Το ελλαδικό πολιτικό στερέωμα της εποχής μας είναι ο καθρέφτης μιας παρηκμασμένης και δομικά ανισόρροπης κοινωνίας. Και σαν να μην έφτανε η παλαιοκομματική μαφία της μεταπολίτευσης που διατηρείται, έστω και τρεκλίζοντας, στα πολιτικά πράγματα, οι νέες πολιτικές δυνάμεις και προσωπικότητες που εμφανίζονται τείνουν να βυθίσουν την πολιτική μας καθημερινότητα σε ακόμη σκοτεινότερα βάθη. Περσόνες που διαμορφώνουν την διαδρομή τους στην πολιτική ζωή βασισμένες στην κουλτούρα της ανούσιας και φανφαρόνικης αντιδικίας των τηλεοπτικών παραθύρων (παλαιότερα το μεγάλο αστέρι αυτής της πολιτικής παρλάτας ήταν η Λιάνα Κανέλη, μετά το 2012 την σκυτάλη έχει πάρει η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ενώ στις κατηγορίες των τσικό έπαιζε κάποτε αυτό τον ρόλο, μεταμφιεσμένος ως εθνικιστής, ο δεξιός στην ουσία του λόγου του Κώστας Πλεύρης), τύποι που αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν star system, άνθρωποι τυφλωμένοι από τα φώτα μιας παροδικής δημοσιότητας που διαλέγονται με το πολιτικό τίποτα. Αυτή είναι η γενιά των πολιτικών της εποχής μας που ετοιμάζεται να υποδεχτεί το νέο της αστέρι. Την κυρία Καρυστιανού.
Ήμασταν από εκείνους που στηρίξαμε το κίνημα των Τεμπών από την πρώτη στιγμή, που συμμετείχαμε σε όλες τις συγκεντρώσεις και που γράψαμε αμέσως μετά το τραγικό συμβάν ότι οι Καραμανλής και Μητσοτάκης έπρεπε να οδηγηθούν στο ειδικό δικαστήριο. Για αυτό αισθανόμαστε μεγάλη πικρία όταν οι αγώνες χιλιάδων -ενδεχομένως και εκατομμυρίων- Ελλήνων τείνουν να γίνουν διαπιστευτήρια πολιτικής εξαργύρωσης συγκεκριμένων προσώπων.
Κυρία Καρυστιανού, το γεγονός ότι είμαστε όλοι, σαν μια γροθιά, μαζί σας ως μέλη ενός παλλαϊκού κινήματος που απαιτεί την διαλεύκανση της τραγωδίας των Τεμπών και την απόδοση ποινικών και πολιτικών ευθυνών σε μια πολιτική κλίκα καθαρμάτων δεν σημαίνει ότι σας αναγνωρίζουμε κάποιο ηγετικό ρόλο στο ευρύτερο πολιτικό στερέωμα. Δεν γνωρίζουμε τις προσωπικές θέσεις σας ή -ακόμη περισσότερο- την ικανότητά σας να τοποθετείστε σε ζητήματα όπως η λαθρομετανάστευση, η εξωτερική πολιτική, η οικονομική πολιτική, η δημόσια διοίκηση και άλλα πολλά.
Θα ρωτήσει κανείς, μα δεν μπορεί να έχει θέσεις για όλα αυτά η κυρία Καρυστιανού ή άλλοι συμπολίτες μας σαν αυτήν; Ασφαλώς και μπορεί να έχει. Αλλά ενώ έχει ήδη πραγματοποιήσει τις πρώτες της πολιτικές κινήσεις δεν έχει εκφράσει ποτέ μέχρι σήμερα τις πολιτικές της θέσεις. Μεταμοντέρνες καταστάσεις.
Πώς γίνεται να αντλεί μεγάλη δημοσκοπική υποστήριξη ένα πρόσωπο το οποίο δεν έχει εκφράσει τις πολιτικές του θέσεις; Μπορεί να αντλεί αναγνώριση και δημοσκοπική υποστήριξη από την μέχρι τώρα δημόσια εικόνα του, θα απαντούσε κάποιος καλοπροαίρετος. Πολύ σωστά. Όμως, αυτό σημαίνει κάτι πολύ ξεκάθαρο. Η κυρία Καρυστιανού και οι συνεργάτες της εκμεταλλεύονται την δημόσια αναγνώριση που αποκομίζει ως η πιο προβεβλημένη από τους επικεφαλής του κινήματος των Τεμπών. Το οποίο έχει άλλον προσανατολισμό και διαφορετικό περιεχόμενο. Κοντολογίς, και χωρίς πολλές περιστροφές, η κυρία Καρυστιανού έγινε διάσημη λόγω του αίματος τόσων νεκρών και πατάει σε αυτή την δημοτικότητα για να κάνει πολιτική καριέρα. Απλά, σταράτα και ξεκάθαρα. Όποιος αρνείται να το δεχτεί δεν είναι ηθικά ευαισθητοποιημένος. Παρασύρεται από τις σειρήνες του ηθικολογικού καθωσπρεπισμού. Πάμε παρακάτω.
Είχαμε γράψει πέρυσι ότι ενώ οι διαδηλώσεις του κινήματος των Τεμπών έδειχναν να εξασθενούν μετά την δεύτερη εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατίας, αναθερμάνθηκαν στο μέγιστο δυνατό βαθμό (χωρίς εμφανή πειστικό λόγο) από την στιγμή που άλλαξε η αμερικανική προεδρία και επέστρεψε ο Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Ο πλανητάρχης με την παράξενη κόμη είναι γνωστό ότι θέλει νέους πολιτικούς στο προσκήνιο των ελεγχόμενων αποικιών του, που να εμπιστεύεται προσωπικά και να μην είναι εξαρτημένοι από το παλιό πολιτικό σύστημα των Δημοκρατικών και των μη τραμπικών Ρεπουμπλικάνων. Δεν ξέρουμε αν αυτό το γεγονός συνδέεται με την περυσινή αναθέρμανση του κινήματος των Τεμπών και με το πολιτικό μέλλον της κυρίας Καρυστιανού. Θα το μάθουμε προσεχώς.
Ξέρουμε προς το παρόν, πάντως, ότι, για μια ακόμη φορά, στο υπόβαθρο της όλης κίνησης Καρυστιανού εμφανίζονται οι συνεργάτες του Μίκη Θεοδωράκη. Πρόσωπα, δηλαδή, τα οποία γνωρίζουμε πολύ καλά από την εποχή των διαδηλώσεων κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών, όπως είχαμε περιγράψει αναλυτικά στο πρώτο podcast της Λέσχης μας πριν λίγο καιρό. Πρόκειται για εκείνους που είχαν διοργανώσει τις μεγάλες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για την Συμφωνία των Πρεσπών και που άφησαν να χαθεί μια μοναδική ευκαιρία διαμόρφωσης ενός ευρύτατου, λαϊκού, πατριωτικού, διανοητικο-πολιτικού μετώπου με προοπτική βάθους χρόνου, επειδή -και τότε- ήθελαν να εξαργυρώσουν την μαζικότητα των συγκεντρώσεων με ευκαιριακά βουλευτικά αξιώματα. Τα πρόσωπα για τα οποία είχαν μιλήσει οι Σταμάτης και Αχιλλέας στο πρόσφατο podcast της λέσχης, συγκροτούν τώρα τον πυρήνα που ωθεί την κυρία Καρυστιανού στην οργάνωση κομματικού φορέα.
Υπάρχει ένα ερώτημα που αιωρείται. Θέλει, άραγε, το σύστημα Τραμπ να έχει πολλούς παίκτες στο πεδίο της ελληνικής πολιτικής ζωής ή μήπως η κυρία Καρυστιανού με τους παλιούς συνεργάτες του Μίκη Θεοδωράκη βολεύουν, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, προσωρινά την Νέα Δημοκρατία γιατί ψαλιδίζουν την δημοσκοπική δυναμική του Τσίπρα ο οποίος επίσης επανήλθε στο πολιτικό προσκήνιο μετά την επάνοδο του συστήματος Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ; Το οπτικό πεδίο δεν είναι ακόμη καθαρό και δεν μας επιτρέπει να έχουμε ξεκάθαρες απαντήσεις. Σε λίγο καιρό, όμως, θα τις έχουμε. Γιατί, αναγκαστικά, όλοι οι πρωταγωνιστικοί παίκτες της ελληνικής πολιτικής ζωής θα ανοίξουν τα χαρτιά τους.
Υπάρχουν φίλοι που επιμένουν πως και μόνο το γεγονός ότι η πολιτική κίνηση της Καρυστιανού προκαλεί αναστάτωση στο ελλαδικό πολιτικό κατεστημένο είναι κάτι καλό. Την θεωρούν πιο καθαρή και πιο έντιμη από τις γνωστές κομματικές μαφίες που λυμαίνονται επί τόσα χρόνια τον πολιτικό βίο της χώρας μας. Προφανώς, αυτό ισχύει. Ασφαλώς, αν θεωρήσουμε δεδομένο ότι η πατρίδα βρίσκεται υπό κατοχή και αναγκαστικά οι πολιτικοί της θα είναι καρνάβαλοι του διεθνούς εβραϊκού κεφαλαίου και μεγάλων δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ και η Ε.Ε., τότε ναι. Μια ψήφος στην Καρυστιανού μπορεί να είναι λιγότερο κακή από τις υπόλοιπες επιλογές.
Ωστόσο, για τους εθνικιστές και για κάθε άλλον ρομαντικό δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτή κανονικότητα η αντίληψη ότι η ελληνική πολιτική ζωή αποτελεί ένα de facto τσίρκο, έστω και αν αυτή η συνθήκη αποτελεί την ριζωμένη πολιτική μας πραγματικότητα. Θα έχανε κάθε νόημα η αρθρογραφία μας αν αποδεχόμασταν ότι η πατρίδα μας δεν μπορεί να είναι τίποτε διαφορετικό από μια αέναη δούλα και, συνεπώς, το πολιτικό της στερέωμα να αποτελεί νομοτελειακά ένα καρναβάλι στο οποίο πρέπει να ψάξουμε τον λιγότερο γελοίο. Η Καρυστιανού είναι λιγότερο κακή από τον Μητσοτάκη και τους υπόλοιπους αλλά είναι και λιγότερο πολιτική απ’ οποιονδήποτε άλλον. Είναι μια περσόνα των ΜΜΕ που δεν έχει καταθέσει οποιαδήποτε πολιτική πρόταση πέρα από τον αγώνα της για το ηθικό αίτημα της διαλεύκανσης του εγκλήματος των Τεμπών.
Γνωστή πρακτική, θα μας απαντήσει όποιος έχει ακούσει το πρώτο podcast της Λέσχης. Οι συνεργάτες του Μίκη Θεοδωράκη έκαναν ακριβώς το ίδιο την περίοδο των διαδηλώσεων κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Ο Μιχάλης Πατσίκας και οι υπόλοιποι της Σπίθας προσπάθησαν να μετατρέψουν το μαζικό κίνημα κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών σε ένα μονοθεματικό κόμμα διαμαρτυρίας που θα έκανε το εκλογικό τους όνειρο πραγματικότητα. Σήμερα επιστρέφουν με την ίδια συνταγή. Εκεί που κάποτε μιλούσαν αποκλειστικά για κατάργηση της Συμφωνίας των Πρεσπών χωρίς να έχουν καμία άλλη θέση για θέματα όπως το μεταναστευτικό, τα μνημόνια, η οικονομία και η κοινωνία, σήμερα μιλούν μόνο για κάθαρση. Έτσι, γενικά και αόριστα.
Το αστείο της ιστορίας είναι ότι το ίδιο σύνθημα είχε χρησιμοποιήσει ως προμετωπίδα και η καμπάνια του Κ. Μητσοτάκη κατά το «βρώμικο ‘89», προκειμένου να φέρει την νεοφιλελεύθερη συμμορία στην κυβέρνηση. Και, ακόμη χειρότερα, σήμερα, το σύνθημα της κάθαρσης διατυμπανίζεται χωρίς να έχει ολοκληρωθεί τυπικά η δικαστική διαδικασία για το έγκλημα των Τεμπών. Η παρούσα κυβέρνηση φαίνεται ότι δεν έχει την ίδια άνεση που είχε πριν δυο χρόνια να μετατρέπει τους θεσμούς του ελλαδικού κράτους σε πανί καθαρισμού των ακαθαρσιών της. Λόγω της δημοσκοπικής φθοράς της και λόγω της επανεμφάνισης στο διεθνές στερέωμα του εξουσιαστικού συστήματος Τραμπ (το οποίο δεν εμπιστεύεται απόλυτα τον Μητσοτάκη). Αν, ωστόσο, εξακολουθούσε η κυβέρνηση να διατηρεί την προ διετίας δυναμική της και αποφάσιζε να λάβει το ύστατο μέσο προστασίας της, θυσιάζοντας τον Αχιλλέα Καραμανλή και υιοθετώντας μια πολιτικο-δικαστική πρακτική απομποδιαίου τράγου, τότε και η πολιτική σήψη θα παρέμενε ακλόνητη (με την ελάχιστη δυνατή θυσία της καριέρας ενός υπουργού της) και το δίκτυο Πατσίκα-Σπίθας-Καρυστιανού θα έχανε το μοναδικό πολιτικό επιχείρημα στο οποίο στηρίζεται μέχρι στιγμής. Την κάθαρση. Γιατί η κυβέρνηση θα διατυμπάνιζε ότι έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο, επιτρέποντας την (ελαφρά με νομικούς όρους, ούτως ή άλλως) τιμωρία ενός υπουργού της ενώ οι επαναλαμβανόμενα μονοθεματικοί πρώην συνεργάτες του Μίκη θα έμεναν με την κυρία Καρυστιανού εκτεθειμένοι στο πολιτικό κενό έχοντας ως ευαγγέλιο ένα σύνθημα ανίκανο να στηρίξει περαιτέρω τα πολιτικά τους όνειρα.
Σχόλια: