του Φώτη
Ο θάνατος του David Allan Coe δεν μπορεί να
διαβαστεί όπως οι συνήθεις απώλειες της μουσικής βιομηχανίας από εμάς. Ο Coe
ήταν μια προσωπικότητα που ταυτίστηκε με το λεγόμενο «outlaw» κύμα της country
μουσικής όσο κανείς άλλος. Υπήρξε μουσικός εκφραστής μιας νοοτροπίας που αποκρυστάλλωσε
την παλιά κουλτούρα της επαρχία των νότιων πολιτειών της Αμερικής με τον πιο
ενδεικτικό τρόπο. Ο Coe δεν ανήκε ποτέ πραγματικά στο Nashville[1]. Ανήκε στα
μικρά μπαρ, στις φυλακές, στα άκρα του χάρτη, εκεί όπου η κοινωνία δεν
οργανώνεται και δεν λειτουργεί βάσει της φιλελεύθερης μηχανιστικής κουλτούρς,
αλλά με ηθικές πυξίδες και αξιακούς κώδικες βγαλμένους από περαμένες εποχές.
Ήταν, με έναν τρόπο σχεδόν αρχαϊκό, ένας άνθρωπος πριν από την «πολιτική», πριν
από την «κουλτούρα» όπως την εννοούμε σήμερα.
Αν στα τέλη του 40' ο Hank Williams Senior
έδωσε φωνή στην folk
κουλτούρα της deep south Alabama, ο
Coe, στα τέλη του 70,' αντιπροσώπευσε το πιο επαναστατικό και συνάμα
αντικοινωνικό μέρος της γεμάτης οργής νεολαίας του αμερικανικού Νότου. Η Lost
Cause θεματολογία, η σχεδόν ιπποτική θεώρηση του αρχετύπου του Gentleman [2]
και η ταύτιση με την εργατική τάξη ή την περιθωριακή υποκουλτούρα των outlaw
bikers, οδήγησε τον Coe σε έναν μουσικό νεορομαντισμό ο οποίος δεν δίστασε να
εξυμνήσει νοσταλγικά ακόμη και τον ιστορικό βίο της Συνομοσπονδίας των Νοτίων.
Για να κατανοήσει κανείς τον Coe, πρέπει να ξεκινήσει από την παραδοχή ότι η αγροτική Αμερική δεν ήταν πολιτιστικά ένα ακόμα μέρος της απέραντης καπιταλιστικής αυτοκρατορίας των ΗΠΑ. Εκείνη την περίοδο, πέραν της ακμής που έχαιρε η southern rock και η αναβίωση της CSA, εξακολουθούσαν να υπάρχουν οι τελευταίες «σοδειές» των σπόρων που άφησε η postbellum εποχή και τα διάφορα αγροτικά κινήματα του Νότου. Η ελευθερία δεν ήταν ένα αφηρημένο φιλελεύθερο δικαίωμα αλλά μια συνεχής προσ καθημερινή πάλη. Ο Coe ενσάρκωσε αυτό το γεγονός, όχι ως ιδεολόγος κάποιας ξεχασμένης παλαιοσυντηρητικής φράξιας, αλλά ως βίωμα. Κάθε του τραγούδι αποτελούσε ένα μικρό μανιφέστο επιβίωσης και αυταπάρνησης του, επιβεβλημένου από το ανερχόμενο εκείνη την περίοδο νεοφιλελεύθερου lifestyle, «υλιστικού ατομικού εγώ». Στον κόσμο του Coe, η κοινωνία δεν είναι σύμβαση — είναι σύγκρουση με τις δύνάμεις τις χαοτικής νεωτερικότητας. Εκεί ακριβώς γεννιέται ένας αφηρημένος και εμβρυακός ρομαντισμός: ο Ρομαντισμός του ανθρώπου που αρνείται να ενσωματωθεί σε μια κοινωνία που λυσσαλέως πολεμά τα αρχέτυπα της παιδικής σου ηλικίας.
Ο
Παράνομος ως Ρομαντικός Τύπος
Η outlaw country δεν είναι απλά ένα μουσικό ρεύμα. Είναι η τελευταία φορά που ο μουσικός ορθώνει ανάστημα στις πολυεθνικές εταιρείες της μουσικής παραγωγής. Ο Coe, όπως και ο Waylon Jennings ή ο Willie Nelson, έδωσαν φωνή σε έναν κόσμο που δεν μπορούσε να μιλήσει άνετα μέσα από τα θεσμικά πεδία. Όμως, σε αντίθεση με άλλους, ο Coe δεν εξευγενίστηκε ποτέ, δεν εκμεταλλεύτηκε την απήχησή του για να αποκτήσει φωνή μέσα από τα τηλεοπτικά mediaκά μεγαθήρια, όπως ο Hank Williams Jr λ.χ. Παρέμεινε ασυμβίβαστος, συνεχίζοντας τα tours σε παρακμιακά παρωχημένα saloon, δίπλα σε μηχανόβιους, κουρασμένους φορτηγατζήδες και πληγωμένους νέους. Και αυτό έχει σημασία, διότι ο ρομαντισμός, μέσα από τις οργισμένες παραδόσεις που ενσωμάτωσε και διέδωσε, όταν είναι αληθινός, δεν είναι συμβιβασμένος με την ασφάλεια. Δεν τον ενδιαφέρει η αποδοχή. Δεν είναι «πολιτισμένος». Είναι πάντα στα όρια των ανθρώπινων σταθερών κρυφοκοιτάζοντας το υπερβατικό ως βίωμα και θεωρία. Νοσταλγός μιας εποχής που κατέχει στην ψυχή αλλά ποτέ δεν έζησε. Ο Coe ήταν ένας τέτοιος τύπος μέσα στον 20ό αιώνα.
Οι
Παλιές Αρχές σε έναν Νέο Κόσμο
Ο θάνατός του, σηματοδοτεί κάτι βαθύτερο: την οριστική υποχώρηση ενός ηθικού σύμπαντος. Ενός σύμπαντος που βασιζόταν στις αρχές των πρώτων τεξανών rangers, των πρώτων ανταρτών της μετεμφυλιακής εποχής, των σκληραγωγημένων βιοπαλαιστών περιοχών ξεχασμένων από όλους και όλα, στο έλεος των τσογλανιών και των μπράβων της εκάστοτε πετρελαϊκής εταιρείας. Ο Coe δεν ανήκε στον κόσμο που τον γέννησε και γι’ αυτό ποτέ δεν τον αποδέχτηκε. Όπως ο χωρικός που τραγουδά χωρίς να ξέρει ότι δημιουργεί τέχνη, έτσι και ο Coe εξέφραζε κάτι βαθύτερο από τις προσωπικές απόψεις του εαυτού του. Εξέφραζε μια ακατέργαστη αντεπίθεση των τελευταίων αγέρωχων μύθων βγαλμένων από τα σπλάχνα των απλών λαϊκών ανθρώπων της αμερικανικής υπαίθρου.
Η
Σχέση με τον Μύθο της Αμερικής
Αυτή η Αμερική δεν εμφανίζεται στα σχολικά
βιβλία. Όμως, είναι αυτή που γέννησε το rockabilly, το hillbily, την μπλουζ, την κάντρι, το
rock’n roll. Σήμερα, αυτή η Αμερική πεθαίνει. Από
τους λίμπεραλς και τους ρεπουμπλικάνους, από τους μεταμοντέρνους alt right απατεώνες
και από τους φιλελεύθερους διανεμιστιστές Από τον κινηματογράφο, το νομικό
σύστημα και την εκπαίδευση του αμερικανικού Λεβιάθαν. Επειδή δεν μπορεί πλέον
να αναπαραχθεί ως τρόπος ζωής. Ο θάνατος του Coe δεν είναι μόνο βιολογικός.
Είναι και συμβολικός.
David Allan Coe (06/09/1939-29/04/2026)
[1] Το «κέντρο» της μουσικοβιομηχανίας country μουσικής. για τους λόγους της αποστασιοποίησης πολλών μουσικών βλέπε: https://digitalcommons.liberty.edu/doctoral/6016/
[2] Για τους κώδικες τιμής των νοτίων και
την, άθελά τους πολλές φορές, σχέση με το ιπποτικό πνεύμα της προνεωτερικής
Ευρώπης, βλέπε το έργο του Richard Weaver: «Southern Tradition at Bay» και
συγκεκριμένα σ. 33-40.
Σχόλια:
Υ/Γ τέλα με είπαν από το κοντρόλ πως νομίζεις ότι είμαι ο Σταμάτης, δυστυχώς για τα χούγια σου δεν είμαι. Εσύ ήσουν η ερωτική αντιζηλία ανάμεσα στους 2 Πακιστανούς που μαχαιρώθηκαν;
Συνεχίζεται...
https://xrisiavgi.com/2026/06/04/17/170757/
Βρες το και βγάλε το προς τα έξω πριν σε πνίξει.
Ακόμα να ολοκληρώσει επιτυχώς το φιλόδοξο ερευνητικό εγχείρημά του στο μεσαιωνικό κάστρο της Κυλλήνης;
Φαίνεται πως η παρουσία του έχει καταστεί πλέον άκρως ακριβοθώρητη.
Φροντίζω τους κύκνους του άρματος του Απόλλωνα στη χώρα των Υπερβορείων. Τους έστειλε εδώ λόγω καύσωνα. Θα ξεκαλοκαιριάσω και εγώ εδώ, διότι, η Ελλάς κατά το θέρος, μετατρέπεται σε χαβούζα βαρβάρων. Επίσης, το κάστρο της Κυλλήνης έχει θερινές εκδηλώσεις (τις τελευταίες του. Μετά, θα γίνει κάτι άλλο ... καταλαβαίνεις).
Μελετώ τα αρχεία της Ahnenerbe καθώς και τις τελετές μυήσεως του γνωστού τάγματος στο κάστρο Wewelsburg, για να συνδεθώ πνευματικά με το αντίστοιχο εγρηγορός, έτσι ώστε να κατανοήσω το πως πρέπει να γίνουν στο "εδώ και τώρα".
Αν ενδιαφέρεσαι, στείλε μήνυμα.
https://www.newsbeast.gr/world/arthro/13143865/i-misel-obama-symvoulevei-tin-gen-z-anechtheite-tous-kakous-ergodotes-kai-tis-varetes-douleies-gia-na-petychete
Οι πιο ακραίοι και επιθετικοί λογαριασμοί είναι κάποιος Ακήρατος (@Akiratos_) στο Χ και κάποιος Théo Papadopoulos στο facebook, οι οποίοι συντονίζουν απόλυτα τις δημοσιεύσεις τους και λειτουργούν, κατά τα φαινόμενα, κατόπιν συνεννοήσεως. Ο Ακήρατος, με αφορμή την ένοπλη συμπλοκή στα Βορίζια, επιτέθηκε με χυδαίους και ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς κατά των Κρητικών γενικώς και ιδιαίτερα των Κρητικών κατά τη μάχη της Κρήτης, ταυτιζόμενος απόλυτα με τους Γερμανούς και αρνούμενος τη συμβολή των Κρητικών στην αντίσταση κατά των Γερμανών αλεξιπτωτιστών. Είναι τόσο ακραίος, που με λύσσα υποστηρίζει ότι οι Γερμανοί απλά σάρωσαν τις αντιστάσεις των συμμαχικών δυνάμεων, ως ανώτερη φυλή που είναι, και καμιά σοβαρή απώλεια δεν υπήρξε εκεί.
Ο ίδιος επιχαίρει για τις σφαγές των Γερμανών στην Κρήτη, χαρακτηρίζει τον Καζαντζάκη κομμουνιστή, όπως και τον ηγέτη του ΕΔΕΣ Ναπολέοντα Ζέρβα, οικτίρει τον Μεταξά γιατί είπε το ΟΧΙ και δεν συνεργάστηκε με τον Άξονα, και εκφράζει την άποψη ότι οι Κρητικοί είναι βιολογικοί υπάνθρωποι και η Κρήτη πρέπει να εκδιωχθεί από την Ελλάδα. Εγκωμιάζει επίσης τις σφαγές του Διστόμου και των Καλαβρύτων, τα οποία χαρακτηρίζει «κομμουνιστοχώρια» που καλώς έπαθαν ό,τι έπαθαν, ενώ ειρωνεύεται και εξυβρίζει τους νεκρούς κατοίκους τους και τους απογόνους τους.
Έχει δε εκφράσει ξεκάθαρα τον απόλυτο θαυμασμό του για τον Αδόλφο Χίτλερ και το ναζιστικό καθεστώς, και την περιφρόνησή του για τους Έλληνες, τους οποίους θεωρεί κατώτερη φυλή. Ο ίδιος λογαριασμός προωθεί την άποψη ότι οι Αλβανοί, ως καθαρότερη άρια φυλή, θα ενισχύσουν το άριο αίμα στους Ελληνες, γι’ αυτό πρέπει να εισαχθούν σε μεγαλύτερους αριθμούς στην ελληνική κοινωνία.
Ζητώντας περισσότερες γυναίκες στις ηγετικές θέσεις του Ναζιστικού καθεστώτος.
Πολλές ήταν επίσης οι λεσβίες φεμινίστριες που είχαν σημαντικό ρόλο στο Ναζιστικό καθεστώς. Για παράδειγμα η Violette Morris, η οποία ήταν φεμινίστρια λεσβία αθλήτρια που ντύνονταν άντρας από το 1930 ακόμα. Και που είχε καλεστεί από τον Χίτλερ να παρακολουθήσει μαζί του τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο. Η Morris δούλεψε μεθοδικά ως κατάσκοπος για την Γκεστάπο. Ή η Rotha Lintorn-Orman. Μια άλλη λεσβία φεμινίστρια που ίδρυσε την ομάδα που αργότερα έγινε το βρετανικό φασιστικό κόμμα. Όπως και η ερωμένη της, η σουφραζέτα Mary Sophia Allen που ήταν περήφανη επειδή είχε προσωπικά γνωρίσει τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι. Ή η Mary Richardson επίσης σουφραζέτα. Η οποία ανάμεσα σε άλλα ηγήθηκε του φασιστικού κόμματος της Βρετανίας. Στο οποίο όπως είχε πει έβλεπε “το κουράγιο, την δράση και την πίστη που είχε γνωρίσει στο κίνημα των σουφραζέτων”. Πολλές υποστηρίχτριες του κόμματος ήταν σουφραζέτες.
Η Julie V. Gottlieb στο βιβλίο της Feminine Fascism αναφέρει πως “αυτό που προσέλκυσε στον φασισμό τις φεμινίστριες που δήλωναν απογοητευμένες από την Δημοκρατία, ήταν η στρατιωτική πειθαρχία και οι ακραίες δόσεις φασισμού”. Αμέτρητες γυναίκες και κυρίως σουφραζέτες λειτούργησαν ως κατάσκοποι για την Γκεστάπο. Ανάμεσα τους και η Coco Chanel που ακόμα εκθειάζεται για την προσφορά της στον χώρο της μόδας.
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdFqz0DKWq0kFCyGSNslgRdXN7HYBsFK66t0hA1NpoO6Q-nvw/viewform?pli=1
30 βιβλία μπορούμε να βάλουμε, όποια θέλουμε, 15 υποχρεωτικά και 15 προαιρετικά, όχι με σειρά προτίμησης, και χωρίς να απαιτείται ταυτοποίησή μας (ούτε όνομα ούτε mail ζητάει).
Κανόνες:
https://sarantakos.wordpress.com/2026/06/03/100novels/
Οι δικές μου επιλογές είναι οι παρακάτω:
Λέων Τολστόι - Άννα Καρένινα
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι - Έγκλημα και τιμωρία
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι - Αδερφοί Καραμάζοφ
Γκυστάβ Φλομπέρ - Μαντάμ Μποβαρύ
Φραντς Κάφκα - Η Δίκη
Τόμας Μαν - Το Μαγικό Βουνό
Τζόζεφ Κόνραντ - Η καρδιά του σκότους
Φραντς Κάφκα - Η μεταμόρφωση
Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ - Ο υπέροχος Γκάτσμπυ
Κάρολος Ντίκενς - Χριστουγεννιάτικη ιστορία
Έρνεστ Χέμινγουεϊ - Ο γέρος και η θάλασσα
Τζακ Λόντον - Η σιδερένια φτέρνα
Αλέξανδρος Δουμάς - Οι Τρεις Σωματοφύλακες
Βίκτωρ Ουγκώ - Οι Άθλιοι
Νοβάλις - Η προσδοκία/Χάινριχ Φον Οφτερντίνγκεν
Μαξίμ Γκόρκι - Η Μάνα
Μιχαήλ Σόλοχοφ - Ο ήρεμος Ντον
Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ - Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης - Η φόνισσα
Τζον Στάινμπεκ - Τα σταφύλια της οργής
Νικολάι Τσερνισέφσκι - Τι να κάνουμε
Λέων Τολστόι - Πόλεμος και Ειρήνη
Ιβάν Τουργκένιεφ - Πατέρες και γιοι
Αλεξάντρ Πούσκιν - Η κόρη του λοχαγού
Γουόλτερ Σκοτ - Ιβανόης
Μιγκέλ ντε Θερβάντες - Δον Κιχώτης
Χάινριχ φον Κλάιστ - Η σπασμένη στάμνα
Νικολάι Οστρόφσκι - Πώς δενότανε τ' ατσάλι
Ονορέ ντε Μπαλζάκ - Χαμένες ψευδαισθήσεις
Σταντάλ - Το Κόκκινο και το Μαύρο