Καποδίστριας

                                                            

                                                             του Σταμάτη Μαμούτου

Πριν λίγες μέρες παρακολούθησα την, πασίγνωστη πλέον, ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, που έχει ως θέμα της την ζωή και την πολιτική σταδιοδρομία του Ιωάννη Καποδίστρια. Είναι πραγματικά δύσκολο να ξεκινήσει κανείς να γράφει κάτι για το συγκεκριμένο θέμα μετά τα όσα έχουν διαδραματιστεί από την πρώτη μέρα της προβολής. Δεν ξέρει που να εστιάσει. Στην ταινία ή στις δημόσιες διενέξεις του σκηνοθέτη με τους κριτικούς; Στην πολιτική διάσταση της εν λόγω ταινίας ή στην σημασία της ιστοριογραφικής κινηματογραφίας; Το συμπέρασμα είναι ότι αποτελεί κάτι αδύνατο για τα δεδομένα ενός διαδικτυακού άρθρου μια ανάλυση όλων των παραπάνω. Θα αρκεστώ, λοιπόν, σε μια συνοπτική αλλά και επικεντρωμένη περιγραφή της δικής μου γνώμης, η οποία μπορεί να διατρέξει ορισμένες από τις παραπάνω θεματικές δίχως όμως να σταθεί αναλυτικά σε αυτές.



Καταρχάς, ο Καποδίστριας είναι μια σημαντική εμπορική επιτυχία. Μετά από δυο μήνες προβολών έφτασα σε έναν κινηματογράφο (συγκεκριμένα στον ΣΙΝΕΑΚ, τον ωραίο δημοτικό κινηματογράφο του Πειραιά), το προαύλιο του οποίου ήταν γεμάτο θεατές, που περίμεναν σε μια βροχερή βραδιά να τους επιτραπεί η είσοδος στην μεγάλη σκοτεινή αίθουσα. Αν μη τι άλλο οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον Σμαραγδή ότι, είτε με την ταινία του είτε με τις δημόσιες διενέξεις του, κατάφερε να στείλει ξανά στις αίθουσες ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας που έχει απομακρυνθεί εδώ και δεκαετίες από την μεγάλη οθόνη.


Στα της ταινίας τώρα. Δεν ξέρω τι λένε διάφοροι κριτικοί, ηθοποιοί της τηλεόρασης και παρατρεχάμενοι της διαλυμένης ελληνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Εγώ θεωρούσα ανέκαθεν τον Σμαραγδή ως σκηνοθέτη ωραίων κινηματογραφικών κάδρων. Οι κινηματογραφικές του εικόνες μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής του 19ου αιώνα. Κάδρα αρμονικά, χρώματα ομοιόμορφα και προσεγμένα, ατμόσφαιρα μεγαλοπρέπειας και, ταυτόχρονα, γλυκά μελαγχολικής νοσταλγίας. Αυτή είναι η προμετωπίδα της κινηματογραφικής πρότασης του Σμαραγδή. Ασφαλώς, μπορεί σε κάποιους, πολλούς ή λίγους, να μην αρέσει. Εγώ, πάντως, την βρίσκω γοητευτική. Ο Καποδίστριας είναι μια ακόμη ταινία του Σμαραγδή με αυτό το γνώρισμα να κυριαρχεί. Μια ακόμη πρόταση ενός κινηματογραφικού κλασικιστικού ρομαντισμού.  

Θα μπορούσε κανείς να διερωτηθεί γιατί ο Ρομαντισμός να μένει στο επίπεδο του ακαδημαϊκού κλασικισμού ή των λυρικών μελοδραμάτων και να μην εισέρχεται στα θυελλώδη βάθη των πιο έντονων χρωματικών συνδυασμών σκοταδιού και εκλάμψεων, των γοτθικών ψυχικών και αισθητικών δυναμικών και των συναισθηματικών εξάρσεων. Η απάντηση είναι σαφής. Γιατί σκηνοθετεί ο Σμαραγδής. Όχι ο Κλάιστ. Αυτή είναι η επιλογή του, αυτός είναι ο προσανατολισμός του, ενδεχομένως αυτές είναι και οι δυνατότητές του. Ασφαλώς, σε κάποιους μπορεί να μην αρέσουν. Κι εγώ θα προτιμούσα έναν βαθύ και επιθετικό Ρομαντισμό. Αλλά αυτό δεν είναι λόγος για να μηδενίζεται η αξία της σκηνοθετικής του πρότασης. Τουλάχιστον, από όσους είμαστε ρομαντικοί. Αυτό θέλει, αυτό μπορεί, αυτό κάνει ο Σμαραγδής. Προσωπικά δεν το θεωρώ αισθητικά λίγο. Τουναντίον, είναι αξιόλογο και ενδιαφέρον.

Δεν γνωρίζω αν ο Καποδίστριας γυρίστηκε με μικρό προϋπολογισμό και αν αυτό επηρέασε τις τεχνικές δυνατότητες που θα απαιτούνταν προκειμένου να διαμορφωθεί άρτια η ατμόσφαιρα μιας ταινίας εποχής. Ακόμη και αν συνέβη κάτι τέτοιο το δικό μου μάτι δεν συνέλαβε ιδιαίτερες αδυναμίες σε αυτό το σημείο (μικρή εξαίρεση ενδεχομένως τα μαλλιά και τα ρούχα του Κολοκοτρώνη ή η έλλειψη σκηνών μάχης). Οι εικόνες της ταινίας με ταξίδεψαν νοερά στον 19ο αιώνα, τα κοστούμια ήταν καλά, η φωτογραφία έκανε την δουλειά της -σαφώς όχι τόσο καλά όσο στην ταινία Ελ Γκρέκο αλλά και σε αυτό το έργο δεν ήταν άσχημο το αποτέλεσμα. Μολονότι άκουσα διάφορους πεπειραμένους κριτικούς κινηματογράφου να κάνουν λόγο για «νηστικό μάτι», το δικό μου, τουλάχιστον, έφυγε από την αίθουσα χορτασμένο. Σε γενικές γραμμές το αισθητικό μέρος της ταινίας που έχει να κάνει με την εικόνα είναι άρτιο. Θεωρώ ότι εκπλήρωσε τις προσδοκίες του σκηνοθέτη και ικανοποιεί τους θεατές.



Δυστυχώς, δεν υπάρχει το ίδιο καλό αποτέλεσμα στο σενάριο και τους διαλόγους. Φρονώ ότι η μεγάλη φασαρία και οι δημόσιες διενέξεις γύρω από το έργο έχουν να κάνουν με αυτό το πεδίο. Οι κουρδισμένα κακοπροαίρετοι ήταν αναμενόμενο να παραβλέψουν τα παραπάνω και να σταθούν στο συγκεκριμένο σημείο. Για δυο, κυρίως, λόγους. Τόσο γιατί το αποτέλεσμα ήταν όντως προβληματικό όσο και γιατί μέσα από το πεδίο αυτό προσπάθησε να περάσει το πατριωτικό του μήνυμα ο σκηνοθέτης.

Ασφαλώς, δεν χρειάζεται η σαπουνόπερα και η απλοϊκή αγιογραφία για να αναδειχθούν πατριωτικές ανησυχίες. Το σπουδαίο είναι (οι πατριωτικές ανησυχίες) να βγαίνουν μέσα από ωραίους διαλόγους και σενάρια με ουσιαστικό ενδιαφέρον. Ο Σμαραγδής είχε την ευκαιρία να αφήσει το πατριωτικό μήνυμα να γεννηθεί, να αναδευθεί και να αναδυθεί αβίαστα μέσα από ένα σφιχτοδεμένο πολιτικό θρίλερ, με σκηνές σκοτεινές και βαθιές νοηματικά. Ωστόσο, δεν έκανε κάτι τέτοιο.

Χωρίς υπερβολή, από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σκηνή η προσέγγιση του κεντρικού ήρωα ήταν απλοϊκά αγιογραφική. Ο περίγυρός του τον έβλεπε σαν τον εκλεκτό άντρα της ιστορίας του Τόμας Καρλάιλ και το ανακοίνωνε επαναλαμβανόμενα. Οι διπλωματικές επιτυχίες που τον έφεραν στο επίκεντρο της διπλωματικής ζωής των αρχών του 19ου αιώνα παρουσιάζονταν σαν σχολικά τεχνάσματα και οι υπόλοιποι χαρακτήρες επιτηδευμένα έτοιμοι να πεισθούν ότι τα σχολικά αυτά τεχνάσματα ήταν μεγαλοφυείς συλλήψεις. Η τελευταία απόπειρα να μεταπεισθεί ο Μέττερνιχ υπέρ της Ελλάδας σε ένα διπλωματικό ραντεβού παρουσιάστηκε ως έκκληση στα συναισθήματα ενός φοιτητή αριστερής νεολαίας και όχι βασισμένη στην σκληρή διπλωματική γλώσσα της διαπραγμάτευσης. Ο Καποδίστριας όρκιζε και οργάνωνε μέλη της Φιλικής Εταιρίας με ορθάνοιχτες πόρτες ενώ έξω από το κτίριο παραμόνευαν Βρετανοί και Αυστριακοί αστυνομικοί της ασφάλειας.

Στο ζήτημα της ιστορικής συνέπειας, σε γενικές γραμμές, το σενάριο στάθηκε καλά μολονότι ο Σμαραγδής φαίνεται να έχει υιοθετήσει θεωρίες που κυκλοφορούν στον πολιτικό μας χώρο από συνωμοσιολόγους δημοσιογράφους, σύμφωνα με τις οποίες οι επιστολές του Καποδίστρια στον πατέρα του ήταν συνθηματικές και περιλάμβαναν κωδικοποιημένες πληροφορίες για την οργάνωση των Φιλικών. Η σοβαρή ιστορική έρευνα δεν λαμβάνει υπόψη τέτοιες ερμηνείες που βασίζονται σε μεγάλη δόση αυθαιρεσίας. Ο Καποδίστριας δεν είχε καμία οργανωτική σχέση με τους Φιλικούς. Κάποια αφελή στερεότυπα που θέλουν τους Γερμανούς να μας μισούν χωρίς να ξέρουν γιατί ή τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη μονοδιάστατα κακό φαίνονται στην ροή της υπόθεσης αλλά όχι σε ενοχλητικό βαθμό και αποτελούν ενσωματωμένα στοιχεία του δράματος. Κατά τα άλλα, σε γενικές γραμμές, η ταινία είναι συνεπής με την ιστορία του Καποδίστρια.


Οι ηθοποιοί των κύριων ρόλων στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Οι ερμηνείες ήταν ισορροπημένες σε μια ταινία που οι χαρακτήρες θα μπορούσαν εύκολα να υποπέσουν σε ερμηνευτικό ρομάντζο της φουστανέλας. Σε καμία περίπτωση δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

Συμπερασματικά, η ταινία έχει δυο καλά σημεία, τις εικόνες και τις περισσότερες ερμηνείες. Έχει και ένα σοβαρό μειονέκτημα. Το σενάριο και τους διαλόγους. Πάντως, δεν χάνει τον χρόνο του ο θεατής. Είναι μια ταινία ανάμεσα στις άλλες που προβάλλονται αυτή την περίοδο και προσφέρει στους θεατές ένα σχετικά ευχάριστο δίωρο. Αρκεί, ασφαλώς, οι θεατές που θα την δουν να αρέσκονται στις ταινίες εποχής, στα πολιτικά θρίλερ και στις κινηματογραφικές βιογραφίες. Αν αυτοί που θα την δουν προτιμούν τον ανεξάρτητο κινηματογράφο ή σκηνοθέτες όπως πρώιμος ο Λάνθιμος είναι εύλογο ότι θα θεωρήσουν χαμένο τον χρόνο και τα χρήματά τους. Το ερώτημα είναι γιατί να την δουν και να την κατακρίνουν αυτοί οι θεατές. Θα έβλεπαν μια αντίστοιχη ταινία ενός μη Έλληνα σκηνοθέτη; 

Πέρα από τα πατήματα για σχολιασμό που σαφώς δίνει το σενάριο με τους διαλόγους, έχω την εντύπωση ότι η όλη φασαρία έχει προκληθεί επειδή οι προοδευτικοί της χώρας μας -φιλελεύθεροι, μεταμοντέρνοι και όχι μόνο οι αριστεροί, όπως υποστηρίζει ο Σμαραγδής- ζουν με το σύμπτωμα της μεταπολίτευσης και αρνούνται να δεχτούν ότι μπορούν να υπάρξουν και μη προοδευτικές παρουσίες στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Αυτή είναι η σπίθα που πυροδοτεί την αντιπαράθεση. Ειδάλλως, θα προσπερνούσαν την ταινία αδιάφορα. Σαν να υπάρχει ένα ελατήριο στις συνειδήσεις τέτοιων ανθρώπων όταν έρχονται σε επαφή με συντηρητικές ιδέες ή προτάσεις. Αυτός είναι ο πρωταρχικός λόγος της όλης φασαρίας και δένει στο, πανελλαδικά εμφανώς, εκρηκτικό μίγμα με την διάθεση του σκηνοθέτη να απαντά θορυβωδώς στα τηλεπαράθυρα.  

Σχόλια:

Ανώνυμος/η
Βίλχελμ Φον Μερμπεκε
Πράγματι αυτή η κριτική σας είναι σχεδόν ίδια με τα συμπεράσματα μου περί της ταινίας. Θα σταθώ κυρίως στο καλύτερο σημείο, που είναι η τυφλή απληστία του Κουντουριώτη και η ουσία όλη του κοτζαμπασισμού. Πέρα από την απλοϊκή αγιογραφία, χρειάζεται ένα πολιτικό παράδειγμα για τους ρημαγμένους Έλληνες, ένα σημείο αναφοράς. Φυσικά, το ότι οι φιλελεύθεροι βγάζουν φλύκταινες με την παρουσίαση των αποτρόπαιων πράξεων των ιδεολογικών τους προγόνων, κάνει την ταινία να στέκεται ως υπενθύμιση ότι ελέω εξωτερικού παράγοντα στέκονται και δυναστεύουν το έθνος.
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου, 2026

Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Tο θέμα του Κουντουριώτη έχει μεγάλη ουρά. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς την ιστορική πορεία της οικογένειας μέχρι την εποχή του Βενιζέλου και του Εθνικού Διχασμού. Θα εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για τις επιλογές του αγλλοσαξονικού παράγοντα και του εβραϊκού κεφαλαίου στην Ελλάδα. Σε όλα τα επίπεδα. Γεωγραφικά, οικονομικά, ανθρωπολογικά και άλλα. Ωστόσο δεν είναι για τα εκτός του χώρου μια τέτοια συζήτηση, ούτε για τον δημόσιο διάλογο. Αφορά πρωτίστως όσους εθνικιστές μπορούν να καταλάβουν τι συμβαίνει και αντέχουν την εθνική αλήθεια πέρα από την αστική αφήγηση περί πατριωτισμού (της πλαστικής σημαίας).
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Δηλαδή η λέσχη λέει δημόσια ότι διαχρονικά η αστική τάξη της Ύδρας υπήρξε προδοτική;
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Όχι μόνο της Ύδρας. Σε πολλές περιπτώσεις οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις έχουν φανεί αντεθνικές. Ωστόσο, δεν εννοούσε αυτό το παραπάνω σχόλιο. Άλλα εννοεί που δεν είναι του παρόντος.
Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Τι συνέβη με τον Κουντουριώτη;
Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Τι εννοείς; Αν αναφέρεσαι στην ταινία και στον ιστορικό βίο του Καποδίστρια, ήταν σε συνεργασία με τους Άγγλους για να σκοτώσει τον κυβερνήτη.

Ανώνυμος/η
Είναι χρήσιμο το βιβλίο "Πρώιμη νεότερη Ευρώπη" από την Hanks; Ή μας αρκεί ο σχετικός τόμος από Milza για την ίδια χρονική περίοδο;
Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Όλα καλά είναι αυτά.
Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Το είδος της επιστημονικής φαντασίας δεν έχει καμία σύνδεση με τον ρομαντισμό;
Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Πώς δεν έχει; Εννοείται πως η απαρχή της ως λογοτεχνικό ρεύμα στον Ρομαντισμό έγινε, όπως και της γοτθικής λογοτεχνίας, της λογοτεχνίας τρόμου, της νεότερης επικής φανταστικής λογοτεχνίας κλπ.
Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Ανώνυμε, μην μπερδεύεις την επιστημονική φαντασία με τον κοινωνικό ρεαλισμό.
Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου, 2026

Αντιτεχνοκράτες Ρομαντικοί


Με αφορμή ανάρτηση που πραγματοποίησε σε προσωπικό διαδικτυακό μέσο δικτύωσης ένας δημοσιογραφικός καρνάβαλος της Lifo εναντίον μας πριν λίγο καιρό, ίσως φανεί χρήσιμο να παρατεθούν ορισμένες θεωρητικές διευκρινήσεις. Ο εν λόγω κάλεσε τους φοιτητές σε αντιφασιστική εγρήγορση ενάντια σε αυτοκόλλητα και αφίσες της Λέσχης, που είδε σε τοίχους και παρακείμενους δρόμους ιστορικού πανεπιστημίου των Αθηνών. Συμπλήρωσε την αγωνιώδη του έκκληση με ύβρεις και με το επιχείρημα ότι εφόσον είμαστε ρομαντικοί δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης για να δημιουργήσουμε τις εικόνες των αυτοκόλλητων. Προφανώς, αντιλαμβανόμαστε ότι λόγω των σπουδών του στην σχολή Καλών Τεχνών έχει αυξημένη ευαισθησία σε αυτό το θέμα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η κριτική του κατά της Λέσχης μας στέκει. Ας δούμε το γιατί.   


Πράγματι, ο Ρομαντισμός αποτέλεσε το πρώτο διανοητικό κίνημα το οποίο άσκησε, στις απαρχές της νεωτερικότητας, σφοδρή κριτική στην επικράτηση του ορθολογιστικά αστικού προτύπου ζωής και της υποταγής των κοινωνιών στα καλούπια της εργαστηριακής επιστημολογίας. Πριν ακόμη κάνει την εμφάνισή του στα ευρωπαϊκά διανοητικά δρώμενα ο θετικισμός, οι ρομαντικοί είχαν εντοπίσει την αποϊεροποίηση, την απομάγευση, την απο-εθνοποίηση και την αποστειρωμένη τυποποίηση της ζωής, που θα προκαλούσε η επικράτηση των ιδεών του ορθολογιστικού Διαφωτισμού ως οικουμενικού προτύπου που θα διαμόρφωνε το πλαίσιο ζωής των κοινωνιών. Όπως υποστήριζαν χαρακτηριστικά οι ρομαντικοί διανοητές, οι ορθολογιστές θα εκπαίδευαν τον μελλοντικό άνθρωπο να πίνει νερό επειδή θα σκεφτόταν ότι αυτή η πράξη θα κρατούσε το σώμα του στην ζωή και όχι γιατί (ο μελλοντικός άνθρωπος) θα αισθανόταν την ανάγκη να το κάνει λόγω της δίψας. Τα πάντα θα ακολουθούσαν μια λογική τυποποίηση ενώ η ενστικτική σοφία, η παραδοσιακή γνώση, το συναίσθημα και οι ενοράσεις της φαντασίας θα εξοστρακίζονταν από την ζωή και την σκέψη των ανθρώπων. Για τους φιλελεύθερους Διαφωτιστές ο ορθολογισμός σηματοδοτούσε την υποτιθέμενη απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα δεσμά των παραδοσιακών τρόπων σκέψης, διαμόρφωνε την προοπτική για την επιβολή μιας οικουμενικής κοινωνίας λογικών ατομικών υποκειμένων και προδιέγραφε, μακροπρόθεσμα, την εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου κράτους.  

Σήμερα μπορούμε να συμπεράνουμε πόσο δίκιο είχαν οι ρομαντικοί διανοητές. Η νεωτερικότητα συνόδευσε την επικράτηση της φιλελεύθερης τάξης πραγμάτων με την προσαρμογή του τρόπου ζωής των ανθρώπων στα στενά πλαίσια ορθολογιστικών τεχνικών, σε μια συνθήκη που διαμορφώνει καθημερινά την προοπτική της έλευσης του παγκόσμιου κράτους. Ωστόσο, αυτή η πραγματικότητα του γραφειοκρατικού και επιστημονικά οργανωμένου πλασίου ζωής (η οποία δεν έχει σημαντικές διαφορές και στην μεταμοντέρνα εκδοχή της, παρά τις όποιες ενστάσεις επ’ αυτού) δεν σημαίνει ότι πριν τον Διαφωτισμό και τους επιγόνους του δεν υπήρχε τεχνολογία ή λογική σκέψη.

Τεχνολογία και λογική σκέψη υπήρχαν ανέκαθεν. Από την αρχαιότητα. Εκείνο που δεν υπήρχε ήταν η επιβολή των μεθόδων της νεωτερικής τεχνολογίας ως μέσων οργάνωσης της ζωής και αντίληψης των πραγμάτων (λόγω της αξιολόγησής τους ως υπέρτερων από τις μεταφυσικές ανησυχίες και τις παραδοσιακά παραδεδομένες πρακτικές των κοινωνιών). Στην αρχαιότητα οι επιστήμονες και οι τεχνίτες χρησιμοποιούσαν τα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής τους, που είχαν εφευρεθεί έπειτα από λογική σκέψη και ανάλυση. Στον μεσαίωνα το ίδιο. Οι συγγραφείς έγγραφαν σε και με υλικά που ήταν διαφορετικά από εκείνα της αρχαιότητας. Οι οικοδόμοι του μεσαίωνα έχτιζαν τα σπίτια με τρόπους διαφοροποιημένους από εκείνους των αρχαίων. Οι μεσαιωνικοί και οι αρχαίοι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τις τεχνολογικές δυνατότητες της εποχής τους. Αλλά δεν επέτρεπαν στην μεθοδολογία της τότε τεχνολογίας να διαμορφώσει τους τρόπους ζωής. Ούτε επέτρεπαν στις αγορές να αποδεσμευτούν από τις κοινωνίες. Αυτός ο συνδυασμός, δηλαδή η υποταγή της κοινωνίας στις λειτουργίες της αγοράς και η επιβολή μιας κοινωνικής οργάνωσης βασισμένης στην ορθολογιστική επιστημολογία αποτέλεσε την καταστατική αρχή της νεωτερικότητας.

Αν έρθουμε σε πιο κοντινές ιστορικές περιόδους μπορούμε να γράψουμε αναλυτικά πώς ενσωματώθηκε η τεχνολογία στην θεωρία του αντιδιαφωτιστικού πολιτικού Ρομαντισμού από τα τέλη του 19ου αιώνα και πώς θεμελιώθηκε αργότερα, στον μεσοπόλεμο, μέσα από το διανοητικό κίνημα της Συντηρητικής Επανάστασης. Αμφιβάλουμε, όμως, αν θα τα καταλάβουν τύποι όπως ο αρθρογράφος της Lifo. Θα σταθούμε, όμως, σε κάτι που ακόμη και οι ανόητοι, όπως ο εν λόγω αρθρογράφος, καταλαβαίνουν.


Ας δούμε το επιχείρημά του, το οποίο έχει δυο σκέλη. Πρώτον υποστηρίζει ότι η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ., ως συλλογικότητα ρομαντικών αντιτεχνοκρατών, δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη και, δεύτερον, ότι με αυτή μας την επιλογή αυξάνουμε την ανεργία και συμβάλουμε στην αλλοτρίωση των εργαζομένων. Για να δούμε αν έχει δίκιο. Είναι άραγε αντιφατικό οι ρομαντικοί να χρησιμοποιούν την τεχνολογία; Όπως προαναφέρθηκε, προφανώς όχι. Και στον μεσαίωνα την τεχνολογία της εποχής χρησιμοποιούσαν οι διανοητές και οι καλλιτέχνες. Αλλά και οι ίδιοι οι γεννήτορες του ρομαντικού κινήματος έγραφαν σε χαρτί με τις πένες της εποχής τους και όχι σε αρχαίες περγαμηνές ή σε μεσαιωνικά λιναρόπανα.

Ας δούμε και την αντιστροφή του παραδείγματος. Ας υποθέσουμε ότι η Λέσχη μας δεν θα χρησιμοποιήσει την εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης. Ο καλλιτέχνης που θα φτιάξει την εικόνα την οποία θα του ζητήσουμε, δεν θα χρησιμοποιήσει άραγε τον υπολογιστή του; Ακόμη και αν βρούμε έναν καλλιτέχνη των δυνατοτήτων του Γουίλιαμ Μόρρις, που να μπορεί να δουλεύει σε παραδοσιακά υλικά και φόρμες, εφόσον εμείς θελήσουμε να κάνουμε το έργο του αφίσα, δεν θα πρέπει να το εκτυπώσουμε ή να το κοινοποιήσουμε στο διαδίκτυο; Δεν απαιτείται η χρήση υπολογιστή για κάτι τέτοιο; Ενοχλεί τον σαλτιμπάγκο της Lifo η χρήση μιας εφαρμογής του υπολογιστή αλλά δεν τον ενοχλεί η χρήση άλλων εφαρμογών του υπολογιστή ή του μηχανήματος εκτυπώσεων;

Αν το επιχείρημα του προοδευτικάριου της Lifo περί ασυνεπούς παραδοσιοκρατίας εκ μέρους μας είναι αίολο, το σκέλος του που εστιάζει στην απώλεια εργασιακών θέσεων των καλλιτεχνών έχει νόημα να συζητηθεί.  Λοιπόν, η  Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. δηλώνει ότι θέλει να προστατεύσει κάθε εργασιακή θέση. Ανακοινώνουμε, συνεπώς, ότι περιμένουμε οποιονδήποτε καλλιτέχνη θέλει να σχεδιάσει ή να ζωγραφίσει τις εικόνες που συνοδεύουν τις εκπομπές μας -ή να δημιουργήσει κάτι για οποιαδήποτε έκδοσή μας- να έρθει σε επικοινωνία μαζί μας.  Αν προλαβαίνει να ετοιμάζει αυτά που θέλουμε, με ποσά αμοιβής που είναι στις δυνατότητές μας να καλύψουμε, μετά χαράς να έρθει το κάθε παιδί και να κάνει την συγκεκριμένη δουλειά. Όποιος ενδιαφέρεται ας επικοινωνήσει στο flefalo@gmail.com.


Αλλά τότε θα πρέπει οι κουφάλες του φιλελευθερισμού, της Δεξιάς, της Αριστεράς και της προόδου να μην επιτεθούν σε όποιον καλλιτέχνη συνεργαστεί μαζί μας με το πρόσχημα ότι ζωγραφίζει για εθνικιστές. Να μην τον απομονώσουν, να μην ξεκινήσουν εκστρατείες λάσπης εναντίον του, να μην τον αποβάλουν από εκθέσεις και να μην επιδοθούν σε όλες τις κωλοτρυπιδίστικες παλιανθρωπιές που συνηθίζουν να οργανώνουν σε τέτοιες περιπτώσεις. Γιατί είναι εύκολο για την κάθε λινάτσα της Lifo να ασκεί κριτική εκ του ασφαλούς, παραβλέποντας ότι είμαστε ένας μικρός σύλλογος που δεν διαθέτει το πορτοφόλι των αφεντικών του, καθώς και να αποσιωπά ότι ο εκάστοτε καλλιτέχνης που μπορεί να θέλει να εργαστεί για μια παραδοσιοκρατική συλλογικότητα πρέπει να σκεφτεί σοβαρά πως αν αναγνωρίσουν την τεχνική του θα δεχτεί αποκλεισμό και προβοκάτσιες με το πρόσχημα ότι βοηθά εθνικιστές.

Το ανήθικο θράσος των καθαρμάτων της «προόδου» είναι γνωστό ότι δεν έχει όρια στην περίοδο της μεταμοντέρνας νεωτερικότητας. Φαίνεται, όμως, ότι δεν έχει όρια και η ανοησία τους. Ή, ίσως, η απόγνωση, που τους προκαλεί η δράση της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Ας γνωρίζουν, λοιπόν, αυτοί οι κύριοι ότι είμαστε ψύχραιμοι και υπομονετικοί. Μπορεί αυτή η ιστορική περίοδος να τους ανήκει και να την εκμεταλλεύονται για να κάνουν μαγκιές και να στήνουν προβοκάτσιες εκ του ασφαλούς. Αλλά καλό θα ήταν να χωνέψουν ότι εμείς δεν έχουμε σχέση με όλη την σαβούρα της Δεξιάς που έχουν να συνηθίσει να βλέπουν ως «εθνικιστές». Εμείς είμαστε αληθινοί εθνικιστές, αληθινοί παραδοσιοκράτες, αληθινοί συντηρητικοί σοσιαλιστές, αληθινοί ρομαντικοί. Κάτι που σημαίνει ότι δεν ξεχνάμε. Και περιμένουμε.


Προφανώς, δεν έχουμε υπογράψει κάποιο συμβόλαιο με την ιστορία ότι θα δικαιωθούν οι ιδέες μας. Ούτε μας ενδιαφέρει, για να είμαστε ειλικρινείς. Μας αρκεί ότι αντιλαμβανόμαστε εμείς την αξία τους. Και απολαμβάνουμε να δραστηριοποιούμαστε ως περιπλανώμενοι φύλακες και ιδαλγοί της χίμαιρας. Όμως, καμιά φορά δεν ξέρει κανείς πώς έρχονται τα πράγματα. Όπως τίποτα δεν μπορεί να μας βεβαιώσει ότι οι ιδέες μας θα επικρατήσουν, έτσι ακριβώς τίποτα δεν μπορεί να μας βεβαιώσει και ότι θα σβήσουν οριστικά. Ίσως τελικά η ιστορία να είναι τροχός και να γυρίσει.

Αν συμβεί κάτι τέτοιο, «αγαπητοί Γεώργιοι» των προοδευτικών αντιλήψεων και λοιποί σερβιτόροι της κανονικότητας του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού μάλλον θα είναι χρήσιμο να έχετε κατά νου ότι δεν ξεχνάμε εκείνους που μας ενοχλούν χωρίς να τους ενοχλήσουμε. Και μην πανικοβληθείτε ότι σας απειλούμε. Έχουμε βαρεθεί τα λίμπεραλ καμώματά σας. Εμείς δεν απειλούμε την ακεραιότητά σας. Υπενθυμίζουμε, απλώς, ότι ο διάλογος θα γίνει με κανονικούς και έντιμους όρους, αν κάποτε γυρίσει ο τροχός της ιστορίας. Τότε που δεν θα μπορείτε να καλυφθείτε σε πλαίσια αντιλήψεων προδιαμορφωμένα από την εξουσία του διεθνιστικού φιλελευθερισμού και εγκαθιδρυμένα από τα πληρωμένα ΜΜΕ του διεθνούς εβραϊσμού.


Σχόλια:

Ανώνυμος/η
Βίλχελμ Φον Μερμπεκε
Ως συνήθως στέκεστε ως φάρος του ρομαντικού ιδεώδους στην ελεεινή πραγματικότητα του θλιβερού Δυτικού προτεκτοράτου. Παρά το ότι οι φιλελεύθεροι κάθε αποχρώσεως ελέγχουν τα πάντα, με ιδιαίτερη έμφαση στο αφήγημα, συνεχίζουν ανελέητα το θρασύδειλο έργο τους εναντίον του έθνους. Σταθείτε ως πρόσωπα εναντίον ατόμων και συνεχίστε τον αγώνα ενάντια στην παρακμή που επιβάλλει η καθημερινότητα.
Κυριακή, 08 Φεβρουαρίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Να είσαι καλά, φον.
Κυριακή, 08 Φεβρουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Ο τύπος είδε ότι δεν τον παίρνει και ούτε καν τόλμησε να αναφερθεί ξανά στη Λέσχη. Προφανώς νόμιζε ότι η ΦΛΕΦΑΛΟ είναι ΝΔ...
Κυριακή, 08 Φεβρουαρίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Ε καλά και η ΝΔ, από την εποχή Σαμαρά και μετά, έχει τρόπους να στήνει διαδικτυακές προβοκάτσιες.

Διαθέτει ολόκληρο στρατό από trolls που για να ανταμειφθούν τοποθετούνται, ενίοτε, και υπουργοί/υφυπουργοί.
Κυριακή, 08 Φεβρουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Μπράβο σας εύγε! Ότι καλύτερο το άρθρο και η αποστομωτική απάντηση στο lifo. Μακάρι σαν χώρος να ξέραμε από τεχνικές προπαγάνδας και αποδόμηση του εχθρού. να ήμασταν πιο οργανωμένοι και να είχαμε στρατηγική και πλάνα για τα πάντα. Και να μην ήμασταν σήμερα σε δύσκολη θέση απ'όλες τις απόψεις.
Κυριακή, 08 Φεβρουαρίου, 2026

Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Ευχαριστούμε.

Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται και ένα μορφωτικό επίπεδο στην πολιτική επιστήμη, σε σπουδές δημοσιογραφίας και, εν γένει, κοινωνικών επιστημών. Εφόσον αυτό δεν υπήρξε ποτέ, το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο.

Αρκεί να σκεφτούμε ότι μόλις χρειαστεί να γίνει δημοσιογραφική αναδρομή στα του ελληνικού εθνικιστικού χώρου τα τρία πρόσωπα που παρουσιάζονται ως "ιστορικοί του εκπρόσωποι" είναι οι Κώστας Πλεύρης, Νίκος Μιχαλολιάκος και Αριστοτέλης Καλέντζης. Αυτό εξηγεί τα πάντα. Δεν χρειάζεται να γραφτεί τίποτα περισσότερο (με εξαίρεση ότι ο δεύτερος κατάφερε, τουλάχιστον, να ηγηθεί σε ένα κοινοβουλευτικής μαζικότητας κόμμα).

Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Προς Κόμη του Στάβλου και λοιπούς "ανώνυμους":

Ότι ξάπλωσαν τον Τέλη σε παλιά συγκέντρωση της ΧΑ είναι γνωστό σε όλο τον χώρο. Μην περιμένετε, όμως, να το γράψει και ο ίδιος. Ο ίδιος έγραφε μέσω "ανώνυμων" σχολίων, σε ιστολόγιο μακαρίτη δεξιού δημοσιολόγου που είχε παρεισφρήσει στον χώρο, ότι πριν ξαπλάρει στην άσφαλτο από την γροθιά του ΧΑτη είχε προλάβει να "πλήξει τουλάχιστον τέσσερις επιτιθέμενους", ότι είχε "προσκληθεί στην εκδήλωση από τα παιδιά που δολοφονήθηκαν στο Νέο Ηράκλειο" και άλλες σαχλαμάρες του θηλυπρεπούς του νου. Ρωτήστε κάποιους παλιούς και θα σας πουν πόση ώρα ήταν ξαπλωμένος στο οδόστρωμα μετά από ένα αιφνιδιαστικό χάδι μέλους της ΧΑ, μονολογώντας, "γιατί; γιατί;"

Την επόμενη μέρα ανακοίνωσε ότι το blogspot του (αυτό της άλλοτε τετραμελούς και άλλοτε τριμελούς Σ.Ο.) θα έριχνε την ΧΑ κάτω από το 3%. Όταν το έκανε τελικά ο Μητσοτάκης με αθέμιτες και σκοτεινές μεθόδους, ο Τέλης πανηγύριζε προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό του ότι το κατάφερε ο ίδιος.
Κυριακή, 08 Φεβρουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Μέχρι και την στιγμή του ύστατου πόνου ο μεγάλος Πλατωνικός κάνει τις σημαντικές ερωτήσεις. Ρωτάει “γιατί;” Ως συνεπής μαθητής του Σωκράτη κατάπιες το μπουκετίδι (ανάμεσα σε άλλα πράγματα) του ΧΑτη όπως ο ίδιος το κώνειο!!!! Εύγε ΤΙΤΑΝΑ του εθνικισμού ΑΗΚ!!!!! ΑΞΙΟΣ!!!! ΑΞΙΟΣ!!!
Δευτέρα, 09 Φεβρουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Η πυγμή(γροθιά) του νεαρού χρυσαυγίτη προς τον διεφθαρμένο και κορεσμένο αρλεκίνο του χώρου, αποτέλεσε για λίγα δευτερόλεπτα μια λάμψη θείας δίκης έναντι στην προσωποποίηση της ύβρης και μια νίκη του πολιτισμού έναντι στο γκροτέσκο.
Δευτέρα, 09 Φεβρουαρίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Ανώνυμε, όταν γράφεις ότι ο Αριστοτέλης κατάπιε την γροθιά του ΧΑτη "ανάμεσα σε άλλα πράγματα", τι εννοείς;
Δευτέρα, 09 Φεβρουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Δεν εννοούσα κάτι για τον συναγωνιστή. Εννοώ ότι ο ιππέας έχει διδακτορικό στην κατάποση. Οι παλιοί αυτούς τους έλεγαν τσιμπ@υκολεβι#δες.

Ανώνυμος/η
Είναι επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί κοινωνικό κίνημα, κατά το πρότυπο του ''me too'', που να εναντιώνεται στην βία κατά των γηραλέων. Προτείνω την ίδρυση του ''ΓΙΑΤΙ''.
Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Όλοι στον αγώνα τον καλό.
Στηρίζουμε ''ΓΙΑΤΙ'' !
Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Καλησπέρα και από εμένα, όταν λέτε αντιτεχνοκράτες πως το ορίζετε; Τεχνοκρατία θα μπορούσε να πει κανείς είναι η λήψη αποφάσεων μέσω επιτροπών ειδικών για τα επιμέρους θέματα όπως λ.χ. ο Φασισμός είναι κατά τρόπον τινά τεχνοκρατικός γιατί ακριβώς μέσω του Σωματειακού τρόπου οργάνωσης (τα γράφει ο Σπίριτο ως προς τον τρόπο οργάνωσης των επιτροπών) βάζει επιτροπές καθηγητών και εκπροσώπων των εργατών στα Συμβούλια για να βγάζουν αποφάσεις για τον οικονομικό σχεδιασμό ή για παράδειγμα το Τεχνικό Γραφείο που αναφέρει που θα συλλέγει όλα τα οικονομικά δεδομένα => αυτά είναι τεχνοκρατία. Ο Πλάτωνας στους διαλόγους του Σωκράτη έλεγε ότι στην Εκκλησία του Δήμου πρέπει εκείνοι που έχουν την γνώση για τα επιμέρους θέματα (πχ. Την κατασκευή πλοίων) να εκφράζουν γνώμη πάνω σε αυτά και όχι ο κάθε άσχετος που απλώς ρίχνει την ψήφο. Ορθολογίστες τεχνοκράτες οι αρχαίοι... Επίσης, κατά δεύτερη παρατήρηση μου, λέει ότι η νεωτερική τεχνολογία στα πλαίσια του "φιλελεύθερου ορθολογισμού" ουσιαστικά θέτει σε "θετικιστική εξέταση" τα πράγματα και δεν καθόμαστε με τα Κομπολογια να λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του. Εγώ δεν λέω ότι ο θετικισμός (δηλαδή η ποσοτικοποίηση της φιλοσοφίας) είναι κάτι ορθολογικό. Νομίζω κάνετε λάθος εδώ. Ο θετικισμός είναι μια αστική ανορθολογικη φιλοσοφία και θεωρώ ότι το συγχέετε.

Ευχαριστώ.
Κυριακή, 08 Φεβρουαρίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Αυτά τα "θα μπορούσε" θα τα γράφεις αλλού. Όχι εδώ. Εδώ δεν επιτρέπονται τέτοιες αόριστες και ρευστές προσεγγίσεις. Αποπνέουν ατομικισμό και δεν είναι θεμελιωμένες.

Αυτό που περιγράφεις στα περί φασισμού δεν είναι τεχνοκρατία. Είναι μια τυπική κατανομή αρμοδιοτήτων βάσει της εξειδίκευσης.

Τεχνοκρατία, στην αρχική εκδοχή του όρου, είναι σύστημα διακυβέρνησης που τις αποφάσεις λαμβάνουν επιστήμονες βάσει ενός ορθολογιστικού σχεδίου διοίκησης και όχι πολιτικοί εκλεγμένοι ή υποστηριζόμενοι από μαζικά κόμματα (ασφαλώς, ούτε αριστοκράτες). Στην συνέχεια ο όρος χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την επικράτηση του εργαλειακού ορθολογισμού. Όπως και ο όρος θετικισμός. Από τα τέλη του 19ου αιώνα, Δραγούμης, Μπαρρές και λοιποί νεορομαντικοί χρησιμοποιούσαν τους εν λόγω όρους για να καταγγείλουν την φιλοσοφία του εργαλειακού ορθολογιστικού και φιλελεύθερου Διαφωτισμού. Όχι για να περιγράψουν τον μεταφυσικό ορθολογισμό του Πλάτωνα, ούτε την κατανομή εργασίας στις νεωτερικές συνθήκες.

Ο φασισμός στην ιταλική το εκδοχή ήταν το πιο αντιτεχνοκρατικό σύστημα εφόσον βασιζόταν στην χαρισματική ηγεσία. Στην γερμανική εκδοχή του Ε/Σ είχαμε επιπλέον και εκλογή της ηγεσίας από την λαϊκή βάση της χώρας μέσω δημοκρατικού συστήματος, πέρα από την κυβέρνηση μέσω χαρισματικής ηγεσίας. Ο αρχικός όρος "τεχνοκρατία" πήγε περίπατο και στις δυο περιπτώσεις. Το σημαντικότερο ήταν ότι πήγε περίπατο και στην Συντηρητική Επανάσταση που ήταν ένα κίνημα διανοητών με τεχολογικό μορφωτικό υπόβαθρο.

Αυτό το σημείο, το να αξιολογείς τον φασισμό ως τεχνοκρατικό σύστημα, μυρίζει μαρξισμό. Παπαριές της Σχολής της Φρανκφούρτης. Ατομικισμός και μαρξισμός στο υπόβαθρο, γμσε τα φίλε. Είναι σε φάση Τρότσκι, Κύρκου και φρανκφουρτιανών το κοκτέιλ.

Ώσπου έρχεται αυτό που γράφεις περί Πλάτωνα και "ανορθόλογου θετικισμού" για να βάλει και τον Τέλη με την Ε.Ω και τον Στόχο στην σούμα. Απόκριες έρχονται. Γιατί όχι;;

Αν έχεις διαβάσει κάπου ότι ο θετικισμός ήταν ουτοπικός, μπορεί να έχει νόημα η συζήτησή πάνω στο συγκεκριμένο επιχείρημα. Βγαίνει ουτοπία, ακόμη και ιδεαλισμός, μέσα από τον ορθολογισμό. Ανορθολογισμός δεν βγαίνει.

Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Προς τον Αριστοτέλη και τα εννέα alter ego του που έγραψαν τα σχόλια διαφήμισης της τελευταίας του συνέντευξης στο facebook:

Ευχαριστούμε για το γέλιο που μας προσέφερες. Λίγη ευχάριστη ώρα είναι πολύ χρήσιμη στις σημερινές δύσκολες συνθήκες ζωής.

Αυθεντική μαύρη κωμωδία ήταν τα σενάρια που αφηγήθηκες ως εμπειρίες ζωής. (Ζωή Λάσκαρη ξαδέρφη, ο Καραμανλής εξελέγη για δεύτερη συνεχόμενη φορά πρωθυπουργός επειδή σε έβαλε φυλακή, μοναχική φυγή για την Γερμανία χωρίς γονείς έπειτα από προσωπική επιλογή για σπουδές όταν ήσουν δεκατεσσάρων ετών, βεγγέρες με Βουλπιώτη, Σίτσα κλπ).

Πολύ ταιριαστή και η διαδοχή του βίντεο σε διαδικτυακό πεδίο άλλων βίντεο με βρικόλακες και ομοφυλοφιλικές ερωτικές σχέσεις. Σημειολογικά και αισθητικά ταιριαστό ν εμφανίζεται το πρόσωπό σου ως προμετωπίδα πρότασης θέασης ανάμεσα σε βρικόλακες και ομοφυλόφιλες κοπέλες.

Συμπερασματικά, όλα αυτά τα έχεις πει κοντά εβδομήντα φορές. Άλλοι λένε την ιστορία της ζωής τους εσύ επαναλαμβάνεις το μύθευμα που έχεις κατασκευάσει για την ζωή σου. Τίποτα νέο.

Το ενδιαφέρον θα ήταν να σου είχαν τεθεί πιο ουσιαστικά ερωτήματα. Όπως, για παράδειγμα, τι θυμάσαι από το ιστορικό, υπο-ροζ, καυτό σορτσάκι με το οποίο επισκέφθηκες τα γραφεία της ΧΑ και προκάλεσες σοκ στους παρευρισκόμενους στα τέλη της δεκαετίας του '80. Ή, αν θυμάσαι ακόμη την μάσκαρα και τα γυναικεία σκουλαρίκια που χρησιμοποίησες όταν ζήτησες από τον Νίκο Μιχαλολιάκο να σε συνοδεύσει για καφέ στο Άλσος Νέας Φιλαδελφείας, μετά την αποφυλάκισή σου. Επίσης, ποιος είναι ο κουμπάρος σου. Ή, αν έχεις ποτέ γνωριστεί προσωπικά με τον Έρβις πέρα από την διαδικτυακή σας επαφή, ποια είναι τα υπόλοιπα μέλη της ΣΟ του Καθιδρύματος και άλλα σχετικά. Αυτά θα έπρεπε να σε ρωτήσουν σε κάποια συνέντευξη.
Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Εξασφάλισε και... σύνταξη λέει από γερμανική εφημερίδα. Αυτό που το πας;
Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Πώς εξηγείται το γεγονός ότι ο μοναδικός φορέας του Χώρου που όχι μόνο τολμά να αντιπαρατίθεται αλλά και να αποστομώνει συστηματικά τον Τέλη, είναι η ΦΛΕΦΑΛΟ; Τι ακριβώς φοβούνται οι υπόλοιποι άραγε; Είναι απλώς ζήτημα διαλεκτικού επιπέδου, υποδόριας ανασφάλειας ή ενδεχομένως να οφείλεται σε κάτι βαθύτερο;
Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Οφείλεται στο ότι ο Τέλης βρίσκει την ευκαιρία να γράφει ανώνυμα τρολοσχόλια στο δικό μας ιστολόγιο, κάθε μέρα, ανά τριάντα λεπτά. Ξύνεται στην γκλίτσα, που λέει και η παροιμία.

Ανώνυμος/η
Εγώ πάντως τον συμπάθησα τον Απόστολο παρά τα ψέματα και τα παραμύθια που επανέλαβε στην συνέντευξη. Είχε έναν λόγο μεστό, μια εικόνα αψεγάδιαστη ενώ το ασπρόμαυρο τον βοήθησε να παίξει τέλεια τον ρόλο που υπηρετεί. Χιλιάδες έχουν δει το βίντεο και εκατοντάδες γνήσια προφιλ αποθεώνουν τον ηθοποιό στα σχόλια. Αν και ο παλαίμαχος συναγωνιστής δεν ποιείται περι ποσοτήτων αλλά περί ποιοτήτων (βλ. Γλυνός και παλληκάρια). Το μόνο περίεργο είναι ότι στις 11 Φεβρουαρίου μας ενημέρωσε μέσω Facebook οτι στις 17:54 το ιστολόγιο του είχε 11.938 επισκέψεις αλλά δυο μέρες μετά η ανάρτηση που μας ενημερώνει δεν έχει ακόμη ούτε ένα like ή σχόλιο. Μήπως παίζει παιγνίδια ο εβραίος Τσούκερμπεργκ εναντίον του πολυμήχανου βετεράνου και δεν αφήνει τον λαό του να αλλεπιδράσει με τις αναρτήσεις του; Το ChatGPT τι έχει να πει για αυτό;
Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου, 2026