του Σταμάτη Μαμούτου
Φαίνεται ότι η πρόσφατη απότιση τιμής στην
μνήμη του Ίωνος Δραγούμη από κλιμάκιο της Λέσχης μας προκάλεσε εντονότερες
συζητήσεις απ’ ότι εκείνες των προηγούμενων ετών. Η αναγνωσιμότητα του άρθρου
έπιασε κορυφή, νέοι φίλοι και αναγνώστες επικοινώνησαν μαζί μας ενώ οι
ακόλουθοι της Λέσχης στις σελίδες του facebook αυξήθηκαν άμεσα. Το
ιδιαιτέρως ενδιαφέρον είναι ότι είχαμε και απρόσμενες παρουσίες στις φόρμες
σχολιασμού των ηλεκτρονικών μας μέσων. Μια από αυτές τις παρουσίες που
κεντρίζει το ενδιαφέρον είναι εκείνη του αρκετά γνωστού στο περιβάλλον του
εκδοτικού στερεώματος Βλάση Αγτζίδη.
Κείμενα του Αγτζίδη με είχαν απασχολήσει όταν
έγραφα την εκδοχή της διδακτορικής μου διατριβής που κυκλοφόρησε πριν έναν
χρόνο από τις εκδόσεις του Μιχάλη Σιδέρη. Πρόκειται για κείμενα που
περιλαμβάνουν απαράδεκτα λανθασμένη παραπληροφόρηση για τις θέσεις και τις
πολιτικές ιδέες του Δραγούμη. Στην προηγούμενη ανάρτηση ο σχολιαστής με το
ψευδώνυμο «φον Μέρμπεκε» έγραψε ότι «η λύσσα των απογόνων του βενιζελισμού δεν
κοπάζει μέχρι σήμερα», μολονότι ο Δραγούμης έχει φύγει από την ζωή εδώ και έναν αιώνα. Μου
έκανε εντύπωση εκείνο το σχόλιο. Δυστυχώς, φαίνεται ότι αυτή η παράδοξη επιθετικότητα
προς τον Δραγούμη τροφοδοτείται, πέρα από πολιτικές σκοπιμότητες ορισμένων
αρλεκίνων της άκρας Δεξιάς που εργάζονται για να κρατούν τον εθνικιστικό χώρο
δέσμιο της Νέας Δημοκρατίας ή των πρώην αρχηγών της, και από την
παραπληροφόρηση κειμένων όπως αυτών του κυρίου Αγτζίδη.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Ο
Βλάσης Αγτζίδης εμφανίστηκε στην σελίδα της Λέσχης μας στο facebook, γράφοντας απευθυνόμενος σε
αναγνώστη τα παρακάτω.
«Δυστυχώς
την εποχή που η Ελλάς πολεμούσε στη Μικρά Ασία, ο Δραγούμης κατά την τελευταία
του περίοδο φαίνεται ότι ολίσθησε και σε φιλομπολσεβικικές θέσεις και άρχισε να
επεξεργάζεται έναν πρώιμο εθνικοσοσιαλισμό: «Τώρα μπαίνω σε μια σοσιαλιστική
και ανθρωπιστική περίοδο. Αρχίζω να λαβαίνω συνείδηση του αναρχισμού μου
(1917-1919) και προχωρώ…»
Η
«Μικρά πλην έντιμος Ελλάς» με λιγάκι σοσιαλισμό πλέον, φαίνεται να είναι η νέα
του πρόταση. Στο νέο του αυτό όραμα δεν υπάρχει χώρος για τους αλύτρωτους
Έλληνες της Ανατολής και για υποστήριξη των κερδών από τη Συνθήκη των Σεβρών.
Για τον Δραγούμη το μικρασιατικό εγχείρημα αποτελεί «ιμπεριαλισμό».
Καταρχάς πρόκειται για κάτι μεταμοντέρνα
αλλόκοτο και αναμφίβολα αστείο το να καταγγέλλει για διολίσθηση σε
φιλομπολσεβικικές θέσεις τον Ίωνα Δραγούμη κάποιος που το 2019 κατέβηκε ως
υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν το κόμμα του Τσίπρα έκανε πράξη εκείνο που είχε
υποσχεθεί στον Γιούνγκερ και την Μέρκελ ήδη από τον Μάρτιο 2015 παραχωρώντας το
όνομα της Μακεδονίας μας στα Σκόπια,[1]
ο κύριος Αγτζίδης ήταν υποψήφιός του. Ο Αγτζίδης, που ήταν υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ
όταν ο ΣΥΡΙΖΑ εκχώρησε το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς, καταγγέλλει
σήμερα τον οργανωτή του Μακεδονικού Αγώνα Ίωνα Δραγούμη ως φιλομπολσεβίκο!!
Δυσκολεύομαι να συμπεράνω αν έχουμε να κάνουμε με αμετροέπεια ή με πολιτική
σχιζοφρένεια.
Η ενασχόληση του Αγτζίδη με τον Δραγούμη
είναι παλαιότερη και ανοίγει ευρύ κύκλο δυνητικών συζητήσεων. Ο Αγτζίδης έγραψε
στην φόρμα σχολιασμού της σελίδας μας στο facebook ότι ο Δραγούμης ήταν
ενάντιος στην διεκδίκηση της απελευθέρωσης αλύτρωτων ελληνικών πληθυσμών της
Ανατολής. Είναι άραγε αλήθεια κάτι τέτοιο; Ακόμη χειρότερα, στο βιβλίο του που
κυκλοφόρησε πριν λίγα χρόνια από τις εκδόσεις Πατάκη υπό τον τίτλο Μεταξύ Σεβρών και Λωζάννης. Πλευρές της
μικρασιατικής τραγωδίας, ο Αγτζίδης ανέφερε τις εξής ανακρίβειες.
«Οι
βασιλικοί διάδοχοι στην εξουσία κινούνταν περισσότερο από το μίσος για τους
βενιζελικούς, ακόμη και τους Μικρασιάτες, παρά από τη διάθεση για ολοκλήρωση
του μεγάλου εγχειρήματος. Τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα με τη νέα
φιλομοναρχική κυβέρνηση, η οποία είχε άλλη αντίληψη του μικρασιατικού
εγχειρήματος. […]
Αποκαλυπτικές
είναι οι επιστολές εν μέσω πολέμου του αυτοεξόριστου στο Παρίσι Ίωνα Δραγούμη:
ο μέγιστος εχθρός ήταν ο Βενιζέλος και οι συμπαραστάτες του, Κρητικοί και
Μικρασιάτες».[2]
Ξεκινώντας να απαντώ στον κύριο Αγτζίδη θα υπενθυμίσω
για αρχή, ότι Ίων Δραγούμης δεν υπήρξε αυτοεξόριστος αλλά εξόριστος από την
επιβεβλημένη εκ των γαλλοαγγλικών όπλων δικτατορική κυβέρνηση του Βενιζέλου. Επίσης,
θα διευκρινίσω ότι ο Δραγούμης δεν εξορίστηκε στο Παρίσι (όπως γράφει ο
Αγτζίδης) αλλά στην Κορσική και στην συνέχεια στην Σκόπελο. Κυρίως θα σημειώσω
ότι ο Δραγούμης δεν πρόλαβε την νέα φιλομοναρχική κυβέρνηση εφόσον η κυβέρνηση
αυτή ανήλθε στην εξουσία μετά τις εκλογές του φθινοπώρου του 1920 ενώ ο
Δραγούμης είχε εκτελεστεί από τους μπράβους του Βενιζέλου λίγους μήνες νωρίτερα.
Δεν ξέρω αν έχει νόημα να αναλύσω θέματα
ιστορίας των ιδεών και ιδεολογίας που θέτει επιγραμμματικά ο κύριος Αγτζίδης
από την στιγμή που στο πιο απτό πεδίο της ιστορικής έρευνας καταφεύγει σε αυτή
την χοντροκομμένη αντιστροφή της ιστορικής πραγματικότητας. Από την άλλη φρονώ
ότι δεν πρέπει να μένουν αναπάντητα αυτά τα αναληθή συμπεράσματα. Γιατί μπορεί
να γίνουν επικίνδυνα όπλα στα χέρια προβοκατόρων και ανθρώπων που εξυπηρετούν
ιδεολογικές σκοπιμότητες έχοντας κακή προαίρεση. Θα αναλύσω, λοιπόν, συνοπτικά
τα συμπεράσματα του Αγτζίδη.
Ας δούμε, λοιπόν, ποια ήταν η θέση του Ίωνος
Δραγούμη και των συνεργατών του για την μικρασιατική εκστρατεία. Ευχήθηκε άραγε
ο Δραγούμης να αποτύχει η εκστρατεία και θεώρησε το εγχείρημα ιμπεριαλιστικό
όπως υποστηρίζει ο Αγτζίδης ή μήπως έχουν κάπως αλλιώς τα πράγματα;
Η απάντηση είναι εύκολη γιατί τα συμπεράσματα
του Αγτζίδη δεν μοιάζουν με αποτελέσματα ιστορικής έρευνας αλλά με προϊόντα μιας
αφήγησης των ιδεολογικών του προτιμήσεων. Στο ερώτημα της εμπλοκής ή όχι της
Ελλάδος στην μικρασιατική εκστρατεία ο Ίων Δραγούμης ανταποκρίθηκε θετικά.
Συγκεκριμένα, στο άρθρο «Η Κρίσιμος Ώρα», έγραψε ο Δραγούμης ότι αν ήταν
«αναγκαίο να παραταθή η στρατιωτική προσπάθεια ολίγον ακόμη, προς εκπλήρωσιν
των ανωτέρω σκοπών, και τούτο πρέπει να γίνη, αλλά με ηνωμένας τας δυνάμεις του
έθνους».[3]
Ο Δραγούμης κάλεσε την δικτατορική κυβέρνηση του Βενιζέλου να επαναφέρει στο
στράτευμα τους μοναρχικούς αξιωματικούς που είχε εξορίσει και να παύσει τα
μέτρα έκτακτης ανάγκης που δεν επέτρεπαν στους υποστηρικτές της αντιπολίτευσης
να λαμβάνουν κρατικά αξιώματα, προκειμένου να υποστηρίξει σύσσωμο το έθνος με
όλες του τις δυνάμεις την μικρασιατική εκστρατεία.
Ασφαλώς, ο Δραγούμης θεωρούσε ορθά ότι η
μικρασιατική εκστρατεία γινόταν όχι για τα ελληνικά συμφέροντα μα για να
μετατρέψει ξανά ο Βενιζέλος τον ελληνικό στρατό σε χωροφύλακα των αγγλικών
γεωπολιτικών σχεδιασμών.[4] Αυτό, όμως,
είναι κάτι εύλογα θεμιτό και πολύ διαφορετικό από την χρέωση στον Δραγούμη μιας
υποτιθέμενης άρνησης να στηρίξει την μικρασιατική εκστρατεία και όσων άλλων του
καταλογίζει αυθαίρετα και χωρίς κανένα τεκμήριο ή παραπομπή ο Αγτζίδης.
Καθώς η πολεμική εμπλοκή της Ελλάδος στην
Μικρά Ασία προϋπέθετε την αποστολή ελληνικού στρατιωτικού σώματος στην
εκστρατεία των δυτικών εναντίον της κομμουνιστικής Ρωσίας, ο κίνδυνος να
εξαντληθεί κερματιζόμενος ο -ήδη κουρασμένος από τους Βαλκανικούς Πολέμους και
τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο- ελληνικός στρατός ήταν ορατός. Ο Δραγούμης,
παρακολουθώντας τις εξελίξεις, επισήμανε τον κίνδυνο της στρατιωτικής και
οικονομικής εξάντλησης της χώρας στο άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή, την 27η Ιουλίου
1920, υπό τον τίτλο «Ο Εξαγνισμός Αδύνατος». Έγραψε συγκεκριμένα,
«[…]
εχρειάσθη εκστρατεία κατά της Ρωσίας δια να αξιωθώμεν να πατήσωμεν τον πόδα εις
την Σμύρνην, και εκστρατείαν εις την μικράν Ασίαν δια να φυλάξωεμεν την
Σμυρναϊκήν περιοχήν, και εκστρατεία εις την Θράκην δια να την καταλάβωμεν. Και
ακόμη δεν ειξεύρομεν αν δεν χρειαστούν και νέαι θυσίαι όπως εξασφαλίσωμεν
οριστικώς τα αποκτηθέντα, τα οποία και δεν συμπληρώνουν τον κύκλον των δικαίων
αξιώσεων του Έθνους.
Αι
εκστρατείαι αυταί και οι πόλεμοι σημαίνουν θυσίας. Επειδή δε η συνέχισις αυτών
επ’ άπειρον θα εξαντλήση το Έθνος, ανάγκη να προσέξωμεν και να φεισθώμεν των
δυνάμεών του. Κάθε ημέρα που περνά προσθέτει νεά οικονομικά βάρη και νέας
θυσίας. […] Αι θυσίαι μας επ’ ουδενί λόγω επιτρέπεται να φθάσουν μέχρις εξανλτήσεως
του Έθνους.»[5]
Για να διαφυλαχθεί η πανελλήνια στήριξη της στρατιωτικής
απελευθέρωσης εδαφών στα οποία ζούσαν ελληνικοί πληθυσμοί εντός της τότε
οθωμανικής επικράτειας, καθώς και για να αποφευχθεί ο άμεσος κίνδυνος εξάντλησης
των ελληνικών στρατευμάτων, ο Δραγούμης ζήτησε την επαναφορά των εξόριστων
στρατιωτικών στις τάξεις του ελληνικού στρατού. Αν διερωτηθεί κανείς ποια σχέση
έχει η ιστορική αλήθεια με την προσέγγιση του Αγτζίδη επί του θέματος, η
απάντηση είναι σαφώς καμία. Το βιβλίο του Αγτζίδη όχι απλά στρεβλώνει την
ιστορική πραγματικότητα αλλά και την αντιστρέφει.
Ας δούμε, όμως, κάτι ακόμη. Ο μικρότερος
αδελφός του Ίωνος Δραγούμη, Φίλιππος, ήταν ενεργό μέλος της μικρής πολιτικής
ομάδας, που είχε συγκροτηθεί γύρω από τον Ίωνα, έχοντας ως μέσο έκφρασης το περιοδικό
«Πολιτική Επιθεώρησις». Ο Φίλιππος Δραγούμης, εκείνη την περίοδο, αποτελούσε
μια πιο ριζοσπαστική φωνή που ακουγόταν στον μικρό πυρήνα των «δραγουμικών»
πολιτικών και βρισκόταν σε τακτική συνεννόηση με τον Σουλιώτη-Νικολαϊδη. Ο
Φίλιππος Δραγούμης υπερθεμάτισε στην προσέγγιση του αδερφού του. Σύμφωνα με τον
Φίλιππο Δραγούμη, η μικρασιατική εκστρατεία έπρεπε να στηριχθεί από όλο το
ελληνικό έθνος ασχέτως αν έδινε την ευκαιρία στους Άγγλους να «χωθούν στο σπίτι και των δυο μας»,[6]
Ελλήνων και Τούρκων.
Το συμπέρασμα του Φιλίππου Δραγούμη ήταν ότι
όλοι οι αντιβενιζελικοί έπρεπε να δείξουν προθυμία να υπηρετήσουν στον στρατό
και να στηρίξουν την μικρασιατική εκστρατεία «ακριβώς για να φανεί η αλήθεια
ότι οι εθνικές υποθέσεις, τα όσα συμβαίνουν εις την Ανατολή δεν είναι μονοπώλιο
του Βενιζέλου, αλλά υπόθεση του ελληνικού λαού ολόκληρου».[7]
Επιπλέον ευχήθηκε να δήλωνε και ο εξόριστος βασιλιάς Κωνσταντίνος με ένα
διάγγελμα, «ότι όλοι πρέπει να υπηρετήσουν εις αυτόν τον πόλεμο».[8] Γιατί με ένα τέτοιο διάγγελμα ο
Κωνσταντίνος «θα ενθουσίαζε το λαό να πολεμήσει με όρεξη και θα αφώπλιζε το
Βενιζέλο».[9]
Όταν τίποτε από τα παραπάνω δεν συνέβη και ο
ελληνικός στρατός συνέχισε να βρίσκεται εξολοκλήρου υπό τον έλεγχο των
βενιζελικών, ο Φίλιππος Δραγούμης ομολόγησε ότι δεν μπορούσε να χαρεί όσο θα
ήθελε τις στρατιωτικές επιτυχίες στο μικρασιατικό μέτωπο γιατί ακόμη και αν ο
ελληνικός στρατός νικούσε πρόσκαιρα, η Ελλάδα δεν θα ενσωμάτωνε στον κρατικό
της κορμό όλες τις ελληνικές κοινότητες της Ασίας ούτε θα γινόταν ανεξάρτητη
δύναμη. Θα συνέχιζε να αποτελεί ένα προτεκτοράτο των Άγγλων. Όπως έγραψε
χαρακτηριστικά ο Φίλιππος Δραγούμης, «αισθάνομαι ότι ενάντια στο συμφέρον του
έθνους και της Ανατολής πηγαίνομε εκεί ως μισθοφόροι των ξένων, των Άγγλων.
Παρηγοριούμαι ότι και οι μύριοι του Ξενοφώντος ήταν μισθοφόροι. Ωραία
παρηγοριά!».[10]
Το πολιτικό περιβάλλον του Δραγούμη ήταν υπέρ
της μικρασιατικής εκστρατείας. Όμως, κάποιοι εξακολουθούν, εκατό και πλέον
χρόνια μετά, να του χρεώνουν πολιτικές συμπεριφορές που ποτέ δεν υιοθέτησε.
Γιατί άραγε; Αν με ρωτήσει κανείς να εκτιμήσω γιατί συμβαίνει αυτό στην
περίπτωση του Αγτζίδη, θα δυσκολευτώ να απαντήσω. Δεν πρόκειται για κάποιον από
τους γραφικούς σερβιτόρους της Δεξιάς, που προωθούν τις προβοκάτσιες διαφόρων
κύκλων της Νέας Δημοκρατίας εντός του εθνικιστικού χώρου. Ο Αγτζίδης είναι ένας
ερευνητής με αρκετά βιβλία ιστορίας εκδοθέντα, σε ισχυρούς οίκους, στο
ενεργητικό του. Μου φαίνεται παράδοξο να μην ξέρει τι γράφει για την περίπτωση
του Δραγούμη.
Αντιλαμβάνομαι ότι από εδώ και πέρα περνώ στην
σφαίρα της εικασίας. Όμως, αν ήταν υποχρεωτικό να το κάνω θα κατέληγα στο
συμπέρασμα ότι ο Αγτζίδης ίσως και μην αγνοεί όσα στοιχεία παραθέτω παραπάνω
αλλά να μην περίμενε ότι θα βρισκόταν σήμερα κάποιος διδάκτορας να τα γράψει.
Ίσως, δηλαδή, ενδιαφέρεται κυρίως να προωθήσει μέσα από κείμενα ιστορίας την
φιλελεύθερη, εκσυγχρονιστική, συστημική αφήγηση, σύμφωνα με την οποία ο
Βενιζέλος αποτελεί κάτι σαν τοτέμ της νεότερης ελληνικής πολιτικής ιστορίας ενώ
οι πολιτικοί του αντίπαλοι υποτίθεται ότι ήταν είτε ιστορικά υποκείμενα
μειωμένων ικανοτήτων είτε πολιτευτές κακών προθέσεων.
Κάποιος που γνωρίζει το μορφωτικό status του μέσου Έλληνα αναγνώστη και υποθέτει
την πιθανή έλλειψη ενδιαφέροντος προκειμένου να υπερασπιστεί κανείς την
ιστορική αλήθεια και την κληρονομιά της σκέψης του Δραγούμη που υφίστανται
σήμερα, μάλλον δεν θα έπεφτε απ’ τα σύννεφα αν διάβαζε ένα κείμενο στο οποίο ο
συγγραφέας θα προσπερνούσε τον Δραγούμη με δυο-τρεις συνθηματολογικούς
αφορισμούς εν μέσω αποθεωτικών ερμηνειών της φιλελεύθερα εκσυγχρονιστικής
ρητορικής του Βενιζέλου. Ποιος θα μπορούσε να δώσει την πρέπουσα προσοχή σε
κάτι που για τους διακινητές της επικρατούσας συστημικής ιδεολογίας του
φιλελεύθερου εκσυγχρονισμού αποτελεί ανούσια λεπτομέρεια; Να, όμως, που τα
φαινόμενα κάποιες φορές απατούν.
Κλείνοντας θα σχολιάσω συνοπτικά τα σχόλια το
Αγτζίδη για την ιδεολογία του Δραγούμη. Καταρχάς, με την φράση «διολίσθηση προς
φιλομπολσεβικικές θέσεις» ο Αγτζίδης σημειώνει (λανθασμένα πάντοτε) μια
πολιτική στάση του Δραγούμη και όχι κάτι που αφορά την ιδεολογία. Ο Ίων
Δραγούμης και οι συνεργάτες του υποστήριζαν ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική
είχε κάθε λόγο να διατηρεί ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με την σοβιετική
Ρωσία εφόσον αυτή δεν διεκδικούσε την Κωνσταντινούπολη και δεν χρησιμοποιούσε
(κατά τα έτη 1919-1920) κάποιο σλαβόφιλο βαλκανικό δίκτυο εναντίον των
ελληνικών συμφερόντων. Επιπλέον, ως εθνικιστής, ο Δραγούμης αντιλαμβανόταν ότι
οι χώρες του δυτικού φιλελευθερισμού που είχαν αποικιοποιήσει την Ελλάδα και
επέβαλαν με τα όπλα τους τον Βενιζέλο ως πρωθυπουργό το 1917, επιχειρούσαν να
κάνουν κάτι παρόμοιο και στην σοβιετική Ρωσία. Για αυτό και ο Δραγούμης θεωρούσε
ότι η άμυνα προς αυτές τις πρακτικές εκ μέρους της σοβιετικής Ρωσίας ήταν μια
μάχη για την εθνική ρωσική ανεξαρτησία. Αυτή η στάση θα μπορούσε να
χαρακτηριστεί αμιγώς εθνικιστική. Όχι αδιευκρίνιστα φιλομπολσεβικική, όπως την
παρουσιάζει ο Αγτζίδης.
Όσον αφορά την δεύτερη παρατήρηση του κυρίου
Αγτζίδη που θέλει τον Δραγούμη να διολίσθησε πολιτικά στα τέλη της ζωής του
επειδή προσέγγισε τον εθνικοσοσιαλισμό είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με μια
πολιτική κριτική και όχι με ιστορική αποτίμηση.
Αν θέλαμε να γυρίσουμε την συζήτηση στις προσωπικές μας κρίσεις επί των
πολιτικών και ιδεολογικών επιλογών της κάθε ιστορικής προσωπικότητας θα
μπορούσα κάλλιστα να αντιστρέψω το επιχείρημα του κυρίου Αγτζίδη. Κι αυτό γιατί
εφόσον ο εθνικοσοσιαλισμός δεν συνοδεύτηκε από ψευδοεπιστημονικές θεωρίες με
υπόβαθρο κοινωνικού δαρβινισμού και από προτάσεις επιβολής αυταρχισμού στον δημόσιο
βίο, θα έλεγα ότι ο Δραγούμης έπραξε λαμπρά με το να καταστεί
εθνικοσοσιαλιστής. Ο εθνικοσοσιαλισμός χωρίς την ρητορική των κρεματορίων και
δίχως τον αυταρχισμό είναι η ιδανική πολιτική πρόταση και μια αυθεντική
κινηματική πραγματοποίηση των αρχών της ιδεολογίας του αντιδιαφωτιστικού
πολιτικού Ρομαντισμού. Ο κύριος Αγτζίδης λέει μαύρο, εγώ λέω άσπρο.
Όμως, έχει κάποια σημασία όλο αυτό αν
συζητάμε για κείμενα ιστορικών και πολιτικών επιστημόνων; Προφανώς και όχι. Η
έρευνα γίνεται για να φέρνει στην επιφάνεια τα ιστορικά στοιχεία και για να
αναλύει το πολιτικό φαινόμενο με τα υποκείμενα που το εκδηλώνουν. Δεν γίνεται
για να αξιολογούνται με ηθικιστικό καθωσπρεπισμό τα ιστορικά πρόσωπα. Εκτός και
αν ο κύριος Αγτζίδης δηλώσει ότι γράφει αυτά τα σχόλια ως δημοσιολόγος του
φιλελεύθερου ή του αριστερού πολιτικού περιβάλλοντος και όχι ως ιστορικός. Τότε
ναι. Η συζήτηση αλλάζει. Αλλάζει, όμως, και για εμάς που μπορούμε να του
απαντήσουμε ως εθνικιστές και όχι ως κοινωνικοί επιστήμονες.
Όταν οι διαχειριστές της σελίδας μας στο facebook απάντησαν
στον κύριο Αγτζίδη, παραθέτοντας στοιχεία από το βιβλίο μου, εκείνος έγραψε ότι
ήθελε το όνομα και προσωπικά στοιχεία του συνομιλητή για να συνεχίσει τον
διάλογο. Κι όταν οι διαχειριστές του απάντησαν ότι στην σελίδα μιας οργάνωσης/
συλλογικότητας τα κείμενα εκφράζουν όλα τα μέλη και όχι ένα άτομο, εκείνος κατέληξε σε υπεκφυγές,
αρνούμενος να σχολιάσει τα πραγματολογικά δεδομένα που παρατέθηκαν και
αποδείκνυαν ότι όσα έγραφε για τον Δραγούμη ήταν λάθος, με το πρόσχημα ότι δεν
γνώριζε με ποιον συζητούσε. Για να μην αφήσουμε το «αίτημα» του κυρίου Αγτζίδη
ανικανοποίητο, λοιπόν, έκανα αυτή την ανάρτηση.
Κύριε Αγτζίδη, σε αυτό το ιστολόγιο μπορείτε να μιλήσετε απευθείας μαζί μου. Το blog δίνει την δυνατότητα να εμφανίζεται το όνομα του κάθε αρθρογράφου, πέρα από το κεντρικό προφίλ της συλλογικότητάς μας. Δυστυχώς, δεν είμαι στο facebook για να μπορέσουμε να συζητήσουμε εκεί. Δεν νομίζω, όμως, ότι αυτό έχει καμία σημασία. Βλέπετε το ονοματεπώνυμο και την φωτογραφία μου. Δεν υπάρχει αμφιβολία αν είμαι υπαρκτό πρόσωπο και όχι κάποιος «ανώνυμος υβριστής», όπως αποκαλέσατε τους διαχειριστές της σελίδας μας στο facebook για να αποφύγετε την συνέχεια της συζήτησης μαζί τους. Όποτε θελήσετε, στην διάθεσή σας για κάθε διευκρίνηση.
[1] Αν και γραμμένο από
«μενουμευρωπαϊκή» σκοπιά το βιβλίο Η
Τελευταία Μπλόφα των Ελένη Βαρβιτσιώτη και Βικτώριας Δενδρινού παρέχει αυτή
την μη διαψευσμένη από κανέναν πληροφορία. Ελένη Βαρβιτσιώτη-Βικτώρια Δενδρινού
Η Τελευταία Μπλόφα. Νέα Έκδοση. Δέκα χρόνια
μετά, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2026, σελ. 159-161.
[2] Βλάσης Αγτζίδης, Μεταξύ Σεβρών και Λωζάννης. Πλευρές της μικρασιατικής τραγωδίας, εκδόσεις Πατάκη, πρώτη έκδοση, Αθήνα 2024, σελ. 155.
[3] Ίων
Δραγούμης «Η κρίσιμος ώρα», Άπαντα Ίωνος
Δραγούμη Αρθρογραφία 1903-1920, Εκδόσεις Έκτωρ, Αθήνα 2021 σελ. 331.
[4] «Αν τα πράγματα ούτως έχουν,
βαρύνει την Κυβέρνησιν η υποχρέωσις η επιτακτική […] να παύση αμέσως την
πολιτικήν του χωρισμού των Ελλήνων εις «εθνικούς» και «αντεθνικούς» […]. Θα
πρέπη να σταματήση τας δίκας δήθεν προδοτών, να κλείση δια παντός την περίοδον
των ύβρεων, απειλών, καταπιέσεων και καταδιώξεων, να χρησιμοποιήση τους Έλληνας
όσον κατά το παρελθόν εφάνησαν χρήσιμοι, παρασχόντες υπηρεσίας εις το έθνος, να
ανοίξη τας θύρας των φυλακών, να κόψη με το μαχαίρι την τυραννίαν της». Ο.π.
[5] Ίων
Δραγούμης, «Ο Εξαγνισμός Αδύνατος», ο.π., σελ. 335.
[6]
Εγγραφή 10 Ιουνίου Τετάρτη. Κηφισιά, Φιλίππου Στεφ. Δραγούμη, Ημερολόγιο 1919-1920 (…φαίνεται πως
εχτύπησαν τον Ίωνα), Εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα 2010, σελ. 180.
[7]
Ο.π., σελ. 181.
[8] Ο.π.
[9] Ο.π.
[10]
Εγγραφή 26 Ιουνίου Παρασκευή 1920, ο.π., σελ. 185.
Σχόλια
ΣΑΛΙΟ
Δεν έχει κανένα λόγο η ΝΔ να προβοκάρει τον χώρο. Δεν θέλει καν να έχει σχέση μαζί του αφού ξέρει ότι θα της στοιχίσει μεγάλο μέρος του ''μεσαίου χώρου'' τον οποίο δηλώνει ότι εκπροσωπεί και ο οποίος έχει δαιμονοποιήσει τον εθνικισμό. Έτσι κι αλλιώς όσους παραδοσιακούς δεξιούς, βασιλόφρονες και λοιπούς ζητωπατριώτες ήταν να πάρει τους πήρε. Προς την αντίθετη πλευρά κάνει ανοίγματα σεβόμενη τους αγώνες της αριστεράς, με τη woke ατζέντα, με εθνομηδενιστές στυλ Καιρίδη κτλ.
Ένα γενικό σχόλιο στα υπόλοιπα. Ανεξάρτητα με το τι σκοπούς είχε ο Βενιζέλος,κινήθηκε για την πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας. Και αυτό φτάνει για μας τους εθνικιστές. Καλώς πήγε στη Κριμαία αφού ήταν αναγκαίο και πολύ καλώς πήγαμε στη Σμύρνη και συνεχίσαμε στα ενδότερα γιατί έπρεπε να συντρίβει ο Κεμάλ. Τα λάθη που έγιναν είναι άλλο θέμα. Τα συμφέροντα του έθνους ήταν αυτά. Δεν θα κοιτάζαμε ούτε την κόπωση ούτε το ποιοι άλλοι θα επωφελούνταν από αυτά. Εδώ είναι και η διαφωνία μου με κάποιον άλλο που δήλωνε ότι αδιαφορεί αν ο Βασιλέας βλάπτει τα συμφέροντα του Έθνους,αυτός θα τον υπηρετεί. Συγνώμη αλλά δεν μπορώ να θεωρήσω εθνικιστή, ούτε καν πατριώτη, οποιονδήποτε κάνει τέτοια δήλωση.Αυτοακυρώνεται.
Κατά τα άλλα εκείνος που αυτοαναιρείται είναι όποιος δηλώνει εθνικιστής και ερμηνεύει θετικά τον φιλελεύθερο βενιζελισμό. Εκεί τελειώνει η συζήτηση. Γιατί είτε πρόκειται για κάποιο ΑΜΕΑ των γκαρσονιών και του Χατζηγώγου είτε για κάποιον νεοδημοκράτη (κρυπτοτέκτονα) που ψαρεύει εθνικιστική υποστήριξη στο αστικοφιλελεύθερο οικοδόμημα από τον εθνικιστικό χώρο, είτε τέλος για τον Αριστοτέλη που αναζητά τεκνά σε λάθος χώρους μπερδεύοντας τον πολιτικό μας χώρο με το Πεδίον του Άρεως.
Δεν έχει πάρει το αυτί σου για την απροκάλυπτη στήριξη που κάποτε έδινε σε γνωστό κόμμα του χώρου στα χρόνια 2012-2014/2015, προκειμένου να χτυπήσει την Χρυσή Αυγή όταν αυτή ήταν στα πάνω της; Δεν έχεις μάθει για τις προσλήψεις γνωστών ακροδεξιών χουντο/ΛΑΟΣιτών στο κράτος και στα γραφεία υπουργών ή διοικητών σε hot spot; Δεν έχεις ακούσει πως το Μητσοτακέικο ποδηγετεί την άκρα δεξιά εδώ και 60-70 χρόνια (από την εποχή της ένωσης Κέντρου και του Κ. Πλεύρη επί Κ4Α), δεν έχεις αντιληφθεί ότι όποτε κυβερνά η ΝΔ το αριστερό παρακράτος είναι τρομακτικά ασύδοτο για να καταστέλλεται ο εθνικιστικός χώρος στο πεζοδρόμιο; Και αφού δεν έχει ανάγκη να μοχλεύει τον χώρο μας, γιατί εδώ και 10 χρόνια συστηματικά σκυλεύονται ισχυρές προσωπικότητες της ιστορίας του (κάτι που δεν έκανε ποτέ κανένας με διάθεση αποδόμησης παλιότερα), γιατί σε κάθε προεκλογική περίοδο σε Μακεδονία και Πελοπόννησο το παίζουν Γραμμοβιτσομάχοι και τουρκοκτόνοι αντικομμουνιστές; Άσχετα με το τι μπορεί να πλασάρουν προς τα έξω ως κεντρώοι φιλελεύθεροι, η προεκλογική τους καμπάνια τέτοια χυδαία δεξιά είναι σε μεγάλες περιφέρειες της χώρας.
Από ασχετοσύνη λέτε τέτοιες κοτσάνες ή έχετε σκοπό; Μια χαρά την καίει και τη τσουρουφλίζει το εθνικιστικό πολιτικό κοινό και για αυτό μην απορήσεις αν επιτρέψουν σε κόμμα ελέγχου του Κασιδιάρη να κατέβει στις εκλογές και να "σφαχτεί" με Σαμαρά, Νατσιό, Βελόπουλο, Λατινοπούλου, Καρυστιανού κλπ - όχι πως κάποιο από αυτά τα 6 σχήματα είναι εθνικιστικό, αλλά σίγουρα κάποιοι εθνικιστές με χαμηλή πολιτική μόρφωση θα ψηφίσουν αυτά τα κόμματα.
Δεν έχω σκοπό να θεοποιήσω τον Βενιζέλο αλλά προσπάθησε να ολοκληρώσει τη Μεγάλη Ιδέα. Με τα όποια λάθη του. Σίγουρα όμως δεν θα θεοποιήσω έναν φανατικό βασιλόφρονα που αδιαφορεί για το Έθνος. Αλλιώς δεν θα ήμουν εθνικιστής. Ο Χατζηγώγος τρολ είναι τι να ψαρέψει όταν σκάει με αμερικάνικες γραβάτες και ρούχα παλιάτσου, για να γελάνε τον καλούν στις εκπομπές. Δεν κατάλαβα για ποιον νεοδημοκράτη λέτε αλλά διάφορες γραφικές περσόνες που λένε ότι ανήκουν στον χώρο δεν εκπροσωπούν τίποτα. Ούτε ο αγαπημένος μας Αριστοτέλης,είχε κάποια ιστορία, πλέον ασχολείται με ιππασία και απλά θάβει όλους τους υπολοίπους. Όπου και να συχνάζει δεν έχει πολίτικη δράση άρα αδιάφορος.
Πρώτον εσύ κάνεις λόγο για τα στελέχη. Εμείς κάνουμε λόγο τόσο για τα στελέχη όσο και για τα επιτελεία και τους ψηφοφόρους τους. Τα επιτελεία τους όχι μόνο δηλώνουν εθνικιστές μα ακόμη και εθνικοσοσιαλιστές σε ορισμένες περιπτώσεις. Ακόμη και ο ίδιος ο Γεωργιάδης όταν ήταν στο ΛΑΟΣ δεν δήλωνε ΠΟΤΕ δεξιός. Πατριώτης δήλωνε, σε πιο επιλεγμένο κοινό δήλωνε και εθνικιστής. Κυρίως, όμως, αρκετοί ψηφοφόροι τους είναι απλά μπερδεμένοι (όπως ο μέσος Έλληνας ψηφοφόρος) συμπαθούντες τις ιδέες μας, οι οποίοι θα έπρεπε να στηρίξουν τον εθνικιστικό χώρο.
"Δεν έχω σκοπό να θεοποιήσω τον Βενιζέλο αλλά προσπάθησε να ολοκληρώσει τη Μεγάλη Ιδέα."
Γελοιότητες που λέει η συστημική αφήγηση και γράφουν τα βιβλία του λυκείου. Έχουμε δείξει πολλάκις ότι δεν ισχύει με αρθρογραφία βασισμένη σε επιχειρήματα και παραπομπές. Την δεύτερη εκδοχή της Μεγάλης Ιδέας υιοθέτησε μόνο όταν αυτή ευννοούσε τα αγγλογαλλικά και εβραϊκά συμφέροντα κατά την δεκαετία του 1910.
Πιο πριν γιατί άραγε τον κυνηγούσαν οι Κρητικοί ως πολιτικό που εμπόδιζε την Ένωση του νησιού με την Ελλάδα; Μετά την μικρασιατικη καταστροφή γιατί ήταν υπέρ της ελληνοτουρκικής φιλίας και δεν έκανε ποτέ κάτι "μεγαλοϊδεατικό" όσο κυβέρνησε; Πολιτικός ρεαλισμός, θα απαντήσεις. Συμφωνούμε. Αλλά σε καμία περίπτωση μεγαλοϊδεατισμός. Ο εκσυγχρονιστής και ορθολογιστής δεν γίνεται να είναι και μεγαλοϊδεάτης. Μόνο στο νου των γκαρσονιών του Περίανδρου και του Χατζηγώγου.
"Σίγουρα όμως δεν θα θεοποιήσω έναν φανατικό βασιλόφρονα που αδιαφορεί για το Έθνος."
Μια φράση προσωπικού ημερολογίου απομονώνεις, όπως τα γκαρσόνια. Απέδειξε με τις πολιτικές του πράξεις αν αδιαφορόύσε για το έθνος.
"Ο Χατζηγώγος τρολ είναι τι να ψαρέψει όταν σκάει με αμερικάνικες γραβάτες και ρούχα παλιάτσου, για να γελάνε τον καλούν στις εκπομπές."
Κανείς από αυτούς δεν γελάει. Τουναντίον στις βασικές γραμμές συμφωνούν μαζί του (δημοψήφισμα 2015 υπέρ του Σαμαρά, Μεταξάς, Δραγούμης, λιποταξία από τον ελληνικό στρατό). Το ότι τάχα διαφωνούν για γεωπολιτικά ζητήματα είναι για ξεκάρφωμα στους πλέον χαζούς. Με αυτόν που διαφωνείς δεν κάνεις εκπομπή. Δεν είσαι ο Χατζηνικολάου να ψάχνεις διαφορετικές απόψεις. Θες να το παίζεις ότι κάνεις εκπομπή με ιδεολογικό περιεχόμενο. Συνεπώς, το περιεχόμενο των ιδεών που υιοθετούν οι σταθεροί καλεσμένοι σου με κάποιον τρόπο σε αφορά.
Ο Τέλης είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Έσπασε το καλούπι. Αλήθεια, μήπως έχεις κάποια σχέση μαζί του;
Ενδιαφέρουσα πληροφορία να την ανεβάσεις στο ίντι Αριστοτέλα: Πρώτο και καλύτερο το του Βορίδη. Παλαιότερα, άνθρωποι που είχε πάρει μεταγγραφές ο Αντώνης Σαμαράς από την ΧΑ στην Νέα Δημοκρατία.
Δεν κατάλαβα για ποια πληροφορία λέτε ούτε είμαι ο Αριστοτέλης να ανεβάσω κάτι οπουδήποτε.
Αυτοί που λέτε δεν είναι εθνικιστές άρα εθνικιστές δεν θα τους ψηφίσουν. Ακροδεξιοί ναι.
Επαναλαμβάνω όποτε και να υιοθέτησε τη Μεγάλη Ιδέα ο Βενιζέλος, όποια συμφέροντα και να εξυπηρετούσε παράλληλα, εφόσον ήταν προς ωφέλεια του έθνους τον στηρίζω στο συγκεκριμένο. Φυσικά δεν στηρίζω τα υπόλοιπα, στο θέμα της ένωσης και στη μετέπειτα φιλοτουρκική πολιτική. Όπως δεν στηρίζω και την συνέχεια αυτής της πολιτικής από τον Μεταξά. Γιαυτό είπα ότι δεν τον θεοποιώ.
Δηλαδή που στο προσωπικό του ημερολόγιο αναιρεί την άποψη περί τυφλής υπακοής στο στέμμα ο Μεταξάς; και ποια είναι τα γκαρσόνια; γιατί όλοι είναι υπέρ του, πλην εθνικοσοσιαλιστών. Αν αυτούς τους θεωρείτε γκαρσόνια της δεξιάς εντάξει μάλλον δεν έχετε ασχοληθεί με εθνικοσοσιαλισμό.
Όλοι γελάνε με τον Χατζηγώγο. Συμφωνούν σε ορισμένα ιστορικά περί Μεταξά και Δραγούμη κτλ αλλά σε ιδεολογικοπολιτικά ζητήματα είναι άκρως αντίθετοι και του το έχουν πει. Γιατί να μην κάνεις εκπομπή με κάποιον που διαφωνείς; δηλαδή να καλούν μόνο ομοϊδεάτες τους; Ίσα ίσα με τον διάλογο δείχνεις αν μπορείς να υπερασπιστείς τις ιδέες σου.
Με τον Τέλη περισσότερη σχέση έχετε εσείς που τον έχετε συναντήσει κιόλας. Εγώ απολύτως καμία.
Κάνεις λάθος, είσαι πιτσιρικάς και ταυτόχρονα βλάκας για να έχεις και άποψη σε θέματα που δεν έζησες και δεν έχεις πηγές. Βρες έντυπα του ΛΑΟΣ και εκπομπές (πριν την συγκυβέρνηση) στα οποία ο Γεωργιάδης να δηλώνει δεξιός. Ποτέ δεν το έκανε. Πατριώτης ήταν ο όρος που τον αυτοπροσδιόριζε. Και δεν το έκανε όχι γιατί απλά θεωρούσε την Δεξιά πατριωτική αλλά για να συσπειρώσει ψηφοφόρους που θα έρχονταν προς τον εθνικιστικό χώρο. Ο ίδιος ο Καρατζαφέρης υμνούσε τον Ζαν Μαρί Λεπέν μέχρι να τον πείσουν ο Σταθόπουλος και άλλα σκουπίδια να ακολουθήσει το ιταλικό μοντέλο του Φίνι (αυτό πάει για κάποιους άλλους και όχι για τα ΑΜΕΑ του Περίανδρου). Δεν είχε να άνει με το τι πίστευαν πραγματικά αλλά με το πώς ήθελαννα ελέγξουν τον εθνικιστικό χώρο. Βλάκα, θες και να μιλάς ως ε/ς.
"Η άκρα δεξιά ανήκει στην δεξιά όχι στον εθνικισμό. Γιαυτό και κανένα από τα κόμματά της δεν δηλώνει εθνικιστικό. "
Δεν είπαμε ότι το δήλωναν ευθέως. Είπαμε ότι εκμεταλλεύονταν την έλλειψη εθνικιστικού χώρου και την ΧΑ του 0,0% για να κρατάνε τον συντηρητικό κόσμο εντός της Δεξιάς και να μην τον αφήσουν να στηρίξει εθνικιστικό κίνημα. Και τα φασιστικά κινήματα στον μεσοπόλεμο τον κύριο όγκο των ψηφοφόρων τους από την συντηρητική (όχι Δεξιά) δεξαμενή τον αντλούσαν.
"Με τον Τέλη περισσότερη σχέση έχετε εσείς που τον έχετε συναντήσει κιόλας. Εγώ απολύτως καμία."
Πολύ επικίνδυνο για την ψυική σου υγεία να μην έχεις συναντήσει τον εαυτό σου. ΚΑτά τα άλλα, ασχολήσου με το τένις και άσε την πολιτική ανάλυση.
Αυτός ήταν ο Σταθόπουλος σε λίγες ώρες τηλεοπτικής εμφάνισης στο κανάλι του ΛΑΟΣ. Τύφλα να έχουν οι Τέληδες και τα γκαρσόνια.
Ε πώς να το κάνουμε, υπήρξε σημαντικότερός του ο Λιάκος.
Από την άλλη και ο Βορίδης οργανωμένος στον χώρο ήταν μια εποχή αλλά δεν νομίζω να τον λες εθνικιστή και αυτόν.
Αφού τον γνώριζαν τον Λιάκο, πέρα από εμάς οι Γκέκας και Κρίνος, τον γνώριζε σχεδόν όλος ο χώρος (και με την Χα είχε κάτι επαφές στις αρχές). Δεν υπάρχουν πολλοί ακόμη στον χώρο. Αν έχεις επαφές με την ΦΛΕΦΑΛΟ αρκεί. Τα υπόλοιπα περιττεύουν.
Δεν είναι αριστερός, πάντως, ασχέτως αν αποτέλεσε μεταγγραφή του Τσίπρα. Φιλελεύθερος είναι.
1) Οι πτυχιακές σπουδές του συγκεκριμένου αφορούν τα μαθηματικά και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Αποφάσισε λοιπόν στη συνέχεια να κάνει διδακτορικό στην Ιστορία, εφόσον το κράτος (κακώς κατ'εμέ, διότι είχε σπουδάσει εντελώς άσχετο αντικείμενο) του δίνει αυτό το δικαίωμα. Η διδακτορική του διατριβή αφορούσε μία εφημερίδα - όργανο των Ελλήνων του Καυκάσου που ήταν μέλη του ΚΚΣΕ. Άπαξ και πήρε το διδακτορικό του, δεν ξέρω πραγματικά τι διασυνδέσειςείχε, αλλά τον προωθούσαν από παντού ως τον ειδικό περί ποντιακού ελληνισμού, Μικράς Ασίας, Εθνικό Διχασμό κλπ κλπ, προσκαλώντας τον σε τηλεοπτικές εκπομπές, εκδίδοντας βιβλία του, διοργανώνοντας ομιλίες του κλπ, συν ότι σε κάποια φάση δίδαξε και στο ΕΚΠΑ!
2) Μην σας κάνει εντύπωση το ότι ψέγει τον Δραγούμη για φιλομπολσεβικισμό! Ο άνθρωπος είναι πρωτίστως προσφυγοπατέρας, που γλέιφει συνεχώς το κοινό του, οι οποίοι είναι οι απόγονοι των Ποντίων και των Μικρασιατών. Έτσι, αν και φιλοβενιζελικός ως προς την θεώρησή του περί του Εθνικού Διχασμού, δεν διστάζει να ασκήσει π.χ. κριτική στον Βενιζέλο για θέματα σχετιζόμενα με τους Πόντιους (είπαμε, γλείφει απλά το κοινό του), ενώ αν και σαφώς αριστερίζει (εκτός από την υποψηφιότητα με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι και υπέρ του ΕΑΜ ως προς την περίοδο της Κατοχής) αποτελεί μάυρο πρόβατο για το ΚΚΕ, διότι έχει πολλάκις καταγγείλει την συμμαχία των μπολσεβίκων με τον Κεμάλ και τις διώξεις τον Ελλήνων της ΕΣΣΔ από τον Στάλιν. Κοινώς, ξαναλέω πως πρωτίστως τον νοιάζει να ικανοποιεί το κοινό του, το οποίο κοινό ανέφερα παραπάνω ποιό είναι.
3) Είναι ξυλοσχίστης της Ιστορίας. Αναφέρεται συνεχώς στους αντιπάλους του Βενιζέλου ως ''μοναρχικούς", παρουσιάζοντάς τους ως ένα ένιαιο, πολιτικά και ιδεολογικά, μπλοκ. Επαναλαμβάνει συνεχώς τα περί "μικράς πλην εντίμου Ελλάδος", που ακόμη και μετριοπαθείς φιλοβενιζελικοί ιστορικοί όπως ο Σπυρίδων Πλουμίδης, έχουν απορρίψει ως ξεπερασμένα ιστορικά αφηγήματα. Πριν καιρό δε, έγραφε με λίαν αρνητικό τρόπο για τον Θανάση Διαμαντόπουλο διότι τα τελευταία χρόνια έχει κάνει μια στροφή από τον φιλοβενιζελισμό προς τον μετριοπαθή αντιβενιζελισμό. Αγανακτούσε λοιπόν ο Αγτζίδης για το γεγονός ότι κάποια εφημερίδα του γνωστού βενιζελογενούς συγκροτήματος, τόλμησε να δώσει βήμα στον Διαμαντόπουλο, σε ένα συλλογικό έργο που εξέδωσε σχετικά με την περίοδο 1924-1935 στην Ελλάδα, όπου ο Διαμαντόπουλος περνούσε γενεές δεκατέσσερις τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου (συνεχίζεται)
5) Ο ίδιος αυτοπαρουσιάζεται ως η "τρίτη θέση" (και δήθεν πιο αντικειμενική) στην ιστοριογραφία πέρι Εθνικού Διχασμού και Μικρασιατικής Εκστρατείας. Γράφει λοιπόν πως υπάρχουν 3 σχολές. 1) Η φιλοβενιζελική, την οποία εκτιμά και όπως τονίζει αποτελείται από συγγραφείς με ακαδημαϊκές περγαμηνές, 2) η αντιβενιζελική, η οποία εκπροσωπείται από "ακροδεξιούς ιστοριοδίφες" και 3) η δικιά του σχολή (αναθεωρητική) με άξονα τους πρόσφυγες (το κοινό του που λέγαμε). Μάλιστα, ακόμη και στο ζήτημα της αθωότητας ή μη, των Έξι που εκτελέστηκαν το 1922, επέμενε πως μόνο οι "ακροδεξιοί ιστοριοδίφες τους θεωρούσαν αθώους! Του είχα γράψει λοιπόν στο μπλογκ του πως και στην αντιβενιζελική σχολή ιστοριογραφίας υπάρχουν άτομα με μεταπτυχιακά και διδακτορικά, όπως οι Ιωάννης Δασκαρόλης, Κωνσταντίνος Βλάσσης, Δημήτρης Μιχαλόπουλος, Ηλίας Ηλιόπουλος, Κώστας Σταματόπουλος. Ειδικά ως προς την αθωότητα των Έξι, ακόμη και οι καθηγητές Σωτήρης Ριζάς, Σπυρίδων Πλουμίδης και Θανάσης Διαμαντόπουλος την υποστήριζαν και φυσικά κανείς δεν μπορέι να αποκαλέσει τους συγκεκριμένους "ακροδεξιούς ιστοριοδίφες"! Φυσικά, δεν μου απάντησε τίποτα.
Γ. Μαυρογορδάτος, Μελέτες και κείμενα για την περίοδο 1909-1940, εκδόσεις Α. Ν. ΣΑΚΚΟΥΛΑ, 1982
Είπες κάτι για φιλοβενιζελικούς ιστορικούς Αλέκο;
Γ. Μαυρογορδάτος.
Έτσι ο Ελληνικός στόλος απεχώρησε στις 25/8/22 από την Σμύρνη και τις άλλες Ιωνικές παράλιες πόλεις χωρίς να παραλάβει κανένα πρόσφυγα και παραδίνοντας την στους Τούρκους που μπήκαν στην Σμύρνη στις 27/8/1922.
Δέησαν να παραλάβουν τους πρόσφυγές μετά 17 ημέρες, δηλαδή από τις 11/9/1922 έως και 17/9/22 κατόπιν συμφωνίας με τον Κεμάλ με την μεσολάβηση των ξένων δυνάμεων.
Ουσιαστικά δηλαδή για δεκαεπτά (17) ημέρες άφησαν τους Μικρασιάτες αβοήθητους στο έλεος των Τούρκων και των Τσετών.
Έτσι ξεπούλησαν και πρόδωσαν τους Μικρασιάτες αφήνοντας τους να σφαγούν ανηλεώς και να ολοκληρωθεί με μεγάλη επιτυχία η ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ των Μικρασιατών και των Αρμενίων από τις άτακτες ομάδες των Τούρκων οι οποίες ξεκίνησαν
το έργο τους με την πυρπόληση της Αρμενικής συνοικίας
Με αποτέλεσμα να έχουμε εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, οι οποίοι θα είχαν σωθεί σχεδόν όλοι αν είχαν απομακρυνθεί εγκαίρως από τα εξήντα (60) ελληνικά πλοία που παρέμενα δεμένα με διαταγή της κυβέρνησης στα απέναντι Ελληνικά λιμάνια (Χίος Μυτιλήνη), πλοία που ήταν εκεί από πολλές μέρες πιο μπροστά.
Οι μόνοι που σώθηκαν εγκαίρως ήταν όσοι πέρασαν απέναντι χάρη στους φτωχούς βαρκάρηδες και καΐκέρηδες που αψήφησαν το επαίσχυντο νόμο της κυβέρνησης Γούναρη-Πρωτοπαπαδάκη που απαγόρευε την μετανάστευση των μικρασιατών στην Ελλάδα: Εφημερίδα της κυβέρνησης (ΦΕΚ) αριθ. φύλου 119/1922 τεύχος Α , Ν.2870 της 16.7.1922 με τον οποίο η κυβέρνηση απαγόρευε στον ελληνικό πληθυσμό της Ιωνίας να αναχωρήσει για την Ελλάδα, διότι τους θεωρεί
λαθρομετανάστες, και όσοι θα τους μετέφεραν τιμωρούνται με ποινές φυλάκισης τεράστια χρηματικά πρόστιμα και αφαίρεση φυλλαδίου κ.λπ..
Καλώς τα 3-0!
Ο Μαυρογορδάτος έγραψε επίσης ότι κανείς μοναρχικός της εποχής δεν άφησε ένα ολοκληρωμένο βιβλίο για τα γεγονότα του Εθνικού Διχασμού, σε αντίθεση με τους βενιζελικούς που εκπροσωπήθηκαν από την Βεντήρη και από πολλές ημερολογιακές σημειώσεις των πρωτγωνιστών της παράταξης. Η αλήθεια είναι ότι όλοι σχεδόν οι πρωτοκλασάτοι των μοναρχικών έγραψαν τόμους ημερολογιακων σημειώσεων για τα γεγονότα εκείνης της εποχής.
ΥΓ. Πρς εσένα που ρωτάς αν μας ενοχλεί να σχολιάζει ο Αλέκος: Δεν τον θεωρούμε ικανό να παραθέσει σοβαρά σχόλια.
Αυτά μπορείς να τα συζητήσεις με βασιλόφρονες και λοιπούς δεξιούς. Δεν αφορούν τους εθνικιστές εκείνες οι επιλογές. Ούτε ο Ίωνας ούτε ο Μεταξάς κυβερνούσαν τότε. Με τον Γούναρη, μάλιστα, βρισκόταν σε διακρή τριβή εξαρχής, από το 1915 μέχρι τον θάνατό του ο Δραγούμης. Ο μεγάλος αντιβενιζελικός ανταγωνιστής του ήταν.
Ξεχνάς φαίνεται, όπως και ο Βλάσης Αγτζίδης, ότι ο Ίωνας είχε εκτελεστεί το 1920.
2) Γράφτηκε και παραπάνω για τον περιβόητο νόμο, πως ο Κωνσταντίνος Βλάσσης αποδόμησε αυτή την συκοφαντία με συντριπτικά στοιχεία, αλλά απ'ότι φαίνεται, κάποιοι επιμένουν στις Αγτζίδικες παπαριές
3) Ορθώς έγραψε η Λέσχη ότι πετάς συνθήματα και όχι πρωτογενείς παραπομπές. Δεν υπάρχει πουθενά στο προεκλογικό πρόγραμμα της Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως, ή στους προεκλογικούς λόγους των ηγετών της, κάποιο στοιχείο περί εγκατάλειψης της Μικρασιατικής εκστρατείας, ή μη διεκδίκηση εδαφών. Διάβασε το βιβλίο του Νίκου Βασιλείου "Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι Εκλογές του 1920". Μέχρι στίγμής σου έχω προτείνει Σωτήρη Ριζά, Σπύρο Πλουμίδη, Νίκο Βασιλείου και Κωνσταντίνο Βλάσση. Εσύ κάτι σοβαρό έχεις να προτείνεις ή μόνο τσιτάτα από Αγτζίδη και Μαυρογορορδάτο;
πως ο πατέρας του
ήταν κι αυτός,
«τη νύχτα εκείνη»,
στο Πολυτεχνείο.
Η θεία του η Λιλή,
ο θείος του ο Μιχάλης,
ήταν κι αυτοί,
«τη νύχτα εκείνη»,
στο Πολυτεχνείο.
Όλοι οι γνωστοί του μπαμπά,
όλες οι γνωστές της μαμάς,
ήταν κι αυτοί,
«τη νύχτα εκείνη»,
στο Πολυτεχνείο…
Τώρα, κάθε πρωί,
καθώς κατηφορίζει την οδό Πατησίων
κι αντικρύζει την καγκελλόπορτα
την κλεισμένη «εις μνήμην».
στριφογυρίζει στο νου του
η ίδια απορία:
«Πώς διάβολο χώρεσαν
όλοι αυτοί εδώ μέσα;…»
"Εάν είχαν επικρατήσει οι ακραία αντισλαβικές απόψεις του Δραγούμη το 1912 και η εμμονή του στην ελληνοτουρκική ομοσπονδία, τα σημερινά σύνορα της Ελλάδας θα βρίσκονταν νοτίως του Ολύμπου..
Ο Δραγούμης δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι η πραξικοπηματική άνοδος των Νεότουρκων φανατικών εθνικιστών στην εξουσία το 1908 και ο παραμερισμός των παλιών ράθυμων και ανεκτικών Οθωμανών, έβαζε τέλος σε κάθε προσδοκία κοινής επιβίωσης σε ένα σύγχρονο κράτος.
Ακριβώς λόγω αυτής του της αδυναμίας αντίληψης των νέων δεδομένων, ήταν εναντίον της συμμετοχής της Ελλάδας στους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912 και στη Μικρασιατική Εκστρατεία το 1919...."
Δεν ξέρει ο μάστερ σεφ Βλάσης ότι ο Δραγούμης ΠΟΛΕΜΗΣΕ στον Α' βαλκανικό και ότι ήταν συγκρατημένα μεν, αλλά υπέρ της Μικρασιατικής εκστρατείας το 1919;
Από τη μία υποτίθεται ότι προσκαλείς τον Αγτζίδη σε διάλογο και μάλιστα με αξιώσεις, και από την άλλη κρατάς επίτηδες το άρθρο σε κατάσταση ημι-αφάνειας; Πώς ακριβώς δηλαδή περιμένεις να πληροφορηθεί ο άνθρωπος την πρόσκληση-πρόκληση που υποτίθεται πως του απευθύνεις;
Αν πράγματι προσέβλεπες σε διάλογο μαζί του, θα αναδήμοσιευες το άρθρο στην επίσημη σελίδα της ΦΛΕΦΑΛΟ στο Facebook ώστε τουλάχιστον να λάβει γνώση περί της δημοσίευσής του. Δεν το κάνεις όμως. Σκοπίμως δεν το κάνεις. Και αυτό αποτελεί σαφή ένδειξη δειλίας εκ μέρους σου, φανερώνοντας παράλληλα την πραγματική σου πρόθεση. Σκοπός σου τελικά δεν είναι να αντιπαρατεθείς στα ίσια με τον Αγτζίδη όπως διατείνεσαι, αλλά απλώς να δημιουργήσεις αυτή την εντύπωση, καθώς προφανέστατα δεν αισθάνεσαι την απαιτούμενη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου για να αναλάβεις πλήρως ένα τέτοιο εγχείρημα.
Ισχυρίζεσαι ότι απευθύνεσαι αυτοπροσώπως στον Αγτζίδη, η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική: στους κλακαδόρους σου απευθύνεσαι. Επιδιώκεις απλώς να το παίξεις μάγκας. Να παραστήσεις τον γαμάτο στους λιγοστούς αφελείς που εξακολουθούν να θαμπώνονται από τα φτηνά τεχνάσματά σου. Επιδίδεσαι σε διαλεκτικούς λεονταρισμούς σε ένα άδειο γήπεδο. Αν είχες πράγματι πίστη στις δυνάμεις σου και διέθετες την αυτοπεποίθηση που παριστάνεις ότι έχεις, θα καλοσοριζες και θα επιζητούσες ενεργά τον αντίλογο. Δεν θα επεδίωκες να παίζεις μπάλα μόνος σου χωρίς αντίπαλο.
Επίτηδες δεν αναδημοσιεύεις το άρθρο στο Facebook, ούτως ώστε να περάσει κάτω από το ραντάρ και να μην αρθρωθεί ο παραμικρός ουσιώδης αντίλογος. Και όλο αυτό προκειμένου να δοθεί η εντύπωση ότι τάχα μου είσαι τόσο γαμάτος που ο Αγτζίδης δεν τολμάει καν να σε αντιμετωπίσει. Ότι δήθεν αδυνατεί να αντιπαρατεθεί με την ακράδαντη επιχειρηματολογία σου αποδεχώμενος σιωπηρά την ταπεινωτική του ήττα.
Ειλικρινά, δεν το περίμενα ότι θα έπεφτες τόσο χαμηλά. Είχα την εντύπωση ότι τουλάχιστον είχες ισχυρή αυτοπεποίθηση. Ούτε αυτό όμως δεν έχεις τελικά. Ο βασιλιάς του τίποτα είσαι, με τα καμώματά σου να προκαλούν μάλλον θλίψη παρά οργή....
Μόλις είδα ότι το παρόν άρθρο αναδημοσιεύτηκε στην επίσημη σελίδα της ΦΛΕΦΑΛΟ στο Facebook. Συνεπώς, είμαι υποχρεωμένος να ζητήσω συγνώμη για το προηγούμενο αιχμηρό σχόλιο που υπέβαλα αναφορικά με τη μη αναδημοσίευσή του. Έσφαλα και οφείλω να το αναγνωρίσω. Ανακαλώ τα όσα αρνητικά αδίκως πρόσαψα στον συντάκτη του.
ΑΙΝΤΕ ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ
https://horsebackarcherygr.blogspot.com/2026/08/blog-post_13.html?m=1
Φαινομενικά υιοθετείς την αντίθετη από τα γκαρσόνια θέση (ελληνοτουρκικική φιλία) αλλά την απαρχή του σκεπτικού σου αποτελεί το ψέμα των αχυρανθρώπων της Δεξιάς (ότι δήθεν ο Ίωνας ήταν υπέρ της ελληνοτουρικής φιλίας). Πλάγιος τρόπος για να περάσει η αφήγηση των κυπατζήδων της Δεξιάς.
Ας ξεκινήσεις πρώτα από την ΑΒ της πολιτικής ανάλυσης, πρώττου εξαμήνου ύλη φοιτητών. Εκεί θα βοηθηθείς ώστε να καταλάβεις ότι η απόπειρα μιας εθνοτικής ομογένειας να κλέψει το κράτος από το έθνος το οποίο το ίδρυσε, με το επιχείρημα ότι η μικρότερη εθνοτική ομογένεια είναι η παλαιότερη στον ίδιο τόπο και μέρος του αρχαίου έθνους που δικαιούται να διαχειρίζεται τις τύχες της εν λόγω γεωγραφικής περιοχής για την οποία γίνεται συζήτηση (ελληνοθωμανισμός) είναι πόλεμος με διπλωματικά μέσα και πανενική συνωμοσία ανατροπής, όχι φιλία (ελληνοτουρκική, όπως θα ήθελες). Αν ο Ίωνας έβλεπε το ανώμαλο και τρύπιο (λόγω θηλυπρεπών ερωτικών παθών) σαρκίο σου να κάνει μοντάζ την τουρκική σημαία στα χέρια του Έλληνα Εύζωνα θα σε πυροβολούσε (όπως πυροβολούσε τους Βούλγαρους) για να ξεβρωμίσει ο τόπος από την διεστραμμένη και θλιβερή παρουσία σου.
Ή έχει ξεκουτιάνει το κεφάλι σου από την πολλή μπογιά στα μαλλιά ή δεν προλαβαίνεις να διαβάσεις και πολλά λόγω των τρυφερών ραντεβού σου με τα αλλοδαπά αγόρια που ικανοποιούν τον ακόρεστο ερωτικό σου πόθο.
Ούτως ή άλλως ο Αριστοτέλης Καλέντζης δεν φημίζεται ότι τα έχει καλά με το διάβασμα.
Χρόνια πολλά και ευλογημένα στην λέσχη και στους οικείους σας. Δεν το περίμενα να με αναφέρετε. Όπως και να έχει, εύχομαι να μην σας κουράσει η εμμονή αυτών των ανθρώπων. Φιλελεύθεροι και λοιποί αναβλεψαντες δηλαδή. Είναι τεράστια η συζήτηση για αυτή την λεγεώνα, κυριολεκτικά, και δεν επιτρέπεται να καταχραστώ τον χώρο που μου προσφέρετε. Μην περιμένετε σοβαρή διάθεση για αντιπαράθεση. Εσείς έχετε να υπερασπιστείτε την ιδεολογία και τον τρόπο αντίληψης σας, αυτοί τον βιοπορισμό και τις εκάστοτε προσβάσεις που μπορεί να έχουν. Καλό αγώνα, καλή δύναμη και αντοχή.
Τώρα να σε δω ρε μπαγάσα Μαμούτε όταν σου ζητήσει ο Τέλης να συνοδεύσεις σε νυχτερινή έξοδο το σεξοτούμπανο των Εβραίων που ανέλαβε καθήκοντα πρέσβειρας στο Γραικιστάν. Πες μου ότι θα απαντήσεις αρνητικά στραβώνοντας το θεληματικό πηγούνι σου και θα φορέσω ιρανική μπούρκα στην ξερή σου την κεφάλα εφ' όρου ζωής..
https://www.parapolitika.gr/politiki/article/1777875/pninat-gianai-stin-ellada-i-nea-presvis-tou-israil-kai-diakekrimeni-dikigoros/
Άντε και καλούς απογόνους.
Αν σου ζητήσει η πρέσβειρα να κάνετε pool party με τα ζεύγη Σιακαβάρα και Κίμπερλι-Τέλη να έχεις φάει προηγουμένως μπριζόλα μοσχαρίσια μισοψημένη . Θα χρειαστείς ενέργεια με τόσες ορεξάτες κυρίες γύρω σου.
Λεμούριος τρολίστας
αν ζευγαρωσουμε τον γιο του ελληνοσαρακηνου Κασιδιαρη και της ιρλανδοπορτορικανης Κιμπερλι Γκιλφοϊλ με την κορη του αρμενοειδη Μητσοτακη και της εβραιομογγολας σου Πνινατ Γιανάι, σε τι φυλετικο τυπο θα ανηκει ο απογονος και σε ποιον ο δικος του απογονος αμα τον ζευγαρωσουμε με το εγγονι του γυφτου Παϊτερη και της ελληνογυφτιας Λατινοπουλου;
Υ.Γ. τυφλα να εχει μετα ο Κενταυρος του Τελη....
-Λεμουριος τρολιστας
Παρεμπιπτόντως, θα παρευρίσκεται και ο Χατζη-GoGo φορώντας την ευτράπελη γραβάτα με την αμερικανική σημαία;
Η επανεκκίνηση του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος αφορά και την αυτονομία. Το τελευταίο διάστημα βρίσκονται σε εξέλιξη επαφές με ανεξάρτητες προσωπικότητες στη βάση πολιτικών συγκλίσεων.
Για εμάς η πολιτική και κομματική ένταξη δεν αποτελεί επιδίωξη πολιτικής καριέρας. Προϋποθέτει καθαρές αρχές, αξίες και προγραμματικές θέσεις, καθώς και σταθερή δέσμευση σε έναν κοινό πολιτικό στόχο. Η νέα πορεία επανεκκίνησης του εθνικοσοσιαλισμού χρειάζεται ανθρώπους που να πιστεύουν σε αυτήν και να είναι αποφασισμένοι να συμβάλουν συλλογικά στην επιτυχία της, δίνοντας δύσκολες μάχες.
Απευθύνουμε ένα καθαρό και ειλικρινές κάλεσμα προς τους ανεξάρτητους βουλευτές και τις ανεξάρτητες βουλεύτριες που εξελέγησαν με την Χρυσή Αυγή ή παρακλάδια της και εξακολουθούν πιστεύουν και να υποστηρίζουν τις αρχές, τις αξίες και τις πολιτικές του ναζισμού μακριά από ακροδεξιές λογικές, ρατσισμούς και σοβινιστικές εξάρσεις εναντίον γειτονικών μας εθνών. Τις και τους καλούμε να συζητήσουμε και να στελεχώσουν τη νέα προσπάθεια.
Ενώ γενικά οι συντηρητικοί ρομαντικοί (Μπονάλ, Βινύ, Μπερκ) στέκονταν ενάντια τόσο στις χομπσιανές-βολταιρικές απόψεις του φωτισμένου μοναρχικού συγκεντρωτισμού, όσο και στις ρουσσωϊκές-ροβεσπιερικές απόψεις μιας επαναστατικής δικτατορίας των μικροϊδιοκτητών, και προτιμούσαν τη μεσαιωνική societas civilis (νομοκατεστημένο συντεχνιακό κράτος), παράλληλα, βλέπουμε πχ τον Καρλάιλ να επευφημεί στα 1843 το καθεστώς του Gaspar de Francia στην Παραγουάη, μια πεφωτισμένη δεσποτεία με ρουσσωϊκά-βοναπαρτικά στοιχεία (αναδιανομή γαιών υπέρ των φτωχών, δημιουργία εθνικής βιομηχανίας σε κλειστά προστατευτικά πρότυπα, αστυνομικό κράτος, προσπάθεια κατάργησης ταξικών διαφορών μέσω της απαγόρευσης γάμων μεταξύ δύο ατόμων από την ίδια φυλή-κάστα), γράφοντας; "Liberty of private judgement, unless it kept its mouth shut, was at an end in Paraguay, but under the social circumstances this was of little detriment to a Gaucho population not yet fit for constitutional liberty."
Η αναγνώριση ότι αν ο πληθυσμός μιας χώρας είναι ακόμα ανώριμος για ελευθερίες, καλύτερο είναι αυτές να περικόπτονται έως ότου εκσυγχρονιστεί η χώρα από έναν πεφωτισμένο δυνάστη, όπως υποστηρίζει εδώ ο Καρλάιλ ή όπως πίστευε ο Καποδίστριας, πόσο συμβατή είναι η αναγνώριση αυτή με τον ρομαντισμό;
Σήμερα ποιες "εκσυγχρονιστικές" ή "πεφωτισμένες" δικτατορίες μπορούν να στηριχθούν από το πρίσμα των ρομαντικών; Ενώ φαντάζομαι πως δεν θα υπάρχει διαφωνία ότι, πχ, οι επαναστατικές χούντες στο Σαχέλ της Αφρικής παίζουν θετικό ρόλο και στην καλυτέρευση της ζωής των εκεί λαϊκών στρωμάτων και στην εκδίωξη των δυτικών ιμπεριαλιστών, μέσα στην ίδια τη Δύση μπορεί κάποιος ρομαντικός να στηρίξει εγχειρήματα τεχνοκρατικού νεο-καισαρισμού σαν αυτά που πλασάρονται από τους διάφορους Μασκ και Τραμπ; Και τι γίνεται όσον αφορά λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, που δεν είναι όμως τριτοκοσμικές, πχ στην Ελλάδα; Το "μόνο ένας λοχίας/τεχνοκράτης/πατριώτης/ηγέτης μπορεί να μας σώσει" που ακούγεται εδώ κι εκεί, πότε ως κραυγή απελπισίας από τις απογοητευμένες μάζες και πότε εκ του πονηρού ως σύνθημα από διάφορους πολιτικάντηδες, πώς πρέπει να τα εκτιμά ένας ρομαντικός; Ως απόδειξη πολιτικής καθυστέρησης της ελληνικής κοινωνίας που την καθιστά έρμαιο του κάθε wannabe "μεγάλου ανδρός", ή ως αυθόρμητο συναίσθημα που μπορεί να έχει και τυχόν θετικά στοιχεία;
Τέλος, μπορεί να είναι το αίτημα για περισσότερη έμπρακτη συμμετοχική δημοκρατία (που είναι ο αντίποδας των αιτημάτων για σύγχρονο καισαρισμό) σήμερα συμβατό με μια ρομαντική κοσμοθεωρία;
Αυτά και ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις απαντήσεις.
Ο Καρλάιλ έγραψε έναν αιώνα μετά την ιστορική ακμή της πεφωτισμένης μοναρχίας και μισό αιώνα μετά τον Μπερκ. Οι συνθήκες στα μισά του 19ου αιώνα ήταν πολύ διαφορετικές από εκείνες του 18ου. Όχι μόνο στο πολιτικό γίγνεσθαι αλλά και στην ιστορική εμπειρία που λάμβαναν υπόψη οι διανοητές. Ο ίδιος ο Καρλάιλ είχε μεταβάλει κάποιες απόψεις στην ύστερη φάση της ζωής του.
Το ερώτημα δεν αφορά το σήμερα, συνεπώς δεν έχει κανένα νόημα να σκεφτούμε πώς θα το διαχειριζόμασταν ως Λέσχη αν ζούσαμε τότε και αν θα ήμασταν με τον Καποδίστρια. Σήμερα, από την απόσταση των αιώνων, βλέπουμε με μεγαλύτερη ψυχραιμία ότι ο Καποδίστριας αν και είχε καλές προθέσεις έκανε διαδοχικά λάθη και δεν κατάφερε τελικά να ξεμπλέξει τον γόρδιο δεσμό των ιδιαιτεροτήτων και των συχεστισμών της ελληνικής κοινωνίας (αντιθέτως, ¨Αγγλοι, Γάλλοι και εβραϊκό κεφάλαιο, έχοντας την οικονομική δύναμη, μπορούσαν να διαχιερίζονται την νεώτερη ελληνική κοινωνία πιο αποτελεσματικά για τος σκοπούς τους).
Κανένας εθνικιστής δεν γίνεται να στηρίζει τον Τραμπ, τον Μασκ και τέτοιους τύπους. Κανένας εκσυγχρονισμός δεν γίνεται να στηριχτεί από τους εθνικιστές στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Απέναντι στον πεφωτισμένο εκσυγχρονισμό εκ των άνω μπορεί να αντιταχθεί μια νέα (όσο και παλιά) συντηρητική επανάσταση των διανοητικών ελίτ και των λαϊκών στρωμάτων
Ο μεγάλος άνδρας συνήθως δεν υπόσχεται εκσυγχρονισμό. Η χαρισματική ηγεσία είναι ανορθολογική. Αυτά περί εκσυγχρονιστή μεγάλου άντρα είναι τραμπικές και alt right παγαποντιές.
Συμμετοχική δημοκρατία και άλλες λίμπεραλ αριστερόστροφες παπαριές είναι ανέκσοτα για εμάς. Μπορούν να χωρέσουν σε ρομαντικά ερμηνευτικά σχήματα αν γίνουν οι κατάλληλες προσαρμογές αλλά αυτό δεν λέει κάτι. Μπορεί να χωρέσουν και στα ακριβώς αντίθετα πεδία λόγω του νεφελώδους περιεχομένου τους. Αριστερός μεταμοντερνισμός. Τον προσπερνάμε αδιάφορα.
Βύρων Πολύδωρας: Ο Έλληνας... Σαμουράι
Ο Βύρων Πολύδωρας έχει μελετήσει βαθιά την ιστορία των Σαμουράι και ήρθε η ώρα να το αποδείξει.
Ο πρώην υπουργός θα είναι εισηγητής σε διάλεξη με θέμα «Σαμουράι-Οι αξιωματικοί της τιμής της Ιαπωνίας-Μια ιστορική προσέγγιση», την οποία διοργανώνει το Ελληνοϊαπωνικό Πολιτιστικό Κέντρο Αργυρούπολης την ερχόμενη Τετάρτη 17 Ιανουαρίου, στις 19:00.
Στη διάλεξη θα εκτεθούν γνήσια παλαιά ιαπωνικά ξίφη, γεωργικά και πολεμικά εργαλεία του 19ου αιώνα κ.ά.
Υπενθυμίζεται πως ο Βύρων Πολύδωρας το 1996 μετέφρασε τον κώδικα των Σαμουράι, «Bushido».
Πες μας τώρα για τις ονειρώξεις που έγραφες στον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο ότι τάχα σε ερωτεύτηκε η μια του κόρη. Που να ήξερε η κοπέλα με τι πορνοπουστόγερο καταδέχτηκε να ανταλλάξει μια κουβέντα και πώς θα χρησιμοποιούσε αργότερα ο τραβεστί με το ε/ς προσωπείο αυτή την καλησπέρα.
Πηγή;
Εφιάλτης στην κουζίνα σας έχουμε γίνει.
Να μας ενοχλεί που πολέμησε ένοπλα τον κομμουνισμό...; Μάλλον όχι Αριστοτέλη. Κατά τα αλλα η συζήτηση αφορά το αν ήταν εθνικιστές κάποιοι χριστιανοί και βασιλόφρονες, όχι αν μας εκφράζουν εμάς. Μερικά πρόχειρα παραδείγματα (πάρε και το Χαλύβδινο Κράνος στην Γερμανία, πολλούς του φασιστικού κόμματος στην Ιταλία, μαζί με τα προηγούμενα) ήταν αρκετά να καταδείξουν ότι η μαλακία που έγραψες ήταν επιπέδου περιανδρικών.
https://radicaldesires.blogspot.com/2025/01/ervin-rozsnyai.html
Επίσης, το Χαλύβδινο Κράνος αριστοκρατικό; Μάλιστα. Φουλ πλειβειακό κόσμο και αληθινούς βετεράνους πολέμου μάζευε. Χαλυβδόκρανος ήταν υπουργός επυύθυνος για τα εργασιακά του Χίτλερ.
Αριστοτέλη, ξέρεις μόνο την ιστορία και την θεωρία του Βαλλιανάτου. Άντε και του "Άγγελου". Από εθνικοσοσιαλισμό δεν σκαμπάζεις μία.
Τα τελευταία χρόνια εκδίδονται βιβλία από αντιβενιζελικούς φιλομοναρχικούς ιστορικούς για το ζήτημα της καταστροφής το 1922 στην Μικρά Ασία. Βασικό τους επιχείρημα είναι ότι έχουν έρθει νέα στοιχεία στο φως, τα οποία τάχα αναιρούν την ευθύνη των βασιλοφρόνων της κυβερνήσεως Γούναρη. Και ότι «αντικειμενικώς», η Ελλάς δεν μπορούσε να επιτύχει τον στόχο της εκστρατείας. Φυσικά στόχος της συγκεκριμένης επιχειρηματολογίας είναι το ξέπλυμα των υπευθύνων και η αγιοποίησή τους.
Υπενθυμίζω ότι είμαι εξίσου αντιβενιζελικός όπως και αντιμοναρχικός. Αν δεν ήταν τόσο άχρηστοι οι πολιτικοί και των δύο παρατάξεων, ο σκοπός της εκστρατείας θα μπορούσε να επιτευχθεί, αρκεί οι ιθύνοντες να διάβαζαν ιστορία και να παραδειγματιζόντουσαν από άλλους ηγέτες.
Αν κάποιος σκέπτεται με στατικό τρόπο, πχ πώς 100 χιλιάδες στρατός θα φτάσει μέχρι τον Σαγγάριο ποταμό, τότε όντως δημιουργούνται ένα σωρό αμφιβολίες για το εγχείρημα. Ο Μεταξάς και ο βασιλεύς Κωνσταντίνος θεωρούσαν καταστροφική την εκστρατεία. Όταν κάποιος είναι πολιτικώς αμόρφωτος, είναι δεδομένο ότι δεν μπορεί να σκεφτεί παρά μόνον με στρατιωτικούς όρους μέσα στο περιορισμένο πλαίσιο μίας τυπικής εκστρατείας.
Λέγουν λοιπόν οι ιστορικοί-υπερασπιστές της μοναρχικής παρατάξεως ότι στις περισσότερες περιοχές τα δημογραφικά δεδομένα ήταν εις βάρος μας. Και λοιπόν; Δεν έχουν ακούσει ποτέ για την δημογραφική μηχανική; Δεν έχουν ακούσει ποτέ τί έκανε η Οθωμανική αυτοκρατορία πολύ πριν εμφανιστεί ο Κεμάλ προκειμένου να αλλάξει τα δημογραφικά δεδομένα υπέρ των Τούρκων σε μία περιοχή;
Ακόμη και το 5% να ήταν οι Έλληνες σε μία περιοχή, υπάρχουν τρόποι, αρκεί να υπάρχει στρατηγικό σχέδιο, ώστε να αλλάξει η αναλογία σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Η Τσαρική Ρωσσία ήταν πολύ καλός δάσκαλος για το πώς αλλάζουν τα δημογραφικά δεδομένα. Οι Νεότουρκοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα να αλλάξουν τα δημογραφικά δεδομένα δια της βίας.
Αλλά οι υποστηρικτές της αντιβενιζελικής παρατάξεως, προκειμένου να δικαιολογήσουν την ήττα ισχυριζόμενοι ότι ωφείλετο σε «αντικειμενικές» συνθήκες, εκλαμβάνουν ως αναλλοίωτο δεδομένο την δημογραφική υπεροχή του εχθρού.
Επιπλέον στοιχειώδης μελέτη των σοσιαλιστικών, θρησκευτικών, και αστικών δημοκρατικών επαναστάσεων, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει ενιαίος οθωμανικός λαός, ακόμη και αν το 100% του συγκεκριμένου λαού ήταν τουρκικής καταγωγής. Υπάρχουν τάξεις, υπάρχουν άθεοι, κομμουνιστές, καπιταλιστές, σουνίτες, σιίτες, χριστιανοί, αγρότες, μικροαστοί, ένα σωρό διαχωριστικές γραμμές κατά μήκος των οποίων θα μπορούσε να επιτευχθεί πολλαπλή κοινωνική διάσπαση. Αντ’ αυτού, οι υποστηρικτές της μοναρχικής κυβερνήσεως Γούναρη επιχειρηματολογούν ωσάν να μην μπορούσε να ξεσπάσει εθνικός διχασμός στην κεμαλική Τουρκία.
Θα μπορούσε να κηρυχθεί πόλεμος εις βάρος της κεμαλικής Τουρκίας από Άραβες, από το Ιράν, ή/και από την Σοβιετική Ένωση. Αρκεί να υπήρχε σχέδιο. Δεν έγινε διπλωματική προσπάθεια να αλλάξει στρατόπεδο συνεργασίας η ΕΣΣΔ, έστω με ανταλλάγματα.
Οι υποστηρικτές της μοναρχικής παρατάξεως δεν έχουν ανακαλύψει ακόμη την στρατηγική του μακροχρονίου αντάρτικου, όπως αυτό των Ισπανών που προξένησαν τεράστια φθορά στον στρατό του Ναπολέοντος στην περίοδο 1807-1814. Ούτε άκουσαν ποτέ για τον Λώρενς της Αραβίας και το πώς κατάφερε να εξεγείρει τους Άραβες εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Ακόμη και μετά την κατάρρευση του μετώπου στον Σαγγάριο ποταμό, και μετά την εκκένωση της Σμύρνης, θα μπορούσαν να υπάρχουν ειδικές ομάδες δολιοφθορέων, οι οποίες να προξενούν τεράστια φθορά στον εχθρό. Η επιχείρηση Gladio stay-behind του NATO, ήταν ένα δίκτυο σαμποτέρ το οποίο θα αναλάμβανε δράση σε περίπτωση που τα σοβιετικά στρατεύματα κατελάμβαναν χώρα του δυτικού συνασπισμού, και θα δρούσαν στα πλαίσια της σοβιετικής κατοχής. Θα μπορούσε να υπάρχει ένας μικρός αριθμός παρτιζάνων-σαμποτέρς που να προξενεί τεράστια ζημιά στον εχθρό ακόμη και μετά την κατάληψη της Σμύρνης. Αρκεί να το θέλει η πολιτική ηγεσία. Αν δεν το θέλει, δεν σημαίνει ότι φταίνε οι «αντικειμενικές» συνθήκες για την ήττα.
Ένα άλλο γελοίο επιχείρημα που εκπορεύεται από τις σκέψεις του βασιλέως Κωνσταντίνου ήταν ότι η Μικρασιατική εκστρατεία θα έκανε κακό στους ελληνογενείς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας, υπονοώντας τουρκικά αντίποινα, αντιστρέφοντας την χρονική σειρά των γεγονότων. Ο δήθεν στρατηλάτης, αυτός που σύμφωνα με τους οπαδούς του το 1912 μεγαλούργησε στους Βαλκανικούς πολέμους, από το 1915 και μετά, διαφωνούσε με την οποιαδήποτε εκστρατεία στην Μικρά Ασία.
Είναι γνωστόν ότι η γενοκτονία στην Μικρά Ασία είχε ξεκινήσει πολύ πριν την απόβαση του στόλου στην Σμύρνη, και θα γινόταν λόγω της εθνικοποιήσεως της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και διότι είχαν προηγηθεί οι Βαλκανικοί πόλεμοι. Είναι αδιανόητο να ισχυρίζεται κάποιος «στρατηλάτης» ότι μία εκστρατεία στην Μικρά Ασία θα ήταν καταστροφική. Όταν συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους μάλλον δεν του πέρασε από το μυαλό ότι θα υπάρξουν αντίποινα στην Μικρά Ασία.
Το πρόβλημα στην Μικρασιατική εκστρατεία δεν είναι ότι δεν υπήρχαν οι «αντικειμενικές» συνθήκες για την νίκη, όπως λένε οι μοναρχικοί απολογητές της ήττας. Αλλά το ότι ήταν άχρηστοι οι κυβερνώντες και δεν μπόρεσαν ούτε ήθελαν να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για την επιτυχή έκβαση της εκστρατείας. Ο Τρότσκυ μπόρεσε να οργανώσει κόκκινο στρατό από το μηδέν, ο Λώρενς της Αραβίας να εξεγείρει τους Άραβες, ο Κεμάλ να αναδιοργανώσει τον διαλυμένο οθωμανικό στρατό, μόνον ο Μεταξάς και μοναρχικοί δεν μπόρεσαν, δεν ήξεραν, ή μάλλον δεν ήθελαν να διεξάγουν επιτυχή εκστρατεία.
Όλοι αυτοί οι ιστορικοί αναλυτές-απολογητές των μοναρχικών, ξεκινούν και τελειώνουν τα κείμενά τους με το ότι ήταν μοιραίο να ηττηθούμε, ότι ήταν αναμενόμενο. Ποτέ μα ποτέ δεν ξεκινούν με το τί θα έπρεπε να κάνουμε για να νικήσουμε τότε. Στην ουσία εκλογικεύουν τον ενταφιασμό της Μεγάλης Ιδέας.
Ας δούμε ένα απλό παράδειγμα. Αρκετοί αναλυτές κατηγορούν το ΣΕΚΕ για το «οίκαδε», και για την στάση του εις βάρος της Ελλάδος. Τότε το ΣΕΚΕ θεώρησε ότι η Ελλάς διεξάγει ιμπεριαλιστικό πόλεμο εις βάρος της Τουρκίας, και άρα η Τουρκία είχε δικαίωμα στην εθνική αντίσταση, αντιστρέφοντας πλήρως τους όρους της συγκρούσεως.
Και λοιπόν; Τί κάνει μία στιβαρή ηγεσία σε μία τέτοια περίπτωση; Δεν υπάρχουν λύσεις; Δεν μπορεί να αλλάξουν οι όροι του παιχνιδιού; Ας δούμε τι έγινε το 1936. Το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά, όχι μόνον έθεσε εκτός νόμου το ΚΚΕ, έκλεισε τον Ριζοσπάστη, και ύστερα το καθεστώς της 4ης Αυγούστου άρχισε να εκδίδει πλαστό Ριζοσπάστη, προκειμένου να καθοδηγεί το παράνομο κομμουνιστικό κίνημα όπως βόλευε την κυβέρνηση Μεταξά.
Άρα και το 1920 θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα δεύτερο ΣΕΚΕ, ένα πλαστό κομμουνιστικό έντυπο, το οποίο όχι μόνον να υποστηρίζει την Μικρασιατική εκστρατεία ως εργαλείο ταξικής πάλης μέσα στην Τουρκία, αλλά κυρίως να καλεί τους Τούρκους κομμουνιστές να πολεμήσουν τους Τούρκους εθνικιστές. Δηλαδή να μεταφερθεί ο εθνικός διχασμός στο έδαφος του εχθρού. Ακόμη και αν δεν υπήρχε τουρκικό ΚΚ, θα έπρεπε να το δημιουργήσει το γενικό επιτελείο της Ελλάδος προκειμένου να υποκινήσει εθνικό διχασμό στο έδαφος του εχθρού.
Αν για κάποιους υποστηρικτές του «στρατηλάτου» όλα αυτά ακούγονται εξωπραγματικά, υπενθυμίζουμε ότι το γερμανικό στρατιωτικό επιτελείο του Κάιζερ, υπεστήριξε τον Λένιν και τους μπολσεβίκους, προκειμένου να μεταβούν στην Ρωσσία με σκοπό την πρόκληση επαναστάσεως και την υπογραφή ξεχωριστής ειρήνης μεταξύ Ρωσσίας και Γερμανίας, κάτι που τελικώς έγινε.
Επομένως υπάρχουν ένα σωρό τρόποι, και ένα σωρό ιστορικά παραδείγματα, που αποδεικνύουν ότι τις κατάλληλες συνθήκες για την νίκη, τις δημιουργεί αυτός που θέλει να νικήσει στον πόλεμο. Όλα τα άλλα είναι ξέπλυμα της μειοδοσίας και του ραγιαδισμού.
Τα προηγούμενα χρόνια που υπήρχε όντως αντάρτικο στον Πόντο με εκατόμβες νεκρών Ελλήνων και Τούρκων, τι πέτυχε; Περίμενε βοήθεια από το ελληνικό κράτος την οποίο φρόντισε ο Βενιζέλος να υπονομεύσει μέχρι τέλους και να οδηγήσει τον ποντιακό ελληνισμό σε ξεριζωμό (τότε πραγματοποιήθηκε ο οριστικός ξεριζωμός των Ποντίων και όχι προηγουμένως μετά την επικράτηση των Νεότουρκων, όπως γράφουν κάποιοι για τις άλλες κοινότητες αλλά ξεχνούν πάντα τους Πόντιους).
Στην τελευταία απόπερα ριζοσπαστικοποίησης με πρωτοβουλία του Μεταξά για συγκυβέρνηση με το ΚΚΕ, αν ισχύουν αυτή η μαρτυρία, οι κομμουνιστές αρνήθηκαν.
"Το 1924, o Kluckhohn (1886-1957) αναφέρει: «Μέσω της φιλοσοφίας του γερμανικού ιδεαλισμού (Καντ και Φίχτε) και μέσω του ρομαντισμού, και μόνο στη Γερμανία, ο γαλλικός, ή πιο σωστά ο δυτικοευρωπαϊκός Διαφωτισμός, έχει ξεπεραστεί, φυσικά μόνο από τους πνευματικούς ηγέτες, ενώ εξακολουθεί να ριζώνει όλο και πιο έντονα σε άλλα στρώματα του λαού». Αυτό οφείλεται στον μονόπλευρο ρεαλισμό του 19ου αιώνα, που ήταν «απιστία προς τη φύση μας», στην οποία έπρεπε να αποδοθεί ένα μερίδιο ευθύνης για την τρέχουσα κατάσταση του έθνους.
Ως δεύτερο συνθετικό επίτευγμα αναφέρει αυτό της «αγάπης για την πατρίδα και του οικουμενισμού», του «εθνικού αισθήματος και της παγκοσμιότητας». Ένα παράδειγμα τέτοιας «αγάπης για την πατρίδα» με «πολιτιστική συνείδηση που είναι απόλυτα συμβατή με τον μέγιστο στόχο ενός ανθρώπινου πολιτισμού» του παρουσιάζεται στην «οργανική, όχι μηχανική ιδέα του κράτους» των Ρομαντικών.
Ενώ η γενιά πριν από αυτούς, ακολουθώντας το παράδειγμα των Άγγλων και των Γάλλων, είχε αντιληφθεί το κράτος ουσιαστικά ως αστυνομικό κράτος, ως κοινωνικό συμβόλαιο, σύμφωνα με τη ρομαντική αντίληψη το κράτος ήταν μια κοινότητα ζωής και πολιτισμού ως κληρονόμος του παρελθόντος και υπεύθυνη για το μέλλον, μια κοινότητα αλληλεγγύης τα μέλη της οποίας δεν συνδέονται από συμφέρον αλλά με τους πνευματικούς δεσμούς εμπιστοσύνης, αγάπης και αφοσίωσης, και η οποία είναι κάτι περισσότερο από το απλό άθροισμα όσων ζουν ταυτόχρονα, αλλά αγκαλιάζει τις περασμένες και τις μελλοντικές γενιές.
Στην υπέρβαση του μοιραίου εθνικισμού και σοβινισμού μέσω του συνδυασμού εθνικής και πολιτιστικής συνείδησης, ο Kluckhohn βλέπει ένα μελλοντικό πολιτιστικό έργο του γερμανικού πνεύματος στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, ακολουθώντας τον Φίχτε.
Ο Kluckhohn προσδιορίζει την τρίτη και τελευταία σύνθεση του γερμανικού πνεύματος, η οποία είναι στραμμένη προς το μέλλον, στην «συνύπαρξη της αλληλεγγύης και της ατομικότητας». Για αυτόν, αυτό τεκμηριώνεται αφενός στη μεσαιωνική «αλληλεγγύη των Γερμανών υπηκόων σε άνευ όρων πίστη μέχρι θανάτου» και αφετέρου στη «γερμανική πολιτιστική άνθηση γύρω στο 1800». Εκεί εκδηλώνεται αφενός στην εκπαιδευτική ιδέα των κλασικών και στην κατηγορική προσταγή του Καντ, και αφετέρου πάλι στον Ρομαντισμό ως μια «επανάσταση της ψυχής ενάντια στον Διαφωτισμό», για τον οποίο «όλα έπρεπε να συλληφθούν με τις αισθήσεις, να υπολογιστούν και να μετρηθούν με τη διάνοια», η οποία οδήγησε σε «οικονομικό εγωισμό και υλιστική κοσμοθεωρία», ενώ ο Ρομαντισμός με το «ρομαντικό άτομο» παρήγαγε επίσης την προσπάθεια για «κοινότητα». Ξεκινώντας από τη ρομαντική «αφοσίωση στο κράτος» ο Kluckhohn δηλώνει: «Τα ιδανικά της σοσιαλδημοκρατίας φαίνεται να έχουν προβλεφθεί. Στην πραγματικότητα, οι συνδέσεις μεταξύ των ιδεών του Ρομαντισμού και της Σοσιαλδημοκρατίας είναι ιστορικά επαληθεύσιμες». Στην περαιτέρω πορεία του άρθρου, γίνεται επίσης λόγος για μια «εκπαίδευση στην αλληλεγγύη, με μια γνήσια έννοια κοινότητας και στην υπηρεσία της κοινότητας» ως «εκπαίδευση στη στάση του σοσιαλισμού», αν και ο Kluckhohn τονίζει, ωστόσο, ότι «η λέξη σοσιαλισμός δεν εκλαμβάνεται με την έννοια οποιασδήποτε κομματικής πολιτικής και κομματικής ένταξης». Η δηλωμένη «θέση μάχης ενάντια στο καπιταλιστικό πνεύμα, ενάντια στη μαθηματική αίσθηση της αξίας», μαζί με τη φράση ότι η ολοκλήρωση του έργου που έθεσε η γερμανική πολιτιστική ανάπτυξη είναι «το πιο σημαντικό μας έργο», σίγουρα υποδηλώνει μια σοσιαλδημοκρατική ανάγνωση με τη στενότερη έννοια. Η διπλή οριοθέτηση μεταξύ του δυτικοευρωπαϊκού και του ανατολικού πολιτισμού, καθώς και η ιδέα της «ταυτόχρονης καθολικής επίδρασης εκπληρώνοντας εθνικά καθήκοντα» και του «να είμαστε οι πρώτοι άνθρωποι που πραγματικά παίρνουν στα σοβαρά τον σοσιαλισμό», δείχνει περισσότερο προς την κατεύθυνση ενός Εθνικοσοσιαλισμού που ενσωματώνει την μορφωμένη ελίτ και τον «κοινό λαό»."
(D. Gretz: Viele alte Aufgaben wurden damit in einem neuen Lichte gesehen: Paul Kluckhohn und die Geistesgeschichte)
"Γιατί ο Βενιζέλος είναι ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες, ft. Γιώργος Καραμπελιάς"
Ρε τους αθεόφοβους, ούτε επίτηδες να το κάνανε. Ο ένας βενιζελοταλιμπάν ο Αγτζίδης να 'χει κυλήσει πια με τα μπούνια στην εθνοπρέζα και να λέει το αδιανόητο για αριστερό, ότι ο Δραγούμης έγινε "ανθέλληνας" λόγω της επιρροής των Μπολσεβίκων (μιλάμε για ρητορική ΕΡΕτζή γυμνασιάρχη του '50, έτσι, να ισχυρίζεσαι ότι ο προλεταριακός διεθνισμός ταυτίζεται με τον εθνομηδενισμό, καλά αυτός ο Αγτζίδης διαλεκτικά δεν μπορεί να σκεφτεί, αλλά έστω έναν Δημητρόφ ή το "για την εθνική υπερηφάνεια των Μεγαλορώσων" του Λένιν δεν έχει διαβάσει;), και στο fb του ποστάρει το Της Αμύνης τα Παιδιά λες κι είμαστε στο 1916, κι απ' την άλλη ο ανανήψας αριστεροδεξιομητσοτακικός ο Καραμπελιάς να βγαίνει σε διαδικτυακά κανάλια να ξεπλύνει Λευτέρη.
Ο Πολάκης της προάλλες έλεγε είμαστε η παράταξη των συνεχιστών του Βενιζέλου κι εσείς οι νεοδημοκράτες είστε τα ορφανά του Γλύξμπουργκ, για να βγει ο Αδ-όνειδος και να του απαντήσει πλειοδοτώντας σε βενιζελισμό ("σιγά μην είναι δικός σας ο πατέρας του Ιδιώνυμου και της μεγάλης Ελλάδας, δικός μας είναι").
Η μαραντζίδεια και η καλύβεια μερίδα της αστικής διανόησης, ή πολιτικά ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης, εν τέλει συμφωνούν στην αγάπη τους για το Λευτέρη. Και για το Ισραήλ. Γι' αυτά τα δύο. Σαν να μην επιτρέπεται κανείς να κριτικάρει αυτά τα δύο. Και άντε, το Ισραήλ να καταλάβω ότι τους έχει αγοράσει όλους αυτούς και το 'χουν συμφέρον. Τον Βενιζέλο τον αγαπάνε ιδεολογικά, όχι συμφεροντολογικά. Τον ανασταίνουν κάθε τόσο με οποιαδήποτε αφορμή ενώ έχει πεθάνει κοντά έναν αιώνα. Πολλή αγάπη ρε παιδί μου. Καμιά ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς δεν υφίσταται στην Ελλάδα. Ιδεολογική ηγεμονία του βενιζελισμού έχουμε.
https://www.facebook.com/reel/4379047385695435
Σφακιανακη θα παιζεις ρε κοπριτη; που να το μαθει αυτο ο Τελης να δεις τι ''στολισμα'' θα σου ριξει! ο Μαμουτος να παρει θεση για ολα αυτα...ο Μαμουτος...και για το βιβλιο του Κασιδιαρη...θα το δουμε στα βιβλια της λεσχης σας;
-Λεμουριος τρολιστας
Ὡς ἀποτέλεσμα, μεγάλα τμήματα τοῦ λαοῦ πιστεύουν σὲ ἱστορικὰ μυθεύματα καὶ ἡ ἀμφισβήτηση τῆς βενιζελικῆς πολιτικῆς, τεκμηριωμένη μὲ ἐπιβεβαιωμένα πλέον ἱστορικὰ ἐπιχειρήματα (ἀφοῦ οἱ συνέπειές της - δυστυχῶς - παγιώθηκαν) συνήθως ἀπορρίπτεται, μὲ τὰ ἴδια πεπαλαιωμένα, ρηχὰ καὶ ἄνευ πολιτικῆς αἰσθητικῆς, λαϊκιστικὰ τσιτάτα ποὺ χρησιμοποιοῦσαν καὶ οἱ συμμορίες των Ἀμυνιτῶν τὴ δεκαετία τοῦ 1910. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Λέσχη ἀναδεικνύει τὴν ἰδεολογικὴ προσφορὰ τοῦ Ἴωνος Δραγούμη καὶ τιμᾶ μὲ συνέπεια τὴν μνήμη του εἶναι ἐλπιδοφόρο.
Τούτων λεχθέντων, ἂς μοῦ ἐπιτραποῦν ὁρισμένες ἐπισημάνσεις. Πρῶτον, ὁ χαρακτηρισμὸς τῆς ἀντικομμουνιστὴς ἐπεμβάσεως στὸν ρωσικὸ ἐμφύλιο πόλεμο ὡς ἰμπεριαλιστικῆς εἶναι ἐντελῶς ἄστοχος. Δὲν μπορῶ νὰ διανοηθῶ ὅτι ὁ βαρῶνος Φὸν Οὖνγκερν Στέρνμπεργκ, οἱ ἥρωες τοῦ Λευκοῦ Στρατοῦ, τὸ ἔπος τῆς Τσεχοσλοβακικῆς Λεγεῶνας ἀγνοοῦνται ἀπὸ τὴ λέσχη, οὔτε ὅτι δύναται κανείς, ὁρμώμενος ἀπὸ μιὰ ρομαντική/ἐθνικιστικὴ ἀφετηρία, νὰ καταλήξει στό -ἐντελῶς λανθασμένο -συμπέρασμα ὅτι οἱ μπολσεβίκοι μάχονταν γιὰ κάποια, ὑποτιθέμενη, ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία. Τέτοια λάθη συγχωροῦνται στόν - σύγχρονο τῶν γεγονότων - Ἴωνα Δραγούμη, ἰδιαιτέρως ἂν συνυπολογίσει κανεὶς καὶ τὴν περιορισμένη δυνατότητα σφαιρικῆς ἐνημέρωσης - ἄμεσης πληροφόρησης τῆς ἐποχῆς. Ἀλλὰ σήμερα, ἔχοντας δεῖ τὴν σοβιετικὴ φιλοτουρκικὴ πολιτικὴ στὸ Μικρασιατικὸ Μέτωπο καὶ τόσα ἄλλα αἴσχη του κομμουνισμοῦ, σ' ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα, πρέπει νὰ εἶναι κανεὶς πιὸ προσεκτικὸς ὅσον ἀφορᾶ τὰ ἱστορικὰ συμπεράσματα καὶ νὰ μὴν παραχωρεῖ ἑκατοστὸ ἰδεολογικοῦ ἐδάφους στοὺς ἀριστερούς.
Δεύτερον, ἐνῷ πολὺ σωστὰ ἀποδομεῖται τὸ βενιζελικὸ ἀφήγημα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, δὲν γίνεται ἀναφορὰ στὸ πῶς φτάσαμε, ἕναν αἰῶνα μετά, ὁ Βενιζέλος νὰ παραμένει "ἱερὴ ἀγελάδα" τοῦ ἐγχώριου συστήματος. Κυρίως, πῶς ἡ τόσο δημοκρατικὰ εὐαίσθητη πανεπιστημιακή μας "διανόηση", μπορεῖ καὶ δείχνει τὸν Βενιζέλο ὡς σύμβολο δημοκρατίας, ἐνῷ ὁ ἴδιος ἀνερχόταν σὲ ἀξιώματα κατὰ κύριο λόγο μὲ τὴν βοήθεια τῶν στρατιωτικῶν συντεχνιῶν του καί, ὅταν αὐτὲς δὲν ἦσαν διαθέσιμες, εἴτε ἔχανε τὶς ἐκλογὲς (ἐνίοτε ἀποτυγχάνοντας μέχρι καὶ νὰ ἐκλεγεῖ βουλευτής), εἴτε ἀπεῖχε ἐντελῶς (προφανῶς διαβλέποντας τὴν συντριπτική του ἧττα); Κλείνοντας, ἀπέναντι στὰ βενιζελικὰ παραμύθια, ἂς ἀντιπαραθέσουμε ἁπλῶς τὸν ἰδεολογικὸ πλουραλισμὸ καὶ τὴν τόλμη τοῦ Ἴωνος Δραγούμη, τὴν στρατιωτικὴ εὐφυΐα τοῦ Ἰωάννη Μεταξᾶ καὶ τὴν θεσμικὴ σοβαρότητα τοῦ βασιλέα Κωνσταντίνου Α', ποὺ πραγματικὰ πολέμησε ὑπὲρ τῆς ἐθνικῆς ἑνότητας καὶ τόσο λασπολογήθηκε, καθὼς καὶ τοὺς τόσους ἀνώνυμους Ἐπιστράτους, ποὺ τὴν κρίσιμη ὥρα, ἀγωνίστηκαν ἔναντι ὅλων ὅσων ἀμφισβητοῦσαν τὴν ἑλληνικὴ ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία.
https://www.youtube.com/watch?v=RH4JQQ8ED7w
Τον κατηγορεί επειδή έγραψε στο ημερολόγιό του το 1912 ότι με δεδομένη την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, δεν νομίζει (ο Μεταξάς) ότι είναι ώρα να κάνουμε βαλκανικούς πολέμους και να ονειρευόμαστε μεγαλοϊδεατιλίκια. Και λέει ο Καραμπελιάς, ειρωνευόμενος το Μεταξά, "αλίμονο αν τα έθνη καθόριζαν την εξωτερική τους πολιτική και τη γεωγραφική τους μεγέθυνση με βάση τα νοίκια των σπιτιών!" Κι όμως, αυτή η σκέψη του Μεταξά αποδεικνύει ότι ο Ι. Μ. ήταν ένας πραγματικός διαλεκτικός στοχαστής, ότι αντιλαμβανόταν πως για την επιτυχή έκβαση ενός πολέμου πρέπει - τουλάχιστον - ο λαός να μην πεινάει και έχει τα βασικά προς το ζην γιατί αλλιώς, λαός και στρατός θα κάνουν ό,τι έγινε στη Μικρά Ασία τον Αύγουστο του 1922: "απεργία πολέμου" και ο πόλεμος θα χαθεί όσο ταλαντούχοι και να είναι οι αξιωματικοί.
Μια πολύ διορατική παρατήρηση του Μεταξά που δείχνει ότι ήταν ο μοναδικός Έλληνας που έβλεπε το φαινόμενο του πολέμου στην ολότητά του (οικονομικό, πολιτικό, ηθικό, κοινωνικό, στρατιωτικό, γεωπολιτικό) όπως οι Κλαούζεβιτς και Λένιν. Ο Καραμπελιάς τον μέμφεται γιατί δεν πούλησε τη βενιζελική εθνοπρέζα του στυλ "αέρα παιδιά να πάρουμε την Πόλη". Δεν λέει λέξη όμως ότι ο Μεταξάς ήταν ο επιτελικός αξιωματικός που ελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη.
Παρακάτω λέει ο Καραμπελιάς, ότι αν είχε περάσει η γνώμη του Βενιζέλου το 1915 και είχαμε στείλει στρατό στην Καλλίπολη, όχι μόνο θα είχαν νικήσει οι Σύμμαχοι (που χάσανε ολοκληρωτικά, αλλά με το μαγικό ραβδί των X-Men του Ελληνικού Στρατού θα είχαν σίγουρα κατατροπώσει τα γερμανικά κανόνια του Κεμάλ), όχι μόνο θα είχαμε πάρει Ανατολική Θράκη, Βόρεια Ήπειρο, Κύπρο,, Δωδεκάνησα και Μικρά Ασία (σιγά μπαρμπα-Γιώργη, κάπου κράτει, σε λίγο θα πεις ότι θα μας έδιναν και την Ινδία του Μεγαλέκου οι Άγγλοι), αλλά - και εδώ πέφτει η καραμπελέικη πυρηνική βόμβα - θα 'χαν ανοίξει τα Στενά, ο μόνος δρόμος εφοδιασμού της Ρωσίας, δεν θα πείναγαν λοιπόν οι Ρώσοι φαντάροι στο μέτωπο (τώρα ξαφνικά θυμάται ο Καραμπελιάς ότι η πείνα είναι σημαντικός παράγοντας στο να χάσει ένα έθνος έναν πόλεμο), και άρα δεν θα γινόταν η Μπολσεβικική Επανάσταση!
Χάρη στο Μεταξά, δηλαδή, και στην επιμονή του να μη γίνει ο ανθός της ελληνικής νιότης βορά στα γερμανοκεμαλικά κανόνια για λογαριασμό του Τσώρτσιλ, υπήρξε Σοβιετική Ένωση και νικηφόρος σοσιαλισμός στον 20ό αιώνα!
Τόσο based ο μπαρμπα-Γιάννης, και δεν του το 'χα.
Ο Μεταξάς έκανε το λάθος που είχε κάνει ο Μπίσμαρκ το 1878-90 με την ποινικοποίηση του SPD, που το ηρωοποίησε στις μάζες και βγήκε δυνατότερο μετά. Αν ήταν έξυπνος αστός, θα το νομιμοποιούσε όπως ο Καραμανλής και θα το έκανε να γίνει ένα μάτσο χαρτογιακάδες χωρίς αγωνιστικότητα και αίγλη στις μάζες, όπως είναι σήμερα.
Μπράβο φιλενάδε, με βοήθησες να βρω άλλον έναν λόγο να συμπαθώ τον μπαρμπα-Γιάννη! Πες κι άλλα, χαχαχα!
Κο κο κο κο κο, κοτούλα φιλελέδικη.
Κομμουνισμός λέγεται μια από τις μορφές της πιο ευγενικής ιδέας που επινόησε ποτέ ο άνθρωπος, της ιδέας του Σοσιαλισμού. Γιατί να τη βρίσω; Βρίζω μήπως κανέναν άλλο σοσιαλιστή; Τον Ιωάννη Βατάτζη, τον Στράσερ, τον Καντάφι, τους εθνικομπολσεβίκους, τον Μπομπάτσι; Όχι. Εσύ αντίθετα βρίζεις όλους αυτούς, σαν πατενταρισμένος αντισοσιαλιστής (και όχι απλά αντικομμουνιστής) που είσαι.
Εντάξει μπορεί να φαίνεται ότι χάνουμε την κριτική μας διάθεση επεοιδή πρέπει να αποδομήσουμε τους κυπατζήδες του εστιάτορα, του Ντρούτσα, τον Τελη, την Χατζηπούστρα και τους λοιπούς. Αυτό απαιτεί μονοκόπανη προσέγγιση. Αλλά κι εσύ να θυμάσαι τι γράφουμε αν ασκείς κριτική.
Μην μας ζαλίζεις τον έρωτα αν δεν μπορείς να σκεφτείς αυτό το απλό.
Όχι με τον γαμπρό του, Παύλο Μελά, ή με τον αδελφό του, Ίωνα, εθνικούς και παραταξιακούς ήρωες. Αλλά με τον Γκαίρινγκ. Κάτι που αν μη τι άλλο δείχνει τη μεγάλη απήχηση που είχε τότε ο φασισμός και ο Ε/Σ μέσα στις τάξεις των δεξιών γιάπηδων των Αθηνών. Το "κοιτάξτε, φωτογραφίζομαι με τον Γκαίρινγκ, άρα δεν είμαι ανυπόληπτος όπως με λέτε" ήταν για την τότε αστική δεξιά το αντίστοιχο του "φωτογραφίζομαι με τον Τραμπ" του Μητσοτάκη ή του "φωτογραφίζομαι με τον Πούτιν" του Βελόπουλου.
https://slpress.gr/istorimata/pos-oi-neotourkoi-ektroxiasan-tin-paradosi-tou-tanzimat-se-sxesi-me-tis-meionotites/
Έτσι λέει ο Βάρναλης:
Βάρναλης: «Ο Δραγούμης θα είχε γίνει φασίστας. Όπως γίνανε οι επισημότεροι μαθητές του»
"Αν τώρα ζούσε ο Δραγούμης και βρισκότανε στο λιμανάκι του Άη Στράτη την ώρα που μας ξεφορτώνανε ελεεινούς και βασανισμένους, και μας έβλεπε εμάς τους παλιούς φίλους και συναγωνιστές του στον γλωσσικό αγώνα, τι στάση θα τηρούσε; Πώς θα μας έβλεπε και τι θα μας έλεγε; […] Ο Δραγούμης θα είχε γίνει φασίστας. Όπως γίνανε οι επισημότεροι μαθητές του. […] Εμάς θα μας θεωρούσε εχθρούς τη Νίκης. Της Νίκης του. Ο λάτρης της υλική δύναμης, ο θεωρητικός που παραδεχότανε πως οι άνθρωποι χωρίζονται σε λεύτερους και σκλάβους, σε δυνατούς και αδύνατους, δεν θα παραδεχότανε πως μπορεί να υπάρχουνε μονάχα λεύτεροι άνθρωποι στον κόσμο και πως μπορεί να προσφέρει ο καθένας τη δύναμη του στη δύναμη του συνόλου. Άμα όλοι γινόντανε λεύτεροι, τότες όλοι θα γινόντανε αδύνατοι και σκλάβοι! […] Και ύστερα θα διέταζε τους χωροφύλακες να μας ρίξουνε δεμένους στη θάλασσα."
Κώστας Βάρναλης – «Δραγούμης – Εμείς, Σαμοθράκη-Άη Στράτης»
(Ριζοσπάστης 8/2/1936)
Θα γινόταν, λοιπόν, φασίστας επειδή ήταν "λάτρης της υλικής δύναμης" (Νίτσε) και πίστευε ότι "οι άνθρωποι χωρίζονται σε δυνατούς και αδύνατους" (Κοινωνικός Δαρβινισμός).
Η Λέσχη όμως αποδεικνύει ότι ο Δραγούμης ούτε νιτσεϊκός ήταν μετά το 1912 ούτε κοινωνικός δαρβινιστής. Οπότε, αν ο Δραγούμης γινόταν φασίστας, για τη Λέσχη, αυτός του ο "φασισμός" θα ήταν κάτι άλλο από αυτό που είχε στο μυαλό του το 1936 ο Βάρναλης (τον φασισμό ως εξουσία, των συμβιβασμών με το κεφάλαιο, και του ρετσινόλαδου στους σοσιαλιστές αγωνιστές).
Αλλά αυτός ο άλλος φασισμός, που δεν τον ήξερε ο Βάρναλης, και που δεν είναι ούτε νιτσεϊκός ούτε δαρβινικός, δεν σημαίνει ότι ήταν και ιστορικά ανύπαρκτος. Ήταν αυτός του Νικόλα Μπομπάτσι και του Ερνστ Νίκιτς, του Μαλαπάρτε και του εθνοπλουραλιστή Μπενουά. Ίσως να προσομοιάζει με εθνικομπολσεβικισμό. Κάποιος που ήταν ρομαντικός σε ό,τι πίστευε - ρομαντικός εθνικιστής, ρομαντικός σοσιαλιστής, ρομαντικός ουμανιστής - όπως ο Δραγούμης, αν είχε γίνει φασίστας, δεν θα μπορούσε παρά να είναι ένας ρομαντικός φασίστας.
Ιστορικές Ρίζες και Εξέλιξη
Ο φασισμός γεννήθηκε στην Ιταλία του Μεσοπολέμου, υπό τον Μπενίτο Μουσολίνι, έναν πολιτικό νάνο με αριστερές καταβολές. Ξεκίνησε ως σοσιαλιστής, συντάκτης της εφημερίδας “Εμπρός”! και εκδότης της “Ταξικής Πάλης”. Η καριέρα του περιλάμβανε διώξεις για αντιπολεμική δράση, φυλακίσεις και μετανάστευση στην Ελβετία για να αποφύγει τη στρατιωτική θητεία. Επηρεασμένος από τη νιτσεϊκή φιλοσοφία, τον συνδικαλισμό του Ζορζ Σορέλ και τον φουτουρισμό, ίδρυσε τις «Ομάδες Μάχης» το 1919, οργανώνοντας την Πορεία προς τη Ρώμη το 1922. Το σύμβολο του φασισμού, οι φάσκες—δέσμες ράβδων με έναν πέλεκυ—αποτύπωνε την «ισχύ δια της ενώσεως», εμπνευσμένη από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (οι αυτοκρατορίες εξ ορισμού είναι πολυπολιτισμικές). Ο φασισμός ήταν, κρατοκεντρικός, χωρίς φυλετική βάση. Ο Μουσολίνι δήλωνε: «Ράτσα δεν υπάρχει, είναι συναίσθημα, όχι πραγματικότητα» (Συζητήσεις με τον Εμίλ Λούντβιχ), υπονοώντας ότι η εθνική ταυτότητα βασίζεται σε τεχνητές αξίες, όχι στη βιολογία. Ο ιδεολογικός θεμελιωτής του φασισμού ήταν ο Τζοβάνι Τζεντίλε, ο «ινστρούκτορας» πίσω από τη θεωρητική του συγκρότηση. Ο Τζεντίλε, μέσω του «πραγματικού ιδεαλισμού», έθεσε το κράτος (δηλαδή μια τεχνική κατασκευή) ως την απόλυτη έκφραση της ανθρώπινης βούλησης, υποτάσσοντας το άτομο και κάθε αξία στη συλλογική εξουσία. Στο Δόγμα του Φασισμού (1932), που συνέγραψε με τον Μουσολίνι, περιέγραψε το κράτος ως «σύνθεση όλων των αξιών», που ερμηνεύει και ελέγχει τη ζωή του λαού.
Αυτή η κρατολαγνεία, εμπνευσμένη από τον Εγελιανισμό, απέρριπτε τον φυσικό νόμο της φυλετική συνοχής ως συνδετικό κρίκο της κοινωνίας, προσπαθώντας να ενώσει για την πρόοδο του κράτους, λες και απασχολεί κανέναν μια Ιταλία του μεσοπολέμου ή μια Ελλάδα του 2025 που ως κράτος θα άκμαζε αλλά θα την κατοικούσαν… εξωγήινοι. Ο φασισμός δεν περιορίστηκε στην Ιταλία. Στην Ισπανία, ο φαλαγγισμός του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα και του Φρανθίσκο Φράνκο συνδύαζε εθνικισμό και καθολικισμό. Στην Πορτογαλία, το «Νέο Κράτος» του Σαλαζάρ προωθούσε κρατισμό και παραδοσιακές αξίες. Στη Βραζιλία, ο Ιντεγκραλισμός του Πλίνιο Σαλγκάδο εξυμνούσε την κρατική ενότητα. Όλα αυτά τα κινήματα, πρακτικά, στερούνταν της οργανικής βάσης που χαρακτηρίζει τον εθνικοσοσιαλισμό.
Ο Ρομαντισμός είναι το κριτήριο και ο φασισμός η μια σημαντική του απόπειρα πολιτικής πραγμάτωσης. Τα ίδια θα ξαναλέμε ή είσαι το αβαντ γκαρντ μαρξιστικό γκαρσόνι που επέστρεψε;
E όχι και εθνικοσοσιαλιστές. Είπαμε, νεοδημοκράτες με χιτλερικό προσωπείο είστε. Με μεγαλύτερο καρνάβαλο τον Αριστοτέλη Καλέντζη.
Επίσης, αν το δεις λίγο πιο προσκετικά, δεν κάνει ο Α.Π. αυτά που κάνουν οι σερβιτόροι της ΝΔ με την χιτλερική μάσκα. Ούτε ΝΑΙ στον Σαμαρά ψήφισε στον δημοψήφισμα του 2015 (όπως οι περιανδικοί, ο Πλέυρης, ο εστιάτορας κλπ), ούτε το ΝΑΤΟ υποστηρίζει (με πρόσχημα την Ουκρανία), ούτε τους Εβραίους υποστηρίζει (οι περιανδρικοί έχουν δηλώσει "ουδετερότητα" προς το Ισραήλ), ούτε τραβέστο είναι σαν τον Τέλη. Όσο το σκέφτεσαι σε πιάνει απελπισία. Ο μαρξιστής είναι πιο κοντά στον εθνικοσοσιαλισμό από τους καρνάβαλους της Δεξιάς που υποδύονται τους χιτλερικούς.
Επίσης ο μόνος που διαφήμισε βιβλίο μου μέσα εδώ, είσαι εσύ, μάλιστα λέγοντας ότι πωλείται και στο τάδε βιβλιοπωλείο της δείνα κεντρικής συνοικίας των Αθηνών. Ειλικρινά σε ευχαριστώ γι' αυτό. Αλλά εγώ να διαφημίσω βιβλίο μου, αυτό δεν έχει συμβεί, ούτε εδώ, ούτε στον Κρίνο. Μάλλον σου έχω δημιουργήσει εμμονή και μου χρεώνεις ως και πράγματα που κάνεις εσύ (καλά, δεν θα είναι κι η πρώτη φορά, εδώ κάποτε δοκίμασες να σχολιάσεις με τα αρχικά μου ελπίζοντας να με βάλεις να τσακωθώ με τα παιδιά της Λέσχης).
Θα σε συμβούλευα να γίνεις άντρας. Μην το πάρεις σεξουαλικά. Εννοώ να σταματήσεις να συμπεριφέρεσαι σαν νήπιο.
Μπορείς άραγε να προσάψεις σε αυτόν τον α. π. με τον οποίο φαίνεται να έχεις εμμονή, κάποια αντίστοιχη ρουφιανιά; Γιατί, ξέρεις, το να είναι κανείς μαρξιστής, αναρχικός, συντηρητικός, ή όπως εσύ φιλελεύθερος βενιζελικός και μητσοτακικός, δεν είναι ούτε ποινικά κολάσιμο, ούτε από μόνο του δείχνει ανηθικότητα. Ανηθικότητα και ξετσιπωσιά δείχνει το να είναι κανείς ρουφιάνος.
Πάντως, εσύ κατηγορείς κάποιον ότι κάνει εισοδισμό για να διαφημίσει βιβλία του (που δεν ισχύει, αλλά και να ίσχυε, για πάρτη του θα το έκανε, όχι σε διατεταγμένη υπηρεσία από τρίτους), αλλά εσένα σε κατηγορούν ότι κάνεις εισοδισμό για λογαριασμό παράκεντρων που θέλουν να περάσουν λαθραία τη δική τους γραμμή μέσα στο χώρο. Σου λένε ότι δουλεύεις για τη ΝΔ, κι εσύ αντί υπεράσπισης του εαυτού σου, απαντάς "ναι αλλά ο άλλος θέλει να διαφημίσει βιβλία". Στο δικαστήριο μια τέτοια υπεράσπιση, ανώνυμε, σίγουρα δεν θα σε οδηγούσε σε αθώωση.
" Πριν παυτεί πρόλαβε να οργανώσει μια επιτροπή Δωδεκανησιων η οποία ζήτησε από την Ιταλική κυβέρνηση που κατείχε τα πολύπαθα νησιά, την ένωση με την Ελλάδα. Εκείνη την χρονιά έγραψε και το βιβλίο του «ελληνικός πολιτισμός». Σε αυτό το σύντομο αλλά σημαντικό έργο, καταγράφει τις αντιλήψεις του για την υπεροχή του έθνους έναντι του κράτους, περιγράφει με ζωντανά χρώματα την προτεραιότητα του πολιτισμικού έθνους σε σχέση με το φυλετικό και στηλιτεύει την προγονοπληξία και τον λογιοτατισμό, καταλήγοντας σε πρακτικές πολιτιστικές προτάσεις για τον νέο ελληνισμό που πίστευε ότι αναδυόταν."
Αντιρατσιστής πολυφυλετιστής ο Γιάννης Δραγούμης. Αν ο μαύρος υιοθετήσει "πολιτισμό" ποιος τη χεζει την Φυλή έτσι Σταματη; Καμία διαφορά με ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΙΑ κλπ.
Β) Το πολιτιστικό έθνος (γερμανικός και ευρύτερα ευρωπαϊκός Ρομαντισμός, το έθνος δεν είναι άθροισμα ξεχωριστών ατόμων αλλά συλλογικός οργανισμός με κοινή παράδοση, ιστορία, γλώσσα και πεπρωμένο, τα άτομα είναι σαν τα μέλη ενός ενιαίου ζωντανού οργανισμού).
Δεν υπήρξε "φυλετικό έθνος", αυτό που ονομάζεις έτσι εμπεριέχεται αλλά όχι με ψευτοεπιστημονικούς, ορθολογιστικούς και δαρβινιστικούς όρους στην ρομαντική εκδοχή του πολιτιστικού έθνους. Το |φυλετικό έθνος" ως δαρβινιστικό κατάλοιπο αποτέλεσε μια εκμοντερνισμένη εκδοχή του πολιτισικού έθνους, ενάμιση αιώνα μετά.
Ηλίθιε, δεν θα γίνεις πολιτικός επιστήμονας διαβάζοντας Χατζηgogo και ακούγοντας Ιαχές του Πέρι Ντρούτσα.
"To 1904 υπηρέτησε στην Αλεξάνδρεια ερχόμενος σε στενή επαφή και φιλία με τον μεγάλο ποιητή Κωνσταντίνο Καβάφη. Στη συνέχεια, το 1907 ως ανώτατος διπλωματικός υπάλληλος στην Κωνσταντινούπολη, ίδρυσε με την βοήθεια του επιστήθιου φίλου του Αθανασίου Σουλιώτη-Νικολαΐδη την «οργάνωση Κωνσταντινουπόλεως». Η οργάνωση αυτή είχε σαν στόχο να εξοπλίσει τους Έλληνες της Πόλης, και να τους συμφιλιώσει με την οθωμανική διοίκηση, σε μια σχέση ισοτιμίας, με κοινό αντίπαλο τους Σλάβους."
Στην Πόλη το α μέρος του σχδίου πρέβλεπε συμμετοή των χριστιανικών λαών της Οθ. Αυτοκρατορίας σε ένα συσασπισμένο ψηφοδέλτιο εφόσον επικρατούσε η φιλελεύθερη τάση και συμμαχία των εθνικώ κρατών της χριστιανικής βαλκανικής με κοινή επίθεση κατά της Τουρκίας αν επικρατούσαν οι εθνικιστές εντός του κινήματος των Νεότουρκων.
Ο Ίωνας σχεδίασε την προοπτική βαλκανικού πολέμου την οποία εφάρμοσε χωρίς μεθοδικότητα και με πολύ ρίσκο ο Βενιζέλος.
Θες τις κανονικές πηγές; Πρωτογενή αρχεία όχι τι υποθέτει ο ένας και ο άλλος.
Ακόμη και αν διαφωνείς δεν είναι δα και λόγος αυτός να στηθεί εναντίον του ολόκληρη παρακρατική αφήγηση προβοκάτσια. Και στο Γ Ράιχ διαφωνούσαν για το αν θα έπρεπε να συνεχίσουν στο Στάλινγκραντ ή στον Καύκασο τα στρατεύματα. Για το αν θα έπρεπε να επιτεθούν στην Ρωσία ή όχι. Για το αν θα έπρεπε να εξοντωθεί ο στρατός των Άγγλων στην Δουνκέρκη. Δεν βλέπουμε όμως τέτοια πρεμούρα κυπατζίδικης επιθετικότητας. Ανώνυμη αδερφούλα....
Έτσι εισήλθε στις δυτικές κοινωνίες ο φεμινισμός (το πρώτο από τα κινήματα του δικαιωματισμού), με αποτέλεσμα ο σημερινός έκπτωτος δυτικός άνθρωπος να αναζητεί την χαμένη του ταυτότητα.
Το μεγαλύτερο ηθικό δίδαγμα του φεμινισμού είναι ότι αποδεικνύει γιατί το Φίδι πλησίασε την Εύα και όχι τον Αδάμ.
Στους δυτικούς συγκαταλέγεις την λλάδα, την ανατολική Ευρώπη κλπ; Ποια τα όρια της Δύσης;
Φυσικά, βλέπουμε ότι, παρόλα αυτά, στον κινηματογράφο για παράδειγμα, οι δικτάτορες δεν λογόκριναν (ίσως και γιατί δεν μπορούσαν) όλη αυτή την ξενόφερτη εισβολή, ταινίες όπως π.χ. Μαριχουάνα Στοπ, η Θεία μου η Χίπισσα, Οι Θαλασσιές οι Χάντρες σηματοδούν μια αλλαγή στον τρόπο ζωής προς το πιο μοντέρνο, αλλά όπως και αν έχει η επιρροή τους στην καθημερινότητα δεν ήταν τόσο καταλυτική, όσο υπήρξε αργότερα στην μεταπολίτευση.
Το πρώην ανατολικό μπλοκ δεν το συμπεριλαμβάνω για ευνόητους λόγους.
Ίσως όμως σήμερα τελικά να είναι αυτός ο λόγος που οι πρώην ανατολικοί παραμένουν πολύ περισσότερο παραδοσιοκράτες και δεν αντιμετωπίζουν δημογραφικό πρόβλημα σε σχέση με τους δυτικούς, οι οποίοι δεν έκαναν σωστή ανάγνωση του κινδύνου, ενώ την ίδια στιγμή οι του πρώην ανατολικού μπλοκ παρέμειναν προστατευμένοι από αυτή την επιρροή του νέου τύπου φιλελευθερισμού, λόγω κομμουνισμού (ο οποίος μετα σημερινά δεδομένα θα μπορούσε να αξιολογηθεί τελικά ως εθνομπολσεβικισμός; Τι πιστεύετε;).
Ακόμη και χώρες που έχουν μπει στην Ευρωπαίκή Ένωση, ποτέ δεν είδαμε πορτοκαλί επαναστάσεις στις χώρες αυτές, και πληρώνουν μάλιστα και πρόστιμα προκειμένου να διατηρήσουν την φυλετική τους καθαρότητα ώστε να μην αφήσουν τους μετανάστες να αλλοιώσουν την πληθυσμιακή σύσταση των κοινωνιών τους.
Εξαίρεση αποτελεί η Ουκρανία, στην οποία ο Ζελένσκι με την βοήθεια των εθνικοσοσιαλιστών προσπαθούν να μετατρέψουν την χώρα σε δυτικό προτεκτοράτο αυτού του νέου τύπου φιλελευθερισμού. Είναι πραγματικά περίεργο, διότι οι απόγονοι του Μπαντέρα θα έπρεπε να κανονικά να έχουν κρεμάσει ανάποδα τον Ζελένσκι, όχι να τον βοηθούν αποφασιστικά.
" με τους δυτικούς, οι οποίοι δεν έκαναν σωστή ανάγνωση του κινδύνου"
Ποια σωστή ανάγνωση να κάνουν φίλε; Είναι καταστατική συνθήκη του δυτικού φιλελευθερισμού το παγκόσμιο ατομικιστικό κράτος. Πρωταρχικός στόχος του φιλελελεύθερου Διαφωτισμού, ασχέτως γεωγραφίας.
"(ο οποίος μετα σημερινά δεδομένα θα μπορούσε να αξιολογηθεί τελικά ως εθνομπολσεβικισμός;"
Δεν μπορεί να αξιλογηθεί ως εθνικομπολσεβικισμός ο Όρμπαν και η πολωνική Δεξιά. Καμία σχέση. Οι μαρξιστές την γράφουν αυτή την βλακεία.
Και τι προβλέπει ο φιλελευθερισμός για την ατομική ιδιοκτησία; Φαντάζομαι ότι εφόσον προτάσσει το άτομο πάνω από το έθνος, προβλέπει και την ατομική ιδιοκτησία, ως καταστατική συνθήκη ή όχι;
Το καταλαβαίνω ότι μέσω των ανοιχτών συνόρων, τα μεγάλα corporations διεισδύουν σε όλες τις χώρες μιας οικονομικής ένωσης και, όντας ανταγωνιστικότεροι των εγχώριων παραγωγών, οι τελευταίοι αναγκάζονται είτε να κλείσουν, είτε κάνουν επιθετικές εξαγορές αυτών, ή, προκειμένουν να διεισδύσουν σε μία χώρα διαμορφώνουν ανάλογα και την κουλτούρα και την μόδα των κοινωνιών αυτών (π.χ. ένα πολύ απλοϊκό παράδειγμα θα πω, τα all star παπούτσια).
Ο φιλελευθερισμός όμως, ένωσε την Γερμανία, τα κρατίδια της οποίας ήταν αρχικώς βασίλεια, και η Γερμανία ήταν αρχικά μια χαλαρή οικονομική ένωση, προς δυσμένεια της Βαυαρίας, που δεν ήθελε να ηγεμονεύεται από τους Πρώσους, οι οποίοι μεταξύ τους είχαν μίσος λόγω τριακονταετούς πολέμου.
Όταν επομένως μιλάς για παλιά Γερμανία, για ποια παλιά Γερμανία μιλάς, αφού η Γερμανία ήταν διάσπαρτα βασίλεια και ενώθηκαν έπειτα (καλλιεργήθηκε το έδαφος τότε) από τις επαναστάσεις που έμειναν στην ιστορία ως 'η Άνοιξη των λαών' και στις οποίες επαναστάσεις πρωτοεμφανίστηκαν αυτές οι ιδέες του φιλελευθερισμού, του εθνικισμού και του σοσιαλισμού, ώστε κάποιες δεκαετίες αργότερα να δημιουργηθεί η ένωση των γερμανικών ομοσπονδιών, με πρώτο καγκελάριο τον Όττο Φον Μπίσμαρκ.
Αυτές οι τρεις ιδεολογίες λειτούργησαν συνεργατικά ως προς την κατάργηση των βασιλείων παντού στην Ευρώπη, καθόλη την διάρκεια της νεώτερης ιστορίας, αν το παρατηρήσεις.
(Ακόμη και στην Ελλάδα, η κυβέρνηση των Σ/χων κατήργησε την βασιλεία, όχι κάποιος σοσιαλιστής.)
Μάλιστα επειδή οι Βρυξέλλες αποτέλεσαν το κέντρο αυτών των επαναστάσεων, γι' αυτόν τον λόγο οι Βρυξέλλες είναι η πρωτεύουσα της Ευρώπης σήμερα.
Αυτά που ενώνουν τους Γερμανούς ως έθνος είναι μόνο η συλλογική ευθύνη της ήττας στους δύο παγκοσμίους πολέμους, έκτοτε οι Γερμανοί λειτούργησαν ως έθνος. Και δεν είναι τυχαίο που ο Χίτλερ ξεκίνησε από την Βαυαρία το κίνημά του, διότι αν το ξεκινούσε από τον βορρά, οι Βαυαροί ίσως δεν συμμετείχαν σε όλο αυτό.
Το να νιώθουν 'ντροπή' (να πω μια απλοϊκή φράση) επομένως για αυτούς τους πολέμους οι Γερμανοί, αυτό είναι αυτό τους ενώνει ως έθνος, διαφορετικά τα δύο μεγαλύτερα κρατίδια, οι Πρώσοι και οι Βαυαροί λειτουργούσαν τελείως διαφορετικά πριν την γερμανική ένωση, και είχαν άλλους στόχους και άλλες επιδιώξεις.
Επομένως, με το πρόσχημα του ελεύθερου εμπορίου (φαντάζομαι ότι και αυτό είναι στις καταστατικές συνθήκες του φιλελευθερισμού), ξηλώθηκαν όλα τα βασίλεια της κεντρικής Ευρώπης και δημιουργήθηκε η ενωμένη Γερμανία.
Σε ό,τι αφορά την Βρετανία, υπό την δική μου οπτική, επειδή ο καπιταλισμός είναι και πολιτισμικός ιμπεριαλισμός (φαντάζομαι συμφωνείς σε αυτό), για ποιον λόγο ο καπιταλισμός να μην είναι ο αγγλοσαξωνικός εθνικισμός; Αφού ο καπιταλισμός είναι στην ουσία το αγγλοσαξωνικό modus vivendi.
Ακόμη και οι πλατφόρμες της παγκοσμιοποίσης σήμερα (facebook, twitter, instagram) ο τρόπος λειτουργίας τους είναι απολύτως στα αγγλοσαξωνικά πρότυπα.
Η διαφορά είναι ότι οι αγγλοσάξωνες ανακαλύπτουν πόσο τραγικά αποτυχημένος τελικά είναι ο εθνικισμός τους, ο καπιταλισμός, αλλά δεν θέλουν να το παραδεχτούν.
Αν αμφισβητήσεις την λέσχη κακό του κεφαλιού σου.
Διάβασε Τα Στοιχεία της Πολιτικής Τέχνης του Άνταμ Μύλλερ στο οποίο απαντά από την εθνικιστική σκοπιά στους φιλελεύθερους διαφωτιστές που οραματίστηκαν το παγκόσμιο κράτος.
"Και τι προβλέπει ο φιλελευθερισμός για την ατομική ιδιοκτησία; Φαντάζομαι ότι εφόσον προτάσσει το άτομο πάνω από το έθνος, προβλέπει και την ατομική ιδιοκτησία, ως καταστατική συνθήκη ή όχι;"
Ακριβώς αλλά φαντάζει παράδοξο να μην το ξέρεις εφόσον γράφεις όλα τα υπόλοιπα. Είναι στην ΑΒ αυτό.
"Ο φιλελευθερισμός όμως, ένωσε την Γερμανία, τα κρατίδια της οποίας ήταν αρχικώς βασίλεια, και η Γερμανία ήταν αρχικά μια χαλαρή οικονομική ένωση, προς δυσμένεια της Βαυαρίας, που δεν ήθελε να ηγεμονεύεται από τους Πρώσους, οι οποίοι μεταξύ τους είχαν μίσος λόγω τριακονταετούς πολέμου."
Κάνεις λάθος. Ο φιλελευθερισμός θέλησε να ενώσει την Γερμανία με τον δικό του τρόπο. Ο συντηρητισμός θέλησε να ενώσει την Γερμανία με έναν άλλο, δικό του, τρόπο. Τελικά τα κατάφερε κατά 70% ο συντηρητισμός και ενσωματώθηκε ένα 30% των φιλλεύθερων στοιχείων προκειμένου να χωρέσει η εξέλιξ της τεχνικής και εμπορικής κυρίως προόδου στα θεμέλια του νέου κράτους.
"Όταν επομένως μιλάς για παλιά Γερμανία, για ποια παλιά Γερμανία μιλάς, αφού η Γερμανία ήταν διάσπαρτα βασίλεια και ενώθηκαν έπειτα (καλλιεργήθηκε το έδαφος τότε) από τις επαναστάσεις που έμειναν στην ιστορία ως 'η Άνοιξη των λαών' και στις οποίες επαναστάσεις πρωτοεμφανίστηκαν αυτές οι ιδέες του φιλελευθερισμού, του εθνικισμού και του σοσιαλισμού, ώστε κάποιες δεκαετίες αργότερα να δημιουργηθεί η ένωση των γερμανικών ομοσπονδιών, με πρώτο καγκελάριο τον Όττο Φον Μπίσμαρκ.
Αυτές οι τρεις ιδεολογίες λειτούργησαν συνεργατικά ως προς την κατάργηση των βασιλείων παντού στην Ευρώπη, καθόλη την διάρκεια της νεώτερης ιστορίας, αν το παρατηρήσεις."
Στην Γερμανία όχι ακριβώς. Και σε άλλες χώρες επίσης. Ρωσία πχ. Ο εθνικισμός είχε ρομαντικές και συντηρητικές καταβολές. Ήταν οργανικός. Ακόμη και στην Ελλάδα από την δεκαετία του 1850 μέχρι την μικρασιατική καταστροφή υπήρχε ισχυρή τέτοια τάση.
"Αυτά που ενώνουν τους Γερμανούς ως έθνος είναι μόνο η συλλογική ευθύνη της ήττας στους δύο παγκοσμίους πολέμους, έκτοτε οι Γερμανοί λειτούργησαν ως έθνος. Και δεν είναι τυχαίο που ο Χίτλερ ξεκίνησε από την Βαυαρία το κίνημά του, διότι αν το ξεκινούσε από τον βορρά, οι Βαυαροί ίσως δεν συμμετείχαν σε όλο αυτό."
Αυτά είναι γελοιότητες. Οι Γερμανοί ήταν ανέκαθεν (από τον μεσαίωνα και μετά) έθνος με συνείδηση. Η απαρχή της νεωτερικής τους εθνικής συνείδησης και ενότηας ήταν η ναπολεόντειοι πόλεμοι και η ανάπτυξη του ρομαντικού κινήματος. Αυτό τους ένωσε. Η ντροπή της ήττας από τους Γάλλους. Καμία ενοχή ήττας. Σήμερα έχουν εκφυλιστεί σε βαθμό που να νιώθουν ενοχές επειδή προσπάθησαν σε δύο παγκόσμιους να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους αλά και να σώσουν την ανθρωπότητα από το κτήος του εβραϊκού φιλελευθερισμού.
Μιλώντας για βρετανικό εθνικισμό είναι σαν να λέμε ότι στα ελληνιστικά χρόνια οι αυτόχθονες κάτοικοι της Μακεδονίας, πρώτου βασιλείου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν τους άρεσε η κατάληξη της παγκομιοποιημένης κοινωνίας που δημιούργησε ο επεκτατισμός του Αλέξανδρου, σε μια υποθετική περίπτωση μιλώντας βέβαια.
Το αντίστοιχο του σημερινού βρετανικού εθνικισμού θα ήταν κάτι τέτοιο.
Ο οποίος Μπενάκης εκτός από προπάππος του Σαμαρά ήταν και δισέγγονος των δολοφόνων του Καποδίστρια, Μαυρομιχαλαίων.
Δεν το ξέρει δυστυχώς πολύς κόσμος αυτό.
Ούτε ο Κορδάτος, ούτε ο μεγάλος μαρξιστής διανοούμενος (και ΓΓ του ΚΚΕ) τη δεκαετία του 1920 Σεραφείμ Μάξιμος, βρίζει αυτό καθαυτό το κίνημα.
Ο Μάξιμος το αναλύει έτσι:
"Τονίζοντας πως η σύγκρουση βενιζελισμού-αντιβενιζελισμού, «αν και έγινε για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ήτανε σύγκρουση εσωτερική» και γι’ αυτό πήρε τη μορφή εμφυλίου πολέμου, ο Μάξιμος προβάλλει ένα σχήμα στρεβλής ταξικής εκπροσώπησης των λαϊκών μαζών από το αντιβενιζελικό μπλοκ: «Η σύγκρουση δυο αστικών μερίδων εξελίχθηκε σε σύγκρουση τάξεων, κατά την οποία τα κοινωνικώς καταπιεζόμενα στρώματα σηκώσανε την αντιβενιζελική σημαία ως σύμβολο αγώνος κατά του κεφαλαίου. Αυτό εξηγεί γιατί ο αντιβενιζελισμός εμφανίσθηκε πολλές φορές με αντικαπιταλιστικά αισθήματα, ενώ, από πολιτική καταγωγή και κοινωνική προέλευση των μελών του, ήτανε και παρέμεινε συντηρητικός, αντιδραστικός, στείρος, αντιμέτωπος σε κάθε πρόοδο και σε κάθε μεταβολή» (σ.14)."
Διακρίνει δηλαδή τον αντικαπιταλισμό στο ίδιο το κίνημα, αλλά ορθά λέει ότι λόγω των όποιων οργανωτικών αδυναμιών του (λογικών για εκείνη την πρώιμη εποχή) καναλιζαρίστηκε από Γουναρήδες και λοιπούς αντιδραστικούς.
...αλλά ούτε καν ο Τάσος ο Κωστόπουλος του Ιού δεν το βρίζει, αντίθετα το χαρακτηρίζει ως ένα κίνημα "δεξιού αντιιμπεριαλισμού" και λόγω της αντιπολεμικής φύσης του κινήματος αυτού το διαχωρίζει από τα υπόλοιπα πρωτοφασιστικά:
https://www.inred.gr/noembriana-2016-i-proti-maxi-tis-athinas/
Ίσα-ίσα, η κομμουνιστική αριστερά είναι εκείνο το κομμάτι του πολιτικο-ιδεολογικού φάσματος που, τουλάχιστον, δεν πάσχει από τον καρκίνο της βενιζελολαγνείας, από τον οποίο πάσχουν οι πάντες υπόλοιποι, από τον ΣΥΡΙΖΑ ως τους χιτλερομητσοτακικούς τύπου (μαλ)ακήρατου.
Όχι. Δεν παραδέχτηκε ποτέ ο Μπενάκης ότι θα έπαιρνε πρωτοβουλία να σκοτώσει τον Δραγούμη. Ο Γύπαρης το είπε πολλά χρόνια μετά ως αντιπερισπασμό για άλλη υπόθεση. Δεν βρέθηκαν ποτέ τα απαραίτητα στοιχεία για να είμαστε εντελώς σίγουροι ή για να αξιολογήσουμε την δολοφονία ως αποκλεστική πράξη οικογενειακής αντεκδίκησης.
Όσο για τα βιβλία, αυτός στον οποίο απευθύνεσαι δεν τα διαφημίζει στα σχόλια της Λέσχης όταν κυκλοφορούν. Σε αντίθεση με την Τέλα που κάθε λίγο και λιγάκι διαφημίζει την πραμάτεια του παντού μπας και την αγοράσει κάνας καημένος. Μην κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια.
1) τριγυρίζεις τα σάιτ του χώρου και γράφεις σχόλια υπέρ ΝΑΤΟ, Ουκρανίας, Βενιζέλου, Καλέντζη, ΠΑΝΤΑ ΑΝΩΝΥΜΑ.
2) όσες φορές επιλέγεις να γράψεις με όνομα, προβοκάρεις χρησιμοποιώντας το όνομα κάποιου άλλου για να προκαλέσεις σύγχυση στο χώρο.
Στην καλύτερη περίπτωση ένα άεργο στραβάδι που παίρνει 0,60 € ανά ανάρτηση για να βρωμίζει τον τόπο. Στη χειρότερη είσαι ένα καμμένο πρεζάκι που το κάνεις αυτό τζάμπα γιατί είναι η πρέζα σου και σε ταΐζει ο μπαμπάς για να περνάς ώρες μπροστά στον υπολογιστή.
Όσο είναι αυτό "αγώνας για την ιδέα του Ε/Σ", άλλο τόσο είναι ατόφιο αρσενικό ο Γρηγόρης ο Βαλλιανάτος.
Και ο Ανδρέας Παπανδρέου δραγουμικός δήλωνε αλλά βρισκόταν σε αντίθετο πολιτικό στρατόπεδο. Ενας συγγραφέας μπορεί να επηρεάζει πολλούς πέρα από τους ομοϊδεάτες του.
https://www.kathimerini.gr/culture/561120259/ion-dragoymis-o-ataxinomitos/
Κύριοι της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. αν μπορείτε να αντιμετωπίσετε τους κομμουνιστές ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Παρακολουθώντας αμέτοχοι την κομμουνιστική συμμορία του Α.Π. να κάνει εισοδισμό στον χώρο Ξ Ε Κ Ω Λ Ι ΑΖ Ο Ν Τ Α Σ τον αρχηγό της Ιαχής, ικανοποιείτε το κατώτερο ένστικτο του ανταγωνισμού και αφήνετε τον χώρο εκτεθειμένο.
Αν, όμως, οι μαρξιστές χτυπούν με τον σχολιασμό τους την Ιαχή, εσένα (πάντως συνήθως σε σώζουν οι γνωριμίες σου στο indymedia και στο παρακράτος), άλλους περιανδρικούς, εστιατόρια της Νέας Δημοκρατίας και τα συναφή, δεν βλέπω κανέναν λόγο να παρέμβουμε.
Ας μην έχεις την ψευδαίσθηση ότι λογαριάζουμε για συναγωνιστές όλους εσάς τους υπανθρώπους της άκρας Δεξιάς. Η μόνη σχέση που έχετε με τον εθνικισμό και τον Ε/Σ είναι αυτή των καρναβαλιστών οι οποίοι μπορεί να φορούν στολές του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.
Στην τελική αν τα πρόσωπα για τα οποία κάνεις λόγο δεν μπορούν να αποφύγουν τον εξευτελισμό από μαρξιστές δεν έχουν παρά να αφήσουν την προβοκάτσια για τους μεγάλους άντρες του ελληνικού εθνικιστικού κινήματος και να ζητήσουν από την τοπική της Νέας Δημοκρατίας στην οποία είναι μέλη (με τους αρχηγούς τους πρώτους) ένα νέο μενού με σπεσιαλιτέ τον μαρξισμό.
Μην παίρνεις και όρκο. Μπορεί να μην είναι τυπικά μέλη αποτελούν όμως αφανή της βραχίωνα. Όπως είχε γράψει στο ιστολόγιό μας γνωστό "αρχαίο" άτομο της ΧΑ, ο ξανθός και ο αδερφός του είχαν κάποιες σχέσεις με την ΝΔ που δεν είναι να τις περνάμε στο ντούκου (οι ίδιοι το έλεγαν στα γραφεία). Επίσης, άτομα που αποχώρησαν από την ΧΑ (με ιστορία) βρήκαν μια χαρά καταφύγιο στην ΝΔ. Άλλοι στην ΝΔ του Σαμαρά άλλοι στην ΝΔ του Μητσοτάκη (όχι στην ΝΔ του Καραμανλή, εκεί όντως τρώνε πόρτα). Να μην επαναλαμβάνουμε ονόματα τώρα. Δεν έχει νόημα. τα έχουμε γράψει στο παρελθόν.
Θυμόμαστε, επίσης. τι συνέβη την εποχή της χρυσαυγιάδας και τι έλεγαν στα τηλέφωνα οι διάφοροι εστιάτορες. Υπάρχουν στο youtube τα αρχεία.
Θυμόμαστε την στάση των γκαρσονιών στο δημοψήφισμα του 2015. Αν βγουν να πουν ευθέως ότι είναι Νέα Δημοκρατία θα πέσει το πρσωπείο. Για να μοχλεύουν τον εθνικιστικό χώρο πρέπει να φοράνε την μάσκα του εθνικοσοσιαλισμού και να λένε ότι πιο ακραίο και φαινομενικά απίστευτο (αν τα λέγαμε εμείς θα ήμασταν τώρα σε δίκη). Και μέσα από το προσωπείο θα περνάνε την γραμμή της δεξιάς, δυτικοεβραϊκής προβοκάτσιας.
Προφανώς και η μόνη σχέση του Φώτη, του ξανθού και των λοιπών γκαρσονιών με τον εθνικοσιαλισμό είναι η μάσκα. Το προσωπείο. Είναι ντροπή να τους αποδίδεις αυτό τον προσδιορισμό.
Επίσης, το Ντρούτσα το χρησμιοποιούσε ως Αρβανίτης. Ψευδώνυμο με γενεαλογικό υπόβαθρο. Ενδεχομένως να είχε επηρεαστεί την εποχή που η ΧΑ ήταν φιλοκροατικο-αλβανικό εστιατόριο, μέχρι το 1989-90. Έκτοτε δεν ήταν ποτέ Αλβανόφιλος. Το αντίθετο.
Δεν είναι αυτά τα μειονεκτήματά του. Μην του φορτώνετε αρνητικά στοιχεία που δεν είχε ποτέ. Και καλλιεργημένο παιδί ήταν για τα δεδομένα ενός γυμναστή της εποχής εκείνης, έμπαινε και σε τσακωμούς υπό προϋποθέσεις, καλή πένα είχε.
Τα αρνητικά του ήταν συγκεκριμένα. Ανικανότητα σοβαρής πολιτικής ανάλυσης, ανικανότητα να υπηρετήσει την ιδέα συνολικά και πέρα από τον μικρόκοσμο της ΧΑ (ακόμη και όταν αποχώρησε ποτέ δεν οργάνωσε κάτι ξεκάθαρα δικό του, με το συναίσθημα της ρεβάνς προς τον Μιχαλολιάκο έζησε και στις δικές του κινήσεις έβγαζε μπροστά κάθε καρνάβαλο), όχι ισχυρό θεωρητικό υπόβαθρο ενώ είχε χτίσει την φήμη του θεωρητικού (το πρώτο μόνο του δεν θα ήταν μεγάλο πρόβημα σε συνδυασμό με το δεύτερο γίνεται τοξικό), η γνωστή εγωμανία των στελεχών του χώρου που αγγίζει τα όρια της προβληματικής αντίληψης των πραγμάτων και βάζει τις προσωπικές διαφορές πάνω από τον χώρο και την ιδέα, τα δεξιά πολιτικά κατάλοιπα (ακούστε τα αποσπάσματα των τηλεφωνικών συνομιλιών της εποχή των διώξεων της ΧΑ).
Αν δεν τον προυσίαζαν κάποιοι ντε και καλά ως σημείο αναφοράς και ως καθοδηγητή, δεν θα προκαλούσε κανένα πρόβλημα. Μάλλον τα περισσότερα στοιχεία του θα ήταν θετικά. Εφόσον, όμως, κάποιοι κάνουν δεξιά, κυπατζίδικη προπαγάνδα με εθνικοσοσιαλιστικό προσωπείο έχοντας την φωτογραφία του στο φόντο, μπαίνει για τα καλά στο κάδρο των ευθυνών. Και μόνο που διαλέγεται με τέτοια άτομα δείχνει πολλά για εκείνον. Ενώκαι η δήθεν ελιτίστικη απόσταση του τύπου "δεν ασχολούμαι, είμαι υπεράνω" δεν τον απαλλάσει ευθυνών όταν έχουμε να κάνουμε με τόσο σοβαρά φαινόμενα νεοδημοκρατικού κυπατζίδικου δάκτυλου αποδόμησης των αξιών του ελληνικού εθνικισμού (ακόμη και αν κάποιοι μπροστινοί το κάνουν λόγω βλακείας, το αφήγημα έχει διαμορφωθεί από σκοτεινά κέντρα). Είναι συνυπεύθυνος.
Πανηγύρισε την προβοκατόρικη μαφιόζικη κίνηση της Νέας Δημοκρατίας, αδυνατώντας να αντιληφθεί ότι αυτό έστελνε συνολικά τον εθνικιστικό χώρο στην ανυπαρξία ή αδιαφόρησε για τον χώρο πανηγυρίζοντας χαιρέκακα το κακό του εσωτερικού του αντιπάλου από το πιο εβραιόδουλο κόμμα της ιστορίας.
Χαρακτήρισε ξεφτίλα την ενσωμάτωση αριστερών στην ΧΑ. Άραγε ήταν ξεφτίλα και η ενσωμάτωση του Μουσολίνι στον εθνικιστικό χώρο; Επειδή η πολιτική του μόρφωση δεν φτάνει μέχρι αυτή την σκέψη, ας αναλογιστούμε πού θα βρει ένα εθνικιστικό κόμμα ψηφοφόρους όταν ανεβαίνει εκλογικά. Ο εθνικιστικός χώρος δεν έχει αρκετούς. Πρέπει να πάρει από την Δεξιά τους συντηρητικούς και από την Αριστερά όσους μπορέσει. Γιατί ξεφτίλα και γιατί ξεφτίλα μόνο οι αριστερές προσχωρήσεις;
Αυτά τα σχόλια ότι τους έχει στημένους ωραία ο Σαμαράς και ο Δένδιας πώς σου φάνηκαν; Εθνικοσοσιαλιστικά;
Το ύφος και το χ΄ρβμα της φωνής σου κάνει για αυτό ενός συγκροτημένου εθνικοσοσιαλιστή ή για εκείνο ενός τύπου που συζητά στην καφετέρια της γειτονιάς; Αριστερό δεν το λες αυτό. Δεξιό;
Και άλλα που δεν θυμόμαστε και βαριόμαστε να ακύσουμε ξανά τις συνομιλίες. Άκουσέ τις εσύ Αριστοτέλα και έλα για νέες ερωτήσεις όταν φύγει ο Αλβανός από την κρεβατοκάμαρά σου.
Κυρα-Λένη
Λιάκουρας Κάσιντι
Γερο-Σιακαβάρας
Πέρι Ντρούτσα
Γκέκας
Χατζη-GoGo
Εστιάτορας
Ζαφ
Μποβιάτσος
Καρράς
Μαμούτος
Flammentrupp
Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Όσο για τους υπόλοιπους, ας πάνε στον Άδωνι για καφέ... ☕
Πώς;
Με το να εκδώσει το 1939 γραμμή, ως γραμματέας της Γ' Διεθνούς, ότι ο Β' π.π. είναι πόλεμος άδικος από όλες τις πλευρές, και όλα τα ΚΚ πρέπει να αντιστέκονται στον πόλεμο.
Που ήταν εντολή στα πολυπληθή ΚΚ των δυτικών φιλελεύθερων χωρών να υπονομεύσουν την πολεμική προσπάθεια των χωρών τους. Και πρακτικά δεν είχε καμία επιρροή στα ΚΚ Γερμανίας και Ιταλίας, γιατί αυτά είχαν ήδη εξαρθρωθεί από τις διώξεις. Οπότε το "αντιπολεμικό σαμποτάζ" στο οποίο καλούσε τους κομμουνιστές, ήταν αντικειμενικά μια βοήθεια προς την πολεμική μηχανή του Γ' Ράιχ.
Εσύ, χαχανούλη, τι έκανες για να βοηθήσεις τη νίκη του Ε/Σ; Τίποτα. Οπότε δεν μπορείς να ειρωνεύεσαι έναν Δημητρόφ, που έκανε περισσότερα.
https://xrisiavgi.com/2026/08/28/13/172403/
https://xrisiavgi.com/2026/08/31/20/172489/
https://www.youtube.com/watch?v=UhvpFG01GrY
Η κομμουνιστική ΟΣΕ έστειλε κλιμάκιο να μοιράσει ενημερωτικά φυλλάδια στην Σιβιτανίδειο Σχολή. Πρόεδρος του δεκαπενταμελούς της Σχολής ήταν ο Άρης ο "Έλβις". White power ροκαμπιλάς, αυτόνομος, πολύ φίλος μου, έχω γράψει για αυτόν στο "Κάποτε στην Αθήνα". Όταν είδε τους ΟΣΕτζήδες πήγαν να αρπαχτούν. Έφυγε για τα γραφεία της ΧΑ προκειμένου να ζητήσει φυλλάδια για να τα μοιράσει δίπλα τους και να τους την σπάσει. Οι δυο ΧΑτες που ήταν στα γραφεία πήγαν μαζί του. Μόλις τους είδαν οι ΟΣΕτζήδες αποχώρησαν. Τα φυλλάδια της ΧΑ μοιράστηκαν κανονικά.
Ακολούθησαν αφισοκολλήσεις και τα γνωστά των αντιφασιστών. Επίσης, τοποθετήθηκε βόμβα στα γραφεία της ΧΑ. Μετά απ΄αυτό ο ιδιοκτήτης του χώρου των γραφείων αποφάσισε να μαζευτεί και τα έκλεισε.
Συμπτωματικά, την αλήστου μνήμης εποχή εκείνη, υπαρχηγός της Χ.Α. δεν ήταν άλλος από τον γνωστό και μη εξαιρετέο χειμερινό κολυμβητή του γλυκού νερού, Πέρι Ντρούτσα. Ο δε μετέπειτα τρανός κυβερνητικός αξιωματούχος Θανασάκης Σιακαβάρας, είχε πλειστάκις θεαθεί να παρίσταται σε μαζικές διαδηλώσεις που τελούσαν υπό τη σκιώδη αιγίδα της. Αλλά ποιος στις μέρες μας κατέχει τη γενναιότητα να ανασύρει από το ενδελεχώς κλειδαμπαρωμένο χρονοντούλαπο των αναμνήσεων δυσπρόσιτες πληροφορίες που φέρνουν στο φως άβολες αλήθειες;
- Peter Hacks (έφυγε σαν σήμερα το 2003)
Ένας sui generis στοχαστής που είχε έρθει πολλές φορές σε ρήξη με τη μαρξιστική ορθοδοξία στη DDR καθώς επέμενε να διακρίνει - ορθά - την περίοδο της απολυταρχίας (16ος-18ος αιώνας) από αυτή της "φεουδαρχίας" (societas civilis πριν τον 16ο αιώνα), και να μην τις ταυτίζει όπως ήταν κοινός τόπος στη DDR.
Μαζί με τον Losurdo (σε άρθρο που είχε δημοσιεύσει η Λέσχη πριν τρία χρόνια) είχαν καταδείξει τις αγγλικές-μπερκιανές ρίζες του ηπειρωτικού (γερμανικού κυρίως) συντηρητισμού.
Ένας πρώιμος εθνικιστής ροκάς, δηλαδή, είναι ο ρομαντικός.
Έχει τη μοναδικότητα να ανταποκρίνεται ιστορικά αφενός στη φιχτεανή έννοια του έθνους-πολιτισμού (Kulturnation) όπου όλες οι κοινότητες που το απαρτίζουν θεωρούνται από αιώνες οργανικά κομμάτια του περσικού πολιτισμού, και ο περσικός αυτός εθνικισμός (όχι μόνο του σημερινού καθεστώτος αλλά γενικά της ιρανικής κρατικής οντότητας τους τελευταίους αιώνες) δεν έχει πολιτικά (civic) ή βιολογικά χαρακτηριστικά, και αφετέρου, το σημερινό σύστημα τυγχάνει προϊόν μιας "συντηρητικής επανάστασης", αυτής του 1979, αντι-δυτικής, αντι-ανατολικής και βασιζόμενης στη θρησκευτική σιιτική παράδοση, και οι πυλώνες διακυβέρνησής του (το σύστημα της Κηδεμονίας του λόγιου-ηγέτη) προσομοιάζουν σε ορισμένες πτυχές της πλατωνικής πολιτείας, την οποία μελετούσε ο Χομεϊνί.
Χωρίς βεβαίως να παραβλέπονται οι επιρροές από τα φιλελεύθερο γαλλικό σύστημα στον ιρανικό κοινοβουλευτισμό, καθώς και ο οικονομικός νεοφιλελευθερισμός που κυριάρχησε από την εποχή Ραφσαντζανί, ούτε να ισχυρίζεται κανείς ότι είναι τέλειο το σύστημα αυτό - ούτε φυσικά να επιζητά κανείς την επικράτηση είτε ισλαμικού συστήματος είτε κάποιου χριστιανικού αντιγράφου του σε χώρες της Δύσης εν έτει 2026), μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι πολλά από τα συστατικά του στοιχεία είναι πνευματικά κοντά στις θεμελιώδεις αξίες του ριζοσπαστικού συντηρητισμού/παραδοσιοκρατίας;
Ο Φίχτε θεωρούσε όλες τις κοινότητες με γερμανική καταγωγή οργανικά μέλη του γερμανικού έθνους. Όχι όποια κοινότητα βρισκόταν εκεί γύρω.
Επίσης, θεωρούσε ότι οι Γερμανοί δικαιούνταν μια εθνική προτεραιότητα σε σχέση με άλλου λαούς στην νεωτερικότητα.
Τέλος, οι Κούρδοι δεν είναι και τόσο ενταγμένοι στην εθνική κοινότητα ούτε μιλούν την ίδια γλώσσα.
Το ριζοσπαστικό Ισλάμ είναι υπόθεση της ανατολής. Μην το μπλέκεις με τις ιδεολογίες της Ευρώπης. Σίγουρα θα βρεις παραδοσιοκρατικά και συντηρητικά γνωρίσματα αντίστοιχα με τα της Ευρώπης. Θα βρεις όμως και πολλές διαφορές.
Εμάς μας ενδιαφέρε ότι το Ιράν ορθώνει μια εθνική αντίσταση στον διεθνή εβραϊσμό και τις ΗΠΑ. Αυτό το κάνει αυτομάτω αγαπητό σε εμάς. Δεν χρειάζεται περαιτέρω αναζήτηση υποτιθέμενων ομοιοτήτων κλπ με εμάς. Είναι λανθάνον διεθνισμός και αυτός.
Μας αρκεί ότι είναι στην σωστή πλευρά της ιστορίας. Περισσεύουν οι αναζητήσεις ταυτίσεων που δεν υπάρχουν. .
Το ριζοσπαστικό Ισλάμ είναι υπόθεση της Ανατολής και δεν το διεκδικεί κανείς για χάρη της Ευρώπης. Αλλά είναι και υπόθεση γεννημένη στη νεωτερικότητα. Η πατρίδα του στον χώρο είναι η Ανατολή, η πατρίδα του στον χρόνο η νεωτερικότητα. Ως εκ τούτου οι σημαντικότεροι θεμελιωτές της ιδεολογίας της Ιρανικής Επανάστασης (όπως Ahmad Fardid και Jalal Ale-Ahmad) μελετούσαν Χάιντεγκερ και η κριτική τους στον υλισμό Δύσης και Ανατολής προσομοιάζει σε πολλά (προφανώς όχι σε όλα, ούτε ισχυρίζεται κανείς ότι αυτό είναι δυνατό) τις ιδέες των Γερμανών συντηρητικών επαναστατών του Μεσοπολέμου. Φυσικά και οι πιο φιλελεύθερες πτυχές του πολιτεύματος είναι κι αυτές επηρεασμένες από τη Δύση (το ιρανικό σύνταγμα άλλωστε είναι βασισμένο εν πολλοίς στο γαλλικό).
Εντάξει αλλά υιοθετούν την κουρδική εθνοτική ταυτότητα και όχι την περσική ή την ιρανική. Χιουμοριστικά σκεπτόμενοι μπορούμε να υποθέσουμε ότι θα είχε φρίξει ο Φίχτε με αυτό.
Κατά τα άλλα, ναι. Συμφωνούμε. Ωστόσο, μην ξεχνάμε ότι στην άπω ανατολή, (ακόμη πιο μακριά από την Ευρώπη) οι πολιτικές ιδέες της Ευρώπης αντανακλάστηκαν με πολλή πιστότητα. ΕΚεί όντως μπορούν να γίνουν παραλληλισμοί ευκολότερα. Στην μέση και την εγγύς ανατολή διατηρήθηκαν πολλά τοπικά γνωρίσματα. Προφανώς λόω Ισλάμ.
Η μειονότητα στην Θράκη είναι θρησκευτική. Μέρος των μουσουλμάνων είναι Έλληνες την καταγωγή. Άλλοι τσιγγάνοι. Κάποιοι άλλοι τουρκόφρονες. Αυτό που πρέπει να κάνει κάθε κράτος (και όχι μόνο το εθνικιστικό) είναι να αποσυνδέσει τους τουρκόφρονες από την τουρκική προπαγάνδα, να μειώσει με κάθε δυνατό τρόπο την δυναμική τους, να απορροφήσει ως κανονικά ισάξια μέλη της ελληνικής κοινότητας τους της ελληνικής καταγωγής και να χρησιμοποιήσει τους εν Ελλάδι τσιγγανικούς πληθυσμούς για να διασπάσει τους μουσουλμάνους τσιγγάνους από τους τουρκόφρονες τσιγγάνους.
Κάποτε ο Ρόναλντ Ρέιγκαν είπε: 'Ξέρετε ποια είναι η πιο τροματική φράση που μπορεί να υπάρχει; Είναι αυτή: Είμαστε από το κράτος και ήρθαμε να σας βοηθήσουμε'.
Και κάπως έτσι καταλαβαίνουμε γιατί θέλουν τόσο πολύ να πάρουμε τις νέες ταυτότητες και τον προσωπικό αριθμό.
Απολαύστε: https://x.com/venetia_Ap/status/2093753379264589871?s=20
https://www.youtube.com/watch?v=G0xIMLNywoY
Δεν ξέρω αν ακούω τον Μαλακαφώση η τη Ρεπούση. Μας είπε ότι ο Διαφωτισμός γέννησε τα έθνη, ότι η εθνογένεση ΚΑΙ των Ελλήνων έγινε τον 19ο αιώνα, ότι το "δυτικό κράτος" ήταν ο σωστός τρόπος κρατικής οργάνωσης, κι ότι οι Κλέφτες λεηλατούσαν τους φτωχούς.
Κάμποσες φορές αναγκάζεται ο Χαρούλης δίπλα του να τον σταματήσει γιατί κινδυνεύουν να τους πάρουν χαμπάρι ως και οι ιδεολογικά ανερμάτιστοι οπαδοί τους ότι είναι φιλελέδες Κοραϊστές.
Ο Μάκης και ο Τόλης ήταν στους πρωταγωνιστές μέχρι τα μισά της δεκαετίας του 2000. Τους πρόλαβαν εν ενεργεία και πολλοί μικρότεροι από μένα.
Αυτό είναι ο αντιβενιζελισμός, ένας μπλε κομμουνισμός. Η ίδια εθνοπροδοτική δράση με άλλο χρώμα. Συστράτευση της Ελλάδας με χώρες που δεν ελέγχουν τη θάλασσα, ενάντια στο συμφέρον της Ελλάδας ως κατεξοχήν ναυτικής χώρας. Ιδεοληπτική πίστη στην ανωτερότητα κάποιας ξένης και αποτυχημένης "ιδέας" (γερμανικός μιλιταρισμός στη μια περίπτωση, σοβιετικός κομμουνισμός στην άλλη) που οδηγεί σε ανορθολογισμό ολέθριο για το Έθνος.
Για όλα αυτά, και ευτυχώς, πάντα οι στρασεροδραγούμηδες κάθε απόχρωσης θα ηττώνται. Το δυστύχημα όμως είναι ότι μέχρι να ηττηθούν, προκαλούν ανεπανόρθωτες καταστροφές στον Ελληνισμό. Ευτυχώς σήμερα είναι λίγοι και ασήμαντοι, και τα ασυνάρτητα σεντόνια που αραδιάζουν σε θλιβερούς διαδικτυακούς τόπους όπως ο παρών βόθρος, δεν έχουν τη δύναμη να παρασύρουν το Έθνος σε οδυνηρές περιπέτειες όπως άλλοτε.
Δυστυχώς για εσένα, οι στρασσεροφραγούμηδες παραμένουν φύλακες του τελευταίου απόρθητου οχυρού τη ψυχής, της Ιδέας, της αισθητικής και απαιτούν έναν κόσμο άξιο της ανθρώπινης φύσης και καλύτερο της φιλελεύθερης κόλασης του (μετα)μοντέρνου φιλελευθερισμού.
Against the Modern World
Κλωτσιές στους τέκτονες και τα γκαρσόνια
Κλωτσάμε πρώτα τους τέκτονες φιλελεύθερους και εχθρούς του εθνικισμού, αν το θες.
- Ίωνας, μόλις 2 μήνες πριν δολοφονηθεί.
Σοσιαλισμό που να ανταποκρίνεται στα εθνικά χαρακτηριστικά των Ελλήνων ζητούσε, που εκείνη την εποχή ήταν κυρίως αγροτικά και προ-βιομηχανικά.
Μάθετε μπαλίτσα γκαρσόνια και μαρξόνια από τον αγροτοσοσιαλιστή Δραγούμη, τον Έλληνα Μπαρές.
Τι θες να πεις με αυτό;
Ο σοσιαλιστής συνήθως στις πόλεις αναδεικνύεται. Όχι στους αγρούς. Η άγνοια ιστορίας πολιτικών ιδεών μας θυμίζει τον Καλέντζη. Ένας αφελής που κάνει τον ξερόλα και δεν έχει διαβάσει βιβλίο από τότε που ήταν μαθητής. Μήπως τον ξέρεις;
«Ποιος είναι ο τελικός των εθνών, πες τον προορισμό, πες τον αποστολή; Ο πολιτισμός! Να ένα έργο άξιο για τα έθνη, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να η δικαιολογία των εθνών. Να πως τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα και να που έσφαλε ο Μαρξ πολεμώντας τα έθνη. Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα. Δεν φθάνει όμως να είναι ένα έθνος πολιτισμένο, πρέπει να είναι πολιτισμένο και από δικό του πολιτισμό. Σε αυτό λοιπόν χρησιμεύουν τα έθνη. Οι πολιτισμοί γεννιούνται ο καθένας σε κάποια πατρίδα, σε κάποια εποχή και σε κάποιο έθνος. Έξω από αυτά δεν μπορεί να σταθεί πολιτισμός».
- ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ
«...Μόνο εμείς, όσοι νοιώθουμε την δική μας την πατρίδα, μπορούμε να νοιώσουμε και των άλλων τις πατρίδες. Πρώτα πρέπει να νοιώσω τον εαυτό μου καλά, έπειτα καλά το έθνος μου και έτσι φθάνω στην ανθρωπότητα. Όσοι λένε πως είναι κοσμοπολίτες και δεν περνούν από όλα αυτά τα στάδια δεν μπορούν να νοιώσουν την ανθρωπότητα...».
- ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ
«Ρωτήστε την ιστορία πότε η υπάρχουσα εκπαίδευση ήταν πιο διαδεδομένη και κατανεμημένη στον μεγαλύτερο αριθμό ατόμων. αναμφίβολα θα διαπιστώσετε ότι, από την αρχή της ιστορίας μέχρι σήμερα, τα λίγα και φωτεινά κέντρα πολιτισμού έχουν επεκταθεί από τον πυρήνα τους και έχουν φτάσει το ένα άτομο μετά το άλλο και τον έναν λαό μετά τον άλλον. Ένα έθνος πρέπει να περιμένει ένα άλλο, ένα μέρος του κόσμου πρέπει να περιμένει ένα άλλο στο κοινό μονοπάτι, και το καθένα πρέπει να αποδεχτεί, ως θυσία για την κοινή Ένωση για την οποία υπάρχει, τους αιώνες φαινομενικής στασιμότητας ή οπισθοδρόμησης. Η αποστολή του είδους μας είναι να ενωθεί σε ένα ενιαίο σώμα, κατέχοντας όλη τη γνώση για τον εαυτό του σε όλα τα μέρη του και με το ίδιο επίπεδο πολιτισμού σε όλη την έκταση».
- ΦΙΧΤΕ
«Πόσες ανυπολόγιστες δυνάμεις βρίσκονται αδρανείς, ανεκμετάλλευτες και αχρησιμοποίητες, μέσα σε ένα έθνος! Στα στήθη χιλιάδων ανδρών ζει μια ιδιοφυΐα της οποίας τα φτερούγες παραλύονται από τις συνθήκες ζωής. Ενώ ένα βασίλειο μαραζώνει στην αδυναμία και την ντροπή, ίσως στο πιο φτωχό χωριό ένας Καίσαρας οδηγεί το άροτρο, ένας Επαμεινώνδας βγάζει τα προς το ζην μέσα από τη σκληρή εργασία των χεριών του».
- ΦΙΧΤΕ
Διαρκεί ακόμη ό σκληρότατος ’Αγών, τον όποιον εξαπέλυσαν έναντίον μας οί κληρονομικοί εχθροί τής πατρίδος χρησιμοποιοΰντες την προδοσίαν τής Πέμπτης Φάλαγγος, τού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Καί έξακολουθούν αί ανιστόρητοι θυσίαι τού μαρτυρικού Γένους.
’Αλλά όσον και άν διαρκή άκόμη ό σκληρός αγών, το ευτυχές τέρμα έχει προσεγγίσει. Έχει άναγγελθή είς τον όρίζοντα ή χαραυγή τής Νίκης.
Προχθές είς μίαν έμπνευσμένην ήμερησίαν διαταγήν του, ό ’Αρχιστράτηγος άνήγγειλεν είς το Έθνος ότι «έπεράσαμεν είς τον δρόμον τής Νίκης».
Καί έπειτα από δύο ήμέρας ήλθε το χαρμόσυνον άγγελμα: Ένικήσαμεν.
Ό συρφετός των προδοτών, ό όποιος είχε συγκεντρωθή είς τον Γράμμον και το Βίτσι, άριθμειται πλέον είς νεκρούς, είς αιχμαλώτους και είς φυγάδας. Δόξα και τιμή είς τας ένοπλους δυνάμεις τής χώρας. Ζήτω ό εθνικός μας Στρατός.
Από τα βάθη τής ψυχής του το έθνος άπευθύνει ύπερήφανον και ευγνώμονα χαιρετισμόν πρός τας ’Ενόπλους Δυνάμεις, αί όποΐαι μέ τον ήρωϊσμόν και την αύτοθυσίαν των, άκόμη μίαν φοράν έξασφαλίζουν την άνεξαρτησίαν και την αιωνιότητα τής Ελλάδος.
Καί το Έθνος όλόκληρον ύποκλίνεται εύλαβώς ενώπιον τής Ίεράς Μνήμης των άθανάτων Νεκρών μας. Είς την συνείδησιν των έπερχομένων ελληνικών γενεών αίωνία θα είναι ή μνήμη των.
’Αλλά δέν είμεθα μόνοι εις τας Θερμοπύλας. Υπήρξαν άνθρωποι οί όποιοι ύπεστήριξαν ότι ή Ελλάς θυσιάζεται διά ξένα συμφέροντα. Ό λόγος αυτός άποτελει βλασφημίαν και ύβριν. Την Ελλάδα την υπερασπίζεται ό Λαός μας.
Δέν είναι μισθοφόρος ό Λαός μας, ώστε νά θυσιάζεται διά ξένα συμφέροντα. Τήν Ελλάδα ύπερασπίζεται. Αλλά συμβαίνει ό αγών τής Ελλάδος νά είναι άγων και όλων των ελευθέρων Εθνών. Συμβαίνει ή Ελλάς νά άποτελή την προφυλακήν του παγκοσμίου Μετώπου τής Ελευθερίας.
Ή Νίκη τής Ελλάδος είναι ταυτοχρόνως νίκη τής Ελευθερίας και νίκη τής Άνθρωπότητος. Καί διά τούτο εύρίσκονται εις το πλευρόν μας τα ’Ελεύθερα Έθνη και οί Μεγάλοι μας Σύμμαχοι.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Πάτραι 14 Αύγουστου 1949»
Αφήστε λοιπόν το τι θα γινόταν αν ζούσε και λοιπά περίεργα. Να είμαστε ευγνώμονες που ένας στοχαστής που φλέρταρε μια ζωή με τον παρακμιακό αιθεροβάμονα ατομικισμό του πρώιμου Σλέγκεελ, του Χάινε και του Νίτσε, τελικά δεν έγινε ένας ακόμα εστέτ ονειροπόλος ή αποτραβηγμένος σνομπ, αλλά χάρισε πολύ πρακτικές υπηρεσίες στο έθνος, από τη χρηματοδότηση του Μακεδονικού Αγώνα ως υποπρόξενος Μοναστηρίου (μαζί με τον Κορομηλά στη Θεσσαλονίκη ήταν οι βασικοί σύνδεσμοι για να φτάνουν τα λεφτά από την Αθήνα στους Μακεδονομάχους), την υπεράσπιση της δημοτικής γλώσσας και την εξοικείωση πολλών συντηρητικών μ' αυτήν (χάρις σ' αυτόν (ο Μεταξάς έμαθε την αξία της δημοτικής με αποτέλεσμα να εγκρίνει το '39 τη Γραμματική του Τριανταφυλλίδη), και κυρίως τη θεωρητική επεξεργασία του ελληνικού εθνικισμού μέσα από τα γραπτά του ως γέφυρα Ανατολής και Δύσης. Αυτές είναι οι πολύ έμπρακτες υπηρεσίες του Ίωνα στις επόμενες γενιές και τη δικιά μας, και είναι υπεραρκετές, δεν χρειάζεται να φτιάχνουμε φανταστικά μεταθανάτια alternative history σενάρια.
"Καλέντζη σ' αγαπώ"
αποδεκτή αν θέλετε
να γίνει η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.
Εσείς, αν δεν κάνω λάθος, είστε εθνικο-σοσιαλιστές, είστε επομένως πρώτα εθνικιστές ή πρώτα σοσιαλιστές;
Περιμένετε τον Κασιδιάρη να το αναδείξει πρώτος για να το κάνετε και εσείς μετά;
Ξαναμάθετε μπαλίτσα γκαρσόνια και μαρξόνια από το εθνικιστικό και ουμανιστικό (και άρα χερντεριανό και δραγουμικό) απόσπασμα του Καζαντζάκη.
Απελευθέρωσε εδάφη από τους Οθωμανούς για να τα παραδώσει στους Αγγλογάλλους και τους Εβραίους. Τι να κάνω μερικά εδάφη στα σύνορα όταν έχει παραδώσει σε άλλον εχθρό την Αθήνα. Είμαστε υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας οι εθνικιστές, ναι ή όχι; Εφόσον είμαστε βλέπουμε μόνο ως εχθρό τον φιλελευθερισμό και τους πολιτικούς του που συνεχίζουν την μακρά κατοχή της πατρίδας μας (με πέρασμα σκυτάλης από τους Οθωμανούς στο εβραϊκό κεφάλαιο) από την δεκαετία του 1830 μέχρι σήμερα.
Περιμέναμε περισσότερα, έλεγε ο Ίωνας. Όχι ότι αρνούμαστε τα κέρδη. Για όνομα του Θεού.
Ο αλγόριθμος των «χρήσιμων ηλιθίων» του Κασιδιάρη
https://www.efsyn.gr/stiles/1457158/o-algorithmos-ton-hrisimon-ilithion-toy-kasidiari/
Μαμουτεεε. παραδοσιοκρατης δεν σημαινει κλεισμενος σε καλυβα που μεταφερει στον κοσμο την ιδεολογια του Δραγουμη με γραμματα που του τα πετανε περιστερια! ξυπνατε...
-Λεμουριος τρολιστας
Είναι σωστή η νοοτροπία των Πελοποννησίων ( κυριως) , Ρουμελιωτών και νησιωτών, ότι "εμείς κάναμε την επανάσταση, άρα το κράτος μας ανήκει";
Εάν είναι σωστή, τότε Μικρά Ασία ΔΕΝ ΠΑΣ.
Κρατάς τα εδάφη του βαλκανικού ως επέκταση - αποικία του αθηναϊκού κράτους και τα υπόλοιπα τα λύνεις μέσω διπλωματίας.
Εκεί είναι το ζουμί.
Η καταστροφή επήλθε επειδή το αθηναϊκό κράτος των Πελοποννησίων θεωρούσε ότι μπορεί να αποικιοποιησει εκτός των νέων χωρών ( Μακεδονία, Ήπειρο, νησιά Αιγαίου, Κρήτη) και τη Μικρά Ασία ( άραγε μέχρι που; Ούτε οι ίδιοι ηξεραν...) τη βόρεια Ήπειρο, το Μοναστήρι, την Θράκη, τη Κωνσταντινούπολη, πιο μετά τη Κύπρο. Οπότε ήρθε αναποδραστα η καταστροφή λόγω υπερεπεκτασης.
Είναι γνωστό ότι ο Βενιζέλος ήταν τυχοδιώκτης με ρηχή στρατηγική σκέψη: " πάμε με τη σωστή πλευρά της ιστορίας και όπου βγει ".
Τζογαδόρος.
Ο Μεταξάς ήταν της άποψης του αθηναϊκού κράτους και ΟΡΘΑ έβγαζε σπυριά οταν άκουγε τη λέξη Μικρά Ασία.
Ο Δραγούμης ήταν ο μόνος που είχε πιάσει το νόημα ότι παίζεται το αν η Ελλάδα θα αναγεννηθεί ως ανεξάρτητος δρων, αλλά καταλάβαινε ότι η αναγκαία υπέρβαση ήταν τιτάνια για.εναν λαό μικρό και τραυματισμένο βαριά απο 500 χρόνια μογγολικής κατοχής.
Δυστυχώς η επιλογή Μεταξά ήταν τελικά η καλύτερη. Θα γλυτωνε τους Μικρασιάτες αμάχους και Ελλαδίτες στρατιώτες απο τη σφαγή.
Ω ναι, κάτι θυμήθηκα! Στις 11 Αυγούστου 2024 δημοσιεύεται το παρακάτω ανώνυμο σχόλιο:
"Α. Π. , τι γνώμη έχεις μεταπολιτευτικά για τον ελληνικό εθνικιστικό χώρο περιληπτικά ; Για τον Πλεύρη που θεωρείται "Πατριάρχης" του χώρου, για το "ελληνοκεντρικό" ΕΝΕΚ, την απριλιανή ΕΠΕΝ, την γνωστή και μη εξαιρετέα Χρυσή Αυγή και τα κατά καιρούς ηγετικά στελέχη της, τις πιο διακεκριμένες αυτόνομες ομάδες και κινήσεις που έδρασαν στο παρελθόν και δρουν μέχρι και σήμερα. Εκτιμώ την πένα σου άπειρα και χαίρομαι που ενισχύεις το έργο της λέσχης με τις δυνατές μεταφράσεις σου και μου γεννήθηκε η περιέργεια για την κρίση σου στο πολιτικό πεδίο της επικαιρότητας. Διότι αν θυμάμαι καλά και δεν σε μπερδεύω με άλλον ,είχες δηλώσει ότι η μεταπήδηση σου στις Ιδέες μας έγινε από τον κλασσικό ορθόδοξο κομμουνισμό. Σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου."
Απάντηση δεν πήρε. Ή μάλλον πήρε από τη Λέσχη, που του είπε "κι αυτόν θες να τον φακελώσεις μωρή γριά;"
Οπότε στις 22 Δεκεμβρίου 2024, τέσσερις μήνες μετά, ξανακάνει το ίδιο σχόλιο. Απάντηση πάλι δεν παίρνει. Η Λέσχη πάλι σχολιάζει ότι "είναι το γκαρσόνι."
Κοίτα να δεις, τελικά, ποιος έχει το χούι να "γλείφει αρχ..." Αυτός που διαρκώς μιλάει για γλειψίματα αρχ... είναι αυτός που το έκανε επανειλημμένα, και μάλιστα έγλειφε τα αρχ... αυτού που τώρα βρίζει χυδαία.


