του Σταμάτη Μαμούτου
Πριν κάποια χρόνια,
κάπου στα 2015, όταν τα επί δεκαετίες κακομαθημένα παρτάλια της τότε κυβέρνησης
Τσίπρα έπεφταν από τα ροζ σύννεφα της ευρωπαϊκής Αριστεράς και βυθιζόταν στην
ιδεολογική χρεωκοπία αντιλαμβανόμενα (τα περισσότερα τουλάχιστον) ότι εθνική
ανεξαρτησία και κατάργηση των μνημονίων, με ταυτόχρονη παραμονή της χώρας μας
στο ευρώ, δεν ήταν κάτι πολιτικά εφικτό (ακόμη και αν κάποιοι αμερικανικοί
κύκλοι τα τάιζαν με το κουτόχορτο της επιδίωξης ενός μερικού «κουρέματος
χρέους» εντός του ευρώ, ως πολιτικού αιτήματος), ακούστηκε κάπου ότι σε μια
συζήτησή της με τον πλέον ανεπίδεκτο πολιτικής μάθησης του αριστερού τσίρκου
Γιάννη Βαρουφάκη, η Κριστίν Λαγκάρντ είχε παραδεχτεί πώς τα μνημόνια ήταν
απαράδεκτα ως λύσεις αλλά έπρεπε να εφαρμοστούν γιατί, πέρα από το οικονομικό,
είχε δαπανηθεί και πολύ μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο για αυτά. Στην ουσία η
Λαγκάρντ φαίνεται να είπε ότι οι μνημονιακές ρυθμίσεις μπορεί να ισοπέδωναν τον
οικονομικό και κοινωνικό ιστό της Ελλάδας για αρκετά χρόνια, τουλάχιστον όμως
θα αποτελούσαν μια ευκαιρία για τις δυτικές ελίτ προκειμένου να επιβάλλουν,
μέσω των μνημονίων, πολιτικούς μετασχηματισμούς ικανούς να εγκαθιδρύσουν όσο
περισσότερα φιλελεύθερα γνωρίσματα στο ελληνικό στερέωμα τα οποία θα έφερναν
την Ελλάδα εγγύτερα στα ηθικά, πολιτιστικά και κοινωνικά δυτικά πρότυπα.
Σήμερα, δέκα και πλέον
χρόνια μετά, μπορούμε να έχουμε μια σχετικά καλή εικόνα για το τι σήμαινε
εκείνη η φράση της Λαγκάρντ και για το ποιες είναι οι συνέπειες της εφαρμογής
του μνημονιακού σχεδιασμού για τον οποίο είχε δαπανηθεί μεγάλο πολιτικό
κεφάλαιο. Μια Ελλάδα χωρίς κοινωνικό κίνημα. Μια ναρκωμένη κοινωνία που
αποδέχεται μαζοχιστικά κάθε αντιλαϊκή (και θα αποδεχόταν κάθε αντεθνική, αν δεν
υπήρχε γεωπολιτικό συμφέρον του Ισραήλ προς την αντίθετη κατεύθυνση) απόφαση
αρκεί να παρουσιάζεται με δυτικό και φιλελεύθερο λούστρο. Ένας μέσος Αθηναίος
που τρώει ξύλο και ληστεύεται στον δρόμο από πολυεθνικές συμμορίες έφηβων
καθαρμάτων αλλά δεν βγάζει άχνα γιατί «έτσι συμβαίνει και στην Ευρώπη ή τις
Η.Π.Α.». Ένας μέσος Έλληνας της επαρχίας που αποδέχεται αδιαμαρτύρητα ότι δεν
μπορεί να εκφραστεί στην τοπική αυτοδιοίκηση γιατί, προκειμένου να συγκροτηθεί
ψηφοδέλτιο στους διευρυμένα ενοποιημένους Δήμους των πολλών χιλιάδων κατοίκων,
απαιτείται χρηματοδότηση από βιομήχανους. Κυβερνήσεις που παρακολουθούν τους
πολιτικούς τους αντιπάλους μέσω πρακτόρων του ισραηλινού κράτους, σκοτώνουν
εκατοντάδες ανθρώπους στα τρένα, ληστεύουν το εισόδημα των εργαζομένων με την
ακρίβεια αλλά επιβραβεύονται στις κάλπες γιατί τα ΜΜΕ λένε ότι δεν υπάρχει άλλη
λύση πέρα απ’ αυτές. Μια νεολαία που δεν αξίζει ούτε το φτύσιμο, παραδομένη
στους κανόνες του διαδικτυκαού life style και ανακατεμένη με κάθε παρείσακτη
κοινότητα λαθρομεταναστών μπουκαδόρων. Αυτά πέτυχε το πολιτικό κεφάλαιο που
δαπάνησαν δυτικοί και Ισραηλινοί «εταίροι» του ελλαδικού κράτους -και πολλά
άλλα ακόμη.
Τις τελευταίες μέρες
παρατήρησα ότι το «πολιτικό κεφάλαιο» του διεθνούς εξουσιαστικού
φιλελευθερισμού επενδύει στην μαζική κουλτούρα με έναν τρόπο που είναι πράγματι
προκλητικά προοδευτικός. Κάποτε, υπήρχαν τα μικρά τοπικά (αθηναϊκά κυρίως)
τηλεοπτικά κανάλια, στα οποία φιλοξενούνταν οι λεγόμενες εκπομπές της trash TV.
«Ερωτοδικεία», «Παιδιά της νύχτας» και άλλες σχετικές εκπομπές αποτελούσαν
καταφύγια των «Ομονοιάκηδων», των ανθρώπων ενός γραφικού περιθωρίου που
εμπλέκονταν με την «επαγγελματική πορνεία» ή ακόμη και ανθρώπων που απλώς τους
άρεσε να συχνάζουν σε κακόφημα στέκια και σε μέρη όπου ανθούσε μια πορνογραφική
και ημιπαραβατική κοινωνική πραγματικότητα. Οι θεατές, δε, αυτών των εκπομπών
ήταν είτε παρομοίων γνωρισμάτων άτομα είτε πιτσιρικάδες που έσπαγαν πλάκα, μέσω
της εφηβικής τους ορμητικής σκληρότητας, με το παρακμιακό περιεχόμενο των
συνειδήσεων και των συμπεριφορών που προβάλλονταν από τους συντελεστές και τους
καλεσμένους εκείνων των εκπομπών.
Το όλο σκεπτικό πίσω από
τέτοιου περιεχομένου εκπομπές ήταν να προσφέρουν διασκέδαση με έναν
χοντροκομμένο, ενίοτε απάνθρωπο αλλά και, ταυτόχρονα, ακατέργαστα decadent και
αυθεντικά ρεαλιστικό τρόπο. Το περιθώριο της τότε ζωής ερχόταν ορμητικά στο
τηλεοπτικό γυαλί με όλη την παρωδία, την σκληρότητα και την αλλοκοτιά που το
συνόδευε. Ακόμη και όταν ο εσμός εκείνων των παρουσιαστών και των καλεσμένων
τους πέρασε και στην μεσημεριανή -πέρα από την μεταμεσονύκτια- ζώνη, λίγα
χρόνια αργότερα κατά την δεκαετία του 2000, η πορνογραφική διάσταση των
εκπομπών δεν έγινε ποτέ και σε καμία περίπτωση «κοινωνικό υπόδειγμα».
Όσοι ζήσαμε εκείνα τα
χρόνια όντας νεαροί δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι ακόμη και οι τύποι που
απατούσαν συζύγους ή που κατέφευγαν σε υπηρεσίες του αγοραίου έρωτα, είχαν ως
υπόδειγμα ερωτικής συμπεριφοράς τις περσόνες των τότε decadent media. Μπορεί σε
αυτό το σημείο να εισέρχονταν ως επιρροές, σε κάποιο βαθμό, τα life style
έντυπα του Κωστόπουλου και των άλλων τέτοιου ύφους εκδοτών εκείνης της περιόδου.
Ωστόσο, στις life style φυλλάδες του Κωστόπουλου και των υπολοίπων εκδοτών
αυτής της κατηγορίας εμφανίζονταν δημοφιλή πρόσωπα που έλεγαν τις ανοησίες τους
αλλά με κάποιο μέτρο, λόγω της δημόσιας εικόνας τους. Κάπου, κάπως, υπήρχε ένα
όριο γελοιότητας. Το βαθύ και απροκάλυπτο ημιπορνογραφικό τηλεοπτικό decadent
των «Ερωτοδικείων» και το κρυφοπορνογραφικό life style των περιοδικών του
Κωστόπουλου δεν διαμόρφωναν σε καμία περίπτωση πρότυπα ανοιχτά αποδεκτής
δημόσιας συμπεριφοράς.
Αν κάποιοι ήθελαν να καταφύγουν
στην πορνογραφία για να εμπνευστούν τρόπους ερωτικών συνευρέσεων με συντρόφους,
το έκαναν εστιάζοντας στην κανονική πορνοταινία ή στα τότε πορνοπεριοδικά. Ήταν
μια πρακτική που τους στοχοποιούσε, γιατί έπρεπε να δανειστούν τις ταινίες από
το video club της γειτονιάς τους ή να αγοράσουν τα περιοδικά από τα περίπτερα.
Όμως, όλη αυτή η συμπεριφορά και η πρακτική τέτοιων ατόμων αφορούσε πεδία της
ιδιωτικής τους ζωής. Δεν είχε να κάνει σε τίποτα με τα αποδεκτά δεδομένα του
δημόσιου λόγου. Ποτέ και πουθενά, ακόμη και στις καπιταλιστικά άθλιες συνθήκες
των ετών που προηγήθηκαν των μνημονίων, η πορνογραφική αντίληψη των πραγμάτων
δεν βρήκε χώρο ως αποδεκτή κανονικότητα του δημόσιου λόγου και της οικογενειακής
μαζικής κουλτούρας.
Σήμερα, ακόμη κι αυτό
έχει αλλάξει. Το «πολιτικό κεφάλαιο» του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού που
δαπανήθηκε ήταν σαφώς μεγαλύτερο από το οικονομικό κεφάλαιο των μνημονίων που,
ως ανόητοι, πληρώνουμε από τις τσέπες μας. Συνέπεια αυτής της ολικής
δηλητηρίασης του κοινωνικού ιστού της Ελλάδας με τις αντιανθρώπινες ιδέες του
φιλελευθερισμού είναι και η πρόκριση της πορνογραφίας ως προοδευτικής
κανονικότητας της ζωής και του δημόσιου λόγου. Ακούστε την παρακάτω εκπομπή του
ραδιοφωνικού σταθμού της εφημερίδας Lifo. Μιας εφημερίδας που αποτελεί
προμετωπίδα της μεταμοντέρνας λίμπεραλ ιδεολογικής και υφολογικής αντίληψης των
καιρών μας, αρεστή σε προοδευτικούς δεξιούς και αριστερούς ακαδημαϊκούς
κύκλους.
Πλέον δεν είναι οι
«μίστερ Μπούτιες» και οι «εθνικοί σταρ» που αφηγούνται παλαιότερες ερωτικές
περιπτύξεις. Είναι κανονικοί, επιτυχημένοι προσωρινά, βιοπαλαιστές νεολαίοι,
κεφάτοι και ανέμελα χαρούμενοι που ρουφούν την (μνημονιακή) ζωή και
απολαμβάνουν τα τυχερά της. Είναι ο τύπος ή η τύπισσα της διπλανής πόρτας και
του εργασιακού σου περιβάλλοντος, που παραβλέπουν τις δύσκολες συνθήκες της
καθημερινότητας και ζουν στον αστερισμό του Μητσοτάκη και του Άδωνι. Αυτοί
πλέον είναι που συζητούν με την γλώσσα του κρεβατιού -όχι βέβαια στις decadent
«λαϊκιστικές» εκπομπές του παρελθόντος μα στο κραταιό μέσο της Lifo- πώς
ερωτοτρόπησαν με πολλούς διαφορετικούς συντρόφους σε λίγες ώρες, ποιες ερωτικές
στάσεις επέλεξαν, πόσες φορές εκσπερμάτισαν, ποιο σχήμα είχαν τα ανατομικά
γνωρίσματα των συντρόφων τους και άλλα σχετικά. Αυτοί πλέον είναι που αποσπούν την
πορνογραφία από το παλιό κινηματογραφικό της περιβάλλον και από τους «αστέρες»
της και την κανονικοποιούν ως τυπική καθημερινότητα της φιλελεύθερης συνθήκης.
Αυτοί γίνονται το όχημα μέσω του οποίου το εξουσιαστικό κτήνος του φιλελεύθερου
καπιταλισμού αδειάζει από περιεχόμενα ήθους και κουλτούρας τον μέσο Έλληνα,
μετατρέποντάς τον σε ένα εν ζωή αντικείμενο των αγορών του διεθνούς εβραϊκού
κεφαλαίου. Σε ένα αντικείμενο διπλής χρήσης. Εργασίας από την μια και
κατανάλωσης από την άλλη.
Η αλλαγή, ασφαλώς, έχει
και συμπεριληπτικό περιεχόμενο. Οι άνθρωποι που μπλέκονταν παλιά στα δίκτυα της
αγοραίας πορνείας ή της πορνογραφίας, εμφανίζονταν ως εξόχως ιδιαίτερα
παραδείγματα της ζωής. Περιθωριακοί ή και ιδιότυποι «αστέρες» αυτού του κινηματογραφικού
περιβάλλοντος. Είχαν πάντοτε κάτι το διαφορετικό από τον μέσο Έλληνα. Δύσκολη
παιδική ζωή, μια εφιαλτική καταπίεση από οργανωμένα δίκτυα παραβατικών της
νύχτας (κυρίως οι γυναίκες του αγοραίου έρωτα), μια αξιοπρόσεκτη οικονομική
άνεση, δίκτυα δημοσίων σχέσεων με ισχυρούς, επικίνδυνους ή και δημοφιλείς
ανθρώπους του star system. Σε κάθε περίπτωση δεν ήταν οι άνθρωποι της διπλανής
πόρτας ή τα παιδιά μιας γνωστής σου οικογένειας. Σήμερα, ο εξουσιαστικός
φιλελευθερισμός των καιρών μας, πιστός στο μίσος προς το αληθινά διαφορετικό,
ενσωματώνει τα πάντα στην χαοτική χοάνη του. Η πορνοστάρ και η εκδιδόμενη
γυναίκα δεν έχει καμία σχέση με την τραγική decadent φιγούρα του παρελθόντος.
Είναι απλά μια επαγγελματίας κοπελίτσα με τυπική παιδική και εφηβική ηλικία,
χωρίς να έχει καταστραφεί οικονομικά. Το να εκπορνεύεται αποτελεί τυπική
επαγγελματική επιλογή που για να την πραγματοποιήσει οφείλει απλά να είναι
προοδευτική και «ακομπλεξάριστη» σύμφωνα με την φιλελεύθερη αφήγηση των social
media.
Τώρα αν με ρωτήσετε πώς
γίνεται και αυτά τα κανάλια, αυτά τα social media, βρίσκουν χορηγούς, παίρνουν
διαφημίσεις και βλέπουν τα περιεχόμενά τους να ταξιδεύουν σε κάθε οθόνη της
Ελλάδας, μπορεί να φανώ καχύποπτος αλλά θα σας απαντήσω ότι «ήταν μεγάλο το
πολιτικό κεφάλαιο» που δαπάνησαν οι Εβραίοι και οι δυτικοί για να κάνουν την
πατρίδα μας ζώνη καπιταλιστικού φιλελευθερισμού όπως εκείνες της δυτικής και
της κεντρικής Ευρώπης.
Εικόνα: Harry Clarke-The
travelling companion
Σχόλια:
Να μάθετε τουλάχιστον τις περιγραφές των ιδεολογιών της νεωτερικότητας, παιδιά. Δεν χρειάζεται να γίνουν διδακτορικά ανάλυσης. Τουλάχιστον περιγραφικά να ξέρουμε ποια είναι τα "ιδεολογικά στρατόπεδα".
«Η μαρξιστική φυλή: ο αστικός ανθρώπινος τύπος ενός απογοητευμένου φιλελεύθερου, μεθυσμένος από τη μαρξιστική κουλτούρα, αποχαυνωμενος από τον ειρηνιστικό και σεξουαλικό προοδευτισμό, υποβαθμισμένος σε υπαρξισμό, μακρυμάλλης, beatnik.
Η μαρξιστική φυλή: αυτές οι μάζες των νεαρών ανδρών, λίγο ακόλαστων και λίγο φανατικών, μαρξιστών από χόμπι ή από αγάπη για την τέχνη, από σεξουαλική απόκλιση ή μια διανοητική διαστρέβλωση. Αυτή η μαρξιστική φυλή που είχε εισβάλει στην Ευρώπη, προερχόμενη από ποιος ξέρει από πού, με τη μυρωδιά της βρώμικης σάρκας, των νεκρών πραγμάτων, των χοντρών γλουτών, των λιπαρών μαλλιών, των ιδρωμένων μασχαλών - εκείνες τις μυρωδιές της "απελευθέρωσης" ».
Ο Adriamo Romualdi επιλέγει και σχολιάζει τα πιο κατάλληλα αποσπάσματα - παρμένα από το "Mamma marcia" του Curzio Malaparte - για να περιγράψει τους "συντρόφους".
Πράγματι, αυτά τα φαινόμενα έχουν πάρει κατακλυσμιαία χαρακτηριστικά. Αλλά για να φτάσει εδώ η κοινωνία του προτεκτοράτου, προηγήθηκε επένδυση γιγαντιαίων διαστάσεων από την αρχή της μετεμφυλιακής εποχής. Κάθε στάδιο αυτής της κατάπτωσης, είναι εκθετικά μεγαλύτερο του προηγούμενού του, σε σημείο που η αναφορά στο κοντινό παρελθόν, έως και τρεις γενιές πίσω, να φαίνεται λες και παρήλθε ολόκληρη αιωνιότητα. Και η κατάσταση αυτή θυμίζει γόρδιο δεσμό για πολλούς λόγους. Η εξωτερική επεμβατικότητα, η εσωτερική εθελοδουλεία, η έλλειψη παγιωμένης ταυτότητας και μηχανισμών συλλογικής άμυνας (και όχι μόνο), δημιούργησαν μια κατάσταση εξαιρετικά πολύπλοκη, που δεν είναι δυνατόν να λυθεί χωρίς να "σπάσουν αυγά". Πολλά "αυγά". Δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάτι άξιο να σωθεί. Αποσπασματικά, ίσως, να έχουν ξεφύγει από τον φιλελεύθερο θάνατο κάποια στοιχεία, αλλά η συνολική εικόνα είναι πρώτο τραπέζι πίστα στα τάρταρα. Εν κατακλείδι, ιστορικά βρισκόμαστε μπροστά από ένα σύγχρονο 1204, χωρίς καμία όμως προοπτική οποιασδήποτε ανάκαμψης. Έστω και αν είμαστε στο "και πέντε", ας ελπίσουμε να υπάρξει μια τελευταία ευκαιρία, για όσους τουλάχιστον θέλουν να ζήσουν ως Έλληνες και όχι ως οτιδήποτε μπορεί να είμαστε μέσα στα όνειρά τους. Ευχαριστώ προκαταβολικά την λέσχη και τα παιδιά της που δίνουν χώρο για να γράφω αυτές τις σκέψεις.
Διότι ο φιλελευθερισμός έχει καλές προθέσεις για τους πολίτες των κοινωνιών του.
Το έργο στην αρχή φαινόταν ωραίο, ένα σπίτι να μεγαλώνει η οικογένεια σε μια ήσυχη συνοικία έξω από την Ν. Υόρκη, την Ουάσινγκτον, το Λος Άντζελες.
Στην συνέχεια, στην μέση του εργου, ο φεμινισμός φούσκωσε τα μυαλά της γυναίκας και την έκανε να χάσει τον ρόλο της, η γυναίκα αντί να διεκδικεί τον ρόλο της ήθελε ισότητα και την ανεξαρτησία της, είχε και εκείνη δική της ζωή, δεν ήθελε να είναι δούλα κανενός, έπρεπε να μπορεί να πάρει διαζύγιο, αν πλέον δεν ένιωθε καλά με τον σύζυγο.
Ακολούθως, η γυναίκα έγινε εργαζόμενη, έπρεπε να 'κοιτάξει την καριέρα της', 'είχε καιρό για να κάνει οικογένεια', όμως το βιολογικό ρολόϊ είναι αμείλικτο. Έτσι οι περισσότερες σημερινές οικογένειες είναι ζευγάρια με ένα παιδί.
Διαζευγμένες γυναίκες και μητέρες ταυτόχρονα δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ στις πολυεθνικές του αγγλοσαξωνικού οικονομικού μοντέλου, σε διευθυντικές θέσεις, αλλά χώρισαν τον πατέρα του παιδιού επειδή δεν ήθελαν να είναι 'δούλες κανενός' και έτσι αναγκάζονται να είναι και μητέρες και σκληρά εργαζόμενες, συνήθως μόνο το δεύτερο.
Σε εταιρείες που τελικά καταλήγουν να τους την πέφτει το αφεντικό, και εκείνες υπό την απειλή της απόλυσης δεν ξέρουν αν πρέπει να ενδώσουν ή όχι.
Το παιδί εν τω μεταξύ μεγαλώνει μόνο του, απροστάτευτο από άλλα παιδιά διαλυμένων οικογενειών που συναναστρέφεται στο σχολείο, τα οποία προέρχονται από γονείς οι οποίοι βγάζουν όλα τους τα συμπλέγματα και τις διαστροφές στα παιδιά τους.
Χώρια φυσικά που πλέον στα σχολεία τα ελληνικά, ειδικά στις περιοχές του κέντρου της Αθήνας, τα μισά και παραπάνω παιδιά είναι αφρικανάκια και μουσουλμανάκια, τα οποία στις δικές τους οικογένειες μαθαίνουν να είναι πολύ ρατσιστικά και κακοποιητικά απέναντι στα λευκά παιδάκια.
Στην συνέχεια, το παιδί γνωρίζει και δεύτερο και τρίτο και τέταρτο πατέρα, μέχρι η διαζευγμένη 'ανεξάρτητη' μητέρα να βρει κάποιον που της ταιριάζει.
Εν τέλη, επειδή η πορνεία, ως μέρος της συνολικής έκπτωσης των ηθών στον φιλελευθερισμό, πρέπει να γίνει κανονικότητα, οι 'μανούλες, γίνονται όχι πόρνες, αλλά 'σεξεργάτριες'.
Έτσι, το only fans είναι και αυτό μια 'δουλειά' για να βγουν τα έξοδα.
https://www.youtube.com/watch?v=bI979LB8iRU
Ιδεολογικά ήταν φιλελεύθερη και προοδευτική η Γ.Ε.
Πολιτικά υποκινούμενη από αστικούς κύκλους και τεκτονικές οργανώσεις.
Ως πρακτική επειδή είχε το ορμητικό στοιχείο μάλλον την συνέδεσε με τον Ρομαντισμό ο Ροζάνης, αν και καταφεύγει συχνά σε συζητήσιμες πρακτικές προκειμένου να αφήσει στην άκρη την αντιδραστική και συντηρητική κύρια πολιτική πτυχή του Ρομαντισμού για να εστιάσει στην ασθενέστερη ελευθεριακή.
Να το θυμάσαι αυτό. Και να φροντίσεις να το μεταφέρεις τόσο στον Flammentrupp όσο και στον μουστακαλή Αρμα-τηλάτη από τη συμπρωτεύουσα.
Έλα καλημέρα!
Τα περί χεσ@ματος, αντιληπτά για ένα άτομο με την ιδιαιτερότητά σου. Και, μάλιστα, σε προχωρημένη ηλικία.
Τέλος πάντων, πάρε μια ενδεικτική βιβλιογραφία και ....καλή μελέτη.
..............................................
Νίκος Μαρωνίτης-Πολιτική εξουσία και εθνικό ζήτημα στην Ελλάδα 1880-1910
Δερτιλής Γιώργος, Κοινωνικός μετασχηματισμός και στρατιωτική επέμβαση 1880-1909
Συλλογικό, Ελληνισμός-ελληνικότητα. Ιδεολογικοί και βιωματικοί άξονες της νεοελληνικής κοινωνίας
Έφη Γαζή , Άγνωστη Xώρα. Ελλάδα και Δύση στις αρχές του 20ου αιώνα
Βουτουρής Παντελής, Ιδέες της σκληρότητας και της καλοσύνης. Εθνικισμός, σοσιαλισμός, ρατσισμός (1897-1922)
Συλλογικό- Φυλετικές θεωρίεςστην Ελλάδα
Συλλογικό- Βειζελισμός και αστικός εκσυγχρονισμός
Driault Éduard, Το Ανατολικό Ζήτημα, Από Τις Αρχές Του Έως Τη Συνθήκη Των Σεβρών,
Νικόλαος Τσίρος - Κράτος εξουσία, κοινοβουλευτικό σύστημα σε κρίση κατά την περίοδο 1914-1920
Σωτήρης Ριζάς- Βενιζελισμός και αντιβενιζελισμός στις απαρχές του Εθνικού Διχασμού 1915-1992
Thomas Montgomery Cuninnghame- Dusty Measure Το Κλειδί
Ευάνθης Χατζηβασιλείου- Ο Εθνικός Διχασμός
RYAN GINGERAS- Οι τελευταίες ημέρες της οθωμανικής αυτοκρατορίας (1918-1922)
Ελισάβετ Παπαχρήστου- ο Αντιβενιζελισμός 1917-1920
Γ Β Λεονταρίτης - Η Ελλάδα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο
Θανάσης Διαμαντόπουλος- Ο Εθνικός Διχασμός και η κορύφωσή του. Η Δίκη των «έξι». Εξιλασμός ή δικαστικός φόνος
Ελευθερία Κυφωνίδου- Ποντιακό Ζήτημα. Στρατηγικές επιλογές και αδιέξδα 1917-1922
Γεώργιος Μικρούδης -Ο Βενιζέλος και η βασιλεία
Ιωάννης Δασκαρόλης- Μεταξάς εναντίον Τσαλδάρη. Η άγνωστη αντιβενιζελική σύγκρουση 1924-1928.
ΑΝΝΙΒΑΣ ΒΕΛΛΙΑΔΗΣ- ΠΡΟ ΤΗΣ ΘΥΕΛΛΗΣ
ΜΕΤΑΞΑΣ - ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ. ΕΛΛΗΝΟΙΤΑΛΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, 1939-1940
ΑΝΝΙΒΑΣ ΒΕΛΛΙΑΔΗΣ-ΜΕΤΑΞΑΣ - ΧΙΤΛΕΡ
ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΞΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ 1936-1941
Συλλογικό- Ορόσημα ελληνογερμανικών σχέσεων
Σωτήρης Ριζάς- Το χρονικό της κυπριακής τραγωδίας
Συλλογικό-Κυπριακό, Ελλαδικό κράτος και ο ρόλος των ΗΠΑ
Κώστας Βενιζέλος Μιχάλης Ιγνατίου- Ένοχος
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΦΟΥΣΚΑΣ- Το Μελάνωμα της Κύπρου
Οι ευθύνες των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ευάγγελου Αβέρωφ για την κυπριακή τραγωδία
Νικόλαος Μακαρέζος-Πώς καταλήξαμε στην Μεταπολίτευση
Μανόλης Κούμας- Η Ελλάδα και το μεσανατολικό ζήτημα 1945-1981
...........................................
Για αρχή καλά είναι αυτά μέχρι το 1974
Δημοσθένης Κούκουνας
Σπύρος Γασπαρινάτος
Πέτρος Μακρής - Στάικος
Αννίβας Βελλιάδης
Αλέξανδρος Ζαούσης
Γρηγόρης Φαράκος
Νίκος Μαραντζίδης
Γιάννης Πριόβολος
Ιωάννης Αθανασόπουλος
Σπύρος Παπαγεωργίου (το βιβλίο για την Χ)
Σάκης Μουμτζής
Ιωάννης Μπουγάς
Στράτος Δορδανάς
Βάιος Καλογρηάς
Τάσος Χατζηαναστασίου
Χάγκεν Φλάισερ
Ιάσων Χανδρινός
Μενέλαος Χαραλαμπίδης
Βαγγέλης Τζούκας
Ορισμένοι από αυτούς είναι σαφώς στρατευμένοι προς την μία ή την άλλη πλευρά, αλλά τουλάχιστον προσφέρουν και αξιόλογα στοιχεία. Καμία σχέση με καρναβάλια τύπου Πλεύρης, Μπαρμπής, ή τους παλιούς σαβουροϊστορικούς της αριστεράς, σαν τον Βουρνά και τον Ψυρούκη.
https://xrisiavgi.com/2026/09/17/17/172834/
Πάλι όλα τα γουρούνια της Δεξιάς θα μαζέψετε για να κάνετε εφέ ότι έχετε φάλαγγες μαυροντυμένων νέων;
Είναι και αυτό, αλλά είναι και κάτι πολύ περισσότερο, η επικράτηση απέναντι στα χριστιανικά έθνη της Ευρώπης, και της Δύσης γενικότερα.
Ο εξουσιαστικός φιλελεύθερισμός δηλαδή είναι σαν τις μπάμπουσκες (εκείνα τα ρωσικά κουκλάκια), που έχουν ένα άνοιγμα στην μέση και από μέσα βγαίνουν άλλα κουκλάκια.
Έτσι ακριβώς, ο φιλελευθερισμός και η Ευρωπαίκή Ένωση, ως μια φιλειρηνική οντότητα, είναι ο Δούρειος Ίππος της pax judaica στην Ευρώπη, διότι μέσα από την ειρήνη αυτοί δουλεύουν μεθοδικά προς την κατεύθυνση που είχε πει κάποτε ο Άλντους Χάξλεϊ, ότι δηλαδή η τέλεια δικτατορία θα έχει την μορφή δημοκρατίας.
Στην Ιερουσαλήμ βρίσκεται απλά το θρησκευτικό τους τοτέμ (που θα επισφραγίσει και την υπεροχή τους όταν θα έρθει η ώρα), στην θέση του οποίου τώρα είναι το Τέμενος, γι' αυτό και θέλουν όλο το Ισραήλ δικό τους.
Έτσι, από την μία πλευρά, πάρα πολλοί εβραίοι διεθνιστές (και πανίσχυροι οργανισμοί όπως π.χ. το AIPAC) υποστηρίζουν τα συμφέροντα των Μουσουλμάνων, είτε Σουνιτών είτε Σιιτών, και είναι υπέρ των ανοιχτών συνόρων.
Ώστε να έρθει η άλλη πλευρά, και να πουλήσει προστασία στους χριστιανούς.
Στόχος, η παγκόσμια επικράτηση του φιλελευθερισμού, όπως έχετε πει και εσείς.
Ακόμη και ο πόλεμος στο Ιράν στημένος είναι για να γίνουν οι ΗΠΑ ο παγκόσμιος προμηθευτής πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ενώ δηλαδή εγχώριοι μπουρδολόγοι το παρουσιάζουν ως ήττα του Τραμπ ό,τι συμβαίνει, ο Τραμπ έχει καταφέρει να ελέγχει όλες τις ροές πετρελαίου και τώρα με το χτύπημα των Χούθι στους Σαουδάραβες, θα ξαναφέρει τους Σαουδάραβες με το μέρος του.
Οπότε, το να κατηγορούν οι μεν (Χρυσή Αυγή) τους δε (Κασιδιάρη) με όρους ολυμπιακός-παναθηναϊκός, απλώς διχάζει το πόπολο.
Ένα φουλ εχθροπαθες κράτος χωρίς την άνευ όρων στήριξη των ΗΠΑ και του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κατεστημένου.
Θα έπρεπε να τους απαγορεύεται η έκφραση απόψεως ως εθνικά προδοτικη.
Το ερώτημα που θέτει ο παραπάνω σχολιαστής είναι σωστό. Εφόσον σε θεωρούν βασικό ύποπτο τα ΜΜΕ με τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση και αρχίζουν πάλι να σε χτυπούν, εσύ γιατί δεν απαντάς προκειμένου να διευκρινήσεις ότι δεν έχεις καμία σχέση; Και αν όντως το έκανε μέλος άλλης οργάνωσης και το ξέρεις με σιγουριά, να η ευκαιρία να ξεμπροστιάσεις την συγκεκριμένη οργάνωση και να δείξεις ότι είσαι διαφορετικός.
Αντί για αυτό, όμως, όπως πάντα, όπως όλα τα χρόνια, συνηθισμένη πρακτική του ΝΓΜ η σιωπή. Σιωπή μπροστά στα καραγκιοζιλίκια και στα καγκουριλίκια του κάθε ούλτρα δεξιού υποκειμενου που μάζευε στο κόμμα του -ή που ευελπιστούσε να μαζέψει- για να δείχνει ότι έχει "φάλαγγες" αγωνιστών. Παπάρια μέντολες.
Μακάρι να κάνουμε λάθος και να μας διαψεύσει η συνέχεια. Μέχρι στιγμής, πάντως, το έργο είναι γνωστό. Το ίδιο που έχει παιχτεί τριάντα χρόνια.
https://www.theseis.com/index.php?option=com_content&view=article&id=235:category-235&catid=91&Itemid=113
Πώς θα φαίνεται όταν σας αποκαλούμε παιδιά του φιλελευθερισμού, ουρές του εκσυγχρονισμού και στρεβλές πτυχές του καπιταλισμού, αρνούμενοι να δεχτούμε την αυτονομία της θεωρίας και της πολιτικής σας κίνησης από τον φιλελεύθερο καπιταλισμό;
Γράφει ή όχι ότι ο ρομαντικός εθνικισμός είναι η άλλη πτυχή της αστικής ιδεολογίας ενώ η πρώτη είναι ο φιλελευθερος οικουμενισμός του Διαφωτισμού που εκφράστηκε μέσω της Γαλλικής Επανάστασης;
Υποστηρίζει ή όχι ότι ο ρομαντικός εθνικισμός είναι άλλη όψη αλλά στο ίδιο πολιτικό "στρατόπεδο" με τον φιλελεύθερο Διαφωτισμό , επειδή είναι αστικές ιδεολογίες, ενώ οι μαρξιστές είναι ο ουσιαστικός αντίπαλος;
Θες να πάρουμε στα σοβαρά αυτέςτις μαλακίες; Τα λένε οι μαρξιστές μεταξύ τους για να ψήνονται. Δεν θα τα αξιολογήσουμε ως σοβαρά από την μεριά μας.
Δεν κάνει λόγο για το αν γεννηθηκε στην νεωτερικότητα ο Ρομαντισμός. Αυτό το ξέρουμε. Τον τοποθετεί στο στρατόπεδο των αστικών ιδεολογιών, ακοκολούθώντας την (αναμενόμενη) αυθαιρεσία της μαρξικής ανάλυσης, που θέλει τον κινητήριο μοχλό της ιστορίας να τον αποτελεί η πάλη των τάξεων.
Ε δεν τον αποτελεί, τι να κάνουμε; Έχει φανεί σε όποιον έχει μάτια αυτό. Η ταξική τομή είναι μια από τις σημαντικές τομές αλλά δεν διαμορφώνει τις συνειδήσεις του κύριου υποκειμένου της ιστορίας.
Το κύριο υποκείενο της ιστορίας είναι το έθνος. Με βάση αυτό το δεδομένο, ο ρομαντικός εθνικισμός είναι η ύστατη γραμμή άμυνας και ο υπερασπιστής της εγκόσμιας τάξης απέναντι στον χαοτικό φιλελεύθερο καπιταλισμό. Όχι μόνο δεν βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο αλλά είναι και οι μεγάλοι εχθροί που πρωταγωνιστούν στην πολιτική διαπάλη της ιστορικής περιόδου της νεωτερικότητας.
Ξανά: Όταν λέει ένας μαρξιστής "αστική ιδεολογία" εννοεί προϊόν της αστικής εποχής, ιδεολογικό γέννημα της αρχικής νεωτερικότητας δηλαδή. Νεωτερικές ιδεολογίες του Έθνους, υπάρχουν όντως δύο. Η φιλελεύθερη και η ρομαντική. Δεν προϋπήρχε καμιά από τις δύο πριν την εποχή αυτή, αμφότερες είναι προϊόντα της. Λογαριάζει ο αρθρογράφος ως "πρώιμη αστική ιδεολογία" τον φιλελεύθερο εθνικισμό, και ως "ύστερη αστική ιδεολογία" τον ρομαντικό, γιατί ο πρώτος γεννιέται στα 1750-1800 και ο δεύτερος στα 1800-1850, δηλαδή στο πρώιμο και το ύστερο στάδιο αντίστοιχα αυτού που λένε οι μαρξιστές γενικά "εποχή της ανόδου της αστικής τάξης", δηλαδή τα πρώτα 100 χρόνια της νεωτερικότητας. Πουθενά δεν αρνείται τον αντιφιλελεύθερο χαρακτήρα του ρομαντικού εθνικισμού, ίσα ίσα τον επιβεβαιώνει. Ο όρος "αστικό" εδώ έχει να κάνει με εποχή, όπως συνηθίζουν οι μαρξιστές, να βάζουν όλες τις ιδεολογίες από το 1750 ως το 1850 στις "αστικές" (με την έννοια ότι αντανακλούν απαντήσεις σε ερωτήσεις που βάζει η εποχή της γενικότερης ανόδου των αστών). Δεν ταυτίζεται ο όρος αστικός με στενή ταξική ταύτιση ή με τον φιλελευθερισμό. Και μια ιδεολογία που αρνείται τελείως τον αστισμό, όπως ο "φεουδαρχικός σοσιαλισμός" των Τόρις, είναι "αστική" με την έννοια ότι προέκυψε από κοινωνικά ερωτήματα που έθεσαν οι αστικές επαναστάσεις. Κι ο ουτοπικός σοσιαλισμός με αυτή την έννοια "αστικός" είναι. Μετά, λένε οι μαρξιστές, η γέννηση της σύγχρονης εργατικής τάξης αποτελεί την επόμενη τομή στην Ιστορία, όπου οι ίδιοι ξεκινούν να ορίζουν τη δική τους ιδεολογία (μαρξισμό) ως την πρώτη που κατ' αυτούς υπερβαίνει τα αστικά (με την έννοια της εποχής) όρια.
"Η εθνική πραγματικότητα δίνει λοιπόν αφορμή για μια αντιφατική αυτοβίωσή της, που βασίζεται τόσο στην ιδέα της ισότητας όσον και στην ιδέα της ανισότητας ταυτόχρονα. Η εθνική συνείδηση και η εθνική ιδεολογία περικλείουν λοιπόν στο εσωτερικό τους μια αντίφαση και ακριβέστερα αποτελούν την αδιάλειπτη, χωρίς τέλος και αναδεικνύουσα πολύπλευρες μορφές προσπάθεια να συμβιβαστεί αυτή η αντίφαση"
Σύμφωνα με όσα γράφει, η αντίφαση πηγάζει από την φιλελεύθερη αντίληψη περί έθνους, που δίνει έμφαση στην αδελφότητα και την ισότητα εντός των εθνικών πλαισίων, στην συνύπαξή της με την ρομαντική αντίληψη περί έθνους η οποία ανοίγει παράθυρο σε "σε φυλετικές, θρησκευτικές, ηθικές, γενεαλογικές ή άλλες παραστάσεις [...] που ξεχωρίζουν τα έθνη μεταξύ τους, που τα κάνουν να μην είναι ίσα, που διαφοροποιούν το ένα απέναντι στο άλλο".
Και τα δύο τα παρουσιάζει ως άλλες όψεις του ίδιου νομίσματος.
Και πιο κάτω γράφει ξεκάθαρα: "Οι αντιθετικές τάσεις στο εσωτερικό της εθνικής ιδεολογίας, που παρουσιάστηκαν παραπάνω, χρησιμοποιήθηκαν κατ' επανάληψη ως αφορμή για την εμπέδωση της θέσης ότι υπάρχει μια καθαρά επαναστατική (σε αντίθεση με μία καθαρά αντιδραστική) παραλλαγή του εθνικισμού. Το να τραβήξουμε μια τέτοια οξεία διαχωριστική γραμμή εμπεριέχει όμως μια ανεπίτρεπτη απλοποίηση,"
Για να ολοκληρώσει την ανάλυση συμπεραίνοντας:
"Εάν μέχρι τώρα στο επίκεντρο της παρουσίασης στεκόταν το στοιχείο που χωρίζει στις δύο αντιθετικές συνιστώσες της εθνικής ιδεολογίας, τότε πρέπει λοιπόν να προσθέσουμε συμπληρωματικά: Αυτός ο διαχωρισμός αποτελεί τη μία μόνο όψη της προβληματικής που πραγματευθήκαμε. θα πρέπει λοιπόν να σχετικοποιηθεί και να γίνει κατανοητός όχι τόσο ως διαχωρισμός όσο ως αντιπαράθεση δύο αντίθετων πόλων στο εσωτερικό μιας αντιφατικής σχέσης. "
Και να βάλει την κατακλείδα: "στη Γαλλία κυριάρχησε περισσότερο η πρώτη (φιλελεύθερη) και στη Γερμανία περισσότερο η δεύτερη (ρομαντική) στην πραγματικότητα βρίσκονται σε μια εσωτερική σχέση μεταξύ τους και αποτελούν η μία μαζί με την άλλη την αστική ιδεολογία του έθνους."
Τι άλλο θες να πει;
Ότι σημειώνει παρακάτω πώς το φαινόμενο του αντιδιαφωτιστικού πολιτικού Ρομαντισμού στην εθνικιστική εκδοχή του δεν ήταν ταυτισμένο με την αριστοκρατία και είχε πολλά επίπεδα, με μια οικουμενική πανανθρώπινη προοπτική, ναι. Είναι σωστός. Απλώνει την μαρξιστική ανάλυση, την εμπλουτίζει και ενσωματώνει σε αυτήν το ρομαντικό φαινόμενο πολύ πιο άρτια απ΄ότι οι κλασικές παραδοσιακές μαρξιστικές προσεγγίσεις του παρελθόντος.
Αλλά δεν μας ενδιαφέρει και τόσο ως εθνικιστές και ρομαντικοί πώς βλέπει την ιδεολογία μας η μαρξιστική ανάλυση βάσει των εργαλείων της. Μας ενδιαφέρει ως έναν βαθμό μεθοδολογικά (όσοι είμαστε κοινωνικοί επιστήμονες) και για να ξέρουμε τον τρόπο που μας αναλύουν οι άλλοι πολιτικοί χώροι. Ως εκεί. Τι μας νοιάζει αν οι μαρξιστές βλέπουν ως αστική μια ιστορική περίοδο και τσουβαλιάζουν σε ένα σάκο ό,τι περιλαμβάνει. Δεν κάνουμε ανάλυση βάσει του ταξικού ιστορικισμού εμείς.
Πχ, αυτό που έκανε ο Σλέγκελ στον Λέσινγκ το 1797, που τον παρουσίασε ως πατέρα του ρομαντισμού, γράφοντας όμως στην εισαγωγή "σε αυτή μου την κρίση περισσότερο ρόλο έπαιξε η θέλησή μου για καλλιτεχνική ελευθερία παρά για αντικειμενική αλήθεια" και επομένως ερμήνευσε τον μη ρομαντικό Λέσινγκ ως ρομαντικό επειδή έτσι γούσταρε ο ίδιος σαν Σλέγκελ στα πλαίσια της ελευθερίας του καλλιτέχνη, αγνοώντας πραγματολογικά στοιχεία, αυτό το πράγμα πιστεύετε μπορεί να έχει σήμερα στην επιστημονική έρευνα;
Ας πούμε, όταν ο M. Lowy ερμηνεύει ως ρομαντικά ακόμα και ολόκληρα μη ρομαντικά κινήματα, κάνοντας, θα λέγαμε, μια μορφή "επιστημονικού ρομαντισμού" με αυθαίρετα συμπεράσματα, ανάλογα με εκείνα τα αυθαίρετα συμπεράσματα που έβγαζαν ρομαντικοί φυσιοδίφες όπως ο Baader ή ο Lamarck στις φυσικές τους μελέτες του 1800, θεωρείτε ότι αυτό βοηθά την επιστημονική έρευνα; Ή μήπως την συσκοτίζει, σε σχέση με τον σκληρό ρεαλισμό των J. Herf, I. Berlin, M. Abrams κ.ά., που, ακόμα κι αν είναι στρυφνοί ορθολογιστές που βάζουν τα πάντα σε στενά κουτάκια, τουλάχιστον δεν αυθαιρετούν απέναντι στην αντικειμενική αλήθεια;
Επειδή, όμως, από την εποχή του Ρομαντισμού έχουν περάσει πολλά χρόνια και η εξουσία του παγκοσμιοποιημένου φιλελευθερισμού χρησιμοποιεί τακτικά τον κομπογιαννιτισμό, τον εσωτερισμό, new age ανοησίες και άλλες δήθεν παραφυσικές παπαριές προκειμένου να υποκαταστήσει τον ανορθολογισμό της φιλοσοφίας του Ρομαντισμού, με όλ αυτά ανεπτυγμένα αν σήμερα επιχειρήσουμε να κάνουμε πράξη το αρχικό ιεώδες των ρομαντικών θα βρούμε μπροστά μας τον κάθςε Άδωνι και Βελόπουλο να πωλούν παράνοια ως επιστήμη (προκειμένου να μην επιτρέψουν την ανάπτυξη της ρομαντικής ανορθολογικής φιλοσοφίας). Συνεπώς, αυτό που πρέπει να κάνει ένας ρομαντικός σήμερα είναι να προστατεύσει την ακεραιότητα της επιστήμης ως μεθοδολογίας που βασιζεται στα δεδομένα, αλλα να αξιολογήσει την φιλοσογική σκέψη, την τέχνη και την λογοτεχνία ως υπέρτερες του επιστημονικού λογισμού (υπό την προϋπόθεση ότι μιλάμε όντως για σοβαρό επιστημονικό λογισμό και όντως για αληθινή φιλοσοφική σκέψη και καλλιτεχνική δημιουργία, όχι τα σαπάκια της σημερινής μαζικής κουλτούρας). Και μελλοντικά, αν ποτέ υπάρξουν προϋποθέσεις, να επιχειρηθεί η ρομαντική σύνθεση των ειδών χωρίς να καταπατηθεί η επιστημολογική ακεραιότητα της μέχρι τότε επιστημονικής σκέψης.
"Ο πολιτισμός της πόλης αδυνατεί να επανεκπαιδεύσει τη φύση τους, να πειθαρχήσει τα συναισθήματά τους, να τους εμπνεύσει με απεριόριστο σεβασμό για την «παντοδύναμη» λογική, να τους κατευθύνει στο μονοπάτι της σκληρής δουλειάς και της ενεργητικής δραστηριότητας. Βρέθηκαν σε μια κοινωνία που ζει και αναπτύσσεται σύμφωνα με κάποιους «σιδερένιους» νόμους που είναι ακατανόητοι γι' αυτούς. Σε αυτά τα αριστοκρατικά και γραφειοκρατικά σαλόνια, που περιορίζουν τους άμεσους ορίζοντές τους, δεν βλέπουν το παραμικρό ικανοποιητικό φαινόμενο. Η ευαίσθητη καρδιά τους προσβάλλεται από το ψυχρό και άψυχο πλήθος που γεμίζει αυτά τα σαλόνια. Γεμάτοι με «ανιδιοτελείς πνευματικές παρορμήσεις», βασανισμένοι από τη δίψα για «αιώνια» αγάπη, «αιώνια» φιλία, συναντούν μόνο «προδοσία», «δηλητηριώδη συκοφαντία», «ψυχρό υπολογισμό». Και έξω από τα σαλόνια είναι ακόμα χειρότερα: εκεί παρατηρούν μόνο τις φιγούρες των καπιταλιστών εμπόρων, εκεί είναι το βασίλειο του ρηχού υλισμού και του ωφελιμισμού· εκεί ανθίζει η «βιομηχανική» θρησκεία, η «βιομηχανική» ηθική, η «βιομηχανική» φιλοσοφία. Εκεί η ψυχή του ανθρώπου μετατρέπεται σε «ατμομηχανή», και σε αυτή τη μηχανή μόνο «βίδες και τροχοί» φαίνονται, αλλά η ζωή δεν είναι ορατή. Από τα αποκόμματα της πραγματικότητας μπροστά στην οποία στέκονται αυτοί, αυτά τα φυτά θερμοκηπίου, δεν μπορούν να πάρουν μια ιδέα για πρόοδο. Χάνουν την πίστη τους στην «ανθρωπότητα». Διαποτίζονται από φόβο για τον «πολιτισμό». Τρέχουν να φύγουν από το «πλήθος» και στην ίδια τη φυγή νομίζουν ότι θα βρουν παρηγοριά στην αγκαλιά της φύσης, και μαζί με τον Αλέκο του Πούσκιν ξεκινούν να περιπλανηθούν στην ελεύθερη έκταση των νότιων στεπών. Έπειτα, μαζί με τον Λέρμοντοφ, ανταμείβουν τον εαυτό τους στοχαζόμενοι τα πανοράματα της «χώρας των θαυμάτων», της «χρυσής Ανατολής», έπειτα, μαζί με τον Ζούκοφσκι, παρασύρονται στον μυστηριώδη κόσμο των φαντασμάτων του νεκροταφείου, έπειτα, μαζί με τον Μαρλίνσκι, ονειρεύονται να βρουν τη λήθη στο γλέντι των τιτάνιων παθών, έπειτα, μαζί με τον Ποντολίνσκι, λαχταρούν το βασίλειο του θεϊκού «επέκεινα», έπειτα, μαζί με τον Τσαανταέφ, απολαμβάνουν την ποίηση του Καθολικισμού, έπειτα, μαζί με τον Οντογιέφσκι, παρηγορούνται με το παιχνίδι των μεταφυσικών διαθέσεων, έπειτα με τον Βενεβιτίνοφ, ονειρεύονται έναν κόσμο λαμπερής, άφθαρτης ομορφιάς. Με μια λέξη, προσπαθούν να κλειστούν στον εγγενή τους κόσμο των συναισθημάτων και της φαντασίας. Με την «ψυχρή λογική», που τους φέρνει μόνο απογοήτευση, δεν μπορούν να ζήσουν. Στη «ρομαντική τέχνη», με τη λατρεία της για το «πέραν», τις εξορμήσεις στην περιοχή των «εξωτικών» χωρών και τον λυρισμό των υποκειμενικών εμπειριών, ο αριστοκρατικός ατομικισμός τους βρίσκει λογοτεχνική έκφραση."
(V. M. Shulyatikov: Restoring a Shattered Aesthetic)
“Η Σοβιετική κυβέρνηση δίνει χέρι φιλίας σε όλους τους λαούς του κόσμου πιστή στην αρχή του δικαιώματος της αυτοδιαθέσεως”.
Δήλωση έκανε και ο Λένιν, στην οποία τόνιζε:
“Ο Μουσταφά Κεμάλ φαίνεται ότι είναι υπέροχος οργανωτής και έξυπνος και με την επανάστασή του τα έβαλε με τους ιμπεριαλιστές επιδρομείς. Ο λαός πιστεύει σε αυτόν. Είναι ανάγκη να βοηθηθεί και αυτό είναι σημαντική βοήθεια προς τους Τούρκους εργάτες και αγρότες.”
Όταν λίγους μήνες μετά υπεγράφη η Συνθήκη των Σεβρών το ΣΕΚΕ – ΚΚΕ με προκήρυξή του κατήγγειλε την συνθήκη τονίζοντας:
“Σύντροφοι προλετάριοι η κυβερνώσα αστική τάξις επωφελείται της υπογραφής της ειρήνης με την Τουρκία δια να παρασύρει τας εργαζόμενας λαϊκάς μάζας εις σωβινιστικάς και πατριωτικάς εορτάς με το πρόσχημα της απελευθερώσεως των υποδούλων αδελφών”.
Τον Οκτώβριο του 1920 η προεκλογική συγκέντρωση του κομμουνιστικού κόμματος στην Αθήνα μετετράπη σε διαδήλωση με το σύνθημα “Κάτω ο πόλεμος”. Ταυτόχρονα κυκλοφορεί στο μέτωπο προκήρυξη προς τους οπλίτες και συλλαμβάνεται ο κομμουνιστής Παντελής Πουλιόπουλος με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Σε όλη την διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας, οι κομμουνιστές ήταν η πέμπτη φάλαγγα και καλούσαν τους στρατιώτες σε λιποταξία ενώ ο Λένιν την ίδια ώρα που οι Ρώσσοι πέθαιναν από την πείνα έδινε 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και ανυπολόγιστης αξίας οπλισμό στον σφαγέα του Μικρασιατικού Ελληνισμού Κεμάλ Αττατούρκ.
Το πολεμικό υλικό που έδωσε η Σοβιετική Ένωση στον Κεμάλ το κρίσιμο έτος 1921
Ας δούμε με την γλώσσα των αριθμών το πολεμικό υλικό που έδωσε η Σοβιετική Ένωση στον Κεμάλ το κρίσιμο έτος 1921 μέχρι τον Μάρτιο, πριν δηλαδή από την ελληνική επίθεση για κατάληψη της Αγκύρας. Τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο 1921 παρελήφθησαν από τα στρατεύματα του Κεμάλ χίλιες βόμβες, 4.000 χειροβομβίδες και 4.000 εγκαιροφλεγείς σφαίρες. Τον Μάρτιο του 1921 οι σοβιετικοί έδωσαν στον Κεμάλ 33.000 τυφέκια, 58 εκατομμύρια φυσίγγια, 300 πολυβόλα, 54 κανόνια, 130.000 οβίδες και άλλες μεγάλες ποσότητες πολεμικού υλικού. Στις 23 Μαρτίου απέστειλε επίσης δωρεάν για τις ανάγκες του Κεμαλικού στρατού 30 δεξαμενές με πετρέλαιο, δυο δεξαμενές βενζίνης και 8 δεξαμενές κηροζίνης. Όλοι γνωρίζουμε ότι στη μεγάλη ελληνική επίθεση του 1921 ο ελληνικός στρατός είχε μεγάλες ελλείψεις πολεμικού υλικού, ενώ ο στρατός του Κεμάλ αφθονία. Κι όμως κάποιοι σήμερα, κάποιοι μαρξιστογενείς έχουν το θράσος να μιλούν για την γενοκτονία των Ποντίων, μία γενοκτονία που υπήρξε κυρίως έργο και αποτέλεσμα της ενισχύσεως του Κεμάλ από τους κομμουνιστές.
Οι μπολσεβίκοι δεν μετανόησαν ποτέ για την προδοσία τους στην Μικρά Ασία
Οι μπολσεβίκοι δεν μετανόησαν ποτέ για την γραμμή τους, γραμμή προδοτική και αντεθνική. Χρόνια μετά (το 1935) την καταστροφή έγραφε ο Ζαχαριάδης στον Ριζοσπάστη:
«Αν δεν νικιόμασταν στη Μικρασία, η Τουρκία θα ήταν σήμερα πεθαμένη και εμείς Μεγάλη Ελλάδα. Τη “λευτεριά” μας θα τη στηρίζαμε στην υποδούλωση του τουρκικού λαού. Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούομε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μ. Ασία πήγε όχι σαν εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των Εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγαινε εκεί όχι μόνο για να διαιωνίσει την ξενική κυριαρχία πάνω στον τουρκικό λαό μα και να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο. Γι’ αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία, μα και την επιδιώξαμε».
Για την Μικρασιατική καταστροφή με υπερηφάνεια δηλώνουν οι κομμουνιστές ότι είχαν συμμετοχή. Και όμως δεν ακούστηκε λέξη για την μεγάλη προδοσία στην Ελλάδα του 2022, που έχει καταντήσει το τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης.
https://www.lifo.gr/now/world/kati-symbainei-stoys-efiboys-tis-ollandias-i-apodohi-tis-omofylofilias-ehei-shedon