη ταινία αποτέλεσε εμπορικό θρίαμβο καθώς ένας πολίτης (Τσαρλς Μπρόνσον) παίρνει τον νόμο στα χέρια του ενάντια στους εγκληματίες της Νέας Υόρκης. Το κοινό του 1974 χειροκροτούσε. Ο συγγραφέας του βιβλίου, όμως, έφριξε· χαρακτήρισε την ταινία «εμπρηστική» και τα σίκουελ «άσκοπα και σάπια μέχρι το μεδούλι».[iii] Ο σκηνοθέτης Μάικλ Γουίνερ του απάντησε αποκαλώντας τον «ηλίθιο». Και οι δύο είχαν εν μέρει δίκιο. Ο Γκάρφιλντ είχε δίκιο στο ότι η ταινία άλλαξε το βαθύτερο ηθικό νόημα του βιβλίου του και μετέτρεψε σε απόλαυση τον βίαιο θάνατο. Ο Γουίνερ είχε δίκιο στο ότι ο Γκάρφιλντ είχε «σκοντάψει» πάνω σε κάτι που η ελευθεριακή κοσμοθεασή του αρνιόταν: όταν το αστικό κράτος δεν θέλει ή δεν μπορεί να προστατεύσει τους αθώους, οι αθώοι ή πρέπει να περιμένουν τον πόνο, τον εξευτελισμό και τον θάνατο τους ως πρόβατα επί σφαγή ή να ακούσουν την φωνή της βαθύτερης ανθρώπινης φύσης, της αληθινής ανθρωπιάς, και να δώσουν στους κακοποιούς το μάθημα που τους αξίζει καταφεύγοντας στους άγραφους νόμους της παράδοσης. 

Πώς συνδέονται, όμως, η ταινία και το βιβλίο με την περίπτωση του Γκετς; Μία από τις διαδεδομένες απόψεις είναι ότι το Death Wish «ενέπνευσε» τον Μπέρναρντ Γκετς όταν εκείνος πυροβόλησε τους έγχρωμους κάγκουρες που πήγαν να τον ληστέψουν. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Ή μάλλον, τον ενέπνευσε με τον ίδιο τρόπο που ένα σπίρτο προκαλεί μια δασική πυρκαγιά κατά την διάρκεια του θέρους. Το σπίρτο είναι το τυχαίο γεγονός. Αν πέσει αναμμένο σε ένα δάσος μια βροχερή χειμωνιάτικη μέρα το πιθανότερο είναι να μην προκαλέσει ιδιαίτερο πρόβλημα. Οι συνθήκες που δημιουργεί το θέρος είναι το κύριο πρόβλημα.

Ο Γκετς, ηλεκτρολόγος-μηχανικός στο Μανχάταν, είχε δεχθεί αναίτια επίθεση σε σταθμό του μετρό, τον Ιανουάριο του 1981, από τρεις εφήβους. Η επίθεση του είχε προκαλέσει μόνιμη βλάβη στο γόνατο. Από τους τρεις συνελήφθη μόνο ένας, ο οποίος και αφέθηκε ελεύθερος λίγες ώρες αργότερα –μόνο συμπωματική δεν είναι η επανάληψη του συγκεκριμένου φαινομένου με τα «καλόπαιδα» των πολυφυλετικών μπουλουκιών των Αθηνών, έχουμε το ίδιο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα βλέπετε. Ο Γκετς, τρομοκρατημένος πλέον, έκανε αίτηση για άδεια οπλοφορίας η οποία και απορρίφθηκε. Το παραπάνω γεγονός δεν τον σταμάτησε. Αγόρασε τελικά ένα τριανταοχτάρι περίστροφο στη Φλόριντα και το μετέφερε παράνομα στη Νέα Υόρκη.[iv]

Το απόγευμα της 22ης Δεκεμβρίου του 1984, τέσσερις νεαροί τον περικύκλωσαν σε συρμό της γραμμής 2, με έναν από αυτούς να του λέει, «…δώσε μου πέντε δολάρια». Ο Γκετς αντί αν βγάλει το πορτοφόλι τράβηξε το περίστροφο  έχοντας προαποφασίσει να πυροβολήσει «…από αριστερά προς τα δεξιά». Και οι τέσσερις αφροαμερικανοί επέζησαν. Ο Ντάρελ Κέιμπι δέχτηκε σφαίρα στη σπονδυλική στήλη και έμεινε παράλυτος· στον Κέιμπι ο Γκετς φέρεται να είπε, «δεν φαίνεσαι και τόσο άσχημα, πάρε άλλη μία» πριν τον πυροβολήσει ξανά εξ επαφής.[v]

Ήταν μια πράξη βιτζιλαντισμού. Ήταν επίσης - και εδώ βρίσκεται η πληροφορία που τα media (αριστερών και δεξιών αποχρώσεων) προσπαθούν να αποκρύψουν επί τέσσερις δεκαετίες - τρομερά δημοφιλής. Η δημοσκόπησή της Daily News-WABC, τον Ιανουάριο του 1985, έδειξε ότι το 49% των Νεοϋορκέζων ενέκρινε την πράξη. Μόνο το 31% διαφωνούσε. Και, κυρίως, «…μεγάλες πλειοψηφίες τόσο λευκών όσο και έγχρωμων ερωτηθέντων έτρεφαν συμπάθεια για τον εκδικητή του μετρό».[vi] Όλοι έμπαιναν σε αυτά τα βαγόνια. Όταν το επίπλαστο και νομιναλιστικό «κοινωνικό συμβόλαιο» καταρρέει, ένας άνδρας που κραδαίνει to όπλο εντός του μετρό γίνεται, στα μάτια εκατομμυρίων όχι δολοφόνος αλλά τιμωρός. Ο Γκετς τελικά αθωώθηκε για την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας και εξέτισε οκτώ μήνες μόνο για την παράνομη οπλοκατοχή.

Δεν μεγάλωσα στη Νέα Υόρκη. Μεγάλωσα στην Ελλάδα. Και όλα όσα μόλις περιέγραψα - η αργή διάβρωση των πόλεων μας, η αδιαφορία των αρχών, η στιγμή που οι καθημερινοί άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι αυτοί που ορκίστηκαν να τους προστατεύσουν δεν θα το κάνουν - αποτελούν, πλέον, αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Το 2023 η ΕΛ.ΑΣ. συνέλαβε 6.150 ανήλικους δράστες. Το 2024, 8.978 - αύξηση περίπου 50% σε έναν χρόνο. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη ομολόγησε επισήμως ότι «οργανώνονται σε συμμορίες και επιτίθενται σε άλλα παιδιά».[vii] Οι εμπλοκές ανηλίκων σε οργανωμένες ομάδες τριπλασιάστηκαν μέσα σε μια τριετία. Από 47 το 2023, σε 142 το 2024.[viii]

Ποια είναι αυτά τα «παιδιά»; Εν μέρει είναι οι απόγονοι των αλβανικών, πακιστανικών, αφγανικών και άλλων ροών μαζικής μετανάστευσης των τελευταίων τριάντα ετών -αστυνομική πραγματικότητα όπως αποτυπώνεται στις δικογραφίες των δικαστηρίων της Αθήνας. Αλλά αυτά τα παιδιά είναι επίσης Ελληνόπουλα. Το πρόβλημα, πλέον, δεν έχει να κάνει μόνο με τις γενιές μεταναστών είναι και βαθιά πολιτισμικό. Και στις μέρες μας το κύριο μέσο έκφρασης, διάδοσης και ωραιοποίησης αυτής της «ασθένειας» είναι η ελεεινή, ηχορυπαντική, εξευτελιστική προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, «μουσική» που ακούγεται από τα ηχεία μιας ολόκληρης γενιάς Ελλήνων. Η γνωστή σε όλους μας «τραπ».

Η τραπ είναι υποείδος της αμερικανικής χιπ-χοπ που γεννήθηκε στα γκέτο της Ατλάντα στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Η λέξη “trap”, στην αργκό εκείνων των περιοχών, σημαίνει κυριολεκτικά σπίτι που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την πώληση ναρκωτικών. Ολόκληρη η αισθητική - στίχοι, βιντεοκλίπ, πόζες – κινείται γύρω από την ηρωοποίηση του εμπορίου ναρκωτικών και του ίδιου του εγκληματία που τα διακινεί. Εάν θέλουμε να είμαστε ακριβολόγοι πρόκειται για την απόλυτη στιχουργική και αισθητική παρακμή - το καλλιτεχνικό προϊόν ενός πολιτισμού που αποσυντίθεται.

Δεν θέλω να δω τον Τσαρλς Μπρόνσον να περπατάει στους δρόμους της Κυψέλης με περίστροφο. Δεν θέλω τον Μπέρναρντ Γκετς στο μετρό της Θεσσαλονίκης. Ο Γκάρφιλντ είχε δίκιο τελικά: η βιαιοπραγία «καταπίνει» τον βίαιοπραγούντα. Κάθε σοβαρή ανάγνωση της Ιλιάδας, του Αισχύλου ή των Ευαγγελίων κάνει το παραπάνω αυταπόδεικτο. Ο Αχιλλέας – αν και το απόλυτο σύμβολο γενναιότητας και ηρωισμού – βρίσκει ατιμωτικό θάνατο, σε μεταγενέστερους μύθους, λόγω του αλόγιστου θυμού του. Ο Ορέστης καταδιώκεται από τις Ερινύες. «Εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω, λέγει Κύριος» αναφέρει η Προς Ρωμαίους και η Προς Εβραίους επιστολή.

Αλλά στην ίδια την Ιλιάδα καθίσταται και ως γεγονός ότι μια «πόλις» που δεν μπορεί να προστατεύσει τους πολίτες της δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως «νόμιμη» - ο Αριστοτέλης δεν είναι διφορούμενος σε αυτό, ούτε ο Πλάτωνας, ούτε κανένας στοχαστής καθ’ όλη την διάρκεια ύπαρξης του ελληνικού έθνους μέχρι και τον Παπαδιαμάντη. Ένα κράτος που βλέπει τις συλλήψεις ανηλίκων να εκτοξεύονται κατά 50% σε έναν χρόνο· ένα κράτος που αφήνει συμμορίες αλλοδαπών να φτιάχνουν άβατα ελεύθερα στην πρωτεύουσα - έχει ήδη χάσει κάθε έννοια «νομιμότητας». Είναι θέμα χρόνου μέχρι αρκετοί καθημερινοί άνθρωποι να αρχίσουν να συμπεριφέρονται «παράνομα».

Το χειρότερο δυνατό επακόλουθο όλων των παραπάνω, δεν είναι ένα ελληνικό Death Wish. Το χειρότερο δυνατό επακόλουθο είναι ένα ελληνικό Death Wish, όπου ταυτόχρονα οι συνθήκες που το γέννησαν παραμένουν ως έχουν - το κράτος να συνεχίζει να υπολειτουργεί, τα δικαστήρια να αποπέμπουν δολοφόνους βάζοντάς τους σε εμπορικές πτήσεις και οι τράπερ να συνεχίζουν να γράφουν το soundtrack που θα συνοδεύει ξυλοδαρμούς μαθητών.

Η απάντηση δεν είναι ένας Τσαρλς Μπρόνσον. Η απάντηση βρίσκεται στην «αποκατάσταση» της πόλεως. Σε μία κυβέρνηση που υπερασπίζεται τον λαό που την εμπιστεύθηκε. Σε δικαστήρια που κρατούν τους δολοφόνους σε κελιά. Σε σύνορα που είναι ουσιαστικά οριοθετημένα. Σε γονείς που όσο κουρασμένοι και εάν είναι, προτιμούν να περάσουν δέκα λεπτά με τα παιδιά τους για να μην νιώθουν μόνα, και δεν τους πετάνε ένα κινητό ή ένα τάμπλετ μπροστά τους έτσι ώστε να τα μεγαλώσει το YouTube και το TikTok. Η απάντηση βρίσκεται σε μια κουλτούρα υψηλής αισθητικής που θα κάνει τα νεαρά άτομα να θέλουν να γίνουν αξιότερα των παππούδων τους. Σε μια Εκκλησία που δεν διοικείται από την Ουάσιγκτον ή το Τελ Αβίβ, αλλά από την «Ουράνια Ιερουσαλήμ» που ο Θεός μας έχει υποσχεθεί. Χωρίς αυτά, είναι θέμα χρόνου να υπάρξει ο Έλληνας Γκετς. Και η αλήθεια είναι ότι, όπως το 1984, ο άντρας με το περίστροφο δεν ήταν ούτε ήρωας, ούτε εγκληματίας. Ήταν σύμπτωμα. Η ασθένεια είναι η καθημερινότητα και οι νόρμες της φιλελεύθερης κοινωνίας.                                                                

                                               

                                                               Ψυχρός Εκτελεστής

                                                             του Σταμάτη Μαμούτου

Πιάνω το νήμα από το σημείο που το αφήνει ο Αχιλλέας. Είχαμε καταλήξει στην επιλογή αυτού του άρθρου έπειτα από πρόσφατη συζήτηση. Η πολιτική ανάλυση συνοδευόμενη από την αισθητική κριτική συνθέτει το γνωστό νεορομαντικό μοτίβο των προβληματισμών της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. από το οποίο ξεπηδούν τα άρθρα των εντύπων μας. Όπως είναι αναμενόμενο, συμφωνώ με τα κύρια συμπεράσματα της ανάλυσης του Αχιλλέα. Θέλω, ωστόσο, να διαφοροποιηθώ στην ερμηνεία του μοναχικού άντρα που σηκώνει στους ώμους το βάρος του χρέους της τιμωρίας σε μια ευρύτερη κοινωνική κλίμακα.

Δεν αμφιβάλω ότι σε μια παρηκμασμένη κοινωνία, όπως είναι αυτή του φιλελεύθερου, μεταμοντέρνου, αστικού κράτους, είναι πολύ πιθανό αν κάποιος αποφασίσει να παίξει τον ρόλο του κοινωνικού τιμωρού να το κάνει επειδή είναι διαταραγμένος ψυχικά ή διεστραμμένος ηθικά. Καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι στις ΗΠΑ και την δυτική Ευρώπη τέτοια φαινόμενα αφορούν συνήθως νεαρά άτομα που πυροβολούν αδιακρίτως συμμαθητές, απελπισμένους ανθρώπους που υιοθετούν ιδέες των τζιχαντιστών και λοιπούς προβληματικούς τύπους. Στην μεταμοντέρνα νεωτερικότητα -όπως συμβαίνει με τις περισσότερες έννοιες και καταστάσεις- η ιδέα του κοινωνικού τιμωρού χάνει το παλιό περιεχόμενο της ουσίας της και εκφυλίζεται σε απλή παθογένεια της αμερικανικής κοινωνίας, η οποία (παθογένεια) κάνει μετάσταση στα ευρωπαϊκά κοινωνικά δρώμενα λόγω της παγκοσμιοποίησης.

Ωστόσο, η αρχική ιδέα του κοινωνικού τιμωρού που αναλαμβάνει δράση όταν η εξουσία είναι διεφθαρμένη και αδύνατη να επιβάλει συνθήκες στοιχειώδους δικαιοσύνης δεν ήταν πάντοτε κάτι επικίνδυνα γελοίο, όπως συμβαίνει σήμερα. Κάποτε ήταν κάτι γοητευτικό, μυστηριώδες, μια ευγενής ιδέα εκπεφρασμένη από χαρακτήρες με γνωρίσματα «ρομαντικού ήρωα». Η ρομαντική φανταστική λογοτεχνία και ο κινηματογράφος βρίθουν τέτοιων ηρώων στους οποίους οφείλουμε αρθρογραφικές αναλύσεις σε μελλοντικά άρθρα. Ο Ζορρό, το Κοράκι, ο Μπάτμαν, ακόμη και ο Ταρζάν με τον Κόναν, αποτέλεσαν πτυχές αυτού του αρχετύπου. Το ίδιο, βέβαια, και οι χαρακτήρες που υποδύθηκαν ο Τσαρλς Μπρόνσον, ο Κλιντ Ίστγουντ και άλλοι ηθοποιοί στην μεγάλη οθόνη.

Ο Αχιλλέας έκανε παραπάνω μνεία στην θερμή υποδοχή που επιφύλαξε το κοινό στον χαρακτήρα που υποδύθηκε ο Τσαρλς Μπρόνσον, καθώς και στον άντρα που επηρεάστηκε από την ταινία για να προστατεύσει τον εαυτό του από τσογλάνια που επιχείρησαν να τον ληστέψουν στο μετρό της Νέας Υόρκης. Αν μη τι άλλο αυτό είναι κάτι παρήγορο. Δείχνει ότι εκείνη την περίοδο επιζούσε κάτι από την παραδοσιακή ανθρώπινη φυσικότητα κάτω από την επιφάνεια της αντιανθρώπινα «προοδευτικής» επικρατούσας ιδεολογίας, που διαμορφώνει τις κυρίαρχες τάσεις των αστικών κοινωνιών. Ενδεχομένως να επιζεί και σήμερα, όπως μαρτυρούν σχόλια θεατών κάτω από video των συγκεκριμένων ταινιών στο Youtube.

Η υπεράσπιση της σωματικής ακεραιότητας και, κυρίως, η διαφύλαξη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι κάτι που η φιλελεύθερη πολιτεία της Δεξιάς και οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς θέτουν σε δεύτερη μοίρα. Για τον φιλελεύθερο, τον δεξιό, τον αριστερό, τον αναρχικό, για οποιονδήποτε έχει ως βάση της  πολιτικής του σκέψης τις θεμελιώδεις αρχές του Διαφωτισμού, ο κακώς νοούμενος ανθρωπισμός ταυτίζεται με την προτεραιότητα στην ευκαιρία του ατόμου για αυτοπραγμάτωση. Κάποιος μπορεί να δολοφονεί και να ασκεί σωματική βία για να αποκομίσει υλικά οφέλη ή απλώς για να διασκεδάσει με τον πόνο και την ταπείνωση του θύματος (όπως συμβαίνει πολλάκις σήμερα με την βία των ανηλίκων). Όμως ξέρει ότι, ακόμη και αν καταπατήσει την αξιοπρέπεια άλλων ανθρώπων στον έσχατο βαθμό, θα ως ασπίδα τις μοντέρνες και μεταμοντέρνες ιδέες που διαμορφώνουν το νεωτερικό νομικό και θεσμικό πλαίσιο.

Αριστεροί, δεξιοί, αναρχικοί και κομμουνιστές διαμορφώνουν μια κοινωνική συνθήκη και ένα νομικό πλαίσιο που δίνει την δυνατότητα στον κακοποιό να αναστοχαστεί τις πράξεις του και να βρει τον δρόμο προς το «καλό» ή το κοινωνικά αποδεκτό. Ακόμη και αν ο κόσμος της φυλακής είναι πεδίο στο οποίο η αστική υποκρισία διοχετεύει όλη την καμουφλαρισμένη ανάλγητη σκληρότητα που την διέπει, η αρχική ιδέα βάσει της οποίας κινείται ο νομοθέτης είναι σαφής. Το άτομο έχει προτεραιότητα σε σχέση με την κοινότητα και με το ήθος. Ακόμη και αν διαπράττει αίσχη ή προκαλεί ανείπωτο πόνο σε σώματα και εξευτελισμό στην αξιοπρέπεια άλλων ανθρώπων, η τιμωρία του (αν και όταν αυτή επιβληθεί) διαμορφώνεται βάσει της προτεραιότητας να βρει έναν καλύτερο δρόμο στην ζωή του.

Εμείς, όμως, δεν είμαστε ούτε δεξιοί, ούτε αριστεροί, ούτε προοδευτικοί, ούτε φιλελεύθεροι. Και κατανοούμε ότι, πράγματι, μπορεί ορισμένοι από τους κακοποιούς να βρουν, όντως, τον δρόμο προς την καλοσύνη αν γεράσουν, αν ωριμάσουν, αν σωφρονιστούν. Όμως, δεν είναι αυτή η προτεραιότητά μας. Δεν μας ενδιαφέρει και τόσο η πιθανότητα σωφρονισμού οποιουδήποτε ανθρώπου που για λόγους οικογενειακούς ή προσωπικούς έχει χάσει τον προορισμό της ζωής και καταλήγει να κακοποιεί συστηματικά ή ηδονοθηρικά συνανθρώπους του, αν μέχρι να επιτευχθεί ο σωφρονισμός ο θύτης έχει διασαλεύσει την κοινωνική συνοχή και έχει καταστρέψει τις ζωές αθώων ανθρώπων. Θεωρούμε ότι οι φορείς των προοδευτικών ιδεών πάσχουν από κάποια ιδεολογική διαστροφή που συγγενεύει με την ηθική έκλυση των κακοποιών, εφόσον δίνουν προτεραιότητα στην ατομικότητα του καθάρματος και όχι στην ατομικότητα του θύματος ή ακόμη περισσότερο στην κοινωνική συνοχή και στην αέναη αναπαραγωγή των μεγάλων ηθικών ανθρώπινων αξιών που διαφυλάσσει με ευλάβεια το σώμα της εθνικής παράδοσης.  

Εμείς είμαστε ρομαντικοί, αντιδιαφωτιστές και παραδοσιοκράτες. Είμαστε, ασφαλώς, και νεοφασίστες, σύμφωνα με την ορολογία του δημοσιογραφικού λόγου. Για αυτό αντιλαμβανόμαστε την έμφυτη ανθρωπιά που περιέχει ως πράξη η τιμωρία του καθάρματος. Για αυτό κατανοούμε την δυναμική αποκατάστασης της κοινωνικής ισορροπίας, που φέρει η πράξη εκδίκησης ενός αποτρόπαιου εγκλήματος. Για αυτό αναγνωρίζουμε το ένθεο περιεχόμενο μιας πράξης που υπερασπίζεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτά ακριβώς τα συμπεράσματα αναδύονται στις συνειδήσεις των ανθρώπων της κοινής γνώμης όταν απολαμβάνουν τον Κλιντ Ίστγουντ ή τον Τσαρλς Μπρόνσον στον κινηματογράφο. Όταν χειροκροτούν τον άντρα που πυροβόλησε τα κλεφτρόνια στον σταθμό του μετρό. Όταν διαβάζουν τις περιπέτειες του Ζορρό, του Μπάτμαν και το Κοράκι.

Ασφαλώς, η ιστορική εμπειρία μας διδάσκει ότι η κοινή γνώμη, ακόμη και όταν συλλαμβάνει ενστικτωδώς αλήθειες, δεν μπορεί τις αναλύσει περαιτέρω ή δεν έχει το σθένος να καταστεί ανατροπέας των συνθηκών που καθιστούν τις αλήθειες ανεκπλήρωτες. Αυτό μπορούν να το κάνουν οι ήρωες, σύμφωνα με τον ρομαντικό Καρλάιλ, ή και οι πρωτοπορίες, σύμφωνα με τα επαναστατικά ρεύματα των σοσιαλιστών. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε εμείς. Να δώσουμε, δηλαδή, θεωρητικό σχήμα και ξεκάθαρη πολιτική υπόσταση στην παραδοσιακή αλήθεια που έχει αλυσοδέσει ο φιλελεύθερος ορθολογισμός και η προοδευτική ατομικιστική (ψευδο) ηθική. Να κάνουμε πολιτική την παραδοσιοκρατία. Να πούμε ευθαρσώς γιατί αντιλαμβανόμαστε ότι ο κοινωνικός τιμωρός μπορεί να είναι ένα ευγενές πρόσωπο, υπό συγκεκριμένες περιπτώσεις, και όχι πάντοτε ένας διαταραγμένος εγκληματίας που απλώς αναπαράγει το χάος μασκαρεμένος σε φορέα αυτοδικίας.

Η ελληνική παράδοση είναι γεμάτη ιστορικά παραδείγματα αυτοδικίας. Ιδίως σε περιοχές όπως η Κρήτη και η Μάνη, Δεν είναι αυτό που θεωρώ πρότυπο ιδέας και συμπεριφοράς. Η «βεντέτα» μπορεί να εξαπολύσει ένα ασταμάτητο κοινωνικό χάος και να αποτελέσει συμπεριφορά διασάλευσης της δημόσιας τάξης. Το ελληνικό παράδειγμα δεν είναι πρότυπο και ο κύριος λόγος για αυτό είναι η μακρά παράδοση μιας ιδιότυπης αναρχίας στην ζωή του ελληνικού έθνους. Αυτή η ελευθερία της πολυκεντρικότητας ήταν ίσως μια από τις κατάρες του ελληνισμού. Από την αρχαιότητα η έλλειψη ενιαίας κρατικής αρχής οδήγησε τους προγόνους μας στην ρωμαϊκή σκλαβιά. Όταν, κατά τον μεσαίωνα, αποκτήσαμε ενιαίο κέντρο πολιτικής τάξης, στην πραγματικότητα, το κλέψαμε από τους Ρωμαίους. Η έλευση της τουρκοκρατίας μας επανάφερε σε μια κατάσταση έλλειψης δημόσιας τάξης. Δεν είναι αυτό ένα από τα στοιχεία της ελληνικής παράδοσης που επιλέγουμε για τον σχηματισμό της παραδοσιοκρατικής ιδεολογίας μας.

Η βεντέτα είχε να κάνει πρώτον με την έλλειψη ισχυρού κεντρικού πόλου δημόσιας τάξης και δεύτερον με την έλλειψη της μεταφυσικής ιδεολογικής συνοχής του -κατά τον Κονδύλη- μεσαιωνικού ιδεολογικού συντηρητισμού τον οποίο ενστερνίστηκε η ευρωπαϊκή αριστοκρατία. Ο συντηρητισμός της societas civilis ήταν ένας νεοπλατωνικός χριστιανισμός που διαμόρφωσε συνθήκες δημόσιας τάξης και συλλογικής οργανικότητας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, μέρος του οποίου κληρονομήθηκε στις νεότερες εποχές. Στην Ελλάδα δεν υπήρξε κάτι τέτοιο. Η πτώση της Πόλης και η κατάληψη των ελληνικών εδαφών σήμανε την γενίκευση του οθωμανικού χάους. Η βεντέτα ήταν απόρροια αυτού του χάους. Δεν ήταν αποκατάσταση τάξης ή δικαιοσύνη, μα ατελεύτητη ροή εγκλήματος.

Παρομοίως και στην παρούσα συνθήκη δεν υιοθετώ μια μονολιθική ηθικολογική καταδίκη της εκάστοτε ποινικής πράξης. Ο έμπορος ναρκωτικών μπορεί να είναι ένα κάθαρμα που εμπλέκεται σε δολοφονίες και άλλες αισχρές πράξεις. Μπορεί, όμως, και να είναι ένας άνθρωπος που κατέληξε ποινικός έπειτα από την αδυναμία του να ξεπεράσει ανυπέρβλητα αδιέξοδα της αστικής κοινωνίας. Δεν έρχεται ποτέ να δώσει ναρκωτικά σε κάποιους άλλους ανθρώπους με το ζόρι. Αυτοί στους οποίους πουλά τον θάνατο έχουν αποφασίσει να τον προσεγγίσουν. Δεν πρέπει να παραλείπουμε αυτή την λεπτομέρεια. Το σύστημα του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού, με τα δίκτυα πολιτιστικής διαμόρφωσης της νεολαίας που διαθέτει (μουσικά, καλλιτεχνικά ή άλλα), ίσως είναι περισσότερο ένοχο για την ραφιναρισμένα ύπουλη επιβολή των ναρκωτικών, ως μέρος του σύγχρονου life style, από έναν έμπορο ναρκωτικών που, πέρα από αυτή την ποινικά κολάσιμη πράξη, δεν εμπλέκεται σε άλλες ανήθικες δραστηριότητες.     

Δεν ισχύει το ίδιο, όμως, για έναν κλέφτη που προκειμένου να αποκομίσει συναισθηματικό ή υλικό όφελος κακοποιεί και εξευτελίζει συνανθρώπους του. Μερικά νεαρά τσογλάνια που θα σπάσουν στο ξύλο τυχαίους περαστικούς για να τους ληστέψουν ή θα μπουκάρουν σε σπίτια και πριν πάρουν την μπάζα τους θα κακοποιήσουν τους ενοίκους είναι σαφώς χειρότεροι εγκληματίες από τον έμπορο ναρκωτικών, για όσους κρίνουμε τα πράγματα βάσει του ήθους των παραδοσιακά ανθρώπινων αξιών. Γιατί προκαλούν μεγαλύτερο πόνο, πολλαπλή διασάλευση της δημόσιας τάξης και τεράστια φθορά στην αξιοπρέπεια ή την ψυχική υγεία των συνανθρώπων τους. Το γεγονός ότι παραμένουν ακόμη αρτιμελείς και ακμαίοι οι τύποι της συμμορίας του Αλβανού Λεκοτσάι αποτελεί ένα ακόμη όνειδος για το εθνοντροπιαστικό σύστημα εξουσίας της ύστερης μεταπολίτευσης και νοηματοδοτεί την πολιτική υπόσχεση εκ μέρους μας προς τα θύματα για την σωστή επανεξέταση της υπόθεσης, αν ποτέ ευλογήσει ο Θεός την πατρίδα μας και το αληθινό, ρομαντικό, εθνικιστικό κίνημα καταστεί η ισχυρότερη πολιτική δύναμη της χώρας.

Ένα από τα θέματα στο οποίο οφείλω να είμαι ξεκάθαρος είναι κι εκείνο της οπλοκατοχής. Στις ΗΠΑ η επιδερμικότητα του κατεστημένου φιλελευθερισμού αξιολογεί, σε αρκετές περιπτώσεις, ως δυνατότητα νόμιμης άμυνας τον ατομικό οπλισμό. Υποκρισία και συνηθισμένη προοδευτικάρια ψευτιά. Οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται για τα κέρδη των επιχειρήσεων πώλησης οπλισμού και τίποτε άλλο. Ακόμη και αν νομιμοποιηθεί η οπλοκατοχή, οι συμμορίες των κακοποιών θα είναι καλύτερα εξοπλισμένες από τον απλό πολίτη. Και, μάλιστα, με την βούλα της νομιμότητας. Η δύναμή τους έγκειται στην μαζικότητα και την συλλογική οργάνωση που ο μέσος πολίτης ενός φιλελεύθερου κράτους δεν μπορεί να αντισταθμίσει ακόμη και αν κουβαλά επάνω του πέντε πιστόλια. Μπορεί να τους αιφνιδιάσει, όπως έκανε ο Γκετς στο μετρό της Νέας Υόρκης. Αλλά, εφόσον συμβεί αυτό, η εμπειρία θα διδάξει τους υπόλοιπους κακοποιούς. Και στην επόμενη «φέρμα» τους, θα είναι κι αυτοί οπλισμένοι ή κατάλληλα προετοιμασμένοι.

Ο μοναχικός, απλός, νομοταγής πολίτης δεν μπορεί να νικήσει τους κακούς. Εκτός και αν έχει τις ικανότητες του Μπάτμαν και του Ζορρό. Εκτός και αν αποφασίσει να κάνει στόχο της ζωής του τις καταδρομικές εφορμήσεις εναντίον των κακοποιών, όπως έκανε ο κινηματογραφικός Τσαρλς Μπρόνσον. Ναι, ομολογώ ότι μου αρέσει να διαβάζω και να βλέπω τέτοιους άντρες στην λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Ασφαλώς, θα τους αξιολογούσα αναλόγως αν ζούσαν ανάμεσά μας (εδώ διαφωνώ με τον Αχιλλέα). Όμως, φοβάμαι ότι η εποχή μας τους έχει ξεχάσει κι αυτούς. Ο φιλελεύθερος υλισμός κάνει τις φασματικές μορφές των χάρτινων ηρώων αδύναμες, αχνές, μη ικανές να αφήσουν ίχνος στον κόσμο της υλικής εμπειρίας, όσο και αν φωτοβολούν στον κόσμο των ιδεών. Πλέον, ο «κοινωνικός τιμωρός» είναι μια ιδέα που οφείλει να ενσωματωθεί ως αίτημα και πολιτική πρακτική στην συλλογικότητα ενός λαϊκού κινήματος.  Η τιμωρία των καθαρμάτων μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσω της υπεράσπισης των κοινωνιών από εθνικιστικά κινήματα (εδώ συμφωνώ με τον Αχιλλέα). Από κινήματα που θα δίνουν προτεραιότητα στην δημόσια τάξη του συνόλου έναντι της υποτιθέμενης προστασίας του (ατόμου ως) πολίτη.    

Όπως συμβαίνει σε κάθε πτυχή του δημόσιου βίου, έτσι και στην ερμηνεία της εγκληματικότητας, ο φιλελευθερισμός και οι προοδευτικές ιδέες φανερώνονται ως εκφυλισμένοι αντίποδες της πρωταρχικά ανθρώπινης αντίληψης επί των πραγμάτων. Σε αυτό τον εκφυλισμό η φανταστική λογοτεχνία, ως ρεύμα που στην νεωτερική εποχή ξεπήδησε από την ευρύτερη κοσμοθεώρηση του Ρομαντισμού, έδωσε την απάντησή του. Κράτησε ζωντανό μέσα από απολαυστικά έργα το πρότυπο του μοναχικού τιμωρού.  Και μαζί του, την αίσθηση ότι υπάρχουν αξίες βαθιά ανθρώπινες που η καπιταλιστική νεωτερικότητα θέλει να ξεριζώσει από την ουσία των υπάρξεών μας και να δαιμονοποιήσει επικοινωνιακά. Θα της το επιτρέψουμε;

Σχόλια:

Ανώνυμος/η

Αυτό που περιγράφει το άρθρο λέγεται άναρχο τυραννία.

Σάββατο, 25 Απριλίου, 2026

Δημήτρης Αργασταράς

Ωραία αρθρογραφική συνεργασία. Ίσως σχετική και αυτή η ταινία...

https://cinedogs.gr/reviews/falling-down-1993/#sthash.J5qdWGvq.dpbs

Σάββατο, 25 Απριλίου, 2026

Σταμάτης

Μοιάζουν Τζιμάκο, αλλά έχουν την σημαντική διαφορά που παρουσιάζει σωστά το άρθρο το οποίο παραθέτεις. Ο πρωταγωνιστής του falling down δεν είναι κοινωνικός τιμωρός που επαναφέρει την τάξη μέσω της καθαρτικής κοινωνικά εκδίκησης. Είναι ένας τρελαμένος Αμερικανός, που σπέρνει το χάος.

Ο Μπρόνσον έπαιζε έναν χαρακτήρα αληθινά συντηρητικό. Με πλήρη έλεγχο της κατάστασης και οργανωμένο τρόπο σκέψης. Έναν ψυχρό εκτελεστή. Για αυτό άρεσε στους συντηρητικούς και τον αντιπαθούσαν οι φιλελεύθεροι, οι προοδευτικοί, οι αριστεροί κλπ. Έβγαινε στους δρόμους αναζητώντας κακούς όχι γιατί βρισκόταν εκτός εαυτού και αναζητούσε κάπου να ξεσπάσει. Αναζητούσε κακούς γιατί είχε ως προτεραιότητα της ζωής του να εκκαθαρίσει τα κοινωνικά παράσιτα που η νομοθεσία και η επικρατούσα κουλτούρα του αστικού κράτους κάλυπτε.
Ο Μπρόνσον έπαιζε ταινίες δράσης με ξεκάθαρες τομές καλού ή κακού.

Ο Ντάγκλας έπαιζε σε μια ταινία που κάτω από την δράση είχε κυρίως ψυχολογικό/ υπαρξιακό περιεχόμενο. Το καλό εκφραζόταν ως παθητική αποδοχή της διαφθοράς και ως ταπεινή απόπειρα αξιοπρέπειας από τον αστυνομικό του σεναρίου. Το κακό εκφραζόταν ως χαοτική οργή μιας θολωμένης κρίσης από τον κοινωνικό τιμωρό.

Στα έργα του Μπρόνσον ο κοινωνικός τιμωρός ήταν συγκροτημένος, συντηρητικός, σκληρός αλλά καλός και ηθικά αδαμάντινος. Στο falling down ο κοινωνικός τιμωρός ήταν χαοτικά ανεξέλεγκτος, αντιήρωας.

Η κάθε περίπτωση αντανακλούσε την ιστορική και πολιτική συνθήκη της εποχής της. Ο Μπρόνσον απευθυνόταν σε ένα όλο και αυξανόμενο συντηρητικό ρεύμα στην κοινωνία των ΗΠΑ των δεκαετιών του '70 και του '80, που δυστυχώς εκφυλίστηκε από την ρηγκανική Δεξιά. Ο Ντάγκλας στην λίμπεραλ αμερικανική κοινωνία της παγκοσμιοποίησης που έπρεπε να εξοικειωθεί με το τότε μοντέλο του οικουμενιστικού αμερικανισμού, ξεπερνώντας τον αντιρωσικό φόβο του ψυχρού πολέμου.

Ο πρωταγωνιστής του falling down αντανακλά τις συνέπειες από την πτώση του ψυχροπολεμικού ρεπουμπλικανισμού, ως κύριο ιδεολογικό σχήμα των ΗΠΑ, και της μετάβασης σε μια εποχή που τότε λανσαριζόταν ως το "τέλος της ιστορίας".

Σάββατο, 25 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

Ξύπνα ισλαμολάγνε Μαμούτο https://www.youtube.com/watch?v=lNNe0UdRZwI

Κυριακή, 26 Απριλίου, 2026

Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας

Να, λοιπόν, ένας λόγος να είμαστε περισσότεροι ήπιοι στην πολιτική διαφωνία μας με τους αριστερούς. Τουλάχιστον σε αυτό το θέμα συμφωνούμε.

Κυριακή, 26 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

Ζω για να δω τον σταμ να μιλάει σε σύναξη στο κΒΟΞ ...για Ρωμανό κράτος φασισμό σιωνισμό

Κυριακή, 26 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

Πολύ πιθανό,κάποτε μοίραζε ρομαντικές μπροσούρες σε μαγαζιά της πλατείας.

Κυριακή, 26 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

Δηλαδή ο Σταμάτης είχε το θάρρος να μοιράζει πολιτικό υλικό στο άντρο των αναρχικών; Άρα είχε το θάρρος και τη τόλμη που δεν είχαν ποτέ οι εθνικιστές της γενιάς του Πολυτεχνείου εδώ και 50 χρόνια. Κοπλιμέντο του κάνεις αυτή τη στιγμή.

Δευτέρα, 27 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

Δεν μοίραζε πολιτικό υλικό απολιτικό ρομαντικό μοίραζε δεν είναι βλάκας.

Τρίτη, 28 Απριλίου, 2026

Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας

Απολίτικο και ρομαντικό δεν γίνεται Αριστοτέλη. Ο Ρομαντισμός συγχωνεύει το πολιτικό, με το ηθικό και το αισθητικό στοιχείο.

Πάντως είσαι πάλι αντιφατικός για κάποιον που βλέπει τον ε/ς ως "αισθητική βίου".

Τρίτη, 28 Απριλίου, 2026

Δεξιό εξτρέμ

Τέταρτη απόπειρα δολοφονίας κατά Τραμπ!
Το 'τσιράκι' των καπιταλιστών και του Βαθέως Κράτους έχει δεχθεί περισσότερες απόπειρες δολοφονίας από όλους τους ηγέτες στον κόσμο αυτή την στιγμή, αθροιστικά.
Έγινε επίσης, το 2024, ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ ο οποίος επιχειρείται να δολοφονηθεί ως υποψήφιος, πριν καν χρηστεί πρόεδρος.
Και ο πρώτος εν ενεργεία μετά από 45 χρόνια μετά τον Ρίγκαν το 1981, όταν αντιπρόεδρος των Ρεπουμπλικάνων ήταν ο Τζώρτζ Μπους ο πρεσβύτερος.

Κυριακή, 26 Απριλίου, 2026

Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας

Αν ήθελαν όντως να τον σκοτώσουν οι μυστικές υπηρεσίες και το βαθύ κράτος, να είσαι βέβαιος ότι θα το είχαν πετύχει. Όπως συνέβη σε άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις. Το ότι θέλουν να τον πυροβολήσουν λαλημένοι λίμπεραλς δεν αναιρεί ότι είναι ο πιο επικίνδυνα συστημικός Αμερικανός πρόεδρος των τελευταίων ετών.

Κυριακή, 26 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

Πρώτη φορά βλέπω φιλοκομμουνιστές ρομαντικούς.

Κυριακή, 26 Απριλίου, 2026

Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας

Τι να πούμε κι εμείς που πρώτη φορά βλέπουμε φιλοεβραίους εθνικοσοσιαλιστές. Έχετε γίνει το τσίρκο της οικουμένης.

Ρομαντικοί κομμουνιστές υπήρξαν, στο μεταξύ. Λίγοι σε σχέση με εμάς αλλά υπήρξαν. Άνοιξε και κανένα βιβλίο ρε Καλέντζη.

Δευτέρα, 27 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

Είμαστε πιο βαθιά κόκκινοι από τους κόκκινους, όπως έλεγε κι ο Ράσκιν. Ξέρεις, αυτός που τον αποκάλεσαν τον "πρώτο φασίστα της Ιστορίας". Για περισσότερα διάβασε τον "Παραδοσιοκρατικό Σοσιαλισμό" από τις εκδόσεις Κλέος.

Δευτέρα, 27 Απριλίου, 2026

Αυτοκράτωρ

"Για περισσότερα διάβασε τον "Παραδοσιοκρατικό Σοσιαλισμό" από τις εκδόσεις Κλέος."

Θα ήθελα να προμηθευτώ ένα αντίτυπο από το συγκεκριμένο βιβλίο. Με ενδιαφέρει βαθιά. Πού βρίσκεται η έδρα του εκδοτικού οίκου ΚΛΕΟΣ ώστε να προσέλθω άμεσα προκειμένου να το αποκτήσω; Ευχαριστώ.

Δευτέρα, 27 Απριλίου, 2026

Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας

Οφείλουμε να σε ενημερώσουμε περί της φορολογικής και εμπορικής νομοθεσίας, Αριστοτέλη. Ένας εκδοτικός οίκος δεν δικαιούται να πουλά βιβλία στην λιανική. Μόνο να προμηθεύει καταστήματα λιανικής και χονδρεμπόρους.

Οι εκδότες που μπορούν και να πουλήσουν έχουν διπλό ΚΑΔ. Εκδότη και πωλητή λιανικής. Είναι διαφορετικό το νομικό και το εκδοτικό καθεστώς.

Συνεπώς, αρκέσου στα βιβλιοπωλεία.

Τρίτη, 28 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

Γιατί του το χαλάς ρε mod; Ήθελε το αγόρι να ανεβάσει την διεύθυνση στο indy μπας και γίνει καμιά καλή φάση. Ο μεγαλύτερος συνεργάτης της antifa. Αυτός που ακούει στο όνομα Αριστοτέλης Λεμούριος Ερβίς του Κενταύρου το γένος Λάουρα.

Τρίτη, 28 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

κοπριτης (ρουφιανευοντας) εδω...κυβερνητικο τρολ στην μπουζου:

Ένας ένας και με την σειρά παιδιά! Όλοι θα πάρετε...

Σε δώδεκα μήνες φυλακή και πρόστιμο 1.000 ευρώ καταδικάστηκε το τρολ "Georghy Zhukov" του Χ για συκοφαντική δυσφήμιση της δικηγόρου Ιωάννας Κούρτοβικ.

Το τρολ αποδείχθηκε πως είναι ο πρώην αστυνομικός Θεοδόσης Μούγιος ο οποίος αποτάχθηκε από την Αστυνομία λόγω καταδικών- υπεξαίρεση, απιστία , πλαστογραφία.

Βέβαια δεν πήγε χαμένος αφού μετά διορίστηκε ειδικός σύμβουλος του υφ. Εσωτερικών Θ.Λιβάνιου, ενώ για ένα διάστημα εργαζόταν και για την εταιρεία δημοσίων σχέσεων Blue Skies, την εταιρεία που στεγάζει κεντρικά πρόσωπα του μηχανισμού προπαγάνδας της ΝΔ.

Συγκεκριμένα η Blue Skies των Θωμά Βαρβιτσιώτη και Γιάννη Ολύμπιου απασχολεί από το 2018 τους διαχειριστές της «Ομάδας Αλήθειας», καθώς και εργαζόμενους στην επικοινωνία και στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας και του Μαξίμου.

Τα καλύτερα παιδιά μαζεύει αποδεδειγμένα ο Μητσοτάκης για να πουλάει σανό και προπαγάνδα στον ελληνικό λαό!

https://scontent-ams2-1.xx.fbcdn.net/v/t39.30808-6/682124295_3166810996841873_3090905540334888909_n.jpg?_nc_cat=104&ccb=1-7&_nc_sid=7b2446&_nc_ohc=_A11xCbpB8QQ7kNvwF_4hYv&_nc_oc=AdpQgL_XK3u4KE8vebSbb-PZpbKK3iW5Wk5WNREbu1z-xOxQmnCCY2vLBA0KOxJKUlI&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent-ams2-1.xx&_nc_gid=9SgsaqVAAVxAASdYESLsVQ&_nc_ss=7b2a8&oh=00_Af11xRWEZNLiHNdGVzBe9hXaJvlg7Lomwr4PdDwp0GGUYA&oe=69F5C075

και ετσι ο Λεμουριος καθαριζει επικριτες και συκοφαντες του εδω περα που προσπαθουν να απαγορευσουν και την ανωνυμια! ετσι παραπανω ανωνυμε; ο επομενος τωρα...

-Λεμουριος τρολιστας

Δευτέρα, 27 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

Απόστολε είσαι δώρο για τον χώρο, που θα ήμασταν χωρίς εσένα στα δέντρα να μαζεύουμε βελανιδιά εσύ μας ξεβλαχεψες

Τρίτη, 28 Απριλίου, 2026

Αντίνοος

Flammentrupp, περίπτωση που δεν το γνωρίζεις, να σε ενημερώσω ότι οι αλογοουρές και τα ροκ μπλουζάκια με φρικαλέα εικαστικά δεν αρμόζουν σε ανθρώπους της ηλικίας σου. Δεν είσαι δα και κανένα τεκνό...

Εκτός κι αν σκοπεύεις να αποκτήσεις μοτοσυκλέτα Harley-Davidson στα γεράματα για να οργώνεις τους επαρχιακούς δρόμους της Γραικίας ως άλλος easy rider!

Τρίτη, 28 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

--Νέες εργασιακές ευκαιρίες για τον Λεμούριο από την κυβέρνηση.
https://www.newsit.gr/ellada/i-eyp-psaxnei-talenta-stin-kainotomia-mesa-apo-ton-1o-marathonio-national-security-innovation-challenge/4660917/--

κοπριτης (απαντητικα) εδω...καπου τα εχεις μπερδεψει φιλε...ο Κωστας Πλευρης καποτε σε εκπομπη του ειχε πει οτι θα ηταν μεγαλη του τιμη να εργαστει στην ΕΥΠ για τις γνωστες παπατζες περι εθνικης ασφαλειας κ.λ.π....ο Λεμουριος απο την αλλη τι λεει: τιμη μου να δουλεψει η ΕΥΠ για μενα!!! το καθεστως να υπηρετησει τις δικες μου οι ιδεες και οχι εγω τις αντεθνικες δικες του, οπως επι παραδειγματι επαιρνε αναφορα απο ρουφιαους του για το ποιον των διαδηλωτων κατα τη διαρκεια της πανδημιας...εθνικη ασφαλεια σε πολυεθνικο και αντεθνικο κρατος οχι μονο αποτελει αντιφαση, αλλα ανεκδοτο χωρις Τοτο! συνεπως, ας ψαξει η ΕΥΠ αλλου για κοροϊδα και χρησιμους ηλιθιους για να υπηρετησουν τα εβραιοσιωνιστικα και νεοταξικα αφεντικα της...γιατι ακομα και μεσα απο τη μπουζου ειναι επικινδυνος ενας ομοερωτικος Λεμουριος για τους πραιτωριανους της αμα πεσουν στα πλοκαμια του:

https://www.youtube.com/watch?v=6ZWQ5izW9G8

γελατε Μαμουτε γελατε...

-Λεμουριος τρολιστας

Τρίτη, 28 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

Είναι επιμελής με το αρχείο του ο Αρης. Η συγγραφή σχολίων είναι οξεία νοητική άσκηση και είναι ανεπίτρεπτο όταν τα κόβετε ή τα σβήνετε. Δεν σέβεστε τον μόχθο ενός Ανδρός που έχει αφιερώσει την Ύπαρξή του στο διαδίκτυο.

Πέμπτη, 30 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

Είναι εγκληματικό όταν κάποιος έχει αφιερώσει ιερό χρόνο εργασίας με μόχθο για να γράψει ένα ανώνυμο σχόλιο εντρυφώντας σε μια νέα προσωπικότητα, με ένα νέο ένδυμα νοητικό και μη, κάτι παραπάνω από απλή ηθοποιία, κάτι που απαιτεί ταλέντο σπάνιο κάτι δύσκολο και μάλλον ακατόρθωτο για τους πολλούς να έρχεται ένας Μαμούτος και να το κόβει στερώντας από τον καλλιτέχνη την ταπεινή ικανοποίηση της δημοσίευσης του έργου του και την αλληλεπιδραση με τον εαυτό του. Γιατί μόνο όταν δημοσιευτεί αλληλεπιδρά, εάν του το κόψεις είναι ήττα. Αλλά είναι ανίκητος.

Πέμπτη, 30 Απριλίου, 2026

Ανώνυμος/η

Όταν ένας ΑΗΚ έχει συγγράψει την RIDDARASAGA, το ανώτατο όλων των Σκανδιναυικών επών που ξεπερνά ακόμη και τον Όμηρο ενώ την ίδια στιγμή είναι πληρεξούσιος ειδικός διπλωματικός διαπραγματευτής της Περσίας στο Ισλαμαμπάντ σε απευθείας σύνδεση με τον Πρόεδρο Τραμπ και το επιτελείο του, πιστεύεις θα καθόταν να γράφει σχόλια σε ένα διαδικτυακό χαμαιτυπείο;

Παρασκευή, 01 Μαΐου, 2026

Ανώνυμος/η

Παρά τα ψέματα και τις ψευδαισθήσεις μεγαλείου τον παραδέχομαι γιατί έκτισε προσεκτικά την εικόνα του όλα τα χρόνια και μόνο τώρα στα τελευταία του έγινε αντιληπτό στον ευρύτερο χώρο ότι πρόκειται για παπάτζα. Στραβοπάτησε τότε στο ιστολόγιο του Λευτέρη και τον πήρε από κάτω...
Παραμένει πάντως η μόνη σοβαρή προσωπικότητα του χώρου αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει εναλλακτική.

Σάββατο, 02 Μαΐου, 2026

Ανώνυμος/η

Κάνεις πολύ μεγάλο λάθος φίλε μου! Κάποιοι τα ήξεραν και τα έγραφαν πολύ πριν εκτεθεί στον Πανούση. Αλλά τότε δεν θέλατε να ακούσετε το παραμικρό για την "μόνη σοβαρή προσωπικότητα του χώρου".

Κυριακή, 03 Μαΐου, 2026

Ανώνυμος/η

πλεον έψει αποκαλυφθεί πόσο ψεύτικος είναι. Ας είναι καλά κάποιοι που σκιαγράφησαν τις μεθόδους του

Κυριακή, 03 Μαΐου, 2026

Ανώνυμος/η

Έχει κάποια πραγματική βάση η σύνδεση Νοβάλις και Ιεράς Συμμαχίας που γίνεται συχνά; Αν ο Νοβάλις πέθανε το 1801, και αν το κύριο γραπτό του που κατηγορείται για προαναγγελία της Ιεράς Συμμαχίας δεν δημοσιεύτηκε ως το 1826, πώς γίνεται αυτή η σύνδεση; Ότι διάβασαν οι Γκεντς και Σλέγκελ τη Χριστιανοσύνη, πήγαν μετά στην αυλή του Μέτερνιχ, τού τη σύστησαν, κι αυτός τάχα την έκανε πράξη; Κάτι πιο χειροπιαστό από αυτό υπάρχει;

Ρωτάω γιατί αυτή η υποτιθέμενη σύνδεση έγινε αιτία να απορριφθεί ο Νοβάλις ως "κοσμοπολίτης θεοκράτης" την εποχή του Γ' Ράιχ (επισυνάπτω και τρία κείμενα από το Γ' Ράιχ που λένε ότι το γραπτό για τη Χριστιανοσύνη ήταν άμεσος ιδεολογικός πρόδρομος της Ιεράς Συμμαχίας):

"Das ist in flüchtiger, aber nicht mißverständlicher Skizze das Programm eines religiös-kirchlichen Kosmopolitismus und seines Primates auch auf politischem Gebiete. Es ist ein Vorspiel und Seitenstück zu den Theorien de Maistres, Bonaids und — so hat schon Dilthey erkannt — der heiligen Allianz. Immer ist es ja noch etwas anderes, wenn die Katholiken Bonald und de Maistre und wenn der zwar katholisierende, aber im letzten Grunde pantheisierende Protestant Novalis von Kirche und Hierarchie und von ihrem Berufe zur Leitung der christlichen Staatenwelt sprechen."

(Αυτό είναι, σε μια σύντομη αλλά σαφή περιγραφή, το πρόγραμμα ενός θρησκευτικού-εκκλησιαστικού κοσμοπολιτισμού και η πρωτοκαθεδρία του και στην πολιτική σφαίρα. Είναι ένα προοίμιο και αντίστοιχο των θεωριών του de Maistre, του Bonald και -όπως ήδη αναγνώρισε ο Dilthey- της Ιεράς Συμμαχίας. Είναι αλλιώς όμως να το κάνουν οι Καθολικοί Bonald και de Maistre, και αλλιώς ο Προτεστάντης Novalis, να μιλάει για την Εκκλησία και την ιεραρχία της και για την κλήση τους να κυβερνήσουν τον χριστιανικό κόσμο.)

Friedrich Meinecke - Weltbürgertum und Nationalstaat (1936)

"Was Novalis hier in der vom christlichen Mittelalter gelebten Idee Europa“ faktisch erschaut, ist letzten Grundes ein politisches Ideal, aber das politische Ideal, was er erschaut, steht unter der Herrschaft der Religion. Die Religion soll die Menschheit beherrschen, aber sie soll sie wirklich beherrschen, nicht nur in einzelnen religidsen Individuen, sondern in Form eines von christlichem Geiste getragenen und ausbalancierten Staatensystems. Was hier verkiindet wird, ist der Gegenwurf gegen die FranzésischeRevolution und gegenden Macchiavellismus neuzeitlicher Realpolitik“. Es ist die Idee der Heiligen Allianz."

(Αυτό που οραματίζεται στην πραγματικότητα εδώ ο Νοβάλις στην ιδέα της «Ευρώπης» όπως βιώνεται από τον χριστιανικό Μεσαίωνα είναι τελικά ένα πολιτικό ιδανικό, αλλά το πολιτικό ιδανικό που οραματίζεται υπόκειται στην κυριαρχία της θρησκείας. Η θρησκεία έχει ως στόχο να κυβερνά την ανθρωπότητα, αλλά να την κυβερνά πραγματικά, όχι μόνο μέσω μεμονωμένων θρησκευτικών μορφών, αλλά και με τη μορφή ενός κρατικού συστήματος που φέρει και εξισορροπεί το χριστιανικό πνεύμα. Αυτό που διακηρύσσεται εδώ είναι το αντεπιχείρημα στη Γαλλική Επανάσταση και στον Μακιαβελισμό της σύγχρονης «Ρεαλπολιτίκ». Είναι η ιδέα της Ιερής Συμμαχίας.)

H. A. Korff - Geist der Goethezeit (1940)

"Das universale Streben, das in Novalis Essay ,Die Christenheit oder Europa' in einer religiösen Macht das Höhere, Vermittelnde über den Staaten sieht, als ein Idealbild nur, hat damit der Heiligen Allianz vorgearbeitet, für die auch Franz von Baader sich bemüht hat."

(Η καθολική επιδίωξη, η οποία στο δοκίμιο του Νοβάλις «Χριστιανοσύνη ή άλλως Ευρώπη» βλέπει σε μια θρησκευτική δύναμη την ανώτερη, μεσολαβητική πάνω από τα κράτη, ως μια ιδανική εικόνα, άνοιξε το δρόμο για την Ιερή Συμμαχία, για την οποία εργάστηκε και ο Φραντς φον Μπάαντερ.)

Paul Kluckhohn, Das Ideengut der deutschen Romantik (1941)

Τετάρτη, 29 Απριλίου, 2026

Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας

Ο Νοβάλις είχε μεταστραφεί στον Καθολικισμό. Το Χριστιανοσύνη ήταν μια άτυπη καθολική απάντηση στο προτεσταντικό ρομαντικό μανιφέστο του Σλαιερμάχερ. Όσον αφορά τους θεωρητικούς του NSDAP, τα έχουμε γράψει εκατό φορές. Ήταν το αδύνατο σημείο του κινήματος. Εδώ έκαναν την αισχρότερη λαθροχειρία της νεότερης ιστορίας ενσωματώνοντας τον Νίτσε στις κομματικές αφηγήσεις. Στην λεπτομέρεια που αφορά τον Νοβάλις απορείς;

Τετάρτη, 29 Απριλίου, 2026