του Αχιλλέα
Πρόσφατα είδα την αισθηματική κωμωδία «Εφάπαξ»
(2001) σε σκηνοθεσία Νίκου Ζαπατίνα. Η ταινία απαρτιζόταν από ένα καστ γνωστών
ηθοποιών. Ανάμεσα σε αυτούς ο Πέτρος Φιλιππίδης στον ρόλο του κεντρικού μας
πρωταγωνιστή, «Παντελή» και η Εβελίνα Παπούλια στον ρόλο της ερωτευμένης εταίρας
με το όνομα «Βάσω». Είναι σημαντικό το ότι η ταινία γυρίστηκε στο μεταίχμιο της
αλλαγής του μιλένιουμ, καθώς το σενάριό βρίθει γνωστών κλισέ που, όμως, απεικονίζουν
μία γενιά ανθρώπων – αλλά και μία Ελλάδα εν γένει – η οποία μας έφερε σε αυτή
την αθλία κατάσταση. Όπως αναφέρω πάντα, το ουσιαστικό πρόβλημά των Ευρωπαίων
δεν είναι (κυρίως) οικονομικό, αλλά πνευματικό. Και το σενάριο της
συγκεκριμένης ταινίας καθιστά το παραπάνω ηλίου φαεινότερο.
Τις τελευταίες δεκαετίες ο δυτικός
κινηματογράφος ξεκίνησε να τοποθετεί ως κεντρικό πρωταγωνιστή των ταινιών του έναν
άντρα σύμφωνο με τον «καθωσπρεπισμό» που επιβάλουν οι φιλελεύθεροι διακινητές
του παγκόσμιου καπιταλιστικού κεφαλαίου. Μίζερο, αναξιοπρεπή, καταπιεσμένο,
αντιηρωικό, ζηλόφθονο και μικροπρεπή. Ο κεντρικός πρωταγωνιστής της ταινίας μας
έχει τα πρώτα τέσσερα, παραπάνω, χαρακτηριστικά. Ο Παντελής, παρουσιάζεται ως
ένας «μικρός» άνθρωπος με μία αποπνικτική ζωή – πάντα βάσει του west way of life πρίσματος
του σεναριογράφου μας. Σκουπιδιάρης στο επάγγελμα, με μοναδικούς του φίλους τον
συνάδελφό του στο απορριμματοφόρο, Μανώλη (Βασίλη Χαλακατεβάκη), και την εταίρα
Βάσω. Η ζωή του εντός της οικίας του είναι, επίσης, «μικρή». Ζει με την
γυναίκα, την κόρη και την πεθερά του. Η πεθερά του, της οποίας τον ρόλο παίζει
η εξαιρετική Μαρία Μαρτίκα, τον οικτίρει για το ότι είναι σκουπιδιάρης καθώς, λόγω
των μικροαστικών της εμμονών, η ίδια ήθελε «έναν πιλότο» για την κόρη της. Η
γυναίκα του (Ασπασία Τζιτζικάκη) έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για τον ίδιο και
μένει μαζί του μέχρι να πάρει το πολυπόθητο «εφάπαξ» το οποίο η ίδια θέλει να
χρησιμοποιήσει προς ίδιον όφελος, όπως και αυτό της μητέρας της. Σε ολόκληρη
την ταινία το μοναδικό, ουσιαστικά, συμπαθές πρόσωπο είναι αυτό της κόρης του
Παντελή (Κατερίνα Σκουρλή), η οποία εάν και δεν έχει ιδιαίτερα ενεργό ρόλο στην
ταινία, φαίνεται να είναι και η μοναδική η οποία διαχειρίζεται την χυδαία
ανωριμότητά εκάστου γονέα με μία βασική αξιοπρέπεια.
Καθώς το σενάριο ξετυλίγεται και όταν ο
Παντελής παίρνει το πολυπόθητο εφάπαξ στα χέρια του, «δραπετεύει» πάνω σε ένα
μηχανάκι με τον πακτωλό χρημάτων για να μπορέσει «επιτέλους» να ζήσει την ζωή
του «ελεύθερος». Μακριά από το επικριτικό βλέμμα της πεθεράς του και το
αδιάφορο βλέμμα της γυναίκας του. Το παραπάνω γεγονός είναι ιδιαίτερα
τετριμμένο και επαναλαμβανόμενο στον κινηματογράφο που παρήγαγε τόσο η Ευρώπη
όσο και η Αμερική μετά την δεκαετία του ’90, με τον κεντρικό μας πρωταγωνιστή να
νιώθει ότι μπορεί να ζήσει «ελεύθερος», για πρώτη φορά, καθώς έχει την
οικονομική δυνατότητα να το κάνει. Άραγε, σε ακριβώς αυτή την αντίλψη δεν
έγκειται και η μαζικότητα των αυτοκτονιών, που ακολουθούν ως μαύρη σκιά, την
μεταμνημονιακή Ελλάδα από το 2008 μέχρι και σήμερα; Στον αποπνευματικοποιημένο
και βαθιά υλιστικό κόσμο που μας άφησέ η γενιά της μεταπολίτευσης, στην χυδαία
καθημερινότητα του σκληρότερου προσώπου της ελεύθερης οικονομίας, στην απόλυτη αποστασιοποίησή
του εργαζομένου από το παραγόμενο έργο του - εκεί δεν βρίσκεται και η πηγή όλων
των πνευματικών και ψυχολογικών μας προβλημάτων; Η πλήρης μεταστροφή του ευρωπαϊκού
weltanschauung
από
τον homo
honoricus στον
homo economicus, κάνει τον τελευταίο να μετράει την ελευθερία του με αποκλειστικό
γνώμονα το περιεχόμενο του τραπεζικού του λογαριασμού.
Ο
Παντελής της ταινίας -με το όνομά του να
αποτελεί, προφανώς, νύξη στον γνωστό «κυρ Παντελή»- είναι ο άνθρωπος των καιρών
μας. Ο άνθρωπος όπου αίφνης αποκτά χρήματα, αποκτά και αξιοπρέπεια - αλλά ούτε
δευτερόλεπτο πριν! Ο πρωταγωνιστής δεν είχε το θάρρος να τοποθετηθεί εναντίον
της πεθεράς του. Ούτε να αποχωρήσει από την έγγαμη συμβίωση του, επειδή ένιωθε
ότι δεν τον σέβεται η γυναίκα του. Φυσικά, ούτε να μην συμπεριφέρεται νευρωτικά
και φοβικά με ό,τι καταπιάνεται. Ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο αποχωρεί από την
καθημερινότητα της οικογένειας του είναι απολύτως δειλός. Δεν παίρνει τα
χρήματα του εφάπαξ και πηγαίνοντας σπίτι του για να οργανώσει με την οικογένειά
του ως συγκροτημένο συλλογικό κοινωνικό κύτταρο την διαχείριση της νέας του
ζωής, αλλά φεύγει – σαν τον κλέφτη – πάνω σε ένα μηχανάκι, αναζητώντας μια
«μεγάλη ζωή». Ακριβά εστιατόρια, σύναψη εφήμερων ερωτικών σχέσεων με άγνωστες όμορφες
γυναίκες, οι οποίες μάλιστα δεν έλκονται από την πρόσβαση του σε χρήματα –μέχρι
και μοντέλο ρούχων του Λάκη Γαβαλά γίνεται ο πρωταγωνιστής μας, με έναν από
τους άνδρες μόδιστρους να τον αποκαλεί «παίδαρο».
Και όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν άνθρωπο με
την εξωτερική εμφάνιση του ηθοποιού, Πέτρου Φιλιππίδη! Αυτό είναι που με έβαλε
σε ακόμη περισσότερες σκέψεις, καθώς βλέποντας την ταινία κατάλαβα το κοινό στο
οποίο απευθύνεται, όπως και τον ηθικό άξονά της. Ο οποίος δεν είναι άλλος από
αυτόν της ανευθυνότητας! Ανευθυνότητα, σε συνδυασμό με μπόλικα ποσοστά δειλίας
και παλιμπαιδισμούς. Αυτά αποτελούν τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που θα
μπορούσαν να καθρεπτιστούν στον κεντρικό μας πρωταγωνιστή. Αυτά αποτελούσαν
τελικά, και ακόμη αποτελούν, τα όνειρα του μέσου Έλληνα – και όχι μόνο. Τον
Παντελή δεν τον ενδιέφερε ότι τον ταπείνωναν, σε καθημερινή βάση, οι
κοντινότεροί του άνθρωποι - οι οποίοι στην πραγματικότητα θα έπρεπε να
λειτουργούν ως γλυκά λιμάνια ξεκούρασης. Ούτε φυσικά τον ενδιέφερε να δει την
δουλειά του με μία άλλη ματιά. Καθώς, το να αποτελεί κάποιος αναπόσπαστο
κομμάτι της ελληνικής «εργατιάς» στην πραγματικότητα δείχνει έναν άνθρωπο που
δεν πτοείται από τον σωματικό μόχθο και δεν «φοβάται το μεροκάματο», όπως έλεγαν
οι παλαιότεροι. Απεναντίας, το μοναδικό πράγμα το οποίο τον ενδιέφερε τελικά
ήταν η πρόσβασή του στον «καταναλωτικό πολιτισμό» της χυδαίας α-κοινωνίας μας,
και τίποτα παραπάνω.
Η ταινία, ίσως, να μπορούσε να περάσει ένα (κάποιο)
μήνυμα και να έκανε την μεγάλη διαφορά στο τέλος. Ίσως, ο σκηνοθέτης να
μπορούσε να «σώσει» την αξιοπρέπεια του πρωταγωνιστή μας με την επανατοποθέτησή
του εντός του οικογενειακού του κέντρου. Με τον ίδιο να αναλαμβάνει τα ηνία της
ζωής του, να γίνεται διεκδικητικός και να «πρωταγωνιστεί» εντός της
καθημερινότητάς του. Αλλά, κάτι τέτοιο
θα τον καθιστούσε αξιοπρεπή - και όπως πολύ καλά γνωρίζουμε- η αξιοπρέπεια αποτελεί
μία άγνωστη έννοια εντός του πλαισίου της μεταμοντέρνας νεωτερικότητας. Απεναντίας,
ο πρωταγωνιστής μας, αποφασίζει να «τακτοποιήσει» οικονομικά την κόρη του, με
το πρόγραμμα «Ζωής» γνωστής τράπεζας – πώς να το κάνουμε κύριοι του Ριζοσπάστη,
δεν γίνεται να φιγουράρουν διαφημίσεις τραπεζών μόνον εντός των εφημερίδων σας,
υπάρχει και ο μεταμοντέρνος ελλαδικός κινηματογράφος που έχει τις ίδιες ανάγκες
καπιταλιστικού κεφαλαίου – καθώς, όπως γνωρίζουμε, τα «παιδιά χρειάζονται χρήματα»
και όχι αξιόλογες και αξιοπρεπείς παρουσίες εντός της καθημερινότητάς τους· με
τον ίδιο, τελικά, να φεύγει σε ένα ελληνικό νησί για «μόνιμες» διακοπές με την Βάσω
με την οποία είναι και ερωτευμένος.
Τελικά, η ταινία «Εφάπαξ» εμπεριέχει όλη την
πνευματική παρακμή της Ελλάδας της δεκαετίας του ’90. Της «αρχής του τέλους»
όπως την αφηγούνται οι παλιότεροι. Την έναρξη της απόλυτης ατομοκεντρικότητας
και της καπιταλιστικής παλιανθρωπιάς. Της δεκαετίας όπου οι πομπώδεις
εμφανίσεις και τα μεγάλα λόγια ξεκίνησαν να υποκαθιστούν την ουσία. Είναι
ιδιαίτερα σημαντικό το ότι αυτή η ταινία γυρίστηκε το 2001. Το παραπάνω δείχνει
ότι οι βάσεις της σημερινής μας, απόλυτης, παρακμής είχαν μπει τουλάχιστον μια
δεκαετία νωρίτερα, με την μετά-μνημονίων εποχή να έρχεται για να καταστρέψει
μία για πάντα το αμερικανικό «όνειρο», όπως και την πολύπαθη Ελλάδα, με τους
Έλληνες - ανεξαρτήτου ηλικίας – να προτιμούν, κυριολεκτικά, να πεθάνουν (!!)
παρά να μην μπορούν να «καταναλώσουν», κατά τα πρότυπα των δυτικών «συμμάχων»
μας. Η ταινία, τελικά, αξίζει να ιδωθεί περισσότερο ως θρίλερ και λιγότερο ως
κωμωδία. Με κεντρικό θύμα της ιστορίας μας, την πάλαι ποτέ αξιοπρέπεια του
Έλληνα πατέρα και συζύγου.
Σχόλια:
Ανώνυμος/η
Αρκεί μια ματιά στα αποτελέσματα των εκλογών για να καταλάβεις τι είναι πλέον η Ελλάδα.
Σάββατο, 04 Ιουλίου, 2026
Boom
Δυστυχώς στην σήμερον ημέρα κυριαρχεί η αξία της ύλης. Οι περισσότεροι προσκυνούν το χρήμα. αν ρωτήσεις τους περισσότερους με τι κριτήρια ψηφίζουν οι περισσότεροι θα σου πουν κάποιος που θα μου δώσει λεφτά δίνουν βάση κυριολεκτικά μόνο στο οικονομικό. Είχα βρεθεί σε μια συζήτηση μεταξύ συγγενών αριστεροί οι περισσότεροι και το μόνο που σχολίαζαν και ανέφεραν είναι το οικονομικό τίποτα άλλο. Εδώ ακούς κόσμο να θαυμάζει το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου όχι ότι οι άλλοι δεν μας κατέστρεψαν. θέλουν να ξαναγυρίσουμε σε εκείνες τις εποχές. Και ένας άνθρωπος στην σήμερον ημέρα για να καλύψει τα συναισθηματικά του κενά νομίζει θα βρει τη ευτυχία στα υλικά αγαθά. γίνεται ένας υπερ-καταναλωτής χωρίς ουσία. Το λάθος ήταν και των γονιών μας σαν νέα γενιά που μας είχαν καλομαθει αρκετά νομίζοντας ότι θα μας καλύψουν το κενό μέσα μας. Και να μην έχουμε βρει το νόημα της ζωής. ο Καπιταλισμός κυριολεκτικά είναι το πιο απάνθρωπο σύστημα δεν κοιτάει τον άνθρωπο παρά μόνο το κέρδος ότι συνέπειες να έχει και αυτό. Μακάρι να επικρατήσουν ιδέες του ρομαντισμού να ξαναβρεί ο άνθρωπος την υγεία του και τους ρυθμούς του και το νόημα του. Μπράβο στην Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ για το άρθρο!!!
Σάββατο, 04 Ιουλίου, 2026
Διηνέκης
Έρχεται ανυπολόγιστη εθνική καταστροφή τεραστίων διαστάσεων,μόνο τότε,όταν θα επιτρέψει ο Θεός μετά τα κοσμοϊστορικά γεγονότα,θα μείνουν λίγοι και καλοί ώστε να ανοικοδομησουν από την αρχή το έθνος.
Κυριακή, 05 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Βίλχελμ Φον Μερμπεκε
Εγκάρδιος χαιρετισμός στην λέσχη. Όπως και να έχει, η μεταπολίτευση αποτελεί το επιστέγασμα της απόλυτης σχεδόν ήττας του Ελληνισμού. Η θεμελιωμένη αδράνεια ίσως να αποτρέπει την ολοκλήρωση του δράματος. Συνεχίστε ακάθεκτοι την πολιτιστική και πολιτισμική κριτική. Και καλά μπάνια εύχομαι.
Εγκάρδιος χαιρετισμός στην λέσχη. Όπως και να έχει, η μεταπολίτευση αποτελεί το επιστέγασμα της απόλυτης σχεδόν ήττας του Ελληνισμού. Η θεμελιωμένη αδράνεια ίσως να αποτρέπει την ολοκλήρωση του δράματος. Συνεχίστε ακάθεκτοι την πολιτιστική και πολιτισμική κριτική. Και καλά μπάνια εύχομαι.
Κυριακή, 05 Ιουλίου, 2026
Ferdinand Céline
«Όλες οι παρακμές, όλες οι σάπιες εποχές, αφθονούν με Εβραίους, κριτικούς και καμπούρηδες βουτυρομπεμπέδες.»
- Ferdinand Céline
Κυριακή, 05 Ιουλίου, 2026
Greek Oi News
Για τους παλιούς αλλά και τους νεότερους, δημιουργήσαμε μια σελίδα αφιερωμένη στο ελληνικό Oi! και την ιστορία του. Αν θέλετε ρίξτε μια ματιά:
https://www.facebook.com/greek.oi.news
https://www.facebook.com/greek.oi.news
Κυριακή, 05 Ιουλίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Εννοείται.
Κυριακή, 05 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
ΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ
«Ο Καίρνερ έγραψε στον Σίλερ για το έργο του Φίχτε «Το Κλειστό Εμπορικό Κράτος»: «Τέτοιους περιορισμούς όπως αυτοί που προτείνει ο Φίχτε, θα μπορούσε κανείς να τους τολμήσει μόνο υπό το σύστημα τρόμου του Ροβεσπιέρου». Και ο Βενιαμίν Κονστάν σημειώνει στις καταχωρίσεις του ημερολογίου του για τη γερμανική κουλτούρα ότι ο Φίχτε αναπτύσσει αρχές στο «Εμπορικό Κράτος» που συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό με τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές του Ροβεσπιέρου. Σίγουρα, αυτό γράφτηκε με σκοπό να υποτιμήσει τον Φίχτε, όπως ακριβώς ο Κονστάν υποτίμησε τον Ρουσώ - αλλά ήταν αυτό όλο; Ο Φίχτε, όπως ο Ρουσώ και ο Ροβεσπιέρος, υποθέτει ότι η αναλογική ισότητα του πλούτου μεταξύ όλων των πολιτών μπορεί να επιτευχθεί εντός της αστικής κοινωνίας. Μάλιστα, το βλέπουν αυτό ως την ίδια την ουσία της νέας κοινωνίας. Αυτή η ψευδαίσθηση της αναλογικής ισότητας του πλούτου είναι το σημείο εκκίνησης για τις κοινωνικές και οικονομικές απόψεις του Φίχτε, τις οποίες αναπτύσσει στο «Εμπορικό Κράτος».
Καταρχάς, ο Φίχτε αποδίδει στο κράτος τη λειτουργία ενός ευεργέτη του λαού. Στο «Εμπορικό Κράτος», γράφει: «Η κυβέρνηση του κράτους που περιγράφεται, σπάνια χρειάζεται να τιμωρεί, σπάνια χρειάζεται να διεξάγει έρευνες μίσους. Η κύρια πηγή αδικημάτων που διαπράττονται από ιδιώτες ο ένας εναντίον του άλλου, η πίεση της πραγματικής ανάγκης ή ο φόβος της μελλοντικής ανάγκης, έχει εξαλειφθεί. Τα εγκλήματα κατά του κράτους, η υποκίνηση και η εξέγερση επίσης δεν πρέπει να φοβούνται. Οι υπήκοοι είναι καλά και η κυβέρνηση ήταν ο ευεργέτης». Αλλά αν μια κρατική εξουσία δεν καταφέρει να ξεκινήσει και να εφαρμόσει τα μέτρα που είναι απαραίτητα για την εγκαθίδρυση του ορθολογικού κράτους, τότε ο λαός έχει το δικαίωμα να επιβάλει αυτά τα μέτρα μέσω επαναστατικής δράσης κατά της κυβέρνησης. Ο Φίχτε δεν διστάζει να παρουσιάσει αυτή τη δυνατότητα στους ηγέτες της εποχής του ως θεμελιώδες δικαίωμα του λαού: «Ας μην πει κανείς ότι βρίσκομαι εδώ, βασιζόμενος σε μη αναγνωρισμένες φιλοσοφικές αρχές, προτείνοντας στις κυβερνήσεις μια υπόθεση που δεν θα αναγνωρίσουν ποτέ ως δική τους», πρέπει να το κάνουν «με την σαφή προοπτική των κινδύνων μιας εξέγερσης όχλων ανθρώπων, για τους οποίους η ακραία ανάγκη δεν τους αφήνει τίποτα που να τους έχει απομείνει ακόμα».
Ο Ροβεσπιέρος και οι οπαδοί του κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα στην πρακτική τους πολιτική εγκαθιδρύοντας την επαναστατική δικτατορία, και ο Φίχτε κατέληξε θεωρητικά στη νομική του διδασκαλία, ειδικά στο «Εμπορικό Κράτος», το οποίο από αυτή την οπτική γωνία εμφανίζεται ως σχέδιο για ένα σύστημα μικροαστικής δικτατορίας για την επιβολή μιας κοινωνίας μικρών ιδιοκτητών ακινήτων με μέγιστη ισότητα πλούτου. Αυτό δεν έχει τίποτα κοινό με τον σοσιαλισμό, ή σε μια αποδυναμωμένη μορφή, τον κρατικό σοσιαλισμό, όπως έχει τονίσει η Μαριάν Βέμπερ, ούτε καν με την έννοια της έμπνευσης. Ο αστικός καθρέφτης δεν διαθλάται πουθενά στο «Εμπορικό Κράτος», η σχέση μεταξύ της οικονομικής βάσης και του κρατικού θεσμού απλώς αντιστρέφεται, το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού τοποθετείται σε υποτακτικό ρόλο στην επιθυμητή μορφή διακυβέρνησης - όπως ακριβώς η αντιστροφή της σχέσης μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρατίας στο κράτος των Ιακωβίνων.
Αν κάποιος εξαγάγει συμπεράσματα από το «Εμπορικό Κράτος» σαν αυτά της Βέμπερ, και τα αποδεχτεί ως πιθανή ερμηνεία, τότε η πόρτα είναι ορθάνοιχτη σε εικασίες που πολύ συχνά επιδίωκαν αμφισβητήσιμους στόχους. Συνεπώς πρέπει επίσης να αποδεχτεί ως πιθανές ερμηνείες τα συμπεράσματα ότι ο Φίχτε ήταν ο πατέρας του Κοινωνικού Κράτους του Μπίσμαρκ, ο πρόδρομος του φασιστικού συστήματος, ή η έμπνευση για τον Πολεμικό Κομμουνισμό στη Σοβιετική Ρωσία μετά το 1917, για να αναφέρουμε μόνο μερικές ερμηνείες που έχουν γίνει στην βιβλιογραφία. Είναι σαφές ότι με τη βοήθεια αυτού του είδους της εικασίας, ο Φίχτε μπορεί να αξιοποιηθεί από κάθε μορφή πολιτεύματος. Αλλά καμία από αυτές τις προσεγγίσεις δεν αντανακλά τις πραγματικές προθέσεις του Φίχτε».
(Manfred Buhr, Revolution und Philosophie)
«Ο Καίρνερ έγραψε στον Σίλερ για το έργο του Φίχτε «Το Κλειστό Εμπορικό Κράτος»: «Τέτοιους περιορισμούς όπως αυτοί που προτείνει ο Φίχτε, θα μπορούσε κανείς να τους τολμήσει μόνο υπό το σύστημα τρόμου του Ροβεσπιέρου». Και ο Βενιαμίν Κονστάν σημειώνει στις καταχωρίσεις του ημερολογίου του για τη γερμανική κουλτούρα ότι ο Φίχτε αναπτύσσει αρχές στο «Εμπορικό Κράτος» που συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό με τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές του Ροβεσπιέρου. Σίγουρα, αυτό γράφτηκε με σκοπό να υποτιμήσει τον Φίχτε, όπως ακριβώς ο Κονστάν υποτίμησε τον Ρουσώ - αλλά ήταν αυτό όλο; Ο Φίχτε, όπως ο Ρουσώ και ο Ροβεσπιέρος, υποθέτει ότι η αναλογική ισότητα του πλούτου μεταξύ όλων των πολιτών μπορεί να επιτευχθεί εντός της αστικής κοινωνίας. Μάλιστα, το βλέπουν αυτό ως την ίδια την ουσία της νέας κοινωνίας. Αυτή η ψευδαίσθηση της αναλογικής ισότητας του πλούτου είναι το σημείο εκκίνησης για τις κοινωνικές και οικονομικές απόψεις του Φίχτε, τις οποίες αναπτύσσει στο «Εμπορικό Κράτος».
Καταρχάς, ο Φίχτε αποδίδει στο κράτος τη λειτουργία ενός ευεργέτη του λαού. Στο «Εμπορικό Κράτος», γράφει: «Η κυβέρνηση του κράτους που περιγράφεται, σπάνια χρειάζεται να τιμωρεί, σπάνια χρειάζεται να διεξάγει έρευνες μίσους. Η κύρια πηγή αδικημάτων που διαπράττονται από ιδιώτες ο ένας εναντίον του άλλου, η πίεση της πραγματικής ανάγκης ή ο φόβος της μελλοντικής ανάγκης, έχει εξαλειφθεί. Τα εγκλήματα κατά του κράτους, η υποκίνηση και η εξέγερση επίσης δεν πρέπει να φοβούνται. Οι υπήκοοι είναι καλά και η κυβέρνηση ήταν ο ευεργέτης». Αλλά αν μια κρατική εξουσία δεν καταφέρει να ξεκινήσει και να εφαρμόσει τα μέτρα που είναι απαραίτητα για την εγκαθίδρυση του ορθολογικού κράτους, τότε ο λαός έχει το δικαίωμα να επιβάλει αυτά τα μέτρα μέσω επαναστατικής δράσης κατά της κυβέρνησης. Ο Φίχτε δεν διστάζει να παρουσιάσει αυτή τη δυνατότητα στους ηγέτες της εποχής του ως θεμελιώδες δικαίωμα του λαού: «Ας μην πει κανείς ότι βρίσκομαι εδώ, βασιζόμενος σε μη αναγνωρισμένες φιλοσοφικές αρχές, προτείνοντας στις κυβερνήσεις μια υπόθεση που δεν θα αναγνωρίσουν ποτέ ως δική τους», πρέπει να το κάνουν «με την σαφή προοπτική των κινδύνων μιας εξέγερσης όχλων ανθρώπων, για τους οποίους η ακραία ανάγκη δεν τους αφήνει τίποτα που να τους έχει απομείνει ακόμα».
Ο Ροβεσπιέρος και οι οπαδοί του κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα στην πρακτική τους πολιτική εγκαθιδρύοντας την επαναστατική δικτατορία, και ο Φίχτε κατέληξε θεωρητικά στη νομική του διδασκαλία, ειδικά στο «Εμπορικό Κράτος», το οποίο από αυτή την οπτική γωνία εμφανίζεται ως σχέδιο για ένα σύστημα μικροαστικής δικτατορίας για την επιβολή μιας κοινωνίας μικρών ιδιοκτητών ακινήτων με μέγιστη ισότητα πλούτου. Αυτό δεν έχει τίποτα κοινό με τον σοσιαλισμό, ή σε μια αποδυναμωμένη μορφή, τον κρατικό σοσιαλισμό, όπως έχει τονίσει η Μαριάν Βέμπερ, ούτε καν με την έννοια της έμπνευσης. Ο αστικός καθρέφτης δεν διαθλάται πουθενά στο «Εμπορικό Κράτος», η σχέση μεταξύ της οικονομικής βάσης και του κρατικού θεσμού απλώς αντιστρέφεται, το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού τοποθετείται σε υποτακτικό ρόλο στην επιθυμητή μορφή διακυβέρνησης - όπως ακριβώς η αντιστροφή της σχέσης μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρατίας στο κράτος των Ιακωβίνων.
Αν κάποιος εξαγάγει συμπεράσματα από το «Εμπορικό Κράτος» σαν αυτά της Βέμπερ, και τα αποδεχτεί ως πιθανή ερμηνεία, τότε η πόρτα είναι ορθάνοιχτη σε εικασίες που πολύ συχνά επιδίωκαν αμφισβητήσιμους στόχους. Συνεπώς πρέπει επίσης να αποδεχτεί ως πιθανές ερμηνείες τα συμπεράσματα ότι ο Φίχτε ήταν ο πατέρας του Κοινωνικού Κράτους του Μπίσμαρκ, ο πρόδρομος του φασιστικού συστήματος, ή η έμπνευση για τον Πολεμικό Κομμουνισμό στη Σοβιετική Ρωσία μετά το 1917, για να αναφέρουμε μόνο μερικές ερμηνείες που έχουν γίνει στην βιβλιογραφία. Είναι σαφές ότι με τη βοήθεια αυτού του είδους της εικασίας, ο Φίχτε μπορεί να αξιοποιηθεί από κάθε μορφή πολιτεύματος. Αλλά καμία από αυτές τις προσεγγίσεις δεν αντανακλά τις πραγματικές προθέσεις του Φίχτε».
(Manfred Buhr, Revolution und Philosophie)
Κυριακή, 05 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Φυσικός ηγέτης του "ΕΣ" των Τέληδων και των Ξηροφίφιδων είναι ο Κρουπ, ο Πόρσε και ο Τίσεν. Όσοι γουστάρετε καπιταλισμό με σβάστικα δεν είστε ΕΣ αλλά ακροδεξιοί.
Κυριακή, 05 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Με τον Κρουπ αναπτύχθηκε η πολεμική βιομηχανία της Γερμανίας και μπόρεσε να κάνει πόλεμο. Αν ο Χίτλερ ακολουθούσε εσάς ακόμα με τρύπια παπούτσια θα παρατάσσονταν οι άνδρες των SA στις επιθεωρήσεις. Οι ακροδεξιοί δεν γουστάρουν καθόλου σβάστικες. Τον Ε/Σ τον θεωρούν σχεδόν κομμουνισμό.
Τετάρτη, 08 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Τι σχέση έχει με τον ΕΣ ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος των ακροδεξιών Χιτλερικών στα βάθη της Ρωσίας; Είναι ζωτικός χώρος του γερμανικού έθνους η ... Μόσχα και οι στέππες κοντά στο Καζακστάν; Αν ακολουθούσε τον ρομαντικό εθνικισμό ο Χίτλερ σίγουρα η χώρα του δεν θα είχε κατακτηθεί από ΗΠΑ και Ρωσία και δεν θα ήταν διχοτομημένη για δεκαετίες. Επίσης οι στρασσερικοί δεν ήταν ενάντια στην βιομηχανία αλλά ενάντια στον καπιταλισμό και την εκμετάλλευση εκ μέρους των πλούσιων που ίσχυε επί Αδόλφου.
Παρασκευή, 10 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Άσχετο με το θέμα αλλά η ρομαντική θέση στο δίλημμα Κρέοντας ή Αντιγόνη ποια είναι;
Δευτέρα, 06 Ιουλίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Δεν υπήρχε Ρομαντισμός στην αρχαιότητα.
Η παραδοσιοκρατική θέση είναι με το χρεός και την εθιμοτυπική παράδοση και κατά του γραπτού νόμου (νεωτερισμός, εξορθολογισμός, δημοκρατία).
Η παραδοσιοκρατική θέση είναι με το χρεός και την εθιμοτυπική παράδοση και κατά του γραπτού νόμου (νεωτερισμός, εξορθολογισμός, δημοκρατία).
Δευτέρα, 06 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Είναι κανένας από τους φιλάθλους που θεωρει ότι ο γλομπος της Φιφα είναι ανέντιμος με την επίμαχη απόφαση του για την κόκκινη του παιχταρα;Φτου κακά,τι να λέμε τωρα! Πέφτουμε από τα σύννεφα!Μήπως δέχτηκε ασύμμετρες πιέσεις από τον 🍊;;;Μπα,όχι,αποκλειεται να συμβαίνουν τέτοια πραγματα το σήμερον ημέρα.Πιθανοτερο είναι να τον επηρέασαν στην απόφαση του οι Δρακονιανοι,οι γόνοι του Κθούλου,οι κομμουνισταί,το βαθύ κράτος των γαϊδάρων και η καμπαλ,αυτοί λειτουργούν έτσι υπογείως.Και γιατί αγαπητοί μου να το πιστέψουμε άλλωστε;;;Μήπως ήταν αυτός που έστηνε τις κληρώσεις του τσαμπιονς λιγκ όταν ηταν εκτελεστικός διευθυντής της Ουέφα; Μήπως επειδή ανέθεσε back to back μουντιαλ σε μαροκινούς και σαουδάραβες εμίρηδες δισεκατομμυριούχους; Μήπως επειδή ανέθεσε το μουντιάλ στους Αμερικανούς λόγω των αμερικανικών πολυεθνικών; Μήπως επειδή οι ίδιες αυτές πολυεθνικές του υπαγορεύουν να σπάει το παιχνίδι σε 4 ημίχρονα με cooling breaks; Μήπως επειδή χορηγός εταιρεία μπύρας του υπαγόρευσε να δίνει τα βραβεία mvp των αγώνων σε φίρμες παίκτες για καλύτερη προβολή της (βλ. Μεσι αντί Βοζίνια). Μήπως επειδή παίρνει καθε μισή ώρα το αεροπλάνο της qatar airways και κάνει incognito πτήσεις πάνω από τρεις χώρες (προκαλώντας επιβάρυνση του περιβάλλοντος σε άνθρακα) για να παραστεί στους αγώνες, σε σημείο που να νομίζουν οι τηλεθεατές ότι βρίσκεται σε 2 αγώνες ταυτόχρονα; Οχι βέβαια!!!! Δεν έχουμε δει πιο έντιμο άνθρωπο στον πλανήτη ολόκληρο. Ίσως μόνο ο γνωστός Βετεράνος του χώρου να είναι εντιμοτερος,αλλά ας μην πάρουμε όρκο για αυτό.
Δευτέρα, 06 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Ποιος θα πάρει το Μουντιάλ παίδες της ΦΛΕΦΑΛΟ; Αν μένει σε κάποιο μέλος της Λέσχης χρόνος να παρακολουθεί πάντα.
Δευτέρα, 06 Ιουλίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Πού να ξέρουμε ρε φίλε; Δεν είμαστε αστρολόγοι.
Από τα όσα έχουμε δει, αν περάσουν την Νορβηγία οι Άγγλοι θα έχουν τις περισσότερες πιθανότητες από ποτέ άλλοτε τα τελευταία χρόνια.
Ισπανοί απλά καλοί. Δεν χάνουν αλλά νικάνε με το ζόρι. Θα γίνει μάχη στον ημιτελικό με Γαλλία.
Γαλλία φαβορί αλλά δεν παίζει τίποτα. Απλά έχει ποιοτικό ρόστερ σε όλες τις γραμμές. Με ατομικές ενέργειες βγάζει φάσεις.
Αργεντινή καλή, κοντά στην έδρα της σλλά φαβορί δεν την λες.
Οι Αγγλία επίσης με ατομικές ενέργειες βγάζει γκολ, δεν παίζει πολύ καλά ομαδικά (με εξαίρεση το δεύτερο ημίχρονο με την Κροατία), αλλά δείχνει ότι έχει τρόπο να περνά δύσκολες καταστάσεις και παίρνει διαιτητικά σφυρίγματα. Σε κάθε ματς έχει πέναλτι. Αν περάσει τους Νορβηγούς μάλλον είναι φαβορί για να το πάρει.
Από τα όσα έχουμε δει, αν περάσουν την Νορβηγία οι Άγγλοι θα έχουν τις περισσότερες πιθανότητες από ποτέ άλλοτε τα τελευταία χρόνια.
Ισπανοί απλά καλοί. Δεν χάνουν αλλά νικάνε με το ζόρι. Θα γίνει μάχη στον ημιτελικό με Γαλλία.
Γαλλία φαβορί αλλά δεν παίζει τίποτα. Απλά έχει ποιοτικό ρόστερ σε όλες τις γραμμές. Με ατομικές ενέργειες βγάζει φάσεις.
Αργεντινή καλή, κοντά στην έδρα της σλλά φαβορί δεν την λες.
Οι Αγγλία επίσης με ατομικές ενέργειες βγάζει γκολ, δεν παίζει πολύ καλά ομαδικά (με εξαίρεση το δεύτερο ημίχρονο με την Κροατία), αλλά δείχνει ότι έχει τρόπο να περνά δύσκολες καταστάσεις και παίρνει διαιτητικά σφυρίγματα. Σε κάθε ματς έχει πέναλτι. Αν περάσει τους Νορβηγούς μάλλον είναι φαβορί για να το πάρει.
Δευτέρα, 06 Ιουλίου, 2026
Ευλογημένο Ποδόσφαιρο
Αργεντινή-Μαρόκο, θα είναι το ζευγάρι του τελικού, θα είναι ο πρώτος τελικός χωρίς ευρωπαϊκή ομάδα. Είναι 6 ευρωπαϊκές στην 8άδα, και δεν θα πάει καμία στον τελικό.
Το λέω από τώρα, πριν το αυριανό Γαλλία-Μαρόκο. Στατιστικά, η Γαλλία ποτέ δεν έχει πάει σε 3 σερί τελικούς ('18, '22, '26).
Μου φαίνεται αδιανόητο να φτάσει τρίτο τελικό σερί.
Επίσης, το Μαρόκο συνδιοργανώνει την επόμενη διοργάνωση μαζί με Ισπανία, Πορτογαλία, έχει δηλαδή ένα σημαντικό κίνητρο η ΦΙΦΑ να μην του κόψει τον δρόμο προς τον τελικό, εφόσον το αξίζει.
Το λέω από τώρα, πριν το αυριανό Γαλλία-Μαρόκο. Στατιστικά, η Γαλλία ποτέ δεν έχει πάει σε 3 σερί τελικούς ('18, '22, '26).
Μου φαίνεται αδιανόητο να φτάσει τρίτο τελικό σερί.
Επίσης, το Μαρόκο συνδιοργανώνει την επόμενη διοργάνωση μαζί με Ισπανία, Πορτογαλία, έχει δηλαδή ένα σημαντικό κίνητρο η ΦΙΦΑ να μην του κόψει τον δρόμο προς τον τελικό, εφόσον το αξίζει.
Τετάρτη, 08 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Πάω να παίξω στοίχημα το Μαρόκο πρωταθλήτρια κόσμου. Αν με στείλεις στον κουβά θα σε τσακίσω στις σφαλιάρες ευλογημένε.
Τετάρτη, 08 Ιουλίου, 2026
Ευλογημένο Ποδόσφαιρο
Το Μαρόκο έπαιξε σαν παράρτημα, όπως και η Σενεγάλη.
Βάζουν την Γαλλία να παίζει είτε με γαλλόφωνες αποικίες (π.χ. Σενεγάλη), είτε με παραρτήματα όπως η εθνική Μαρόκου η οποία αποτελείται από παίκτες που έχουν γεννηθεί στην Γαλλία στην πλειοψηφία τους, και απλώς παίζουν με το Μαρόκο επειδή δεν μπορούν να παίξουν με την εθνική Γαλλίας.
Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολόγησε την συμμετοχή του στην 8άδα και τις φοβερές εμφανίσεις στα προηγούμενα ματς.
Μένει να δούμε να παίζει με ακόμη μία γαλλόφωνη χώρα στον ημιτελικό, το Βέλγιο, καθόλου στρωμένο με ροδοπέταλα το μονοπάτι της Γαλλίας. Αποδείχτηκε ότι η πιο δύσκολη ομάδα στον δρόμο της ήταν η Παραγουάη (γι' αυτό πνέουν μένεα όλοι απέναντί της, επειδή πήγε να τινάξει την διοργάνωση στον αέρα).
Στο πρώτο γκολ, ο Εμπαπέ δεν πανηγύρισε αμέσως, γύρισε προς τους διαιτητές γιατί υπήρχε πιθανότητα χεριού προηγουμένως, στο ξεκίνημα της φάσης. Είναι περίεργο ότι η φάση 'ελέγχθηκε' στο VAR αλλά δεν μας την έδειξαν ποτέ. Αυτό μυρίζει ακόμη ένα χειρουργείο από τα πολλά που είδαμε δυστυχώς, και σε αυτή, την διοργάνωση.
Οι δε Μαροκινοί δεν διαμαρτυρήθηκαν καθόλου, ενδεικτικό του πόσο ήθελαν να κερδίσουν, ειδικά αν τελικά όντως αποδειχθεί ότι υπήρχε παράβαση.
Βάζουν την Γαλλία να παίζει είτε με γαλλόφωνες αποικίες (π.χ. Σενεγάλη), είτε με παραρτήματα όπως η εθνική Μαρόκου η οποία αποτελείται από παίκτες που έχουν γεννηθεί στην Γαλλία στην πλειοψηφία τους, και απλώς παίζουν με το Μαρόκο επειδή δεν μπορούν να παίξουν με την εθνική Γαλλίας.
Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολόγησε την συμμετοχή του στην 8άδα και τις φοβερές εμφανίσεις στα προηγούμενα ματς.
Μένει να δούμε να παίζει με ακόμη μία γαλλόφωνη χώρα στον ημιτελικό, το Βέλγιο, καθόλου στρωμένο με ροδοπέταλα το μονοπάτι της Γαλλίας. Αποδείχτηκε ότι η πιο δύσκολη ομάδα στον δρόμο της ήταν η Παραγουάη (γι' αυτό πνέουν μένεα όλοι απέναντί της, επειδή πήγε να τινάξει την διοργάνωση στον αέρα).
Στο πρώτο γκολ, ο Εμπαπέ δεν πανηγύρισε αμέσως, γύρισε προς τους διαιτητές γιατί υπήρχε πιθανότητα χεριού προηγουμένως, στο ξεκίνημα της φάσης. Είναι περίεργο ότι η φάση 'ελέγχθηκε' στο VAR αλλά δεν μας την έδειξαν ποτέ. Αυτό μυρίζει ακόμη ένα χειρουργείο από τα πολλά που είδαμε δυστυχώς, και σε αυτή, την διοργάνωση.
Οι δε Μαροκινοί δεν διαμαρτυρήθηκαν καθόλου, ενδεικτικό του πόσο ήθελαν να κερδίσουν, ειδικά αν τελικά όντως αποδειχθεί ότι υπήρχε παράβαση.
Πέμπτη, 09 Ιουλίου, 2026
Ευλογημένο Ποδόσφαιρο
Όπως βέβαια και κάτι παραπάνω από βατό ήταν και το μονοπάτι της Αργεντινής, η οποία μέχρι στιγμής δεν έχει παίξει με καμία σοβαρή φανέλα, αντιθέτως πέταξαν έξω την Ουρουγουάη με την οποία θα έπαιζε στους 32 στο λατινοαμερικάνικο κλάσικο, και τελικά πέρασε με τα χίλια ζόρια το Πράσινο Ακρωτήρι αντ' αυτής, και τώρα η Ελβετία.
Πού να παίζεις τώρα με δύο αντιπάλους (Ουρουγουάη, Κολομβία) τους οποίους οριακά κερδίζεις στα πέναλντι στα Κόπα Αμέρικα, χώρια που και να τους κερδίσεις κανείς δεν ξέρει τι απώλειες θα έχεις σε κάρτες και τραυματισμούς.
Πράσινο Ακρωτήρι, Αίγυπτος με χειρουργείο, και τώρα το 'μεγαθήριο' η Ελβετία.
Μιλάμε για μεγάλη πορεία.
Αλλά πρέπει να χτιστεί ο μύθος του Μέσι ως 'τράγου' (goat) για να έχει υλικό για ντοκιμαντέρ η ΦΙΦΑ και παράλληλα να γκρεμίσει τον Μαραντόνα από τον θρόνο του (κάτι που επιθυμεί σφόδρα η παράγκα της ΦΙΦΑ).
Πού να παίζεις τώρα με δύο αντιπάλους (Ουρουγουάη, Κολομβία) τους οποίους οριακά κερδίζεις στα πέναλντι στα Κόπα Αμέρικα, χώρια που και να τους κερδίσεις κανείς δεν ξέρει τι απώλειες θα έχεις σε κάρτες και τραυματισμούς.
Πράσινο Ακρωτήρι, Αίγυπτος με χειρουργείο, και τώρα το 'μεγαθήριο' η Ελβετία.
Μιλάμε για μεγάλη πορεία.
Αλλά πρέπει να χτιστεί ο μύθος του Μέσι ως 'τράγου' (goat) για να έχει υλικό για ντοκιμαντέρ η ΦΙΦΑ και παράλληλα να γκρεμίσει τον Μαραντόνα από τον θρόνο του (κάτι που επιθυμεί σφόδρα η παράγκα της ΦΙΦΑ).
Πέμπτη, 09 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
ΧΕΛΝΤΕΡΛΙΝ, ΧΕΡΝΤΕΡ, ΣΙΛΕΡ ΚΑΙ ΚΛΑΪΣΤ ΩΣ ΣΑΛΠΙΓΚΤΕΣ ΤΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΟΥΣ
«Ο Χέλντερλιν ολοκλήρωνε τον «Υπερίωνα» όταν υπογραφόταν η Συνθήκη της Βασιλείας, όπου η Πρωσία συνήψε χωριστή ειρήνη με τους Γάλλους παραδίδοντας την υπόλοιπη Γερμανία. Το έργο τελειώνει με τους στίχους: «Σκληρά λόγια, κι όμως τα λέω γιατί είναι η αλήθεια: Δεν μπορώ να φανταστώ λαό πιο διχασμένο από τους Γερμανούς: είναι σαν πεδίο μάχης όπου χέρια, μπράτσα και όλα τα άκρα βρίσκονται θρυμματισμένα το ένα κάτω από το άλλο, ενώ το αίμα της ζωής χύνεται στην άμμο». Ταυτόχρονα ο Χέρντερ έγραψε το ποίημα «Γερμανία»: «Γερμανία, κοιμάσαι ακόμα; Δες τι συμβαίνει γύρω σου! Νιώσε το, ξύπνα, πριν η οξύνοια του νικητή εκθέσει περιφρονητικά το στέμμα σου! Οι αυλές δεν σε προστατεύουν, οι μεγιστάνες τρέπονται σε φυγή. Όταν ο εχθρός πλησιάζει, ούτε τιάρα ούτε σκήπτρο μετρά. Πέτα μακριά την παραλυτική αποσύνθεση και γίνε μία, Γερμανία!» Ο Χέρντερ θυμάται τη Γερμανία του Αρμίνιου που ξεπέρασε τις έριδες των φυλών και αντιστάθηκε σθεναρά στη Ρώμη. Αυτή η ιδέα εμφανίστηκε σε πολλά φυλλάδια εκείνης της εποχής, πολλά από τα οποία ανέφεραν τη «Γερμανία» ως τον τόπο έκδοσής τους.
Το 1806, όταν η εθνική ανάπτυξη της Γερμανίας εισήλθε σε μια νέα φάση, η γερμανική ποίηση, μαζί με την ενίσχυση της θέλησης για αντίσταση στον Ναπολέοντα, τέθηκε σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό στην υπηρεσία του αγώνα για ελευθερία. Ενώ το 1806 ήταν καθοριστική χρονιά για τη γερμανική λογοτεχνία, η ανάπτυξη της γερμανικής γραφής από τη δεκαετία του 1790 ως το 1806 δεν πρέπει να παραβλεφθεί. Η Γαλλική Επανάσταση έστρεψε την προσοχή των συγγραφέων στο λαό. Μια πλημμύρα γραπτών και ποιημάτων εμφανίστηκε. Το επαναστατικό κίνημα εντυπωσίασε βαθιά τους σύγχρονους Γερμανούς. Κατάλαβαν ότι μόνο η ισχύς του λαού μπορούσαν να επιφέρουν μια αλλαγή στην κατάσταση. Ωστόσο ο Κλόπστοκ και ο Χέρντερ, μεταξύ άλλων, αποστασιοποιήθηκαν όταν οι Ιακωβίνοι ήρθαν στα πράγματα. Ενώ το θέμα της επαναστατικής εξέγερσης ενός λαού ενάντια στη φεουδαρχική καταπίεση ήταν κεντρικό στη γερμανική λογοτεχνία πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και στα χρόνια που ακολούθησαν, μια μετατόπιση έγινε αισθητή μετά το 1796. Η εστίαση δεν ήταν πλέον αποκλειστικά στις κοινωνικές συγκρούσεις, αλλά στον αγώνα των λαών για εθνική ελευθερία, ενάντια στην ξένη κυριαρχία, ενάντια στις πολιτικές των κατακτητών. Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι ο Χέλντερλιν υμνεί τον ελληνικό αγώνα για ελευθερία ενάντια στους Τούρκους. Η ποίηση του Χέλντερλιν, γραμμένη μεταξύ 1797 και 1799, είναι ουσιαστικά μια έκκληση για εθνική απελευθέρωση.
Ο Σίλερ στα έργα «Ζαν ντ' Αρκ» και «Γουλιέλμος Τέλλος», παρουσιάζει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Γάλλων και των Ελβετών. Ο Σίλερ επισημαίνει ότι η τυραννία των ξένων κατακτητών είναι ανίκανη να συντρίψει τη δύναμη ενός λαού. Το 1805, ο Arndt κήρυξε επίσης την αντίθεσή του στην επιθυμία του Ναπολέοντα για κατάκτηση στο πρώτο μέρος του «Πνεύματος της Εποχής». Και τέλος, αλλά εξίσου σημαντικό, ο Heinrich von Kleist πρέπει να αναφερθεί σε αυτήν τη λίστα. Ο Kleist έχει συχνά παρεξηγηθεί. Ενώ «Η Μάχη του Χέρμαν» και «Ο Πρίγκιπας του Χόμπουργκ» αναγνωρίζονται ως εθνικά ιστορικά δράματα, γίνονται ταυτόχρονα προσπάθειες να καταδειχθούν επιθετικά σοβινιστικές τάσεις. Ωστόσο, θα ήθελα να αναφέρω ένα πράγμα: Ο Kleist γνώριζε την έννοια του δίκαιου (αμυντικού) πολέμου. Περιγράφει τον αγώνα του Michael Kohlhaas ως δίκαιο πόλεμο. «Η Μάχη του Χέρμαν» και «Ο Πρίγκιπας του Χόμπουργκ» γράφτηκαν τα χρόνια μετά το 1806, καθώς η εθνική αντίσταση γινόταν όλο και πιο ισχυρή. Πιο σημαντικό σε αυτό το πλαίσιο είναι το «Robert Guiskard» του Kleist. Σε αυτό το δραματικό απόσπασμα, η εστίαση είναι στον λαό, ο οποίος αγωνίζεται για μια ζωή ειρήνης και αντιτίθεται στα πολεμικά σχέδια του πρίγκιπά του. Το απόσπασμα δεν πρέπει να παραβλεφθεί ανάμεσα στα έργα που, ακόμη και πριν από το 1806, διακήρυτταν το δικαίωμα του αγώνα ενάντια σε έναν κατακτητή και ενάντια στην ξένη κυριαρχία».
(Heinrich Scheel: Deutschland in den Jahren 1792 bis 1815)
«Ο Χέλντερλιν ολοκλήρωνε τον «Υπερίωνα» όταν υπογραφόταν η Συνθήκη της Βασιλείας, όπου η Πρωσία συνήψε χωριστή ειρήνη με τους Γάλλους παραδίδοντας την υπόλοιπη Γερμανία. Το έργο τελειώνει με τους στίχους: «Σκληρά λόγια, κι όμως τα λέω γιατί είναι η αλήθεια: Δεν μπορώ να φανταστώ λαό πιο διχασμένο από τους Γερμανούς: είναι σαν πεδίο μάχης όπου χέρια, μπράτσα και όλα τα άκρα βρίσκονται θρυμματισμένα το ένα κάτω από το άλλο, ενώ το αίμα της ζωής χύνεται στην άμμο». Ταυτόχρονα ο Χέρντερ έγραψε το ποίημα «Γερμανία»: «Γερμανία, κοιμάσαι ακόμα; Δες τι συμβαίνει γύρω σου! Νιώσε το, ξύπνα, πριν η οξύνοια του νικητή εκθέσει περιφρονητικά το στέμμα σου! Οι αυλές δεν σε προστατεύουν, οι μεγιστάνες τρέπονται σε φυγή. Όταν ο εχθρός πλησιάζει, ούτε τιάρα ούτε σκήπτρο μετρά. Πέτα μακριά την παραλυτική αποσύνθεση και γίνε μία, Γερμανία!» Ο Χέρντερ θυμάται τη Γερμανία του Αρμίνιου που ξεπέρασε τις έριδες των φυλών και αντιστάθηκε σθεναρά στη Ρώμη. Αυτή η ιδέα εμφανίστηκε σε πολλά φυλλάδια εκείνης της εποχής, πολλά από τα οποία ανέφεραν τη «Γερμανία» ως τον τόπο έκδοσής τους.
Το 1806, όταν η εθνική ανάπτυξη της Γερμανίας εισήλθε σε μια νέα φάση, η γερμανική ποίηση, μαζί με την ενίσχυση της θέλησης για αντίσταση στον Ναπολέοντα, τέθηκε σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό στην υπηρεσία του αγώνα για ελευθερία. Ενώ το 1806 ήταν καθοριστική χρονιά για τη γερμανική λογοτεχνία, η ανάπτυξη της γερμανικής γραφής από τη δεκαετία του 1790 ως το 1806 δεν πρέπει να παραβλεφθεί. Η Γαλλική Επανάσταση έστρεψε την προσοχή των συγγραφέων στο λαό. Μια πλημμύρα γραπτών και ποιημάτων εμφανίστηκε. Το επαναστατικό κίνημα εντυπωσίασε βαθιά τους σύγχρονους Γερμανούς. Κατάλαβαν ότι μόνο η ισχύς του λαού μπορούσαν να επιφέρουν μια αλλαγή στην κατάσταση. Ωστόσο ο Κλόπστοκ και ο Χέρντερ, μεταξύ άλλων, αποστασιοποιήθηκαν όταν οι Ιακωβίνοι ήρθαν στα πράγματα. Ενώ το θέμα της επαναστατικής εξέγερσης ενός λαού ενάντια στη φεουδαρχική καταπίεση ήταν κεντρικό στη γερμανική λογοτεχνία πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και στα χρόνια που ακολούθησαν, μια μετατόπιση έγινε αισθητή μετά το 1796. Η εστίαση δεν ήταν πλέον αποκλειστικά στις κοινωνικές συγκρούσεις, αλλά στον αγώνα των λαών για εθνική ελευθερία, ενάντια στην ξένη κυριαρχία, ενάντια στις πολιτικές των κατακτητών. Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι ο Χέλντερλιν υμνεί τον ελληνικό αγώνα για ελευθερία ενάντια στους Τούρκους. Η ποίηση του Χέλντερλιν, γραμμένη μεταξύ 1797 και 1799, είναι ουσιαστικά μια έκκληση για εθνική απελευθέρωση.
Ο Σίλερ στα έργα «Ζαν ντ' Αρκ» και «Γουλιέλμος Τέλλος», παρουσιάζει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Γάλλων και των Ελβετών. Ο Σίλερ επισημαίνει ότι η τυραννία των ξένων κατακτητών είναι ανίκανη να συντρίψει τη δύναμη ενός λαού. Το 1805, ο Arndt κήρυξε επίσης την αντίθεσή του στην επιθυμία του Ναπολέοντα για κατάκτηση στο πρώτο μέρος του «Πνεύματος της Εποχής». Και τέλος, αλλά εξίσου σημαντικό, ο Heinrich von Kleist πρέπει να αναφερθεί σε αυτήν τη λίστα. Ο Kleist έχει συχνά παρεξηγηθεί. Ενώ «Η Μάχη του Χέρμαν» και «Ο Πρίγκιπας του Χόμπουργκ» αναγνωρίζονται ως εθνικά ιστορικά δράματα, γίνονται ταυτόχρονα προσπάθειες να καταδειχθούν επιθετικά σοβινιστικές τάσεις. Ωστόσο, θα ήθελα να αναφέρω ένα πράγμα: Ο Kleist γνώριζε την έννοια του δίκαιου (αμυντικού) πολέμου. Περιγράφει τον αγώνα του Michael Kohlhaas ως δίκαιο πόλεμο. «Η Μάχη του Χέρμαν» και «Ο Πρίγκιπας του Χόμπουργκ» γράφτηκαν τα χρόνια μετά το 1806, καθώς η εθνική αντίσταση γινόταν όλο και πιο ισχυρή. Πιο σημαντικό σε αυτό το πλαίσιο είναι το «Robert Guiskard» του Kleist. Σε αυτό το δραματικό απόσπασμα, η εστίαση είναι στον λαό, ο οποίος αγωνίζεται για μια ζωή ειρήνης και αντιτίθεται στα πολεμικά σχέδια του πρίγκιπά του. Το απόσπασμα δεν πρέπει να παραβλεφθεί ανάμεσα στα έργα που, ακόμη και πριν από το 1806, διακήρυτταν το δικαίωμα του αγώνα ενάντια σε έναν κατακτητή και ενάντια στην ξένη κυριαρχία».
(Heinrich Scheel: Deutschland in den Jahren 1792 bis 1815)
Δευτέρα, 06 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Προσπαθήστε να γράφετε τα ξένα ονόματα στη γλώσσα τους διότι στα ελληνικά βγαίνει άλλο αντί άλλου.
Πέμπτη, 09 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Όταν εκφέρεται η λέξη παράδοση, τότε συνειρμικά στο μυαλό μας, αποτυπώνεται μια φολκλορικού τύπου έκφραση με επίκεντρο το παρελθόν (κατασκευασμένο ή μη). Στην πραγματικότητα, όμως, η έννοια της παράδοσης (traditionalism) δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μακραίωνη πάλη για τη διατήρηση της πίστης σε έννοιες που η νεωτερική προδιάθεση απορρίπτει. Η παράδοση αντλεί τη δυναμική της κυρίως από μύθους και δοξασίες που ενεργοποιούν το συλλογικό ασυνείδητο μιας κοινότητας. Μέσα από αυτές τις παραδόσεις ερμηνεύεται και ο κόσμος στο σύνολό του ως ζωντανό κύτταρο.
Η δυτική παράδοση ξεκινά από τους Προσωκρατικούς φιλοσόφους και τον Πυθαγόρα και καταλήγει στους Γεώργιο Πλήθωνα Γεμιστό, τον Νίτσε, τον Σοπενχάουερ, τον Γκαίτε, τον Ρενέ Γκενόν, τον Όσβαλντ Σπένγκλερ και τον Ιούλιο Έβολα. Όλοι οι προαναφερθέντες φιλόσοφοι ανήκουν στην παραδοσιοκρατική αντίληψη της ιστορίας, γιατί συνέλαβαν το υπαρξιακό νόημα ως μια μορφή υπερβατικής αρχής. Όταν το νόημα αυτό απωλέσει τον σκοπό του τότε έρχεται η παρακμή ενός πολιτισμού ως μια κυκλική αλληλουχία που πιστοποιεί την αδράνεια του πνεύματος. Σύμφωνα με τον Ρενέ Γκενόν, η δυτική παράδοση ανήκει στην περίοδο της μεσαιωνικής και προμεσαιωνικής Ευρώπης, στην οποία η Δύση είχε μεταφυσικές αρχές. Ως αποτέλεσμα, η ιεραρχία λειτούργησε ως μοχλός της φυσικής αρμονίας και της οργανικότητας. Με την επικράτηση του ορθολογισμού, η παράδοση από πνεύμα μετατράπηκε σε αντικείμενο παρελθολοντολογικής λαγνείας και όχι υπαρξιακής κρίσης.
Σήμερα η Δύση (με το συγκεκριμένο όρο εννοούμε την Ευρώπη), αντιμετωπίζει κυρίως κρίση πνευματικής φύσης, και δευτερευόντως, οικονομικής. Η έλλειψη οράματος και συλλογικής βούλησης οδηγεί την Ευρώπη πολιτισμικά σε μια αποτελμάτωση, η οποία θεωρητικά ερμηνεύεται ως παρακμή, στην πράξη όμως αποτελεί μια πραγματική απειλή που προέρχεται εκ των έσω. Τα ιδεολογήματα που ποινικοποιούν τα έθνη και τις παραδόσεις τους είναι παράγωγα του νεωτερισμού, οι ρίζες του οποίου ανάγονται στον 18ο και τον 19ο αιώνα. Η Ανατολή, από την άλλη, ούσα βραδύκαυστη ιστορικά, συγχωνεύει πολλές παραδόσεις, με αποτέλεσμα την επικράτηση της πρωτίστως σε πολιτισμικό και κατ’ επέκταση σε γεωπολιτικό επίπεδο. Παρότι και στην Ανατολή συναντάται μια σύγκρουση παραδόσεων (ινδουιστικών, ισλαμικών και βουδιστικών), παρατηρούμε τη μετατροπή της γεωγραφικής αυτής έκτασης σε μια περιοχή επικράτησης απέναντι σε μια Δύση, υποχωρητική ως προς τις αξίες της.
Η δυτική παράδοση ξεκινά από τους Προσωκρατικούς φιλοσόφους και τον Πυθαγόρα και καταλήγει στους Γεώργιο Πλήθωνα Γεμιστό, τον Νίτσε, τον Σοπενχάουερ, τον Γκαίτε, τον Ρενέ Γκενόν, τον Όσβαλντ Σπένγκλερ και τον Ιούλιο Έβολα. Όλοι οι προαναφερθέντες φιλόσοφοι ανήκουν στην παραδοσιοκρατική αντίληψη της ιστορίας, γιατί συνέλαβαν το υπαρξιακό νόημα ως μια μορφή υπερβατικής αρχής. Όταν το νόημα αυτό απωλέσει τον σκοπό του τότε έρχεται η παρακμή ενός πολιτισμού ως μια κυκλική αλληλουχία που πιστοποιεί την αδράνεια του πνεύματος. Σύμφωνα με τον Ρενέ Γκενόν, η δυτική παράδοση ανήκει στην περίοδο της μεσαιωνικής και προμεσαιωνικής Ευρώπης, στην οποία η Δύση είχε μεταφυσικές αρχές. Ως αποτέλεσμα, η ιεραρχία λειτούργησε ως μοχλός της φυσικής αρμονίας και της οργανικότητας. Με την επικράτηση του ορθολογισμού, η παράδοση από πνεύμα μετατράπηκε σε αντικείμενο παρελθολοντολογικής λαγνείας και όχι υπαρξιακής κρίσης.
Σήμερα η Δύση (με το συγκεκριμένο όρο εννοούμε την Ευρώπη), αντιμετωπίζει κυρίως κρίση πνευματικής φύσης, και δευτερευόντως, οικονομικής. Η έλλειψη οράματος και συλλογικής βούλησης οδηγεί την Ευρώπη πολιτισμικά σε μια αποτελμάτωση, η οποία θεωρητικά ερμηνεύεται ως παρακμή, στην πράξη όμως αποτελεί μια πραγματική απειλή που προέρχεται εκ των έσω. Τα ιδεολογήματα που ποινικοποιούν τα έθνη και τις παραδόσεις τους είναι παράγωγα του νεωτερισμού, οι ρίζες του οποίου ανάγονται στον 18ο και τον 19ο αιώνα. Η Ανατολή, από την άλλη, ούσα βραδύκαυστη ιστορικά, συγχωνεύει πολλές παραδόσεις, με αποτέλεσμα την επικράτηση της πρωτίστως σε πολιτισμικό και κατ’ επέκταση σε γεωπολιτικό επίπεδο. Παρότι και στην Ανατολή συναντάται μια σύγκρουση παραδόσεων (ινδουιστικών, ισλαμικών και βουδιστικών), παρατηρούμε τη μετατροπή της γεωγραφικής αυτής έκτασης σε μια περιοχή επικράτησης απέναντι σε μια Δύση, υποχωρητική ως προς τις αξίες της.
Πέμπτη, 09 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Στην πολιτική του σήμερα απουσιάζει η υπενθύμιση της σημασίας του πνεύματος και της πίστης σε κάτι υπερβατικό. Ποιος λαός της Ευρώπης σήμερα πιστεύει σε κάτι μεγάλο ή σε μια υπερβατική αρχή; Ποιος ηγέτης της Ευρώπης σήμερα είναι διατεθειμένος να υπενθυμίσει στο λαό του ότι ηγεσία δεν σημαίνει διακυβέρνηση, αλλά καθήκον και αυτοθυσία; Ποιος πολιτικός οργανισμός, ο οποίος λαμβάνει αποφάσεις για απρόσωπες πολυεθνικές θα αγωνιζόταν για την ανεξαρτησία των ευρωπαϊκών λαών; Ουδείς! Και η διαπίστωση αυτή πηγάζει από τη ζώσα πραγματικότητα της Ευρώπης, η οποία έχει χάσει τον προσανατολισμό της, πρωτίστως πνευματικά, και σε δεύτερη φάση πολιτικά.
Συνεπώς, μια ευρωπαϊκή αναγέννηση θα επέλθει μόνο όταν η Ευρώπη επιστρέψει σε παραδόσεις, οι οποίες της υπενθυμίζουν ποια είναι πνευματικά και ποιες είναι οι δυνατότητές της. Μόνο όταν το πνεύμα επικρατήσει της ύλης θα υπάρξει και ο πραγματικός εκσυγχρονισμός, ο οποίος θα είναι μεταμοντέρνος, γιατί θα αμφισβητεί την νεωτερικότητα και θα αντλεί δύναμη για το μέλλον από την παράδοση. Εν ολίγοις, η παράδοση δεν αποτελεί εγκλωβισμό, αλλά πνευματική υπόθεση ενός έθνους και ενός πολιτισμού, προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει και να πορεύεται με βάση τη δική του αυτογνωσία μέσα στις όποιες εποχές έλθουν. Ας μη ξεχνάμε, πως η ιστορική πορεία δεν είναι γραμμική, αλλά έχει κυκλική μορφή.
Η εθνικιστική οπτική της παράδοσης είναι η μακροπρόθεσμη πορεία του έθνους και όχι απαραίτητα μια διατήρηση κάποιου συστήματος ως ενιαίο σύνολο. Άλλωστε, η ίδια η παράδοση δεν είναι ούτε εγκλωβισμός εντός μιας δύσκαμπτης αρχής, ούτε κάποια αφηρημένη έννοια. Είναι μια ζωντανή μορφή επανάστασης απέναντι στο φαινομενικά προοδευτικό, που στην ουσία συνιστά την πραγματική οπισθοδρόμηση, καθώς το πνεύμα υποβαθμίζεται και ο υλισμός γεννά τον ατομικισμό, ο οποίος μεταβάλλει τον άνθρωπο σε άτομο και τον
αποξενώνει από την πατρίδα του. Εν κατακλείδι, ο εθνικισμός αντιλαμβάνεται την παράδοση ως κάτι μεταμοντέρνο και κυρίως, ως κάτι βαθιά ριζοσπαστικό, καθώς η ίδια η παράδοση, ως στάση ζωής, οριοθετεί τη μελλοντική ύπαρξη του ανθρώπου με βάση τα χαρακτηριστικά που κυριαρχούν στην κοινότητά του.
Συνεπώς, μια ευρωπαϊκή αναγέννηση θα επέλθει μόνο όταν η Ευρώπη επιστρέψει σε παραδόσεις, οι οποίες της υπενθυμίζουν ποια είναι πνευματικά και ποιες είναι οι δυνατότητές της. Μόνο όταν το πνεύμα επικρατήσει της ύλης θα υπάρξει και ο πραγματικός εκσυγχρονισμός, ο οποίος θα είναι μεταμοντέρνος, γιατί θα αμφισβητεί την νεωτερικότητα και θα αντλεί δύναμη για το μέλλον από την παράδοση. Εν ολίγοις, η παράδοση δεν αποτελεί εγκλωβισμό, αλλά πνευματική υπόθεση ενός έθνους και ενός πολιτισμού, προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει και να πορεύεται με βάση τη δική του αυτογνωσία μέσα στις όποιες εποχές έλθουν. Ας μη ξεχνάμε, πως η ιστορική πορεία δεν είναι γραμμική, αλλά έχει κυκλική μορφή.
Η εθνικιστική οπτική της παράδοσης είναι η μακροπρόθεσμη πορεία του έθνους και όχι απαραίτητα μια διατήρηση κάποιου συστήματος ως ενιαίο σύνολο. Άλλωστε, η ίδια η παράδοση δεν είναι ούτε εγκλωβισμός εντός μιας δύσκαμπτης αρχής, ούτε κάποια αφηρημένη έννοια. Είναι μια ζωντανή μορφή επανάστασης απέναντι στο φαινομενικά προοδευτικό, που στην ουσία συνιστά την πραγματική οπισθοδρόμηση, καθώς το πνεύμα υποβαθμίζεται και ο υλισμός γεννά τον ατομικισμό, ο οποίος μεταβάλλει τον άνθρωπο σε άτομο και τον
αποξενώνει από την πατρίδα του. Εν κατακλείδι, ο εθνικισμός αντιλαμβάνεται την παράδοση ως κάτι μεταμοντέρνο και κυρίως, ως κάτι βαθιά ριζοσπαστικό, καθώς η ίδια η παράδοση, ως στάση ζωής, οριοθετεί τη μελλοντική ύπαρξη του ανθρώπου με βάση τα χαρακτηριστικά που κυριαρχούν στην κοινότητά του.
Πέμπτη, 09 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Τι είδους εστιατόρια φτιάχνουν πάλι εκεί στη ΝΔ; Ο Δημητριάδης δήλωσε σήμερα κεντροδεξιός, αλλά στην οικονομία σοσιαλιστής λόγω κόβιντ και πως πρέπει να παρεμβαίνει το κράτος για να βοηθάει τους φτωχούς!!! Λέτε να δούμε σε λίγες μέρες τα γκαρσόνια να ανεβάζουν Στράσσερ και Μπομπάτσι και αναλύσεις για τον ρομαντικό αντικαπιταλισμό του Ράσκιν;
Σάββατο, 11 Ιουλίου, 2026
Ευλογημένο Ποδόσφαιρο
Αργεντινή-Αγγλία ο ένας ημιτελικός του Μουντιάλ, κύριοι της Φλεφάλο.
Παρακαλούνται όσοι μιλούν για εύνοια της Αργεντινής στα προηγούμενα Μουντιάλ, να σταματήσουν να γράφουν ανοησίες γιατί εκτίθενται.
Το 1978, στο ματς Βραζιλίας-Σουηδίας, το οποίο έληξε με 1-1, η Βραζιλία σκοράρει με κεφαλιά από κόρνερ ακριβώς στο τέλος και κάνει το 2-1 και το γκολ ακυρώνεται ως εκπρόθεσμο. Με νίκη της Βραζιλίας στο συγκεκριμένο ματς, οι όμιλοι της δεύτερης φάσης θα ήταν εντελώς διαφορετικοί, η Ολλανδία για παράδειγμα θα είχε την Βραζιλία στον όμιλό της και όχι την Αυστρία, η οποία Αυστρία θα έπαιζε στον όμιλο της Αργεντινής. Επομένως, ευνοημένη υπήρξε αρχικά η Ολλανδία η οποία απέφυγε την Βραζιλία στον όμιλό της, ενώ στον τελικό έχασε βεβαίως δίκαια.
Αν υπήρχε έστω κάποια υπόνοια για την Αργεντινή στον τελικό, ακόμα θα την συζητούσαν οι δημοσιογράφοι του κατεστημένου των φιλελεύθερων κρατών.
Τα παραμύθια περί προτεταμένων όπλων του στρατιωτών του Βιντέλα σε περίπτωση ήττας της Αργεντινής είναι αντίστοιχα με το 'με έναν νόμο και με ένα άρθρο θα σκίσω τα μνημόνια'.
Το βλέπετε άλλωστε πώς κάποιοι, ακόμα και σήμερα, προσπαθούν να αμαυρώσουν το επίτευγμα του Παναθηναϊκού το 1971, για τους ίδιους λόγους. Πανάξια ο Παναθηναϊκός έφτασε τελικό τότε.
Το 1986, το γκολ με το χέρι ακολούθησε το γκολ του αιώνα, η Αργεντινή θα κέρδιζε ούτως ή άλλως τους μονίμως loser Άγγλους. Αν είναι δυνατόν να πιστεύουν κάποιοι ότι ο Πίτερ Μπίρντσλι, ο Τζον Μπαρνς, ο Τέρι Μπούτσερ ο Γκλεν Χοντλ και ο 36χρονος Πίτερ Σίλτον θα ήταν κάτι λιγότερο από μια χαψιά για τον μεγάλο Ντιέγκο. Σοβαρευτείτε εσείς οι οπαδοί των φιλελεύθερων γιατί τρώτε πολύ παραμύθι.
Με Τέρι Μπούτσερ δεν γα@@@ κανείς.
Είναι αστείο να λέτε ότι μια χώρα κατά γενική ομολογία φτωχή, άρα και η ομοσπονδία της δεν έχει τους πόρους των ομοδπονδιών των προηγμένων φιλελεύθερων κρατών στήνει τα Μουντιάλ, ενώ οι φιλελεύθεροι είναι καθαροί.
Ψάξτε την ιστορία με την 'ομάδα-φάντασμα' όσοι δεν ξέρετε να μάθετε υπό ποίες συνθήκες προπονήθηκε τότε η Αργεντινή για να κατέβει στο Μουντιάλ του '74 (ειρήσθω εν παρόδω, σε εκείνην την ομάδα φάντασμα έκανε τις μοναδικές του 3 συμμετοχές με την εθνική, ο Χουάν Ραμόν Ρότσα),
Αν μη τι άλλο, έχει μείνει ατιμώρητη μια παρολίγον δολοφονία μέσα στο γήπεδο το 1982 (και όσοι ξέρουν για τι μιλώ, ξέρουν και ότι θα μιλούσαμε για κανονική δολοφονία, χωρίς ίχνος υπερβολής), το 1990 έστησαν στον τοίχο την Αργεντινή με το πέτσινο πέναλντι για να προπαγανδίσουν οι βρυξέλλες την γερμανική ενοποίηση και την νέα Ευρώπη υπό την αιγίδα της γερμανικής ηγεμονίας, ενώ ο Χάραλντ Σουμάχερ (ο παρολίγον... δολοφόνος) στο βιβλίο του γραμμένο το 1987, είχε αφήσει υπόνοιες για ντοπάρισμα των συμπαικτών του και έκτοτε τέθηκε στο περιθώριο από το γερμανικό ποδόσφαιρο.
Το 1994 η καλύτερη ίσως Αργεντινή όλων των εποχών με τρομερό ρόστερ, έμεινε εκτός συνέχειας διότι η ΦΙΦΑ έκοψε με το έτσι θέλω την μπάλα στον αδιαμφισβήτητο ηγέτη της Ντιέγκο, για να παίξει τελικό η μετριότατη Ιταλία, η οποία στο διάβα της δεν υπήρξε αγώνας που να μην πέρασε στα νοκ-άουτ χωρίς κανονικό χειρουργείο της αντίπαλης ομάδας
Δεν θα θέλατε να πάω και πιο πίσω το 1954, όπου στο όνομα της ανοικοδόμησης της 'δημοκρατικής' Γερμανίας ως προτεκτοράτου των ΗΠΑ, κανείς δεν κατάλαβε πώς η μεγάλη 'αραντισπάτ', η Ουγγαρία δηλαδή του Πούσκας, έχασε σε εκείνον τον τελικό.
Για να μην μιλήσουμε για το 1966 και το γκολ που δεν μπήκε ποτέ σε εκείνον τον περιβόητο τελικό.
Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί.
Για να μιλήσετε για τον Αργεντίνο εθνικιστή Ντιέγκο, τον Θεό του Ποδοσφαίρου, πρέπει πρώτα να πλύνετε το στόμα σας.
Παρακαλούνται όσοι μιλούν για εύνοια της Αργεντινής στα προηγούμενα Μουντιάλ, να σταματήσουν να γράφουν ανοησίες γιατί εκτίθενται.
Το 1978, στο ματς Βραζιλίας-Σουηδίας, το οποίο έληξε με 1-1, η Βραζιλία σκοράρει με κεφαλιά από κόρνερ ακριβώς στο τέλος και κάνει το 2-1 και το γκολ ακυρώνεται ως εκπρόθεσμο. Με νίκη της Βραζιλίας στο συγκεκριμένο ματς, οι όμιλοι της δεύτερης φάσης θα ήταν εντελώς διαφορετικοί, η Ολλανδία για παράδειγμα θα είχε την Βραζιλία στον όμιλό της και όχι την Αυστρία, η οποία Αυστρία θα έπαιζε στον όμιλο της Αργεντινής. Επομένως, ευνοημένη υπήρξε αρχικά η Ολλανδία η οποία απέφυγε την Βραζιλία στον όμιλό της, ενώ στον τελικό έχασε βεβαίως δίκαια.
Αν υπήρχε έστω κάποια υπόνοια για την Αργεντινή στον τελικό, ακόμα θα την συζητούσαν οι δημοσιογράφοι του κατεστημένου των φιλελεύθερων κρατών.
Τα παραμύθια περί προτεταμένων όπλων του στρατιωτών του Βιντέλα σε περίπτωση ήττας της Αργεντινής είναι αντίστοιχα με το 'με έναν νόμο και με ένα άρθρο θα σκίσω τα μνημόνια'.
Το βλέπετε άλλωστε πώς κάποιοι, ακόμα και σήμερα, προσπαθούν να αμαυρώσουν το επίτευγμα του Παναθηναϊκού το 1971, για τους ίδιους λόγους. Πανάξια ο Παναθηναϊκός έφτασε τελικό τότε.
Το 1986, το γκολ με το χέρι ακολούθησε το γκολ του αιώνα, η Αργεντινή θα κέρδιζε ούτως ή άλλως τους μονίμως loser Άγγλους. Αν είναι δυνατόν να πιστεύουν κάποιοι ότι ο Πίτερ Μπίρντσλι, ο Τζον Μπαρνς, ο Τέρι Μπούτσερ ο Γκλεν Χοντλ και ο 36χρονος Πίτερ Σίλτον θα ήταν κάτι λιγότερο από μια χαψιά για τον μεγάλο Ντιέγκο. Σοβαρευτείτε εσείς οι οπαδοί των φιλελεύθερων γιατί τρώτε πολύ παραμύθι.
Με Τέρι Μπούτσερ δεν γα@@@ κανείς.
Είναι αστείο να λέτε ότι μια χώρα κατά γενική ομολογία φτωχή, άρα και η ομοσπονδία της δεν έχει τους πόρους των ομοδπονδιών των προηγμένων φιλελεύθερων κρατών στήνει τα Μουντιάλ, ενώ οι φιλελεύθεροι είναι καθαροί.
Ψάξτε την ιστορία με την 'ομάδα-φάντασμα' όσοι δεν ξέρετε να μάθετε υπό ποίες συνθήκες προπονήθηκε τότε η Αργεντινή για να κατέβει στο Μουντιάλ του '74 (ειρήσθω εν παρόδω, σε εκείνην την ομάδα φάντασμα έκανε τις μοναδικές του 3 συμμετοχές με την εθνική, ο Χουάν Ραμόν Ρότσα),
Αν μη τι άλλο, έχει μείνει ατιμώρητη μια παρολίγον δολοφονία μέσα στο γήπεδο το 1982 (και όσοι ξέρουν για τι μιλώ, ξέρουν και ότι θα μιλούσαμε για κανονική δολοφονία, χωρίς ίχνος υπερβολής), το 1990 έστησαν στον τοίχο την Αργεντινή με το πέτσινο πέναλντι για να προπαγανδίσουν οι βρυξέλλες την γερμανική ενοποίηση και την νέα Ευρώπη υπό την αιγίδα της γερμανικής ηγεμονίας, ενώ ο Χάραλντ Σουμάχερ (ο παρολίγον... δολοφόνος) στο βιβλίο του γραμμένο το 1987, είχε αφήσει υπόνοιες για ντοπάρισμα των συμπαικτών του και έκτοτε τέθηκε στο περιθώριο από το γερμανικό ποδόσφαιρο.
Το 1994 η καλύτερη ίσως Αργεντινή όλων των εποχών με τρομερό ρόστερ, έμεινε εκτός συνέχειας διότι η ΦΙΦΑ έκοψε με το έτσι θέλω την μπάλα στον αδιαμφισβήτητο ηγέτη της Ντιέγκο, για να παίξει τελικό η μετριότατη Ιταλία, η οποία στο διάβα της δεν υπήρξε αγώνας που να μην πέρασε στα νοκ-άουτ χωρίς κανονικό χειρουργείο της αντίπαλης ομάδας
Δεν θα θέλατε να πάω και πιο πίσω το 1954, όπου στο όνομα της ανοικοδόμησης της 'δημοκρατικής' Γερμανίας ως προτεκτοράτου των ΗΠΑ, κανείς δεν κατάλαβε πώς η μεγάλη 'αραντισπάτ', η Ουγγαρία δηλαδή του Πούσκας, έχασε σε εκείνον τον τελικό.
Για να μην μιλήσουμε για το 1966 και το γκολ που δεν μπήκε ποτέ σε εκείνον τον περιβόητο τελικό.
Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί.
Για να μιλήσετε για τον Αργεντίνο εθνικιστή Ντιέγκο, τον Θεό του Ποδοσφαίρου, πρέπει πρώτα να πλύνετε το στόμα σας.
Κυριακή, 12 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Ο Μαραντόνα ήταν δηλωμένος αριστερός, κομμουνιστής και οπαδός των Τσε Γκεβάρα και Κάστρο. Αν θυμάμαι σωστά ήταν και αντιφασίστας.
Δευτέρα, 13 Ιουλίου, 2026
Soutsou Hardcore Hooligan
Whatever you sniffed you wanted more
Now you can only score with a whore
All supplied by the hand of god
Out of the cup that's the way it goes
Shouldn't have had a bucket of charlie up your nose
All supplied by the hand of god
(Chorus:)
Maradona you're shit
Maradona you're shit
We've waited eight years for your come up pence
Now we know weren't worth Tuppence
All supplied by the hand of god
Hairy little legs and fat little head
You once has thirty whore in your bed
All supplied by the hand of god
You claim to stand up for your god laws
While all the time you were shagging whores
All supplied by the hand of god
Crocodile tears on the commentary box
Was it cause you'd lost of been giving the pox
All supplied by the hand of god
Now you can only score with a whore
All supplied by the hand of god
Out of the cup that's the way it goes
Shouldn't have had a bucket of charlie up your nose
All supplied by the hand of god
(Chorus:)
Maradona you're shit
Maradona you're shit
We've waited eight years for your come up pence
Now we know weren't worth Tuppence
All supplied by the hand of god
Hairy little legs and fat little head
You once has thirty whore in your bed
All supplied by the hand of god
You claim to stand up for your god laws
While all the time you were shagging whores
All supplied by the hand of god
Crocodile tears on the commentary box
Was it cause you'd lost of been giving the pox
All supplied by the hand of god
Δευτέρα, 13 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Ο Βιντέλα ήταν ένα αμερικανοκίνητο κάθαρμα Κυριάκο/δεξιέ εξτρέμ.
Δευτέρα, 13 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Λατινοαμερικάνικη εθνικοανεξαρτησιακή αριστερά ήταν ο Θεός. Σχεδόν εθνικομπολσεβίκος δηλαδή.
Δευτέρα, 13 Ιουλίου, 2026
Δεξιό εξτρέμ
Νεκτάριος, πότε μίλησα εγώ για τον Βιντέλα;
Σας έλειψα;
Ωραία, έστω ο Βιντέλα ήταν αμερικανοκίνητος.
Οι πιτσιρικάδες κολλεγιόπαιδες στα 'university campus' των ΗΠΑ, της Ευρώπης, της Παντείου, της Νομικής, της Φιλοσοφικής και του ΠΑ.ΠΕΙ. (αυριανοί χαρτογιακάδες όλοι αυτοί, και αυριανή ιντελιγκέτσια του βαθέως κράτους, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί, ψυχολόγοι) που φορούν μπλούζα με την εικόνα του Τσε Γκεβάρα hasta la victoria siempre φωνάζοντας free palestine φορώντας το παλαιστινιακό φουλάρι γύρω από τον λαιμό, μήπως αυτό λέει κάτι για τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, το μάρκετινγκ γύρω από τον Τσε Γκεβάρα, και το μάρκετινγκ γύρω από τον 'εθνικοαπελευθερωτικό' αγώνα της (ψευτο)Παλαιστίνης;
Γιατί ξέρω γω βρε παιδί μου, λέμε να αποφεύγουμε τις στερεοτυπικές αντιλήψεις, αλλά το να αρνηθείς ότι υπάρχει ένα τέτοιο στερεότυπο φοιτητή είναι σαν να χτυπάει ο Μέσι πέναλντι σε άδεια εστία και να περιμένεις ότι θα το χάσει.
Δεν έχω δει κανέναν φοιτητή να φοράει μπλούζα Χόρχε Βιντέλα ή έστω Κριστίνο Νικολαϊδης (για τους πιο ψαγμένους) που ήταν και δικός μας.
Για λόγους μάρκετινγκ, αυτά τα ονόματα κρίνονται ακατάλληλα για την μασημένη τροφή που θα μασήσει η φοιτητική νεολαία.
Εκλαϊκευμένη απόδοση της ιστορίας εν είδει παραμυθιού θέλει η νεολαία να της πλασάρεις για να πιστέψει ότι κάνει επανάσταση.
Σας έλειψα;
Ωραία, έστω ο Βιντέλα ήταν αμερικανοκίνητος.
Οι πιτσιρικάδες κολλεγιόπαιδες στα 'university campus' των ΗΠΑ, της Ευρώπης, της Παντείου, της Νομικής, της Φιλοσοφικής και του ΠΑ.ΠΕΙ. (αυριανοί χαρτογιακάδες όλοι αυτοί, και αυριανή ιντελιγκέτσια του βαθέως κράτους, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί, ψυχολόγοι) που φορούν μπλούζα με την εικόνα του Τσε Γκεβάρα hasta la victoria siempre φωνάζοντας free palestine φορώντας το παλαιστινιακό φουλάρι γύρω από τον λαιμό, μήπως αυτό λέει κάτι για τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, το μάρκετινγκ γύρω από τον Τσε Γκεβάρα, και το μάρκετινγκ γύρω από τον 'εθνικοαπελευθερωτικό' αγώνα της (ψευτο)Παλαιστίνης;
Γιατί ξέρω γω βρε παιδί μου, λέμε να αποφεύγουμε τις στερεοτυπικές αντιλήψεις, αλλά το να αρνηθείς ότι υπάρχει ένα τέτοιο στερεότυπο φοιτητή είναι σαν να χτυπάει ο Μέσι πέναλντι σε άδεια εστία και να περιμένεις ότι θα το χάσει.
Δεν έχω δει κανέναν φοιτητή να φοράει μπλούζα Χόρχε Βιντέλα ή έστω Κριστίνο Νικολαϊδης (για τους πιο ψαγμένους) που ήταν και δικός μας.
Για λόγους μάρκετινγκ, αυτά τα ονόματα κρίνονται ακατάλληλα για την μασημένη τροφή που θα μασήσει η φοιτητική νεολαία.
Εκλαϊκευμένη απόδοση της ιστορίας εν είδει παραμυθιού θέλει η νεολαία να της πλασάρεις για να πιστέψει ότι κάνει επανάσταση.
Τρίτη, 14 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Εσύ που έγραψες για τον Μαραντόνα ότι επειδή ήταν κομμουνιστής δεν μπορεί ήταν εθνικιστής: Αν δεν είσαι κάποιος άθλιος προβοκάτορας, σε δικαιολογώ για αυτό που έγραψες διότι ζεις στην Ελλάδα και ο Κουτσούμπας, ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης σε έχουν μάθει να είσαι αντινατιβιστής.
Μπορεί να είσαι προοδευτικών αντιλήψεων και να είσαι και εθνικιστής, όπως ήταν ο Χρίστος Σαρτζετάκης στην διάρκεια της προεδρίας του, και ειδικά την ημέρα που 'θώπευσε' τον 'έγκριτο' Χατζηνικολάου.
https://www.youtube.com/watch?v=QxAzmYLXoc0
Έτσι και για τον Μαραντόνα, πάνω από όλα ήταν η Αργεντινή, έχει κάνει πάρα πολλές δηλώσεις ότι η φανέλα της εθνικής του ομάδας ήταν η πιο βαριά που φόρεσε ποτέ.
Έπειτα, ο τίτλος του '86 ήρθε επί ημερών Ραούλ Αλφονσίν, για τον οποίον ποτέ δεν μίλησε ενάντια, ο οποίος Αλφονσίν ήταν φιλελεύθερος και προοδευτικός.
Αλλά ακόμη και ο Τσε Γκεβάρα ή ο Κάστρο κατατάσσονται στους εθνομπολσεβίκους.
Μην κοιτάς που ο Κουτσούμπας είναι το πλέον πρόθυμο δουλικό των υπερεθνικών οργανισμών, ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΟΗΕ, ΠΟΥ. Καταλαβαίνω ότι μπερδεύεσαι, διότι το πολίτμπιρο περνάει 100-0 εθνομηδενιστική γραμμή και κάπου τα έχεις μπλέξει.
Μπορεί να είσαι προοδευτικών αντιλήψεων και να είσαι και εθνικιστής, όπως ήταν ο Χρίστος Σαρτζετάκης στην διάρκεια της προεδρίας του, και ειδικά την ημέρα που 'θώπευσε' τον 'έγκριτο' Χατζηνικολάου.
https://www.youtube.com/watch?v=QxAzmYLXoc0
Έτσι και για τον Μαραντόνα, πάνω από όλα ήταν η Αργεντινή, έχει κάνει πάρα πολλές δηλώσεις ότι η φανέλα της εθνικής του ομάδας ήταν η πιο βαριά που φόρεσε ποτέ.
Έπειτα, ο τίτλος του '86 ήρθε επί ημερών Ραούλ Αλφονσίν, για τον οποίον ποτέ δεν μίλησε ενάντια, ο οποίος Αλφονσίν ήταν φιλελεύθερος και προοδευτικός.
Αλλά ακόμη και ο Τσε Γκεβάρα ή ο Κάστρο κατατάσσονται στους εθνομπολσεβίκους.
Μην κοιτάς που ο Κουτσούμπας είναι το πλέον πρόθυμο δουλικό των υπερεθνικών οργανισμών, ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΟΗΕ, ΠΟΥ. Καταλαβαίνω ότι μπερδεύεσαι, διότι το πολίτμπιρο περνάει 100-0 εθνομηδενιστική γραμμή και κάπου τα έχεις μπλέξει.
Τρίτη, 14 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Ακόμη και ο Βελουχιώτης εθνομπολσεβίκος ήταν, διότι είπε ούτε με τον έναν ούτε με τον άλλον, γι' αυτό και βγήκε από την μέση από το ίδιο το ΚΚΕ, γιατί χάλαγε τον υπερεθνικό σχεδιασμό.
Όπως και ο Δ. Μπάτσης, πάλι το ΚΚΕ τον έβγαλε από την μέση.
Σου βάζω τώρα δύσκολα άθλιε προβοκάτορα 'αντιφασίστα' λαγέ της παγκοσμιοποίησης εσύ πιο πάνω, καλό είναι να ψάξεις να βρεις ποιος ήταν ο Δ. Μπάτσης και γιατί όλα 'τα φώτα' της εκτέλεσης του Μπελογιάννη έπεσαν μόνο πάνω στον Μπελογιάννη, ενώ μαζί του εκτελέστηκαν και άλλοι τρεις (μήπως για να μην μάθει ποτέ ο κόσμος ποιος ήταν ο Δ. Μπάτσης, ο οποίος εκτελέστηκε στην ουσία επειδή έγραψε ένα βιβλίο;)
Όπως και ο Δ. Μπάτσης, πάλι το ΚΚΕ τον έβγαλε από την μέση.
Σου βάζω τώρα δύσκολα άθλιε προβοκάτορα 'αντιφασίστα' λαγέ της παγκοσμιοποίησης εσύ πιο πάνω, καλό είναι να ψάξεις να βρεις ποιος ήταν ο Δ. Μπάτσης και γιατί όλα 'τα φώτα' της εκτέλεσης του Μπελογιάννη έπεσαν μόνο πάνω στον Μπελογιάννη, ενώ μαζί του εκτελέστηκαν και άλλοι τρεις (μήπως για να μην μάθει ποτέ ο κόσμος ποιος ήταν ο Δ. Μπάτσης, ο οποίος εκτελέστηκε στην ουσία επειδή έγραψε ένα βιβλίο;)
Τρίτη, 14 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Γιατί να φοράει μπλούζα Βιντέλα, Νικολαΐντις ή Γκαλτιέρι; Γι' αυτούς που πούλησαν εθνοπρέζα και έστειλαν στο σφαγείο τα νιάτα της Αργεντινής και στο τέλος έχασαν κιόλας τον πόλεμο από τους εγγλέζους, αφού πρώτα είχαν ιδιωτικοποιήσει τα πάντα στην Αργεντινή; Θα ήταν σαν κάποιος να φορούσε εδώ μπλούζα Ιωαννίδη. Πλάκα πλάκα, και Ιωαννίδης και Νικολαΐντις προδοτάρες ήταν για τις χώρες τους, Δεν λέω ότι το 'χει η ελληνική καταγωγή, γιατί δεν φταίει η καταγωγή. Το 'χει όμως η ακροδεξιά να βγάζει εθνοπροδότες καραβανάδες.
Τρίτη, 14 Ιουλίου, 2026
Γεώργιος Παπαδόπουλος
Νεαρέ μου, έχεις κάποιο λάθος. Μπορεί ο Ιωαννίδης να με ανέτρεψε και να επωφελήθηκε από την ψευτοεξέγερση του Πολυτεχνείου, την υποκινούμενη από την Μοσάντ και την CIA, για να ικανοποιήσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες, αλλά μην λέμε και ό,τι θέλουμε.
Στον Αττίλα-1 χάθηκε μόνο το 3% του νησιού. Στον Αττίλα-2, επί διορισμένου πρωθυπουργού Καραμανλή, χάθηκε το 36,2% του νησιού.
Στον Ιωαννίδη υποσχέθηκαν ένωση με την Ελλάδα και αυτός την πάτησε σαν νεοσύλλεκτος, και έτσι ανέτρεψε τον Μακάριο.
Αλλά, ας υποθέσουμε ότι εμείς προδόσαμε την Κύπρο, που δεν ισχύει.
Οι 'Δημοκράτες', 52 χρόνια τώρα γιατί ξεπλένουν την Τουρκία, την έχουν κάνει ισότιμο εταίρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς να είναι μέλος της ΕΕ; Επωφελείται η Τουρκία από την ΕΕ δηλαδή, αλλά οι υποχρεώσεις που απορρέουν από το να είσαι μέλος της ΕΕ δεν την αγγίζουν!
Έχουμε επιτρέψει την τελωνειακή ένωση χωρίς να ασκήσουμε βέτο, έχουμε υπάρξει αρωγοί στο μεταναστευτικό καθώς η Ελλάδα είναι η χώρα υποδοχής των μεταναστών που έρχονται με βάρκες από απέναντι, παραδόσαμε τον Οτσαλάν, γκριζάραμε το Αιγαίο, προωθούμε την διζονική δικοινοτική ομσσπονδία (δδο) δήθεν για να εμποδίσουμε την διχοτόμηση, όταν η δδο είναι ένα δεύτερο σχέδιο Ανάν.
Γιατί η μεγάλη πλειοψηφία των 'δημοκρατών', τότε το 2003, υποστήριζε ως κάτι 'μεγαλοφυές' το σχέδιο Ανάν;
Γιατί αφήνουν οι 'δημοκράτες' τους ακτιβιστές τύπου ρουβίκωνα με πρόσχημα την Παλαιστίνη να προωθούν τα τουρκικά συμφέροντα και επιδίδονται σε αντισημητικά πογκρόμ; Τώρα θυμήθηκαν τον αντισημητισμό;
Γιατί δεν κάνουν επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια και ένωση των ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου, οι οποίες ενώνονται στο Καστελλόριζο; Γιατί δεν αντιδρούμε ουσιαστικά στο νομοσχέδιο της Γαλάζιας Πατρίδας που προτίθεται να ψηφίσει η Τουρκία και απλώς το ανέβαλλε για μετά την Σύνοδο του ΝΑΤΟ;
Γιατί de facto αποδεχθήκαμε κυριαρχία στα 6νμ με το επεισόδιο με το καλώδιο που έγινε στην Κάσο, όπου τα τουρκικά σκάδη εμπόδισαν την πόντιση του καλωδίου gsi interconnector;
Γιατί δεν αντέδρασε ουσιαστικά ποτέ στο τουρκολιβυκό μνημόνιο η ελληνική κυβέρνηση και έλεγε δεν μας ενδιαφέρουν εμάς αυτά, έχουμε τις ΑΠΕ, και απλώς η Λιβύη, παίζοντας διπλό παιχνίδι, σεβάστηκε την αρχή της μέσης γραμμής και το γεγονός ότι και τα νησιά έχουν ΑΟΖ & υφαλοκρηπίδα (κάτι που δεν το δέχεται η Τουρκία, η μόνη χώρα στον κόσμο που δεν το δέχεται αυτό), και έτσι έμειναν τα δύο θαλασσοτεμάχια νοτίως της Κρήτης για την Ελλάδα, στα οποία θα κάνει έρευνες η Chevron; Αν κάνει τελικά διότι υποτίθεται έπρεπε να έχουν ξεκινήσει από τον Φεβρουάριο, και δεν έχω ακούσει ακόμη να συμβαίνει κάτι. Και δεν έχουμε καταλάβει ποιος και γιατί το καθυστερεί αυτό.
Ποια πολιτικός πάρα πολύ κοντά στο περιβάλλον του πρωθυπουργού είπε πολύ πρόσφατα ότι 'το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη' και πως η Τουρκία 'και μπορεί και θέλει να γίνει περιφερειακή δύναμη'; Ποιος άλλος 'δημοκράτης' πρώην πρωθυπουργός μιλά 'για τις δύο πλευρές του Αιγαίου'; (όχι δεν υπάρχουν δύο πλευρές του Αιγαίου, υπάρχει το Αιγαίο και η Τουρκία)
Πώς σου φάνηκε το γεγονός ότι όσο ήμουν εγώ στην εξουσία, η Ελλάδα δεν μπορούσε να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Διότι η ΕΕ προϋποθέτει να έχεις 'δημοκρατικό καθεστώς' και κοινοβούλιο για να είσαι μέλος της. Αυτό που όλοι σου παραουσίαζαν ως την Γη της Επαγγελίας, σήμερα δεν θα ευχόσουν να μην είχαμε μπει ποτέ και να ζούσαμε με βάση τις δυνατότητές μας (που δεν είναι και λίγες);
Στον Αττίλα-1 χάθηκε μόνο το 3% του νησιού. Στον Αττίλα-2, επί διορισμένου πρωθυπουργού Καραμανλή, χάθηκε το 36,2% του νησιού.
Στον Ιωαννίδη υποσχέθηκαν ένωση με την Ελλάδα και αυτός την πάτησε σαν νεοσύλλεκτος, και έτσι ανέτρεψε τον Μακάριο.
Αλλά, ας υποθέσουμε ότι εμείς προδόσαμε την Κύπρο, που δεν ισχύει.
Οι 'Δημοκράτες', 52 χρόνια τώρα γιατί ξεπλένουν την Τουρκία, την έχουν κάνει ισότιμο εταίρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς να είναι μέλος της ΕΕ; Επωφελείται η Τουρκία από την ΕΕ δηλαδή, αλλά οι υποχρεώσεις που απορρέουν από το να είσαι μέλος της ΕΕ δεν την αγγίζουν!
Έχουμε επιτρέψει την τελωνειακή ένωση χωρίς να ασκήσουμε βέτο, έχουμε υπάρξει αρωγοί στο μεταναστευτικό καθώς η Ελλάδα είναι η χώρα υποδοχής των μεταναστών που έρχονται με βάρκες από απέναντι, παραδόσαμε τον Οτσαλάν, γκριζάραμε το Αιγαίο, προωθούμε την διζονική δικοινοτική ομσσπονδία (δδο) δήθεν για να εμποδίσουμε την διχοτόμηση, όταν η δδο είναι ένα δεύτερο σχέδιο Ανάν.
Γιατί η μεγάλη πλειοψηφία των 'δημοκρατών', τότε το 2003, υποστήριζε ως κάτι 'μεγαλοφυές' το σχέδιο Ανάν;
Γιατί αφήνουν οι 'δημοκράτες' τους ακτιβιστές τύπου ρουβίκωνα με πρόσχημα την Παλαιστίνη να προωθούν τα τουρκικά συμφέροντα και επιδίδονται σε αντισημητικά πογκρόμ; Τώρα θυμήθηκαν τον αντισημητισμό;
Γιατί δεν κάνουν επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια και ένωση των ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου, οι οποίες ενώνονται στο Καστελλόριζο; Γιατί δεν αντιδρούμε ουσιαστικά στο νομοσχέδιο της Γαλάζιας Πατρίδας που προτίθεται να ψηφίσει η Τουρκία και απλώς το ανέβαλλε για μετά την Σύνοδο του ΝΑΤΟ;
Γιατί de facto αποδεχθήκαμε κυριαρχία στα 6νμ με το επεισόδιο με το καλώδιο που έγινε στην Κάσο, όπου τα τουρκικά σκάδη εμπόδισαν την πόντιση του καλωδίου gsi interconnector;
Γιατί δεν αντέδρασε ουσιαστικά ποτέ στο τουρκολιβυκό μνημόνιο η ελληνική κυβέρνηση και έλεγε δεν μας ενδιαφέρουν εμάς αυτά, έχουμε τις ΑΠΕ, και απλώς η Λιβύη, παίζοντας διπλό παιχνίδι, σεβάστηκε την αρχή της μέσης γραμμής και το γεγονός ότι και τα νησιά έχουν ΑΟΖ & υφαλοκρηπίδα (κάτι που δεν το δέχεται η Τουρκία, η μόνη χώρα στον κόσμο που δεν το δέχεται αυτό), και έτσι έμειναν τα δύο θαλασσοτεμάχια νοτίως της Κρήτης για την Ελλάδα, στα οποία θα κάνει έρευνες η Chevron; Αν κάνει τελικά διότι υποτίθεται έπρεπε να έχουν ξεκινήσει από τον Φεβρουάριο, και δεν έχω ακούσει ακόμη να συμβαίνει κάτι. Και δεν έχουμε καταλάβει ποιος και γιατί το καθυστερεί αυτό.
Ποια πολιτικός πάρα πολύ κοντά στο περιβάλλον του πρωθυπουργού είπε πολύ πρόσφατα ότι 'το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη' και πως η Τουρκία 'και μπορεί και θέλει να γίνει περιφερειακή δύναμη'; Ποιος άλλος 'δημοκράτης' πρώην πρωθυπουργός μιλά 'για τις δύο πλευρές του Αιγαίου'; (όχι δεν υπάρχουν δύο πλευρές του Αιγαίου, υπάρχει το Αιγαίο και η Τουρκία)
Πώς σου φάνηκε το γεγονός ότι όσο ήμουν εγώ στην εξουσία, η Ελλάδα δεν μπορούσε να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Διότι η ΕΕ προϋποθέτει να έχεις 'δημοκρατικό καθεστώς' και κοινοβούλιο για να είσαι μέλος της. Αυτό που όλοι σου παραουσίαζαν ως την Γη της Επαγγελίας, σήμερα δεν θα ευχόσουν να μην είχαμε μπει ποτέ και να ζούσαμε με βάση τις δυνατότητές μας (που δεν είναι και λίγες);
Τετάρτη, 15 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Η ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ (από τον Βύρωνα ως το πανκ)
«Πολύ νωρίς στην ιστορία του καπιταλισμού, το πρόβλημα των αντιφάσεων και της απανθρωπιάς της αστικής εποχής απασχόλησε τους πιο βαθυστόχαστους στοχαστές και ποιητές. Προσωπικότητες όπως ο Γκαίτε και ο Χέγκελ ανέπτυξαν το έργο τους σε μεγάλο βαθμό από τις απαιτήσεις της αντιμετώπισης αυτών των αντιφάσεων με αστικο-προοδευτικό τρόπο. Το θεωρητικό τους μεγαλείο έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι επιβεβαίωσαν την έλευση της αστικής εποχής χωρίς να αποκρύψουν τις αντιφάσεις και την απανθρωπιά της. Ο «Φάουστ» αντιπροσωπεύει τον αστό που αλλάζει τον κόσμο και προχωρά μέσα από τραγωδίες - και όμως «λυτρώνεται».
Στη διαλεκτική του Χέγκελ, η πρόοδος συνδέεται θεμελιωδώς με την αρνητικότητα. Αλλά ταυτόχρονα, αναπτύχθηκε μια ρηχή, αστικο-φιλελεύθερη αισιοδοξία για την εξέλιξη, η οποία θεωρούσε την πρόοδο ως αποτέλεσμα της ανόθευτης, «ελεύθερης» λειτουργίας των καπιταλιστικών νόμων του ανταγωνισμού: μέσω της λειτουργίας αυτών των νόμων, η αρμονία του συνόλου υποτίθεται ότι αναδύεται αυτόματα (η αυτορύθμιση της αγοράς κατά Σμιθ).
Σε απλή αντιστροφή αυτής της κούφιας αισιοδοξίας, η ρομαντική απόρριψη, η ρομαντική κριτική του καπιταλισμού, ξεδιπλώθηκε ταυτόχρονα. Έβλεπε μόνο τις αρνητικές πτυχές του καπιταλισμού. Αν ο 19ος αιώνας έπνιγε τα πάντα στο «παγωμένο νερό του εγωιστικού υπολογισμού», αν δεν επέτρεπε τίποτα άλλο παρά το απροκάλυπτα ιδιοτελές συμφέρον, «την ανάλγητη πληρωμή σε μετρητά», αν διέλυε την «προσωπική αξιοπρέπεια σε ανταλλακτική αξία», τότε οι Γερμανοί Ρομαντικοί -σε αντίθεση με ορισμένες μορφές ρωσικού, αγγλικού (Μπάιρον) ή γαλλικού Ρομαντισμού, οι οποίες συνδέονταν με άλλες φιλοσοφικές προσεγγίσεις και επιβεβαίωναν έστω δειλά τη νεωτερικότητα- οι Γερμανοί Ρομαντικοί ζητούσαν την επιστροφή στην δοξασμένη, ειδυλλιακή προ-αστική εποχή.
Οι ρομαντικές κριτικές του καπιταλισμού πολέμησαν το πνεύμα του αστικού ορθολογισμού -στον οποίο έβλεπαν την αιτία της μισανθρωπικής νέας τάξης πραγμάτων- στο όνομα ενός εξιδανικευμένου, δοξασμένου συναισθήματος που καθιέρωνε την ενότητα του ανθρώπου και της φύσης, του πνεύματος και του μυστηρίου. Οι ρομαντικές κριτικές του καπιταλισμού αντιμετώπιζαν τη σύγχρονη τάξη πραγμάτων και την ηθική της με ρομαντική «απεριόριστη ελευθερία» (Ungebundenheit). Αντιπαρέβαλαν την πνευματική παρακμή της ανθρωπότητας που προκαλείται από τον καπιταλισμό και τον καταμερισμό εργασίας που βασίζεται στο κέρδος, με την ιδιοφυΐα του ατόμου, του ελεύθερου, κυρίαρχου περιφρονητή της αστικής ηθικής και των περιορισμών της.
Υπάρχει πράγματι ένα μονοπάτι από τον ευφυή ρομαντικό "ακαμάτη", μέσω του αναρχισμού των μανιωδών μικροαστών και του νεολαιίστικου κινήματος της Γερμανίας του Μεσοπολέμου, ως τους χίπις και τους πάνκηδες της σημερινής ελεύθερης άγριας Δύσης!»
(Robert Steigerwald: Bürgerliche Philosophie und Revisionismus, 1980, σ. 40)
«Πολύ νωρίς στην ιστορία του καπιταλισμού, το πρόβλημα των αντιφάσεων και της απανθρωπιάς της αστικής εποχής απασχόλησε τους πιο βαθυστόχαστους στοχαστές και ποιητές. Προσωπικότητες όπως ο Γκαίτε και ο Χέγκελ ανέπτυξαν το έργο τους σε μεγάλο βαθμό από τις απαιτήσεις της αντιμετώπισης αυτών των αντιφάσεων με αστικο-προοδευτικό τρόπο. Το θεωρητικό τους μεγαλείο έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι επιβεβαίωσαν την έλευση της αστικής εποχής χωρίς να αποκρύψουν τις αντιφάσεις και την απανθρωπιά της. Ο «Φάουστ» αντιπροσωπεύει τον αστό που αλλάζει τον κόσμο και προχωρά μέσα από τραγωδίες - και όμως «λυτρώνεται».
Στη διαλεκτική του Χέγκελ, η πρόοδος συνδέεται θεμελιωδώς με την αρνητικότητα. Αλλά ταυτόχρονα, αναπτύχθηκε μια ρηχή, αστικο-φιλελεύθερη αισιοδοξία για την εξέλιξη, η οποία θεωρούσε την πρόοδο ως αποτέλεσμα της ανόθευτης, «ελεύθερης» λειτουργίας των καπιταλιστικών νόμων του ανταγωνισμού: μέσω της λειτουργίας αυτών των νόμων, η αρμονία του συνόλου υποτίθεται ότι αναδύεται αυτόματα (η αυτορύθμιση της αγοράς κατά Σμιθ).
Σε απλή αντιστροφή αυτής της κούφιας αισιοδοξίας, η ρομαντική απόρριψη, η ρομαντική κριτική του καπιταλισμού, ξεδιπλώθηκε ταυτόχρονα. Έβλεπε μόνο τις αρνητικές πτυχές του καπιταλισμού. Αν ο 19ος αιώνας έπνιγε τα πάντα στο «παγωμένο νερό του εγωιστικού υπολογισμού», αν δεν επέτρεπε τίποτα άλλο παρά το απροκάλυπτα ιδιοτελές συμφέρον, «την ανάλγητη πληρωμή σε μετρητά», αν διέλυε την «προσωπική αξιοπρέπεια σε ανταλλακτική αξία», τότε οι Γερμανοί Ρομαντικοί -σε αντίθεση με ορισμένες μορφές ρωσικού, αγγλικού (Μπάιρον) ή γαλλικού Ρομαντισμού, οι οποίες συνδέονταν με άλλες φιλοσοφικές προσεγγίσεις και επιβεβαίωναν έστω δειλά τη νεωτερικότητα- οι Γερμανοί Ρομαντικοί ζητούσαν την επιστροφή στην δοξασμένη, ειδυλλιακή προ-αστική εποχή.
Οι ρομαντικές κριτικές του καπιταλισμού πολέμησαν το πνεύμα του αστικού ορθολογισμού -στον οποίο έβλεπαν την αιτία της μισανθρωπικής νέας τάξης πραγμάτων- στο όνομα ενός εξιδανικευμένου, δοξασμένου συναισθήματος που καθιέρωνε την ενότητα του ανθρώπου και της φύσης, του πνεύματος και του μυστηρίου. Οι ρομαντικές κριτικές του καπιταλισμού αντιμετώπιζαν τη σύγχρονη τάξη πραγμάτων και την ηθική της με ρομαντική «απεριόριστη ελευθερία» (Ungebundenheit). Αντιπαρέβαλαν την πνευματική παρακμή της ανθρωπότητας που προκαλείται από τον καπιταλισμό και τον καταμερισμό εργασίας που βασίζεται στο κέρδος, με την ιδιοφυΐα του ατόμου, του ελεύθερου, κυρίαρχου περιφρονητή της αστικής ηθικής και των περιορισμών της.
Υπάρχει πράγματι ένα μονοπάτι από τον ευφυή ρομαντικό "ακαμάτη", μέσω του αναρχισμού των μανιωδών μικροαστών και του νεολαιίστικου κινήματος της Γερμανίας του Μεσοπολέμου, ως τους χίπις και τους πάνκηδες της σημερινής ελεύθερης άγριας Δύσης!»
(Robert Steigerwald: Bürgerliche Philosophie und Revisionismus, 1980, σ. 40)
Δευτέρα, 13 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Ο Μαραντόνα ήταν με τους Σέρβους. Οι αλβανοκρίνοι είναι με Βόσνιους.
Δευτέρα, 13 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Ενισχύεις αυτό που λέω δηλαδή. Και τότε κομμουνιστές και ακροδεξιοί ήταν με Σέρβους και οι εθνικοσοσιαλιστές με Κροάτες.
Τετάρτη, 15 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Πως περάσατε στο μεσαιωνικό φεστιβάλ Ανδραβίδας;
Τρίτη, 14 Ιουλίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Καλύτερα από ποτέ.
Τετάρτη, 15 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Ο Herder για τους αρχαίους Έλληνες
https://xrisiavgi.com/2026/07/14/16/171558/
https://xrisiavgi.com/2026/07/14/16/171558/
Τρίτη, 14 Ιουλίου, 2026
Ανώνυμος/η
Έναν άσπρο παίχτη έχει όλο κι όλο η Γαλλία, κι αυτός έκανε πέναλτι. Μετά πώς να μην είσαι ρατσιστής;
Τρίτη, 14 Ιουλίου, 2026
Battle Hynms
Στο podcast για τον Sun Knight παραλείψατε να αναφέρετε το Battle Hynms zine.
Τετάρτη, 15 Ιουλίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Γιατί να το κάνουμε; Δεν αναφερθήκαμε συνολικά στα fanzines που κινούνταν στο συγκεκριμένο μουσικό πεδίο. Αναφερθήκαμε σε κάποια πρόσωπα που συμμετείχαν στην μάχη της αλληλογραφίας του Hammer και γνώριζαν προσωπικά τον Χάρη. Εφόσον αυτά τα πρόσωπα κυκλοφορούσαν fanzine έγινε αναφορά και σε αυτά. Όμως το θέμα του συγκεκριμένου υποκεφαλαίου της εκπομπής δεν ήταν τα "πρασουλικά" fanzines. Και άλλα θα μπορούσαν να αναφερθούν πέρα από το δικό σου (του Omen κλπ) αλλά δεν ήταν στο θέμα μας. Ενδεχομένως, σε άλλη εκπομπή.
Τετάρτη, 15 Ιουλίου, 2026