του Σταμάτη Μαμούτου
Είναι δύσκολο να
απαντηθεί το ερώτημα αν οι σημερινοί Foreigner αποτελούν «κανονικό» συγκρότημα
ή tribute μπάντα. Αν θέλουμε να είμαστε ουσιαστικοί ίσως προσανατολιστούμε προς
το δεύτερο ενδεχόμενο. Από την άλλη, o Mick Jones χρησιμοποιεί την εξής πατέντα
για να κρατά το όνομα του συγκροτήματος ενεργό και να καμουφλάρει το tribute
υπόβαθρό της: Επιλέγει μουσικούς με τους οποίους έχει συνεργαστεί επί σειρά
ετών και, όταν η υγεία του το επιτρέπει, δίνει μια συναυλία μαζί τους.
Προσφέρει, έτσι, σε αυτούς τους μουσικούς το βάπτισμα του κανονικού μέλους
(εφόσον παίζουν μουσική μαζί του υπό τον τίτλο του συγκροτήματος Foreigner) και
μετά αποσύρεται για την ανάπαυση που απαιτεί η κλονισμένη υγεία του. Οι
υπόλοιποι μουσικοί, όμως, συνεχίζουν να δίνουν ζωντανές παραστάσεις,
χρησιμοποιώντας το όνομα Foreigner. Με αποτέλεσμα, μολονότι στην σύνθεση δεν
υπάρχει κανένα από τα ιστορικά μέλη του συγκροτήματος, οι νεότεροι μουσικοί να
περιοδεύουν με το λογότυπο και το επικοινωνιακό δυναμικό των Foreigner και όχι
ως tribute σχήμα.
Επικοινωνιακή στρατηγική
ή πραγματικότητα του παρόντος (τα μέλη της τωρινής σύνθεσης μπορεί να μην ήταν
στις θρυλικές συνθέσεις των δεκαετιών του ΄80 ή του ’90 αλλά έχουν αρκετά
χρόνια στις μεταγενέστερες συνθέσεις των Foreigner από την δεκαετία του 2000 κι
έπειτα); Ο καθένας όπως το κρίνει. Είναι αναμενόμενο να διίστανται οι απόψεις.
Συμβαίνει και στην Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.
Όταν πρότεινα στα παιδιά
της Λέσχης να πάμε στην συναυλία τα περισσότερα αρνήθηκαν, υποστηρίζοντας ότι
αυτοί που θα βλέπαμε δεν θα ήταν πραγματικά οι Foreigner. Δεν κάνουν λάθος.
Έτσι έχουν τα πράγματα. Ωστόσο, η δική μου εκτίμηση ήταν ότι αν περιμέναμε να
δούμε τους αυθεντικούς Foreigner δεν θα γινόταν ποτέ εφικτή αυτή η ευχή. Γιατί
οι αυθεντικοί Foreigner είτε εμφανίζονται σε μια συναυλία ανάμεσα στα υπόλοιπα
νέα μέλη κάθε πέντε χρόνια λόγω θεμάτων υγείας, είτε έχουν αποσυρθεί εδώ και
δεκαετίες (πάλι λόγω θεμάτων υγείας). Υπό αυτό το σκεπτικό αποφάσισα να
παρακολουθήσω την πρώτη συναυλία των (τωρινών) Foreigner στην Ελλάδα, που πραγματοποιήθηκε το
περασμένο Σάββατο στο γήπεδο τένις του ΟΑΚΑ. Ούτως ή άλλως, υπήρχε η δυνατότητα
του φθηνού εισιτηρίου (30 ευρώ). Τριάντα ευρώ για να δούμε (έστω αυτούς) τους
Foreigner και τον Κώστα Τουρνά να ανοίγει την συναυλία τους δεν ήταν κακή
προσφορά.
Έφτασα στον συναυλιακό
χώρο αφότου είχε ανέβει στην σκηνή ο Τουρνάς με το συγκρότημά του. Ο χώρος του
γηπέδου τένις είναι εξαιρετικός για συναυλίες. Οι εξέδρες του βρίσκονται κοντά
στην σκηνή και προσφέρουν καλή θέα. Ο ήχος διαχέεται στον χώρο ιδανικά.
Οι εξέδρες και η αρένα
γέμισαν σταδιακά με πέντε χιλιάδες θεατές. Αναμφίβολα, οι Foreigner θα μπορούσαν
να χαρακτηριστούν ως η μπάντα με τους Έλληνες ακροατές ροκάδες των βορείων
προαστίων. Τουλάχιστον σε ό,τι είχε να κάνει με την προχθεσινή συναυλία, ο
μέσος όρος της ηλικίας πρέπει να ήταν λίγο άνω των πενήντα ετών. Ενώ και η
ταξική προέλευση των περισσότερων έδειχνε μεσοαστική.
Ίσως αυτό το δεδομένο, ίσως η απαράδεκτη νοοτροπία των διοργανωτών, ίσως και τα δύο αυτά συνδυαστικά, συνέβαλαν σε μια ακόμη αποψίλωση της μαγκιάς και της δυναμικής του παλιού rock κινήματος. Μπορεί να γνωρίζουμε άπαντες ότι το rock και το heavy metal γίνονται καθημερινά μουσικές επιλογές των μεσήλικων και σε κάποιες περιπτώσεις των ηλικιωμένων. Οι νέες γενιές είναι χαμένες οριστικά στο πεδίο της αισθητικής και της μαζικής κουλτούρας. Φαίνεται ότι τίποτα δεν μπορεί να αναστρέψει τον εκφυλισμό τους στα κανάλια της παγκοσμιοποιημένης υπανθρωπιάς (επιτρέψτε μου τον όρο). Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε την γελοιοποίηση ενός θρυλικού κινήματος, όπως είναι το rock. Τουλάχιστον, οι Foreigner δεν το έκαναν και οφείλω να τους βγάλω το καπέλο.
Τι εννοώ; Ομολογώ ότι
αισθάνθηκα άσχημα όταν εισερχόμενος στο γήπεδο είδα ότι η αρένα ήταν γεμάτη με
αριθμημένα καθίσματα. Μάλιστα! Εκεί φτάσαμε. Κάποτε τα εισιτήρια στην αρένα
ήταν τα φθηνότερα εφόσον προϋπέθεταν ότι οι θεατές θα ήταν όρθιοι. Για αυτό τα
αγόραζαν οι νεαροί και οι ένθερμοι. Οι οικονομικά ασθενέστεροι αλλά και
φανατικότεροι. Αργότερα ξεκίνησαν να γίνονται ακριβότερα και να τέμνουν τις
αρένες σε σημεία πρόσβασης. Στην αρχή με πρόσχημα το ότι οι φανατικότεροι
έβρισκαν τον τρόπο να αγοράσουν τα εισιτήρια των πρώτων σειρών, ακόμη και αν
προέρχονταν από οικονομικά ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα. Σταδιακά έγιναν
ακόμη πιο ακριβά, αλλοιώνοντας την κοινωνική σύνθεση της αρένας εφόσον
μπορούσαν να τα αγοράσουν μόνο εύποροι ή μεσήλικες. Φτάσαμε, τελικά, στο σημείο
να δοθούν οι αρένες στους μεγαλοαστούς και να γεμίσουν με καρέκλες; Η
μπουζουκοποίηση (εννοώ την κακουγουστιά των νυχτερινών κέντρων διασκέδασης του
trend και όχι την λαϊκή μουσική που σέβομαι απεριόριστα) ισοπέδωσε τα πάντα,
καβαλώντας στην ράχη του τριτοκοσμικού ευρωπαϊσμού; Έτσι φαίνεται.
Όπως και να έχει, βρήκα
την θέση μου στην κερκίδα και άρχισα να παρακολουθώ την συναυλία. Ο Τουρνάς
είναι αγέραστος. Σαν να μην έχει περάσει μια μέρα από την τελευταία φορά που
τον είδα στο Κύτταρο πριν οκτώ ή εννιά χρόνια. Δεν ξέρω γιατί επιλέγει να
παίζει τα τραγούδια του σε υποτονικές pop εκτελέσεις ή γιατί αφήνει εκτός του
set list ύμνους των πρώτων δίσκων. Όταν αποφασίζει να γεμίσει με την ηλεκτρική
κιθάρα τις εκτελέσεις και να παρουσιάσει τις παλιές progressive συνθέσεις του
είναι εξαιρετικός. Ο συγκεκριμένος συναυλιακός χώρος του πήγαινε. Ταίριαζε με
το μουσικό του ύφος. Τον απολαύσαμε, λοιπόν, σε τραγούδια όπως τα «Όμορφη», «Τι να μας κάνει η νύχτα», «Ο πιο
καλός τραγουδιστής», «Στιγμές», «Όπου φυσάει ο άνεμος», «Άναψε φωτιά», «Άνθρωπε
αγάπα», «Κυρίες και κύριοι», «Ήλιε μου, ήλιε μου», «Μην της το πεις».
Η εμφάνιση του Κώστα
Τουρνά ολοκληρώθηκε κάπου δέκα λεπτά πριν την ώρα που είχε ανακοινωθεί ότι θα
εμφανίζονταν οι Foreigner. Το στάδιο γέμισε και η μεγάλη στιγμή έφτασε. Οι
Foreigner ανέβηκαν στην σκηνή και μελωδίες όπως εκείνες των «Double vision» και
«Head games» άρχισαν να γεμίζουν τα αυτιά μας. Οι μουσικοί του συγκροτήματος
έδειξαν αμέσως ότι ήταν σε εξαιρετική φόρμα και σε άριστη φυσική κατάσταση. Ο
τραγουδιστής Luis Maldonado είναι ένας rock star παλιάς στόφας. Γεμάτος
ενέργεια, διονυσιακή πόζα και σε συνεχή επαφή με το κοινό, μας γύρισε στις
μέρες του παλιού καλού rock. Αξίζει ένα εύγε και για έναν ακόμη λόγο. Δεν
μασάει τα λόγια του. Δεν δρα υπολογιστικά. Είχε το θάρρος να πει από την σκηνή
ότι ζούμε σε έναν κόσμο που όλα πάνε κατά διαόλου, που φοβάται να βλέπει την
κόρη του να μεγαλώνει σε αυτόν και ότι αν δεν σφυρηλατήσουμε μια κινηματική
αλληλεγγύη ως λαϊκή βάση η κατάσταση θα γίνει ακόμη χειρότερη για εμάς.
Είχε την παρρησία να
σχολιάσει τους θεατές των πρώτων σειρών και των ακριβών εισιτηρίων, βλέποντάς
τους να σκρολάρουν με τα κινητά τους (συγκεκριμένα είπε στους θεατές, «παιδιά,
αν θέλετε να μάθετε τα νέα της ημέρας ρωτήστε τον κύριο στην δεύτερη σειρά με
την μαύρη μπλούζα, διαβάζει το κινητό του από την στιγμή που βγήκαμε στην
σκηνή»).
Πάνω απ’ όλα, σταμάτησε
ένα τραγούδι στην μέση λέγοντας ότι οι Foreigner είναι μια rock μπάντα που
θέλει να παίξει σε ένα κοινό με την φήμη του ελληνικού και όχι σε μια αρένα
γεμάτη καθίσματα. Κάλεσε τους θεατές να πετάξουν στην άκρη τις καρέκλες, να
σηκωθούν και να πλησιάσουν την σκηνή. Κι έτσι έγινε. Σε λίγα λεπτά η αρένα πήρε
την μορφή που έπρεπε (με μόνη παραφωνία τα υπερβολικά αυστηρά μέτρα της ομάδας
security με τους «φουσκωτούς», που μάλλον είχαν όνειρο της ζωής τους να γίνουν
τροχονόμοι και έβγαλαν τα απωθημένα τους στους θεατές. με διαρκείς
παρεμβάσεις). Μετά απ’ όλα αυτά ακόμη κι αν ο Maldonado ήταν άφωνος θα είχε
κερδίσει την αναγνώριση του κάθε αυθεντικού rocker. Πόσο μάλλον που είναι και
καλός μουσικός.
Η συναυλία συνεχίστηκε σε πολύ δυνατούς ρυθμούς με τραγούδια όπως τα
«Cold as ice», «Waiting for a girl like you», «Blue morning, blue day»,
«Urgent», «Juke box hero», «Long Long way from home», «I want to know what love
is» και «Hot Blooded». Δεν
κατάλαβα γιατί επέλεξαν να διασκευάσουν το «Bridge over troubled water» των
Simon and Garfunkel αντί να προσθέσουν δικούς τους ύμνους όπως το «Say you
will» στο set list.
Αν δεν είχαν κάνει αυτή
την παράδοξη επιλογή και αν δεν αρκούνταν σε ένα κλασικά αναμενόμενο χρονικό
πλαίσιο μιάμισης ώρας στο set τους, ίσως και να μιλούσαμε για μια από τις τρεις
κορυφαίες συναυλίες της χρονιάς. Όπως εξήγησαν, θα παίζουν σε κάθε συναυλία της
περιοδείας τους ένα ελαφρώς διαφοροποιημένο set list, προκειμένου να
ανανενώνουν το ενδιαφέρον. Ωστόσο, καλύτερα θα ήταν να αυξήσουν κατά δέκα με
δεκαπέντε λεπτά τον χρόνο των συναυλιών τους για να χωρέσουν σε κάθε τους
εμφάνιση τα τραγούδια που όλοι οι ακορατές τους θέλουν να ακούνε. Δυστυχώς,
αυτό ήταν το μοναδικό αρνητικό σημείο μιας εξαιρετικής κατά τα άλλα ζωντανής
εμφάνισης.
Σχόλια:
"Η φιλοσοφική θέση του Νίτσε, ιδιαίτερα η οξεία κριτική του στη χριστιανική ηθική, συχνά συνδέεται με έναν αντικαπιταλιστικό Ρομαντισμό, ο οποίος διαπερνά την παθιασμένη διαμαρτυρία της ψυχής ενός αναζητητή της αλήθειας ενάντια στην ηθική μισαλλοδοξία και την υποκρισία των αστών, των "φιλισταίων". Αναμφίβολα, δέχτηκε ρομαντικές επιρροές στα νιάτα του. Αυτό αντικατοπτρίζεται σαφώς στα πρώιμα έργα του, ιδιαίτερα στην ποίησή του. Μια πινελιά Ρομαντισμού μπορεί επίσης να γίνει αισθητή στα μεταγενέστερα φιλοσοφικά του έργα. Αυτό, φυσικά, δεν οφείλεται αποκλειστικά στην επιρροή των ιδεών των Σοπενχάουερ, Βάγκνερ, Σίλερ, Χέλντερλιν και ούτω καθεξής. Υπάρχουν επίσης αντικειμενικοί λόγοι: Η αδυναμία διάκρισης εποχών ανάλογα με τα κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά και διάλυσης του ιστού των ιστορικών αιτιών και συνεπειών οδηγεί αναπόφευκτα, εάν η πραγματικότητα δεν γίνει δεκτή άνευ όρων, σε μια ρομαντική εξιδανίκευση του παρελθόντος, στην οποία αναζητείται ένα ανάλογο του μέλλοντος, τόσο ιδανικά όσο και εννοιολογικά προβλεπόμενο. Η απόρριψη της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων ενέπνευσε τους Ρομαντικούς να εξιδανικεύσουν τον Μεσαίωνα ή την αρχαιότητα ως αντίβαρο στον καπιταλισμό. Στον Νίτσε, ωστόσο, ο καπιταλισμός δεν αντιπαραβάλλεται ποτέ με προηγούμενες εποχές. Μια προσεκτική ανάλυση αποκαλύπτει ότι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, που βασίζεται στον ανταγωνισμό μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, δεν υποβλήθηκε ποτέ σε συναισθηματική κριτική (και η επιστημονική κριτική ήταν ούτως ή άλλως αδιανόητη γι' αυτόν), παρόλο που αντιτάχθηκε στον καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας στο βαθμό που, κατά την άποψή του, επηρέαζε αρνητικά την ανάπτυξη του πολιτισμού και των ηθικών αξιών: αφενός, μεταμορφώνει τον καλλιτέχνη σε μισθωτό εργάτη, υποτάσσοντας την ελευθερία της δημιουργίας· αφετέρου, θολώνει τη «φυσική» διάκριση μεταξύ της δημιουργικής ελίτ και των μη δημιουργικών μαζών, μεταξύ των κυρίων της ζωής και των σκλάβων, αμβλύνει το ένστικτο της ιεραρχίας και συσκοτίζει την κοινωνική ιεραρχία. Μια τέτοια κριτική δεν αγγίζει τους θεμελιώδεις πυλώνες του καπιταλισμού.
Κατά τη διάρκεια της δημιουργικής του ανάπτυξης, ο Νίτσε απελευθερώνεται από τον στοχαστικό Ρομαντισμό. Σπάει τα είδωλα της νεότητάς του — πρώτα η ρήξη με τον Σοπενχάουερ, επειδή η θέληση του Σοπενχάουερ παύει να επιθυμεί τον εαυτό της και η ηθική περιορίζεται στο ένστικτο του οίκτου· κατόπιν η ρήξη με τον Βάγκνερ, επειδή η ρομαντική πίστη του Βάγκνερ μετατρέπεται σε «επιθυμία για το τίποτα»· ο Νίτσε καταδικάζει τη «ρομαντική στάση του σύγχρονου ανθρώπου» στα πρόσωπα των Μπάιρον, Ουγκώ και Ζωρζ Σαντ, την «ευγενή αγανάκτησή» του, την ανανεωμένη «ελεήμονα στάση του υπέρ των καταπιεσμένων» (που για τον Νίτσε είναι απλά απομίμηση χριστιανισμού). Στρέφεται στο παρελθόν για να υπερασπιστεί το μέλλον· οι ρομαντικές ουτοπίες του λειτουργούν ως έμμεση απολογία για τον καπιταλισμό με τη μορφή κριτικής από τη δεξιά, και όχι εναντίωσης στον καπιταλισμό όπως λειτουργούσε ο εξωραϊσμός του Μεσαίωνα στους Σισμοντί και Καρλάιλ). Φυσικά, θα μπορούσε κανείς να προσπαθήσει να δικαιολογήσει την εξιδανίκευση των Ελλήνων πολεμικών ηρώων, των αρχαίων διψασμένων για κατακτήσεις Βίκινγκς, των βάρβαρων «ξανθών θηρίων» του Ρομαντισμού, αλλά μόνο αν κανείς κλείσει τα μάτια του στη μέθη της ωμής βίας, της σκληρότητας, του πολέμου, της υποδούλωσης κ.λπ., η οποία, με κανένα τρόπο, δεν μπορεί να αναχθεί στην έννοια της ποιητικής υπερβολής. Ως εκ τούτου, μια ολοένα και πιο ενεργητική αποσύνδεση από τον Ρομαντισμό είναι αισθητή κατά την πορεία της ανάπτυξης του Νίτσε. Ενώ το Ρομαντικό ταυτιζόταν όλο και πιο έντονα με την παρακμή (του κακού είδους, σχετιζόμενη με το χριστιανισμό, τη δημοκρατία, το σοσιαλισμό), το Διονυσιακό έγινε μια έννοια ολοένα και πιο αντίθετη προς το Ρομαντικό, ένα παράλληλο για την υπερνίκηση της παρακμής και ένα σύμβολο του «καλού» είδους παρακμής, του χθόνιου και ενστικτώδους, του είδους που ο Νίτσε ενέκρινε."
(Auf den Spuren Zarathustras, S. F. Oduev, 1977, σ. 57-58.
Αν βέβαια είχε αναλάβει ο Πρασούλας ή ο Κατής την επιλογή των τραγουδιών, θα μάθαινε το κάθε αμερικανάκι τους Shok Paris, τους Riot και τους Warlord, χεχεχε...
Το 'λεγαν τα παιδιά στο πόντκαστ ότι πολιτικά σήμερα ο Χάρης αλτραϊτίζει, αλλά να πω την αλήθεια μου, δεν το περίμενα ότι μιλούσαν για τόσο λυπηρή ιδεολογική κατάπτωση.
Πάντως ο Χάρης αν μουσικά ήταν "ηπειρωτικά ευρωπαϊκός", στα λογοτεχνικά του γούστα ήταν - ή μου φαινόταν - σχεδόν απόλυτα αγγλοσαξονικός. Τον θυμάμαι να μυεί κόσμο στον Μπλαίηκ, τον Ντανσάνυ, τον Τόλκιν, τον Λάβκραφτ, τους Προραφαηλίτες, τον Χάουαρντ, αλλά - διορθώστε με αν λαθεύω - σπάνια ως καθόλου σε Γερμανούς, Γάλλους ή Σλάβους ρομαντικούς. Ίσως αυτό να παίζει κάποιο ρόλο στο ότι μπορεί ακόμα να διατηρεί αυταπάτες για τις ΗΠΑ και τον σύγχρονο "συντηρητισμό" τους.
«Ο Άγγλος δημοσιολόγος Έντμουντ Μπερκ (1729–1797) κήρυξε πόλεμο στον αστικό ατομικισμό και στη μηχανιστική άποψη της κοινωνίας ως ένα σύνολο ατόμων συνειδητά ενωμένων για ιδιοτέλεια. Αυτά τα θέματα ουσιαστικά επαναλήφθηκαν από τον Καρλ-Λούντβιγκ Χάλερ (1768–1854) στην Ελβετία και τον Άνταμ-Χάινριχ Μύλερ (1779–1829) στη Γερμανία. Όλοι αυτοί οι αντιδραστικοί ιδεολόγοι, ενωμένοι από ένα κοινό μίσος για το αστικό επαναστατικό κίνημα του 18ου αιώνα, ενώ ασκούσαν κριτική στον Διαφωτισμό από τα δεξιά, ταυτόχρονα εξέθεσαν την αφηρημένη και αντιιστορική φύση των αστικών επαναστατικών θεωριών και εξέφρασαν την ιδέα ότι η ζωή της κοινωνίας υπόκειται στους δικούς της εσωτερικούς νόμους και όχι στην αυθαιρεσία των νομοθετών που ενεργούν σύμφωνα με αφηρημένες θεωρίες του δικαίου, της δικαιοσύνης και της ισότητας. Αλλά οι στοχαστές του Διαφωτισμού ήταν μεταφυσικοί της λογικής, ενώ οι αντίπαλοί τους από τα δεξιά ήταν μεταφυσικοί της πολιτικής παράδοσης. Αναγνώρισαν τον ηγετικό ρόλο των παραδοσιακών θρησκευτικών και ηθικών θεμελίων στο κοινωνικό δίκαιο. Θεωρούσαν την ενδυνάμωση της μοναρχίας και της εκκλησίας ως κριτήριο προόδου. Τα συμπεράσματα που διατύπωσαν αντιδραστικοί δημοσιολόγοι όπως ο ντε Μαιστρ και ο Μπονάλ για την υπεράσπιση της μοναρχίας και της εκκλησίας ενάντια στην αστική-επαναστατική ιδεολογία υποστηρίχθηκαν από τους μετεπαναστατικούς φιλοσόφους με φιλοσοφικά επιχειρήματα. Ενάντια στον υλισμό και τον αθεϊσμό των προηγμένων στοχαστών της προεπαναστατικής περιόδου, παρουσίασαν ιδεαλιστικά σχήματα που συνδύαζαν εκλεκτικά τα μεταφυσικά και πνευματιστικά στοιχεία του Ντεκάρτ, του Λάιμπνιτς, του Μπέρκλεϋ και του Καντ. Σημείο εκκίνησής τους ήταν η φαινομενολογική ερμηνεία του αισθησιασμού του Κοντιγιάκ. Η ασυνεπής ακαδημαϊκή έρευνα του Κοντιγιάκ χρησίμευσε ως πηγή δύο αντίθετων φιλοσοφικών τάσεων: του προεπαναστατικού γαλλικού υλισμού και του μετεπαναστατικού ιδεαλισμού».
ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ …
Δεν αρκεί ο «ευσεβής πόθος» να διατυπώσεις επωφελείς αλήθειες, ανεξαρτήτως του «πώς» θα τις χαρακτηρίσεις (εθνικοσοσιαλιστικές, κομμουνιστικές, φιλελεύθερες κλπ). Δεν αρκεί η, όποια, …αυτοπεποίθηση του δικαίου των Ιδεών σου όταν στήνεσαι στον φακό για να τις προωθήσεις! Το πρόταγμα Παιδείας και Αισθητικής σε αυτή την περίπτωση είναι εκ των ουκ άνευ! Και ο φακός θα σε «ξεβρακώσει» απομειώνοντας και τις Ιδέες σου, όσο ορθές κι αν είναι αυτές! Προσοχή, λοιπόν:
1. Δείξε, κατ΄ αρχήν, το υπαρξιακό σου ΚΥΡΟΣ, άνευ του οποίου ο λόγος σου καθίσταται ΑΚΥΡΟΣ και μη πλέκεις τα χεράκια α μ ή χ α ν α και ψ ο φ ο δ ε ώ ς σαν μαθητούδι της πρώτης ψειρούς ή σαν να συνοδεύεις τον επιτάφιο! Σερνικός είσαι ρε, ενήλικας κι όχι ακροατής στοιχειώδους εκπαιδεύσεως.
2. Φόρα κάτι αξιοπρεπές κι όχι μια ταμπέλα που σε θέλει …pit bull και υιοθέτησε έκφραση που σε διαχωρίζει από σκύλο εργασίας, δείχνοντας την ανθρώπινη υπόστασή σου (λέμε τώρα…). Διαφορετικά εγγράψου στο κοντινότερο Kennel Club για να εξεταστείς σε δοκιμασία …δαγκώματος.
3. Μπορείς να παίζεις το «Μια ωραία πεταλούδα…» αλλά όχι σε μια τέτοια εκπομπή. Άλλωστε η θεία Λένα μπορεί να παίζει και με τις πεταλουδίτσες αρκεί να μη σηκώνονται τα κοντομάνικα αποκαλύπτοντας κακογραφίες. Αυτό δεν θα ξέφευγε ούτε της Πάολας!
4. Ναι, ο τέταρτος στέκει on stage, αλλά δείχνει ξέταιρος ως …σωστός! Εσύ να ετοιμάζεσαι για επόμενο πλάνο.
Λοιπόν, παρακμιακή η εποχή μας και τα “όντα” απαίδευτα, ακαλλιέργητα και κακαίσθητα, όμως, όσοι διαθέτουμε αυτοσεβασμό ας αναλογισθούμε εάν και πώς θα μπορούσαμε να προωθήσουμε τις Ιδέες μας, ξεκινώντας από τον εαυτό μας και την επάρκειά του για κάτι τέτοιο. Κι ας είμαστε αυστηροί, όσο πιο αυστηροί μπορούμε, όσο πιο σοβαρές είναι οι Ιδέες μας, αν είναι …σοβαρές! Αλλιώς;… Aλλιώς κι οι πεταλουδίτσες συγχωρούνται όπως συγχωρούνται και οι ταξιδερμικές συγχύσεις και διαταραχές! Εδώ άλλοι δηλώνουν ερωτευμένοι με την …τοστιέρα τους, σε ένα pit bull θα …κολλήσουμε;
(Aφιερωμένο στον Μιχάλη που με κατηγόρησε ότι αποφεύγω να σχολιάσω «γιαλαντζί εθνικοσοσιαλιστές». Κι εγώ απορώ αν αναφέρθηκε σε …ντολμάδες (όπως δείχνουν) ή σε τυροκομικά προϊόντα (όπως …ακούγονται…)
https://scontent-arn2-1.xx.fbcdn.net/v/t39.99422-6/737401445_1372267834825404_5518962682036006862_n.png?stp=dst-jpg_tt6&cstp=mx516x216&ctp=s516x216&_nc_cat=100&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=4-_YtyFLznIQ7kNvwFzfUHI&_nc_oc=AdqQVgNx8UB4unIqY8zcIUv_4rHNNI9e-41N2Ux24HsIUYctjyOM2IikfFNJfc2PKhI&_nc_zt=14&_nc_ht=scontent-arn2-1.xx&_nc_gid=IvgwDkdmNSeuRabDKFEynQ&_nc_ss=7b2a8&oh=00_AQAYl6Xpiub69nJX4SJxx7dDbvkXQ6GnV5fYypton_o0GA&oe=6A4E0292
η μπλουζα πιτ μπουλ του παιδιου σε πειραξε ρε Τελη; δες εγω με τι κυκλοφορω:
https://www.metal-shop.eu/p/52355-mens-t-shirt-marduk-fuck-me-jesus-st1016-razamataz/
με εγκρινεις εθνικοσοσιαλιστικα;
Υ.Γ. εσυ Μαμουτε;;;
-Λεμουριος τρολιστας
Γιατί αγνοεί όλη την συνέχεια της πλατωνικής επιρροής από την αρχαιότητα στην ύστερη αρχαιότητα και στον μεσαίωνα (και ο χριστιανισμός, που αντιμετωπίζεις σαν άξιο τέκνο του Ρασσιά και του Γιαννέλου στον πλατωνισμό βασίζεται) κι από εκεί στα νεότερα χρόνια. Και ο Μαρξ υιοθέτησε νεοπλατωνικές επιρροές στην διαλλεκτική του. Πλωτίνος, ¨Εκαρτ, Εριγένης, Κουζάνο, Μπρούνο, Μπέμε, ακόμη και Σπινόζα, Λάιμπνιτς όλοι αυτοί και άλλοι τόσοι πλατωνικές επιρροές είχαν και από αυτούς πέρασαν στον Χέγκελ και στον Μαρξ ή σε μαρξιστές όπως ο Μπλοχ. Όλη η ευρωπαϊκή διανόηση και όλοι οι πολιτικοί χώροι έχουν επιρροές από την αρχαία ελληνική σκέψη και την φιλοσοφία του Πλάτωνα.
Την πολιτική φιλοσοφία του Πλάτωνα, στο μεταξύ, πρέπει να είσαι ένας από τους λίγους που δεν την γνωρίζει. Γνωρίζεις την προπαγάνδα του Βαλλιανάτου και κρύβεαι πίσω από τον Συκουτρή για έναν μόνο λόγο. Για να διαφημίσεις την προπαγάνδα της πουστιάς. Αυτό ήταν όλη σου η επαφή με τον χώρο. Πώς θα τον φέρεις σε επαφή με τους πούστηδες. Νούμερο και σκουπίδι απερίγραπτων διαστάσεων.
Σου δίνουμε όσο χρόνο θες να διαβάσεις το chatgpt και να συζητήσουμε για την πολιτική σκέψη του Πλάτωνα. Είμαστε σίγουροι ότι ούτε αυτήν γνωρίζεις. Το πάμε για να δούμε αν έχουμε δίκιο;
Εσύ τώρα που κάθεσαι και γράφεις για τον πόλεμο της ΧΑ από την Εκκλησία το 2012, σου έστειλα πμ στο λέω κι εδώ αν δεν το είδες. Αν είσαι Εθνικός με συμπάθεια για ΧΑ γεννήθηκες σε λάθος εποχή. Τζαμπα χαλάς σάλιο γιατί η νέα ΧΑ τα έχει κρύψει αυτά κάτω απ' το χαλάκι και έκανε εκπομπές σε παρείστικο κλίμα πριν έξι εφτά χρόνια με αυτούς της Εκκλησίας που σου γράφουν ειρωνιες που τα θυμίζεις.
Μάλλον δεν τα γνωρίζεις αυτά λόγω ηλικίας γιαυτό σου λέω δεν αξίζει αφού και η ΧΑ δεν θα χαιρόταν που τα θυμίζεις. Η ΧΑ που υπερασπίζεσαι δεν υπάρχει πια. Το ότι ήθελαν να το παίξουν υπερχριστιανοί και στο τέλος έγιναν ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ιστορίας τους και πιστεύω ότι ο Μιχαλολιάκος το έχει μετανιώσει αλλά δεν υπάρχει πια γυρισμός.
