Ήταν κάπου στα 2009 όταν ο Σταύρος του Μαύρου
Κρίνου επέμενε να μου γνωρίσει τον ιππέα. Επηρεασμένος καθώς ήταν από τις
παλιομοδίτικες, αλλά και επικοινωνιακά
άρτιες, ρητορικές τεχνικές του ιππέα, ο Σταύρος θεωρούσε ότι θα έφερνε
κάτι καλό για τον εθνικιστικό χώρο η γνωριμία μας. Αντιθέτως, εγώ ήμουν
επιφυλακτικός με όλους εκείνους που αργότερα αποκάλεσα ειρωνικά «εθνικιστές της
γενιάς του Πολυτεχνείου». Σαφώς αναγνώριζα στον Τέλη, -έχοντας παρακολουθήσει
ορισμένες εμφανίσεις του στην τηλεόραση και σε δίκτυα, κι έχοντας διαβάσει
κάποια κείμενά του-, μια ραφιναρισμένη παρουσία σε σύγκριση με τον Μιχαλολιάκο,
τον Πλεύρη και άλλες φιγούρες του χώρου. Όμως, από την άλλη, ακόμη και η
τηλεοπτική απόσταση ανάμεσα στον πομπό και τον δέκτη της εικόνας δεν ήταν
αρκετή για να κρύψει εντελώς κάτι προβληματικό που ανέδυε η δημόσια εικόνα
αυτού του ανθρώπου. Η επιτηδευμένα avant garde ρητορική, η αδυναμία αποφυγής
της τυπικά φιλολογικής κλασικίζουσας ρητορείας και άλλα στοιχεία του λόγου του,
σε συνδυασμό με τις φήμες που θυμάμαι να τον ακολουθούν από τότε που ήμουν
μαθητής γυμνασίου, ενίσχυαν την επιφυλακτικότητά μου. Όμως, ο Σταύρος ήταν
ανένδοτος. Παρακάμπτοντας τις αρνήσεις μου, κανόνισε να συναντηθούμε. Δεν ήθελα
να του διαταράξω την ευφορία που έβλεπα να τον διακατέχει, γιατί ήμουν σίγουρος
ότι κάποια στιγμή θα δικαιωνόταν η επιφυλακτικότητά μου και θα καταλάβαινε
μόνος του τι πραγματικά συνέβαινε. Έτσι, η αναμενόμενη συνάντηση πραγματοποιήθηκε.
Μόλις είδα από κοντά τον ιππέα δέχτηκα το
ψυχρό ράπισμα ενός απροσδιόριστου συναισθήματος. Έκπληξη, ανάμικτη με
εκνευρισμό και αμηχανία. Από την μέση και πάνω ήταν ντυμένος «κανονικά» ενώ από
την μέση και κάτω «παράδοξα». Φορούσε ένα γυναικείο κολάν παντελόνι, ανοιχτού
μωβ χρώματος. Ξέρω, μπορεί κάποιοι να διερωτηθούν αν ήταν παντελόνι ιππασίας
και άλλα σχετικά. Όχι παιδιά. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν είχε κάποια σχέση με την
ιππασία. Θυμάμαι μόνο ότι ήταν ένα γυναικείο κολάν από το οποίο προεξείχαν, με
μια προκλητικότητα που μου ανέβαζε το αίμα στο κεφάλι, σημεία του σώματός του
που όλοι μπορείτε να υποθέσετε. Είτε λόγω αιφνιδιασμού, είτε λόγω μιας κακώς
νοούμενης συστολής, που με χαρακτήριζε όταν ήμουν μικρότερος, δεν αντέδρασα.
Έμεινα και συζήτησα κοντά δυο ώρες με τον ιππέα και τον Σταύρο, ευτυχώς μακριά
από πολλά βλέμματα.
«Ξέρεις, ο πατέρας μου ήταν ο αρχιτέκτονας
που σχεδίασε το αεροδρόμιο του Ελληνικού», μου είπε ο ιππέας, κάποια στιγμή,
επιδιδόμενος στην γνωστή ψευδολογία του.
«Το πολιτικό ή το στρατιωτικό;» τον ρώτησα.
«Ολόκληρο. Χτίστηκε από τους Γερμανούς επί
Χίτλερ, αλλά ο πατέρας μου σταμάτησε να συνεργάζεται μαζί τους και κάποια
στιγμή έδωσε τα σχέδια του αεροδρομίου στους Άγγλους. Οι Άγγλοι τα
χρησιμοποίησαν για να το βομβαρδίσουν», απάντησε ο Τέλης.
Είχε αρχίσει να πλέκει μια από τις αφηγήσεις
τις οποίες τα επόμενα χρόνια καθιέρωσε στα social media, αλλά μέχρι τότε
αφιέρωνε αποκλειστικά στους συναγωνιστές που συναντούσε. Το παράξενο ήταν ότι
περιέγραφε με υπερηφάνεια μια υποτιθέμενη αλλαγή στρατοπέδου του πατέρα του,
που στα μάτια ενός λογικά σκεπτόμενου ανθρώπου θα έπρεπε να αξιολογηθεί ως
προδοσία. Αυτό με έκανε να τον ρωτήσω παραξενεμένος.
«Μια με τους Γερμανούς, την άλλη με τους
Άγγλους, δεν ήρθες σε ρήξη με τον πατέρα σου όταν σου περιέγραφε αυτή του την
στάση;»
«Όχι φυσικά» ήταν η απάντησή του.
«Γιατί;» απόρησα.
«Γιατί στα κρατητήρια του αεροδρομίου ήταν
κλεισμένοι κομμουνιστές. Με τους αγγλικούς βομβαρδισμούς σκοτώθηκαν και
επιτελέστηκε ένα εθνικά ωφέλιμο έργο», αποφάνθηκε ο ιππέας.
Μέσα σε δύο λεπτά είχε αραδιάσει ένα (ακόμα)
ψευδές σενάριο για το οικογενειακό του status και είχε δικαιολογήσει την
εναλλαγή πολιτικών στρατοπέδων, σαν να ήταν πουκάμισα, με την αιτιολογία ότι
μια τέτοια απόφαση είχε ως θετική συνέπεια τον θάνατο κομμουνιστών αιχμαλώτων
από αγγλικούς βομβαρδισμούς. Ο ιππέας δικαίωνε αυτό που είχα αντιληφθεί από
τότε που ήμουν πιτσιρικάς. Πίσω από τον φαινομενικό εθνικοσοσιαλισμό των
«εθνικιστών της γενιάς του Πολυτεχνείου» κρυβόταν ο, κοκκινοπροβίτικος,
αντικομμουνισμός της Δεξιάς. Αυτός ήταν ο καημός τους, αυτό το βαθύτερο κίνητρο
της δράσης τους, αυτή η πραγματική τους πίστη, αυτή η εμμονή τους. Το μίσος
προς τους κομμουνιστές. Τα υπόλοιπα περί Χίτλερ ήταν ρητορικές επενδύσεις.
Το σενάριο με πρωταγωνιστή τον αείμνηστο πατέρα
του ιππέα έφερε την συζήτηση στα περί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κάποια στιγμή
τον ρωτήσαμε, με τον Σταύρο, πώς αξιολογούσε τον Μεταξά. Ο ιππέας απάντησε ότι
ο Μεταξάς είχε μια αξιοσημείωτη προσφορά στην ιστορία της «αντιδημοκρατικής
σκέψεως», αν και υστερούσε ως προσωπικότητα συγκρινόμενος με ηγέτες των
φασιστικών κινημάτων της κεντρικής και της δυτικής Ευρώπης. Όταν η συζήτηση
έφευγε από τον εαυτό και την οικογένειά του, ο ιππέας μεταμορφωνόταν σε έναν
σοβαρό συνομιλητή, σταματούσε τα ασύστολα ψεύδη, εξέφραζε τις γενικά αποδεκτές
απόψεις του «χώρου» εκείνης της εποχής, καθώς και οξυδερκείς κρίσεις για την
πολιτική ποιότητα των περισσότερων γνωστών προσώπων που τον απάρτιζαν. Τα
δυνατά στοιχεία του νου του ανέρχονταν στην επιφάνεια. Μα, δυστυχώς, δεν μπορούσαν
να χαλιναγωγήσουν επί μακρόν τα αβυσσαλέα πάθη του τοξικού του ψυχισμού. Εκεί
βρίσκεται το κρίσιμο σημείο που σφράγισε την προσωπικότητα του ιππέα. Στην
αδυναμία να συγκρατήσει και να διαχειριστεί με αξιοπρέπεια τις -λίγες ή πολλές-
πτώσεις, που μπορεί να συναντήσουμε στην ζωή κάθε ανθρώπου.
Πάντως, ο ιππέας και οι υπόλοιποι
μπροστάρηδες της γενιάς του διέθεταν κάποιους κοινούς πολιτικούς κώδικες και
ένα πλαίσιο παρόμοιων ιδεολογικών αναφορών, που συνέθεταν αυτό το οποίο
ονομάζαμε «εθνικιστικό χώρο». Η αποτίμηση που παρέθεσε ο Τέλης για τον Μεταξά
ήταν πάνω κάτω αποδεκτή από όλο τον χώρο, τουλάχιστον από το 1990 κι έπειτα.
Ορισμένοι μπορεί να ήταν περισσότερο «μεταξικοί» και να έβρισκαν πιο πολλά
θετικά στον μπαρμπα-Γιάννη, άλλοι να ήταν «χιτλερικοί», άλλοι με τον Χοσέ
Αντόνιο και πάει λέγοντας. Πάντως, άπαντες θεωρούσαν ότι αυτά τα πρόσωπα
ταξινομούνταν σε ένα ενιαίο ιδεολογικό πλαίσιο. Άπαντες θεωρούσαν ότι ανήκαν σε
έναν πολιτικό χώρο με κοινές, λίγο πολύ, ιδέες και πολιτικές προτάσεις. Άπαντες
θεωρούσαν αδιανόητο να καταναλωθεί πολιτική ενέργεια για να γίνουν οργανωμένες
απόπειρες μείωσης της ιστορικής αξίας ορισμένων προσώπων (πχ Μεταξάς) προς
όφελος άλλων (πχ Χίτλερ). Μέχρι και το 2010-11 θα ακουγόταν εξωπραγματική η
επικέντρωση του εθνικιστικού χώρου σε παρόμοιου περιεχομένου εσωτερικά θέματα.
Όποιοι ξεκινούσαν μια τέτοια προσπάθεια θα αντιμετωπίζονταν ως προβοκάτορες ή
παρανοϊκοί και θα απομονώνονταν άμεσα.
Όμως, τότε ήταν ακόμη τα προ-μνημονιακά
χρόνια. Ο εθνικιστικός χώρος αφορούσε ελάχιστους Έλληνες και το σύστημα
εξουσίας τον αντιμετώπιζε ως κάτι παρακμιακό. Δεν τον υπολόγιζε ως παράγοντα
διαμόρφωσης του πολιτικού γίγνεσθαι. Μπορεί οι κυπατζήδες και οι εγκάθετοι της
Δεξιάς να έκαναν τα βρώμικα παιχνίδια τους εντός των πλαισίων του χώρου, αλλά ο
ιδεολογικός του πυρήνας παρέμενε –αδιαμόρφωτα ανεπεξέργαστος ουσιαστικά, αλλά
και- ακέραιος σε ένα στοιχειωδώς αποδεκτό επίπεδο. Η κατάσταση, ωστόσο, άλλαξε
άρδην μετά το 2011. Μέσα από τους Αγανακτισμένους ο εθνικισμός απενοχοποιήθηκε
και σε συνδυασμό με τις εσωτερικές (υποχώρηση ΛΑΟΣ, άνοδος Χρυσής Αυγής) και
τις εξωτερικές (μαζικοποίηση συντηρητικών και εθνικιστικών κινήσεων
πανευρωπαϊκά και ξέσπασμα της ουκρανικής κρίσης λίγο αργότερα) πολιτικές
εξελίξεις, το περιθωριακό πολιτικό περιβάλλον που φιλοξενούνταν μέχρι τότε στον
ΛΑΟΣ, στην ολιγομελή Χρυσή Αυγή και σε ελάχιστες μικρότερες κινήσεις,
εκτοξεύτηκε στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής.
Πλέον ο εθνικιστικός χώρος είχε γίνει
κεντρικός ρυθμιστικός παράγοντας της πολιτικής καθημερινότητας. Αυτό σήμαινε ότι
το σύστημα εξουσίας θα τον αντιμετώπιζε με διαφορετικό τρόπο. Έπρεπε να τον
διασπάσει, να αλλοιώσει τις ιδεολογικές αρχές του, μετατρέποντάς τον οριστικά
σε μια ελεγχόμενη ουρά της καπιταλιστικής Δεξιάς, και να υπονομεύσει τις μέχρι
τότε παραδεδομένες αξίες του. Κι επειδή αυτό δεν γινόταν να επιτευχθεί απλά με
μιντιακές επιθέσεις, με επιθετικές μαρξιστικές ρητορικές και με πολιτική
αντιπαράθεση, το κύριο βάρος της εν λόγω προσπάθειας έπεσε στην χρήση των
παλιών και νέων αχυρανθρώπων που θα εμφανίζονταν ως opinion leaders του ίδιου
του εθνικιστικού χώρου και θα δρούσαν εντός των διευρυμένων πια πλαισίων του.
Η αρχή έγινε κάπου στα 2010-11 με τους Φώτη
«εστιάτορα» και Περίανδρο. Το συγκεκριμένο ντουέτο δρούσε στο
«βιβλιοπωλείο-χωρίς βιβλία» του κέντρου των Αθηνών, ξεκινώντας την συνεργασία
του με μια επαναλαμβανόμενη ρητορική επίθεση κατά της Χρυσής Αυγής. Ασφαλώς,
υπήρχαν πολλοί λόγοι για να ασκήσει κανείς κριτική στο κόμμα του Νίκου
Μιχαλολιάκου. Όμως, οι λόγοι αυτοί λίγο ενδιέφεραν το ντουέτο. Εκείνο που
κινούσε τις περισσότερες ενέργειές τους ήταν το προσωπικό μίσος τους για τον
Μιχαλολιάκο λόγω παλιανθρωπικών συμπεριφορών που θεωρούσαν ότι είχε επιδείξει
εναντίον τους στο παρελθόν.
Το μένος ατόμων του «χώρου», που είχαν
προσωπικές φιλοδοξίες και αντιπαθούσαν την Χρυσή Αυγή, ήταν η καλύτερη γέφυρα
για να περάσουν στον «χώρο» οι στρατηγικές της Νέας Δημοκρατίας επί προεδρίας
Αντώνη Σαμαρά, που εκείνη την περίοδο θεωρούσε ότι της άνηκε το μεγάλο εκλογικό
ποσοστό το οποίο έδειχνε να χάνει ο ΛΑΟΣ και να συγκεντρώνει η Χρυσή Αυγή.
Έτσι, μέσα από ένα βιβλιοπωλείο που δεν είχε βιβλία για πώληση αλλά
συγκέντρωνε, για αρκετούς μήνες, όλους τους απογοητευμένους από την ηγεσία τους
χρυσαυγίτες μαζί με αρκετούς ακροδεξιούς αρθρογράφους και bloggers, με έναν
εκδοτικό οίκο που έκανε χρόνια να κυκλοφορήσει την πρώτη του έκδοση, σε έναν
χώρο που ενοικιαζόταν στο κεντρικότερο σημείο των Αθηνών (δίπλα στην πλατεία
Συντάγματος) διαχειριζόμενος από άνεργους μεσήλικες, άνοιξε ο κρουνός της
κατευθυνόμενης από την συστημική Δεξιά ρητορικής εντός του εθνικιστικού χώρου στην
μεταμοντέρνα της εκδοχή.
.jpg)
Την πρώτη περίοδο το
«εστιατόριο»-βιβλιοπωλείο, μέσα από τα social media που διαχειρίζονταν οι
ιδιοκτήτες του, άρχισε ένα λιβελογραφικό σφυροκόπημα της Χρυσής Αυγής. Σε μια
εποχή που η ελληνική κοινωνία βρισκόταν στο πόδι καθημερινά, λόγω του κινήματος
των Αγανακτισμένων, κι απαιτούσε το τέλος της μεταπολίτευσης και την οριστική
ιστορική καταδίκη των κλεπτοκρατών πολιτικών απατεώνων της συστημικής Δεξιάς
και της κεντροαριστεράς με έναν τρόπο που θα έδινε στον εθνικιστικό χώρο ευρεία
δυναμική στο πολιτικό περιβάλλον της νέας εποχής, η παρέα του «εστιάτορα»
επέλεγε να βομβαρδίζει το εθνικιστικό κοινό που επηρέαζε με μονοθεματικό
αντιχρυσαυγιτισμό. Το σχέδιο ήθελε μια φαινομενικά εύλογη αρχή. Η συνέχεια
επιφύλαξε το πιο σοκαριστικό στριπτίζ.
Η πρώτη κλιμάκωση έγινε με αραιές, στην αρχή,
αναρτήσεις κατά του ΣΥΡΙΖΑ, που εκείνη την περίοδο είχε ρίξει όσο ποτέ άλλοτε
τους αντιεθνικιστικούς τόνους και καλούσε σε αντιμνημονιακό μέτωπο όλους τους
πολιτικούς χώρους, σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και η οργανωμένη antifa τον είχε
στο στόχαστρο για κλείσιμο ματιού στους φασίστες. Όμως εκείνοι που ήθελαν να
φορέσουν τον φερετζέ του πλέον αδιάλλακτου φασισμού χτυπούσαν πολιτικά τον
αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ του Λαφαζάνη, της Κωνσταντοπούλου και των λοιπών γνωστών
πολιτευτών εκείνης της περιόδου εξίσου σκληρά με την Χρυσή Αυγή, αφήνοντας στο
απυρόβλητο την μνημονιακή Νέα Δημοκρατία. Οι πλέον αδιάλλακτοι φασίστες έγραψα;
Λάθος. Μετά τον ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στο στόχαστρο του «εστιατορίου» και ο φασισμός!! Η
προβοκάτσια περνούσε στα ενδότερα του πυρήνα της.
Εκείνη, όμως, την εποχή, ο πυρήνας των
θαμώνων του «εστιατορίου» δεν περιοριζόταν σε αυτούς που αποκαλούμε σήμερα
«γκαρσόνια». Ήταν πολύ μεγαλύτερος. Ολόκληρος ο εθνικιστικός χώρος που
συγκροτούσε την, πέρα από την Χρυσή Αυγή, αυτονομία είχε περάσει από εκεί και
λάμβανε υπόψη τις «αναλύσεις» του. Το «εστιατόριο» δεν είχε ακόμη αποκαλυφθεί
ως φωλιά νεοδημοκρατικής προβοκάτσιας και ο εθνικιστικός χώρος δεν φημιζόταν
για τους καλλιεργημένους πολιτικά ανθρώπους που φιλοξενούσε. Η συστημική Δεξιά
έβλεπε ότι έπρεπε να εκμεταλλευτεί αυτή την έλλειψη πολιτικής καλλιέργειας για
να παρουσιάσει στους αυξανόμενους ραγδαία, εκείνα τα χρόνια, εθνικιστές,
ακροδεξιές ρέπλικες του αληθινού εθνικισμού, προκειμένου να τους ελέγχει από
μια ασφαλή απόσταση και να τους απορροφήσει στην κατάλληλη μελλοντική στιγμή
εφόσον αυτοί δεν θα είχαν γαλουχηθεί σε αληθινά εθνικιστικές ιδέες.
Το σχέδιο έδειχνε να αποδίδει κάποιους
καρπούς στις πρώτες φάσεις και δεν άργησε να έρθει η ώρα της εμβάθυνσης.
Σταδιακά δεν γίνονταν μόνο η Χρυσή Αυγή και ο ΣΥΡΙΖΑ στόχοι του «εστιατορίου»
αλλά και αυτός ακόμη ο φασισμός με τον ριζοσπαστικά συντηρητικό εθνικισμό,
συνοδευόμενοι από μια σειρά ιστορικών προσωπικοτήτων. Κάπου στα 2013-14 άρχισε
η επίθεση «εστιατορίων και γκαρσονιών» στους Δραγούμη, Μεταξά, αδελφούς
Στράσσερ, Έβολα, ιταλικό φασισμό, συντηρητική επανάσταση, Σίτσα Καραϊσκάκη, Ζαν
Μαρί Λεπέν, Σαβίτρι Ντέβι, ακόμη και σε όσους από τους πατέρες των εθνικιστικών
ιδεών του Ρομαντισμού είχαν πέσει στην αντίληψή τους. Όλοι και όλα τα παραπάνω
υποτίθεται ότι αποτελούσαν κακές παραλλαγές της ιδέας και εκδοχές
μπολσεβικισμού!! Οι αναλύσεις που οδηγούσαν σε τέτοια συμπεράσματα θα μπορούσαν
να ακουστούν από θαμώνες εκπομπών της Αννίτας Πάνια και ανταγωνίζονταν στην
κακοήθη αλλοίωση νοημάτων κείμενα της ΟΑΚΚΕ. Ο Δραγούμης, ο Μεταξάς, ο Έβολα,
οι Στράσσερ, ο Χοσέ Αντόνιο αλλά και οι Σπένγκλερ, Κλάγκες, Γιούνγκερ, Φίχτε,
όλοι κοντολογίς οι διανοητές της ιδεολογίας ήταν άχρηστοι ή προδότες και μικροί
μπροστά στον «εστιάτορα», στον Περίανδρο και, κυρίως, στον «Άβαταρ» Χίτλερ.
Αδιάφορο αν σύγκριναν πολιτικούς με διανοητές, αδιάφορο αν δεν είχαν διαβάσει
κανέναν απ’ όσους απέρριπταν ουσιαστικά. Σημασία είχε να γαλουχηθεί το εθνικιστικό
κοινό της χώρας με αυτές τις αντιλήψεις.
Όταν ρωτούσε κανείς εκείνους τους τύπους
ποιους διανοητές αποδέχονταν, απαντούσαν επιλέγοντας (παραδόξως) πρόσωπα που
είχαν ορθολογιστικά τεχνοκρατικό μορφωτικό υπόβαθρο και μια κάποια σύνδεση με
την ελεύθερη αγορά ή με μηχανισμούς που συνδέονταν με την ευρωπαϊκή Δεξιά.
Μπορεί ο Δραγούμης, ο Μεταξάς, ο Λεπέν, ο Ραούτι, ο Τύνταλ ή ακόμη και
διανοητές όπως ο Φίχτε, ο Λαγκάρντ, ο Μπαρρές και ο Μύλλερ να ήταν άχρηστοι
αλλά έπρεπε να γίνει αποδεκτός ο αριβίστας Καρλ Σμιτ, ο άσχετος με το πεδίο των
πολιτικών κινημάτων του 20ου αιώνα (αλλά σίγουρα καταπληκτικός φιλόσοφος του
πολέμου, πολιτικά ρομαντικός και ποιοτικά σκεπτόμενος) Κλαούζεβιτς, κάθε λοχίας
των SS και ορισμένοι ακόμη συνεργάτες των Γερμανών επί κατοχής στα πλαίσια του
δοσιλογισμού. Μαζί με αυτούς, βέβαια, έπρεπε να γίνουν αποδεκτοί και «φάροι»
της πολιτικής ποιότητας και της ιστορικής επιτυχίας, όπως οι Στυλιανός
Παττακός, Γιώργος Παπαδόπουλος, Μίμης Ιωαννίδης, καθώς και αξιωματικοί κάκιστης
φήμης που αναγκάστηκε ο Χίτλερ να επιστρατεύσει από τις φυλακές όταν δεν
έβρισκε άλλους στρατιώτες για να συνεχίσει τον αγώνα της χώρας του στον Β
Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ακόμη πιο παράδοξο; Ανάμεσα στους αποδεκτούς από το
«εστιατόριο» άρχισε να αχνοφαίνεται ότι θα ήταν και ορισμένοι πολιτικοί της
φιλελεύθερης παράταξης, όπως οι Παύλος Γύπαρης και Ελευθέριος Βενιζέλος!!!
Όλα αυτά, επαναλαμβάνω, την περίοδο που ένα
μεγάλο εκλογικό κομμάτι της κοινωνίας στρεφόταν στον εθνικιστικό χώρο για να
βρει απαντήσεις στα προβλήματα της ζωής του, τα οποία προκαλούσε η φιλελεύθερη
πολιτικο-οικονομική μνημονιακή λαίλαπα. Στα αιτήματα του κόσμου που αναζητούσε
λύσεις μέσα από τον εθνικισμό η ατζέντα που διαμόρφωναν οι αχυράνθρωποι εντός
του εθνικιστικού χώρου ήθελε ρητορική αντιχρυσαυγιτική, αντιφασιστική,
μακαρθικά αντικομμουνιστική, αντιδραγουμική, αντιμεταξική, αντιεβολιανή,
αντιεθνικιστική(!!), αντισοσιαλιστική αλλά και δαρβινιστική, απριλιανή και
δοσιλογική. Ο εθνικιστικός χώρος θα εξευτελιζόταν στα μάτια όσων τον έβλεπαν ως
πιθανή λύτρωση από τα προβλήματά τους, θα αναγκαζόταν να υποστεί διασπάσεις που
αναμενόταν να προκαλούσαν αυτές οι γελοιότητες και, ταυτόχρονα, ένας αριθμός
αρρωστημένων μυαλών, που θα έμεναν στον χώρο υιοθετώντας τις παρανοϊκές
κρυφοφιλελεύθερες προβοκάτσιες, θα ήταν άριστα εκπαιδευμένος να επιστρέψει
εκλογικά στην συστημική Δεξιά, ως περιθωριακό ακραίο της κομμάτι, όταν οι
συνθήκες το επέτρεπαν. Η δουλειά για την μνημονιακή παράταξη γινόταν μια
χαρά.
Μόνο που ο Σαμαράς, παρότι πρόλαβε να
ισοπεδώσει επικοινωνιακά τον εθνικιστικό χώρο και να ενοχοποιήσει ξανά την
εθνικιστική ιδεολογία με αφορμή την ανοησία των χρυσαυγιτών, δεν κατάφερε να
δρέψει εκλογικά τους καρπούς τέτοιων κινήσεων. Έχασε γρήγορα την πρωθυπουργία
και στην κυβέρνηση βρέθηκε ο Τσίπρας με τον Καμμένο. Η Χρυσή Αυγή είχε μπει
στον δρόμο χωρίς επιστροφή και απλώς κυλούσε αργά προς τον τελικό προορισμό που
της είχε επιφυλάξει το σύστημα εξουσίας. Η πρώτη χοντρή δουλειά είχε γίνει με
επιτυχία. Ωστόσο, υπήρχε και συνέχεια. Ποιος θα μπορούσε να εγγυηθεί ότι σε εκείνο
το ρευστοποιημένο πολιτικό περιβάλλον, με τους πολίτες στα κάγκελα, σε συνθήκες
σκληρής νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, δεν θα ξεπηδούσε ένα νέο ανεξάρτητο
εθνικιστικό κίνημα στην θέση της Χρυσής Αυγής; Ο εθνικιστικός χώρος έπρεπε να
χτυπηθεί στην ρίζα του. Και ρίζα ήταν οι ιδέες και οι αξίες οι οποίες τον
συγκροτούσαν, όχι το ανεπαρκές από κάθε άποψη κόμμα του Μιχαλολιάκου.
Συνεπώς, τα «εστιατόρια» είχαν ακόμη πολλή
δουλειά. Το μεγάλο τους αφεντικό δεν ήταν η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά αλλά
συνολικά το σύστημα του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού εκπεφρασμένο από την Ε.Ε,
τις ΗΠΑ και το διεθνές εβραϊκό κεφάλαιο με τις μυστικές τους υπηρεσίες. Η δράση
των «εστιατορίων» συνεχίστηκε μέσα από διαφορετικούς επιμέρους πυρήνες. Πώς
συνέβη αυτό; Χρησιμοποίησα τον πληθυντικό όχι τυχαία. Κάπου εκεί, στα 2013-14,
ο Περίανδρος αποχώρησε από το αρχικό «εστιατόριο», με αποτέλεσμα να τον
ακολουθήσουν όσοι σήμερα αποκαλούνται «περιανδρικοί». Το αρχικό «εστιατόριο»
πέρασε σταδιακά σε παρακμή, υποστηρίζοντας σχιζοφρενικές παρα-μασονικές θεωρίες
που ήθελαν τον Χίτλερ να ήταν μια ενσαρκωμένη θεότητα η οποία θα επέστρεφε σε
κάποια δευτέρα παρουσία της και τα ρέστα. Ωστόσο, οι «περιανδρικοί» άρχισαν να
δραστηριοποιούνται αυτονομημένοι σε πιο νεολαιίστικα περιβάλλοντα, συνεχίζοντας
να αναπαράγουν, όχι ασφαλώς τις παρανοϊκές ιδέες περί θεού Χίτλερ και δευτέρας
παρουσίας, μα τις κύριες αποδομιστικές (για να το γράψω με μεταμοντέρνους
όρους) γραμμές προπαγάνδας, τις οποίες είχαν διδαχθεί στο αρχικό «εστιατόριο».
Ο Δραγούμης, ο Μεταξάς, οι Στράσσερ και πολλοί άλλοι ήταν μπολσεβίκοι και όχι
εθνικιστές!! Οι Ρώσοι δεν είναι λευκοί Ευρωπαίοι αλλά μελαμψοί Μογγόλοι. Οι
Εβραίοι παραμένουν ο κύριος πυλώνας του στρατοπέδου των πολιτικών μας αντιπάλων
και τους εκτοξεύουμε ειρωνικές ατάκες πού και πού, μα ταυτόχρονα καλό θα ήταν
να διατηρούμε μια ευμενή προς αυτούς ουδετερότητα όταν ξεσπούν συγκρούσεις του
Ισραήλ με τους Πέρσες ή με αραβικούς λαούς. Όσον αφορά τις ΗΠΑ μπορεί οι
«σερβιτόροι» να έλεγαν ότι είχαν παρακμάσει λόγω της επικρατούσας ελίτ τους
αλλά, συμπλήρωναν ότι σε κάποιο -μη ακριβώς προσδιορισμένο παρελθόν-
αποτελούσαν τάχα ένα κράτος εργατικών, λευκών ανθρώπων, που είχε οικοδομηθεί με
αξίες και ιδανικά
Αυτές οι αντιλήψεις συναντήθηκαν σε
τηλεοπτικά διαδικτυακά κανάλια με παρόμοια συμπεράσματα αρθρογράφων του Στόχου
και ανθρώπων του περιβάλλοντος Κώστα Πλεύρη. Γνωστός ακροδεξιός «κλόουν» που
αρθρογραφούσε στον Στόχο, ήταν στενός φίλος του Κώστα Πλεύρη και είχε διωχθεί
βιαίως από τον Νίκο Μιχαλολιάκο και μέλη του Ελληνικού Μετώπου (!!) σε
αντίστοιχες εκδηλώσεις κατά το παρελθόν επειδή εμφανίστηκε φορώντας την
αμερικανική σημαία σε γραβάτα, αναπαρήγαγε εντατικά τις θεωρίες που ήθελαν τον
Ίωνα Δραγούμη να ήταν μπολσεβίκος και τον Μεταξά κρυφοκομμουνιστής (ή
φιλότουρκος, μπερδεύτηκα). Πλεύρης, περιανδρικοί, αρθρογράφοι του Στόχου και
«εστιατόριο», παρά τις επιμέρους διαφορές στις προσεγγίσεις τους, άρχισαν να
συγκλίνουν σε κάποια σημεία, με κυριότερο αυτών την σύγκλιση στο δημοψήφισμα
του 2015.
Ο Τσίπρας έδινε την τελευταία του μεγάλη
παράσταση πολιτικής απάτης πριν περάσει οριστικά στο μνημονιακό στρατόπεδο και
ο Σαμαράς έπαιζε την τελευταία του παρτίδα ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας,
ελπίζοντας σε μια ήττα της πρότασης του Τσίπρα στο επερχόμενο δημοψήφισμα. Στην
προδημοψηφισματική εκστρατεία το επιτελείο του Σαμαρά χρησιμοποίησε, ανάμεσα
στα δικά του, πολλά από τα επιχειρήματα των «πλεύρηδων» και των «εστιατορίων».
Αν ψηφίζαμε κατά του μνημονίου θα βγαίναμε από την χρυσή αγκαλιά της Ευρωπαϊκής
Ένωσης και θα χαίρονταν οι κομμουνιστές, οι Ρώσοι θα μας καταλάμβαναν (ενώ τώρα
που μας έχουν καταλάβει οι «άριες» ΗΠΑ και η Ε.Ε. είναι εντάξει η κατάσταση),
θα γυρνούσαμε στην δραχμή (την νομισματική μας εθνική ανεξαρτησία, δηλαδή) και
θα καταστρεφόμασταν από τον πληθωρισμό (ενώ τώρα με το ευρώ έχουμε
στασιμοπληθωρισμό, χωρίς λεφτά στην τσέπη), θα αποβαλλόμασταν από την
Ευρώπη(!!) και θα γινόμασταν τριτοκοσμική χώρα. Ευτυχώς, το αποτέλεσμα του
δημοψηφίσματος ήταν αυτό που έπρεπε αλλά οι μοχλοί της Δεξιάς μέσα στον
εθνικιστικό χώρο δεν σταμάτησαν την απόπειρα αποδόμησης της ιδεολογίας μας και
αλλοίωσης του πολιτικού μας χώρου.
Η αποκαθήλωση του Σαμαρά συνοδεύτηκε από την
άνοδο στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας του φιλελεύθερου καραμανλικού Βαγγέλη
Μεϊμαράκη. Όσον κι αν φαίνεται παράξενο, ακόμη και αυτός βρήκε υποστηρικτές
μέσα στον εθνικιστικό χώρο!! Εκδότης και ιδιοκτήτης γνωστού διαδικτυακού
τηλεοπτικού καναλιού, που σήμερα λανσάρεται ως ανοιχτό σε όλες τις τάσεις του
χώρου, έλεγε στους πελάτες του εκείνη την περίοδο ότι έπρεπε να νικήσει ο
Μεϊμαράκης στις επερχόμενες εθνικές εκλογές τον Τσίπρα για το καλό της
πατρίδας. Ωστόσο, σε γενικές γραμμές, οι καραμανλικοί ήταν αρκετά elegan για να
ανοίξουν διαύλους επικοινωνίας με τους αχυρανθρώπους της άκρας Δεξιάς. Για
αυτό, παραδοσιακά, οι τελευταίοι τους αποκαλούν υποτιμητικά (τι άλλο;) κομμουνιστές.
Όμως, ο Μεϊμαράκης δεν μακροημέρευσε στην
ηγεσία της δεξιάς παράταξης. Οι καραμανλικοί δεν ήταν φανατικοί θιασώτες των
μνημονίων (οι κύριες εφημερίδες τους, Δημοκρατία και Εστία, έκαναν μάλιστα
αγώνα εναντίον των μνημονίων και εντάσσονταν στο «λαϊκιστικό» μέτωπο). Το
διεθνές εβραϊκό κατεστημένο δεν ήθελε τέτοιους πολιτικούς εκείνη την περίοδο.
Έτσι, με εσωκομματικές εκλογικές απάτες και αλχημείες, ο Μεϊμαράκης έχασε την
ηγεσία από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αν και στον πρώτο γύρο τον είχε νικήσει με
διαφορά. Ποιοι ήταν εκείνοι που στήριξαν την υποψηφιότητα Μητσοτάκη; Ασφαλώς, ο
Σαμαράς και οι συνεργάτες του (Βορίδης, Γεωργιάδης κλπ), μαζί με τους
Γκλίξμπουργκ (που τότε συνδέονταν και με τον τρίτο υποψήφιο αρχηγό της Νέας
Δημοκρατίας, Τζιτζικώστα). Κι αν με τον έκπτωτο βασιλιά η οικογένεια Μητσοτάκη
διατηρούσε παραδοσιακά καλές σχέσεις, το παλιό μίσος ανάμεσα σε Σαμαρά και
οικογένεια Μητσοτάκη ξεχάστηκε εμπρός στην κοινή τους λατρεία για το εβραϊκό
κατεστημένο, τον εκσυγχρονισμό (του Κώστα Σημίτη) και την νεοφιλελεύθερη
μνημονιακή τους λύσσα. Τα «εστιατόρια» και τα «γκαρσόνια» είχαν βρει, πλέον,
νέο πόλο έλξης στον πυρήνα της συστημικής Δεξιάς.
Κώστας Πλεύρης, περιανδρικοί, Χατζηκλόουν του
(παραδοσιακά σαμαρικού) Στόχου και άλλοι παρομοίων αντιλήψεων έγιναν αστέρες
του τηλεοπτικού διαδικτύου από το 2015 μέχρι το 2019. Την ίδια εποχή η Χρυσή
Αυγή βολόδερνε, με την βουλευτική της ομάδα είτε προφυλακισμένη είτε μόλις
αποφυλακισμένη εν αναμονή του δικαστηρίου, αλλά κρατούσε ένα σημαντικό εκλογικό
ποσοστό. Αδυνατούσε, όμως, να αρθρώσει πολιτικό λόγο ικανό να αποτελέσει
ανάχωμα στις προβοκάτσιες των «εστιατορίων» της Δεξιάς ή να προσφέρει διέξοδο
στα προβλήματα του μέσου ψηφοφόρου της. Όταν ο Σαμαράς της διέκοψε τους
ακτιβισμούς, η Χρυσή Αυγή έπαψε να έχει την δυνατότητα ουσιαστικής πολιτικής
παρέμβασης. Όλα είχαν τελειώσει και απλώς ο χρόνος θα έφερνε το τελικό χτύπημα
για ένα κόμμα που μπορούσε να κάνει μόνο φασαριόζικο ακτιβισμό και τίποτε άλλο.
Η εποχή των Αγανακτισμένων και των λαϊκών δικαστηρίων περνούσε. Ο εθνικιστικός
χώρος χρειαζόταν νέα και προσαρμοσμένα στις καινούργιες συνθήκες επικοινωνιακά
εργαλεία.
Αντί για αυτά είχε τους αποδομιστές
προβοκάτορες των «εστιατορίων» από την μια να μιλάνε για τον «κομμουνιστή
Μεταξά», τον «μπολσεβίκο Δραγούμη» και τους «Ρωσομογγόλους μεταπολεμικούς
εθνικιστές» που έπρεπε να πεταχτούν στην αφάνεια συκοφαντημένοι και από την
άλλη τους απογοητευμένους χρυσαυγίτες, με πρώτο όλων τον Ηλία Κασιδιάρη, που
ήθελαν να κάνει ο ελληνικός εθνικιστικός χώρος στροφή προς την νεοδεξιά alt
right και να ακολουθήσει το υπόδειγμα του Όρμπαν, του Σαλβίνι και αργότερα του
Τραμπ. Ενώ οι opinion leaders του εθνικιστικού χώρου διαπληκτίζονταν για το
ποιος θα αφομοίωνε περισσότερες καπιταλιστικά φιλελεύθερες νεοδεξιές παρλάτες,
τα «εστιατόρια» άρχισαν να λαμβάνουν βοήθεια και από άλλα πολιτικά
περιβάλλοντα.
Ο «ιππέας μας», μην αντέχοντας να μείνει έξω
από το πανηγύρι της κυπατζίδικης (ακρο) Δεξιάς που δηλητηρίαζε τον εθνικιστικό
χώρο, επέστρεψε με ένα ιστολόγιο που διεκδικούσε το βραβείο της έσχατης
ομονοιακής κωμικοτραγικής γελοιότητας, ανατρέποντας ορισμένες μέχρι πρότινος
παραδοχές του και περνώντας στα πλέον hard core menu. Θυμάμαι ότι εκείνη την
εποχή είχα συναντήσει έναν από τους ιδρυτές της Χρυσής Αυγής και παλιό ΕΝΕΚίτη,
που διατηρούσε καφενείο στην Καλλιθέα και με είχε ενημερώσει ότι ο Αριστοτέλης
άνοιξε πολιτικό ιστολόγιο. «Επιτέλους, θέλω να τον δω να συζητά πολιτικά πέρα
από τα καραγκιοζιλίκα στο indymedia, τις αναρτήσεις για τα άλογα και τις
καυστικές κριτικές προς τους υπόλοιπους παλιούς, θέλω να δω τι πραγματικά
πιστεύει για τα προβλήματα της εποχής μας», είχα απαντήσει. Τολμώ να αποκαλύψω
ότι διατηρούσα μια ελπίδα μήπως έγραφε και κάτι που δεν θα ήταν παρμένο από τα
menu της εποχής. Έπρεπε να είχα θυμηθεί το παλιό ρητό «μην εύχεσαι να συμβεί
κάτι που δεν γνωρίζεις καλά».
Αυτό που διαπίστωσα επισκεπτόμενος το
ιστολόγιο ήταν ομολογουμένως πέρα από κάθε φαντασία. Ο Τέλης είχε ξεχειλώσει
την προβοκάτσια σε επίπεδα «Ερωτοδικείου». Υποστήριζε ότι ο Φλαμεράγιερ είχε
δίκιο και πώς οι νεοέλληνες είμαστε νόθοι, ότι ο Παπαρρηγόπουλος ήταν άνθρωπος
του Πατριαρχείου (ασχέτως αν έφτασε λίγο πριν τον αφορισμό από εκείνο λόγω των
εθνικιστικών ρομαντικών ιδεών του), ότι δεν υπήρχε μεσαιωνικός ελληνισμός, ότι
δεν υπήρχε καμία ενότητα στον χρόνο για το ελληνικό έθνος, ότι μόνο αυτός και
οι έχοντας τα ίδια γούστα με εκείνον ήταν γνήσιοι Έλληνες κι άλλα τέτοια ωραία,
συνοδευόμενα από σχόλια σεξοδιαστροφικής χυδαιότητας, φωτογραφίες αντρικών
γλουτών και ακατάσχετη πολιτική διαστροφή ομονοιακής πιάτσας.
Αλλά και περιβάλλοντα της λεγόμενης «τρίτης
θέσης», με αφορμή το ουκρανικό, ενώ στην πρώτη τους ανάρτηση επί του θέματος
έθεταν το εύλογο ερώτημα πού αποσκοπούσε η μακαρθική ρωσοφοβία η οποία
απλωνόταν στον εθνικιστικό χώρο, μέσα σε λίγες μέρες πέρασαν σε μια εντελώς
διαφορετική γραμμή, φέρνοντας το ουκρανικό στο επίκεντρο των συζητήσεων του
χώρου και υποστηρίζοντας μια αντι-ιστορική και αντιρωσική γραμμή. Όταν
συζητούσαμε για την εν λόγω επιλογή η μόνιμη απάντηση ήταν «αυτή είναι η θέση
και των Ιταλών συναγωνιστών». Εννοούσαν (και) αυτούς που πριν λίγο καιρό
αντάλλαξαν τηλεγραφήματα με την αμερικανική πρεσβεία της Ρώμης, συσφίγγοντας
σχέσεις με την alt right προεδρεία του Τραμπ. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο
όλος ο πέραν της Χρυσής Αυγής χώρος έδειχνε να συντονίζεται, λιγότερο ή
περισσότερο, με επιλογές και ιδέες αρεστές στην φιλελεύθερη Δεξιά.
Έτσι, με την ούτως ή άλλως πολιτικά ανεπαρκή
Χρυσή Αυγή μεταξύ κελιού και τελικής πτώσης και με έναν μεγάλο αριθμό Ελλήνων
να αναζητά ακόμη στον εθνικιστικό χώρο απαντήσεις στα αδιέξοδα της
νεοφιλελεύθερης μνημονιακής κρίσης, το αποτέλεσμα ήταν αυτό που περιέγραψα πιο
πάνω. Ο μέσος Έλληνας αναζητούσε εθνικιστική λύση σε μια από τις σοβαρότερες εν
Ελλάδι κρίσεις της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και λάμβανε απαντήσεις που τον
ήθελαν να μην ήταν Έλληνας γιατί ο Φαλμεράγιερ είχε δίκιο, να ελέγξει στον
καθρέφτη αν η μύτη του ήταν γρυπή και σε πόση απόσταση βρίσκονταν τα ζυγωματικά
από το στόμα του, να μάθει ότι άντρες που διαμόρφωσαν τις αυθεντικές
εθνικιστικές ιδέες και έδωσαν την ζωή τους για αυτές -όπως ο Ίωνας Δραγούμης-
ήταν τελικά μπολσεβίκοι, να μην γιορτάζει την 28η Οκτωβρίου γιατί ο Μεταξάς δεν
ήταν εθνικιστής αλλά την μια βουλγαροτσολιάς και την άλλη όργανο των Άγγλων, να
εξυμνήσει προπάτορες της σημερινής Δεξιάς και του φιλελεύθερου κέντρου όπως ο
Βενιζέλος και ο Γύπαρης(!!), να χαρεί που τα μνημόνια τον έριχναν στην φτώχεια
για τα επόμενα τριάντα χρόνια γιατί χάρη σ’ αυτά είχε σωθεί ο «άριος ευρωπαϊκός
προσανατολισμός» της χώρας και το ευρώ από τις βλέψεις του Μογγόλου Πούτιν, σε
τελική ανάλυση να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι αν και η φιλελεύθερη
παγκοσμιοποίηση σκότωνε το έθνος και τις ζωές μας τουλάχιστον δεν επέτρεπε να
καταλάβουν την χώρα οι κομμουνιστές.
Τα χρόνια πέρασαν, η Χρυσή Αυγή τιμωρήθηκε ως
εγκληματική συμμορία, ο μέσος απογοητευμένος Έλληνας αισθανόμενος αβοήθητος
μετά την στυγνή προδοσία της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ και την καταβαράθρωση της
όποιας εναλλακτικής του προσέφερε η Χρυσή Αυγή, αποδέχτηκε την μοίρα του και
πέρασε στην αποχή από τις κάλπες. Το σύστημα Μητσοτάκη, όμως, χρειαζόταν τον
έλεγχο του εθνικιστικού χώρου για να μην χάσει την οριακή εκλογική αυτοδυναμία
και να στείλει οριστικά τους χρυσαυγίτες πολιτευτές στην φυλακή. Έτσι, η
δουλειά των «γκαρσονιών» έπρεπε να συνεχιστεί. Έτσι, ο Κώστας Πλεύρης έπρεπε να
αναγνωρίσει τον Μητσοτάκη ως ηγέτη (σε αντίθεση με τον λαοπλάνο Τσίπρα) και να
τον συγχαρεί για την στρατιωτική συμμαχία της μιας αγοράς (εκ μέρους μας) με
την Γαλλία του Μακρόν(!!). Έτσι, οι φίλοι του Πλεύρη από τον Στόχο, φορώντας
πάλι την αμερικανική σημαία σε γραβάτα, έπρεπε να συνεχίσουν να υποστηρίζουν
μια «ανανέωση» των ιδεών του χώρου που θα απομακρυνόταν οριστικά από το βάρος
των «δραγούμηδων και των μεταξάδων» (κατά δική τους έκφραση) τους οποίους ο
Πλεύρης, όμως, εξακολουθούσε να υμνεί (θα μας τρελάνετε, οέο). Έτσι, οι
περιανδρικοί έπρεπε να συνεχίσουν να αναπαράγουν τα menu του «εστιατορίου», την
ίδια ώρα που στην υποτιθέμενα απέναντι όχθη, εντός του χώρου, οι κύκλοι των
νεοδεξιών εργάζονταν για μια μετατροπή του εθνικιστικού χώρου σε τραμπικό,
λαϊκιστικό, φιλελεύθερο τσίρκο υπό την ηγεσία του Ηλία Κασιδιάρη.
Κάπου στο βάθος όλες αυτές οι φαινομενικά
διαφορετικές αφηγήσεις εφάπτονταν. Όλες επιζητούσαν έναν εκσυγχρονισμό του
εθνικιστικού χώρου. Όλες επιθυμούσαν αντί να αλλάξουν τα ανίκανα πρόσωπα που
τον χαντάκωσαν επί δεκαετίες, να παραμείνουν αυτά στις θέσεις τους και να
αλλάξουν οι εθνικιστικές ιδέες και αξίες. Όλες, κάτω από την επιφανειακή
συνθηματολογία, έβρισκαν κάποια αφορμή για να προκρίνουν την αναπαραγωγή του
εξουσιαστικού φιλελευθερισμού και την πολιτική σύνδεση με την Δεξιά. Ανανέωση
με χιτλερισμό ή με απριλιανούς και εκσυγχρονισμός με δαρβινισμό!! Και στην
γωνία Χατζηκλόουν με αμερικανική σημαία σε γραβάτα να ευχαριστεί τις ΗΠΑ επειδή
«έσωσαν» την χώρα απ’ τους κομμουνιστές. Μαύρη κωμωδία, έτσι;
Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να γραφτεί κάτι
παραπάνω για τα «εστιατόρια» που κάνουν το βρώμικο παιχνίδι της Δεξιάς εντός
του εθνικιστικού χώρου. Μιας και είναι 28η Οκτωβρίου θα κλείσω με μερικές
αράδες για το πώς τα δήθεν ε/ς «εστιατόρια» (όχι τα νεοεθνικιστικά) προσπαθούν
να αποδομήσουν τον Ιωάννη Μεταξά. Μας λένε, λοιπόν, ότι ο Μεταξάς ήταν προδότης
και άνθρωπος των Άγγλων, «μεταξοσκώληκας» και υπηρέτης του παλατιού, ότι
προετοίμασε την Ελλάδα για πόλεμο εναντίον των εθνικιστικών κυβερνήσεων της
Γερμανίας και της Ιταλίας προκειμένου να εξυπηρετήσει τα αγγλοεβραϊκά
συμφέροντα, ότι ήταν τέκτονας και πολλά ακόμη συναφή. Στην ουσία παρακάμπτουν
όσο μπορούν το ιδεολογικό υπόβαθρο του Μεταξά, που ήταν φιλικό προς τον
εθνικοσοσιαλισμό, και μεταφέρουν την συζήτηση στο γεωπολιτικό πεδίο,
κατηγορώντας τον γιατί δεν στρατεύτηκε με το μέρος των δυνάμεων του Άξονα.
Τότε, όμως, όλοι αυτοί πρέπει να μας
απαντήσουν γιατί αποτιμούν θετικά την στάση του Βενιζέλου, του Γύπαρη και των
λοιπών φιλελεύθερων, τεκτόνων, κατσαπλιάδων στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στον
Πρώτο Παγκόσμιο οι δυτικοί χρησιμοποίησαν τον Βενιζέλο απροκάλυπτα σαν όργανό
τους, προκειμένου να βγάλουν την Ελλάδα στον πόλεμο χωρίς καμία εγγύηση. Ο
Βενιζέλος υιοθέτησε τα δυτικά θέλω με το επιχείρημα ότι η χώρα έπρεπε να σταθεί
στο πλευρό των δυνάμεων της φιλελεύθερης δημοκρατίας εναντίον του γερμανικού
αυταρχισμού. Μάλιστα, προς το τέλος του πολέμου, δήλωσε στους Γάλλους «δεν
διεκδικούμε τίποτα, μας αρκεί να πολεμήσουμε στο πλευρό σας».
Πώς γίνεται στην αποδεδειγμένη περίπτωση χρήσης του Βενιζέλου ως οργάνου από τις δυνάμεις του δυτικού, εβραϊκού (κατά την δική τους προσφιλή ορολογία) καπιταλισμού, προκειμένου να συρθεί η ελληνική κοινωνία σε έναν πόλεμο που δεν ήθελε, χωρίς καμία ουσιαστική εγγύηση παρά μόνο με εκφράσεις καλών προθέσεων, να βλέπουν οι «σερβιτόροι» κάτι θετικό (με πρόφαση την ενσωμάτωση επιμέρους αλύτρωτων εδαφών) ενώ στην αντίστοιχη περίπτωση του ιδεολογικά εγγύτερου Μεταξά να βλέπουν «μεταξοσκώληκες» και στοές; Πώς γίνεται να φορτώνουν τον Μεταξά με το κατηγορώ του δυτικόδουλου όταν οι ίδιοι θεωρούν εκφραστές μιας πτυχής της εθνικιστικής ιδέας (δική τους δήλωση) καρνάβαλους που φορούν την αμερικανική σημαία σε γραβάτα;
Δεν θα δοθούν ποτέ σοβαρές απαντήσεις σε αυτά τα θέματα. Γιατί δεν υπάρχει σοβαρή συζήτηση με βάση την προβοκάτσια και με καρνάβαλους της Δεξιάς ντυμένους με αμερικανικές σημαίες. Δεν θα δοθεί ποτέ ουσιαστική απάντηση στο αν ο Μεταξάς ήταν συνεπής με την πάγια ελληνική εθνικιστική θέση της ουδετερότητας από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρκούν για όλους αυτούς βιταλιστικά συνθήματα παλαιάς κοπής περί του «πολεμικού βιώματος» που υποτίθεται εξέφρασε ο νταβατζής της Ομόνοιας Γύπαρης στον Μακεδονικό Αγώνα. Αλλά ξεχνούν ότι ο Μακεδονικός Αγώνας ήταν έκφραση του «ελληνοθωμανισμού», που πληρώθηκε και οργανώθηκε από την οικογένεια Δραγούμη. Μέχρι να το αντιληφθούν και να διαβάσουν την σχετική με τις τρεις εκδοχές της Μεγάλης Ιδέας βιβλιογραφία, εμείς ευχόμαστε χρόνια πολλά στο έθνος μας. Τα ΟΧΙ θέλουν ρομαντικούς.
Σχόλια:
ΚP
Γιατί ναι μεν πάει να πει κάτι για την ΕΣΣΔ, αλλά χρειάζεται κι αυτός ένα φροντιστήριο πολιτικής οικονομίας. Όταν ευημερούν οι αριθμοί δεν ευημερούν απαραίτητα και οι πολίτες. Αυτά είναι φιλελεύθερες απλοϊκές αντιστοιχίσεις.
Οι πρωτοετείς φοιτητές οικονομικών, τα παλαιότερα χρόνια, πριν τα μνημόνια, μάθαιναν ότι δεν είνι πρόβλημα το δημόσιο χρέος. Όλα τα κράτη της γης έχουν δημόσιο χρέος, με πρώτο εκείνο των ΗΠΑ. Το ισχυρότερο κράτος του πλανήτη. Επειδή, όμως, το "πολιτικό συμβόλαιο" ανάμεσα σε αγορές (Εβραίους) και κράτη ήταν τέτοιο που δεν εστίαζε σε αυτό τον δείκτη, οι αριθμοί των χρεών μεγάλωναν και η ζωη συνεχιζόταν κανονικότατα.
Όταν, όμως, το "πολιτικό συμβόλαιο" ανάμεσα σε αγορές και κράτη άλλαξε, (λόγω ανάδυσης Κίνας, λόγω πολεμικών λεονταρισμών της Ρωσίας που στο τέλος φάνηκαν άκαπνοι, λόγω της απόφασης των εξουσιαστικών ελίτ να περάσουν σε παγκόσμια ανακατανομή του πλούτου προς όφελός τους και εις βάρος του νεωτερικού εθνικού κράτους προκειμένου να γίνει το επόμενο βήμα της παγκοσμιοποίησης) τότε ξαφνικά θυμήθηκαν οι πολιτικοί το νεοφιλελεύθερο δόγμα με τον έλεγχο χρεών και ελλειμάτων.
Μάθημα πρώτο για εσένα Αριστοτέλη του μωβ κολάν, που βάζεις βιντεάκια των πρακτόρων της ΝΔ. Στο τέλος του εξαμήνου έχουμε εξετάσεις. Αν ο Άδωνις δεν γράψει καλά στην πρόοδο, θα κοπείτε μαζί.
Εφόσον παραδέχεστε ότι η ακροδεξιά είναι ακόμα μία παραφυάδα της δεξιάς προσκολλημένη στον φιλελεύθερο τρόπο ζωής, και καλώς ή κακώς η νοοτροπία του σημερινού δυτικού μέσου ανθρώπου, και αν θέλετε να το συγκεκριμενοποιήσω περισσότερο, του σημερινού μέσου (νεο)έλληνα είναι προσκολλημένη στην ύλη, πώς εσείς θα μπορέσετε να τον πείσετε επομένως, να αλλάξει νοοτροπία ώστε ο εθνικοσοσιαλισμός να γίνει βίωμα μιας κοινωνίας;
Αυτό προϋποθέτει δουλειά χρόνων και σε βάθος, όλων των δομών που συνθέτουν μια κοινωνία, ξεκινώντας από την παιδεία, απαιτεί ολιστική αντίληψη της κοινωνίας για να δουλέψει.
Σήμερα, ο έλληνας αρκεί να έχει γεμάτο το στομάχι του, δεν τον απασχολεί τίποτε άλλο.
Ακόμη και σε παραγωγικό επίπεδο προϋποθέτει εθνικοποίηση εταιρειών, μάλιστα όχι των εταιρειών παραγωγής ρεύματος, ή του νερού ή των τηλεπικοινωνιών οι οποίες πάνω κάτω διατηρούν χαρακτηριστικά κρατικών εταιρειών ακόμη, αλλά σε οποιαδήποτε παραγωγική διαβάθμιση, ακόμη και οι εταιρείες τροφίμων ή τα σούπερ μάρκετ για παράδειγμα.
Και, κατά συνέπεια, μία τέτοια αλλαγή μεταφέρει το βάρος του επιχειρείν από τον ιδιώτη στο κράτος. Δηλαδή πλέον ο επιχειρηματίας είναι το κράτος που θα κλείνει, για παράδειγμα, και τις συμφωνίες για εξαγωγές, το πώς θα γίνονται οι προμήθειες των πρώτων υλών προκειμένου για την μεταποίηση κλπ.
Αυτό προϋποθέτει δουλειά χρόνων και σε βάθος, όλων των δομών που συνθέτουν μια κοινωνία, ξεκινώντας από την παιδεία, απαιτεί ολιστική αντίληψη της κοινωνίας για να δουλέψει."
Κάποιοι δεν πρέπει να κάνουν αυτή την δουλειά; Δεν έχουμε υπογράψει κανένα συμβόλαιο με τον Θεό ή την ιστορία ότι θα γίνουμε βουλευτές, διάσημοι ή θα κυβερνήσουμε. Αν το πετύχουμε ακόμη καλύτερα. Αλλά ξέρουμε ότι ο κύριος στόχος δεν είναι αυτός.
Δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει τίποτα από αυτά εφόσον δεν μπορεί να γίνει με τους όρους των ιδεών μας. Διαφορετικά δεν χρειάζεται να είναι εθνικιστής κανείς. Ας γίνει καριερίστας και ας πολιτευτεί σε συμβατικούς χώρους.
Είναι κάτι πολύ σπουδαίο να υιοθετεί κανείς σήμερα την ρομαντική κοσμοθεώρηση και την εθνικιστική ιδεολογία. Ασχέτως αν το έχουν γελοιοποιήσει οι καραγκιόζηδες που συγκροτούν τον χώρο. Είναι πολιτική ασκητική. Είναι διαφύλαξη της τελευταίας επίδας στο όνειρο. Είναι η πολιτική γεφυρα προς το καλό, που πρέπει να μείνει άθικτη σε ένα βομβαρδισμένο τοπίο.
Δεν υπερασπιζόμαστε τέτοιες αξίες με μετρήσιμα δεδομένα και υπολογισμούς. Τα υπερασπιζόμαστε με φανατισμό και αφοσίωση, εναντίον όλων. Και, κυρίως, εναντίον των πιθανοτήτων. Για αυτό είμαστε ρομαντικοί.
Όποιος δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος -που είναι κάτι κατανοητό και απίστευτα δύσκολο- δεν μπορεί να είναι στον πολιτικό μας χώρο. Αυτός θα γίνει σεβαστός.
Σεβαστός δεν θα γίνει ο μέσος ακροδεξιός καραγκιόζης, που βλέπει την αποστολή μας σαν μόδα της εποχής, ούτε ασφαλώς ο χαφιές και ο εγκάθετος που έχει τοποθετηθεί ανάμεσά μας για να μοχλεύει.
"κόμη και σε παραγωγικό επίπεδο προϋποθέτει εθνικοποίηση εταιρειών, μάλιστα όχι των εταιρειών παραγωγής ρεύματος, ή του νερού ή των τηλεπικοινωνιών"
Αυτά ενδεχομένως όταν γίνουμε κυβέρνηση και έχουμε στα χέρια μας εξουσία. Όχι τώρα, που αγωνιζόμαστε για να συγκροτήσουμε κίνημα. Δεν επηρεάζουν αυτά, και γενικότερα οι παραγωγικές και οικονομικές πρακτικές, την ψυχική και ιδεολογική συγκρότηση των παιδιών που θα αποφασίσουν να γίνουν ενεργοί εθνικιστές. Αυτά που γράφεις στην πρώτη παράγραφο τα επηρεάζουν.
Δηλαδή η κατανόηση του τι σημαίνει να είσαι εθνικιστής και τι προϋποθέτει να πράξεις αυτή η κατανόηση.
Δύσκολο είναι. Αλλά ποτέ αδύνατο. Οι ιστορικές συνθήκες οδηγούν στην δυστυχία τον τόπο αλλά θα μπορούσαν να είναι ευνοϊκές για να στείλουν παιδιά προς τα εδώ.
Αρκεί να μην υπήρχε η alt right, ο τραμπισμός κλπ. Αυτό είναι το όπλο του συστήματος. Όπως ήταν η Νέα Αριστερά, ο Γαλλικός Μάης κλπ όπλο κατά των σοσιαλιστών.
Αιώνια Ευρώπη: αυτόνομη τριτοθεσίτικη συλλογικότητα σε μπροσούρα της για τον Ράμος.
Επίσης καλά έκανε ο Αδωναρος και υπενθύμισε στα σκιάχτρα του κουκουε ποιος είναι ο γνήσιος απόγονος του Διαφωτισμού.
Πάμε τώρα να δούμε και την πραγματικότητα.
Οι αριθμοί ευημερούν, αλλά οι άνθρωποι:
Είναι φουλ στη κατάθλιψη και τα αντικαταθλιπτικά
Είναι φουλ στη κόκα για να ανταπεξέλθουν το αντιανθρωπινο life style
Δεν βλέπουν μέλλον, γιατί χρωστάνε
Δεν κάνουν παιδιά
Πεθαίνουν
Άρα κουβά ο Διαφωτισμός - τον πουλο οι φιλελεύθεροι.
Τέλος συζήτησης.
Το μάθαιναν αυτό γιατί ζούσαν στα χρόνια της φιλελεύθερης συνενεσης. Αν πάμε ακόμα παλαιότερα πριν το 90, η "Δύση" ήταν ακόμα παραγωγικές χώρες.
ΦΛΕΦΑΛΟ η καπιταλιστική οικονομία μετά το 70 είναι χρηματοπιστωτική φούσκα.
Το τυμπανιαιο πτώμα του υπαρκτού που εξεραγει τους έδωσε δυνατότητα επέκτασης - ανάσα ζωής.
Γενικά η φύση του καπιταλισμού τείνει στο άπειρο, ενώ η φύση και ο άνθρωπος έχουν πεπερασμένα όρια.
Πάντως έχουν μεγάλη πλάκα τα ζώα του δεξιού δικτύου που λατρευουν Ρήγκαν, Θάτσερ, που ηταν ακριβώς αυτοί που αποβιομηχανισαν τις χώρες τους...
Συμφωνούμε, πάντως. Προφανώς, όλοι μπορεί να έχουν αντιφάσεις. Όμως, αυτές που έχουν οι νεοεθνικιστές, alt right και λοιποί δεξιοί είναι καφενειακού επιπέδου. Μιλάμε για την έκπτωση της πολιτικής σε υπόβαθρο κουτσομπολιού παλιάς επαρχίας, ψυχοδιαστροφής και ύβρεως προς την ανθρώπινη νόηση.
Ναι, αλλά εφόσον είμαστε Έλληνες ας θυμηθούμε την γη που ανακάλυψε ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης.
Το σχέδιο Άτσεσον, σύμφωνα με τα λεγόμενα (χρειάζεται περαιτέρω έρευνα) του Γαρουφαλιά, έγινε αντικείμενο παζαριού από τον Μακάριο. Ας υποθέσουμε ότι ισχύει αυτό που υποστήριξε ο Γαρουφαλιάς. Ήταν τόσο βαρύ ώστε να στερήσει την Ένωση;
Μάλλον θα έπρεπε να του το προτείνουμε εμείς, αν εκείνος δεν δεχόταν το σχέδιο. Ήταν τόσο κακό να γίνει Αντιβασιλιάς ή Αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης; Δεν είχε παιδιά για να διεκδικούσαν διαδοχή στον θεσμό.
Ακόμη και αν δεχτούμε ότι έγινε ακριβώς έτσι η προσφορά εκ μέρους του, θα μπορούσε η Αθήνα να το διαπραγματευτεί, να βρει εναλλακτικές, να του εξασφάλιζε τελικά μια θέση στο νέο πολιτικό στερέωμα της ενωμένης πατρίδας. Πρόεδρος ήταν, στην τελική. Αν, όντως, (που δεν έγινε ακριβώς έτσι) χάσαμε την ένωση επειδή δεν δέχτηκε η Αθήνα να δώσει ένα αξίωμα στον Μακάριο, τότε πέρα από τον ίδιο τον Μούσκο έφταιγε η Αθήνα. Και, μάλιστα, πολύ περισσότερο.
Γιατί, όμως, να αρνήθηκε η Αθήνα την Ένωση, επειδή ο Μακάριος υποθετικά πρότεινε κάτι τέτοιο; Τόσα και τόσα σαπάκια είχαν πολιτικά αξιώματα, ο Μακάριος ήταν το πρόβλημα; Ποιοι δεν ήθελαν τον Μακάριο σε καμία περίπτωση, με πολιτικό πόστο, στην Αθήνα; Ποιοι το απαγόρευαν; Μήπως οι ΗΠΑ; Ε, ανώνυμε;
Γιατί δεν ήθελαν τον Μακάριο οι ΗΠΑ με αξίωμα στην Αθήνα; Μήπως γιατί είχε στενές σχέσεις με Άγγλους και άνοιγε διαύλους και προς την Ρωσία;
Συνεπώς, αρχίδια ένωση μας έδωσε το σχέδιο Άτσεσον. Πάμε στα επόμενα τώρα.
"Τώρα χάρη στην τύφλωση των Τούρκων"
Σύμφωνα με εσένα, όποιος είναι εναντίον του Ισραήλ ή όποιος δεν είναι υπηρέτης του, είναι τυφλός. Ρε ανώνυμε, μήπως είσαι ραββίνος; Μήπως δεν είσαι Έλληνας; Υπάρχουν και κάτι τέτοια κωλοτρυπίδια που μας διαβάζουν.
Για πάμε και στην εποχή που της φιλίας με τον Αραφάτ, που αναφέρεις. Πότε ήταν ισχυρότερη η Ελλάδα; Τότε που είχαμε καλές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο ή τώρα που έχουμε με το Ισραήλ; Μήπως τότε ο αραβικός κόσμος ήταν μαζί μας και εναντίον των Τούρκων; Αυτό το ξεχνάς.
Δεν είναι μοιραία χαρισμένος ο αραβικός κόσμος στην Τουρκία. Σαν κατακτητές τους έβλεπαν οι Άραβες τους Τούρκους. Ποιος άλλαξε αυτό το status; Ποιος έριξε τον Άσαντ και έδωσε την Συρία στον Ερντογάν; Ποιος έριξε τον Καντάφι και έδωσε την Λιβύη στον Ερντογάν; Μήπως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ;
Σάλτα και γαμήσου, λοιπόν, εσύ και οι Εβραίοι, οι δεξιοί και όλα τα μουνόπανα του τραμπισμού.
Οι πρώην αφεντες σας Άγγλοι είχαν ήδη βάλει τους Τούρκους στο παιχνίδι με έγκριση των πρώην αφεντικων σας Καραμανλή και Βασιλιά.
Πού είναι το πρόβλημα να υπάρχει ενα δεύτερο ελληνικό κράτος;
Και ποιός είσαι εσύ που θα επιβάλεις ατους Κύπριους Έλληνες να ακρωτηριάσουν το νησί τούς για να απορροφηθεί απο το κράτος της Αθήνας;
Από τη στιγμή που η προδοτικη δεξιά της ΕΡΕ, ο πράκτορας Αγγλος ανθελληνας βασιλιάς και το σόι του υπέγραψαν τις συνθήκες της Ζυρίχης, το ελλαδικό κρατος είχε την υποχρέωση να διαφυλάξει την εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου εως ότου να αλλάξουν οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί.
Οι Σιωνιστές ελέγχουν την Αμερική, αλλά θα κάνουν συμμαχία με το πιο εθελοδουλο κράτος ολων των εποχών....
Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια.
Εντάξει παιδιά, η ιστορία του δοσιλογισμου πάει πολύ παλιά σε αυτή τη χώρα. Απο την ίδρυση.
Διαμορφώθηκαν σόγια κτλ.
Η διαφορά είναι ότι οι Εβραίοι δεν είναι Άγγλοι και Αμερικανοί.
Έρχονται για να εποικισουν.
Οπότε όταν γυρίσει ο τροχός, εσείς τα τσιρακια θα πάτε για γενοκτονία του ιθαγενούς πληθυσμού.
Και δεν ξέρουμε αν θα ισχύει τοτε η συλλογική ευθύνη για τα βρωμοσογα σας.
Υ.Γ. δεν είμαι ο ανώνυμος στον οποίον απαντήσατε παραπάνω
Σωστά το διευκρινίζεις για να μην μπερδευτούμε. Αλλά ένα ψευδώνυμο θα ήταν ακόμη καλύτερο, παίδες. Δεν θα σας πιάσει η ΕΥΠ από ένα ψευδώνυμο. Τέλος πάντων.
" Όσον αφορά τον Εμφύλιο, δεν ήταν πόλεμος δεξιών εναντίον αριστερών, αλλά πόλεμος της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού εναντίον μιας κομμουνιστικής μειοψηφίας. Ο ΔΣΕ δεν είχε το εύρος και την μαζικότητα του ΕΛΑΣ. Ξέρω ότι θα με πείτε δεξιό κλπ, αλλά ίσως να προσέξατε πως είπα εμφύλιος και όχι συμμοριτοπόλεμος! Ο νοών νοείτω..."
Και πάλι δεν ήταν ακριβώς έτσι. Είχαν γίνει σειρά προβοκατσιών και ξεπουλημάτων για να αλλάξουν οι συσχετισμοί μαζικότητας μετά το 1945-46 και οι κομμουνιστές προφανώς είχαν λόγους να ζητούν ανατροπή αυτών των συσχετισμών. Αλλά, ας πούμε ότι ήταν έτσι για την οικονομία της συζήτησης. Δεν μας ενδιαφέρει να αναδειξουμε τα επιχειρήματα των ΚΚΕδων. Ας πάμε στο κυρίως επιχείρημά σου.
Επειδή η πλειοψηφία, ακόμη και η συντριπτική, υποστηρίζει κάτι που είναι μακροπρόθεσμα εγκληματικό και προδοτικό, θα πρέπει οι υπόλοιποι να το δεχτούν; Σήμερα, δηλαδή, οι εθνικιστές (ιδίως οι αληθινοί) είμαστε ελάχιστοι. Μετά το 2015 ο ελληνικός λαός έχει διαλυθεί ηθικο-πολιτιστικά. Οι περισσότεροι θέλουν "ευρωπαϊστικό εκσυγχρονισμό, αμερικανισμό, γκανγκστερισμό, χρέη και πείνα με ζωή σε χρεωστικές κάρτες αρκεί να είμαστε in στο νεοφιλελεύθερο στυλ της Δύσης, παγκοσμιοποίηση και ταυτόχρονα ψευτοπατριωτισμό της πλαστική σημαίας, Αλβανίδα γκόμενα και φίλους και ταυτόχρονα Κατσίφα και Μέγα Αλέξανδρο, τικ τοκ" και τα συναφή. Οι λίγοι που είμαστε διαφορετικοί, σημαίνει ότι έχουμε άδικο ή ότι πρέπει να σταματήσουμε να υπερασπιζόμαστε αυτά που πρέπει;
Δεν είναι λογικά ακέραιο το επιχείρημά σου.
Ναι, προφανώς οι Αμερικανοί μας έδιναν ψίχουλα μέχρι να βγάλουν τους Άγγλους από την Ελλάδα και να γίνει μια εσωτερικο-καπιταλιστική αλλαγή σκυτάλης των νταβατζήδων της χώρας μας. Αλλά δεν μας τα έδιναν καν δικά μας εξολοκλήρου. Ήταν παγίδες.
Έπρεπε να γίνει η ένωση -αν γινόταν- με αποκλειστική προϋπόθεση να ενσωματωθεί η Κύπρος σε χώρα του ΝΑΤΟ (Ελλάς), χωρίς οι πολιτικοί της (που ήταν τσιράκια των Άγγλων και άνοιγαν επαφές με ΕΣΣΔ) να έχουν ρόλο στην νέα συνθήκη. Στην ουσία μας εκβίαζαν να κάνουμε πραξικόπημα ή να δολοφονήσουμε τον Μακάριο. Να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα για να τα βάλουν οι Άγγλοι πάλι μαζί μας.
Ε, δεν είναι ευνοϊκή πολιτική προς εμάς αυτή. Είναι υπόσχεση υπό όρους δουλοπαροικίας και τσιρακιού μαφίας. Να λέμε όλη την αλήθεια.
Η γενιά που πολέμησε το 1940, μερικά χρόνια αργότερα, γιγάντωσε το κομμουνιστικό κίνημα. Ας θυμηθούμε πόσο κόσμο είχε Ζαχαριάδης να τον αποθεώνει στο Καλλιμάρμαρο, τον Σεπτέμβριο του 1945. Ακόμη εκρεμεί το ερώτημα αν θα ήταν πρώτο κόμμα το ΚΚΕ σε περίπτωση που κατέβαινε στις εκλογές του Ιανουαρίου 1946. Υπάρχει ολόκληρη συζήτηση για το αν ήταν συμφωνημένη από την ΕΣΣΔ η στάση του Ζαχαριάδη εφόσον είχε παραδώσει την Ελλάδα στους δυτικούς. Πάντως, είχε τεράστια μαζικότητα το ΚΚΕ. Δεν ήταν όλη η Ελλάδα εναντίον του.
Επίσης, και να ήταν η μεγάλη πλειοψηφία εναντίον του ή υπέρ του δεν σημαίνει ιστορική δικαίωση για την μια ή την άλλη πλευρά. Αυτό εννοούμε.
Δεν συζητάμε για το πώς απέκτησε το ΚΚΕ μαζικότητα. Για το ότι τελικά την απέκτησε συζητάμε και, κυρίως, για το ότι η ιστορική δικαίωση έρχεται ασχέτως του ποιος έχει μαζικότητα και ποιος δεν έχει.
https://www.naftemporiki.gr/society/2182277/30-oktovrioy-1930-ypografetai-to-symfono-filias-kai-statherotitas-diallagis-kai-diaitisias-i-tafoplaka-tis-megalis-ideas/
https://www.news247.gr/magazine/talks/rodon-pigasos-kai-den-simmazevetai-o-thrilikos-ntani-koulouris-mila-gia-proti-fora-anoixta/
τους φασίστες ψάχνεις στις ειδήσεις.
Τον Τέλη, επειδή τον είδες μόνο
είπες να κεράσεις λίγο πόνο.
Όσο,
εσύ τον κράζεις εγώ λιώνω.
Είμαι ο Έρβις δεν το μετανιώνω.
Τρέμω,
μα νομίζω απόψε το 'χω
Να ξεσκίσω Ιαχή και Στόχο...
Ολοκαίνουργιος
από πάνω μέχρι κάτω.
Ο ΑΗΚ
είναι άλογο βαρβάτο .
Ο ρομαντισμός κεφάλαιο που κλείνει
από σήμερα ολοκαίνουργιος θα γίνει
Θα γίνει,
θα γίνει ολοκαίνουργιος.
Τώρα που βγήκε στο ξέφωτο μέσω του διαδικτύου, που καθάρισε τη ζωή του και ζει στην απόλυτη ηρεμία του, τι να σας κάνει; Δεν έχετε καμία θέση και καμία πρόσβαση εδώ.
Και κόψτε τις δηθενιές και τα κλάμματα ότι είναι "άδικος" ή ότι σας ξεφτίλισε. Δεν υπάρχει καμία αδικία, μόνο η πληρωμή σας.
Εμείς, όμως, τι ήθελες να κάνουμε, ρε μουνόσκυλο Τέλη; Να έρθουμε, ως παιδιά του δημοτικού ή όντας αγέννητοι, να σε βοηθήσουμε στο κελί; Πάμε παρακάτω.
Οι τότε συναγωνιστές σου είχαν συμπαρασταθεί, απ' ότι λένε. Αν δεν το είχαν κάνει, γιατί δεν γράφεις ένα βιβλίο ή άρθρο που να αναλύει επακριβώς τι συνέβη και ποια ήταν η στάση τους; Για τον Πλεύρη μίλησες, αλλά δεν περίμενες βοήθεια από αυτόν. Ποιοι, λοιπόν, σε άφησαν μόνο να ματώνεις; Γιατί δεν μιλας ξεκάθαρα;
Με τις πουστιές και τα ανώνυμα σχόλια ζητάς οίκτο και πολιτική δικαίωση; Όσον αφορά εμάς της Λέσχης, θα υπήρχε ποτέ κανείς να μην έδινε χέρι βοηθείας σε συναγωνιστή που είχε περάσει τόσα, αν δεν ήσουν τέτοιο παρατράγουδο και τόσο βρώμικος στην ψυχή;
Πάμε ακόμη παρακάτω.
Γιατί να σου συμπαρασταθούμε; Έκανες κάτι ιδεολογικά ακέραιο; Επειδή σε χρησιμοποίησαν μερικοί μπινέδες της κόκκινης προβιάς για να το παίζεις άνεργος επιχειρηματίας στα δεκαοκτώ σου; Επειδή κάποια μουνόπανα (τα οποία υποστηρίζεις ότι δεν γνωρίζεις) έβαζαν βόμβες σε κινηματογράφους και ακρωτηρίαζαν άσχετο κόσμο που έβλεπε ρωσικές ταινίες; Επειδή όταν το θυμάσαι είσαι θύμα πλεκτάνης του Καραμανλή και όταν σε συμφέρει λανσάρεσαι ως αντιστασιακός της ένοπλης πάλης; Επειδή στα ανώνυμα σχόλια γράφεις ότι είσαι φιλελεύθερος και ότι ο εθνικοσοσιαλισμός είναι φιλελευθερισμός; Επειδή τολμάς να λες δημοσίως ότι ο Φαλμεράγιερ είχε δίκιο και ότι το ελληνικό έθνος πέθανε στην αρχαιότητα; Επειδή συνεργάστηκες με τους Βαλλιανάτους και τα περιοδικά της ΑΚΟΕ; Επειδή κατέδιδες όλο τον χώρο στο ιντιμίντια και στην ασφάλεια;
Για αυτό θες, πουτάνας γιε, να σε στηρίξουμε; Επειδή έκανες το κέφι σου και στην έστησαν στα είκοσί σου, νομίζεις ότι δικαιούσαι να καταστρέψεις έναν πολιτικό χώρο, ταυτίζοντάς τον με την κωμικοτραγική σου ύπαρξη;
Μπορεί η γαμημένη η φιλελεύθερη δημοκρατία να έχει στα τρελάδικα αγνές ψυχούλες και αμολυμένους έξω βρωμόπουστες, όπως εσύ. Όμως, όταν περνάς τις θύρες του εθνικιστικού χώρου, ο φιλελευθερισμός τελειώνει, μουνοπανάκι. Και μαζί του τελειώνουν τα λίμπεραλ κόλπα που σου έμαθαν οι κουνιστοί πραγματικοί σύντροφοί σου. Βρέθηκαν κάποιοι να στο διδάξουν έστω και στα γεράματα.
While my race mule gently trots,
I look at the past and the Queen i was dating,
Still my race mule gently trots...
I sure know why, narcissism cracked me,
I had to push my luck,
I sure know how,my "colleagues" failed me,
Made me a sitting duck...
I look at the world and i notice its changing,
While my race mule gently trots,
With every lineage i was constantly inventing,
Still my race mule gently trots...
I sure know why,i was enlisted
Those times were twisted,though,
I sure know how,i was addicted,
I had to break on through...
They look at me,all,see my myth there that's scrolling,
While my race mule gently trots,
With my red sheepskin,i show up while i am twerking,
Still my race mule gently trots...
Yeah...yeah...yeah...
(Quitar solo)
σ' αυτά τα Ίμια εγώ δεν ήθελα να πάω
άσε που δεν είχα και τίποτα τρελιάρικο να βάλω.
Μες στο αυτοκίνητο βαριόμουνα και σκεφτόμουνα
τι θέλω εγώ στις ΧΑ τις συγκεντρώσεις
που μόλις μπεις θέλεις να βγεις για να γλιτώσεις.
Και εκεί που όλο το βράδυ
φαινότανε για σκάρτο
Περνά από μπροστά μου ξαφνικά.
Και μπαμ και κάτω
ένα μπουνίδι από τον ΧΑτη φάτο
στη μούρη μου έκατσε
ανάθεμά το.
Μπαμ και κάτω.
Μπαμ και κάτω
Με μια μπουνιά μ' έκανες άνω κάτω
στο δρόμο ξάπλωσα και έμεινα κάτω
Μπαμ και κάτω.
Δεν υπάρχει πιο βαθύ θεμέλιο της μοντέρνας νεωτερικότητας από αυτό.
Αρκέσου να είσαι φιλελεύθερος. Για παραδοσιοκρατία και εθνικισμό δεν κάνεις.
Στα δεξιά έδρανα κάθισαν αυτοί που ήταν που θεωρούσαν ότι ο βασιλιάς έπρεπε να διατηρήσει κάποιες από τις παλιές του εξουσίες στο νέο Σύνταγμα. Και μόνο ότι σηζητούσαν για νέο φιλελεύθερο σύνταγμα, στο πρώτο νεωτερικό κοινοβούλιο της Γαλλίας σηματοδότησε την συμμετοχή σε μια πρακτική και διαδικασία του κόσμου που εγκαθιδρύθηκε μετά την Γαλλική Επανάσταση. Η Δεξιά είναι η πιο συγκρατημένη εκδοχή αστικού φιλελευθερισμού.
Ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως και πανευρωπαϊκά από την δεκαετία του 1840 και έπειτα, προσδιορίζοντας την παράταξη που αισθητικά και συνθηματολογικά διατηρούσε κάποιες συντηρητικές ιδέες αλλά στην οικονομία ήταν αναφανδόν υπέρ του φιλελύθερου καπιταλισμού.
Αυτό που λέει ο μπλόγκερ ισχύει για τον συντηρητισμό. Οι συντηρητικοί που αυτοπροσδιορίζονται ως δεξιοί, απλώς ψέυδονται. Αλλά αυτή είναι ανάλυση του Παναγιώτη Κονδύλη στο γνωστό του βιβλίο για τον Συντηρητισμό. Ο κατσαπλιάς του συγκεκριμένου ιστολογίου είτε δεν έχει καταλάβει τι γράφει ο Κονδύλης, είτε έκλεψε την θέση του (γνωρίζοντας ότι πλην φλεφαλο κανείς στον χώρο δεν διαβάζει) και την παραποίησε για να την φέρει στα μέτρα του.
Στα δεξιά έδρανα κάθισαν αυτοί που θεωρούσαν ότι ο βασιλιάς έπρεπε να διατηρήσει κάποιες από τις παλιές του εξουσίες στο νέο Σύνταγμα. Και μόνο το ότι σηζητούσαν για νέο φιλελεύθερο σύνταγμα, στο πρώτο νεωτερικό κοινοβούλιο της Γαλλίας, σηματοδότησε την συμμετοχή σε μια πρακτική και διαδικασία του κόσμου που εγκαθιδρύθηκε μετά την Γαλλική Επανάσταση. Η Δεξιά είναι η πιο συγκρατημένη εκδοχή αστικού φιλελευθερισμού.
Ο όρος Δεξιά άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως και πανευρωπαϊκά από την δεκαετία του 1840 και έπειτα, προσδιορίζοντας την παράταξη που αισθητικά και συνθηματολογικά διατηρούσε προς άγρα συντηρητικών ψήφων κάποιες συντηρητικές ιδέες αλλά στην οικονομία ήταν αναφανδόν υπέρ του φιλελύθερου καπιταλισμού.
Αυτό που λέει ο μπλόγκερ ισχύει για τον συντηρητισμό. Οι συντηρητικοί που αυτοπροσδιορίζονται ως δεξιοί, απλώς ψεύδονται. Η Δεξιά, ως καπιταλιστική, είναι μια πολιτική επίθεση στον συντηρητισμό. Αυτό υποστηρίζει η ανάλυση του Παναγιώτη Κονδύλη στο γνωστό του βιβλίο για τον Συντηρητισμό.
Ο κατσαπλιάς του συγκεκριμένου ιστολογίου είτε δεν έχει καταλάβει τι γράφει ο Κονδύλης, είτε έκλεψε την θέση του (γνωρίζοντας ότι πλην φλεφαλο κανείς στον χώρο δεν διαβάζει) και την παραποίησε για να την φέρει στα μέτρα του.
Στη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη, στην είσοδο της Κόλασης, είναι χαραγμένη η περίφημη επιγραφή:
«Όσοι εισέρχεστε, εγκαταλείψτε κάθε ελπίδα».
Κόπτεσαι ανώμαλε για την δυναμική των άλλων όταν τα κερατα που γράφεις όλη μέρα δεν τα διαβάζεις ούτε εσύ ο ίδιος. Είσαι ο πλέον χιλιαναθεμένος του χώρου αλλά μες στο μυαλό σου είσαι στρατηλάτης. Πως μετά δεν θα θέλεις να ξεφτιλίσεις όποιον βρεις μπροστά σου όταν ο ίδιος ο χώρος στον οποίο νόμιζες ότι ανήκεις σε ξέρασε ως κακό πουστη; Πως μετά δεν θα θες να βγάλεις όλους τους άλλους πούστηδες για να ανακουφίσεις την ανωμαλία σου.
Η διαφορά είναι εμφανής ακόμη και για ένα φτηνό μυαλό όπως αυτό του Αριστοτέλη Καλέντζη ή του εστιάτορα ή και των γκαρσονιών.
https://www.protothema.gr/greece/article/1903680/epithesi-me-gazakia-sto-politiko-grafeio-tou-thanou-pleuri-sto-kolonaki-zimies-stin-eisodo-tou-ktiriou
https://www.iefimerida.gr/ellada/i-pninat-gianai-apeneime-tin-timitiki-diakrisi-zeygari