Πέθανε πριν λίγες ώρες ο εφοπλιστής Γιώργος
Βαρδινογιάννης και οι ποδοσφαιρόφιλοι έχουμε να θυμόμαστε πολλά από τον
«καπετάνιο». Υπήρξε, αναμφίβολα, μια από τις πρωταγωνιστικές φυσιογνωμίες της
ελληνικής ποδοσφαιρικής ζωής. Κάποιοι θα πουν ότι αγαπήθηκε από χιλιάδες
φιλάθλους, όπως συμβαίνει συνήθως όταν έχουμε να κάνουμε με την απώλεια μιας
ζωής. Ωστόσο, οι παλαιότεροι θυμόμαστε ότι μισήθηκε από περισσότερους.
Η οικογένεια Βαρδινογιάννη έχει πλούσιο παρελθόν στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας. Με πρόγονο πολιτικό του βενιζελικού κέντρου και φιλικά προσκείμενο προς την οικογένεια Παπανδρέου, που συνελήφθη από τους αξιωματικούς του Τρίτου Ράιχ και δραπέτευσε με την βοήθεια των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών. Με άλλο συγγενή που αύξησε την οικονομική δύναμη της οικογένειας συνεργαζόμενος με τον Ωνάση και σπάζοντας το εμπάργκο προς το κράτος των λευκών της Ροδεσίας, το οποίο είχε επιβάλλει ο ΟΗΕ (έχουν δυο λόγους να συμπαθούν την οικογένεια Βαρδινογιάννη τα «γκαρσόνια»), περνώντας τα πλοία του κάτω από την μύτη του βρετανικού πολεμικού ναυτικού (εδώ υποθέτει πολλά ο πονηρός νους) που εκτελούσε την εντολή της διεθνούς κοινότητας. Με αυτά και με πολλά άλλα οι Βαρδινογιάννηδες έγιναν με τον καιρό μια από τις οικονομικά και κοινωνικά ισχυρότερες οικογένειες της Ευρώπης. Έγιναν, ασφαλώς, και μια από τις οικογένειες που μπορεί να εκβιάζει, μέσω ενός αντεθνικού ολιγοπωλίου διυλιστηρίων (η άλλη είναι η οικογένεια Λάτση), το τραγελαφικά δύσμοιρο ελλαδικό κράτος.
Όσοι γνωρίζουν την οικογένεια εκ των έσω
θυμούνται ότι δρούσε με όρους αυστηρής ιεραρχίας. Ο πρωτότοκος αναλάμβανε
εξολοκλήρου την διαχείριση των επιχειρήσεων και τα υπόλοιπα αδέρφια είχαν
εντελώς βοηθητικό και μη ουσιαστικό ρόλο (αρκούνταν απλώς στο να λαμβάνουν ένα
ποσό των τεράστιων κερδών και να «κάνουν την ζωή τους»). Μετά τον θάνατο του
μεγάλου του αδελφού, αφεντικό της οικογένειας έγινε ο Βαρδής Βαρδινογιάννης.
Ένας σκληρός άντρας, που άνθρωποι του περιβάλλοντός του λένε ότι ελάχιστοι μπορούσαν
να αντέξουν την κοφτερή του ματιά που ξεπηδούσε κάτω από τα δασώδη φρύδια.
Ο Βαρδής ήταν επιχειρηματίας που εργαζόταν
σκληρά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν του άρεσε το life style και ο
δημόσιος βίος. Αμείλικτος με τα στελέχη των εταιριών του, έδινε απίθανα
μεγάλους μισθούς στους χαμηλόβαθμους εργαζόμενούς του για να εξαλείψει κάθε
πιθανότητα συνδικαλιστικής τους δράσης και μιλούσε σαν προϊστάμενος σε πολλούς
πολιτικούς. Ωστόσο, κρατούσε πάντα τα προσχήματα με τους πρωθυπουργούς και συμφωνούσε
μαζί τους να πραγματοποιεί συγκεκριμένες επενδύσεις που επηρέαζαν το εθνικό
ΑΕΠ, όταν τον διαβεβαίωναν ότι δεν θα ακουμπούσαν το ολιγοπώλιό του.
Ανάμεσα στις επιχειρήσεις του ομίλου
Βαρδινογιάννη ήταν και ο Παναθηναϊκός. Ο Βαρδής, εσωστρεφής και σκληρός
επιχειρηματίας, δεν γινόταν να καταπιαστεί με την διοίκηση μιας επιχείρησης που
απαιτούσε καθημερινή έκθεση στα φώτα της δημοσιότητας, διαχείριση μαζικών
λαϊκών στρωμάτων και μη οικονομικά επωφελή ανταγωνισμό με άλλα επιχειρηματικά
συμφέροντα. Μπορεί να ήταν το μεγάλο πορτοφόλι, μπορεί να επισκεπτόταν τους
ποδοσφαιριστές του τριφυλλιού πριν τους μεγάλους αγώνες για να δώσει κύρος στις
οικονομικές υποσχέσεις της προσδοκώμενης νίκης, μπορεί να παρενέβαινε προκειμένου
να επιβάλει απαιτήσεις του Παναθηναϊκού επί προέδρων μικρότερων ομάδων και
παραγόντων του ελληνικού δημοσίου όταν κρινόταν απαραίτητο. Όμως, την προεδρία
και την καθημερινή διοίκηση της ΠΑΕ την είχε αφήσει στα χέρια του αδερφού του
Γιώργου.
Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ήταν διαφορετικός.
Οξύθυμος, προκλητικός, με έντονη κοσμική ζωή και τα δημοσιογραφικά φλας επάνω
του, σημάδεψε την ταυτότητα του Παναθηναϊκού ως συλλόγου της πλουτοκρατίας και
της γκλαμουράτης ελλαδικής ελίτ των 80’s και των 90’s.Η ταυτότητα αυτή ήταν
εξαρχής αγκάθι στα μάτια των φανατικών της θύρας 13 και αρκετών οπαδών του
τριφυλλιού, που είχαν λαϊκά εργατική και μικροαστική κοινωνική προέλευση. Όμως, ο «καπετάνιος» ήταν ξερό κεφάλι. Όταν
διαπίστωσε ότι η θύρα 13 δεν ήταν συνεργάσιμη, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι
του για να την διαλύσει. Η μετάβαση της έδρας από το στάδιο της Λεωφόρου
Αλεξάνδρας στο ΟΑΚΑ έγινε βάσει του παραπάνω σκεπτικού. Ο ΠΑΟ έπρεπε να είναι
ευρωπαϊστικά γκλαμουράτος και μακριά από την θύρα 13.
Μόνο που στο αχανές ΟΑΚΑ, οι φανατικοί της
θύρας 13 βρήκαν τρόπους να δραστηριοποιηθούν με ασφάλεια. Τότε η προσέγγιση του
«καπετάνιου» άλλαξε. Κατάλαβε ότι καλύτερη λύση ήταν ο έλεγχος των φανατικών
μέσω των χρημάτων. Με τον καιρό κατάφερε να πάρει με το μέρος του τους
επικεφαλείς του πιο σκληρού συνδέσμου οπαδών του Παναθηναϊκού. Οι ηγέτες των
Cockneys έγιναν οι πρώτοι φανατικοί και χούλιγκανς υπάλληλοι της Ελλάδας.
Μερικά χρόνια αργότερα, θα ακολουθούσαν τον δρόμο τους όλοι σχεδόν οι σύνδεσμοι
οργανωμένων κάθε μεγάλης ελληνικής ομάδας. Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ήταν πρωτοπόρος
στον τρόπο έμμισθης ενσωμάτωσης ενός συνδέσμου φανατικών στην στρατηγική της
διοίκησης μιας ΠΑΕ.
Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ήταν πρωτοπόρος και
σε κάτι άλλο. Ακόμη σημαντικότερο. Βλέποντας, κατά τα πρώτα χρόνια της
προεδρίας του, ότι οι παλιοί πρόεδροι των αντίπαλων ομάδων δοκίμαζαν να
κερδίσουν με παραδοσιακές τακτικές, όπως η εξαγορά ενός διαιτητή ή κάποιων
αντιπάλων ποδοσφαιριστών, κατάλαβε ότι θα κέρδιζε το στρατηγικό πλεονέκτημα
μεταφέροντας την διαπλοκή σε ένα ανώτερο πεδίο. Σε ένα πεδίο εντός του οποίου
θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί μονοπωλιακά την οικονομική του ανωτερότητα. Όλοι
οι πρόεδροι ομάδων της Α Εθνικής Κατηγορίας είχαν την δυνατότητα να επηρεάσουν
με δωροδοκία αντίπαλους ποδοσφαιριστές ή διαιτητές. Κανείς όμως, εκτός από τον
«καπετάνιο», δεν είχε την ισχύ ώστε να ελέγξει έναν κρατικό θεσμό.
Ο Βαρδινογιάννης κατάλαβε ότι για να έχει
συνεχώς την διαιτησία δική του, χωρίς να εμπλέκεται σε επικίνδυνους και
συνεχείς ανταγωνισμούς δωροδοκιών ανά Κυριακή, χρειαζόταν απλά να εντάξει στον
κύκλο της επιρροής του την ΕΠΟ και τον κρατικό μηχανισμό επιλογής διαιτητών.
Έτσι, έστησε την ποδοσφαιρική του αυτοκρατορία βασιζόμενος σε ημιγραφικούς
τύπους της εποχής, όπως οι Τριβέλας, Δέδες κλπ. Ο «καπετάνιος», για μια ακόμη
φορά, είχε μετατρέψει τις τακτικές του σε μοντέλο οργάνωσης ενός κοινωνικού
φαινομένου. Δεν ήταν μόνο η χειραγώγηση του οπαδικού κινήματος και η μετατροπή
του σε στρατό επιχειρηματικών συμφερόντων. Ήταν η δόμηση του τρόπου
λειτουργίας, που αναπαράγεται μέχρι σήμερα, στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Ωστόσο, ο «καπετάνιος» ως πρόεδρος είχε μια
κατάληξη που θυμίζει επικεφαλής παραβατικού δικτύου. Το 1997, μια μόλις χρονιά
μετά την απόλυτη αποθέωσή του ως προέδρου, έγινε η αρχή του τέλους του από
ανθρώπους μιας άλλης κλίκας που χρησιμοποίησαν εναντίον του τις πρακτικές που
εκείνος είχε εγκαθιδρύσει. Ο Σωκράτης Κόκκαλης, μετά από τέσσερα χρόνια
ποδοσφαιρικών του διασυρμών, βρήκε τον τρόπο να εκπαραθυρώσει τους ανθρώπους
του Βαρδινογιάννη από την ΕΠΟ και την διαιτησία, χτίζοντας την δική του
αυτοκρατορία και αναγκάζοντας την οικογένεια Βαρδινογιάννη να αποσυρθεί τελικά,
μετά από μερικά χρόνια, από το ποδόσφαιρο.
Πολλοί παναθηναϊκοί κατήγγειλαν τον «καπετάνιο» γιατί στις μέρες της προεδρίας του το τριφύλλι δεν κατέκτησε όλους τους τίτλους, μολονότι ο πρόεδρός του είχε τον έλεγχο του ποδοσφαιρικού συστήματος. Ξεχνούν ότι, πρώτον, αντίπαλοι του Βαρδινογιάννη ήταν ισχυροί παίκτες εκείνης της εποχής σαν τον Νταϊφά, τον Κοσκωτά, τους πρώιμους Γιδόπουλο και Μελισσανίδη, οι οποίοι -ακόμη κι αν δεν είχαν την σταθερή δυναμική του «καπετάνιου»- μπορούσαν να προτάξουν ισχυρή παρασκηνιακή αντίσταση κατά καιρούς. Και, δεύτερον, ότι ο Βαρδινογιάννης είχε τα ηνία του ελληνικού ποδοσφαίρου την εποχή που πρωθυπουργός, στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ένας εξίσου ισχυρός παρεμβατικός παράγοντας, που ήθελε να κρστά τα κλειδιά του κράτους σε πολλά επίπεδα. Ο Παπανδρέου, μολονότι οι Βαρδινογιάννηδες ήταν υποστηρικτές του, δεν δίστασε να επιχειρήσει το μεγάλο σχέδιο απαλλαγής του κράτους από εκδότες που προκαλούσαν προβλήματα και του ελληνικού ποδοσφαίρου από την ηγεμονία Βαρδινογιάννη, μέσω του «σχεδίου Κοσκωτά». Σε αντίθεση με την περίοδο της ηγεμονίας του Κόκκαλη η οποία εγκαθιδρύθηκε σε πολύ πιο ευνοϊκό περιβάλλον, όταν η έλευση του Κώστα Σημίτη και του εκσυγχρονισμού μετέτρεψε το ελλαδικό κράτος απροκάλυπτα σε οίκο ανοχής των οικείων επιχειρηματιών.
Όσοι είμαστε Ολυμπιακοί ή άλλων ομάδων
υποστηρικτές, θυμόμαστε τον «καπετάνιο» σε πολλά σκηνικά τα οποία σημάδεψαν την
εφηβεία μας. Διαλύσαμε τις φωνητικές μας χορδές στις μαρμάρινες εξέδρες των
παλιών γηπέδων, φωνάζοντας συνθήματα εναντίον του. Μάθαμε να μισούμε την
οικογένεια Βαρδινογιάννη και χαιρόμασταν που οι ομάδες μας παρέμεναν λαϊκές και
είχαν σωθεί από το «γκλαμουράτο λουστράρισμα» που αναγκάστηκε να υποστεί το
τριφύλλι. Μπορεί να μισούσαμε θανάσιμα τους οπαδούς του Παναθηναϊκού αλλά,
ταυτόχρονα, κατανοούσαμε τον πόνο τους. Σεβόμασταν όσους «βαζέλες» στέκονταν
απέναντι στο σύστημα Βαρδινογιάννη, διεκδικώντας μια λαϊκή ταυτότητα για την
ομάδα τους, μακριά από τις life style φλωριές. Πού να ξέραμε τι θα ερχόταν μετά
από λίγα χρόνια; Πού να φανταζόμασταν ότι το «σύστημα Βαρδινογιάννη» θα
εξαπλωνόταν σαν καρκίνωμα, μολύνοντας συνολικά το ελληνικό ποδόσφαιρο και
μεταστατικά τον οπαδικό κόσμο, σε νέες και πιο επικίνδυνες εκδοχές;
Ο «καπετάνιος» και ο Βαρδής είχαν ένα κακό το
οποίο δεν είχαν οι κληρονόμοι της παρασκηνιακής τους τακτικής στο ποδόσφαιρο.
Ήταν από εκείνα τα χρόνια «νεοφιλελεύθεροι». Υπέρ της λιτότητας. Ενώ από το
1979 μέχρι το 1985 έφτιαξαν έναν υπερηχητικό Παναθηναϊκό, με καλές και ακριβές
μεταγραφές, από την στιγμή που απέκτησαν τον έλεγχο της ΕΠΟ περιορίστηκαν σε
αγορές «από τα καλάθια», που έλεγαν και οι παλαιότεροι. Ακόμη και κάποιοι
παιχταράδες που αγοράστηκαν από τον Παναθηναϊκό μετά το 1985, όπως οι Βαζέχα,
Βάντσικ και Μπορέλι, έτυχε και βγήκαν στον ΠΑΟ. Ως μεταγραφικές επιλογές ήταν
τριτοτέταρτοι, φτηνοί και χωρίς αναγνωρισμένη ποδοσφαιρική αξία μέχρι τότε.
Αυτό, προφανώς, έστρεφε συχνά μεγάλη μερίδα οπαδών του Παναθηναϊκού εναντίον
του «καπετάνιου». Μια από τις πλέον χαρακτηριστικές τέτοιες περιπτώσεις ήταν
τον Οκτώβριο του 1993, όταν ο ΠΑΟ έχασε 1-4 από την Λεβερκούζεν και 50.000
οπαδοί του φώναζαν στο ΟΑΚΑ το γνωστό, εκείνα τα χρόνια, σύνθημα για τα χρήματα
της οικογένειας Βαρδινογιάννη και τον «καπετάνιο».
Πολλές ήταν οι στιγμές που ο εκλιπόντας είχε
δείξει την ισχύ του μπροστά στις κάμερες και στις εξέδρες. Αλησμόνητες εκείνες
του τελικού κυπέλλου του 1995, στην φισούνα του ΟΑΚΑ, με τον αστυνομικό και η
απειλή με περίστροφο του διαιτητή Βοτρό στο ματς εναντίον της Τορίνο το 1985.
Όπως και η «αποβολή» κλωτσηδόν του Δημήτρη Μελισσανίδη, εν μέσω γενικευμένης
συμπλοκής μπράβων και παραγόντων, από
την εξέδρα των επισήμων του ΟΑΚΑ, σε ντέρμπι με την ΑΕΚ το 1999. Ή η εισβολή
στα δημοσιογραφικά θεωρεία εν ώρα ζωντανής μετάδοσης αγώνα κατά του Ηρακλή,
κάπου στην δεκαετία του 2000. Ή, πάλι, το ντου μαζί με την top star των τότε
ελληνικών γηπέδων Ανδριάνα Μαραγκού και λοιπούς παράγοντες του ΠΑΟ στον
διαιτητή Κουκούλα, μετά το τέλος ιστορικού προημιτελικού ενάντια σε έναν
ιπτάμενο Θρύλο του Όλεγκ Μπλαχίν, στο ΟΑΚΑ, την άνοιξη του 1992, όταν και ο
«καπετάνιος» δήλωσε «αυτός ο διαιτητής έχει τελειώσει από σήμερα για το
ελληνικό ποδόσφαιρο» (κάτι που ασφαλώς έγινε πράξη την επόμενη κιόλας ημέρα).
Μπορεί εκείνα τα χρόνια όσοι υποστηρίζαμε τον
Θρύλο ή άλλες ομάδες να ζούσαμε και να αναπνέαμε για να βρίζουμε τον
«καπετάνιο». Σήμερα, όμως, εγώ τουλάχιστον θυμάμαι με νοσταλγία εκείνες τις
εποχές. Όχι γιατί ξεχνώ την επί δεκαετίες επίδειξη μεγαλοαστικής αλητείας, εκ
μέρους του εκλιπόντα, στους αγωνιστικούς χώρους. Ούτε γιατί παραβλέπω την
παρακαταθήκη της μαφιόζικης παρέμβασης των επιχειρηματιών στις ανίσχυρες
κρατικές δομές διοίκησης του ελλαδικού ποδοσφαίρου. Ούτε, βέβαια, γιατί δεν
συνυπολογίζω την παθογένεια του φτηνού προτύπου ζωής που αναδείχθηκε μέσα από
τον καταγεγραμμένο στους δημοσιογραφικούς φακούς δημόσιο βίο του «καπετάνιου»,
με τις διαδοχικές ερωτικές σχέσεις με νεότερες και τραγελαφικές «στάρλετς».
Θυμάμαι με νοσταλγία εκείνες τις εποχές γιατί, μολονότι είχαν πρωταγωνιστές
ανθρώπους σαν τον «καπετάνιο», ήταν κατά πολύ καλύτερες από αυτές που
ακολούθησαν.
Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ήταν ο κακός της
εφηβείας τριών γενιών Ελλήνων. Αλλά στο τέλος έχασε κι εμείς το χαρήκαμε.
Αναμφίβολα, μέχρι να το πάθει, μας πρόσφερε στιγμές διασκέδασης. Διασκέδασης,
που απέρρεε από την συμπεριφορά του. Μια συμπεριφορά η οποία, μέσα στα πολλά
αρνητικά της, απέπνεε κάτι από την παλιά ελληνική κουλτούρα της λαϊκότητας και
της καφενειακής μαγκιάς. Ο Γιώργης μπορεί να είχε τα λεφτά για να αγοράσει ένα
ολόκληρο κράτος, αλλά συμπεριφερόταν σαν τους τυπικούς μεσήλικες Έλληνες των
παλιών καφενείων.
Ο «καπετάνιος» ήταν αληταράς, χωρίς
αμφιβολία. Όπως κι εμείς, οι τότε χούλιγκανς, που τον μισούσαμε. Με την διαφορά
ότι εμείς ήμασταν ρομαντικοί, αγνοί οργανωτές της αδιαλλαξίας (όπως έγραφε ένα
οπαδικός ιστότοπος), που αγαπούσαμε αφιλοκερδώς τις ομάδες μας. Ενώ εκείνος
κινητήριος μοχλός μιας κοινωνικής διαφθοράς και θεσμικής παθογένειας. Ήταν η
αλητεία του που τον έκανε να αντιλαμβάνεται τους κώδικες επικοινωνίας του
γηπέδου και τον ενέταξε στον κόσμο μας. Έστω και στον μόνιμο ρόλο του
κακού.
Σχόλια:
από αναρχικούς.
Η θύρα 7 και οι σύνδεσμοι του ΠΑΟΚ, οι μεγαλύτεροι της Ελλάδας δηλαδή, δεν ελέγχονται από αναχικούς ή αντιφασίστες.
Η θύρα 13 είναι σε φάση εμφύλιας σύγκρουσης και εξευτελιστικής παρακμής. Έχει, όμως, πολλούς εθνικιστές, ανάμεσα σε άλλων ιδεολογιών προσκείμενους. Εκεί μαίνεται η σύγκρουση των πιτσιρικάδων Αλαφουζικών με τους παλιούς αντιΑλαφουζικούς. Δεν είναι πολιτικό το θέμα.
Οι ΑΕκτζήδες έχουν σαφώς αντιφασιστική πλειοψηφία αλλά αυτό συνέβαινε και τα παλιά χρόνια. Ακόμη κι έτσι, έχουν κι εκεί δικά μας παιδιά απ΄ότι μαθαίνουμε (Πατήσια, Κορυδαλλό κλπ).
Στους Monsters της Λάρισας που κάποτε είχαν το πάνω χέρι με Αλβανούς κλπ, το έχασαν όταν έφυγε ο μπινές ο Κούγιας (Θεός σχωρέστον) και υπάρχουν αρκετοί δικοί μας πλέον.
Μόνο στον Πανιώνιο και τον Ηρακλή (ενδεχομένως και στον Άρη) είναι πανίσχυροι. Κι αυτό γιατί κάποτε κυριαρχούσαν σε αυτές τις θύρες οι δικοί μας και δούλεψε το σύστημα αρκετά για να πετύχει την αλλαγή.
Η 13 από καθαρά εθνικιστική παλιότερα έχει κάνει στροφή κυρίως στις μικρότερες ηλικίες αλλά παραμένουν πολλοί εθνικιστικοί πυρήνες με πανιά έξω από συνδέσμους για Ιμια, 1/11 κτλ. Άλλωστε και οι φιλίες με Κροάτες και Ρωμαίους το αποδεικνύουν.
Οι ΑΕΚτζήδες δεν ήταν ανέκαθεν αντίφα, αυτό είναι μύθος. Το πρώτο πανό της Original ήταν ο γερμανικός αετός και υπήρξαν πανό με Totenkopf στη σκεπαστή τόσο με το Getto όσο και πριν. Ο άλλος σύνδεσμος η θύρα 21 ήταν ανέκαθεν εθνικιστικός, και πανό νεοναζί είχε απλωθεί και σύνθημα υπέρ Χίτλερ υπήρχε γραμμένο για χρόνια στο πέταλο το οποίο ενέπνευσε το βιβλίο του Δημαρά. Με τα χρόνια οι αντίφα πήραν το πάνω χέρι αλλά αυτό φαίνεται να αλλάζει τα τελευταία χρόνια με ελληνικές, ορθόδοξες και σημαίες των αλύτρωτων πατρίδων σε σημείο να αποχωρήσουν οι σκληροπυρηνικοί αντίφα κάνοντας το group 9-11. Τα Πατήσια είναι εξ ολοκλήρου εθνικιστικά γιαυτό είχαν αποχωρήσει από την Original όταν έγινε η αντίφα στροφή. Στους Πειραιώτες ΑΕΚτζήδες πολλοί δικοί μας ανέκαθεν, Κορυδαλλός, Πέραμα κτλ άλλωστε την ΤΟΦΑ μέλη Πειραιώτικης Ε/Σ οργάνωσης την είχαν ιδρύσει.
Οι παλιοί Monsters ήταν εθνικιστές. Μετά μπήκαν και αντίφα, τώρα δεν υπάρχουν, αλλά σίγουρα εθνικιστές είναι οι Αλκαζάρ. Οι Αλβανοί ήταν κυρίως στους Homeless και ήταν τσιράκια του Κούγια.
Μεγάλη στροφή των Πανθήρων, από καθαρά εθνικιστές έγιναν αντίφα. Πάντως δίπλα από την 3 εμφανίζονται ελληνικές σημαίες. Ο άλλος σύνδεσμος οι Μικρασιάτες είναι εθνικιστές. Στον Ηρακλή έχουν απόλυτη κυριαρχία όχι γιατί δεν υπήρχαν δικοί μας (οι Γαλάζιοι και ειδικά οι Azzuro) αλλά γιατί με τα χρόνια και εκμεταλλευόμενοι την συρρίκνωση του συλλόγου διέλυσαν όλους τους άλλους. Στον Αρη, την ομάδα με τους περισσότερους εθνικιστές στη Θεσσαλονίκη κάποτε, έγινε μεγάλη στροφή με σαουριδονέγρηδες στον Super 3 αν και παρέμειναν κάποιοι δικοί μας (πχ Εύοσμος). Οι Ιερολοχίτες έχουν τώρα ένα απολιτικό προφίλ αλλά με εθνικιστική προϊστορία (πανό Νταχάου-Χαρίλαου κτλ).
Η μόνη παραληψη το οτι οι Βαρδινογιάννηδες καθιέρωσαν και τις ομάδες παραρτήματα.
Τώρα Σταμάτη, πραγματικά πιστεύεις ότι οι Βαρδινογιάννηδες κάθισαν και τη φάγαν απο τη συμμορία του Θωμά;
Η αποχώρηση του καπετάνιου ήταν στο στυλ "εγώ δεν είμαι φτιαγμένος να στέκομαι στα 4, βάλε το φλωρο το γιο σου να τρώει το ξύλο".
Είναι φώς φανάρι ότι ο Βαρδής πήρε γενναία ανταλλάγματα απο το σύστημα Σημίτη για να αφήσει ελεύθερο το ποδοσφαιρικό πεδίο στη λαίλαπα Κοκκαλη.
Για αυτό και οι βαζελοι που τους βριζουν εως σήμερα, έχουν δίκιο.
Βαρδινογιάννη αλή#η
Η φούστα διέθετε φιόγκο στη μέση και κατέληγε σε μακριά ουρά, δίνοντας πιο επίσημο χαρακτήρα στο σύνολο. Την πιο έντονη χρωματική αντίθεση δημιουργούσε το clutch σε νέον πράσινο που κρατούσε στο χέρι.
Στα πόδια φορούσε κολάν υφασμάτινο παντελόνι μέσα από τη φούστα και ψηλές δερμάτινες μπότες ιππασίας.
Στο ξεκίνημα του επαγγελματικού πρωταθλήματος υπήρχε αν θυμάστε εκείνη η ρύθμιση με την 5ετία, μέσω της οποίας ο Βαρδινογιάννης έφερε στον Παναθηναϊκό πλην του Δελληκάρη, όλους τους κάτωθι αναφερομένους: Γαλάκος, Κυράστας, Σαργκάνης, Βαμβακούλας. Βασικά, ο Δελληκάρης δεν πήγε επί Βαρδινογιάννη, αλλά επί Μαντζαβελάκη, αλλά με παρόμοιο τρόπο, διότι ο νόμος για την 5ετία ίσχυε και για την 8ετία, όσο ακόμη το πρωτάθλημα ήταν ερασιτεχνικό, και συνέχισε να υπάρχει όταν έγινε επαγγελματικό το πρωτάθλημα.
Επίσης, με τον ίδιο τρόπο ο Καπετάνιος πήρε από την ΑΕΚ τους Βαγγέλη Βλάχο και Λύσσανδρο Γεωργαμλή.
Την περίοδο της πλήρους κυριαρχίας του, ο Αποστολάκης, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ενώ είχε υπογράψει με τον Ολυμπιακό την ανανέωση του συμβολαίου του, βρέθηκε τελικά, με κάποιο παραθυράκι που ‘άνοιξε’ λόγω Βαρδινογιάννη, στον Παναθηναϊκό.
Περίπου με τον ίδιο τρόπο βρέθηκε και ο Μαραγκός, όταν ο Αβραάμ Μοβσεσιάν, τότε πρόεδρος του Πανιωνίου, είχε ‘ξεχάσει’ να του ανανεώσει την 5ετία.
Έφερε επίσης, νωρίτερα το 1985, τον Χρίστο Δημόπουλο από τον ΠΑΟΚ κλέβοντάς τον στην ουσία στο αεροδρόμιο, με την βοήθεια του αδελφού του Θανάση, που ήταν παίκτης του Παναθηναϊκού ήδη, καθώς ο Χρίστος είχε έρθει από την Θεσσαλονίκη για να συζητήσει και να συμφωνήσει με τον Ολυμπιακό. Οπότε ο Θανάσης του είπε: ‘Τι θα έλεγες να έρθεις να υπογράψεις σε εμάς αντί να πας στον Ολυμπιακό;’
Νωρίτερα (1984) είχε φέρει και τον Σαραβάκο, το μεγαλύτερο ταλέντο εκείνης της εποχής.
Συν φυσικά τους Ζάετς, Ρότσα.
Χωρίς επομένως να έχει σκάσει πολύ χρήμα είχε φτιάξει μια εξαιρετική ομολογουμένως ομάδα.
Την οποία πλαισίωναν επίσης οι Μπατσινίλας, Κώστας Μαυρίδης, Αντωνίου, Βονόρτας, Μήνου.
Ο Αγκίρε, που ήρθε μαζί με τον Φούνες είχε παρόμοιο βιογραφικό, σκόρερ δηλαδή σε τελικό Λιμπερταδόρες, την χρονιά εκείνη (1987) νωρίτερα με την Πενιαρόλ, άσχετα αν για τους γνωστούς λόγους δεν έπαιξε, αυτό όμως έδειχνε τις διαθέσεις του Κοσκωτά δεδομένου ότι με τα σημερινά δεδομένα που δεν υπάρχει περιορισμός στους ξένους τέτοιοι παίκτες από τα 20 τους (ειδικά ο Φούνες) θα έπαιζαν στην Ευρώπη.
Τον Δεκέμβριο του '87 έφερε επίσης τους Κωφίδη, Τσιαντάκη, Τσαλουχίδη.
Όταν η ελπίδων έφτασε στον τελικό του ευρωπαϊκού κυπέλλου το ’88, από την ομάδα αυτή ο Κοσκωτάς έφερε το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς 8 παίκτες (Δρακόπουλος, Μαυρομάτης, Μουστακίδης, Σοφιανόπουλος, Μολακίδης, Νεντίδης, Σαββίδης, Παχατουρίδης) συν τον Καπουράνη που ήταν παίκτης των ακαδημιών, ενώ ο Βαϊτσης (επίσης μέλος εκείνης της ομάδας) πήγε στον Ολυμπιακό αργότερα, το '91.
Το καλοκαίρι του ’88 ήρθε ο Ντέταρι και θυμόμαστε όλοι ότι είχε κλείσει και τον Σαραβάκο με το αστρονομικό ποσό των 600 εκ.
Οι Όλαφ Τον και Γιούργκεν Κλίνσμαν επίσης, είχαν συμφωνήσει με τον Ολυμπιακό, ο Όλαφ Τον (ήδη διεθνής με την Δ. Γερμανίας το παραδέχτηκε σε συνέντευξή του ότι η Σάλκε ήθελε να τον δώσει εκεί (ο ίδιος δεν ήθελε να έρθει), και ο Κλίνσμαν (πριν πάει στην Μπάγερν, όντας ακόμη στην Στουτγάρδη) έκανε προετοιμασία φορώντας τα ερυθρόλευκα εκείνο το καλοκαίρι.
Τώρα, θα μου πεις, πώς θα χωρούσαν όλοι αυτοί δεδομένου ότι επιτρέπονταν τρεις ξένοι maximum.
Έλα ντε, αυτό δεν το γνωρίζω, πάντως σίγουρα οι δύο παραπάνω παίκτες είχαν κλείσει στον Ολυμπιακό και ακουγόταν και για τους Φούτρε, Βαν Μπάστεν (μέχρι και πριν το euro του ’88 για τον δεύτερο, μετά ήταν αδύνατον να έρθει, ακόμη και για τον Κοσκωτά).
Όλα αυτά επομένως θορύβησαν τον ψιλικατζή Βαρδινογιάννη, ο οποίος προκειμένου να ακολουθήσει έπρεπε να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη και πιστεύω πως και εκείνος υπογείως δρομολόγησε τις εξελίξεις για την φυλάκιση του Κοσκωτά, άσχετα αν τελικά ποτέ δεν αποδείχτηκε με εμφατικό τρόπο η άμεση σχέση του Κοσκωτά με το ΠΑΣΟΚ, αυτό που όλοι πλέον γνωρίζουμε είναι ότι ο Κοσκωτάς υπήρξε ο κλεπταποδόχος του Παύλου Μπακογιάννη και πως εργαλειοποιήθηκε το σκάνδαλο για να περάσει από ειδικό δικαστήριο ο Ανδρέας.
Δεδομένων άλλωστε και των άριστων σχέσεων της οικογένειας με την οικογένεια Μητσοτάκη, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης το 1977 είχε ιδρύσει το Κόμμα των Νεοφιλελευθέρων στο οποίο συμμετείχε και ο Παύλος Βαρδινογιάννη (το κόμμα πήρε ποσοστό 1,08% αλλά οι δύο τους, Βαρδινογιάννης και Μητσοτάκης, εκλέχτηκαν βουλευτές στα Χανιά) είναι πολύ πιθανό να ήθελαν μέσω του Μπακογιάννη να παγιδεύσουν τον Κοσκωτά και να τα φορτώσουν μετά όλα στον Ανδρέα, ώστε να βγει πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης.
Δυο παρατηρήσεις/διαφωνίες.
Α) Ο Γιώργαρος ο Βαϊτσης, έπαιζε στον Ολυμπιακό την σεζόν 1985-86. Ήταν στην αρχική εντεκάδα του τελικού της τεσσάρας. Τον έδιωξε ο Κοσκωτάς γιατί δεν χωρούσε σε τόσο μεγάλο ρόστερ. Κακώς γιατί ήταν νέος (είκοσι χρονών) και με μέλλον. Τον έφερε πίσω ο Σαλιαρέλης επι Μπλαχίν.
Β) Η σχέση Κοσκωτά - Ανδρέα φάνηκε στο πεδίο το τραπεζικό και των ΜΜΕ. Ο Ανδρέας δεν ανεχόταν να τον εκβιάζουν ο Λαμπράκης, οι αυριανιστές και οι υπόλοιποι εκδότες των ΠΑΣΟΚικών εφημεριδών. Ήθελε να έχει μια οικεία εκδοτική κεντρο-σοσιαλδημοκρατική στήριξη και να μην υπάρχουν ενδιάμεσοι νταβαντζήδες οι εκδότες ανάμεσα σε εκείνο και τους ψηφοφόρους του.
Γι αυτό και το πέσιμο στον Κοσκωτά έγινε όταν ο Ανδρέας αρρώστησε και πήγε στην Αγγλία για την επέμβαση στην καρδιά. Για αυτό και ψηφίστηκε ο Κουτσονόμος, που προσπάθησε να σώσει τον Κοσκωτά και έστειλε τελικά στο ειδικό δικαστήριο τον Μένιο Κουτσόγιωργα.
Τέλος, ο Μπακογιάννης ήταν σχεδόν χωρισμένος με την κόρη του αληταρά. Δεν είχαν καλές σχέσεις. Ο Μπακογιάννης έπαιζε σε διάφορα ταμπλό και λόγω της παλιάς αντιστασιακής του δράσης. Η δολοφονία του ήταν το μεγαλύτερο δώρο στην οικογένεια Μητσοτάκη προκειμένου να εισαγάγει την Ντόρα Μπακογιάννη με κυριαρχικούς όρους στην πολιτική. Αν θυμάσαι, στην κηδεία του Μπακογιάννη, τα καθάρματα της Νέας Δημοκρατίας του μητσοτακέικου δεν τήρησαν ούτε τα προσχήματα. Υποδέχονταν τις μάζες των παρευρισκομένων και των συγγενών του νεκρού με τεράστια πανό που έγραφαν: Θέλουμε την Ντόρα στην Βουλή.
1) Σημαντική παράλειψη (το ανέφερε ήδη κι άλλος σχολιαστής) η μη αναφορά στην καθιέρωση των ομάδων – παραρτημάτων! ΟΦΗ (πρώτος και καλύτερος), Αθηναϊκός, Δόξα Δράμας, Απόλλωνας και Κόρινθος (αυτές ήταν όλες αν θυμάμαι καλά) εδίναν την πλειοψηφία των νέων ταλέντων τους στον Παναθηναϊκό και δέχονταν αντίστοιχα την σαβούρα και τους γηραιούς παίκτες του ΠΑΟ. Φυσικά σε κάθε παιχνίδι τους με τον Ολυμπιακό, σκίζονταν όσο δεν πάει.
2) Η εικόνα που δίνετε για την οικογένεια Βαρδινογιάννη θεωρώ πως έιναι ακριβής, ωστόσο υπάρχει και μία πτυχή της που αξίζει νομίζω να αναδειχθεί στα πλαίσια της διακαιοσύνης και αυτή είναι το εξαιρετικό εργασιακό περιβάλλον στις επιχειρήσεις τους. Αυτό το έχει αναφέρει τόσο ο πατέρας μου ο οποίος είχε εργαστεί για ένα διάστημα στην Xiosbank, έχοντας περάσει κιόλας από διάφορες άλλες τράπεζες, οπότε μπορούσε να κάνει την σύγκριση, όσο και ένας μακαρίτης θείος μου εξ αγχιστείας, ο οποίος υπήρξε αρχιλογιστής της Motor Oil και οικονομικός σύμβουλος στα περιοδικά του ομίλου (Madame Figaro, Playboy). Όταν ο καρκίνος χτύπησε τον μακαρίτη θείο, οι Βαρδινογιανναίοι προσφέρθηκαν να του καλύψουν όλη την θεραπεία στις ΗΠΑ, αλλά ο Χάρος είχε άλλα σχέδια...Στην κηδεία έστειλαν στεφάνι και έδωσε και το παρόν ένας από την οικογένεια (ο Τζίγκερ αν θυμάμαι καλά) μαζί με τους γορίλες του.
3) Ένα γενικότερο σχόλιο. Θεωρώ ότι οι φίλαθλοι που πήγαιναν στο γήπεδο έως και τη δεκαετία του ’70 ήταν οι αγνότεροι. Έχω μαρτυρίες από τον πατέρα μου για το πως υποστήριζαν με πάθος τις ομάδες τους, χωρις όμως να πλακώνονται στο ξύλο, να τραυματίζουν σοβαρά ή να δολοφονούν κάποιον (το πολύ πολύ καμιά σφαλιάρα). Κοινώς, δεν υπήρχε μίσος (που με τόση άνεση το παρουσιάζετε στο κείμενο ως βασικό συστατικό της συμπεριφοράς σας τότε). Ακόμα και τα συνθήματα, είχαν κυρίως χαρακτήρα πειράγματος και ήταν κατά βάση ευφυολογήματα και εμπνευσμένα λογοπαίγνια. Καμία σχέση με την ακατάσχετη χυδαιολογία που άρχισε από τα 80s και μετά. Κοινώς, μέχρι τότε υπήρχε ήθος. Εσείς λοιπόν (το εσείς πάει σε όσους από εσάς υπήρξατε χούλιγκανς κατά τις δεκαετίες 80 και 90) είστε απλώς τα τυπικά κωλόπαιδα των 80s και γι’αυτο βλέπουμε κιόλας τα σημερινά παιδιά ηλικίας 15-20 να είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει, διότι από τέτοιους γονείς, τέτοια παιδιά θα βγουν. Φυσικά δεν περιμένω να κάνετε κάποια αυτοκριτική, διότι πως να κάνει κάποιος αυτοκριτική στην ρομαντζάδα των εφηβικών του χρόνων; Είναι κατανοητό και κατά κάποιον τρόπο και σεβαστό. Άλλωστε και σε παρόμοια περίπτωση παλαιότερου σχολίου, δικαιολογήσατε τον χουλιγκανισμό, με κενολογίες ρομαντικής επικαλύψεως και ιδεολογικής αποχρώσεως. Κοινώς, κάπως πρέπει να διακαιολογήσουμε τις μαλακίες των εφηβικών μας χρόνων...
Για το τρίτο σκέλος και το αγνό ήθος των γηπέδων της δεκαετίας του '70, κάτι πας να πεις αλλά λόγω έλλειψης επιστημολογικής κατάρτισης το κάνεις μαλακία στο τέλος. Πρώτον γιατί έχουμε μαρτυρίες από τους παππούδες και τους γονείς μας για ανελέητο ξύλο σε τοπικά ντέρμπι της επαρχίας, μέχρι ανθρώπους που έπεφταν στα λιμάνια για να σωθούν. Και, μάλιστα, επειδή όντως ήταν παλλαϊκό και οικογενειακό θέαμα το ποδόσφαιρο μέχρι την δεκαετία του '70, έβλεπαν γυναίκες και παιδιά τους άντρες τους να ξυλοκοπιούνται για τις ομάδες των χωριών τους. Μόνο που τότε δεν υπήρχε τηλεόραση να τα καταγράφει. Και τα ξεχνάς.
Προφανώς, η συμπεριφορά στην εξέδρα, τα συνθήματα, το ύφος, όλα ήταν πιο κόσμια. Αλλά δεν συνέβαινε στην εξέδρα μόνο αυτό. Συνέβαινε συνολικά στην κοινωνία.Δεν "χάλασε" ξαφνικά το γήπεδο μόνο του. Για τα δεδομένα των επόμενων δεκαετιών το ότι υπήρχε αυτός ο αγνός, ένθεος φανατισμός, η αμόλυντη πίστη σε σύμβολα και σημαίες, η οργανικότητα και ο συντονισμός της εξέδρας ήταν κάτι ρομαντικά επαναστατικό σε σχέση με τον ωφελιμισμό και όσα συνέβαιναν γύρω στην υπόλοιπη κοινωνία. Αυτό υποστηρίζουμε αλλά είτε δεν το καταλαβαίνεις είτε δεν θες να το καταλάβεις γιατί δεν υιοθετείς τις ίδιες ιδέες και πολιτικές θέσεις με εμάς.
Άσε που στο τέλος το ύφος σου μοιάζει όλο και περισσότερο με εκείνο της Τέλας.
Συμπίπτει, σωστά, βέβαια η έλευση του χουλιγκανισμού ως μόνιμου φαινομένου με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Γιατί ήταν ένα εισαγόμενο φαινόμενο. Από την Αγγλία και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Ήταν η εποχή του να έρθει.
Ωστόσο, επειδή το ζήσαμε για τα καλά, στην αρχή δεν υπήρχε αυτό που γράφεις. Δεν ήθελαν οι πρόεδροι τον φανατισμό και τους οργανωμένους. Μπορεί να έπαιζαν και παιχνίδια στην πλάτη μας. Αλλά σε γενικές γραμμές δεν το ήθελαν. Ούτε υπήρχαν οπαδοί-υπάλληλοι πριν τον Βαρδινογιάννη (στις άλλες ομάδες αυτό άρχισε να γίνεται μετά το 1995).
Ναι, μπορεί κάποια μεγάλα ονόματα της εξέδρας να έπαιρναν κανένα χαρτζιλίκι από τους προέδρους στην δεκαετία του '80, να έβγαζαν καμία μίζα από τους ελάχιστους συνδέσμους ή πωλώντας εισιτήρια που τους χάριζαν οι ΠΑΕ. Ως εκεί όμως.
Είναι διαφορετική συνθήκη η ένταξη επικεφαλής συνδέσμων στο μόνιμο μισθολόγιο της ΠΑΕ με σκοπό να περνούν την γραμμή του προέδρου, η ενσωμάτωσή τους στα διοικητικά των ομάδων κλπ. Άλλο επίπεδο οργάνωσης, άλλοι στόχοι, άλλη δέσμευση.
Τοις κείνου ρήμασι πειθώμενος, ο Κόκκαλης ακολούθησε την συνταγή του Καπετάνιου αργότερα, σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο διαπλοκής.
Για τον Καπετάνιο, όπως και για τον Νταϊφά, κυκλοφορεί αυτός ο αστικός μύθος ότι σε μία μεταξύ τους συζήτηση (ήταν κουμπάροι οι δυο τους, πριν χαλάσουν οι σχέσεις τους) συμφώνησαν ότι αν τα πρωταθλήματα δεν τα έπαιρνε κάποιος από τους δύο και τα έπαιρνε π.χ. η ΑΕΚ θεωρούνταν ως μη γενόμενα.
Γι' αυτό και στην εποχή του πήραν πρωτάθλημα, τόσο ο ΠΑΟΚ όσο φυσικά και η Λάρισα (η πρώτη, και μοναδική ως τώρα, επαρχιακή ομάδα που το έχει καταφέρει), αλλά και η ΑΕΚ με τον Μπάγεβιτς, στα τέλη της δεκαετίας του '80, έπειτα από 12 χρόνια κάμψης.
Αντίθετα, ο Κόκκαλης, δεν άφησε 'κοκκαλάκι' για τους υπόλοιπους, καταβρόχθισε τα πάντα.
Συμφωνώ απόλυτα σε αυτό που γράφετε ότι παρότι ο Καπετάνιος ήταν αναμφισβήτητα άνθρωπος της μπουρζουαζίας, ωστόσο οι τρόποι και η συμπεριφορά του θύμιζαν τους παλιούς μάγκες των καφενείων, στον Πειραιά αυτούς τους ονόμαζαν κουτσαβάκια.
Και ίσως αυτό να το επέλεξε ο ίδιος να είναι έτσι, αυθεντικός, μακρία από ψευτοκαθωσπρεπισμούς, και αυτός ήταν ο λόγος που, προσωπικά, τον συμπαθούσα..
Μας χάρισε επίσης μεγάλες στιγμές στην Ευρώπη, πολύ μεγάλες στιγμές, και σχεδόν με αποκλειστικά Έλληνες παίκτες.
Αυτό όμως που πάντα θα υπάρχει ως σκιά στον γενικότερο απολογισμό της προσφοράς του, είναι η διάλυση της Θύρας 13.
Και εδώ θέλω να ρωτήσω το εξής: Κατά την γνώμη σας, αυτό συνέβη επειδή από ένα σημείο και μετά, άτυπα, η Θύρα 13 φαίνεται να διοικούνταν εκ των έσω από την ΝΟΠΟ;
Γράφει λοιπόν ότι, παρότι ο εκλιπών ήταν αυτό που ήταν, τουλάχιστον δεν ήταν 'φασίστας'.
Μάλιστα, πάει να υπονοήσει ότι λόγω Παναγιώταρου και Βορίδη, συλλήβδην όλοι οι οπαδοί της ΝΟΠΟ ήταν σαν τον Παναγιώταρο και τον Βορίδη. Ότι κάποτε ξύριζαν τα κεφάλια τους, και ότι αυτό ήταν μέχρι να φορέσουν γραβάτες. Εκείνος φυσικά, από την πρώτη εργασιακή ημέρα της ζωής του, δουλεύει στην ΕΡΤ ως καθεστωτικός αθλητικογράφος, αυτό ξέχασε να μας το πει.
Οι κομμουνιστές αναζητούν συνεχώς να ρέει το αίμα, ώστε να σπεκουλάρουν από αυτό το γεγονός και να συσπειρώνουν την αφελή νεολαία γύρω τους, διότι μόνο όσοι έχουν ακόμη στο πρόσωπό τους τα σπυριά της εφηβείας μπορούν να ενστερνιστούν τέτοιες, ενάντια στην ανθρώπινη φύση, απόψεις.
Και μάλιστα, αν θες να αντιδράσεις, αλλά όχι υπό την σημαία τους, η δράση τους μετατρέπεται σε κρατική καταστολή, να θυμίσω στους παλαιότερους την περίφημη 'Νύχτα του Χημείου' το 1979, όπου τα ΚΝΑΤ υποκατέστησαν την αστυνομία του 'εθνάρχη'.
Αλλά και το 2011, όπου μπήκαν ανάμεσα σε διαδηλωτές και ΜΑΤ στα σκαλάκια της βουλής, έκαναν δηλαδή περιφρούρηση στα ΜΑΤ, όποιος ήταν εκεί τότε που ψηφιζόταν το μεσοπρόθεσμο, το θυμάται.
Γι' αυτό και κάθε δολοφονία, κάθε ξυλοδαρμό επιχειρούν να τα μεγενθύνουν και να αλλοιώσουν την πληροφορία ώστε να εργαλειοποιήσουν το γεγονός και να συσπειρώσουν τον κόσμο γύρω τους, την στιγμή που τα δικά τους τα εγκλήματα δεν τα κοιτούν, και τα οποία μάλιστα αυτά είναι σε βιομηχανική κλίμακα όπως αυτό που συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Γαλλία και την Ιταλία, με τους...δεν θα πω την λέξη, διότι είναι σε ισχύ ο γνωστός νόμος που πέρασε επί 'πατριώτη' Σαμαρά και επιδοκιμάστηκε φυσικά από τον επαναστάτη με το ρόλεξ και το άεργο παρεάκι του, και μπορεί να μπείτε σε μπελάδες.
Οι οποίοι ισλαμο+ συν αυτό το κάτι άλλο, ως δεύτερο συνθετικό, που παραπέμπει σε ζούγκλα, υποκινούνται από τους κομμουνιστές, όπως έχει φανεί απόλυτα ξεκάθαρα με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, και μάλιστα κάποιοι θέλουν τα ίδια γεγονότα να συμβούν και εδώ.
Το άρθρο φιλοξενεί η γνωστή φιλικά προσκείμενη στον ψευτο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της Χαμάς ιστοσελίδα 'Αγώνας της Κρήτης' (και μην παρεξηγηθεί ότι επειδή έγραψα για την Χαμάς ότι είμαι υπέρ των εβραίων. Χεσμένους τους έχω τους μεν και τους δε. Οι εβραίοι, ως οι πατέρες του κομμουνισμού ακολουθούν την τακτική του κομμουνισμού: Αναζητούν συνεχώς να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη παρουσιαζόμενοι ως θύματα γιατί αυτό οδηγεί σε πλήρη επικράτηση των δικών τους καρτέλ).
Ποιοι είναι αυτοί οι 'μεγαλόσχημοι' δεν μας είπε; Διότι στα κανάλια του σωβρακοφανέλα, του καράφλα νυν προέδρου μας, της ναυτεμπορικής και στο κανάλι του Πόντιου ρωσοψεκασμένου έχουν πιάσει στασίδι δημοσιογράφοι και σχολιαστές ιδίων πεποιθήσεων με τον εν λόγω 'κίτρινο' (όχι λόγω οπαδικών αισθημάτων) δημοσιογράφο.
Άρα σε ποιο καθεστωτικό κανάλι ο εθνικισμός έχει φωνή, ρωτάω για να μην χάνουμε χρόνο να ψάχνουμε;
Ο δε σωβρακοφανέλας έχει αναγάγει σε 'μεγάλο αστέρι' του καναλιού του αυτή την κυρία με τα μεγάλα στήθη, που υποτίθεται είναι 'ενάντια στην πατριαρχία' αλλά στο instagram, την γνωστή πλατφόρμα της παγκσμιοποίησης- προθάλαμο της πορνείας, δεν χάνει την ευκαιρία να αναδεικνύει το βαθύ ντεκολτέ της, μήπως και λάβει 'σεξιστικά' σχόλια από άνδρες παλαιάς κοπής, που θα τονώσουν την θηλυκότητά της.
https://agonaskritis.gr/%ce%b1%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%ac%cf%84%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%ad%cf%80%ce%b5%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%b9%ce%bc%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%bf/?fbclid=IwY2xjawVFnBxleHRuA2FlbQIxMABwZG9mAWJyaWQRMGVRdUJDd3Z3Q3A3cUxIenlzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEelh9RthuH5CtzNr9JPZhTl-QtQeBDsPvwG-Ztccmbb4qDLoai9ezY7e1FBW8_aem_Vw_L-LkDo97kI7oiKVxYVA
Δεν θα μου γκρινιάζεις, όμως, μετά γιατί επιτρέπονται ορισμένα υβριστικά και ειρωνικά σχόλια εναντίον σου. Επιτρέπονται για να μην ξεχνιόμαστε και για να μαθαίνουν οι νεότεροι τον ρόλο σου.
Ούτε θα επιχειρείς να απαλύνεις τον πόνο σου δημοσίως, με την ψευδαίσθηση ότι σε βρίζουμε εμείς ανώνυμα. Εμείς σε ταράζουμε στην καρπαζιά επώνυμα. Οι ανώνυμοι σχολιαστές είναι προφανώς προερχόμενοι από παλιά σου φλερτ στον εθνικοσοσιαλισμό.
Θυμάμαι κατά καιρούς τον ευρυμαθή και πολυπράγμωνα κύριο (καθηγητής, πρώην βουλευτής, συγγραφέας, πατέρας), το ήμισυ του λεκανοπεδίου έχοντας διακορεύσει κατά τους ισχυρισμούς του, και προφανώς όντας τόσο φωτισμένος και ισχυρά συνηγορούντας υπέρ του παγκοσμιοποιητικού αφηγήματος και της 'τεχνολογικής προόδου' διότι δεν έχει ασχοληθεί με τον σκοταδισμό του ορθόδοξου δόγματος, να μας λέει για την 'παραπληροφόρηση' που υφίσταται το πόπολο από τα social media, καθότι μόνο τα δελτίο των 8 του ΣΚΑΪ και του MEGA παρέχουν υπεύθυνη και έγκυρη ανάγνωση της πραγματικότητας.
Αλλά και την κυρία διευθύντρια του διευθυντηρίου των Βρυξελλών, εκπάγλου καλλονής κυρία Ούρσουλα (και πάντως όχι Ούρσουλα Άντρες) να μας λέει πως η παραπληροφόρηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι όπως ένας ιός που πρέπει να καταπολεμήσουμε.
Αλλά και τον άκρως επιτυχημένο εκ του κόμματος των Εργατικών του Ηνωμένου Βασιλείου ορμώμενο προηγούμενο πρωθυπουργό της χώρας να στέλνει την αστυνομία να σπάει τις πόρτες των κατοικιών των, λευκών Βρετανών που έγραφαν 'ρατσιστικά' (κατά την κοινώς ομολογούμενη φιλελεύθερη αντίληψη ο επιθετικός προσδιορισμός) τσιτάτα ενάντια στην ισλαμοποίηση της χώρας, συλλαμβάνοντάς τους.
Αν μη τι άλλο, έχουμε κουραστεί να επιβεβαιωνόμεθα.
Με εκτίμηση,
Εις την Πόλιν
ΥΓ: Αναμένω, πανέτοιμος, την επίθεση από τα γνωστά τρολ του παρακράτους που είναι κρεμασμένοι από την σελίδα σας, και τα οποία είμαι σίγουρος ότι θα σπεύσουν να μου απαντήσουν εφόσον το θέμα αυτό, της μεθόδευσης της ψηφιακού γκουλάγκ εις βάρος των χριστιανών δηλαδή, αποτελεί διακαή τους πόθο.
ΥΓ: Ξέρω, ξέρω για την πνευματική υγεία των ανηλίκων γίνονται όλα (για να σας προλάβω).