Return of the Old Ones

του ''Ευγενούς Βαρβάρου''

Εδώ και χρόνια έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως Φανταστική Λογοτεχνία και Heavy Metal είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Και τα δύο είδη τέχνης εκφράζουν την επιθυμία για μια επανάσταση ενάντια στην πεζή και τυποποιημένη καθημερινότητα της Νεωτερικότητας και εμπεριέχουν την προοπτική μιας μαγικής θέασης του Κόσμου. Μουσική και βιβλία προσφέρουν μια εναλλακτική θεώρηση των πραγμάτων για όσους βέβαια έχουν την δυνατότητα –ή ίσως την έμπνευση- να την αντιληφθούν. Τονίζω πως τα παραπάνω είναι προσωπικές πεποιθήσεις (αλλά και συλλογικές θέσεις της Λέσχης), με τις οποίες ορισμένοι μπορεί να διαφωνούν. Θα προσπεράσω, ωστόσο, τις όποιες ενδεχόμενες διαφωνίες, προκειμένου να προχωρήσω στο βασικό θέμα της ανάρτησης.

Δεν έχω σκοπό να απαριθμήσω εδώ τα δεκάδες Metal συγκροτήματα που άντλησαν την θεματολογία τους από λογοτεχνικά έργα φαντασίας αλλά να αναφερθώ σε μια μπάντα στην οποία η σύνδεση Heavy Metal και Λογοτεχνίας του Φανταστικού φτάνει σε σημείο ταύτισης. Πρόκειται φυσικά για τους μεγάλους Manilla Road, μπάντα επικού Heavy Metal από το Kansas των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Mark Shelton, κιθαρίστας, τραγουδιστής και αρχηγός των Manilla Road είναι ταγμένος αναγνώστης της ηρωικής φαντασίας και της λογοτεχνίας τρόμου και ο τρόπος με τον οποίο έχει ενσωματώσει στοιχεία από τα δύο αυτά λογοτεχνικά ρεύματα στους στίχους των τραγουδιών του είναι πραγματικά μοναδικός.

Dark angel of Chaos
Cthulhu comes
Bringer of evil
The Black Cauldron
Dead placed in the Cauldron
Re-animate
Doorway to Hades
The Old Ones' gate
The Old Ones bring Chaos to earth
Conjuring Yog-Sothoth's birth
The fires of the Cauldron burn red
Re-animating the dead

Σε κάποια σκοτεινή διάσταση πέρα από τον δικό μας κόσμο στέκει η Μαύρη Χύτρα, γνωστή σε όσους ασχολούνται με τις κέλτικες παραδόσεις –ή έχει τύχει να διαβάσουν το Slaine and the Horned God- για την ιδιότητα της να επαναφέρει στη ζωή τους νεκρούς που τοποθετούνται στο εσωτερικό της. Οι δυνάμεις του Χάους έχουν τη Χύτρα στην κατοχή τους. Η πύλη προς τον Άδη έχει ανοίξει και από μέσα της ξεχύνονται οι λεγεώνες των νεκροζώντανων, βεβηλώνοντας κάθε έννοια ζωής. Στο όραμα του Shelton ο πόλεμος διεξάγεται μεταξύ των Μεγάλων Παλαιών και των Δυνάμεων του Φωτός. Οι Ευρωπαίοι πολεμιστές -η γενιά των Αεζίρ- δίνουν την απεγνωσμένη μάχη ενάντια στις ορδές των Μεγάλων Παλαιών.

With blood from the Cauldron
The dead revive
To war for their master
Cthulu's pride
Aesir warriors
Stand and fight
As Chaotic nightmares
Come to life

Ο αγώνας φαίνεται χαμένος, το Κακό δεν μπορεί να πεθάνει και ο βάρδος-πολεμιστής στέκει βλοσυρός μπροστά στο Μαύρο Πηγάδι του Χάους που κοχλάζει και ξερνάει εφιάλτες και νοσηρές παραισθήσεις. Είναι έτοιμος για την τελική θυσία, ρίχνεται μέσα στη Χύτρα για να σπάσει τα μαύρα μάγια.

Here in the darkness
Black Well of Chaos
Boiling before my eyes
Ιn here the dead rise
Out of the Cauldron
Evil that never dies
Nightmare's confusion
Morbid illusions
Wrecking the mortal mind
I Taliesin
Banish the Black Cauldron
With my own life
Into the Cauldron
I cast my life
Breaking the black spells of sacrifice, into the light

Αλλά η νίκη είναι προσωρινή. Το κάλεσμα του Κθούλου θα συνεχίσει να ακούγεται και η σκιά των Παλαιών θα πέφτει πάντα βαριά επάνω μας. Μέχρι να μας καταβροχθίσουν όλους…

Here in the darkness
Black dreams of Chaos
I hear Cthulu's call
Forever The Old Ones
Shall be upon us
Until they devour us all

Ο Shelton συνδυάζει τις ευρωπαϊκές παραδόσεις με τις σκοτεινές διηγήσεις του H. P. Lovecraft και κάνει αναφορές στους στίχους του στον βάρδο Taliesin αλλά και στα γνώριμα, αποτρόπαια ονόματα των Cthulhu και Yog Sothoth. Και όλα αυτά σε συνδυασμό με το ιδιαίτερο Metal που έπαιζαν οι Manilla Road το μακρινό 1988. Το όλο εγχείρημα κρίνεται –κατά την άποψη μου- ως άκρως επιτυχημένο αφού η προσέγγιση του Shelton δεν είναι επιδερμική, αλλά διακρίνεται από σοβαρότητα και γνώση των θεμάτων που πραγματεύεται. Αλήθεια, ποιος το περίμενε πως Metal και Λογοτεχνία Φαντασίας θα συναντιόντουσαν με τόσο εμπνευσμένο τρόπο σε κάποιον ξεχασμένο δρόμο της Manilla;

Σήμερα οι Manilla Road εξακολουθούν να κυκλοφορούν δίσκους. Η θεματολογία τους δεν έχει αλλάξει, αλλά η μαγεία των παλιών δίσκων έχει χαθεί. Ο πόλεμος συνεχίζεται και ο Χρόνος θα δείξει αν τελικά είμαστε μόνο τροφή για τους Μεγάλους Παλαιούς. Μέχρι την επόμενη φορά, σας απευθύνω την γνωστή προτροπή - ευχή: Up the hammers and may the Lords of Light be with you!

Υποσημείωση: oι στίχοι ανήκουν στα τραγούδια Black Cauldron και Return of the Old Ones από τον δίσκο Out of the Abyss του 1988.

- Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Χρήστος 'Eddie'Μπαλτζής είπε...
Hail to the immortal warriors!
Σάββατο, 23 Απρίλιος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Μεγάλο συγκρότημα και... Heavy Metal για λίγους!

Hail !

GUARDIAN LORD
Σάββατο, 23 Απρίλιος, 2011

Ο/Η mr.alobar είπε...
πολυ καλο το ποστ και βεβαια οχι μονο οι manilla road...
Τρίτη, 26 Απρίλιος, 2011

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
The rise.. of noble savage
Τρίτη, 26 Απρίλιος, 2011

Ο/Η Γιώργος Doomsword είπε...
Hail..Ωραία ανάρτηση..
Κυριακή, 01 Μάϊος, 2011

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Πολύ καλή ανάρτηση ! Δεν γνώριζα καθόλου για τους Manila Road...
Δευτέρα, 02 Μάϊος, 2011

Ο/Η ΚΙΜΜΕΡΙΟΣ είπε...
A holy war

Born of The Well

To stop the horde

Come up from Hell

Vengeful for death

Inside the mind

The Quest

To burn away the night

Manilla Road = θρησκεία!!
Πέμπτη, 05 Μάϊος, 2011

DOCTOR WHO : Το χρονικό των Αρχόντων του Χρόνου και ο Δόκτορας

Το «Doctor Who» είναι μια βρετανική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας, που γυρίστηκε και προβλήθηκε από το BBC. Για πρώτη φορά προβλήθηκε στη Βρετανία το 1963 και σταμάτησε το 1989. Το 1996 δημιουργήθηκε και μια ταινία από το Hollywood, ενώ από τον Μάρτιο του 2005 άρχισε να προβάλλεται ξανά τηλεοπτικά, με νέα επεισόδια σε 42 χώρες. Ανάμεσα στις χώρες αυτές είναι και η Ελλάδα, όπου η σειρά προβάλλεται από το κανάλι ΣΚΑΙ.

Το «Doctor Who» έχει καταχωρηθεί στο βιβλίο Γκίνες ως η μακροβιότερη σειρά στην ιστορία της τηλεόρασης. Αρχικά είχε πολύ μικρό προϋπολογισμό, αλλά λόγω της απήχησής της διατέθηκαν με τον χρόνο μεγαλύτερα χρηματικά ποσά. Σήμερα χαρακτηρίζεται ως η πιο cult τηλεοπτική σειρά της Βρετανίας.

Τη δεκαετία του ’80 η σειρά ήταν εγκεκριμένη πλέον και για τα παιδιά, μιας και κόπηκαν κάποιες τρομαχτικές σκηνές και βελτιώθηκαν τα σενάρια. Στην Βρετανία κυκλοφόρησε σε comic, ενέπνευσε ανέκδοτα και γενικά πέρασε στη καθημερινότητα των βρετανών. Τιμήθηκε με πλήθος βραβείων. Δημιουργοί της σειράς ήταν οι Sydney Newman και Donald Wilson. Παραγωγός ήταν ο Verity Lambert και σεναριογράφος ο Anthony Coburn. Τη μουσική έγραψαν οι Ron Greiner και Delia Derbyshire. Ως συνέχεια της σειράς, ή μάλλον ως παράλληλη ιστορία, δημιουργήθηκε και η τηλεοπτική σειρά «Touchwood», με κεντρικό ήρωα τον Captain Jack, σύντροφο στα ταξίδια και τις περιπέτειες του Δόκτορα, ο οποίος είναι ο κεντρικός χαρακτήρας του «Doctor Who». Πρόκειται για σκληρό και άφοβο πολέμιο των εξωγήινων απειλών και υπερασπιστή της Γης.

Στις περιπέτειές του ο Δόκτορας αντιμετωπίζει συνεχώς επικίνδυνες συνθήκες και πολλές φορές βρίσκεται κοντά στον θάνατο ή και σκοτώνεται. Όμως δεν χάνεται, αλλά αναγεννιέται λόγω της μετάλλαξής του. Αναγεννιέται σ’ ένα νέο σώμα κι έτσι κατά καιρούς, αλλάζει και ο πρωταγωνιστής της σειράς. Εγώ, βέβαια, μεγάλωσα με τον 4ο και τον 5o Δόκτορα, τον Tom Baker και τον Peter Davison αντίστοιχα, όμως η σειρά έχει αλλάξει έντεκα ηθοποιούς. Έτσι έχουμε:

William Hartnell (1963–1966), Patrick Troughton (1966–1969), Jon Pertwee (1970–1974), Tom Baker (1974–1981), Peter Davison (1981–1984), Colin Baker (1984–1986), Sylvester McCoy (1987–1989, 1996), Paul McGann (1996), Christopher Eccleston (2005), David Tennant (2005–2010), Matt Smith (2010 - ).

H όλη υπόθεση έχει ως εξής. Εν αρχή ήταν ο πλανήτης Gallifrey (Γκάλλιφρεϋ), ο πλανήτης των Times Lords (Αρχόντων του Χρόνου). Ένας πολιτισμένος πλανήτης, πατρίδα ενός λαού εξαιρετικά εξελιγμένου τεχνολογικά. Οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη ήταν όμοιοι εξωτερικά με τους ανθρώπους, μα είχαν τελείως διαφορετική ψυχοσύνθεση. Ανέπτυξαν τον πολιτισμό τους στο έπακρο, ενώ η δύναμή τους προήλθε από την τεχνολογική ικανότητα να ελέγχουν τον χρόνο.

Οι Time Lords μπορούσαν να ελέγχουν τον χρόνο κι επομένως ν’ αλλάζουν την φυσική ροή της ιστορίας του σύμπαντος. Ήταν σε θέση να εποπτεύουν τα γεγονότα σε κάθε παράλληλη διάσταση και σε όλες τις εποχές. Αυτή η τεχνολογία τους έκανε πανίσχυρους κι έτσι κληρονόμησαν την ευθύνη για τη διαφύλαξη της κοσμικής ισορροπίας. Γι’ αυτό δημιουργήθηκε το Ανώτατο Συμβούλιο που στεγάζονταν στην Ακρόπολη, το οποίο έλεγχε και διατηρούσε την τάξη. Το Συμβούλιο ήταν σχεδόν Αθάνατο. Ο ανώτατος ήταν ο Racelon και μετά ο Omega. Αυτοί οι δύο υπερεξέλιξαν τον πολιτισμό του Γκάλλιφρεϋ (με την δημιουργία του Tardis (Τάρντις) και όχι μόνο). Δημιούργησαν μια ασύλληπτη τεχνολογία, μα δεν επιτρέπονταν η χρήση της αλόγιστα. Η δύναμη αυτή δεν έπρεπε να εξυπηρετεί προσωπικά συμφέροντα και όσοι προσπάθησαν να την χρησιμοποιήσουν για τέτοιο σκοπό ή το έκαναν, εξορίστηκαν ή στην εσχάτη των περιπτώσεων, εξαϋλώθηκαν. Απαγορευτική από τους Άρχοντες του Χρόνου ήταν και η αλλαγή της ιστορίας, ακόμη κι αν κάτι τέτοιο προϋπέθετε την σωτηρία εκατομμυρίων ζωών.

Από μικρά παιδιά οι κάτοικοι του Γκάλλιφρεϋ προετοιμάζονταν, λαμβάνοντας εκπαίδευση και περνώντας δοκιμασίες, που θα τους έκαναν ικανούς να φτάσουν στα ανώτερα επίπεδα. Λίγοι τα κατάφερναν. Στην ηλικία των 7 ετών λάμβανε χώρα η μέγιστη δοκιμασία. Έπρεπε να κοιτάξουν μέσα στην δύνη του χρόνου, όπου η ιστορία του σύμπαντος έρεε σαν υγρό φως. Όσοι περνούσαν αυτή τη δοκιμασία, μετουσιώνονταν και έπαιρναν άλλο όνομα. Όμως, δεν άλλαζε μόνο το όνομα και η γνώση τους, αλλά και η ίδια η βιολογία τους, ώστε να αντέχουν στα ταξίδια στον χρόνο και στον ρόλο τους ως φύλακες, ως Άρχοντες του Χρόνου. Το Tardis βοήθησε σημαντικά σε αυτή την αλλαγή. Οι Άρχοντες του Χρόνου απέκτησαν δυο καρδιές, για να αντέχουν στα χρονικά τους ταξίδια και απέκτησαν την ιδιότητα της αναγέννησης, αν τραυματίζονταν σοβαρά. Μπορούσαν ακόμη να αναπλάθουν τα τραυματισμένα μέλη του σώματός τους. Σε μια ολοκληρωτική αναγέννηση έπαιρναν άλλο πρόσωπο, αλλάζοντας ηλικία, φωνή, πολλές φορές ακόμη και προσωπικότητα. Με αυτές τις αλλαγές γίνονταν πλέον κατάλληλοι για φύλακες του χωροχρόνου. Εντούτοις, κάποιοι δεν τα κατάφερναν και τρελαίνονταν ή πάθαιναν ακόμη χειρότερα. Ο Master ήταν ένας από αυτούς που τρελάθηκαν με αποτέλεσμα να καταστεί το αντίπαλο δέος του Δόκτορα, μιας και παρότι τρελός εξακολούθησε να παραμένει ιδιοφυής.

Αντιθέτως ο Δόκτορας απέκτησε την μεγάλη γνώση κι έτσι πήρε τον τίτλο του Doctor. Ωστόσο, αναγκάστηκε πολλές φορές να καταπατήσει τους όρκους του προκειμένου να υπερασπιστεί τη δικαιοσύνη βοηθώντας άλλους πολιτισμούς. Οι παρεμβάσεις του αυτές σηματοδότησαν την αλλαγή του μέλλοντος. Όμως αυτό ήταν κάτι απαγορευμένο και ανεπίτρεπτο στον πλανήτη Γκάλλιφρεϋ. Έτσι, ο Δόκτορας εξορίστηκε κλέβοντας το Tardis, για να επιστρέψει αργότερα και να βοηθήσει τον λαό του στον Πόλεμο του Χρόνου. Στις περιπέτειές του ο Δόκτορας πέθανε πολλές φορές, φτάνοντας τελικά να ζει την ενδέκατή ζωή του. Στην 13η θεωρητικά θα πεθάνει οριστικά ή, κάτω από ορισμένες συνθήκες, θα γίνει αθάνατος, όπως κάποιοι εκ των μελών του Ανώτατου Συμβουλίου του Γκάλλιφρεϋ. Ο Πόλεμος του Χρόνου διεξήχθη σε όλα τα σύμπαντα και σε κάθε διάσταση. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο πόλεμο που έγινε ποτέ. Από την μια πλευρά οι Ντάλεκ στο απόγειο της δύναμής τους. Ένας πολιτισμός φτιαγμένος με έναν μόνο στόχο. Την καταστροφή κάθε ζωντανής ύπαρξης ή την υποδούλωση της. Αρχηγός και δημιουργός τους ο Ντάβρος, ο οποίος μετασχημάτισε τους Ντάλεκ από την αρχική τους μορφή και άλλαξε σχεδόν κάθε στοιχείο τους, για να δημιουργήσει μια πανίσχυρη φυλή με καταστροφική δύναμη. Από την άλλη, ως μοναδικός ουσιαστικός αντίπαλος στάθηκε ο πανίσχυρος και πιο εξελιγμένος πολιτισμός του Γκάλλιφρεϋ, με ηγέτες τα μέλη του Συμβουλίου της Ακρόπολης και τους Άρχοντες του Χρόνου. Ο πόλεμος ήταν αδυσώπητος. Οι Ντάλεκ σκόρπισαν τον θάνατο στο διάβα τους. Ο πλανήτης Γκάλλιφρεϋ αντιστάθηκε. Ο Δόκτωρ κατάφερε να νικήσει τους Ντάλεκ, αλλά με το εγχείρημά του εξαφάνισε και τους δικούς του. Ελάχιστοι σώθηκαν και ένας εξ’ αυτών ήταν ο Master. Το θέμα είναι, πως εξαφάνισε τους Ντάλεκ και τον Γκάλλιφρεϋ, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Τους έσβησε από κάθε εποχή, διάσταση και χρόνο. Χρησιμοποιώντας την δύναμη του Χρόνου έκανε το παράδοξο πραγματικότητα. Όμως τελικά η θυσία του λαού του για την σωτηρία του κόσμου απέβη άτυχη, αφού κάποιοι Ντάλεκ και ο αυτοκράτοράς τους Ντάβρος, όπως αποκαλύφθηκε μετέπειτα, κατόρθωσαν να επιβιώσουν. Αυτός ο πόλεμος δεν παρουσιάστηκε τηλεοπτικά, λόγω αδυναμίας κάλυψης των πόρων. Υπάρχουν πάντως περιγραφές του σε βιβλία και σε Ραδιοφωνικές Αναμεταδόσεις.

Η εκφραστικότητα του Δόκτορα είναι πλούσια και εκκεντρική, όπως και το ντύσιμό του. Σύμφωνα με πολλούς, η λυπητερή του ιστορία αποτελεί το πιο δυνατό σημείο της σειράς. Στο τέλος πάντα απομένει μόνος, με φίλους και αγαπημένες χαμένους. Αλλά και ο χαρακτήρας εκπέμπει συνεχώς μια υπαινικτική θλίψη.

Η ευσπλαχνία είναι η μεγαλύτερη αρετή του. Ακόμη και στον χειρότερο εχθρό αφήνει το περιθώριο να σταματήσει ότι κακό έργο επιτελούσε μέχρι εκείνη την στιγμή, αρκούμενος στον λόγο και μόνο πως δεν θα συνεχίσει να το κάνει. Πάντοτε έχει την θέληση να πιστέψει και να συγχωρήσει. Όπως έκανε και όταν ο Master, ενώ είχε καταστρέψει σχεδόν τον σύγχρονο πολιτισμό της Γης, επέβαλλε για έναν χρόνο την δική του τυραννία, εξολοθρεύοντας χιλιάδες. Στο τέλος, μετά από έναν χρόνο φυλάκισης του Δόκτορα, ο Master ηττήθηκε από τον ιδιοφυή αντίπαλό του κι από τους Γήινους Συντρόφους και Σύμμαχούς του. Στο σημείο εκείνο ο Δόκτωρ θέλησε να συγχωρέσει τον Master και τον παρακάλεσε, να έλθει μαζί του για να διορθώσουν τον κόσμο. Οι δυο τους στο Σύμπαν, δύο Άρχοντες του Χρόνου μαζί. Οι τελευταίοι ίσως. Όμως ο Master αρνήθηκε και προτίμησε τον θάνατο. Με δάκρυα στα μάτια ο Δόκτορας τον αγκάλιασε και σπάραξε απ’ τον χαμό του. Ήταν πλέον μόνος του στον κόσμο, ως ο τελευταίος Άρχοντας του Χρόνου. Εκείνη ήταν μια από τις λίγες φορές που στην πολύχρονη ζωή του έκλαψε, μα δεν θα είναι η τελευταία, αφού πάντα αγωνίζεται για να λυτρώσει τους άλλους, μα ποτέ τον εαυτό του.

Δημήτρης Σιάββας, ε. μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

• 
  
  Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Από τις πιο αγαπημένες τηλεοπτικές σειρές.
Σάββατο, 09 Απρίλιος, 2011

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Tom Baker, η κορυφαία μορφή της σειράς
Κυριακή, 10 Απρίλιος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
εμείς οι νταλεκ καταβάθως θαυμάζουμε τον Δόκτωρα, γιατί μας έδειξε τις αδυναμίες μας
Δευτέρα, 11 Απρίλιος, 2011

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Από τις καλύτερες σειρές που έπαιξε η κρατική τηλεόραση τη δεκαετία του '80. Τα νεότερα επεισόδια δεν τα έχω παρακολουθήσει. Πολύ "μοντέρνοι" και "trendies" μου κάνουν όμως οι πρωταγωνιστές..

Ντάβρος και πάλι Ντάβρος
Τετάρτη, 13 Απρίλιος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Και τί δε θα έδινα να μπω μέσα στο θάλαμο...

GUARDIAN LORD
Τετάρτη, 13 Απρίλιος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Αγαπημένη σειρά. Βλέπω να παίρνουν φωτιά τα torrent μου λίαν συντόμως...

ΚΙΜΜΕΡΙΟΣ
Πέμπτη, 14 Απρίλιος, 2011

Πένθιμος... αλλά ανυποχώρητος

Η «Αιώνια Παιδικότητα» αποτελεί έναν από τους μυστικούς προορισμούς του Ρομαντισμού. Ένα όραμα, που ο Ρομαντικός Άνθρωπος επιδιώκει να κάνει πράξη. Ένα ταξίδι προς την ανεύρεση του μαγικού αυτού βασιλείου, με τελικό σκοπό την απόκτηση μιας θέσης μέσα από τα διάφανά του τείχη -αυτός είναι ο νόστος κάποιων ρομαντικών.

Η Μεγάλη Επιστροφή στα νάματα της πρώτης αρχής.

Ο εσωτερικός κόσμος του Καθαρού Παιδιού είναι αγνός. Αμόλυντος και ανεπηρέαστος από τη φθορά της εμπειρίας του υλικού κόσμου. Απρόσβλητος από τις παγίδες της λογικής. Εκεί βασιλεύει το αγαθό πρωταρχικό Εγώ των εκλεκτών, που αγκαλιάζει όλο τον Κόσμο. Εκεί δεν έχει θέση η μηχανοποιημένη οντότητα του επιμέρους ατόμου.

Ο δρόμος για το βασίλειο αυτό είναι ομιχλώδης. Άγνωστος στα άτομα της Νεωτερικότητας. Ο πανάρχαιος οδηγός εμφανίζεται μόνο στους ρομαντικούς και με το ροζιασμένο του ραβδί χαράσσει στο δροσερό έδαφος της γης των Πατέρων μια λέξη.

ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Μόνο εκείνοι που θα καταφέρουν να αρπαχτούν από τα φτερά της, θα μπορέσουν να αρχίσουν το ταξίδι της Μεγάλης Επιστροφής προς το βασίλειο της Αιώνιας Παιδικότητας. Αν φτάσουν στον προορισμό τους, θα έχουν νικήσει. Θα έχουν αγαλλιάσει. Θα έχουν αφήσει το Αγαθό να λούσει με το χρυσό του φως τα πέρατα της ύπαρξής τους. Μιας ύπαρξης, τραυματισμένης από την υλική εμπειρία αλλά και πανίσχυρης, λόγω της γνώσης και της τελικής υπέρβασης.

Στην επικράτεια αυτού του βασιλείου υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων. Τα παιδιά και οι εκλεκτοί. Από τους εκλεκτούς προέρχονται και οι φρουροί του. Ένας φρουρός στέκεται πάντοτε στις επάλξεις, πάνω στα τείχη και ανάμεσα απ’ τις πολεμίστρες. Το περιεχόμενο της ύπαρξής του, δεν μπορεί παρά να είναι φορτισμένο και έντονο.

Μια ακροβασία είναι η οντότητά του. Ακροβασία εξωτερική (εφόσον ανήκει στο βασίλειο της Αιώνιας Παιδικότητας αλλά στέκεται στο απώτερο άκρο του με την πλάτη στην επικράτειά του και το βλέμμα στραμμένο μόνιμα προς τα έξω, προς τον εχθρό) αλλά και ακροβασία εσωτερική (γιατί μπορεί η ψυχή του να είναι πλημυρισμένη από το φως του Καθαρού Παιδιού, ωστόσο η πρακτική του είναι δεδομένο ότι θα περιλαμβάνει για πάντα τη βία και την πολεμική αδιαλλαξία, προκειμένου να προστατεύσει το βασίλειο από τις εξωτερικές προσβολές). Ένας φρουρός βρίσκεται πάντα μέσα στο βασίλειο της Αιώνιας Παιδικότητας και βλέπει πάντοτε τον κόσμο των εχθρών..τον κόσμο που αρνήθηκε..τον κόσμο που υπερέβη. Ένας φρουρός έχει την ψυχή του Καθαρού Παιδιού, τη σοφία του γέροντα, την πειθαρχία του πολεμιστή και την όψη του γίγαντα.

Συμβολικές δυνάμεις της Αιώνιας Παιδικότητας ενδέχεται να συντροφεύουν το φρουρό στην παγερή φύση της αποστολής του αλλά και τον ρομαντικό άνθρωπο που έχει ξεκινήσει την αναζήτηση. Είναι συνήθως μικρές αλλά εξαιρετικά σημαντικές παρουσίες. Αντανακλάσεις της ουσίας του Καθαρού Παιδιού. Υπενθυμίσεις του προορισμού την ώρα της κούρασης. Δείκτες φωτός όταν τα πάντα σκεπάζονται από πυκνή αχλή. Είναι οι Προστάτες των μάγων του Χόγκουαρντς, τα δαιμόνια των χαρακτήρων του Πούλμαν. Είναι ο φασκολώμυας του Γκάμπριελ Ντάντε Ροσέττι.

Εδώ και κάποια χρόνια αναγνώρισα την ύπαρξη τέτοιας συμβολικής σε ωδικά πτηνά. Μικρά, λεία και στρογγυλά κεφαλάκια, καλυμμένα από μαλακά πούπουλα. Αστεία μάτια, ακίνδυνα ράμφη. Πλάσματα μουσικά. Χαριτωμένες υπάρξεις που σφυρίζουν παιχνιδιάρικα, αγνοώντας το κακό.

Όντας τυχερός, είχα κι εγώ την τιμή να πλαισιωθώ από τέτοιους υπέροχους συντρόφους. Μια πτέρυγα αγαθών συνοδών δημιούργησε για μεγάλες χρονικές περιόδους αόρατες ασπίδες φωτός, που με προφύλαξαν από τις δηλητηριώδεις αιχμές επικίνδυνων αντιπάλων.

Τρία περίπου χρόνια πριν, και συγκεκριμένα την ημέρα των γενεθλίων μου, είδα ένα τέτοιο χαριτωμένο πλασματάκι να ψάχνει πεινασμένο για τροφή στο μπαλκόνι μου και να προσγειώνεται πάνω στην ανοικτή μου παλάμη. Έκτοτε, αποτέλεσε μέρος του σμήνους προστασίας και συντροφιάς μου. Αν και συνήθιζα να δίνω αρχαιοελληνικά ονόματα στους πτερωτούς μου φίλους, εκείνον τον ονόμασα «δώρο», λόγω του ότι είχε εμφανιστεί στα γενέθλιά μου. Ήταν σχετικά μικρόσωμος και ταυτόχρονα πολύ ζωηρός κι ευκίνητος, μολονότι του έλλειπε ένα δάκτυλο από το ένα του πόδι!

Τις πρώτες μέρες του φετινού Μάρτη, όταν ο διαβολεμένος χιονιάς έπληττε τη χώρα, βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα πλήθος δυσκολιών και προκλήσεων. Κάποια στιγμή φάνηκε ότι οι αντοχές μου έφταναν στα όριά τους. Ξυπνώντας ένα πρωί, όντας ασθενής και με το βάρος μιας ακόμη δύσκολης μέρας να κρέμεται από πάνω μου, η μητέρα μου με ενημέρωσε ότι το «δώρο» είχε ταξιδεύσει αθόρυβα στη σκιερή γη του θανάτου ενώ μέχρι την προηγούμενη μέρα ήταν το πιο ζωηρό και υγιές από τα μέλη της πτέρυγας.

«Κάποιο μεγαλύτερο κακό που ήταν να σε βρει, ίσως ξέσπασε πάνω του» μου είπε, και μάλιστα βρισκόμενη σε πλήρη άγνοια για το βασίλειο της Αιώνιας Παιδικότητας, το ρόλο των φρουρών, τη ρομαντική αναζήτηση και των συμβολικών μορφών του βασιλείου.

Ίσως αυτή να ήταν μια δήλωση με αξία χρησμού. Η συναισθηματική ένταση του μητρικού βιώματος και η αυθορμησία της άγνοιας, που συνόδευσαν αυτή τη φράση, ενδέχεται να αποτέλεσαν κωδικοποιημένη πληροφόρηση για το θάνατο του «δώρου» και μυστική επιβεβαίωση για την αξία του πολέμου, προκειμένου να προστατευθεί το Αγαθό στον κόσμο της ύλης.

Πένθιμο… αλλά και υποσχόμενο συνέχεια είναι το τραγούδι μας. Γιατί όπως είχε πει ένας άλλος πτερωτός σύντροφος κάποιοι παλιού Μαύρου Ιππότη.

«Δεν είναι θάνατος αν τον αρνηθείς.

Είναι αν τον αποδεχτείς..»[1]

Ο Πόλεμος συνεχίζεται...

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

[1] J. O. Barr, Το κοράκι, Βιβλίο 3, εκδόσεις Metal Comics/ Παρά πέντε 1997

Εικόνες: 2) Oliver Wetter, Guardian of the legend. 3) Εικαστική σύνθεση του William Morris, που κοσμεί το βιβλίο «Το μαγικό πηγάδι στο τέλος του κόσμου», τόμος 3, από τις εκδόσεις Μαγικό Κουτί. 4) Δώρο. 5) Σκίτσο από «Το κοράκι» του J.O Barr, τεύχος 3, εκδόσεις Metalcomics/Παρά πέντε, 1997...

• Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε... Άλλο ένα κορυφαίο άρθρο... και κυρίως μια πολύ σωστή επιλογή χωρίου για την επέτειο. Πέμπτη, 24 Μάρτιος, 2011

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε... Πράγματι πολύ δυνατό το καινούριο κείμενο του Σταμάτη. Είναι σπάνιος ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζει την βαθιά συναισθηματική ένταση με την ποιοτική, μεστή έκφραση του λόγου.

Με λογισμό και μ' όνειρο συνεχίζει η λέσχη... Παρασκευή, 25 Μάρτιος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε... Εξαιρετικό κείμενο Σταμάτη. Πολύ δύσκολος -αλλά και τιμητικός- ο ρόλος του Φρουρού.

ΚΙΜΜΕΡΙΟΣ, Παρασκευή, 25 Μάρτιος, 2011

Ο/Η Arkon είπε... Σ' ευχαριστώ. Ανθρώπινο κι αληθινό. Σάββατο, 26 Μάρτιος, 2011

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε... Αγαπητοί φίλοι, με τιμούν τα σχόλιά σας.... Τετάρτη, 30 Μάρτιος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε... Είναι αναγκαίο ο κάθε άνθρωπος να κάνει χρήση αυτού του εργαλείου που λέγεται φαντασία του νου...

Είναι αναγκαία προϋπόθεση, για να γνωρίζει κανείς ότι βαίνει εντός της τροχιάς του, η ξαφνική και μη επιδιωκόμενη απομάκρυνση από όλους αυτούς που υποστηρίζουν την πραγματικότητα... Είναι αναγκαίο να ακούσει κανείς το κάλεσμα... την αδυσώπητη ανάγκη για ελευθερία... για μάχη...αφύπνιση και ένωση... Τα εξωτερικά δεν είναι παρά αντανακλάσεις των εσωτερικών... Όλα είναι Νους...

Χαίρε Σταμάτη. Το σεληνόφως μας καλεί... το βασίλειο βρίσκεται μέσα μας...

GUARDIAN LORD, Πέμπτη, 31 Μάρτιος, 2011

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε... Guardian, στόχος μας.. η διάχυση του "εσωτερικού" μας προς τα έξω και η αναβίβαση του εξωτερικού προς το εσωτερικό μας. Παρασκευή, 01 Απρίλιος, 2011

Ανδρέας Καπανδρέου ''Το τρομακτικό μυστικό του Αινστάιν''

...

Τον τελευταίο καιρό έχουμε το ευχάριστο γεγονός να λαμβάνουμε στην Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. βιβλία που ανήκουν στο είδος του φανταστικού, και μάλιστα νέων, πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων. Αυτό μας χαροποιεί ιδιαίτερα καθώς, εκτός από την ανάγνωση και την μελέτη των κλασικών έργων του αγαπημένου μας είδους, πιστεύουμε πολύ στις δυνατότητες της νέας παραγωγής και μας αρέσει να στηρίζουμε φρέσκες, αξιόλογες προσπάθειες. Ταυτόχρονα, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους πολυάριθμους πλέον φίλους, που μας στηρίζουν με την καθημερινή προσοχή τους και τα ενθαρρυντικά τους μηνύματα. Σύντομα, θα έχουμε μία ακόμη έκπληξη από το blog μας, σχετικά με το καινούριο βιβλίο ενός σπουδαίου και διάσημου συγγραφέα του φανταστικού, αλλά περισσότερα γι’ αυτό στο άμεσο μέλλον.

Εν τω μεταξύ, σχετικά με το βιβλίο που θα παρουσιάσουμε αυτή την φορά, θα ήθελα καταρχάς να μοιραστώ την έκπληξή μου όταν τυχαίνει να πέσει στην αντίληψή μου κάποιος λογοτέχνης, συγγραφέας ή ποιητής, από την Κύπρο. Σκέφτομαι κάτι που νομίζω πως έχουμε την τάση να το ξεχνάμε : ότι υπάρχει μία ακόμη χώρα στην οποία μιλούν και γράφουν ελληνικά και, κατά συνέπεια, ότι υπάρχει μία ακόμη πηγή συγγραφικής παραγωγής στην ελληνική γλώσσα εκεί. Τί κάνουν οι Κύπριοι συγγραφείς ; Ποιά θέματα τους απασχολούν και τί μας έχουν δώσει μέχρι στιγμής ; Στο είδος του φανταστικού τί έχουν να παρουσιάσουν ; Φυσικά, εδώ δεν θα ασχοληθούμε με αυτά τα ερωτήματα, όμως είναι μια καλή αφορμή για να τεθούν καθώς πριν από λίγες μέρες λάβαμε το πρώτο βιβλίο του Κύπριου Αντρέα Καπανδρέου ‘‘Το τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν’’, μία συλλογή από αλλόκοτα διηγήματα…

Το ομώνυμο διήγημα της συλλογής ‘‘Το τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν’’ αναφέρεται στο θρυλικό Πείραμα της Φιλαδέλφειας, σύμφωνα με το οποίο ένα αντιτορπιλικό του Αμερικανικού Ναυτικού εξαυλώθηκε και τηλεμεταφέρθηκε αύτανδρο σε κάποιο άλλο λιμάνι. Τα αποτελέσματα του πειράματος, όμως, ήταν τραγικά για το πλήρωμα του πλοίου. Το νήμα της ιστορίας ξετυλίγεται όταν ο αφηγητής, ως βοηθός στην Βιβλιοθήκη του φυσικού τμήματος του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, δέχεται ένα αντίτυπο ενός μυστηριώδους βιβλίου. Το βιβλίο περιγράφει το Πείραμα της Φιλαδέλφειας, ενώ από μέσα του ξεγλιστρούν δύο χειρόγραφες σελίδες από το ημερολόγιο μιας νεαρής σερβιτόρας της περιοχής. Ας σημειώσουμε εδώ ότι ο ίδιος ο συγγραφέας έχει σπουδάσει Βιβλιοθηκονομία στην Ελλάδα και όλο το κείμενο δίνεται με την αμεσότητα και τον ρεαλισμό μιας αληθινής ιστορίας. Οι σελίδες από το ημερολόγιο της κοπέλας αποτελούν ίσως την κορυφαία στιγμή του κειμένου, καθώς πείθουν απόλυτα με το ύφος, τις περιγραφές και την ατμόσφαιρά τους.

...

Στις άλλες ιστορίες, ‘‘Το δωμάτιο με τους Καθρέπτες’’ μας προτείνει την ιδέα της θέασης του μέλλοντος, έτσι όπως αυτό αποκαλύπτεται μέσα από ένα μεγάλο αντίσκηνο μιας γριάς τσιγγάνας σε κάποιο πανηγύρι. Στο ‘‘Θανάσιμο Όνειρο’’ η φαντασία και η πραγματικότητα μπερδεύονται, καθώς οι επιθυμίες μιας νεαρής γυναίκας για τον άντρα της φίλης της την οδηγούν σε επικίνδυνες διαδρομές. Ενώ ο ‘‘Δίας στο facebook’’ βασίζεται σε μια έξυπνη ιδέα ‘‘διαβίβασης ψυχής’’ από έναν Γερμανό ροκ σταρ σε κάποιο αγόρι στην Ελλάδα, θυμίζοντας μας λίγο από τις καλύτερες στιγμές του Graham Masterton. Άλλα διηγήματα που ξεχωρίσαμε ήταν το πολύ καλογραμμένο ‘‘Η Αλίκη το ήθελε πολύ’’, το έξοχα ευρηματικό ‘‘Σχολική εκδρομή’’, το αγωνιώδες ‘‘Η γυναίκα που έπεσε από ψηλά’’, καθώς και το πολύ καλό ‘‘Μέχρι που θα πάει αυτή η βαλίτσα ;’’.

Στο τέλος, ο συγγραφέας μας επιφυλάσσει μια μικρή έκπληξη, καθώς κλείνει με την ‘‘Περιπέτεια ενός ονόματος’’ ή μάλλον με το πώς προέκυψε το ψευδώνυμο Ανδρέας Καπανδρέου ως ένα συγκυριακό λογοπαίγνιο του Ανδρέας Κ. Ανδρέου.

...

Στο σύνολό του ‘‘Το τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν’’ συνιστά ένα πολύ ευχάριστο και ενδιαφέρον ανάγνωσμα. Οι σελίδες γυρνούν άνετα και ο αναγνώστης περνά από την μία ιστορία στην άλλη, καθώς θέλει να διαβάσει μία ακόμη έξυπνη ιδέα, ένα ακόμη ευφυές εύρημα, μέσα από την καλογραμμένη αφήγηση του Καπανδρέου. Το γεγονός ότι το αλλόκοτο δίνεται μέσα από γεγονότα καθημερινά και οικεία, μέσα από γνωστά ανθρώπινα πάθη και αδυναμίες, είναι ένα ακόμη από τα θετικά του βιβλίου. Γενικά, οι ιστορίες του Καπανδρέου συνιστούν ένα πολύ καλό συγγραφικό ξεκίνημα και μας προδιαθέτουν θετικά ώστε να περιμένουμε το επόμενο βήμα του συγγραφέα.

Δημήτρης Αργασταράς, ε. μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

• Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Ίσως στην Κύπρο να υπάρχουν περισσότεροι πυρήνες ελληνικού πνεύματος, απ' ότι στο "ελλαδιστάν" της εποχής μας. Εξάλλου, το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν δεν είναι πολύ μακρινό.

Όσον αφορά το βιβλίο τώρα, εύχομαι καλή επιτυχία στον Ανδρέα.Ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει ακόμη το "τρομακτικό μυστικό..", αλλά η παρουσίασή του με προϊδέασε ικανοποιητικά. Ας ελπίσουμε η κυκλοφορία αυτή να σηματοδοτήσει την αρχή μιας ευρείας ανάπτυξης της λογοτεχνίας του Φανταστικού στο νησί.
Κυριακή, 06 Μάρτιος, 2011

Ο/Η Natasa Rantou είπε...
Διάβασα πρόσφατα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον τα αλλόκοτα διηγήματα του Ανδρέα Καπανδρέου τα οποία συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο «Το τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν».

Στα διηγήματα του Καπανδρέου υπάρχει διάχυτο μυστήριο, το παιχνίδι της τύχης, του απρόβλεπτου και μαζί του υποσυνείδητου. Τα βρήκα πολύ ατμοσφαιρικά και μου θύμισαν έντονα την πεζογραφία του Edgar Alan Poe σε σύγχρονη εκδοχή!

Πιστεύω ότι ο συγκεκριμένος συγγραφέας αξίζει την προσοχή των ειδικών. Ελπίζω ο Καπανδρέου σύντομα να μας χαρίσει και άλλα έργα του εξίσου ενδιαφέροντα.
Δευτέρα, 07 Μάρτιος, 2011

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι εμφανίζονται νέοι Έλληνες λογοτέχνες του φανταστικού. Μακάρι να δημιουργηθεί εθνική σχολή στο αγαπημένο μας λογοτεχνικό ρεύμα.

Καλή επιτυχία στον Ανδρέα
Δευτέρα, 07 Μάρτιος, 2011

Ενδιαφέρουσες ειδήσεις

...
Ι.

Καθώς ο καιρός περνά, όλο και περισσότερα ιστολόγια που παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον εμφανίζονται ή γίνονται αντιληπτά από τα μέλη της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Το τελευταίο διάστημα την προσοχή μας απέσπασαν τα παρακάτω, τα οποία προτείνουμε στο αναγνωστικό μας κοινό και ευχόμαστε στους συντελεστές τους καλή συνέχεια.

1) ।blogspot.com/">http://museshall।blogspot.com/
2) http://kakashinindo.blogspot.com/
3) http://mikrosserifis.blogspot.com/
4) http://odeforthesun.blogspot.com/
5) http://the-dunwich-horror.blogspot.com/
6)http://forgotten-fairytales.blogspot.com/
7) http://eyecaptures.blogspot.com/
8))http://arkesilaus.blogspot.com/
.. .

ΙΙ.

...

Κυκλοφόρησε : Σπύρος Παλούκης, Daydreaming: εκατό Έλληνες του Βελγίου ονειρεύονται την Ελλάδα, από τις εκδόσεις Fata Morgana।

Το Daydreaming είναι το "λεύκωμα των ονείρων" του συγγραφέα και φωτογράφου Σπύρου Παλούκη। Στο λεύκωμα αυτό εκατό Έλληνες του Βελγίου, διαφόρων επαγγελμάτων, «κλείνουν το μάτι στο φακό» λέγοντας ένα όνειρο που σχετίζεται με την Ελλάδα।

Την άνοιξη ο Σπύρος θα ξεκινήσει να δουλεύει φωτογραφικά το νέο του λεύκωμα που θα αποτελέσει ένα φωτογραφικό παραμύθι, επετειακή έκδοση για τα εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της Έδεσσας από τον τουρκικό ζυγό.

Το βιβλίο του που φέρει τον τίτλο «Ο Καρλομάγνος και η κάμερα με τα μυστικά» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μαγικό Κουτί.

• Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Καλή επιτυχία στο βιβλίο του Σπύρου.

Όσον αφορά τα ιστολόγια.. αυτό είναι!! Διαδικτυακός Ρομαντισμός! Μπράβο στα παιδιά.
Τρίτη, 22 Φεβρουάριος, 2011

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Ας κινηθούμε όλοι, γιατί η πνευματική δικτατορία της Νεωτερικότητας γίνεται καθημερινά όλο και πιο αμείλικτη..
Τετάρτη, 23 Φεβρουάριος, 2011

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Καλή επιτυχία στο λεύκωμα του Σπύρου Παλούκη ! Απ' ότι έχω ακούσει είναι μια αξιόλογη δουλειά που αξίζει την προσοχή μας.

Τα ιστολόγια, πολύ ονειρικά, δημιουργικά και εμπνευσμένα, όπως πρέπει :)
Παρασκευή, 25 Φεβρουάριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Αφού η ελληνική εκδοτική πραγματικότητα είναι απογοητευτική, ας ελπίσουμε ότι θα υπάρξει μια λογοτεχνική άνθιση μέσα από το διαδίκτυο. Καλή συνέχεια σε όλους
Δευτέρα, 28 Φεβρουάριος, 2011

Ο/Η Φελίνια είπε...
Ευχαριστούμε πολύ γιά τή δημοσίευση!! Καλή τύχη στο βιβλίο!! Μοιάζει πολύ ωραίο!!
Σάββατο, 05 Μάρτιος, 2011

Ορέστης Ευθυμίου, ''Το Πείραμα της Όγδοης Μέρας''

Συνήθως ο όρος ‘‘επιστημονική φαντασία’’ φέρνει στον νου των περισσότερων δύο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά। Το πρώτο αφορά στον συγγραφέα της, που εκτός από λάτρης της λογοτεχνίας του συγκεκριμένου είδους, εκτός από την αγάπη του για τις ιστορίες και την εξιστόρηση, τον φανταζόμαστε επίσης να έχει πάθος με την επιστήμη, με τις πρόσφατες τεχνολογικές εξελίξεις και τις ανακαλύψεις αιχμής. Το δεύτερο αφορά στο είδος του κειμένου, που ίσως φανταζόμαστε πως θα είναι γεμάτο επιστημονικούς όρους, δυσνόητες και στριφνές έννοιες, για τις οποίες θα πρέπει να κατέχεις κάποιο διδακτορικό δίπλωμα ώστε να τις κατανοείς. Στο μυθιστόρημα ‘‘Το πείραμα της όγδοοης μέρας’’ (εκδόσεις ΕΚΑΤΗ) του Ορέστη Ευθυμίου, που έπεσε πρόσφατα στα χέρια μας, συναντήσαμε το πρώτο χαρακτηριστικό – ο νεαρός συγγραφέας είναι πανεπιστημιακός καθηγητής στην θεωρητική φυσική στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Το δεύτερο και κάπως δυσάρεστο χαρακτηριστικό, όμως, δεν το συναντήσαμε καθόλου.

Βρισκόμαστε στο Παρίσι το έτος 2042, είναι της μόδας τα κατοικίδια-μινιατούρες άγριων ζώων, ενώ οι άνθρωποι διαθέτουν ένα τσιπάκι εμφυτευμένο στον αυχένα τους που τους επιτρέπει τηλεφωνικές κλίσεις και σύνδεση με το internet κατευθείαν στο οπτικό τους νεύρο. Ο Ερίκ είναι ένας νεαρός προγραμματιστής που εργάζεται σ’ ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο project : την δημιουργία ενός ψηφιακού μοντέλου της Γης, μιας ψηφιακής προσομοίωσης για την δημιουργία της ζωής, την εξέλιξη των ειδών και την φυσική επιλογή. Τα αυτόνομα μικρά προγράμματα, που παίζουν τον ρόλο των ζωντανών οργανισμών, ονομάζονται beans και έχουν την ικανότητα να εξελίσσονται.

Μια μέρα κάτι παράξενο συμβαίνει. Το πρόγραμμα φαίνεται πως έχει δεχτεί την εισβολή ενός χάκερ, κάποιος καταφέρνει να μπει στην υπορουτίνα που ελέγχει τις παραμέτρους του προγράμματος, να περιηγηθεί σε αυτό και λίγα λεπτά αργότερα να βγει. Η εισβολή έγινε ακριβώς την στιγμή που ο αποθηκευτικός χώρος του προγράμματος είχε εξαντληθεί, με αποτέλεσμα ο αριθμός των beans να παραμένει σταθερός και όλη η εξέλιξη στην ψηφιακή ‘‘Γαία’’ να έχει παγώσει. Το μόνο που έκανε ο χάκερ ήταν να προσφέρει στο πρόγραμμα ένα καινούριο αποθηκευτικό χώρο, να ενεργοποιήσει έναν επιπλέον σκληρό δίσκο για να αποθηκεύει δεδομένα.

Από την επόμενη μέρα, όμως, οι εξελίξεις είναι ραγδαίες। Η εταιρία F।C.S., που χρηματοδοτεί το πρόγραμμα, εξαγοράζεται από την Eight Day Inc., οι συνάδελφοι του Ερίκ αρχίζουν να συμπεριφέροντε παράξενα, σαν υπνωτισμένοι ή μαστουρωμένοι, σαν να ελέγχονται από κάτι άλλο, ενώ ο ίδιος καλείται άμεσα σε μία συνάντηση με τον καινούριο του Διευθυντή. Τί ακριβώς έχει συμβεί στα beans ; Ποιός ήταν αυτός ο αόρατος χάκερ ; Ποιός ελέγχει τώρα την εταιρία που ‘‘τρέχει’’ το πρόγραμμα ; Ο Ερίκ θα βρεθεί μπροστά σε μία συνταρακτική ανακάλυψη και στην δίνη μιας συναρπαστικής περιπέτειας, θα χρειαστεί να ταξιδέψει στο Άμστερνταμ και στο Λονδίνο, ενώ στην ζωή του θα ξαναμπεί η πρώην αγαπημένη του, η Μπεατρίς, μόνο που αυτή την φορά δεν θα είναι ακριβώς ανθρώπινη…

Ο Ορέστης Ευθυμίου έχει γράψει ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα που καταφέρνει να παρασύρει τον αναγνώστη στις σελίδες του, ο μελλοντικός του κόσμος είναι πειστικός και ρεαλιστικά εξηγήσιμος (οι πληροφορίες που μας δίνει για τον κόσμο των beans και την εξέλιξή του κερδίζουν τον αναγνώστη με την γνώση και την διεισδυτικότητά τους), ενώ οι ήρωές του, ζωντανοί, απτοί και ενδιαφέροντες, μάς κινούν το ενδιαφέρον να τους παρακολουθήσουμε. Ταυτόχρονα, δεν λείπει το χιούμορ, η αφήγηση κυλά ευχάριστα, και οι διάλογοι είναι έξυπνοι και ρεαλιστικοί.

Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, που αξίζει να επισημάνουμε, είναι το σκηνικό που επιλέγει ο Ευθυμίου για να εγκαταστήσει το έργο του. Δεν είναι κάποια μελλοντική υπερτεχνολογική Αθήνα, που ίσως του στερούσε σε ρεαλιστικότητα, ούτε κάποια μελλοντική Αμερική με αγγλικά ονόματα, που θα ήταν κάτι πιο κοινότυπο και αναμενόμενο. Οι ήρωές του είναι Γάλλοι και η αρχική δράση εξελίσσεται στο Παρίσι, έπειτα μας μεταφέρει στο Άμστερνταμ (κατά την φυγή του ήρωα και την προσπάθεια να καλύψει τα ίχνη του), για να καταλήξει στο Λονδίνο (όπου έχει μετακομίσει το υπερεξελιγμένο πλέον πρόγραμμα της ψηφιακής ‘‘Γαίας’’) Έτσι, σε συνδυασμό με την περιπετειώδη δράση, τα μεγάλα κτήρια, τα γρήγορα αυτοκίνητα και τα εμβόλιμα νουάρ στοιχεία, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα αποκεντρωμένο μυθιστόρημα με ευρωπαϊκή ατμόσφαιρα και ρομαντικά χαρακτηριστικά.

Εν κατακλείδι, αν ο σκοπός της επιστημονικής φαντασίας είναι να εξοικειώσει τους αναγνώστες με τον κόσμο του μέλλοντος, να διευρύνει τους ορίζοντές τους και να τους μιλήσει για ‘‘τον κόσμο που θα ’ρθει’’, και αν σκοπός της λογοτεχνίας είναι να αφηγηθεί μια καλή, ευχάριστη ιστορία, τότε θα πρέπει να πούμε πως αυτό το πρώτο συγγραφικό εγχείρημα του Ορέστη Ευθυμίου είναι επιτυχημένο. Δίνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον, και δεν μένει στον συγγραφέα του παρά να τις εκπληρώσει…

Δημήτρης Αργασταράς, ε μέλος Φ. ΛΕ. ΦΑ. ΛΟ.

• Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Καλοτάξιδο και το βιβλίο του Ορέστη।Είναι πολύ σημαντικό για την ελληνική κοινότητα του φανταστικού να κυκλοφορούν τέτοια βιβλία από συγγραφείς με λογοτεχνικό ταλέντο αλλά και ισχυρό θεωρητικό υπόβαθρο।
Δευτέρα, 07 Φεβρουάριος, 2011

Ο/Η Γ. Απορημενάκης είπε...
Ας ελπίσουμε πως ο Ορέστης δε θα επαναπαυθεί στις δάφνες του και σύντομα θα μα εκπλήξει με το επόμενο βιβλίο του.Λογική η εξήγηση για το ότι ο συγγραφέας διάλεξε να διαδραματιστεί η ιστορία στο εξωτερικό. Αμφιβάλω όμως για το αν πάρει κανείς την ίδια απάντηση αν τον ρωτήσει (εκτός και αν έχει διαβάσει την κριτική της ΦΛΕΦΑΛΟ). Πιο πιθανό να ξέρει τη Μπεατρίς και να είναι παριζιάνα ;)
Τρίτη, 08 Φεβρουάριος, 2011

Ο/Η Ορέστης Ευθυμίου είπε...
Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια Δημήτρη, το ενδιαφέρον που έδειξες και τον χρόνο που αφιέρωσες για να γράψεις αυτήν την ανάλυση। Χαίρομαι πραγματικά που σου άρεσε το βιβλίο, είναι πολύ σημαντικό για μενα να διαβάζω τοσο καλές κριτικές απο φίλους αυτού του είδους της λογοτεχνίας, ειδικά όταν δεν γνωριζόμαστε και προσωπικά και επομένως η απόψεις τους είναι και πιο αμερόληπτες.Παρεπιπτόντως συγχαρητήρια και για την προσπάθεια που καταβάλετε με την φλεφαλο, την θεωρώ πραγματικά αξιέπαινη.

Τρίτη, 08 Φεβρουάριος, 2011

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Να που η ελληνική λογοτεχνία του Φανταστικού δείχνει να είναι ζωντανή..Καλή επιτυχία στο βιβλίο του Ορέστη.
Πέμπτη, 10 Φεβρουάριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Το βιβλίο του Ο. Ευθυμίου αποτελεί ένα δείγμα πραγματικά καλής ελληνικής επιστημονικής φαντασίας. Όντως, δίνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον
Δευτέρα, 14 Φεβρουάριος, 2011

Νίκος Βλαντής ''Tractatus Magico-Philosophicum''

«Τέντωσα σχοινιά από καμπαναριό σε καμπαναριό, γιρλάντες από παράθυρο σε παράθυρο,

χρυσές αλυσίδες από άστρο σε άστρο, και χορεύω»

Αρθούρος Ρεμπώ

Υπήρχε κάποτε μια εποχή που η γνώση δεν ήταν τόσο κατακερματισμένη και οι άνθρωποι επεδίωκαν με έναν ενιαίο τρόπο να κατανοήσουν τον Κόσμο. Ίσως ήταν η σοφή διαίσθηση ορισμένων μεγάλων αντρών και η στενή επαφή τους με την ενότητα της φύσης που τους οδηγούσε να φιλοσοφούν με αυτόν τον τρόπο. Για παράδειγμα, μπορούμε να φανταστούμε έναν αρχαίο μαθητή να επισκέπτεται τα Άβδηρα και να συνομιλεί με τον γέρο-Δημόκριτο θέτοντάς του ερωτήματα για τα άτομα, για την ηθική, για την φύση του κόσμου, για τον Θεό, για την συμπεριφορά των ανθρώπων, για την αθανασία της ψυχής, για τους νόμους της κοινωνίας. Ο ένας συνομιλητής δεν θα απέπεμπε τον άλλον για κανένα από αυτά τα φαινομενικά ετερόκλητα θέματα, αντιθέτως θα προσπαθούσαν μαζί, με όλες τους τις δυνάμεις, να ανακαλύψουν μια συνεκτική κοσμοαντίληψη που θα νοηματοδοτούσε τις ζωές τους.

Σήμερα, γνωρίζουμε φυσικά πως δεν συμβαίνει το ίδιο και βιώνουμε – όσοι το βιώνουν – την ασφυκτική μέγγενη αυτής της αδυναμίας. Θεωρούμε πως υπάρχουν περιορισμοί στα θέματα για τα οποία ένας στοχαστής μπορεί να εκφράσει την γνώμη του μπροστά σε άλλους. Στεκόμαστε μπροστά στο τείχος που χωρίζει τους δύο δρόμους, αυτόν της καρδιάς από εκείνον της καθαρής λογικής, και το βλέμμα μας δειλιάζει να γλιστρήσει προς τα πίσω ή ίσως να πηδήξει προς τα μπρος εκεί όπου το τείχος αυτό παύει να υπάρχει.

Με αυτά ως δεδομένα, ήταν φυσικό να αισθανθώ μεγάλη έκπληξη όταν έπεσε στα χέρια μου το καινούριο βιβλίο του συγγραφέα Νίκου Βλαντή ‘‘Tractatus Magico-Philosophicus’’ και διαπίστωσα πως πρόκειται για ένα έργο που επιχειρεί, με δόκιμο και εμπνευσμένο τρόπο, τον δρόμο της υπέρβασης. Η πολυδιάστατη κρίση της εποχής μας, τα όρια του εργαλειακού ορθολογισμού και της νεωτερικής συνθήκης και, από την άλλη πλευρά, οι προσπάθειες φιλόπονων και πεφωτισμένων ανθρώπων στον χώρο της διανόησης, οι διαχρονικές αξίες και τα οράματα που περιμένουν ακόμη την δικαίωσή τους, συνιστούν τα σημεία εκκίνησης, τον φιλοσοφικό άξονα του συγγραφέα, ενώ τελικός σκοπός του, ο ορίζοντας που ατενίζει προσηλωμένο το βλέμμα του, είναι η σκιαγράφηση μιας μελλοντικής ουτοπίας, ένα καλύτερο αύριο για την ανθρωπότητα. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στόχος είναι : «να βρω τα θραύσματα της σημερινής κοσμοαντίληψης. Να ανακαλύψω πώς σχηματοποιήθηκε βαθμηδόν το σημερινό κοσμοείδωλο, ο τρόπος που έβλεπα τον κόσμο, και ποιά ήταν τα χαρακτηριστικά του. Να ξεφοβηθώ».

Ο τρόπος με τον οποίο ο Βλαντής πραγματώνει αυτόν τον στόχο και οργανώνει το υλικό του είναι διττός. Από την μία ανατρέχει στον συναισθηματικό μυστικισμό, όπως τον ανακάλυψε στα νεανικά του χρόνια μέσα από την ποίηση του Ρεμπώ. Σε εκείνες τις εκλάμψεις του πνεύματος, δηλαδή, που είναι ικανές για μια ευρύτερη θέαση της πραγματικότητας που μας περιβάλλει και αποκαλύπτουν την μοναδικότητα της φύσης μας, τις απίστευτες δυνατότητές μας. Έτσι, αναθυμάται τα λογοτεχνικά έργα που τον σημάδεψαν στις προσωπικές του αναζητήσεις (κεντρική θέση ανάμεσά τους κατέχουν τα οράματα του Άλντους Χάξλει), μας δίνει στοιχεία από τα μυθιστορήματα που έγραψε στην συγγραφική του πορεία, και αναζητά τον προσωπικό του Μύθο ακολουθώντας εκείνα που τον γοήτευσαν και τον συνάρπασαν. Από την άλλη, καταβυθίζεται συνοπτικά στην διανοητική περιπέτεια της ανθρωπότητας, από τους αρχαίους φιλοσόφους (ελληνικό κοσμοείδωλο) μέχρι την Αναγέννηση, από τον Διαφωτισμό μέχρι την Μεταμοντέρνα Κατάσταση (δυτικό κοσμοείδωλο), αναζητώντας τους συλλογικούς Μύθους που μας κληροδοτήθηκαν μέχρι τις μέρες μας.

Με το ‘‘Tractatus Magico-Philosophicus’’ ο Βλαντής ισχυρίζεται ότι ο τρόπος με τον οποίο ο δυτικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο δεν είναι παρά ένα δημιούργημα του πολιτισμού του. Έτσι, τα προβλήματα της σημερινής πραγματικότητας δεν είναι αναπόφευκτα αλλά μπορούν να ξεπεραστούν. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αποφασίσει κανείς να βγει από το ‘‘κλειδωμένο δωμάτιο’’, να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα απογυμνωμένα και ταυτόχρονα πολύπλευρα, να αμφισβητήσει τον τρόπο με τον οποίο έχει μάθει να βλέπει τα πράγματα.

«Τελικά οι Διαφωτιστές κατάφεραν να μας κλείσουν όλους στο κλειδωμένο τους δωμάτιο. Να μας πείσουν πως είναι η μοναδική πραγματικότητα. Κι ας αρκεί μια ματιά σε έναν πολιτισμό διαφορετικό για να καταρριφθεί. Τί σημασία έχει ; Τους απολίτιστους επιγόνους αυτού του πολιτισμού, ο ένοικος του κλειδωμένου δωματίου τους χαρακτηρίζει αδιαφώτιστους, ανεκπαίδευτους, δεισιδαίμονες…

»Θα μας φαινόταν παντελώς παράλογο να ισχυρίζεται ένας θιβετιανός λάμα πως επικοινωνεί με τους μαθητές του, όχι μέσω κινητού αλλά τηλεπάθειας, αν και γνωρίζουμε εν τέλει τόσο λίγα για την τηλεπάθεια όσο για το πώς λειτουργούν τα κινητά…

»Ο άνθρωπος όμως δεν είναι διασπασμένος σε μυαλό και ψυχή. Οι σκέψεις του έχουν συναισθηματική χροιά, τα συναισθήματά του διανοητική αφετηρία. Μέσα από την σύνθεση μυαλού και ψυχής, μπορεί ο άνθρωπος ως ολότητα, ως πνευματική και υλική οντότητα, να διαμορφώσει τον κόσμο με στόχο την εντελέχεια, να του δώσει την επιθυμητή μορφή…»

Χρησιμοποιώντας μια διεξοδική επιχειρηματολογία, ο συγγραφέας δεν διστάζει να αναφερθεί στα ‘‘’άτυχα παιδιά της Δύσης’’ και στην ζοφερή τους πραγματικότητα, στον τρόπο με τον οποίο έχει κατασκευαστεί αυτή η πραγματικότητα, ενώ δεν διστάζει να εισχωρήσει στο ‘‘εργαστήρι των Μάγων’’, εκείνων που κατέδειξαν την σχετικότητα της πραγματικότητας και τους τρόπους υπέρβασής της. Χαρακτηριστικό είναι ότι ως καταλύτες γι’ αυτό χρησιμοποιεί δύο μεγάλους θεωρητικούς του 20ου αιώνα, τον φιλόσοφο Λούντβιγκ Βιτγκενστάιν και τον επιστήμονα Άλμπερτ Αϊνστάιν. Ο Βιτγκενστάιν – που το 1922 δημοσίευσε το κορυφαίο έργο του ‘‘Tractatus Logico-Philosophicus’’ – έδειξε πως η γλώσσα, ως όργανο δημιουργίας της πραγματικότητας, είναι φύσει περιορισμένη στην περιγραφή των απεικονίσεων του κόσμου. Η γλώσσα παγιδεύεται στο πλαίσιο που η ίδια δημιουργεί, είναι ένα εσωτερικό και όχι ένα εξωγενές στοιχείο του κόσμου, κι επομένως πρέπει να ξεφύγουμε από αυτήν για να κατανοήσουμε την αληθινή φύση των πραγμάτων. Από την άλλη ο Αινστάιν, με την ‘‘Γενική Θεωρία της Σχετικότητας’’, διέρρηξε τον μηχανοποιημένο κόσμο της φύσης, απέδειξε την ουσιαστική επίδραση των πλαισίων αναφοράς, ανέτρεψε την ιδέα του απόλυτου στις απεικονίσεις μας. Πολύ χαρακτηριστικές και διεισδυτικές είναι επίσης οι αναφορές στους Καρτέσιο, Μαρξ, Σοπενχάουερ, Κίργκεγκωρ και Νίτσε.

Όπως και να ’χει, μέσα από αυτή την μικρή αναφορά δεν μπορώ να μεταφέρω και πολλά από το περιεχόμενο του εν λόγω βιβλίου, το οποίο περιλαμβάνει πολύ περισσότερα με τρόπο πρωτότυπο και αποκαλυπτικό. Στις 250 περίπου σελίδες του, μπορεί να λειτουργήσει ως μια μικρή ‘‘εγκυκλοπαίδεια’’ για εκείνους που θα θελήσουν να διατρέξουν την διανοητική ιστορία της ανθρωπότητας και να κατανοήσουν πώς διαμορφώθηκε το πλαίσιο του σύγχρονου τρόπου ζωής. Μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για να ανατραπεί το κοσμοείδωλο του αναγνώστη – όπως διαισθάνομαι πως ήταν η πρόθεση του συγγραφέα του. Μπορεί να αποτελέσει απλώς ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, μια ‘‘αλλαγή παραδείγματος’’ μέσα στα πλαίσια μιας πλούσιας αφήγησης (τα σημεία όπου ο Βλαντής μάς εκμυστηρεύεται πως προέκυψαν κάποια από τα μυθιστορήματά του είναι όντως απολαυστικά), για όποιον θελήσει να το εκλάβει απλά με αυτόν τον τρόπο.

Προσωπικά ομολογώ πως το ‘‘Tractatus’’με ταξίδεψε, με παρέσυρε στις διανοητικές του διαδρομές, στις πολύ καίριες και με ακρίβεια ανατόμου επίκαιρες επισημάνσεις του, στην αφηγηματική του δεινότητα και στην φιλοσοφική του ενατένηση. Και το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όσους θα ήθελαν να καταδυθούν στην σημερινή προβληματική συνθήκη και να αναδυθούν σε έναν καινούριο κόσμο, δίκαιο και καλαίσθητο, απλό και πολυδιάστατο, υπερτεχνολογικό και πνευματικό…

Δημήτρης Αργασταράς, ε. μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

• Σχόλια σε αυτή την ανάρτηση :

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο του Νίκου
Τρίτη, 25 Ιανουάριος, 2011

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Με το καλό το tractatus του μάγου-φιλοσόφου της ΦΛΕΦΑΛΟ
Τρίτη, 25 Ιανουάριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Τέτοια βιβλία βαθέως στοχασμού και αισθητικής κοσμοαντίληψης η εποχή μας τα χρειάζεται πάρα πολύ.

Καλή επιτυχία!
Τρίτη, 25 Ιανουάριος, 2011

Ο/Η Χρήστος Eddie Μπαλτζής είπε...
Μπράβο Νίκο. Καλή επιτυχία.

ΥΓ. Μοναχά Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ!!
Πέμπτη, 27 Ιανουάριος, 2011

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Το κυβικό δωμάτιο της λογικής έρχεται ξανά και ξανά... να μας περιορίσει, να μας στερήσει κάθε πιθανότητα ανέλιξης... Είναι χρέος μας να σπάμε τα καλούπια και να γκρεμίζουμε τοίχους... ξανά και ξανά, με το πνευματικό σφυρί εδραιώνοντας ευρύτερα βασίλεια με το σπαθί... Μα και τα βασίλεια εκείνα, νέα δωμάτια θα 'ναι και συντομα θα πρέπει να γκρεμίζουμε και να προελαύνουμε και πάλι...

Βροντερό Hail σε όλους αυτούς που δεν υποκύπτουν στην πλαστή ασφάλεια των δωματίων, ούτε και στη στενα-χώρια των διαφόρων κελιών και βρίσκουν την πηγαία δύναμη να λάμπουν... στα σκοτεινά μέρη... να γκρεμίζουν γιατί διαισθάνονται ότι αυτό προϋποθέτει ο δρόμος της δημιουργίας. Χαιρετώ τον Νίκο Βλαντή για το νέο πόνημα.

GUARDIAN LORD
Σάββατο, 29 Ιανουάριος, 2011