του Σταμάτη Μαμούτου
Ο Γιώργος Πισσαλίδης ήταν μια πολύ
χαρακτηριστική φυσιογνωμία του «χώρου». Με το ογκώδες εξωτερικό του παρουσιαστικό,
που θύμιζε τον Γκίλμπερτ Κιθ Τσέστερτον, και ένα αθώο χαμόγελο μόνιμα χαραγμένο
στο πρόσωπο με το παιδικό ύφος (baby face, το λένε στην υβριδική
«καθομιλουμένη» της εποχής μας), με καλούσε αιφνιδιαστικά στο τηλέφωνο, μου
έλεγε γρήγορα αυτό που ήθελε, αρχίζαμε να συζητάμε για αρκετή ώρα πάνω στο θέμα
που τον προβλημάτιζε και ξαφνικά πέταγε έναν χαιρετισμό και διέκοπτε αστραπιαία
την τηλεφωνική σύνδεση.
Ο Γιώργος είχε ένα ομολογουμένως παράξενο
βιογραφικό. Ξεκίνησε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία ως καλλιτεχνικός
συντάκτης στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και σε ευπώλητα μουσικά περιοδικά,
όπως τα Ποπ&Ροκ, Δίφωνο, ΟΖ, Folk Roots και Global Rhythm. Όλα έδειχναν ότι
θα ακολουθούσε μια επιτυχημένη δημοσιογραφική διαδρομή σε μαζικής κυκλοφορίας έντυπα.
Κι, όμως, ενώ είχε κάνει το πρώτο σημαντικό βήμα, κάποια στιγμή ήρθε η ολική
ανατροπή στην καριέρα του. Ανοίχτηκε πολιτικά στον εθνικιστικό χώρο και,
μάλιστα, σε μια εποχή κατά την οποία ο χώρος βρισκόταν υπό διάλυση με μόνη
μαζική έκφραση το κωμικοτραγικό ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη. Απρόσμενα ο
Πισσαλίδης άρχισε να αρθρογραφεί σε διάφορα έντυπα (ο Θεός να τα κάνει) του
χώρου. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι θύρες των μαζικής κυκλοφοράς εντύπων έκλεισαν
οριστικά για εκείνον.
«Ήταν η μαλακία της ζωής μου», μου έλεγε όταν
τον ρωτούσα τι είχε συμβεί εκείνα τα χρόνια.
«ΤΙ συνέβη;» του έλεγα, προσπαθώντας να τον
κάνω να μιλήσει για αυτό το θέμα περισσότερο.
«Τίποτα ιδιαίτερο», απαντούσε. «Κάποια στιγμή
σταμάτησαν να με καλούν να γράφω τα μεγάλα έντυπα, έμεινα ανενεργός για ένα
χρονικό διάστημα, θεώρησα την δεκαετία του 2000 ότι ο εθνικισμός και ο
συντηρητισμός θα ισχυροποιούνταν πανευρωπαϊκά, λόγω της παγκοσμιοποίησης, και
αποφάσισα να ανοιχτώ στα έντυπα του χώρου. Δεν υπήρχε κανείς να γράφει στο στυλ
μου και υπέθεσα ότι με λίγη υπομονή σε μερικά χρόνια θα αρθρογραφούσα σε μεγάλα
έντυπα ενός μαζικού κινήματος. Κοντολογίς, την πάτησα».
«Μάλιστα», του απαντούσα και επανερχόταν.
«Να σου κάνω κι εγώ τώρα μια ερώτηση; Πώς
γίνεται να σταματήσουν να φαίνονται στο google τα άρθρα που έχω γράψει για τις
φυλλάδες του χώρου; Θέλω να κάνω μια οποιαδήποτε σοβαρή δουλειά και φοβάμαι να
χτυπήσω πόρτες για συνεντεύξεις, γιατί όταν με ψάχνει κανείς πέφτει πάνω σε
αυτά».
Καμία από τις φορές που μου έθεσε αυτό το
ερώτημα δεν είχα απάντηση. Το μοιραίο λάθος είχε γίνει. Και αυτή ήταν η
συνέπεια.
Μολονότι, αν δεν με γελά η μνήμη μου, τον
είχα γνωρίσει την εποχή των Αγανακτισμένων, σε γνωστό καφέ του κέντρου, όπου
ήπιαμε τα ποτά μας εγώ, ο Γιώργος και ο Σταύρος του Μ. Κρίνου (πάντα με επιφύλαξη
γιατί δεν είμαι εντελώς σίγουρος), ο Γιώργος δεν ήταν ούτε ακραίος εθνικιστής,
ούτε ριζοσπάστης. Ήταν ένας αρκετά ήπιος παραδοσιοκράτης. Ένας τυπικός
συντηρητικός, ηπειρωτικού, παλαιού τύπου (αν και του άρεσαν στοιχεία της
αγγλοσαξονικής παράδοσης). Μολονότι έβλεπε με συμπάθεια ορισμένες
αριστοκρατικές πολιτειακές προτάσεις, ποτέ δεν απέρριψε την δημοκρατία. Παρά το
ότι ήταν λάτρης της λογοτεχνίας του φανταστικού και του Ρομαντισμού, ταυτόχρονα
σκεπτόταν ρεαλιστικά και έδειχνε σαφώς προσγειωμένος στα δεδομένα της πολιτικής
πραγματικότητας.
Η μόνη ριζοσπαστική πολιτική κίνηση της ζωής
του ήταν το άνοιγμα στον εθνικιστικό χώρο, που προέκυψε πάνω στην απόγνωση της
δημοσιογραφικής απραξίας. Και το πλήρωσε. Το υπογραμμίζω αυτό γιατί γνωρίζω
πολύ καλά τι σκεφτόταν για τα πρόσωπα και τα ζητωπατριωτικά έντυπα του χώρου.
Ασφαλώς, το δημοσιογραφικό παιδί και το
magnum opus του Γιώργου ήταν το site πολιτιστικών ειδήσεων Avalon Of The Arts. Το Άβαλον ήταν ένας όμορφος διαδικτυακός τόπος με ενδιαφέρουσες
αναλύσεις λογοτεχνικών, μουσικών, κινηματογραφικών ή θεατρικών έργων και με
πολλές συνεντεύξεις καλλιτεχνών. Δυστυχώς, τα οικονομικά προβλήματα και ο
μικρός αριθμός συνεργατών έκαναν τον Γιώργο να αναστείλει για λίγα χρόνια την
τακτική αρθρογραφία στο Άβαλον. Απ’ ότι μου έλεγε, τους τελευταίους μήνες
ετοίμαζε την μεγάλη επιστροφή. Με τακτική αρθρογραφία και νέες συνεργασίες.
Αλλά, δυστυχώς, η μοίρα είχε άλλα σχέδια.
Θα θυμάμαι πολλά από τον Γιώργο. Ένα από αυτά
είναι σίγουρα μια συναυλία στο Ηρώδειο, πριν δυο ή τρία χρόνια. Πηγαίνω τακτικά
στο Ηρώδειο αλλά συνήθως -για τους ευνόητους λόγους- δεν καταφέρνω να
εξασφαλίσω κάποιο από τα εισιτήρια των πρώτων σειρών. Κι, όμως, ξεπέρασα με τον
πλέον θριαμβευτικό τρόπο αυτή την αδυναμία, χάρη στον Γιώργο.
«Έλα ρε», μου είπε, όπως πάντοτε με τον
χαρακτηριστικό τόνο της φωνής του, όταν απάντησα στην τηλεφωνική του κλήση.
Αυτή την φορά δεν θα διαφωνούσαμε για τις ομάδες μας (Ολυμπιακός εγώ,
Παναθηναϊκός αλλά χαλαρός εκείνος). «Έχω δυο δωρεάν προσκλήσεις για την βραδινή
συναυλία στο Ηρώδειο. Βαριέμαι να τρέχω μόνος και ψάχνω παρέα. Αν δεν βρω
κάποιον, το πιθανότερο είναι να μην πάω ούτε εγώ. Έρχεσαι;», με ρώτησε.
«Έρχομαι», του απάντησα.
Οι προσκλήσεις δεν ήταν απλώς σε καλές
θέσεις. Ήταν στην πρώτη σειρά. Εκεί που κάθονται οι πρωθυπουργοί και οι
πρόεδροι των κρατών. Στις θέσεις με την μαρμάρινη πλάτη. Ήταν η μοναδική φορά
μέχρι σήμερα που έχω παρακολουθήσει συναυλία κλασικής μουσικής από θέση
επισήμου στο Ηρώδειο.
Είναι μια ανάμνηση που θα συνοδεύει στην
μνήμη μου την εικόνα του γίγαντα με την ψυχή μικρού παιδιού. Γιατί ο Γιώργος
έφυγε από την ζωή πριν λίγες μέρες, σε ηλικία εξήντα τεσσάρων ετών, λόγω
θέματος υγείας που είχε να κάνει με την καρδιά του.
Καλό ταξίδι στα αστέρια και τους ουρανούς,
Γιώργη. Αναπαύσου στην αγκαλιά του Θεού, μαζί με την μητέρα σου που έχασες πριν
λίγα χρόνια. Θα σε θυμάμαι όσο κουβαλάω την ζωή μου στον μάταιο τούτο κόσμο.
Σύντροφος για πάντα στους δρόμους της φωτιάς!
Έχουν απαντηθεί αυτά που ρωτάς ήδη τρεις φορές. Στο άρθρο και στα σχόλια. Όμως, το άτομο με την ιδιόμορφη νοητική καθυστέρηση χρειάζεται την επανάληψη της απάντησης:
Γιατί σε όλα τα παραπάνω έγραψε όταν βρισκόταν σε δημοσιογραφική απραξία. Γιατί δεν είχε οργανώσει ακόμη το Avalon.
Γιατί τα περισσότερα γράφτηκαν την εποχή που όλα τα έντυπα τα οποία αναφέρεις "κινούνταν" στις παρυφές του ΛΑΟΣ και τότε ο ΛΑΟΣ ήταν το κοινοβουλευτικό κόμμα του εθνικιστικού χώρου.
Μάλιστα, ένα κόμμα που μολονότι διέθετε κοινοβουλευτική και ευρωκοινοβουλευτική εκπροσώπηση ήδη διαβρωνόταν, δείχνοντας ότι δεν μπορούσε να συγκρατήσει την ορμητική άνοδο του εθνικιστικού κύμματος στην αυγή του μνημονιακού κόσμου. Όλοι περίμεναν ότι κάτι μεγάλο ερχόταν για τον εθνικιστικό ελληνικό χώρο. Και ήρθε. Ασχέτως αν εγκλωβίστηκε στην ανικανότητα της ηγεσίας της ΧΑ και των όσων (πρωτοφανών και θεσμικά εκτρεπόμενων) έστησε ο Σαμαράς για να διαλύσει τον χώρο.
Κατάλαβες τώρα, βλάκα; Γιατί η δεκαετία του 2000 ήταν ένας άλλος κόσμος. Προμνημονιακός. Και γιατί όσα ακολούθησαν από το 2011 και μετά ήταν αρκετά για δείξουν την πάστα του καθένα από εμάς.
Στην Λέσχη μας το άρθρο για την Νάρνια έχει φτάσει από το 2021. Για το δεύτερο τεύχος προοριζόταν. Αλλά δεν χωρούσε. Γιατί δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα να βάλουμε περισσότερες σελίδες στο τεύχος. Οπότε συμφωνήσαμε να το δημοσιεύσουμε στο επόμενο. Το ίδιο και το αντίστοιχο. Το άρθρο του Αχιλλέα το έχουμε στείλει δυο χρόνια τώρα. Με τον Γιώργο είχαμε να κάνουμε. Με τον γνωστό μας Γιώργο. Εύκολα βρίσκαμε λύσεις σε τέτοια θέματα. Δεν χρειαζόμασταν κανένα συμβόλαιο. Ούτε περιμέναμε ότι θα φεύγαμε από την ζωή πριν οργανωθούν κάποια θέματα της αρθρογραφικής μας καθημερινότητας.
Έμαθες και τα εσωτερικά μας. Πάνε τώρα στον αγύριστο και μάθε να εκφράζεσαι ανθρώπινα όταν το θέμα αφορά νεκρούς ανθρώπους. Έλα σε άλλη ανάρτηση να συζητήσουμε για τα ανατομικά σημεία την θηλυκών συγγενών σου.
Αλλά ήταν ένας «ταπεινός ανώνυμος Βοημός δεκανέας» και οι «αμόρφωτοι κακοποιοί» του (που είχαν κερδίσει τα σημάδια στο πρόσωπό τους στη Σομμ αντί για το πανεπιστήμιο της Ιένας) που έσωσαν το γερμανικό έθνος. Κανένας φον. Κανένας τίτλος. Κανένας τίτλος Χαϊδελβέργης. Η εκπαίδευσή του ήταν το Βερντέν. Το διδακτορικό του ήταν το αέριο μουστάρδας. Και το έχτισε. Με χτίστες, χασάπηδες και άνεργους λοχίες. Και μάλιστα αρκετούς διανοούμενους και στοχαστές.
Κι όμως, αυτή η κλίκα δειλών, αυτοί οι ξεδιάντροποι, εγωκεντρικοί, άπληστοι προδότες που πέρασαν τον πόλεμο παχαίνοντας με γαλλικό κρασί και κλεμμένες μερίδες βουτύρου, δεν μπορούσαν να δουν μια Γερμανία αξιών. Ήθελαν μια Γερμανία Φον. Έτσι, πρόδωσαν το γερμανικό έθνος στον πιο υπαρξιακό του αγώνα στα 2000 χρόνια της ιστορίας του. Από τον καταστροφικό χειμώνα του 1941, στο Στάλινγκραντ, στο Μπαγκρατιόν, στη Νορμανδία, βλέπεις πάντα έναν δειλό, ύπουλο Φον με την ουρά του να πηγαίνει πίσω στο συντηρητικό-βατικανό κατεστημένο να μαχαιρώνει πισώπλατα τους μαχόμενους γιους του ίδιου του έθνους.
Πονάτε ρομαντικοί με την αλήθεια; Δεν θα το ανεβάσετε καν το ξέρω
Και αυτές οι απολαύσεις δεν σου αφήνουν χρόνο να μάθεις ιστορία. Γιατί οι συντηρητικοί επαναστάτες ήταν μαχητές στα χαρακώματα του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Γιατί οι συντηρητικοί επαναστάτες ήταν είτε μεσο και μικροαστικής προέλευσης (και όχι αριστοκρατικής) ενώ όσοι ήταν αριστοκράτες προέρχονταν από μεσαία επίπεδα της γερμανικής αριστοκρατίας και όχι από τους αγροτοβιομήχανους και την στρατιωτική ηγεσία.
Γιατί οι συντηρητικοί επαναστάτες ήταν πιο κοντά και ζητούσαν την συμμαχία εκείνων που κέρδισαν τα σημάδια στα πρόσωπά τους στις μάχές του ΑΠΠ ενώ ο Χίτλερ τους σκότωσε αμφότερους προτιμώντας να συνεργαστεί με τους φον Πάπεν και Χίντενμπουργκ.
Άσε που κι αυτό με τους προδότες φον ήταν γενίκευση. Ο Μαντόιφελ και ο Χαινρίτσι, που υπερασπίστηκαν στην τελευταία ουσιαστική μάχη το Βερολίνο, φον ήταν και είχαν πει στον Χίτλερ πώς αν δεν έστελνε ενισχύσεις μπορούσαν να αντέξουν τρεις μέρες. Το έκαναν με πολλή επιτυχία. Αν υπήρχαν οι ενισχύσεις ίσως και να γινόταν μια απίστευτη ανατροπή λίγες μέρες πριν την πτώση του Ράιχ. Μόνο που ούτε ενισχύσεις τους έστειλε κανείς ούτε ο "γραφειακός" στρατηγός που κράταγε τα νότια νότα έκανε έστω μια κίνηση με τις δικές του δυνάμεις να σώσει την κατάσταση. Μετά από αυτό θες να τους καταγγείλεις ως προδότες επειδή ο σαλεμένος τους διέταζε να αντεπιτεθούν ενώ ο στρατός τους είχε γίνει κονίαμα;
Λοιπόν, αρκετά με την βρωμερή ομοφυλοφιλία σου. Τέλος το μάθημα ιστορίας σε αυτή την ανάρτηση.
Σε τελική ανάλυση, εσύ πλαστογραφείς μπακαλόχαρτα για να αποδείξεις ότι κατάγεσαι από αριστοκρατικό γένος. Μόνο αντιφάσεις είσαι. Μια ζωή.
Δεν θέλω να πω δημόσια πώς το κατάλαβα, και για ποιους μιλάω συγκεκριμένα, αλλά πλέον είμαι σχεδόν σίγουρος. Χωρίς να έχω κάποια πληροφορία 'εκ των έσω' και λοιπές τέτοιες ανοησίες που κατά καιρούς ακούς από 'ταξιτζήδες' (ή παρόμοιες συνωμοταξίες ανθρώπων- δεν έχω τίποτε με την συμπαθέστατη τάξη των ταξιτζήδων, απλώς ταξινομώ σε εισαγωγικά ως τέτοιους αυτούς που σε μια συζήτηση παριστάνουν ότι τα ξέρουν όλα και απλώς σου αραδιάζουν αρλουμπολογίες γενημμένες εκείνη την ώρα από την γκλάβα τους, για να το παίξουν ψαγμένοι).
Συνεχίστε την πολύ καλή δουλειά που κάνετε, προβάλλοντας τον εθνικισμό ως το ανάχωμα απέναντι στην εκσυγχρονιστική σαπίλα, ως αποτέλεσμα του παντρέματος των ιδεών του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού, του πολιτικού μαρξισμού και της σχολής της Φρανγκφούρτης το πλαίσιο ιδεών των οποίων έχει κατακλύσει σαν πανούκλα ακόμη και τα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα με κεντρικό άξονα του ανθελληνικού παραληρήματος το γνωστό εκπαιδευτικό ίδρυμα από το οποίο αποφοιτούν διεφθαρμένες συνειδήσεις ήδη από την τρυφερή ηλικία, απέναντι από τον Άγιο Σώστη.
Πίσω από τις οποίες ιδέες υφέρπει αλλά και αναδύεται με κτηνώδη δύναμη η απόλυτη παρακμή όλων των μοντέλων ηγεσίας που έχει γνωρίσει μέχρι στιγμής η ανθρωπότητα, η pax judaica. Διότι μιλάμε για την μοναδική περίοδο της ιστορίας όπου τα έθνη δεν έχουν υποδουλωθεί μέσω της ισχύος, αλλά μέσω του εκμαυλισμού των συνειδήσεων.
Συνεχίστε την προσπάθεια προβάλλοντας τον εθνικισμό ως το μοναδικό αντίδοτο απέναντι στο παγκοσμιοποιητικό σκοτάδι που απειλεί να σκεπάσει την Γηραιά Ήπειρο.
Είμεθα ρατσιστές κύριοι, γιατί ρατσιστής σημαίνει φυλετιστής. Προστατεύουμε την ανώτερη ελληνική φυλή μας, όσοι ζωντανοί. Και αν ακούγεται έξω από τα κατά τα ειωθότα σύμφωνα με την σημερινή επικρατούσα κοσμοαντίληψη η θεωρία περί ανώτερων και κατώτερων φυλών, λυπούμεθα αλλά μιλούν τα έργα από μόνα τους.
Η φυλή μας έπαψε να μεγαλουργεί διότι έχει εκφυλιστεί, δυστυχώς. Έλληνες δεν μπορούν να είναι όλοι.
Θα σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί, και με την μαγιά αυτή θα ξαναγράψουμε νέα ορόσημα όπως έχουμε ξανακάνει πολλές φορές από την αχλή του χρόνου.
Όπως είχα ξαναγράψει σε παλαιότερα άρθρα - όπου πάλι κάποιος σιχαμερός ποντικός του διαδικτύου καθύβριζε πρόσωπα που είχαν αποβιώσει – την συγκεκριμένη τακτική την είχα δει μαζικά, μόνο από αντιφασίστες. Όχι απαραίτητα αναρχικούς. Αντιφασίστες. Οι οποίοι με το που πέθαινε από φυσικά (ή μη) αίτια κάποιος πολιτικός τους αντίπαλος, ανέβαζαν κάποιο αφιέρωμα ή άρθρο του εκλιπόντα, στο Facebook ή στο Χ, χρησιμοποιώντας ως τίτλο της ανάρτησής τους κάποια emoji με «καρδούλες» και «χαμόγελα». Δεν περίμενα τίποτα καλύτερο από αντιφασίστες. Αλλά, το γεγονός ότι υπάρχει σύγκληση του modus operandi των παραπάνω και ανθρώπων του εθνικιστικού «χώρου», αποτελεί και μία απόδειξη για το ποια ήταν τα λούμπεν στοιχεία που είχαν «φυτέψει» ως ινστρούχτορες του «χώρου» οι υπηρεσίες εδώ και δεκαετίες. Να τους χαίρεστε, όσοι τους παίρνετε στα σοβαρά.
Επειδή αυτό το άρθρο–αφιέρωμα είναι για τον Γιώργο, θα κλείσω το σχόλιο αμιγώς ελληνικά. Κατά την διάρκεια του βίου του έκανε ένα λάθος. Εμπιστεύθηκε την πένα του στα πιο ακατάλληλα άτομα, κι όμως, η ποιότητα της γραφής του ήταν τέτοια, όπου το Άβαλον υπήρξε μία δροσιστική πηγή εντός του χαώδους και τοξικού διαδικτύου. Γιώργο μου, να βρίσκεσαι για πάντα στην αγκαλιά των προφητών και των Αγίων. «Hodie mihi, cras tibi», έγραφαν οι ταφόπλακες και τα μαυσωλεία του Μεσαίωνα. Και ακριβώς έτσι έχουν τα πράγματα.
Γιώργο, εις το επανιδείν.
Κατάλαβες πως γίνονται οι δουλειές μπάρμπα Μαμούτο; θα πάρουμε από τη δημοκρατία τους ότι μπορούμε για τον σκοπό μας. Όπως έκανε ο Μέγας Αδόλφος που δεν είχε κανένα πρόβλημα να συνεργαστεί με μεγαλοκαπιταλιστές άσχετα που έσκουζαν οι κρυπτοκόκκινοι του κόμματος. Είδαμε και κάποιους ''αντικαπιταλιστές'' εθνικόφρονες που έβαλαν στη Βουλή μέχρι και τους οδηγούς τους και ξεκοκάλιζαν μισθούς ευρωβουλευτών για χρόνια. Φυσικά στο θέμα του κιναιδισμού (που κάποιοι προπαγανδίζουν εδώ μέσα) είμαστε άτεγκτοι γιατί όπως είχε πει ο Στίγκας στη Βουλή: «Είμαστε από αυτούς που σπρώχνουμε, αντί να μας σπρώχνουν».
Στρατός-Χρυσός-Εθνικοκαπιταλισμός.Όλα τα άλλα είναι κομμουνισμός.ΞΥΠΝΆΤΕ ΜΟΣΧΆΡΙΑ!
O Stigger είναι μεγάλη μούρη.Δεν έχει φανερά στελέχη αλλά πυρήνες παραστρατιωτικών οι οποίοι εκπαιδεύονται αθέατοι,τους Σκιρίτες(από τους καταδρομείς των αρχαίων Σπαρτιατών)και εκεί πάνε τα λεφτά της επιμόρφωσης. Η αλεπού της Λιβαδειάς.