Ozzy Osbourne

Υπάρχουν βράδια που ο Μορφέας αρνείται πεισματικά να με τυλίξει με το βελούδινο πέπλο του. Βράδια που νιώθω μια απίστευτη αίσθηση ζωτικότητας να διαπερνά το κορμί μου. Συνήθως, τέτοιες στιγμές, η έλλειψη του ύπνου αναπληρώνεται από εικόνες πολύχρωμες. Εικόνες οραμάτων που εκπληρώνονται σε μελλοντικές περιόδους, αλλά και εικόνες από όμορφες στιγμές του παρελθόντος.

Η πρώιμη εφηβεία αποτελεί την περίοδο του προσωπικού μου παρελθόντος κατά την οποία έζησα σε επίπεδα πλήρους έντασης. Κι αυτό είναι κάτι που έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στη μνήμη και την ιδιοσυγκρασία μου. Οι αναμνήσεις της σημαδιακής (για εμένα) εκείνης εποχής είναι πραγματικά ζωντανές και σε στιγμές όπως αυτές που περιγράφω στην πρώτη παράγραφο, αναδύονται σαν χείμαρρος από τα βάθη της μνήμης στην επιφάνεια της συνείδησης.

Είναι τότε που η φαντασία ανασυγκροτεί την εικόνα ενός πιτσιρικά με μαύρα μακριά μαλλιά, που φορά στενά jean παντελόνια, αρβύλες doc Martens και μπλούζες με εικόνες από εξώφυλλα δίσκων συγκροτημάτων της Heavy Metal μουσικής σκηνής. Είναι τότε που ξαναζωντανεύει στα μάτια μου η εποχή κατά την οποία το Heavy Metal αποτελούσε το θεμέλιο λίθο ενός ολόκληρου τρόπου ζωής, μιας δομημένης κουλτούρας η οποία συμπεριλάμβανε τη μονιστική προτίμηση του εν λόγω μουσικού ρεύματος, την αγάπη για το ποδόσφαιρο και τον οπαδισμό, τον πεζοδρομιακό βίο, τα στέκια των «ομοίων», τον αυθορμητισμό, την έντονη φιλία, το χιούμορ, τη «φασαρία» στο σχολείο, την αγάπη για το Φανταστικό και τις ταινίες τρόμου, την ταυτόχρονη απόρριψη από τη μια της κουλτούρας των γιάπηδων και από την άλλη της ύπουλης διαλεκτικής των (κάποτε, hippies του γαλλικού Μάη του ’68 και μετέπειτα) ανθρώπων της, ελεγχόμενης από το διεθνές κεφάλαιο, οξειδωμένης διανόησης.

Σε εκείνη την Ελλάδα, του τέλους των 80’s και της αρχής των 90’s, η περιχαρακωμένη κοινότητα των οπαδών του Heavy Metal είχε διάφορα σύμβολα. Το πιο ενδεικτικό, ίσως, από αυτά, ήταν ο Ozzy Osbourne. Ο ημιπαράφρονας Άγγλος που αποκεφάλιζε ψόφια πτηνά, που βρισκόταν μονίμως υπό την επήρεια του αλκοόλ, που χόρευε και κινούταν σα μικρό παιδί επάνω στη σκηνή, διέθετε ένα σύνολο χαρακτηριστικών τα οποία άγγιζαν το βαθύτερο ψυχισμό των ακροατών της εποχής. Η προβολή της αισθητικής των ταινιών τρόμου στα εξώφυλλα των δίσκων του, η υιοθέτηση ενός ιδιότροπου μεσαιωνισμού στο ντύσιμό του και η φωτογραφική έμφαση στην έντονη ματιά του, που αποκάλυπτε έναν ευαίσθητο αλλά και διαταραγμένο ψυχισμό, έκανε τον Ozzy απολύτως συμβατό με την αισθητική των υπερασπιστών του Φανταστικού. Η παραληρηματική του ζωή υπό την επίδραση μιας μόνιμης διονυσιακής μέθης και η ολικά αντισυμβατική του συμπεριφορά τον κατέστησαν έναν από τους βασικούς κληρονόμους και εκφραστές της «αλήτικης» αντίληψης που διαπότισε το «μεταλλικό ήχο». Κυρίως, όμως, η ένταση και η μοναδική χροιά της φωνής του, που χάρισε μερικά από τα πιο όμορφα τραγούδια της παγκόσμιας ιστορίας του σκληρού ήχου, τον βοήθησαν να εξελιχθεί στην κορυφαία μορφή του «μεταλλικού στερεώματος».

Είναι χαρακτηριστικό ότι την εποχή που εισήλθα εντός του πλαισίου των οπαδών του Heavy Metal, στις προτιμήσεις των «νέων μυημένων» τα πρωτεία κατείχε το παρακλάδι του thrash, το οποίο μάλιστα παραχωρούσε σταδιακά τη θέση του στο ακόμη πιο σκληρό death. Από την άλλη, εγώ ήμουν ένας από τους ελάχιστους «νεοεισερχόμενους» που δεν συγκινούσαν καθόλου τα «κυρίαρχα μεταλλικά ρεύματα» της εποχής και προτιμούσα παλαιότερα συγκροτήματα όπως οι Iron Maiden, οι Dio, οι Quiet Riot και οι Manowar. Ωστόσο, για τα τότε δεδομένα, όλα αυτά ήταν ανεπίτρεπτα ελαφριά! Όταν φορούσα τις μπλούζες με τις στάμπες των εν λόγω συγκροτημάτων, πολλές φορές γινόμουν δέκτης παρατηρήσεων από τους φίλους για τα «μαλακά» μου γούστα. Όταν, όμως, φορούσα κάποια μπλούζα του Ozzy, ακόμη και οι πιο σκληροπυρηνικοί την αντιμετώπιζαν με σεβασμό. Γιατί ο «madman» αποτελούσε το γενικό σύμβολο του σκληρού ήχου! Ακόμη κι αν στη μουσική του χρησιμοποιούσε πλήκτρα που για τα δεδομένα τις εποχής ήταν ένδειξη υποχώρησης από τα «μουσικά μεταλλικά ιδεώδη», ακόμη κι αν τραγουδούσε κομμάτια με απλοϊκούς στίχους, τίποτα και κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει τα σκήπτρα του βασιλιά του σκληρού ήχου.

Δυστυχώς, τα χρόνια πέρασαν και ο ευάλωτος χαρακτήρας πρόδωσε τον Ozzy. Μέσα στην αλλαγή των πραγμάτων, την ηθική και καλλιτεχνική παρακμή που επέφερε η δεκαετία του ’90, ο madman κατρακύλησε από το θρόνο του. Ο ήχος της μουσικής του προσαρμόστηκε στις επιταγές της μόδας κι έχασε αρκετή από τη στόφα της δεκαετίας του ’80. Οι βιολογικές του αντοχές εξαντλήθηκαν με αποτέλεσμα να καταστεί το επίκεντρο της εφαρμογής διαιτολογικών προγραμμάτων, θεραπευτικής γυμναστικής και επικοινωνιακής στρατηγικής, προκειμένου να συνεχίσει να δραστηριοποιείται ως καλλιτέχνης. Ένας πύργος από επιταγές του πλέον αισχροκερδούς και ανήθικου marketing οικοδομήθηκε στο όνομά του. Ο ίδιος έπαψε να είναι ο αχαλίνωτος διονυσιακός ημίθεος του παρελθόντος και μετατράπηκε σε ένα ξεφτισμένο είδωλο, αρεστό σε εκατομμύρια αποχαυνωμένων γιάνκης. Ωστόσο, από τις καρδιές πολλών παλιών οπαδών του Metal, ανάμεσα στους οποίους κατατάσσω και τον εαυτό μου, δεν έσβησε ποτέ η ανάμνηση της αρχικής δόξας.

Από την εποχή που εισήλθα ως νέο μέλος στη «μεταλλική κοινότητα» μέχρι και σήμερα αποτελώ έναν από τους λίγους που δηλώνουν ευθαρσώς ότι μας αρέσει ο Ozzy στην προσωπική του καριέρα περισσότερο από τους Black Sabbath (με τον Ozzy στις τάξεις τους). Θεωρώ ότι τα albums «Bark at the Moon» και « The Ultimate Sin» είναι δυο από τις καλύτερες δουλειές στην ιστορία του Heavy Metal και το τραγούδι «Diary of a madman» ένα από τα κορυφαία κομμάτια του σκληρού ήχου. Αποτελώ επίσης έναν από τους ακόμη λιγότερους που, μολονότι εκτιμούν απεριόριστα ως κιθαρίστα τον αείμνηστο Randy Rhoads, μας αρέσει περισσότερο ο Jake. E. Lee. Έχοντας, λοιπόν, όλα αυτά κατά νου, δείχνει εύκολο να αντιληφθεί κανείς πως ένοιωσα όταν έμαθα ότι ο madman θα ερχόταν για να δώσει την πρώτη του συναυλία στην χώρα μας, στις 25 του Σεπτέμβρη. Μοναδική μου ευχή ήταν να παίξει όσο το δυνατόν περισσότερα από τα παλιά του κομμάτια και να μην εστιάσει στον τελευταίο του δίσκο ή στις δουλειές που παρουσίασε μετά το 1990. Και τι ευτυχία! Η ευχή μου εισακούστηκε…

Αγνοώντας τον άσχημο καιρό και τα ακόμη πιο άσχημα οικονομικά μου, «γύρισα» το στενό μου jean παντελόνι σε στυλ «ψαράδικο» και για πρώτη φορά μετά την απόλυσή μου από το στρατό (…!) φόρεσα ξανά τις στρατιωτικές μου αρβύλες. Ομολογώ πως όταν ολοκλήρωσα το εν λόγω τελετουργικό, ένιωσα ότι ξαναγύριζα μετά από χρόνια στο σπίτι μου. Έπειτα, μπήκα στο αμάξι και μαζί με το συμπολεμιστή Voodoo Child φύγαμε για τη Μαλακάσα, προκειμένου να συναντήσουμε τα υπόλοιπα παιδιά από τη Λέσχη. Εντός του συναυλιακού πάρκου, η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ κέρδισε άλλη μια διάκριση, αφού στις τάξεις της βρισκόταν ο πιο νέος οπαδός του Ozzy που παρακολούθησε το live. Όπως θα κατάλαβαν ήδη οι μυημένοι στα της Λέσχης μας, πρόκειται για τον δύο ετών Ραφαήλ Βλαντή, που μαζί με τους γονείς του, Νίκο και Μαρία, μας περίμενε πίσω από τον χώρο ελέγχου των εισιτηρίων, έχοντας προσελκύσει για άλλη μια φορά το ενδιαφέρον πλήθους θηλυκών υπάρξεων!!

Τελικά ο καιρός μας έκανε τη χάρη. Μπορεί το κρύο να ήταν τσουχτερό για τα δεδομένα της εποχής αλλά, τουλάχιστον, γλιτώσαμε τη βροχή. Το πιο σοβαρό πρόβλημα ήταν η κακή οργάνωση. Δεν γνωρίζω για ποιους λόγους, αλλά η συναυλία έγινε στη μικρή σκηνή του χώρου και το μεγαλύτερο μέρος του πάρκου ήταν αποκλεισμένο. Πολλοί φίλοι υπέθεσαν ότι η απόφαση αυτή βασίστηκε στη χαμηλή προπώληση εισιτηρίων (μια μέρα πριν τη συναυλία είχαν πωληθεί 7.000 εισιτήρια). Επειδή όμως ο Έλληνας είναι απρόβλεπτος, την τελευταία μέρα η κατάσταση ανατράπηκε και άλλοι τόσοι οπαδοί του Metal αποφάσισαν να παρακολουθήσουν τη συναυλία. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένας πραγματικός πανικός στον χώρο της εισόδου και των εκδοτηρίων. Χρειάστηκε τελικά να υποστούμε ένα ασφυκτικό στρίμωγμα αλλά και να χάσουμε πολύ χρόνο μέχρι να εισέλθουμε στο εσωτερικό του πάρκου. Ωστόσο, αυτό ήταν το λιγότερο. Γιατί το χειρότερο ήταν ότι οι φίλοι που παρακολούθησαν τη συναυλία (τους οποίους και υπολογίζω γύρω στις 15.00) στριμώχτηκαν σε έναν μικρό χώρο με αποτέλεσμα να υπάρξουν τουλάχιστον 2.000 άτομα που πλήρωσαν 50 ευρώ για να μην μπορέσουν τελικά να έχουν ορατότητα ούτε στο 1/3 του χώρου της σκηνής! Ήταν πραγματικά εκνευριστικό να βλέπει κανείς χιλιάδες κόσμου, που είχε υποστεί τόση ταλαιπωρία και μια διόλου ευκαταφρόνητη για τις ημέρες μας οικονομική επιβάρυνση, απλά να ακούει τη συναυλία και να μην καταφέρνει να δει σχεδόν τίποτα.

Όντας εγκλωβισμένοι αρχικά σε τέτοια σημεία του χώρου, εγώ και ο Voodoo αναγκαστήκαμε να αρχίσουμε μια διείσδυση προς τα ενδότερα. Τελικά φτάσαμε σε ένα σημείο από το οποίο είχαμε καλή ορατότητα αλλά η πυκνότητα του κόσμου ήταν τέτοια που μας έκανε να νιώθουμε σαν παστωμένες σαρδέλες! Χρειάστηκε να παιχτούν τα μισά τραγούδια για να αναγκαστούν οι πρώτοι παρευρισκόμενοι που αντιμετώπισαν συμπτώματα ασφυξίας να αποχωρίσουν και να βρεθούν τελικά τα απαραίτητα ελάχιστα εκατοστά ελεύθερου χώρου, που μας επέτρεψαν επιτέλους να αναπνεύσουμε φυσιολογικά.

Τουλάχιστον, η παρουσία του «Θεού» της «μεταλλικής μουσικής» μας αποζημίωσε πλήρως. Όσοι περίμεναν ότι μετά τα μισά της συναυλίας η φωνή του Ozzy θα είχε κλείσει, έπεσαν έξω. Ο madman έκανε μια πραγματικά συγκλονιστική εμφάνιση. Λες και είχε εισακούσει τις εκκλήσεις των οπαδών του, εστίασε στα ανεπανάληπτα τραγούδια της δεκαετίας του ’80 και δεν είπε σχεδόν τίποτε από τις νεότερες δουλειές. I don’t know, Crazy train, Mr. Crowley, Suicide Solution, Flying high again, Bark at the moon, Killer of giants, Shot in the dark, No more tears, Mama am coming home, I don’t want to change the world και τα Iron man, Into the void, War pigs, Fairies were boots, Paranoid της περιόδου των Sabbath με έκαναν κυριολεκτικά να ανατριχιάσω. Από το τελευταίο του album είπε το Let me hear you scream, ενώ αφιέρωσε στη μνήμη του Dio το Road to nowhere.

Οι μουσικοί του, με προεξέχοντα το συμπατριώτη μας Gas G, ήταν σφιχτοδεμένοι και εκτέλεσαν τα κομμάτια με υπέροχο τρόπο. Ο ήχος τους ήταν κρυστάλλινα διαυγής, η μαγική φωνή του madman έφτανε ως τα ουράνια και χρειάστηκε να πλησιάσουμε κοντά στο τέλος της συναυλίας για να κουραστεί και να του ξεφύγουν ορισμένα φάλτσα, ενώ και η σκηνική τους παρουσία ήταν ανεπανάληπτη. Ο Ozzy πηγαινοερχόταν, όπως πάντα σκυφτός, πάνω κάτω, και απτόητος από το κρύο των βουνών της Μαλακάσας άδειαζε αλλεπάλληλους κουβάδες με νερό επάνω του, πριν αρχίσει να καταβρέχει τις πρώτες σειρές. Βλέποντάς τον στη σκηνή ένιωθε κανείς ότι δεν είχε περάσει ούτε μια μέρα από τη θρυλική δεκαετία των ’80’s.

Στις 25 Σεπτέμβρη το ελληνικό κοινό του σκληρού ήχου δεν παρακολούθησε μια ακόμη πολύ καλή συναυλία. Συμμετείχε σε μια μουσική ιεροπραξία. Κοινώνησε μεταλλικό μυστικισμό. Ήπιε με ευλάβεια από τον χρυσό διονυσιακό οίνο και ένιωσε καυτές σταλαγματιές αιωνιότητας να διαχέονται στο συλλογικό του σώμα.

Δε νομίζω ότι έχει νόημα να συνεχίσω. Φρονώ ότι οι παραπάνω γραμμές θα βοηθήσουν τους αναγνώστες να φανταστούν και να αισθανθούν κάτι από Αυτό που νιώσαμε όσοι τυχεροί ήμασταν εκεί. Το μόνο που θα συμπληρώσω για να κλείσω το άρθρο είναι ότι ο Θεός μας ευλόγησε χαρίζοντάς μας αυτή την εμπειρία.

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

Εικόνα 1: O Ozzy Osbourne σε σχετικά πρόσφατη φωτογραφία. Ντύσιμο με επιρροές γοτθικής αισθητικής. Ένα ύφος ήπιο, σχεδόν πατρικό, έχει αντικαταστήσει την ξέφρενη έκφραση της δεκαετίας του ’80. Ωστόσο, φωτογραφίες του με επίκεντρο το χαρακτηριστικό βλέμμα της ημιπαράνοιας συνεχίζουν να τυπώνονται και σήμερα. Εικόνα 2: Τα εξώφυλλα των δίσκων Talk of the devil (ή Speak of the devil) και No rest for the wicked. Τυπικά δείγματα της επιρροής που άσκησαν στην αισθητική του Heavy Metal, και ιδίως σε εκείνη του Ozzy, τα μυθιστορήματα και οι ταινίες τρόμου της εποχής. Εικόνα 3: Το εξώφυλλο του δίσκου Bark at the moon. Εικόνα 4: Το εξώφυλλο του δίσκου The ultimate sin που ζωγράφισε ο Boris Vallejo. Εικόνες 5-6-7: Φωτογραφίες από τη συναυλία στη Μαλακάσα.

• Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Guardian Lord είπε... Ιστορική φιγούρα. Ευτύχησε να βρίσκεται υπό τον Iommy και έπειτα να έχει έναν τεράστιο κιθαρίστα στο πλάι του (R.R. R.I.P.). Αν και δεν είναι του στυλ μου, (πάντα θα είμαι εκεί να παίρνω το μέρος του Dio) παραμένει αυτός, η στοιχειωμένη φωνή του οποίου μπορεί να ενεργοποιήσει το σκοτεινό μνημείο Black Sabbath. Πέμπτη, 30 Σεπτέμβριος, 2010

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε... Του πετούσαν κουβάδες με νερό ; χα χα χα... Ozzy was on fire !

"επειδή το ροκ είναι πάντα μια εσωτερική επανάσταση, μερικές φορές η εξουσία θέλει να το παρουσιάζει παρακμιακό. Το ροκ είναι για ανθρώπους που σκέφτονται, όχι για όσους κοιμούνται ήσυχοι στην πολυθρόνα τους και τους νανουρίζει η τηλεόραση. Το ροκ δεν είναι για ανήμπορους, είναι για αυτούς που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο''

Τάδε έφη οι Scorpions, που επίσης έρχονται σε μερικές βδομάδες. Νομίζω πως τα είπαν όλα... Παρασκευή, 01 Οκτώβριος, 2010

Ο/Η Voodoo Child είπε... Κατ'αρχάς πολύ καλό κείμενο το οποίο περιγράφει λακωνικώς αλλά και ουσιωδώς το φαινόμενο Οzzy.........

Δεν έχει περάσει και καιρός από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στο γυμνάσιο, να "περνάει" από τους Floyd,Zeppelin και τουs Scorpions στα πιο σκληρά ακούσματα των Metallica, Maiden, Ac/dc, Motorhead, Accept, Slayer και φυσικά των Black Sabbath...

Δυστυχώς εγώ δεν πρόλαβα τα 80s καθώς μιλάμε για μια δεκαετία πριν... (τελικά ίσως έχει περάσει αρκετός καιρός...). Δεν ξέρω γιατί αλλά από πιτσιρικάς εως τώρα η λατρεία μου ήταν οι Sabbath... Μια μπάντα που με έκανε να πρωτονιώσω αυτό το evil ρίγος ,που με μύησε στο πάντρεμα ακριβώς αυτής της αχαλίνωτης διονυσιακής ελευθερίας με το heavy metal και την λογική του "Ι wanna be me motherfuckers". Ιδιαιτέρως ο Ozzy... Madman να τραγουδά το NIB h Βlack sabbath και να σου δημιουργεί μια αίσθηση πως ανοίγουν οι πύλες της κολάσεως!!!Και μέσα από το ξεσήκωμα της τελευταίας γέφυρας του Βlack Sabbath η απόλυτη ελευθερία μέσα από μια διαδικασία εωσφορικής κάθαρσης που οδηγεί.... στο απόλυτο riff της επανάστασης του "Children of the grave" και σε μια μπασογραμή που κάθε μπασίστας θα γίνονταν "μεφιστοφελής" για να "ήταν δικιά του"...

Λίγο αργότερα βέβαια ήρθε το "The Osbournes" για να τα ισοπεδώσει όλα... Παρακμιακοί καιροί... Από τότε ο Ozzy "'επεσε" αρκετά στα μάτια μου.. (Όχι βέβαια σε βαθμό να κατεβάσω τις αφίσες του στο δωμάτιο μου, όπως έκανα με τον Barlow όταν αυτός έγινε μπάτσος, αλλά το πλήγμα ήταν μεγάλο..) Χάρη στο 2005 (Sabbath) και τώρα (Οzzy Osbourne) κατάλαβα ότι τελικά αυτό που μένει είναι αυτό τοαρχικό ρίιιιιιιιιιιγος ,οι δυνατές φιλίες και όλα αυτά που το Heavy metal συνεπάγετε και πολύ σωστά περιέγραψες...

Hail to the prince of Darkness!!!

ΥΓ. Πόσο cult είναι η φώτο που κρατάω το σάντουϊτς!!!! ahahahahahaha!!!!! Παρασκευή, 01 Οκτώβριος, 2010

Ο/Η Στυλιανός είπε... Εξαιρετικό κείμενο... Παρασκευή, 01 Οκτώβριος, 2010

Ο/Η ΚΙΜΜΕΡΙΟΣ είπε... Heavy Metal ως το τέλος!! Έστω και με τον Οzzy όπως έχει γίνει τώρα... Σάββατο, 02 Οκτώβριος, 2010

Ο/Η Γιώργος Doomsword είπε... Έγώ δεν πήγα στη συναυλία, αλλά διαβάζοντας το άρθρο αισθάνομαι πολύ μετανοιωμένος.Όχι μόνο γιατί έχασα αυτό το ωραίο live, αλλά και γιατί με αυτά που μας θύμισες με έκανες να νιώσω γιατί έπρεπε να έρθω.. Τρίτη, 05 Οκτώβριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε... Guardian Lord, ο Ozzy είχε διαρκώς στο πλευρό του σπουδαίους κιθαρίστες... αλλά ο Jake υπήρξε αυτός των κορυφαίων albums. Να μην ξεχνάμε επίσης ότι ο madman έγραψε μόνος του πολλά από τα σημαντικότερα τραγούδια του Heavy Metal.

Δημήτρη... και που να δεις τι έγινε με τη μάνικα!

Voodoo, δηλαδή αν ακολουθούσα την οικογενειακή μου παράδοση και γινόμουν στρατιωτικός ή άντρας των σωμάτων ασφαλείας, τί θα έλεγες;

Στυλιανέ, ευχαριστώ!Κιμμέριε, αυτές τις μέρες κυκλοφορεί και μια βιογραφία του. Ακούγεται ότι αποτελεί απίστευτο αμάγαλμα ψευτιάς και αλητείας! Γιώργο, έπρεπε να είχες έρθει... Δευτέρα, 11 Οκτώβριος, 2010

Κένταυροι Kassai

Είναι, φρονώ, αντιληπτό σε πολλούς αναγνώστες ότι η εξάσκηση στις πολεμικές τέχνες έχει ένα κοινό αισθητικό υπόβαθρο με τη μύηση στη λογοτεχνία του φανταστικού. Ιδίως, μάλιστα, αν αναφερόμαστε σε πολεμικές τέχνες, οι οποίες διατηρούν ένα επικό, προνεωτερικό υπόβαθρο, με ρίζες που χάνονται σε ηρωικές εποχές της αρχαιότητας.

Την πλέον, ίσως, χαρακτηριστική από τις εν λόγω τέχνες αποτελεί η Έφιππη Τοξοβολία. Όντας ειλικρινής οφείλω να ομολογήσω ότι μολονότι καταπιάνομαι με τον αθλητισμό και τις πολεμικές τέχνες από μικρός, πριν από έναν χρόνο δε γνώριζα τίποτα για την αναβίωση της αρχαίας αυτής τέχνης. Ώσπου κάποια στιγμή με πληροφόρησε επαρκώς ένας καλός φίλος και παλιός συναγωνιστής στη «μάχη» για την «παλινόρθωση του Πνεύματος» εντός της ερειπωμένης πολιτισμικά χώρα μας.

Μητρόπολη της σύγχρονης Έφιππης Τοξοβολίας είναι η Ουγγαρία, στην οποία ο Kassai Lajos αποφάσισε να αναβιώσει την έφιππη τοξευτική παράδοση της πατρίδας του σπουδάζοντας επί πέντε χρόνια τοξοβολία στην Kamakura της Ιαπωνίας. Στην Ελλάδα, η Έφιππη Τοξοβολία ως πολεμική τέχνη καλλιεργείται από την ομάδα «Κένταυροι Kassai» (http://www.horsebackarcherygr.com/).

Μια πρώτη ενημερωτική επαφή είναι αρκετή για να καταστήσει σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με μια αρχέγονη πολεμική τέχνη κατά την οποία ο πολεμιστής τοξεύει καλπάζοντας, συνδυάζοντας ισορροπιστική ικανότητα και ευθυβολία. Μέσα στη δίνη της ταχύτητας του καλπασμού και στους κραδασμούς που παράγονται από την κίνηση του ίππου, ο εφιπποτοξότης πρέπει να ταυτόχρονα να διατηρήσει ευσταθή καλπασμό, να στοχεύσει με ακρίβεια και να απελευθερώσει την χορδή του τόξου του την κατάλληλη στιγμή ώστε το βέλος να πλήξει το κέντρο το στόχου.

Επικεφαλής και δάσκαλος των «Κενταύρων Kassai» είναι ο Αριστοτέλης Καλέντζης. «Ο Αριστοτέλης έχει μια αριστοκρατική αντίληψη των πραγμάτων, η οποία παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με τη δική σου» μου είχε πει ο φίλος που με ενημέρωσε για την αναβίωση της αρχαίας αυτής πολεμικής τέχνης και για την ύπαρξη των «Κενταύρων..». Και πράγματι, η πρώτη κιόλας συζήτηση μαζί του και η ανάγνωση του βιβλίου του που φέρει τον τίτλο «Εκπαίδευση Νεολέκτου Ίππου στην Φυσική Ιππασία και στην Έφιππη Τοξοβολία» αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Οι εφιπποτοξότες θέλουν τους ίππους τους να είναι ιππεύσιμοι στην πλέον φυσική τους κατάσταση. Δηλαδή χωρίς χαλινό, πέταλα και μαστίγιο. Η άσκησή τους γίνεται με αυτό τον αρχέγονα φυσικό τρόπο, πράγμα που διαφοροποιεί το ιππευτικό μέρος της πολεμικής τους τέχνης από την καθιερωμένη μορφή του αθλήματος της ιππασίας.

Όπως επισήμανε ο Αριστοτέλης, η αγγλοσαξονική αντίληψη εμπορευματοποίησης της ζωής, η οποία αποτέλεσε την καλύτερη γέφυρα για την άλωση του δυτικού πολιτισμού από το ιουδαϊκό πνεύμα της Νεωτερικότητας, καταφέρνοντας να εκθηλύνει τον άνθρωπο πέτυχε και την εκθήλυνση του ίππου! Κουρέματα ανθυγιεινά για τους ίππους, χρήση πετάλων, σπιρουνιών, αρωματικών υγρών και μαστιγίων, αστεία και μη βολικά ρούχα των αναβατών όπως ρεντικότες και καπέλα, συνθέτουν ένα συνολικό υπόδειγμα εμπορευματοποίησης και από-φυσικοποίησης, το οποίο δεν μπορεί να έχει θέση στην Έφιππη Τοξοβολία.

Μαγυάροι, Τεύτονες και Έλληνες, δηλαδή Λαοί με καθαρά πολεμική θέαση, εμπιστεύτηκαν κάποτε την Φύση και δεν επέδρασαν διαστρεβλωτικά εναντίον της. Η Έφιππη Τοξοβολία, μεταξύ των άλλων, χάρη στις προϋποθέσεις που θέτει, στοχεύει στην αναβίωση αυτής της πρωταρχικής, υγιούς αντίληψης της ζωής.

Όπως, όμως, συμβαίνει συνήθως με όλες τις ρομαντικές προσπάθειες, το ελλαδικό Δημόσιο με τις οξειδωμένες του δομές έθεσε εμπόδια στην ανάπτυξη της πολεμικής αυτής τέχνης. Όπως μας πληροφόρησε ο Αριστοτέλης, ο ελληνικός νόμος θεωρεί τον ίππο όχι ως πλάσμα αλλά ως πράγμα, αγνοώντας ακόμη και τη λέξη «ιππαγωγός» και χρησιμοποιώντας αντ’ αυτής την αστικοφιλελεύθερου και υλιστικού υποβάθρου λέξη «ιδιοκτήτης».

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης άφησα κάποια στιγμή τη ματιά μου να περιπλανηθεί στο χώρο. Ο δάσκαλος των «Κενταύρων..» έσπασε ένα χαμόγελο που εξέφραζε ένα ανάμικτο συναίσθημα πικρίας και ικανοποίησης. «Τουλάχιστον παραμένω ευγνώμων στους ίππους. Σε αυτή την πολυετή μας επαφή μου προσέφεραν την αμφίδρομη διδασκαλία τους. Μια διδασκαλία που με βοήθησε να πορευθώ προς τα βάθη του εαυτού μου» μας είπε. Εγώ έγνεψα καταφατικά κι έπειτα έριξα τη ματιά μου χαμηλά, στις πρώτες σελίδες του βιβλίου που μου είχε αφιερώσει. «Στον συναγωνιστή Σταμάτη με εκτίμηση και στην προσδοκία της πραγματώσεως μιας συστάσεως…». Έτριψα το σαγόνι μου σκεπτικός. Ποια Ιδέα θέλησε, άραγε, να αφήσει να αιωρηθεί, μέσα στις τρεις αυτές τελείες;

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦA.ΛΟ.

Εικόνα 1: Γκυστάβ Μορώ, A dead poet carried by a centaur.

Εικόνα 2: Kassai Lajos

Εικόνα 3: Εφιπποτοξότες εκπαιδευόμενοι στο τόξο άνευ ίππου.

Εικόνα 4: Αριστοτέλης Καλέτζης.

Εικόνα 5: Το σήμα το «Κενταύρων Kassai».
Εικόνα 6: Τόξo και βέλη Kassai.

• Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
χα χα.. Το είδα και στην τηλεόραση, σε διαφήμιση για την 75η ΔΕΘ (''φέτος τιμώμενη χώρα είναι η Ουγγαρία και γνωρίζουμε τον πολιτισμό της με την έφιππη τοξοβολία...''), συνοδευμένη από αντίστοιχες εικόνες.

Πόσο άγνωστη μάς είναι σήμερα αυτή η αίσθηση! Του αναβάτη πάνω στο άλογο που τριποδίζει, κι ακόμη του ιππέα που τεντώνει το τόξο του με τα μάτια στον στόχο. Πόσα χάνουμε από την έλλειψη της επαφής μας με την φύση και των φυσικών λειτουργιών μας...
Τετάρτη, 15 Σεπτέμβριος, 2010

Ο/Η Skull είπε...
Καλπασμός και βολή στην καρδιά του εχθρού!
Πέμπτη, 16 Σεπτέμβριος, 2010

Ο/Η Χρήστος Eddie Μπαλτζής είπε...
Μαύρος άνεμος πάντα ακολουθεί όταν τρέχει το μαύρο άλογό μου,φωτιά στην ψυχή μου, το ατσάλι είναι στο πλευρό μου...
Παρασκευή, 17 Σεπτέμβριος, 2010

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Ωραίο αφιέρωμα!

Όμως... Ένα μέτρο ψυχρό ατσάλι στο χέρι είναι πάντα προτιμότερο από κάθε τηλέμαχο όπλο, χε χε...

Guardian Lord
Κυριακή, 19 Σεπτέμβριος, 2010

Ο/Η GIANNIS είπε...
Πραγματικά ζηλεύω αυτούς τους εξαιρετικούς ανθρώπους που ασχολούνται με αυτή την αρχαία τέχνη. Άνθρωπος και ίππος, τα δυο τελειότερα πλάσματα, όχι σε σχέση υποταγής αλλά ισότητας, δυο ψυχές πολεμιστών που καίνε και ενώνουν τη φωτιά τους, προσηλωμένοι στον κοινό στόχο.

Ένα από τα παλαιότερα στοιχεία της φανταστικής λογοτεχνίας είναι η σχέση μεταξύ ίππου και αναβάτη, μια σχέση που φτάνει στα όρια της αδελφικής, μετά από τους κινδύνους που μαζί αντιμετώπισαν, συχνά έχοντας μόνο ο ένας τον άλλο. Από τα άλογα του Αχιλλέα, τα ιπποτικά άλογα των μεσαιωνικών ιπποτικών τραγουδιών και μέχρι τους "μαύρους" των ακριτικών τραγουδιών και το Shadowfax στον Άρχοντα των Δακτυλιδιών, τα άλογα στην φανταστική λογοτεχνία αποτελούν όχι μόνο το μεταφορικό μέσο του ήρωα, αλλά τον πιστό του συνοδοιπόρο, τον συμπολεμιστή του, ισάξιο του σε κάθε πτυχή, όπως και αυτός πρέπει να αποδειχθεί αντάξιος του ξεχωριστού πλάσματος που τον αφήνει να το ιππεύσει. Ταυτόχρονα γίνεται και σύμβολο, όχι μόνο του θάρρους και της δύναμης του, αλλά και του κώδικά αξιών του και τελικά της ίδιας της ψυχής του, μια επέκταση του αναβάτη και ένας αξιομνημόνευτος χαρακτήρας από μόνος του. Άνθρωπος και ίππος, αλληλοσυμπληρούμενοι, ένα σύνολο μεγαλύτερο από το άθροισμα των επιμέρους στοιχείων του. Η ουσία της nobility...
Κυριακή, 19 Σεπτέμβριος, 2010

Ο/Η ΚΙΜΜΕΡΙΟΣ είπε...
Υπήρξε και σχετικό ρεπορτάζ στην πρωϊνή εκπομπή του Alter αλλά ο Καλέτζης μίλησε ελάχιστα. Πολύ απαιτητική πολεμική τέχνη, εγώ τουλάχιστον δεν θα μπορούσα να τα βγάλω πέρα. Χαιρετώ τη Λέσχη και εύχομαι καλή ακαδημαϊκή (και όχι μόνο) χρονιά σε όλους!
Τρίτη, 21 Σεπτέμβριος, 2010

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Λυπάμαι που οι υποχρεώσεις μας στην 75η Δ.Ε.Θ. δεν μου επέτρεψαν να χαρώ εγκαίρως το περιεχόμενο του συγκεκριμένου δημοσιεύματος και να ευχαριστήσω θερμά τον φίλτατο Σταμάτη για την τόσο εύστοχη προσέγγιση της Πολεμικής Τέχνης της Έφιππης Τοξοβολίας, αλλά και τους παραπάνω Σχολιαστές.

Κατά τα λοιπά, για όλους εμάς που ασκούμε την Έφιππη Τοξοβολία, απλά θα πούμε ότι η Τέχνη, η κάθε μορφής Τέχνη, προορίζεται να την βιώνεις κι όχι να μιλάς γι αυτήν.

Έρρωσθε!

Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης.
Τρίτη, 21 Σεπτέμβριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
"Ατσάλι στο χέρι, φωτιά στην ψυχή, ριπές ανέμου στο μέτωπο..."

...πρωτογεννή χαρακτηριστικά του αισθητικού κώδικα της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ
Παρασκευή, 24 Σεπτέμβριος, 2010

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Καλπασμός προς τη δόξα.... to the death... to the last man... to the last breath
Παρασκευή, 24 Σεπτέμβριος, 2010

Rebel Flag

Στα 1835 ο Alexis de Tocqueville, στο δημοφιλές του έργο του φέρει τον τίτλο «Η δημοκρατία στην Αμερική», περιγράφει με γλαφυρότητα τους δυο διαφορετικούς κόσμους των πολιτειών της βόρειας Αμερικής, του νεωτερικού Βορρά και του ρομαντικού Νότου. Σύμφωνα με τις εύστοχες παρατηρήσεις του Γάλλου στοχαστή, ο βόρειος αμερικανός «έχει καταστήσει την υλική ευημερία κυρίαρχο στόχο της ύπαρξής του… βασανισμένος από την επιθυμία για πλούτο… γίνεται με την ίδια άνεση ναυτικός, πιονιέρος, εργάτης, καλλιεργητής, υπομένοντας με την ίδια καρτερία την κούραση ή τον κίνδυνο που συνοδεύει αυτά τα επαγγέλματα –υπάρχει κάτι θαυμαστό στην ευρηματικότητα της ευφυΐας του και ένα είδος ηρωισμού στην απληστία του για κέρδος». Αντίθετα, ο νότιος αμερικανός «όχι μόνο περιφρονεί την εργασία, αλλά και όλες τις πρωτοβουλίες οι οποίες επιτυγχάνουν χάρη στην προσπάθεια… το χρήμα έχει χάσει στα μάτια του μεγάλο μέρος της αξίας του και περισσότερο από την επιτυχία εκείνος αναζητά τη διασκέδαση και την ευχαρίστηση… αγαπά με πάθος το κυνήγι και τον πόλεμο, ασκείται στην πιο σκληρή σωματική πειθαρχία. Ο θεσμός της δουλείας όχι μόνο εμποδίζει τους λευκούς (νότιους) να πλουτίσουν, τους αφαιρεί την επιθυμία να το κάνουν».

Καθ’ όλη τη διάρκεια της αμερικανικής ανεξαρτησίας, από το δεύτερο μισό του 18ου ως και το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, αναπτύσσονται αυτοί οι δυο πόλοι. Από τη μια ο βιομηχανικός Βορράς των τραπεζιτών, των δημοσιογράφων και των βιομηχάνων κι από την άλλη ο αριστοκρατικός Νότος των καλλιεργητών, των αγροτών, των κυνηγών και της δουλείας. Από τη μια η μαζική κοινωνία του αστικού περιβάλλοντος, οι κοινωνικές εντάσεις και οι φιλελεύθερες διακηρύξεις κι από την άλλη η αριστοκρατική διανόηση, η ανέμελη ζωή, οι φυτείες με τις μανόλιες και το αγιόκλημα, τα κορίτσια με τα κρινολίνα, οι ιπποτικοί καλλιεργητές, κοντολογίς όλα εκείνα που το 1936 ανασυγκροτεί με νοσταλγία η Μάργκαρετ Μίτσελ στο βιβλίο «Όσα παίρνει ο άνεμος».

Η αντίθεση αυτή δεν θα αργήσει να μετατραπεί σε δηλωμένη εχθρότητα. Βορράς και Νότος εμπλεκόμενοι σε πολυσύνθετες πολιτικές και οικονομικές σχέσεις θα αρχίσουν να εκφράζουν ανοιχτά τη δυσφορία τους για την συνύπαρξη κάτω από την ίδια διοικητική αρχή.

Στόχος των Νότου, η διατήρηση της συλλογικής πολιτισμικής του ταυτότητας. Έσχατη επιλογή του, η απόσχιση και η δημιουργία μιας ανεξάρτητης «νότιας» Συνομοσπονδίας. Στόχος του Βορρά, η κατάπνιξη καθετί ρομαντικού και μη νεωτερικού. Έσχατη επιλογή του, το αιματοκύλισμα οποιουδήποτε αποκλίνει από την πολιτική του. Κεντρικό θέμα της όλης διαμάχης, το ζήτημα της δουλείας. Πρωταγωνίστρια της πολιτικής σύγκρουσης, η (όχι ιδιαιτέρως ισχυρή αλλά παγίως θορυβώδης και αγαπητή στους επιχειρηματικούς κύκλους) Αριστερά της εποχής, με τα κηρύγματα των αφηρημένων «ιδεών» του Διαφωτισμού και τις εκατοντάδες ανθρωπιστικές της οργανώσεις.

Όντας προβληματισμένοι με την ύπαρξη ενός τέτοιου θεσμού, οι νότιοι αποφασίζουν να επιχειρήσουν μια λύση του ζητήματος. Δηλαδή, να επαναπατρίσουν με δικά τους έξοδα μεγάλο αριθμό νέγρων. Κι όμως, η προσπάθεια αποτυγχάνει. Ελάχιστοι νέγροι θέλουν να αφήσουν τον αμερικανικό νότο και να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Οι νεωτεριστές του Βορρά τρίβουν τα χέρια τους. Ο στόχος τους δεν είναι η επίλυση του ζητήματος αλλά η καταστροφή ενός διαφορετικού πόλου, ενός ρομαντικού πολιτισμού ο οποίος αναπτύσσεται εκτός των πλαισίων της Νεωτερικότητας.

Στα 1861 ο πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν καταπατώντας την εθιμικότητα ολόκληρου του αμερικανικού πολιτικού βίου, προσβάλει την αυτονομία των πολιτειών, ζητώντας από το Νότο να υποταχθεί μέσα σε μια μέρα στις απαιτήσεις του Βορρά. Ο Νότος απαντά δημιουργώντας μια ανεξάρτητη «νότια» συνομοσπονδία πολιτειών και ζητά διάλογο. Οι περισσότεροι από τους ηγέτες του εξακολουθούν να είναι εναντίον της απόσχισης και ζητούν σεβασμό της συλλογικής τους ταυτότητας μέσα από μια νέα συμφωνία. Ο Λίνκολν αρνείται το διάλογο και οργανώνει τη μεγαλύτερη στρατιά που είχαν ποτέ οι πολιτείες της ανεξάρτητης Αμερικής, με σκοπό να εξοντώσει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Οι βόρεια στρατιά εισβάλλει στο Νότο. Την ακολουθούν πολιτικοί, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες και κάθε λογής φιλελεύθεροι του Βορρά, για να παρακολουθήσουν από ένα ύψωμα τους επαναστάτες του Νότου να συντρίβονται και τους επικεφαλείς τους να οδηγούνται στην αγχόνη. Λίγο καιρό αργότερα οι ορδές του Λίνκολν επιστρέφουν πανικόβλητες και ανάκατες με τους πολίτες που τις ακολουθούν, καταδιωκόμενες από τους προελαύνοντες άντρες του Νότου.

Η Rebel Flag, η θρυλική πολεμική σημαία του Νότου, με τον κυανό σταυρό του Αγίου Αντρέα σε ερυθρό υπόβαθρο και τα δεκατρία αστέρια (δώδεκα για τις επαναστατημένες πολιτείες του Νότου κι ένα για το έθνος των Ινδιάνων που συμμάχησε με τις δυνάμεις της παράδοσης και τις τιμής), θα κυματίσει μέχρι το 1865 στην ελεύθερη από την επιβολή της Νεωτερικότητας και την πνευματική κατοχή του Διαφωτισμού, γη του Dixie (1). Από τότε, θα καταστεί ένα από τα ιερά σύμβολά όλων των ρομαντικών.

Το αγέρωχο πνεύμα του Νότου θα ξαναγεννηθεί στα πλαίσια της λογοτεχνίας του φανταστικού στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Σε ένα εκβιομηχανισμένο από τις πετρελαϊκές επιχειρήσεις Τέξας, ο Ρόμπερτ Χάουαρντ θα υψώσει την πνευματική επαναστατική σημαία, με όπλο τη λογοτεχνία του φανταστικού. Μέσα από τις σελίδες του περιοδικού Weird Tales, ο σπουδαιότερος, κατά πολλούς, δημιουργός της φανταστικής λογοτεχνίας, θα ανοίξει τις πύλες της πραγματικότητας σε χαρακτήρες αδάμαστους από τη σαγήνη τρυφηλών πολιτισμών, αγριωπούς και τίμιους, αμείλικτους εφαρμοστές της ανταποδοτικής δικαιοσύνης, ανυπόκριτους και πολεμοχαρείς. «By This Axe I Rule», θα βροντοφωνάξουν οι βάρβαροι ήρωες του Χάουαρντ, εκφράζοντας με αυθεντικότητα το αθάνατο πνεύμα της Dixieland.

Σε έναν κόσμο που απ’ άκρη σ’ άκρη αμερικανοκρατείται (αλλά και αμερικανοποιείται), σε μια εποχή βουλιαγμένη στον υλισμό και εναρμονισμένη με τα κελεύσματα της αμερικανικής μητρόπολης, οι ήρωες του Χάουαρντ παραμένουν οι τελευταίοι κάτοχοι της επαναστατικής πολεμικής σημαίας, ζωντανές αναμνήσεις μιας άλλης Αμερικής, άγρυπνοι φύλακες των μυστικών πυλών που οδηγούν στον κόσμο των αρχετύπων.

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

Υποσημειώσεις:

1) Γη του Dixie αποκαλείται η γη του αμερικανικού Νότου. Πρόκειται για ένα παρατσούκλι που προέρχεται από τη Λουϊζιάνα και πηγή του είναι η λέξη dix που ήταν γραμμένη στα πρώτα χαρτονομίσματα των δέκα δολαρίων.

Εικόνες:

1) Η σημαία των επαναστατών του αμερικανικού Νότου.

2) Πορτραίτο του στρατηγού των Νοτίων Robert. E. Lee, της Linda Blackburn

3) Ρ. Ε. Χάουαρντ.

4) Conan the destroyer, του Frank Frazetta

• Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση:

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Where the skies are blue, Lord i'm coming home to you...The South will rise again!HIIIIHAAAAAAAAA
Παρασκευή, 13 Αύγουστος, 2010

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Ένα καταπληκτικό, μεστό σε πληροφορίες και συναισθήματα κείμενο, χαρακτηριστικό της δοκιμιακής αλλά και λογοτεχνικής ικανότητας του Σταμάτη, που θα έλεγα πως αδικείται κάπως αναρτημένο εν μέσω του θέρους.

Δεν γνώριζα πολλά για τον αμερικανικό εμφύλιο, αλλά τώρα θα έλεγα πως αποκτώ μια καλή εικόνα. Πολλοί πόλεμοι γίνονται με ιδεολογικά προσχήματα – το έχουμε δει και στις μέρες μας αυτό – ενώ στην πραγματικότητα από πίσω κρύβονται πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Κι η πλευρά των ηττημένων σπάνια δικαιώνεται, αφού η ιστορία γράφεται από τους νικητές.

Ας κρατήσουμε την πνευματική επαναστατική σημαία ψηλά !
Τρίτη, 17 Αύγουστος, 2010

Ο/Η Southman είπε...
Παρ' όλες τις προσπάθειες κατασυκοφάντησης του Νότου και των λευκών κατοίκων του επί εναμιση αιώνα μέσα από κατευθυνόμενα δημιουργήματα τέχνης και "ιστορίας" (προσπάθειες που φέρνουν στο μυαλό την αντίστοιχη εκστρατεία δαιμονοποίησης των ηττημένων ενός πιο πρόσφατου πολέμου), άρθρα σαν και αυτό φωτίζουν την πραγματική ψυχοσύνθεση του Νοτίου ανδρός-gentleman και το πραγματικό Ρομαντικό πνεύμα ενός μεγάλου πολιτισμού που χάθηκε κάτω από την μπότα του αμόρφωτου Βόρειου κατακτητή που πολεμούσε επί πληρωμή.

Όσο η σημαία του Νότου θα ανεμίζει ακόμα, έστω και σε ένα σπίτι ή σε ένα δημόσιο χώρο στην Αλαμπάμα ή στο Μισσισιπί θα υπάρχει ακόμα ελπίδα για τους πραγματικά ελεύθερους ανθρώπους.

"My eyes have seen the glory of the coming of the Lord"

Δοξα και τιμή στον John Wilkes Booth, υπερασπιστή της πραγματικής ελευθερίας

The south will rise again...
Τετάρτη, 18 Αύγουστος, 2010

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Οι φοβικοί τύραννοι δεν είναι παντοδύναμοι, αφού ηττήθηκαν σε Βιετνάμ και Αφγανιστάν ενώ αλληλομισιούνται επίσης. Ούτε τον ήλιο, τα ηφαίστεια ή τις βαρυχειμωνιές μπορούν να ελέγξουν, κι ας περιαυτολογούν... Πετρέλαιο-βενζίνη αυξήθηκαν 50% μέσα σε ένα χρόνο... ΤΙ θα τρώμε από την πετρελαιοεξαρτημένη γεωργία, μόλις φτάσουν τα 3-4 ευρώ το λίτρο;

Έκθεση των δολαριανών στρατηγών (Γκάρντιαν, 11-4-2010*)

ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ότι με 30 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ετήσια κατανάλωση για 7 δισεκατομμύρια καταναλωτές, όχι μόνο δεν πρόκειται να αντληθούν ούτε τα μισά από τα υπάρχοντα κοιτάσματα (αφού όσο λιγοστεύει το πετρέλαιο ΑΚΡΙΒΑΙΝΕΙ και γίνεται ΑΣΥΜΦΟΡΗ η άντλησή του σε ολοένα ΑΣΤΑΘΕΣΤΕΡΕΣ συνθήκες - το ίδιο και οι ΠΑΝΑΚΡΙΒΕΣ-ΑΣΥΜΦΟΡΕΣ ψευτοεναλλακτικές ΣΥΣΚΕΥΕΣ, που φτιάχνονται με σπατάλη καυσίμων-μετάλλων...), αλλά το 2012 ΔΕ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΥΘΕΝΑ αποθέματα καυσίμων και θα αρχίσει παγκόσμιο χάος (μιας και οι εγωμανείς δε νοιάζονται για αποκέντρωση σε ΑΥΤΑΡΚΗ χωριά).

Αφού επί αιώνες λύσσαξαν οι πολεμοκάπηλοι για υπερπληθυσμό αναλώσιμων μισθοφόρων-καταναλωτών, τώρα νομίζουν οι ματαιόδοξοι ότι με φοροεξόντωση, αντί για ειρηνικό έλεγχο των γεννήσεων, θα μας αραιώσουν για να απομείνουν με τα τελευταία βαρέλια πετρελαίου. Αλλά λογαριάζουν χωρίς την ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ να ελέγξουν π.χ. τον ήλιο, τα ηφαίστεια, ενώ ούτε να ετοιμάσουν την τροφή τους μόνοι τους δεν μπορούν...ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ για να συνεχίσουμε μετά την ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ των εγωμανών!

http://www.youtube.com/watch?v=EGYDNM0M4XE*

http://www.guardian.co.uk/business/2010/apr/11/peak-oil-production-supply
Τετάρτη, 25 Αύγουστος, 2010

Ο/Η Skull είπε...
Ζήτω ο Νότος, τιμή στον Ρ. Χάουαρντ!Κάλή μας αρχή για τη νέα σεζόν.

ΥΓ. Έβλεπα στις διακοπές την παλιά τηλεοπτική σειρά Κωνσταντίνου και Ελένης, όπου ο επίκουρος Κ.Καντακουζηνός έστεινε κωμικές πλεκτάνες προκειμένου να εκδόσει το σύγγραμμά του, και μου ήρθε στο μυαλό ένας άλλος αποτυχημένος συγγραφέας, του ελληνικού φανταστικού αυτή τη φορά. Αυτός που με το τηλέφωνο και το πληκτρολόγιο αγκαλιά στήνει επικοινωνιακές καμπάνιες ατομικής του προβολής (κι άμα το θυμηθεί, και για να δυσφημισει την ρατσιστική, χουλιγκανική, επιθετική κ.οκ. Λέσχη, που κάποτε έγλειφε για να την εκμεταλλευτεί και να κάνει "κονέ", μην μπας και εκδόσει τα "Έργα(!@*) του). με τις καμπάνιες αυτές σκοπό έχει να προωθήσει το σύγγραμμά του με τον τίτλο "Το αποχετευτικό σύστημα στο sff"!!
Δευτέρα, 30 Αύγουστος, 2010

Ο/Η Psycho είπε...
Πράγματι ωραίο άρθρο..

ΥΓ. Skull, φαίνεται ότι γύρισες κεφάτος. Όσον αφορά τον ποιητή της πεντάρας που αναφέρεις, φρονώ ότι το μόνο βιβλίο που θα μπορούσε να γράψει με επιτυχία είναι ένας τηλεφωνικός κατάλογος των ανθρώπων που ασχολούνται με το φανταστικό. Όσο να 'ναι, έχει αρκετή πείρα στην ανάγνωση του "λογοτεχνικού αυτού είδους".
Πέμπτη, 02 Σεπτέμβριος, 2010

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Διάβασα το κείμενο και είναι πολύ γόνιμος ο παραλληλισμός των ιστορικών συνθηκών του Αμερικανικού Εμφυλίου με τον ρομαντισμό και το έργο του Χάουαρντ. Η δουλεία, σίγουρα μοιάζει αδιανόητη στις μέρες μας, η "ελευθερία" είναι κατάκτηση όλων μας.

[- Ελευθερία να πληρώνεις φόρους- Ελευθερία να καταναλώνεις- Ελευθερία να κάνεις ό,τι λένε οι νόμοι (βλ. π.χ. τη νέα αντικαπνιστική εκστρατεία, που αυτή τη φορά φαίνεται πως θα πιάσει, με το φόβητρο των προστίμων).]

Πόσοι ωστόσο γνωρίζουν ότι οι ηγέτες του Βορρά είχαν οι ίδιοι δούλους στη διάθεσή τους;

Διάβασα τελευταία σε ένα (μυστικό:))...) βιβλίο μια πολύ ωραία ατάκα σχετικά με τον Αμερικανικό Εμφύλιο: οι Βόρειοι νεωτεριστές έβλεπαν πιο μακριά. Ήταν ενάντια στη δουλεία γιατί, ούτως ή άλλως, οραματίζονταν μια κοινωνία ελεύθερων δούλων ανεξαρτήτου χρώματος, λευκών και μαύρων. Αυτήν στην οποία ζούμε δηλαδή.

Χαιρετισμούς σε όλους

Νίκος Βλαντής
Παρασκευή, 03 Σεπτέμβριος, 2010

Ο/Η SkyWatcher είπε...
Χαιρετώ την παρέα σας.

Πολύ ωραίο άρθρο. Για όσους αγαπάνε το Νότο ένα καινούργιο μπλογκ: ΕΔΩ

Dixie for ever!!!!
Παρασκευή, 03 Σεπτέμβριος, 2010

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
«οι Βόρειοι νεωτεριστές έβλεπαν πιο μακριά. Ήταν ενάντια στη δουλεία γιατί, ούτως ή άλλως, οραματίζονταν μια κοινωνία ελεύθερων δούλων ανεξαρτήτου χρώματος, λευκών και μαύρων. Αυτήν στην οποία ζούμε δηλαδή»

χα χα Καταπληκτικό !

Σήμερα το πρωί διάβασα και το εξής στις επιστολές του Λάβκραφτ :

«Το Νότιο τμήμα έχει πολλές υγιείς ιδιότητες που ίσως ανθήσουν σε έργα τέχνης αν ο οικουμενικός πολιτισμός της αμήχανης ‘‘προόδου’’ και η εξάπλωση της τυποποίησης δεν επιφέρουν εκείνη την σαπίλα πριν την ωρίμανση που κατέστρεψε τον Βορρά… Φυσικά ο Νότος δέχτηκε ένα φοβερό πλήγμα με τον Εμφύλιο πόλεμο όταν ο εγκαθιδρυμένος εκεί πολιτισμός εκθρονίστηκε από την επικράτηση ενός τυχάρπαστου στοιχείου… Η Νέο-Αμερική θα είναι πιθανότατα Βόρεια, αλλά δεν θα είναι η χώρα μας, με οποιαδήποτε έννοια της λέξης, αφού το νήμα της συναισθηματικής συνέχειάς μας γίνεται ολοένα και λεπτότερο…»

(κατά την γνώμη μου, οι επιστολές του Λάβκραφτ είναι ο καλύτερος τρόπος όχι μόνο για να γνωρίσεις τον ίδιο αλλά κι ολόκληρο το γονιμοποιό έδαφος του νεότερου fantasy – μιας και στον κύκλο του υπήρχαν συγγραφείς όπως ο Κλαρκ Άστον Σμίθ, ο Ρόμπερτ Χάουαρντ κ.α. Είναι εντυπωσιακό πόσο οι ιδέες τους ανταποκρίνονται στις αντιλήψεις της λέσχης…)
Σάββατο, 04 Σεπτέμβριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Συμπολεμιστές και φίλοι,

στις ρομαντικές μάχες η αριθμητική αναλογία εξακολουθεί να παραμένει η ίδια. Οι υπερασπιστές της δικαιοσύνης είναι απελπιστικά λιγότεροι από τους... άλλους.

Ωστόσο, από τις επάλξεις του κάστρου της Λέσχης μας (και του προσωπικού του φρούριου ο κάθε φίλος αναγνώστης) μπορούμε να φωνάξουμε με βεβαιότητα και πολεμική έπαρση στους... άλλους, πως"είναι μακρύς ο δρόμος για το Ρίτσμοντ"!
Κυριακή, 05 Σεπτέμβριος, 2010

Το πηγάδι στο τέλος του Κόσμου
βιβλίο ΙΙΙ

Ήδη από την κυκλοφορία των δύο πρώτων τόμων (2007 και 2008), το Πηγάδι στο Τέλος του Κόσμου έχει διαδοθεί στη χώρα, σε ανθρώπους που διαβάζουν λογοτεχνία του φανταστικού, και αρκετούς ακόμη που, χάρη στον Μόρρις, στρέφονται προς τις απαρχές του είδους, για να διαπιστώσουν την άρρηκτη σχέση του με τις μεσαιωνικές μυθιστορίες.

Το εκδοτικό εγχείρημα της μετάφρασης του έργου του Μόρρις έχει απασχολήσει εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά, και αποτελεί έναυσμα για να συζητηθεί η λογοτεχνική αξία των ιπποτικών αφηγήσεων της προαγεννησιακής δυτικής παράδοσης, το καίριο μήνυμα που μεταφέρουν σε μια ιστορική συγκυρία όπου η αναζήτηση των διαχρονικών ιδανικών οφείλει να ξαναγίνει προτεραιότητα.

Πέραν από τη φιλοσοφική και φιλολογική αξία που αποδίδεται στο έργο, είναι ένα συναρπαστικό μαγικό παραμύθι, προπομπός των έργων του Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν, που τόσο έχουν αγαπηθεί στη χώρα μας.

Στον τρίτο τόμο, συνεχίζεται η περιπέτεια του νεαρού ιππότη, του Ραλφ από το Άπμεντς, που έχει φύγει από την πατρίδα του αναζητώντας το Πηγάδι στο Τέλος του Κόσμου, την πηγή της αιώνιας νιότης και χαράς, τον αρχετυπικό θρύλο που απλώνεται στα μήκη και πλάτη της γης, συνδέεται με τη λαϊκή παράδοση για το «αθάνατο νερό», ενώ, στη Δύση τα χριστιανικά χρόνια, αποτελεί τη βάση για να γεννηθούν οι ιστορίες για το «Ιερό Δισκοπότηρο».

Όσο προχωράει η ιστορία, γίνεται πιο συναρπαστική, καθώς το φυσικό συγχέεται με το μεταφυσικό, ο Ιππότης μυείται στη μαγεία του Πηγαδιού, ταξιδεύει σε τόπους πέραν από τον γνωστό Κόσμο, φτάνει στο τέλος του και στα όρια της αντίληψής του για τον κόσμο, για να ανταμειφθεί, εν τέλει, μαζί με την αγαπημένη του, με το νερό του Πηγαδιού. Το εκδοτικό εγχείρημα θα ολοκληρωθεί με τον τέταρτο τόμο, με τίτλο «Ο δρόμος της επιστροφής».

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση :

Ο/Η Psycho είπε...
Ωραία προσφορά..
Τετάρτη, 28 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Skull είπε...
Πραγματικά, μεγάλη έκπτωση. Καλή επιτυχία στα παιδιά
Πέμπτη, 29 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Μόλις ολοκλήρωσα την ανάγνωση του πηγαδιού "στο τέλος του κόσμου". Ένα τεράστιο εύγε στο Νίκο Βλαντή, που χάρισε στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό ένα εκ των έργων, του εμβληματικού για τη φανταστική λογοτεχνία Γ. Μόρρις. Άντε, με το καλό να έρθει και το τέταρτο και τελευταίο μέρος.

Καλή αρχή στα παιδιά της "Θούλης". Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ θα είναι δίπλα τους στον αγώνα για την αναμόρφωση του ελληνικού πνευματικού κόσμου. Υπομονή και καλές αντοχές...
Πέμπτη, 29 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Ioannis είπε...
Η ΦΛΕΦΑΛΟ όχι μόνο επεκτείνεται και σταθεροποιείται αλλά προσελκύει και την εκτίμηση αυτών που πραγματικά η γνώμη τους μετράει στα δικά μας μάτια. Όλοι οι υπόλοιποι, απλά τυφλώνονται από το φως του Ζωοδότη Ήλιου που η ΦΛΕΦΑΛΟ σκορπάει μέσα στη νύχτα της σύγχρονης παρηκμασμένης εποχής.
Πέμπτη, 29 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Κάθε καινούρια εκδοτική κίνηση αποτελεί ένα ελπιδοφόρο γεγονός και πρέπει να στηρίζετε. Απ' όσο γνωρίζω, το βιβλιοπωλείο ''Θούλη'' έχει κάνει μια πολύ καλή δουλειά μέχρι στιγμής, δεν μένει παρά στους αναγνώστες να το ανακαλύψουν και να το στηρίξουν...

Και φυσικά περιμένουμε με ανυπομονησία την ολοκλήρωση της καταπληκτικής τετραλογίας του W. Mooris.
Τετάρτη, 04 Αύγουστος, 2010

Mexico '86

του Σταμάτη Μαμούτου

Ιούνιος του 1986. Κάπου στην ελληνική επαρχία, απολαμβάνω τις καλοκαιρινές μου διακοπές. Ο δυνατός Ήλιος απλώνει το χρυσό του μεγαλείο στους αγρούς, στους χωματόδρομους, στα φύλλα των δέντρων. Το γλυκό αεράκι δροσίζει το ιδρωμένο μου μέτωπο. Δυο μήνες πριν, η Ευρώπη είχε γνωρίσει μια λέξη συνώνυμο του τρόμου: Τσέρνομπιλ (1). Ωστόσο, η αίσθηση της ανησυχίας δεν είναι ακόμη τόσο ισχυρή ώστε να κλονίσει την ανεμελιά ενός καλοκαιριού των 80’s. Θα χρειαστεί να περάσουν μερικά χρόνια και να συντελεστούν ιστορικές αλλαγές, προκειμένου να βυθιστεί ο κόσμος στην αβεβαιότητα, στη ρευστότητα, στην απονεύρωση και στην ολοκληρωτική αισθητική παρακμή, που έφερε η εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Το καλοκαίρι του 1986 διαπνέεται ακόμα από το άρωμα των παλιών καιρών. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι από πιτσιρικάδες που παίζουν και φωνάζουν. Ο πλινθόκτιστος φούρνος του παππού μου, που λειτουργεί χωρίς ούτε ένα εξάρτημα της σύγχρονης τεχνολογίας ψήνοντας φαγητά και ζυμωτό ψωμί στη φωτιά των κλημάτων, είναι ο τόπος συγκέντρωσης των ηλικιωμένων της γειτονιάς. Στο «Μπλεκ» δημοσιεύεται για δεύτερη φορά μετά τη δεκαετία του ’70 η υπόθεση με τη «Νυκτερίδα» (2), ενώ φωτογραφίες και αφίσες των εθνικών ομάδων που συμμετέχουν στο μουντιάλ του Μεξικού, γεμίζουν τις επόμενες σελίδες του περιοδικού. Η πρώτη ισχυρή απόπειρα των τοπικών αρχών να καθυποτάξουν την κοινότητα στο πνεύμα της Νεωτερικότητας επιχειρείται μέσω της εκσκαφής των χωματόδρομων, προκειμένου να επιστρωθούν με πίσσα για να διευκολύνουν τη διέλευση ενός μεταφορικού μέσου, που σιγά-σιγά παύει να αποτελεί είδος πολυτελείας. Ωστόσο, η επίθεση δεν μας πτοεί. Ανέμελοι και ανυποψίαστοι για τα μελλούμενα, οι πιτσιρικάδες του χωριού μετατρέπουμε τους σκαμμένους δρόμους σε «χαρακώματα» και το ξυλουργείο του θείου μου σε οπλουργείο. Έχοντας υπομονή κι ένα αχνό χαμόγελο μόνιμα στα χείλη, ο ήπιος και καλοσυνάτος θείος Κώστας αφιερώνει χρόνο, δυνάμεις και υλικά της εργασίας του, για να μας φτιάξει τα ξύλινα υπερ-όπλα που χρειαζόμαστε, προκειμένου να βγούμε στη μάχη.

Είναι 22 Ιουνίου. Απόγευμα. Το παιχνίδι δε λέει να τελειώσει. Ποδοσφαιρικοί τελικοί σε χωράφια με ξεραμένο χορτάρι, κεραμιδάκια (3), μήλα, βόλτες με τα ποδήλατα και πόλεμος. Στο βάθος του δρόμου ακούω τη φωνή της μητέρας μου να με καλεί να αφήσω το παιχνίδι και να κάνω ένα μπάνιο. Αν υπάρχει κάτι που με νευριάζει είναι οι οικογενειακές βόλτες με πολλούς μεγάλους ανθρώπους, που με αποσπούν από τον μαγικό μου κόσμο. Με τα πολλά, χαιρετώ τους φίλους και αποχωρώ, ανανεώνοντας το ραντεβού για την επόμενη μέρα. Βγαίνω με τους ανθρώπους της οικογένειας. Στην πλατεία, όπου και πηγαίνουμε να δειπνήσουμε, υπάρχει μια ασπρόμαυρη τηλεόραση και πολύς κόσμος. Τουλάχιστον, θα δω τον αγώνα! Η χαρά μου είναι μεγάλη. Σήμερα παίζουν Αγγλία εναντίον Αργεντινής.

Η αγαπημένη μου εθνική είναι αυτή της Σκωτίας. Αφού η ελληνική δεν συμμετέχει, κάποια άλλη πρέπει να υποστηρίξω! Και επιλέγω αυτήν γιατί μου αρέσει το μελανό χρώμα της φανέλας, ο γρήγορος ρυθμός, οι ρωμαλέοι ποδοσφαιριστές που «φτάνουν μέχρι τον ουρανό» για να πιάσουν κεφαλιές και σουτάρουν από μακρινές αποστάσεις, το ποδόσφαιρο χωρίς σκοπιμότητες, μα πάνω απ΄ όλα ο φανατικός κόσμος στις εξέδρες με τις επικές παραδοσιακές φορεσιές. Κάποια χρόνια αργότερα θα καταλάβω ότι στην επιλογή μου αυτή έχουν συμβάλει σίγουρα και ορισμένες ιστορίες του Μπλεκ, όπως το «κούτσα-κούτσα προς τη δόξα».

Δυστυχώς, όμως, λίγες ημέρες πριν η ομάδα μου έχασε από τη Δυτική Γερμανία με σκορ 2-1 και ήρθε ισόπαλη 0-0 με την Ουρουγουάη. Ο αποκλεισμός με αναγκάζει να υποστηρίξω τη δεύτερη αγαπημένη μου ομάδα, την Αγγλία. Αυτή η συναισθηματική διαδρομή θα συνεχιστεί για αρκετές ακόμη διοργανώσεις, χωρίς ποτέ να με οδηγήσει στη χαρά της νίκης. Για την ιστορία, θα δηλώσω ότι μετά τη Σκωτία και την Αγγλία υποστηρίζω την Ισπανία και τη Γερμανία, ενώ από τις λατινικές η μόνη που συμπαθώ είναι η Ουρουγουάη.

Ως υποστηρικτής της Αγγλίας πια, παρακολουθώ το παιχνίδι να αρχίζει. Η ασπρόμαυρη τηλεόραση θέλει εκπαιδευμένο μάτι για να μη σε μπερδέψει με τις εμφανίσεις των ομάδων. Κι εγώ έχω αρχίσει να το αποκτώ. Οι τρεις λέοντες στην καρδιά κεντρίζουν το βλέμμα μου! Γκάρυ Λίνεκερ και Πήτερ Μπίρτσλι οι οδηγοί μου. Εμπρός για το θρίαμβο !

Η φανέλα της Αργεντινής δεν έχει ακόμη πολύ μεγάλο «βάρος». Οι σύλλογοι της Αγγλίας είναι σίγουρα πιο δυνατοί. Η ποδοσφαιρική της κουλτούρα γιγαντιαία. Η εθνική των λιονταριών στο μουντιάλ δεν ξεκίνησε καλά αλλά στη συνέχεια βρήκε το ρυθμό της. Νίκη για τη φάση των ομίλων με 3-0 επί της Πολωνίας, που στο προηγούμενο μουντιάλ είχε καταλάβει την τρίτη θέση. Κι άλλη νίκη με 3-0 στη φάση των 16, επί της πολύ καλής Παραγουάης. Η Αργεντινή βασίζεται σε έναν κοντοπίθαρο μέσο, που η φάτσα του «μου τη σπάει». Τον λένε Μαραντόνα. Σήμερα θα πάρει το μάθημά του.

Το παιχνίδι αρχίζει. Όσο η ώρα περνά η ανησυχία μου μεγαλώνει. Οι Αργεντίνοι παίζουν πιο επιθετικά και δείχνουν πιο σίγουροι. Οι «δικοί μου» είναι αγχωμένοι και προσέχουν τα νώτα τους. Στο πρώτο ημίχρονο 0-0.

Στο 52' ο Χόντζ προσπαθεί να απομακρύνει μετά από σουτ του Βαλντάνο. Όμως αντί να πιάσει ένα δυνατό βολέ, κάνει μια από τις πιο θεαματικές φιγούρες του τσάμικου! Μετά τη στραβοκλωτσιά του, η μπάλα παίρνει ύψος κι ενώ ο Σίλτον βγαίνει να την μαζέψει, ο κοντοπίθαρος βάζει με το χέρι το πιο ιστορικό γκολ στην ιστορία των μουντιάλ. Να πάρει η οργή ! Πως είναι δυνατόν ;

Τρία λεπτά μετά έρχεται και το γκολ του αιώνα. Ο Μαραντόνα περνά όλη την ομάδα μας και κάνει το 2-0. Η καρέκλα με έχει ρουφήξει. Οι συγγενείς μου γελούν. Η μητέρα και η γιαγιά μου προσπαθούν να με παρηγορήσουν. Μα δεν μπορεί να ανοίξει η τηλεόραση και να μπω μέσα ; Πρέπει να πάρω θέση στην επίθεση, να τους ξυπνήσω. Χάνουμε το ματς και ο χρόνος λιγοστεύει. Μόνο εγώ ακούω τους βρυχηθμούς των λεόντων που με καλούν στον αγώνα.

Ένα τέταρτο πριν το τέλος ο προπονητής μας, Μπόμπυ Ρόμπσον, ρίχνει στο ματς, όχι εμένα, αλλά τελικά τον Τζων Μπαρνς, το μοναδικό έγχρωμο μιας ομάδας που ακόμη έχει νόημα να ονομάζεται εθνική. Ο τελευταίος αρχίζει τις γνωστές από τη Λίβερπουλ ντρίμπλες, διεισδύει από τα αριστερά, κάνει τη σέντρα και ο θεός (πρόκειται για τον Γκάρυ Λίνεκερ) γράφει ένα βρετανικό γκολ, που με κάνει να εκτιναχθώ από την καρέκλα και να αγγίξω τα ουράνια. Μένουν ακόμη εννιά λεπτά. Από την καρέκλα μου σαλπίζω γενική αντεπίθεση !

Ο χρόνος περνά. Η ομάδα δεν μπορεί να αλλάξει ούτε μια σωστή πάσα! Διαθέτει όμως πάθος και με το που κερδίζει την μπάλα αρχίζει τις βαθιές μπαλιές στην αντίπαλη περιοχή. Οι Αργεντίνοι στις αντεπιθέσεις πλησιάζουν το τρίτο γκολ. Ώσπου στο 88΄, ο Μπαρνς κάνει μια δεύτερη επιτυχημένη διείσδυση από τα αριστερά, η σέντρα βγαίνει στην καρδιά της αργεντίνικης άμυνας… η εστία άδεια… η μπάλα περνά παράλληλα από τη γραμμή του τέρματος (και μόλις λίγα εκατοστά έξω) για μια στιγμή που ο χρόνος έχει παγώσει… ο θεός (είπαμε ο Γκάρυ) απογειώνεται… ίπταται… χρειάζεται μόνο ένα άγγιγμα για να τη σπρώξει στα δίχτυα… έχω ανέβει με τα πόδια στην καρέκλα μου… οι γροθιές μου είναι σφιγμένες…ετοιμάζομαι να εκτιναχθώ στον αέρα… αγγίζουμε την ισοφάριση… Δεν είναι δυνατόν !! Οι αμυντικοί της Αργεντινής προλαβαίνουν να διώξουν χιλιοστά του χρόνου πριν ο Λίνεκερ ισοφαρίσει !

Το ματς τελειώνει. Στην τηλεόραση προβάλλεται η διαφήμιση μιας μπύρας, που δείχνει ένα νεαρό και δυο κοπέλες να βγαίνουν αγκαλιασμένοι από κάποιο μπαρ, να μπαίνουν σε ένα μακρύ ασκεπές αμάξι και να χάνονται στο βάθος του δρόμου, καθώς τα ανέμελα γέλια τους ακούγονται ως τον ουρανό. Το δείπνο ολοκληρώνεται. Γυρίζω σπίτι με τα πόδια βαριανασαίνοντας. Μετράω τα χρόνια που απομένουν για το επόμενο μουντιάλ. Την επόμενη μέρα αποκλείεται και η τρίτη ομάδα που υποστηρίζω, η Ισπανία. Και ποιος θα σταματήσει τώρα τον κοντοπίθαρο με την παρέα του ; Κάθε μέρα που περνά αυτός και η ομάδα του αποκτούν νέους οπαδούς στη γειτονιά μου. Όλες οι ελπίδες μου εναποτίθενται πια στη Δυτική Γερμανία των Ρουμενίνγκε, Ματέους, Φέλερ, Μπρέμε και Άλοφς.

Την ημέρα του τελικού ο Ήλιος λάμπει αυτοκρατορικά στο καταπληκτικό στάδιο Αζντέκα. Πάντοτε ένιωθα ότι υπάρχει κάτι που με συνδέει βαθιά με το λαμπερό βασιλιά του ουρανού. Ότι κατέχω μια περίοπτη θέση στο χρυσό του παλάτι. Τα μεσημέρια, όταν η ησυχία και η γαλήνη κάνουν τον κόσμο να μοιάζει αδειανός, βγαίνω στη μέση του σκαμμένου δρόμου και στρέφω το βλέμμα μου ψηλά. Λούζομαι στους καταρράκτες του αθάνατου φωτός του. Μεταρσιώνομαι, ξαναγεννιέμαι με διευρυμένη αισθαντικότητα. Είναι, λοιπόν, δυνατό να χάσω σε έναν τελικό που πραγματοποιείται μια τόσο ηλιόλουστη μέρα; Φυσικά και όχι! Η Γερμανία μπορεί να ηττήθηκε τελικά με 3-2, εγώ όμως είμαι νικητής. Η ανάμνηση αυτού του τρομερού μουντιάλ θα μείνει για πάντα ζωντανή στα βάθη της ψυχής μου.

- Επίμετρο -

Τα χρόνια που θα περάσουν θα με κάνουν να ταυτιστώ ακόμη περισσότερο με τις «μουντιαλικές» μου επιλογές. Οι Βρετανία αποτέλεσε τη μήτρα των εφηβικών μου πολιτιστικών προσανατολισμών. Η αγάπη για το ποδόσφαιρο χωρίς σκοπιμότητες και ο βρασμός της εξέδρας, η μεσαιωνική αύρα που διαπνέει τη μαζική κουλτούρα, ο σκληρός και συνάμα μαγικός ήχος της Heavy Metal σκηνής, ο πεζοδρομιακός βίος, ο Nicky Crane που, ακόμη υγιής, διατηρεί το «θρόνο» του μορφάζοντας ατίθασα στις οθόνες της εξουσίας, μην αφήνοντας ίχνος υποψίας για τον αυτό-ευτελισμό και το τραγικό τέλος της ζωής του, που θα έρθει λίγα χρόνια αργότερα. Μια χώρα που αντιπαθώ σφοδρά λόγω του κυπριακού και παλαιότερων ιστορικών επιλογών της (σήμερα, πλέον, η αντιπάθειά μου βασίζεται και στην κυρίαρχη φιλοσοφική-πολιτική βρετανική κληρονομιά), στο επίπεδο της λαϊκής κουλτούρας με έχει κερδίσει πλήρως.

Καλοκαίρι του 1990. Είμαι στα πρώτα χρόνια της εφηβείας. Φοράω μαύρο μπλουζάκι με τη στάμπα του «Ultimate Sin» (4), συχνάζω στα ηλεκτρονικά «της Βιβής» στα σύνορα Καλλιθέας και Μοσχάτου (5), συμμετέχω στα τουρνουά αγώνων subbuteo τα οποία διοργανώνουν οι χεβυμεταλάδες που «αράζουν» στο πάρκο της Δαβάκη και παρακολουθώ τους αγώνες του μουντιάλ στην καφετέρια «Αριάννα» της πλατείας Κύπρου, στην Καλλιθέα. Λαϊκό προσκύνημα! Μεσήλικες, νεαροί, ηλικιωμένοι. Η πλατεία δείχνει έτοιμη να βουλιάξει από τον κόσμο. Κι όμως, εξακολουθεί να διαπνέεται από ένα οικογενειακό κλίμα. Σχεδόν όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας (ασχέτως αν συμπαθούμε αλλήλους ή όχι).

Στη διαδρομή που πρέπει να διανύσω για να φτάσω από το σπίτι μου στην πλατεία βλέπω τους δρόμους της πόλης να σφύζουν από ζωή. Παρέες εφήβων που κάθονται σε σκαλιά πολυκατοικιών. Κι άλλες παρέες που γεμίζουν ασφυκτικά μαγαζιά ηλεκτρονικών παιχνιδιών και καταστήματα fast food. Πιτσιρικάδες που παίζουν τους «δικούς τους τελικούς» σε πάρκα, μπασκέτες και κούνιες. Ο εχθρός της εποχής είναι τα ναρκωτικά και οι παρυφές του οργανωμένου εγκλήματος, που αγγίζουν τα όρια της συνεκτικής, ακόμα, κοινότητας των Ελλήνων.

Στο μουντιάλ της Ιταλίας η Σκωτία θα αποκλειστεί ξανά, χάνοντας στο 88΄ 1-0 από τη Βραζιλία. Η Αγγλία έχει τη δεύτερη καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης αλλά τερματίζει τέταρτη. Η Γερμανία αποτελεί τη σπουδαιότερη ομάδα που έχω δει στη ζωή μου.

Το θέαμα είναι λιγότερο ποιοτικό από εκείνο του Mexico. Ωστόσο, ακόμη παίζεται αληθινό ποδόσφαιρο. Υπάρχουν εθνικές σχολές και ο τρόπος παιχνιδιού δεν έχει ομογενοποιηθεί. Οι ποδοσφαιριστές είναι «καλλιτέχνες» και όχι δρομείς. Οι ελεύθεροι χώροι μέσα στο γήπεδο πολλοί. Ο νεοφιλελεύθερος ωφελιμισμός, απόρροια του οποίου υπήρξε η οικονομιστική αντίληψη στο ποδόσφαιρο, προς το παρόν δεν έχει καταστεί ηγεμονική ιδεολογία.

Ένας έφηβος έρχεται δίπλα μου στο ματς Ολλανδία- Αίγυπτος. «Έχω φροντιστήριο και δίνω εξετάσεις, αλλά είπα ότι πάω στην τουαλέτα κι έφυγα για να έρθω να δω την Ολλανδία» μου λέει. Την Ολλανδία του Φαν Μπάστεν. Ένας γιγαντόσωμος, γενειοφόρος συνάδελφος του πατέρα μου, τηλεφωνεί στο σπίτι το μεσημέρι και με ζητά. Με το που πιάνω το ακουστικό τον ακούω να αναφωνεί εκστασιασμένος με την απόδοση της ομάδας του Βραζιλίας, στο ξεκίνημα του αγώνα με την Αργεντινή, για τη φάση των 16. «Μάθετε πως παίζεται η μπάλα, ξυλοκόποι βρετανοί !» μου φωνάζει πειρακτικά λίγο πριν κλείσει το τηλέφωνο. Τελικά η Βραζιλία χάνει με 1-0, ενώ αν είχε σκοράρει έστω στις μισές από τις ευκαιρίες της, το τελικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι, χωρίς υπερβολές, 4-1 υπέρ της.

Σήμερα, όπως και κάθε τέσσερα χρόνια από το 1994 κι έπειτα, διεξάγεται ένα παγκόσμιο φεστιβάλ marketing, στα πλαίσια του οποίου παίζεται και ποδόσφαιρο. Το όνομά του είναι το ίδιο με εκείνο της παλαιάς ποδοσφαιρικής διοργάνωσης: Μουντιάλ. Οι ονομασίες των ομάδων είναι επίσης ίδιες. Τα περιεχόμενα, όμως, διαφορετικά. Μετά από δυο καρναβαλικά (1994 και 2002) και δυο απαράδεκτα (1998 και 2006) μουντιάλ του νέου τύπου, φτάσαμε στο εφετινό. Παίκτες κουρασμένοι, άμυνες ασφυκτικές, ατελείωτη σκοπιμότητα και φυσικά, εμπόριο άνευ ορίων! Στο υπόβαθρο της αντίληψης του παιχνιδιού υπάρχει μόνο οικονομισμός και μαθηματικές εξισώσεις, ούτε ίχνος τέχνης, ούτε ίχνος φαντασίας. Στο εσωτερικό της χώρας, τα όρνεα της δημοσιογραφίας έχουν βρει ένα καλό θέμα για να βγάλουν το μηνιάτικό τους και μας βομβαρδίζουν με τη «σαπισμένη» τους πληροφόρηση (6).

Πριν λίγες ημέρες η «πολυεθνική Γερμανίας» αντιμετώπισε την «Showbiz Αγγλίας». Η «ψευτοεπαναστατικό-marketing Αργεντινή» έχει ξανά τον κοντοπίθαρο στις τάξεις της, αλλά απογυμνώνεται για μια ακόμη φορά. Η Γκάνα θα έπρεπε να διακριθεί γιατί είναι ρατσιστικό να μην υπάρχει μια αφρικανική ομάδα (χωρίς απαραίτητα να το αξίζει) ανάμεσα στις καλύτερες. Ακόμη κανείς δεν μιλά για το Ντιέγκο Φορλάν, έναν από τους λίγους εναπομείναντες ποδοσφαιριστές-καλλιτέχνες, που οδηγεί ουσιαστικά μόνος την εθνική του. Αν καταφέρει κάποια σπουδαία διάκριση είναι σίγουρο ότι το διεθνές marketing θα τον εντάξει στα πλαίσιά του. Προς το παρόν, η ποιότητα δεν το αφορά…

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

Υποσημειώσεις
1) Πόλη της Ουκρανίας, που το 1986 άνηκε στη Σοβιετική Ένωση, στην οποία έγινε το μεγαλύτερο πυρηνικό ατύχημα στη διεθνή κλίμακα των πυρηνικών συμβάντων. Υπολογίζεται ότι επηρεάστηκε η υγεία χιλιάδων ανθρώπων εξαιτίας της επιβάρυνσης του περιβάλλοντος που προκάλεσε.
2) Πρόκειται για την, κατά γενική ομολογία, κορυφαία περιπέτεια του Μπλεκ, στα πλαίσια της οποίας η θρυλική τριάδα Μπλεκ, Καθηγητής Μυστήριο και Ρόντι αντιμετωπίζουν έναν εξαιρετικό Άγγλο κατάσκοπο. Πρόκειται για μια περιπέτεια με έντονες σκοτεινές αποχρώσεις και υποβλητική ατμόσφαιρα, στην οποία ο αντίπαλος είναι κυριολεκτικά ακαταμάχητος και φέρνει τους τρεις ήρωες σε πολύ δύσκολη θέση. Αρχικά είχε δημοσιευθεί κατά τη δεκαετία του 1970. Αναδημοσιεύθηκε στη Β΄ (αν δεν κάνω λάθος) περίοδο του Μπλεκ, την οποία και πρόλαβα ως νεαρός αναγνώστης.
3) Ομαδικό παιχνίδι που παίζεται με δυο ομάδες, μια μπάλα κι ένα σπασμένο κεραμίδι. Τα κομμάτια από το σπασμένο κεραμίδι τοποθετούνται το ένα πάνω στο άλλο, δημιουργώντας έναν εύθραυστο «πύργο». Ένας παίκτης από κάθε ομάδα ρίχνει με τα χέρια τη μπάλα από ένα συγκεκριμένο σημείο (κάτι σαν το σημείο του πέναλτι). Όποιος πετύχει με τη ρίψη του τον «πύργο» (κάτι σαν το μπόουλινγκ) δίνει στην ομάδα του το ρόλο του κυνηγημένου. Τα μέλη της ομάδας αυτής τρέχουν σε όλο το εύρος ενός χώρου προσπαθώντας να ξανακτίσουν τον πύργο από το σπασμένο κεραμίδι, χωρίς οι ομάδα των κυνηγών να τους χτυπήσει με την μπάλα. Κάθε κυνηγημένος που «χτυπιέται» με την μπάλα από βολή κυνηγού αποβάλλεται και η ομάδα του συνεχίζει με λιγότερους παίκτες. Οι κυνηγημένοι νικούν αν ξανακτίσουν τον πύργο. Οι κυνηγοί αν αποβάλλουν όλους τους παίκτες της αντίπαλης ομάδας.
4) Δίσκος του Ozzy Osbourne.
5) Επρόκειτο για ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στέκια των οπαδών όλων των ρευμάτων του σκληρού ήχου (από Heavy Metal έως Punk, Oi! και ροκαμπίλι) στα νότια προάστια των Αθηνών. Σήμερα, ίσως, στους νεότερους να ακούγεται απίστευτο, ωστόσο μέχρι και το 1992-93 (όταν και η αυθεντικότητα των οπαδών του σκληρού ήχου άρχισε να νοθεύεται) αν κάποιος δεν ήταν μυημένος και δεν είχε «προβλεπόμενη» εμφάνιση, ο συγκεκριμένος χώρος «δεν τον κρατούσε» για πολύ.
6) Τουλάχιστον, εφέτος δεν παρουσιάζουν την εκπομπή για το μουντιάλ στην κρατική τηλεόραση ο Λάλας με τον Ταγματάρχη !

Εικόνες

1) Ο Pique, η μασκότ του μεξικάνικου μουντιάλ του 1986. Η πιπεριά, το σομπρέρο και το αρρενωπό μουστάκι, συμβολίζουν τα πρότυπα μιας πιο ανέμελης, πιο αυθεντικής και πιο ανδροπρεπούς εποχής.
2) και 3) Οι εθνικές Σκωτίας και Αγγλίας αντίστοιχα. Άγρια πρόσωπα, ατίθασες χαίτες, πραγματικές εθνικές.
4) Ο Γκάρυ Λίνεκερ πανηγυρίζει τη νίκη επί της Παραγουάης.
5) Η μασκότ των Iron Maiden, "Eddie", με φόντο τη βρετανική σημαία, η οποία κατά τη δεκαετία του '80 αποτέλεσε σύμβολο του οπαδισμού και του σκληρού ήχου.Οι Iron Maiden με τη σύνθεση του Number of the beast. Προνεωτερικό στυλ, πεζοδρομιακή κουλτούρα.
Άγγλοι οπαδοί της West Ham υποστηρίζουν την εθνική τους στα γήπεδα του Μεξικού, το 1986. Στο πανό τους είναι ευδιάκριτα τα γράμματα NF. Πρόκειται για τα αρχικά του βρετανικού εθνικιστικού κόμματος «Εθνικό Μέτωπο», που από το 1967 μέχρι και τη δεκαετία του ’80 αποτέλεσε ένα από τα πλέον γνωστά εθνικιστικά κόμματα της Ευρώπης. Στις εκλογές του 1979 πλησίασε το 1% και στη συνέχεια αποτέλεσε τη βάση από την οποία οργανώθηκε το εκμοντερνισμένο BNP. To NF αποδεχόταν δημοσίως ότι ο γηπεδικός οπαδισμός, η punk κουλτούρα και ο σκληρός ήχος αποτελούσαν βασικά στοιχεία της κοσμοθέασης των νεαρών μελών του, πλήθος εκ των οποίων συλλαμβάνονταν μαζικά κάθε Κυριακή μετά από επεισόδια σε ποδοσφαιρικούς αγώνες ή έπειτα από συναυλίες συγκροτημάτων του ευρύτερου σκληρού ήχου. Για την ιστορία, το πανό της φωτογραφίας έπεσε σε χέρια οπαδών της αργεντίνικης ομάδας Μπόκα Τζούνιορς, έπειτα από γενικευμένα επεισόδια που έλαβαν χώρα στις εξέδρες του σταδίου Αζντέκα, κατά τη διάρκεια του αγώνα Αγγλία-Αργεντινή, στις 22 Ιουνίου του 1986.
6) Η εθνική Αγγλίας στο επιτραπέζιο παιχνίδι Subbuteo, την οποία εξακολουθώ να βάζω ανάποδα στο κουτί της για να μη "χαλάσει το γούρι" !

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση :

Η ΚΙΜΜΕΡΙΟΣ είπε...
Εξαιρετική ανάρτηση. Ξαναζωντάνεψε μια εποχή που είναι οριστικά χαμένη. Συγχαρητήρια για το ιστολόγιο και για το έργο της λέσχης.
Τετάρτη, 07 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Χρήστος 'Eddie' Μπαλτζής είπε...
Εποχές αληθινές μα συνάμα μαγικές, εποχές που το κάθε δάκρυ και χαμόγελο ήταν τόσο αγνό, το ίδιο και ο κόσμος από μέσα προς τα έξω... Εποχές που παίζοντας στη βροχή μην έχοντας καμία έννοια παρά μόνο στο μυαλό μου τη μπάλα και το σφυρί...

Sign of the Hammer be my Guide!
Τετάρτη, 07 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Στυλιανός είπε...
Φέτος το Παγκόσμιο Κύπελο δεν ήταν καλό από την πλευρά του θεάματος αλλά σίγουρα υπήρξαν και ομάδες,που παίξαν όμορφα. Η Χιλή έπαιξε ωραίο και επιθετικό ποδόσφαιρο, Η Ουρού του μεγάλου Φορλάν έθελξε με την απόδοση της (Arevalo στο Λιμάνι τώρα! Πολύ 6 ο τύπος,πολύ 6!!), οι Γερμανοί έπαιξαν όμορφο και γρήγορο ποδόσφαιρο (Η Γερμανία δείχνει ότι έχει μέλλον και μεγάλη σχολή), η Καταλωνία χωρίς να παίξει και να ρολάρει είναι τελικο (σ.σ Ισπανία αλλά με 7 της Μπάρτσα έντος γραμμών), μαχητικοί οι Γκανέζοι που τους έτυχαν καλές κληρώσεις. Αυτές μπορώ να σκεφτώ. Τους Ολλανδούς δεν τουσ αναφέρω καν γιατί χωρίς να παίξουν τίποτα ιδιαίτερο και έχοντας Ρόμπεν και Σνάιντερ σε τρομερή φόρμα φτάσαν τελικό.

Γενικότερα το Μουντιάλ αυτό απέτυχε γιατί οι παίχτες ήταν κουρασμένοι και δεν είχαν κίνητρα μεταγραφών εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (Ενιγίαμα-Νιγηρία,Τζιόλης και Παπασταθόπουλος-Ελλάδα,Ρόμενταλ-Δανία, Γκυάν και Μπόατεγκ-Γκάνα,Σουάρεζ-Ουρουγουάη και άλλοι μικρότερης αξίας)
Τετάρτη, 07 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα που με αφήνει (πλέον) παντελώς αδιάφορο. Ωστόσο δε μπορώ να μη μνημονεύσω, δίπλα στον Eddie, ένα γιγάντιο πανώ με τον πολεμιστή του Hail to England να κραδαίνει την ερυθρόλευκη..."Reds on War" Δεν ξεχνώ την τριπλέτα λαβάρων των Motorhead-Maiden-Manowar σε ένα κατάμεστο και κατακόκκινο γήπεδο.

Βέβαια όλα αυτά είναι αμετάκλητα παρελθόν για εμένα... But the memory remains...

ΥΓ. Δεν έχω ξεχάσει το σπάνιο φωτογραφικό υλικό που έχω υποσχεθεί...
Πέμπτη, 08 Ιούλιος, 2010

Ο/Η patman είπε...
Φίλε Σταμάτη σε ευχαριστώ για το άρθρο. Ξέρεις τη τρέλα που έχουμε για το ποδόσφαιρο και ειδικά για το παγκόσμιο κύπελλο. ΜΑ ΚΑΛΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΦΕΡΘΕΙΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΙΣΩΣ ΜΑΤΣ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ 25ΕΤΙΑΣ? Σε αφήνω να κάνεις ειδικό σχόλιο για τα δάκρυα του Pearce, το πέναλτι στα περιστέρια του Waddle και τις αργές αντιδράσεις του γέροshilton. ('Oπως καταλάβατε ποτέ δεν συμπάθησα την εθνική 'Αγγλίας για τους δικούς μου λόγους. Ωστόσο οφείλω να παραδεχτώ ότι η Αγγλία του 1990 ήταν η καλύτερη ομαδα που ανέδειξαν ποτέ τα"λιονταρια". Πως έγινα οπαδός της national manschaft? Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον τελικό του 1986...

Στο σπίτι του θείου μου στον Άγιο Ελευθέριο βρεθήκαμε για να γιορτάσουμε την γιορτή του αδερφού μου(Πέτρος). Δεν θα ξεχάσω ποτέ την χαρά των υπόλοιπων παρευρισκομένων όταν η Άργεντινη προηγήθηκε με 2-0... Όλοι θεώρησαν οτι το ματς είχε τελειώσει εκτός από τους Γερμανούς. Η ισοφάριση απο τον αγαπημένο μου rudi με έκανε να ταυτιστώ με την ομάδα που δεν τα παρατάει ποτέ... Την ομάδα που ΠΑΝΤΑ θα ειναι συνεπής με τα μεγάλα ποδοσφαιρικά ραντεβού!!!

Και παλι σε ευχαριστω για το ξύπνημα των αναμνησεων για τα μεγαλύτερα mundial που έχουμε ζήσει(1986 και 1990).
Πέμπτη, 08 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Skull είπε...
Αγγλιάρα δέρμα hooligans, Τόλκιν ντου στα Ούρουκ-Χάϊ.

Γράψε και για τη μάχη μεταξύ "ατόμων" της Βιβής και πρώτης γενιάς μετανέων στο ποτάμι της Καλλιθέας, γράψε και για το 3-4 Θρύλου-Πάο στο Καραϊσκάκη με Ντέταρι και Σαλιαρέλη να μπουκάρει στο γήπεδο, και για το 4-0 με μΠαοκ.. και.. και.. και..

Τρελαινόμαστε να ακούμε τις επικές σου ιστορίες..Αίμα να 'ναι, κι ό,τι να ναι..

Μοναχά φλεφαλο!
Παρασκευή, 09 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Σταμάτη πολύ ωραίο άρθρο.

Κάτι που αγνοούσα: σου πάει ο αυτοβιογραφικός λόγος, ίσως να περιμένουμε ένα βιβλίο από εσένα για την παιδική και εφηβική ηλικία στη δεκαετία του '80;

Λυρικός, όμορφος συναισθηματικός λόγος, ζωντανές περιγραφές, συγκινητικές εικόνες. Μπράβο.

Τώρα, για το ποδόσφαιρο: δεν είδα κανένα ματς του "Μουντιάλ" (δεν έχουμε τηλεόραση άλλωστε,όπως ξέρεις), και, μ' αυτά που διάβασα (κι έχοντας παρακολουθήσει τα μουντιάλ που τόσο ζωντανά περιγράφεις, κατάλαβα πως δεν έχασα και τίποτε!

Νίκο (Βλαντής)
Παρασκευή, 09 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Κιμμέριε, πες στο Θανάση να κανονίσει να τα πούμε και από κοντά. Το ρομαντικό μέτωπο των ιπποτών της πολεμικής σημαίας, πρέπει να είναι συμπαγές.

Eddie, ...εε, ρε Χρήστο, 5 κατοστάρικά δεν είπαμε.., χα, χα!

Πεππίτο, το πρόβλημα για το κακό θέαμα είναι κυρίως πρόβλημα αντίληψης και αισθητικής. Όχι αγωνιστικό και επαγγελματικό (μεταγραφές κλπ). Όσον αφορά τις λεπτομέρειες, η Ισπανία είναι πολύ καλή και παίζει βασιζόμενη στην παράδοση μιας ιδιαίτερης εθνικής σχολής ποδοσφαίρου. Την υποστηρίζω, όπως έκανα ανέκαθεν. Η Γκάνα είναι μια ομαδούλα, που είχε ευνοϊκή μεταχείριση (οι Γερμανοί σταμάτησαν στο 1-0 για να της δόσουν την ευκαιρία να προκριθεί, η νίκη της επί της Σερβίας θα μπορούσε να είχε αποτραπεί αν οι Σέρβοι σκόραραν έστω σε μια από τις αρκετές ευκαιρίες που είχαν, η νίκη της επί των Η.Π.Α ήταν κι αυτή πολύ δύσκολη και χρειάστηκε λίγη βοήθεια από τη διαιτησία...κλπ).

Guardian Lord, οι αρχαίοι μας πρόγονοι πίστευαν στην κυκλική φύση της ιστορίας.

Patman, πες μου ότι στη γιορτή του αδελφού σου παραβρέθηκε και ο sir Χρήστος Αρχοντίδης..

Skull, όλοι μας λατρεύουμε τις "Ατέλειωτες ιστορίες" των 80's..

Νίκο, προέχει η επίτευξη του κύριου στόχου μας, που είναι η θεμελίωση της ρομαντικής διανόησης και η καθιέρωση της λογοτεχνίας του φανταστικού στην Ελλάδα. Τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν..
Σάββατο, 10 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Swordmaster είπε...
Σε λίγο θα μας δείχνουν ποδοσφαιρικό αγώνα στα "ημίχρονα" των διαφημίσεων. Δεν είδατε χτες. Σουτάρει ο Φορλάν συστημένο φάουλ, η μπάλα βρίσκει στη συμβολή των δοκών.. και σε δυο δευτερόλεπτα διακόπτουν τη σύνδεση για να μας πιάσουν στον ύπνο και να δούμε διαφημίσεις!! Ούτε μια επανάληψη για τη φάση που θες να τη βλέπεις και να την ξαναβλέπεις. Τουλάχιστον, το ματς του μικρού τελικού θύμισε 80's. Όταν παίζεις χωρίς άγχος και σκοπιμότητες, παίζεις ποδόσφαιρο.

ΥΓ. Μια αναφορά και για τα σκουλήκια της ΝΕΤ. Τι ζώα είναι αυτά; Μπορεί να μην είναι Λάλες και Ταγματάρχηδες, αλλά κι αυτοί δεν πάνε πίσω. Ποιος ήταν αυτός ο κωλόγερος μετά το ματς Ισπανία-Γερμανία, που μας φλόμωσε στη μαλακία και την έλεγε και στον Τοπαλίδη, για θέματα προπόνησης και προπονητικής;!! Σκουλήκια δημοσιογράφοι, να βράσω την ελευθεροτυπία σας!! Μόνο Αλέφαντο βλέπω εγώ...
Κυριακή, 11 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Πολύ καλό άρθρο πράγματι! Μια ανάγλυφη παρουσίαση της δεκαετίας του '80, μιας ολόκληρης εποχής και μιας ολόκληρης γενιάς, μέσα από την χαρακτηριστική ματιά του Σταμάτη.

Παρόλο που δεν υπήρξα ποτέ ιδιαίτερα ένθερμος φίλαθλος, ακόμη κι εγώ έχω διάφορες αναμνήσεις από παλαιότερα Μουντιάλ. Η αγωνιστικότητα, η άμιλλα, το θεαματικό παιχνίδι, οι διάφορες εκπλήξεις από ομάδες που δεν περίμενες να προκριθούν...

(νομίζω πως το ποδόσφαιρο είναι ένας καλός τρόπος να αντισταθμίσεις την ''σκοτεινή πλευρά'' της ανθρωπότητας. Οι λαοί συναντιούνται κι αγωνίζονται μεταξύ τους για χάρη του παιχνιδιού, με μία μπάλα ανάμεσά τους αντί για όπλα και βόμβες. Όλοι έχουν το δικαίωμα να υποστηρίξουν την εθνική τους ομάδα, αλλά και να θαυμάσουν μια ξένη εθνική. Επικές μάχες που διεξάγονται στο χορτάρι...)

Καταπληκτική είναι η ικανότητα του Σταμάτη να συνδυάζει το ποδόσφαιρο με την ρομαντική αισθητική, με τους action figures και την Heavy Metal. Κι άλλωστε, μόνο εκείνος που γνωρίζει διά ζώσης αυτά τα πράγματα, που τα έχει ζήσει on the field, μπορεί να μεταδώσει άρτια τον παλμό και την δυναμική τους και στον γραπτό λόγο, σε μία αποτελεσματική επική φαντασία...
Κυριακή, 11 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Ίων Αλβέριχος είπε...
Άξιοι οι Ισπανοί, λέμε τώρα Ισπανοί -μιας και μόνο ο Κασίγιας με τα δάκρυα του τίμησε τη σημαία, που σηκώσαν την κούπα- άσχετο αν είναι για τα πανηγύρια να ακούς εθνικό ύμνο χωρίς στίχους. Επίσης, ευτυχώς που τέλειωσε το Μουντιάλ μπας και ησυχάσουμε απο την κατάρα του χταποδιού. Η Δύση, ακόμα και τώρα, στην απόλυτη σήψη της, αντιμάχεται όλές τις αξίες και τα ιδανικά, κάνει όμως έκτακτα δελτία για την πλήρως ορθολογιστική άποψη του Χταποδιού. Αιώνια ηχεί στα αυτιά μας η κραυγή του Spengler...
Δευτέρα, 12 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Psycho είπε...
Χρειάζεται και μια αναφορά στις τηλεοπτικές σειρές "Βόρειοι και Νότιοι", "Ιππότης της ασφάλτου" (με το υπέρτατο sex symbol της πληθωρικής μπουκλοχαίτης Ντ. Χάσελχοφ) και Metal Mania (με Κατή να ποζάρει ημίγυμνος στους δέκτες της κρατικής τηλεόρασης!!).
Κυριακή, 18 Ιούλιος, 2010

Ο/Η VoodooChild είπε...
Τι να πει κανείς... Το μόνο καλό από αυτό το Μουντιάλ ήταν η παρέα και οι μπύρες... Για τη Αργεντινή δεν μιλάω... Πόνεσε.. Α! Φάτε τον Πάουλ κρασάτο!!!
Κυριακή, 18 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Swordmaster, συμφωνώ απολύτως. Ο άνθρωπος αυτός ήταν πραγματικά εκνευριστικός. Και οι υπόλοιπες παρατηρήσεις σου είναι σωστές. Όσον αφορά τον Αλέφαντο, μετά τον τελικό ήταν απολαυστικός, αν και θα ήθελα λίγο περισσότερο Μάριο Παπαδάτο στην εκπομπή του Γεωργίου.

Δημήτρη, θα πω στο Μανιάτη να σου κρατήσει ένα διαρκείας για τη Θύρα 7..

Psycho, χρειάζεται επίσης και μια αναφορά στη διαφήμιση της "Μερέντα", με τους πιστιρικάδες να παίζουν ποδόσφαιρο στα χρώματα Δ.Γερμανίας-Αργεντινής, την ώρα που πέφτει το σλόγκαν "Ποιος είσαι ο Μαραντόνα; Όχι, ο Μερεντόνα!!".

Ιώνα και voodoo, φαίνεται ότι σας έχει εκνευρίσει το χταπόδι. Εγώ πάλι, παρακολούθησα με ενδιαφέρον τη γλοιώδη μάζα του να χύνεται στα γυάλινα δοχεία και τις βεντούζες των άμορφων πλοκαμιών του να κολλούν στις κυρτές επιφάνεις των δημισιογραφικών φακών. Μου θύμισε Λαβκραφτικό εφιάλτη...

Δευτέρα, 19 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Γράψτε και για τον Μαγκάιβερ, με τη χαιτάρα τύπου Adrian Smith στο Seventh Son
Τρίτη, 20 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Μεγάλος ο Μαγκάιβερ... Μεγάλος και ο άρχων του Knight Rider... Δεν πρέπει ωστόσο να ξεχνάμε και τους θρυλικούς Dukes... Νταίζηηηη....

Guardian lord
Τετάρτη, 21 Ιούλιος, 2010

Never Judge a Book by its Cover…(ούτε μια εκδήλωση από τις προσδοκίες που δημιουργεί)

Το απόφθεγμα αυτό ταιριάζει σίγουρα σε πολλές καταστάσεις της ζωής, σε ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε, σε επιλογές που κάνουμε, στους ίδιους μας τους εαυτούς όταν νιώθουμε ότι κλειστά μυαλά και άτομα γεμάτα ιδεοληψίες μας απορρίπτουν γιατί δεν ταιριάζουμε στο κοσμοείδωλο που αυτά έχουν χτίσει ή που κάποιοι τους έχουν «προγραμματίσει» να αποδέχονται (το αστείο της υπόθεσης είναι ότι αυτά τα άτομα είναι που στις μέρες μας αυτοπαρουσιάζονται συνήθως ως προοδευτικά και φορείς των ιδεών του ανθρωπισμού). Θα μπορούσε όμως κάλλιστα να είναι και ο υπότιτλος της παρουσίασης των νέων βιβλίων των εκδόσεων Ars Nocturna την προηγούμενη Τετάρτη, 16 Ιουνίου, στο Καφέ-Βιβλιοπωλείο Έναστρον.

Η εκδήλωση ήταν πολλά υποσχόμενη με την πρώτη ματιά. Η προώθησή της είχε ξεκινήσει πάνω από ένα μήνα πριν μέσω των ιστοτόπων κοινωνικής δικτύωσης και η φαινομενική ανταπόκριση του κόσμου ήταν καλή. Η αναβολή της, λόγω των συνεχιζόμενων απεργιών των ΜΜΜ, μόνο πιο αναμενόμενη θα μπορούσε να την κάνει. Ο χώρος ήταν ένας από τους καλύτερους που θα μπορούσαν να επιλεγούν, μια πραγματικά διαφορετική πρόταση στο κέντρο της Αθήνας, όαση χαλάρωσης μέσα στο συνονθύλευμα των πολύβουων φοιτητικών trendy-καφετεριών της περιοχής. Τα δύο προς παρουσίαση πονήματα, ΓΟΤΘΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από ΒΙΚΤΟΡΙΑΝΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ και ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ ενός ΑΡΧΑΙΟΔΙΦΗ, αμφότερα μεταφρασμένες συλλογές διηγημάτων του φανταστικού, της ατμοσφαιρικής βικτοριανής εποχής, οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι θα παρακολουθούσαμε μια εξαιρετική συζήτηση για την περίοδο, το υπόβαθρο και τα κίνητρα των συγγραφέων της και γενικά για τα κίνητρα πίσω από την ενασχόληση με το Φανταστικό.

Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν βάσει των προσδοκιών και το ερώτημα που προκύπτει είναι… τί πήγε λάθος;

Κατά κύριο λόγο η προσέλευση του κόσμου. Για μια τέτοια εκδήλωση που προωθήθηκε τόσο καλά, ο αριθμός των συνολικά 17 ατόμων που παρευρέθηκαν δεν είναι απλά απογοητευτικός, αλλά ανησυχητικός, αν λάβουμε και υπόψη μας ότι σε γνωστό site κοινωνικής δικτύωσης είχαν δηλώσει ότι θα παρευρεθούν σίγουρα 245 άνθρωποι και άλλοι 800 ότι ίσως έρθουν. Το ερώτημα για το αν η άνοδος της φανταστικής λογοτεχνίας, που έλαβε χώρα στην Ελλάδα από το 2000 κι έπειτα, έχει γερές βάσεις ή αποτελεί μια πομφόλυγα που με το πέρασμα του καιρού ξεφουσκώνει, είναι σίγουρα κάτι από τα όσα θα μας αφήσει η εκδήλωση της Τετάρτης.

Κι αυτό είναι το σημείο που αναδεικνύει τις ευθύνες των ανθρώπων που συγκροτούμε την ελληνική κοινότητα του Φανταστικού και πρωτίστως των εκδοτών. Ο κάθε σοβαρός αναγνώστης γνωρίζει (κι εμείς ως Λέσχη έχουμε κάνει ό,τι μπορούμε για να ενημερώσουμε το αναγνωστικό μας κοινό) ότι η λογοτεχνία του φανταστικού δεν φύτρωσε ξαφνικά στον 20ο αιώνα, αλλά διαθέτει πλούσιο ιστορικό παρελθόν, το οποίο και προσδιορίζει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που την αντιμετωπίζει ο σύγχρονος πνευματικός κόσμος. Οι ηγεμονικές ομάδες της σημερινής ελλαδικής πνευματικής ελίτ το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό. Το ζήτημα είναι αν το γνωρίζουμε κι εμείς οι αναγνώστες της, και αν έχουμε το θάρρος να το αναδείξουμε, αφήνοντας πίσω τις προκαταλήψεις μας.

Και ποιά θα ήταν μια καλή ευκαιρία να αναδείξουμε μέσω διαλόγου το υπόβαθρο της λογοτεχνίας του φανταστικού, αν όχι μια εκδήλωση την οποία θα είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν κάποιοι αναγνώστες της; Το επιτυχημένο παράδειγμα της περσινής εκδήλωσης της Λέσχης μας στο βιβλιοπωλείο «Ιανός», όταν μετά τις ομιλίες ακολούθησε συζήτηση μίας ώρας πάνω σε αυτό το ζήτημα, που παρακολούθησαν με ενδιαφέρον περισσότερα από 80 άτομα, δεν θα μπορούσε παρά να γυρίσει στο νου μου. Ωστόσο, στην εκδήλωση των εκδόσεων Ars Νocturna ο κόσμος ήταν πραγματικά λίγος κι αυτό, πέρα από το γενικότερο προβληματισμό σχετικά με το αναγνωστικό κοινό της φανταστικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα, θα πρέπει να απασχολήσει για επιπλέον λόγους τους διοργανωτές.

Κατά τα τελευταία χρόνια, όταν και ξεκίνησαν να δραστηριοποιούνται σύλλογοι και νέοι εκδοτικοί οίκοι στα πλαίσια της ελληνικής κοινότητας του Φανταστικού, η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ δήλωσε εξ αρχής ότι θέλει τις αίθουσες που φιλοξενούν εκδηλώσεις του «χώρου μας» να σφύζουν (αν όχι από κόσμο, τουλάχιστον σίγουρα) από νεανική ορμή. Από φωνές και υπάρξεις ανθρώπων που αναζητούν απολαυστικά λογοτεχνικά αναγνώσματα και έργα ποιοτικής αισθητικής, μέσα σε έναν κόσμο χαοτικού μεταμοντέρνου σχετικισμού. Στην πορεία, ο καθένας έκανε τις επιλογές του. Όσοι φορείς προτίμησαν να συμπορευτούν με ανίκανους δημιουργικά και ανάξιους εμπιστοσύνης ανθρώπους, που δραστηριοποιούνται αφανώς μέσω πληκτρολογίων και τηλεφώνων, έχοντας ως σκοπό την αυτό-ανάδειξη και όχι την ενδυνάμωση του φανταστικού στην Ελλάδα, ίσως έχουν αρχίσει πια να αντιλαμβάνονται τις συνέπειες και να παίρνουν αυτό που τους αξίζει.

Κάπου εδώ θα κλείσω αυτή την παρένθεση και θα επιστρέψω στα της εκδήλωσης, εκεί όπου οι ομιλητές Ευαγγελία Κουλιζάκη και Διονύσης Παπαδόπουλος, παρά τις όποιες φιλότιμες προσπάθειες, δεν κατάφεραν να δώσουν μια πνοή ζωντάνιας στην παρουσίασή τους. Κάτι ο λίγος κόσμος, κάτι η επιλογή των ομιλητών να επαναλαμβάνουν φράσεις κλισέ και να μπλέκουν κομμάτια των κειμένων με τα όσα ήθελαν οι ίδιοι να πουν γι’ αυτά (πράγμα που τους έκανε να χάνουν το ρυθμό τους), από κάποια στιγμή και μετά η παρουσίαση έδινε την εντύπωση της διεκπεραίωσης μιας υποχρέωσης, χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον για το θέμα της. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της δεύτερης ομιλίας άρχισε να ακούγεται ένας επαναλαμβανόμενος βόμβος από το μικρό κοινό, που ουσιαστικά ωθούσε τον ομιλητή να ολοκληρώσει. Ενδεικτικό της όλης κατάστασης ήταν πως όταν τελικά ο ομιλητής ολοκλήρωσε, αναγκάστηκε να το …ανακοινώσει, γιατί απλά κανείς δεν το είχε καταλάβει! Πριν προχωρήσω, θα υπενθυμίσω στον κάθε αναγνώστη ότι οι παρατηρήσεις μου βασίζονται σε γεγονότα που έγιναν αντιληπτά από όλους τους παριστάμενους και όχι σε προσωπικές, ατεκμηρίωτες, γενικόλογες εκτιμήσεις του τύπου «ο τάδε ομιλητής δεν μου άρεσε» ή «βαρέθηκα».

Οι δύο ταινίες μικρού μήκους που προβλήθηκαν ήταν ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της βραδιάς. Ειδικά η πρώτη, η ταινία με μαριονέτες “The Phantom Coach” (που ήταν βασισμένη σε διήγημα της Amelia Edwards) εξελισσόταν μέσα σε ένα πολύ ατμοσφαιρικό, ομιχλώδες και απόκοσμο τοπίο και είχε την τύχη να διαθέτει έναν εξαιρετικό αφηγητή, μια φωνή δυνατή, βραχνή και ταυτόχρονα οικεία, που ταξίδευε το θεατή. Η δεύτερη, “Whistle and I’ll come to you”, που βασίστηκε σε διήγημα του M.R. James, ενώ είχε το πολύ ενδιαφέρον θέμα της αλαζονείας του διανοουμένου που χλευάζει όσα δεν μπορεί να αγγίζει με την ψυχρή λογική μέχρι που αυτά εμφανίζονται μπροστά του, έπασχε από κακή σκηνοθεσία και πολύ αργό ρυθμό, σε σημείο που δεν μπορούσε να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή μέχρι την ομολογουμένως εμπνευσμένη τελευταία σκηνή.

Στο τέλος, η απέλπιδα προσπάθεια να ξεκινήσει μια συζήτηση πάνω σε θέματα του Φανταστικού και ειδικότερα στο ζήτημα των φαντασμάτων-πνευμάτων απέτυχε. Οι εκκλήσεις των διοργανωτών για ερωτήσεις υπήρξαν μάταιες, μέχρι που έλαβαν χώρα κάποιες γενικόλογες τοποθετήσεις πάνω στη φύση του Φανταστικού και η εκδήλωση ολοκληρώθηκε. Ωστόσο, οφείλω να επισημάνω ότι οι διοργανωτές με τη στάση τους έδειξαν ότι όντως ήθελαν να γίνει μια συζήτηση πάνω στη θεματολογία της λογοτεχνίας του φανταστικού. Αυτό καταδεικνύει ότι (σε αντίθεση με κάποιους άλλους) έχουν αντιληφθεί τη σημασία που έχει η ανάδειξη του θεωρητικού της υπόβαθρου. Και αυτό είναι αρκετό για να τους απονείμει κανείς τα εύσημα, έστω για την πρόθεσή τους. Απλά, το πρόβλημα είναι ότι δεν τα κατάφεραν. Και όπως αναφέραμε πιο πριν, για να τα καταφέρει κανείς σε αυτή την προσπάθεια, χρειάζεται πρώτον να έχει το θάρρος να δει τα πράγματα πέρα από τις προσωπικές του ιδεοληψίες και δεύτερον να δημιουργήσει τους κατάλληλους «κύκλους σκέψης και διαλόγου».

Γυρίζοντας πίσω στο χρόνο, φέρνω στο νου την εξαιρετική περσινή εκδήλωση της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ στον ΙΑΝΟ για τον William Morris. Κοιτάζω στο χτες και βλέπω το party της Λέσχης με τη ζωντανή εμφάνιση των Axial Age. Ουσία, ποιότητα, νεανική πνοή και μεγάλη προσέλευση κόσμου. Αυτά ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά και των δυο εκδηλώσεων, που πραγματικά εύχομαι να τα αποκτήσουν και ορισμένοι ακόμη από τους φορείς του «χώρου» μας, οι οποίοι παρουσιάζουν καλά σημάδια στις προσπάθειές τους. Οι διοργανωτές της συγκεκριμένης εκδήλωσης φαίνεται ότι ανήκουν σε αυτούς.

Εκείνο πάντως που αποδεικνύεται με βεβαιότητα είναι πως ο χρόνος τελικά αποτελεί τον καλύτερο κριτή. Κάθε μέρα που περνά αναδεικνύει την αληθινή ελληνική κοινότητα του Φανταστικού, που πολεμά για να Το βγάλει από την αφάνεια και να γκρεμίσει τα τείχη που τεχνηέντως έχουν υψώσει γύρω του εκείνοι που φοβούνται τον καθαρό και ρωμαλέο νέο κόσμο που ανατέλλει.

Southman, μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση :

Ο/Η Skull είπε...
Τα τα θες ρε ξανθέ! Έτσι όπως πάνε τα πράγματα με τις κρίσεις και τα συναφή, αν μείνουμε αυτοί που είμαστε σήμερα στο φανταστικό θα είναι ευχάριστο. Που να βρει διάθεση, χρόνο και λεφτά ο κόσμος για διάβασμα. Ειδικά, αν δεν είναι μυημένος.
Τετάρτη, 30 Ιούνιος, 2010

Ο/Η Psycho είπε...
Είναι σίγουρα πολλοί οι παράγοντες που σχετίζονται με την υπανάπτυξη της φανταστικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα. Έναν από αυτούς αποτελεί και η σαβούρα που έχει μαζευτεί στην ελληνική της κοινότητα.

Πως να αναπτυχθεί η καημενούλα η φ. λογοτεχνία; Με τους άχρηστους, "τηλεφωνητές" που θέλουν να γίνουν αναγνωρισμένοι λογοτέχνες; Με τους εκδότες που δεν την υποστηρίζουν; Με όσους από αυτούς την υποστηρίζουν (λέμε τώρα) να κινούνται στα όρια μεταξύ σοβαρού και αστείου;Και τι να σου κάνει μια ΦΛΕΦΑΛΟ, με μερικούς ακόμη φίλους; Είμαστε μόνοι. Μαζεύουμε κόσμο στη Λέσχη μεν, αλλά ως συλλογική προσπάθεια νιώθω ότι είμαστε πολύ μόνοι, όταν γύρω μας υπάρχουν τόσα "σαπάκια".
Σάββατο, 03 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Συμπολεμιστές, η μοναξιά είναι γνώρισμα των ηρώων. Το ίδιο και η χαρά του αγώνα.
Κυριακή, 04 Ιούλιος, 2010

Ο/Η Γιώργος Doomsword είπε...
Παιδιά, σαν κι εσάς δεν υπάρχει κανείς, ούτε στο φανταστικό, ούτε στις γελοίες φράξιες των πανεπιστημιών.Δεν χρειάζονται πολλοί. Η δική σας εξαιρετική ποιότητα αρκεί για τη δημιουργία μιας πνευματικής αντεπίθεσης.
Κυριακή, 04 Ιούλιος, 2010