Ο Λίνος Καρζής και η διπλή υπόσταση του γεγονότος

Λίγοι είναι οι σήμερα οι Έλληνες αναγνώστες στους οποίους το όνομα Λίνος Καρζής (1894-1978) λέει κάτι. Ακόμη λιγότεροι είναι οι φίλοι της λογοτεχνίας του φανταστικού, που έχουν έρθει σε επαφή με τη σκέψη του σημαντικού αυτού στοχαστή. Και τούτο δεν είναι κάτι παράξενο. Γιατί από τη μια υφίσταται ένα οξειδωμένο σύστημα που εδώ και χρόνια έχει επικαθίσει πάνω από τα πνευματικά δρώμενα του τόπου μας με σκοπό να βυθίσει την κάθε εξαιρετική προσωπικότητα στην άβυσσο μιας βουβής απομόνωσης, ενώ από την άλλη ο Λίνος Καρζής απευθυνόταν ανέκαθεν σε λίγους και εκλεκτούς ανθρώπους.

Εμείς από τη πλευρά μας δεν θα μιλήσουμε πολύ για το Λίνο Καρζή. Αντιθέτως, θα τον αφήσουμε να μας μιλήσει αυτός. Να μας μιλήσει για τη Μυθοπλαστική Ικανότητα των Ελλήνων… για τη διπλή υπόσταση του Γεγονότος… για την έννοια της Μυθολογίας… για την αξία των λαϊκών παραδόσεων… για την αποστολή της Τέχνης. Να μας μιλήσει, κοντολογίς, για όλα τα ιερά σχήματα από τα οποία αρθρώνεται το οικοδόμημα που νοηματοδοτεί τη Ζωή του ανθρώπου και το οποίο αποκαλούμε συνήθως Πολιτισμό.

Ήταν το έτος 1947, όταν ο Καρζής έγραφε στο έργο του που έφερε τον τίτλο «Οι Έλληνες πλάθουν το νέο τους Μύθο»(1) ότι «κάθε γεγονός, εκτός απ’ τη λογικά υπολογίσιμη -υλική ας πούμε- επενέργειά του, προκαλεί στον άνθρωπο εσωτερικές και ασύνειδες ζυμώσεις, σε πολλαπλάσια κλίμακα. Το γεγονός δεν εξαντλείται με τη νοητή και εξωτερική του μόνον πραγματοποίηση. Η έκφραση σε τύπους και μορφές αυτής της εσωτερικής επενέργειας είναι ό,τι αποκαλώ μυθικό μέρος ενός πράγματος ή μιας πράξης. Η… καλλιέργεια αυτής της έκφρασης πετυχαίνει την εξύψωση του καθημερινού βίου σε μύθο. Την πληρότητα, δηλαδή, της ζωής». Για να γίνει αυτό χρειάζεται Μυθοπλαστική Ικανότητα, δηλαδή ένστικτο και αρετή «που μπορούν να δουν και να διαισθανθούν ολόκληρο τον όγκο του γεγονότος…-και όχι μόνο το απτό και υπολογίσιμο μέρος του- και να τον αποδώσουν πλαστικά… Πιστεύω ότι οι Μυθολογίες των λαών δημιουργούνται απ’ αυτές… τις ικανότητες. Οι μυθολογίες είναι οι καθρέφτες των λαών. Το πραγματικό κριτήριό τους. Η ιστορία που δεν έχει την μυστική δυναμικότητα να γίνει μύθος, δεν είναι παρά χρονικό δίχως πλατύτερη σημασία. Η Βαλχάλα εκφράζει καλλίτερα από κάθε τι άλλο τον Τεύτονα. Και η ελληνική μυθολογία τον Έλληνα. Η φτερωτή αυτή δύναμη του μύθου συνεχίζει αδιάκοπα και δημιουργεί τις παραδόσεις του Νεοελληνικού λαού με πλαστικότητα και ευγένεια, με ακρίβεια και διορατικότητα αξιοζήλευτες.

Η μυθοποίηση της Φύσης είναι απότοκη του τεράστιου παμψυχισμού που της αποδίδουν οι Έλληνες… Ο μυστικός, και όμως σε αέναη επαφή με τον άνθρωπο και αλληλεπίδραση, κόσμος των Λαμιών, των Παγανών, των Νεράιδων, της θαλασσινής Γοργόνας, των Ξωτικών, των Στριγγλών…

Όταν η τέχνη πάρει στα χέρια της τον τεράστιον αυτόν πλούτο φαντασίας και ψυχής, με τη σμίλη, με το χρώμα, με το στίχο μια νέα θα λάμψει θαυμαστή μυθολογία».

Διαβάζοντας την τελευταία παράγραφο του κειμένου που παραθέτουμε, δυσκολεύομαι πραγματικά να θυμηθώ κάποια μορφή τέχνης που να βρίσκεται εγγύτερα στον μαγικό αυτό κόσμο τον οποίο δημιουργεί η δύναμη του μύθου -και δύναται να ζυμώσει σχήματα τέχνης χρησιμοποιώντας ως πρώτη ύλη το περιεχόμενό του- από τη λογοτεχνία του φανταστικού. Αντιλαμβάνομαι δε, το εύρος της δυναμικής που διαθέτει η αγαπημένη μας λογοτεχνική έκφραση για να καταφέρνει να διατηρείται επίκαιρη και ζωντανή σε όλες της φάσεις της ανθρώπινης ιστορίας, από την αρχαιότητα μέχρι και τις ημέρες μας. Συμπεραίνω, τέλος, ότι οι συνειδητές προσπάθειες που καταβάλουν πάσης φύσεως φορείς προκειμένου να νοθευτεί η οργανικότητα και να διασπαστεί (ή να αποκρυφτεί) η ιστορική συνέχεια της λογοτεχνίας του φανταστικού, δεν μπορεί παρά να έχουν βαθύ υπόβαθρο και να συνδέονται με την προσπάθεια που καταβάλουν οι εκφραστές της Νεωτερικότητας, προκειμένου να επιβάλλουν το μοντέρνο, αστικό, υλιστικό και παγκοσμιοποιημένο τρόπο ζωής τους, επάνω στον άνθρωπο της εποχής μας. Έναν τρόπο ζωής, που είναι δεδηλωμένα εχθρικός προς τα πρότυπα που παράγει ο μυθικός κόσμος της Φαντασίας και της Ψυχής.

Ο κάθε κόσμος και η κάθε εποχή έχουν την τέχνη και τη λογοτεχνία τους. Αλλά και η κάθε τέχνη με την κάθε λογοτεχνία φτιάχνουν τον κόσμο και την εποχή που τους αντιστοιχεί.

Εμείς, ως φίλοι της λογοτεχνίας του φανταστικού θα πρέπει, απέναντι από την έρημο σκουριάς που απλώνει το χάος της Νεωτερικότητας, να πλάσουμε τον κόσμο μιας «νέας θαυμαστής μυθολογίας». Το μαγικό παρελθόν του λογοτεχνικού μας πεδίου αποτελεί το υλικό του μέλλοντος και τη βεβαιότητα για την οριστική μας επιτυχία.

Τα παλιά άνθη πέφτουν και στολίζουν με ευγνωμοσύνη το έδαφος που καλύπτει τις ρίζες, από τις οποίες τράφηκαν, και στέλνουν ακόμα το άρωμά τους με χάρη και νοσταλγία προς τον κορμό, που τα έθρεψε. Από αυτά τα μπουμπούκια, τις στεφάνες και τους κάλυκες θέλω να σας πλέξω τώρα ένα ιερό στεφάνι(2).

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

υποσημειώσεις:
1) Λίνος Καρζής, «Οι Έλληνες πλάθουν το νέο τους Μύθο», εκδόσεις Πελασγός.
2) Φρειδερίκος Σλάιερμάχερ, «Λόγοι για τη Θρησκεία», εκδόσεις Παπαζήση.

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση:

Ο/Η Ίων Αλβέριχος είπε...
Λίνος Καρζής, Περικλής Γιαννόπουλος η μνήμη τους ζωή στην ελπίδα μας, το έργο τους φάρος στην καταχνιά του κόσμου μας.

Ας φαίνεται ήλιος το χαμόγελο τους σε μας απο εκεί πάνω.
Δευτέρα, 01 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Swordmaster είπε...
Ένα ακόμη καταπληκτικό editorial...
Τρίτη, 02 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Ακρίτας είπε...
Πως μπορώ να προμηθευτώ το περιοδικό σας;
Τετάρτη, 03 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Είναι χρέος μας, σαν συνειδητοποιημένοι πολέμιοι της Νεωτερικής Εποχής, να υποδείξουμε το δρόμο της φαντασίας, της εσωτερικής δύναμης του ανθρώπου. Ο δρόμος που οριοθετεί ο κος Καρζής έχει φυγόκεντρο χαρακτήρα και όχι κεντρομόλο... Η δράση μας δεν είναι αντίδραση αλλά επίδραση... Ο Έλληνας είναι μυθοπλάστης...

Ας ερεθίσουμε τους Έλληνες να αγαπήσουν ξανά τους Μύθους. Δεν διαγράφτηκε ΠΟΤΕ η μυθολογία από το αίμα μας... Το μονοπάτι, που χαράσσουν τα λόγια του κου Καρζή, είναι εσωτερικό... Ας βιώσουμε ξανά τη δύναμη του Ηρακλή, την οργή του Αχιλλέα... και η νεωτερική εποχή θα καταρρεύσει...

Ας καθοριστεί ο άνθρωπος εσωτερικά, ανάλογα με τη θεία του δυναμική και όχι ως έρμαιο εξωτερικών συνθηκών. Το Ρόδο θα αποκαλυπτεί επιβεβαιώνοντας την αισθητική δικαίωση του σύμπαντος, ξαποστέλνοντας κάθε ασχήμια, που την ύπαρξη καταρρακώνει...
Τετάρτη, 03 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Την σύνδεση Φανταστικής Λογοτεχνίας και Mυθολογίας επισημαίνει ο Σταμάτης. Κι εσύ, Gardian Lord,σωστά σαλπίζεις το μήνυμα. Ας προσθέσω κι εγώ λοιπόν ένα σχόλιο.

Πίσω από αυτά που αναφέρει ο Καρζής διακρίνω καταρχήν την αιώνια διαμάχη μεταξύ της άποψης περί ‘‘tabula inscripta’’ και περί ‘‘tabula rasa’’. Δηλαδή την αντιπαράθεση της αντίληψης που ανάγεται στον Πλάτωνα και τον Πυθαγόρα ότι ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο έχοντας κλειδωμένη μέσα μας την γνώση κάποιων ‘‘ιδανικών ιδεών’’, με εκείνη την αντίληψη που θα μπορούσαμε να ανάγουμε στον Αριστοτέλη και τον Τζον Λοκ, σύμφωνα με την οποία ερχόμαστε στον κόσμο χωρίς κάποιο ήδη διαμορφωμένο υπόστρωμα αλλά με έναν άδειο πίνακα γνώσεων που γεμίζουμε σταδιακά.

Κατά την γνώμη μου, σε κάθε άτομο υπάρχουν ψυχικά αποτυπώματα που δεν αποχτώνται κατά την διάρκεια της ζωής του αλλά είναι παράγωγα βαθύτερων τάσεων κι ενστίκτων. Δηλαδή, δεν ανήκουν σε ένα μόνο άτομο, αλλά σε μια ολόκληρη ομάδα ατόμων, σε ένα έθνος ή ακόμη και στο σύνολο της ανθρωπότητας. Κι εκεί είναι που βρίσκεται και το ‘‘θησαυροφυλάκιο’’ των μυθολογικών ιδέων, οι οποίες αν και βασίζονται σε αρχέγονες πεποιθήσεις μάς είναι οικείες και γνώριμες γιατί έχουν να κάνουν με ψυχικά συμβάντα που μπορούμε να αναγνωρίσουμε. Η μυθολογία περιέχει ασυνείδητες μορφές, γνωστές ως αρχέτυπα, που παίζουν ενεργό ρόλο, προσχηματίζουν και συνεχώς επηρεάζουν τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις μας. Δεν είναι κάτι ξεκομμένο από εμάς που πρέπει να αγνοήσουμε, όπως ίσως θέλει η νεοτερικότητα, αλλά κάτι υπαρκτό που χρειάζεται την προσοχή και την μελέτη μας...
Πέμπτη, 04 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...
Ακρίτα, το περιοδικό μας διανέμεται στα κεντρικά βιβλιοπωλεία (Πρωτοπορία, Πολιτεία κλπ) και comicshops (Solaris, Comicon, Jemma κ.α) των Αθηνών, καθώς επίσης και σε δισκοπωλεία (Rock City, No remorse). Γνωρίζουμε ωστόσο ότι το τελευταίο τεύχος που κυκλοφόρησε πριν δυο μήνες έχει εξαντληθεί. Αν θες να το προμηθευτείς επικοινώνησε μαζί μας μέσω του mail της λέσχης (flefalo@gmail.com).

Ο Σταμάτης θα κάνει τα "μαγικά" του για να σου βρει κάποιο τεύχος.
Πέμπτη, 04 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Ίωνα, τιμή στους γιούς του Ανίκητου Ήλιου.

Swordmaster, ευχαριστώ.

Ακρίτα, καλώς ήρθες στη Λέσχη.

Guardian Lord, μέχρι στιγμής, η μυθολογία δεν έχει διαγραφτεί από το αίμα μας.

Δημήτρη, ωραία σχόλιο. Συμφωνώ σε όλα, εκτός από την άποψη ότι ο Αριστοτέλης εξέφρασε φιλοσοφικά το tabula rasa. Σίγουρα ήταν περισσότερο εμπειριστής από τον Πλάτωνα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αποτελεί πρόδρομο αυτής της αντίληψης.
Τρίτη, 09 Φεβρουάριος, 2010

Ε. Πολιτσοπούλου, ''Σμαράγδια με ασήμι'' (Ουροβόρος Κρίνος)

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια σημαντική αλλαγή όσον αφορά την αναγνώριση και την έκδοση έργων της φανταστικής λογοτεχνίας στην χώρα μας. Οι μεγάλες επιτυχίες κινηματογραφικών μεταφορών («Άρχοντας των Δακτυλιδιών», «Χάρρυ Πότερ», κ.α.) και η τεράστια δυναμική που ανέπτυξαν κάποια παγκόσμια Best Sellers (όπως τα βιβλία της Rowling, του Dan Brown, κ.α.) φαίνεται πως συνέβαλλαν καθοριστικά προς αυτήν την κατεύθυνση. Ως αποτέλεσμα, όλο και περισσότεροι Έλληνες συγγραφείς αποφασίζουν να δοκιμάσουν την τύχη των γραπτών τους προς τα έξω κι όλο περισσότεροι εκδοτικοί οίκοι αρχίζουν να εμπιστεύονται έργα του αγαπημένου μας λογοτεχνικού πεδίου.

Ο Νίκος Βλαντής είναι ένας από τους πρώτους ανθρώπους του «χώρου» που υποστήριξε με αταλάντευτη βεβαιότητα ότι κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει προς το καλύτερο για την ελληνική φανταστική λογοτεχνία και ότι τα πρώτα δείγματα αυτής της αλλαγής θα γίνονταν ορατά στο άμεσο μέλλον. Ως πρώτη επιβεβαίωση της άποψης του Νίκου ήρθε η επιλογή των εκδόσεων «Κέδρος» (ενός εκ των μεγαλυτέρων εκδοτικών οργανισμών της Ελλάδος), να στρέψουν την προσοχή τους στο ελληνικό δυναμικό των λογοτεχνών του φανταστικού. Μια επιλογή την οποία επιβεβαίωσε κι ο υπεύθυνος του γραφείου τύπου των εκδόσεων, Θανάσης Μήνας, σε πρόσφατη συνάντησή που είχε με τον πρόεδρο της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Σταμάτη Μαμούτο.

Μια ευτυχής περίπτωση επιλογής, λοιπόν, Ελληνίδας συγγραφέως φανταστικής λογοτεχνίας αποτελεί εκείνη της πρωτοεμφανιζόμενης Ελίζας Πολιτσοπούλου και του βιβλίου της που φέρει τον τίτλο ‘‘Σμαράγδια με Ασήμι’’. Πρόκειται για τον πρώτο τόμο μιας εφταλογίας με τον γενικότερο τίτλο ‘‘Ουροβόρος Κρίνος’’ (όπου ‘‘Κρίνος’’ ονομάζεται από τη συγγραφέα ο πλήρης μεταμορφωμένος λυκάνθρωπος - μια όντως παράξενη ονομασία- λόγω της βίαιας μετατροπής). Είχα την ευκαιρία και την τύχη να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο πριν από λίγες ημέρες και οι εντυπώσεις που μου άφησε ήταν γενικά πολύ θετικές, οπότε θα δοκιμάσω παρακάτω μια μικρή παρουσίασή του.

Η Μόριγκαν Κρόου είναι μία νεαρή Κέλτισα, με μακριά κόκκινα μαλλιά και εντυπωσιακά, στο χρώμα του σμαραγδιού, μάτια, με ασημένιες αποχρώσεις, που ζει μόνη της στην προγονική της έπαυλη μέσα σε ένα δάσος. Την μεγάλωσε η γιαγιά της, μέχρι που χάθηκε ξαφνικά και δεν την ξαναείδε (αργότερα μαθαίνουμε πως στην πραγματικότητα ήταν το πνεύμα της γιαγιάς της εκείνο που την ανέθρεψε). Μια μέρα η Μόριγκαν γνωρίζει την Ελεονόρα, μια σχεδόν συνομήλική της κοπέλα, η οποία όμως πάσχει από τον επιδημικό ιό R.i.P. που μαστίζει την ανθρωπότητα. Λόγω της αρρώστιάς της, η Ελεονόρα απομακρύνεται από τους γονείς της και τελικά πηγαίνει να ζήσει μαζί με την περίεργη φίλη της. Στην παρέα προστίθεται κι ο Πάτρικ, ένας ορφανός λυκάνθρωπος, που ζει επίσης στο δάσος. Τα τρία παιδιά περνούν τις μέρες τους μαζί, κάνοντας εκδρομές, κατασκηνώνοντας στο δάσος και παίζοντας παιχνίδια. Όμως, ενώ ανάμεσα στην Ελεονόρα και τον Πάτρικ αρχίζει να αναπτύσσεται ένα αμήχανο φλερτ, η Μόριγκαν συναντά περίεργα σημάδια, βλέπει ανεξήγητα οράματα, και τελικά πέφτει άρρωστη μετά από ένα σοκ που φαίνεται να προκαλεί μια μυστηριώδης εισβολή στο σπίτι της. Παρόλο που ο γιατρός που επισκέπτονται τους συστήνει την ευθανασία ως μόνη διέξοδο για να μην υποφέρει το νεαρό κορίτσι, η Μόριγκαν δείχνει να είναι πιο σίγουρη για τον εαυτό της. Και πράγματι, με την επιστροφή τους στο σπίτι, οι τρεις νέοι θα αρχίσουν να ανακαλύπτουν την περίεργη φύση τους, θα σκοτώσουν τον πρώτο τους Δαίμονα, και η Μόριγκαν θα ελευθερώσει ένα αρχαίο βαμπίρ, που βρισκόταν σε λήθαργο στο υπόγειο του σπιτιού της και ο οποίος θα γίνει ο προσωπικός της δάσκαλος. Τελικά, όλες τις αναπάντεχες ανακαλύψεις και τα ερωτηματικά των ηρώων θα έρθει να βάλει σε κάποια τάξη ο δρ. Τζων Ντι, που θα τους προτείνει να τον ακολουθήσουν στην σχολή του, το Μυστικό Σχολείο της Γνώσης, όπου θα μπορέσουν να μάθουν περισσότερα για τις ικανότητές τους και την περίεργη φύση του κόσμου που ξεδιπλώνεται μπροστά τους. Κι έτσι η ζωή των τριών ηρώων θα αλλάξει ολοκληρωτικά. Μέσα από τα μαθήματά τους, την συναναστροφή με τους άλλοτε μυστηριώδεις κι άλλοτε γοητευτικούς καθηγητές τους, την γνωριμία με ένα τάγμα λυκανθρώπων και βρικολάκων που φαίνεται να έχει σκοτεινές προθέσεις, και την σταδιακή ανακάλυψη της περίεργης φύσης τους, θα μπλέξουν σε διάφορες περιπέτειες, θα κληθούν να δώσουν πολλές μάχες, και κυρίως να διατηρήσουν την φιλία τους σε ένα σκοτεινό Λονδίνο με σύγχρονες (όσον αφορά στους ανθρώπους) και fantasy/μεσαιωνικές (όσον αφορά στα απέθαντα πλάσματα) αποχρώσεις…

Το βιβλίο της Πολιτσοπούλου, παρόλο που αποτελεί το πρώτο εκδοθέν δείγμα γραφής μιας νεαρότατης συγγραφέως, είναι ιδιαίτερα καλογραμμένο, με αφήγηση που κερδίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, συνδυάζοντας την συναρπαστική γραφή με τις γρήγορες εικόνες που διαδέχονται η μία την άλλη, και την ευχάριστη γλώσσα με τα συνεχή ευρήματα και τις ανατροπές. Σε ορισμένα σημεία, μάλιστα, όπου κάποιοι δευτερεύοντες χαρακτήρες μας αφηγούνται στοιχεία της δικής τους ιστορίας, η συγγραφέας περνάει με ευχέρεια από το ένα στυλ γραφής σε ένα άλλο, από την κύρια φωνή της αφήγησης σε μια άλλη φωνή, συμβάλλοντας ακόμη περισσότερο στην απόλαυση του αναγνώστη.

Ωστόσο, αν θα έπρεπε να αναζητήσουμε κάποιες αδυναμίες αυτές θα τις εντοπίζαμε κυρίως σε κάποια ελαφρότητα με την οποία χρωματίζονται οι κεντρικοί ήρωες, δίνοντας εκείνη την στιγμή την αίσθηση πως το βιβλίο απευθύνεται σε μικρότερους αναγνώστες. Άλλωστε, δεν θα ήταν δύσκολο να εντοπίσουμε τις ομοιότητες μεταξύ του ‘‘Σμαράγδια με Ασήμι’’ και του ‘‘Χάρρυ Πότερ’’ (οι τρεις νεαροί μαθητές, το ερωτικό παιχνίδι ανάμεσα στους δύο, τα μαθήματα στην σχολή, κι η εμφάνιση ενός καθηγητή που περιβάλλεται με σκοτεινά χρώματα), στοιχεία που δείχνουν πως η Πολιτσοπούλου ‘‘πάτησε’’ συνειδητά πάνω στο διεθνές best seller. Επιπλέον, η ερωτική σχέση ανάμεσα στην κεντρική ηρωίδα και τον βρικόλακα καθηγητή της μοιάζει να απηχεί τον ρομαντικό συναισθηματισμό της Στέφανι Μέγιερ, της συγγραφέας της saga του Λυκόφωτος.

Η Πολιτσοπούλου, όμως, δεν μένει στις όποιες εύλογες επιρροές της. Χειρίζεται άρτια το υλικό της, εισάγει καινούρια στοιχεία στον μύθο των βαμπίρ και των λυκανθρώπων, και τελικά μας δίνει ένα από τα λίγα αξιόλογα ολοκληρωμένα fantasy μυθιστορήματα Ελλήνων συγγραφέων. Έτσι, αυτό το πρώτο δείγμα γραφής προοιωνίζει μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέχεια για την νεαρή συγγραφέα. Δεν μένει λοιπόν παρά να μας την επιβεβαιώσει στο μέλλον…

Δημήτρης Αργασταράς, ε. μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση :

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Συγνώμη που το σχόλιο δεν αφορά την ανάρτηση.

Με επιμονή στο συμφιλιωτικό ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ (που πρότεινε ο Ρήγας -άρθρο 37 στο Σύνταγμα- EΦΑΡΜΟΣΤΗΚΕ στις 3 πρώτες εκλογές και ΥΙΟΘΕΤΗΘΗΚΕ στα 3 πρώτα ελληνικά Συντάγματα, την Ελβετία και από ΑΜΕΤΡΗΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ), μπορούμε να βελτιώσουμε την κοινωνία, με κυβερνήσεις αλληλεγγύης, χωρίς λαμόγια, μίζες και διχόνοια.Μπορεί να αρχίσει πριν νομοθετηθεί, από πρωτοβουλίες ανά δήμο, βάζοντας ανεπίσημη κάλπη πριν τις εκλογές για να ψηφίζουν όσοι θέλουν, όσους από τους υποψήφιους θέλουν να αποτελούν το ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ, ώσπου να καταλάβουν όλοι πόσο καλύτερα είναι!Το εφάρμοσαν στη Μελίβοια Αγιάς το 2002:μαζεύτηκαν και έβαλαν σε ένα ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ τα ονόματα όσων ήθελαν να γίνουν δημοτικοί σύμβουλοι. Ύστερα ψήφισε ο καθένας όσους είχε δικαίωμα, σύμφωνα με τους κανόνες των επίσημων εκλογών.Και όσους βγήκαν πρώτοι σε ψήφους, ανεξάρτητα από ένταξη σε κόμμα ή όχι, τους έβαλαν στο μοναδικό ψηφοδέλτιο των επίσημων εκλογών, και αποτέλεσαν το δημοτικό συμβούλιο που ήθελε το χωριό και όχι οι γραφειοκράτες!

http://enieopsifodeltio.wordpress.comhttp://apps.facebook.com/causes/61685http://antipariafwni.blogspot.com/2009/01/niki.htmlhttp://www.kpad.gr/text/thesis/enieo1.htmhttp://edrana.blogspot.com/2007/06/blog-post_05.htmlhttp://troktiko.blogspot.com/2009/05/blog-post_5788.html
Σάββατο, 16 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Morgoth είπε...
Το διάβασα και εγώ. Ωραίο είναι.
Κυριακή, 17 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η farfromhere είπε...
John Dee υποθέτω. Πολύ ενδιαφέρον και ακούγεται αρκετά συναρπαστικό για να το διαβάσω :)
Κυριακή, 17 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Το έχω πάρει κι εγώ. Δεν πρόλαβα όμως να το διαβάσω. Εύχομαι πάντως, ως Ελληνίδα λογοτέχνης, να λάβει την πρέπουσα προσοχή από το ελληνικό αναγνωστικό κοινό της λογοτεχνίας του φανταστικού.
Τρίτη, 19 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Ακρίτας είπε...
Μπράβο ρε παιδιά για την όλη σας προσπάθεια και για τον τρόπο που προβάλετε το φανταστικό στο ελληνικό κοινό.

Όσον αφορά την παρουσίαση και την κριτική των βιβλίων απλά δείχνετε πως πρέπει να γίνονται, σε κάποιους γελοίους που με το πρόσχημα της αυστηρότητας (στο ελληνικό fantasy βρήκαν να βγάλουν όλα τα κόμπλεξ από το ξύλο που έτρωγαν μικροί) πέφτουν σαν τα κοράκια πάνω σε κάθε δημιουργική προσπάθεια, την ώρα που στο πίσω μέρος του μυαλού τους βρίσκεται συνεχώς το πως θα κάνουν κάποιο cone για να εκδόσουν κι εκείνοι τις σαχλαμάρες που δημοσιεύουν στα "τραγικά" τους site. Συγχαρητήρια κύριε Αργασταρά για αυτή την παρουσίαση.

ΥΓ. Διάβαζα παλιότερες αναφορές του κυρίου Μαμούτου για τέτοια θέματα και τότε τις θεωρούσα υπερβολικές. Με τον καιρό κατάλαβα πόσο δίκιο είχε....
Πέμπτη, 21 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Όσον αφορά το πρώτο σχόλιο του φίλου ανώνυμου, θα πω ότι κάτι ανάλογο συνέβη για κάποια χρόνια και στο πρώτο πανεπιστήμιο από το οποίο αποφοίτησα. Όντως, τα αποτελέσματα ήταν πολύ καλύτερα.

Αντιθέτως, στα πλαίσια του μεταπτυχιακού που σπουδάζω σήμερα, η γυφτο-μπουρζουάδικη, αστική (αλλά με χαρακτήρα χοντροκομμένου επαρχιωτισμού) κομματοκρατία κυριαρχεί....

Και οι "επαναστατικές" νομενκλατούρες άφρονων συρριζέων, πανηγυρίζουν για τις εκλογικές τους πρωτιές, που στηρίζονται στις προλεταριακές μάζες των...30 εξαθλιωμένων από την εκμετάλευση (του πατρικού τους εισοδήματος, εννοώ) μεταπτυχιακών φοιτητών!
Πέμπτη, 21 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...
Ακρίτα,η λογοτεχνία του φανταστικού προορίζεται για τους Ρομαντικούς.

Οι βέβηλοι δεν έχουν μέλλον...
Παρασκευή, 22 Ιανουάριος, 2010

Οι διακοπές των Χριστουγέννων

Όσο περνούν τα χρόνια κάποιες αναμνήσεις του παρελθόντος γίνονται ολοένα και πιο έντονες. Κι ενώ θα νόμιζε κανείς ότι αυτές οι εικόνες της μνήμης θα γίνονταν ξεθωριασμένα νήματα από τη φορεσιά του χρόνου της ζωής μου, η μυστική φωτιά του ονειρευτή συνέχισε να ρίχνει επάνω τους τις γλυκές της ανταύγειες, κρατώντας τες, διαυγείς και ευδιάκριτες, στην επιφάνεια της συνείδησης.

Μια σειρά από τέτοιες αναμνήσεις συνδέονται με την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων και κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, καταλαμβάνουν το νου και γεμίζουν το πεδίο της «εσωτερικής» μου όρασης. Η δύναμη της φαντασίας αρχίζει το αγαπημένο της ταξίδι προς τα πίσω ανασυγκροτώντας στιγμές απ’ τα παλιά, εικόνες φωτεινές και ήχους γλυκούς.

Ατενίζοντας τα περασμένα από το λόφο των τριάντα και ένα ετών της ζωής μου, μπορώ να διακρίνω στο βάθος του προσωπικού μου χρόνου έναν αρνητή του κόσμου της υλικής πραγματικότητας και εμπειρίας να εισέρχεται στο φιλόξενο παλάτι των Χριστουγέννων, αναζητώντας στις πτυχές της εορταστικής περιόδου τις ατραπούς που θα τον οδηγήσουν στα μυστικά δώματα της εσωτερικής πλήρωσης... της ηθικής ανάτασης… της υπερβατικής εμπειρίας.

Ένα παιδί σε τάξη δημοτικού σχολείου που στολίζει τους τοίχους με σχήματα ελάτων τα οποία έχει δημιουργήσει από γυαλιστερό χαρτόνι. Ένα παιδί που αδιαφορεί για το μάθημα και στέκεται απορροφημένο από το στολισμένο δέντρο. Ένα παιδί που στην καθιερωμένη σχολική γιορτή με την κλήρωση των δώρων, η οποία λαμβάνει χώρα την τελευταία ημέρα πριν τις δεκαπενθήμερες διακοπές, κερδίζει το παιχνίδι «Στρατέγκο». Ένα παιδί που «λέει» τα κάλαντα στους κρύους δρόμους του χωριού του και επιστρέφει γελαστό στις αγκαλιές των γονιών και των συγγενών του. Ένα παιδί που βυθίζεται στους επικούς κόσμους του παιχνιδιού «Κάστρα και Πολιορκητές(1)» και αγκαλιάζει πανευτυχές το δώρο που του άφησε ο Άγιος-Βασίλης κάτω από το στολισμένο δέντρο. Ένα παιδί που ακούει μαγεμένο ιστορίες για τους καλικάντζαρους και για το δέντρο της γης. Ένα παιδί που διαρρηγνύει με ασυνείδητη ορμή τους νόμους της ύλης ενός σύμπαντος που το πιέζει ασφυκτικά για να μετατρέψει τις μέρες των χριστουγεννιάτικων εορτών σε παραμύθι.

Και το ταξίδι συνεχίζεται…

Στα μάτια μου εμφανίζεται πια η εικόνα ενός εφήβου. Ενός εφήβου που έχοντας διανύσει δεκαέξι χρόνια ζωής, νιώθει το βάρος του υλικού κόσμου να τον πιέζει περισσότερο απ’ ότι στο παρελθόν, εγκλωβίζοντάς τον στον φθαρτό κόσμο της πραγματικότητας κι εμποδίζοντάς τον να βιώσει στην πλήρη της έκταση τη μαγική εμπειρία, που εκείνος γνωρίζει ότι υπάρχει στην ψυχή του ως παρόρμηση, προϊδέαση και έμφυτη δυνατότητα, από την πρώτη στιγμή που θυμάται τον εαυτό του.Όμως αυτός δεν εγκαταλείπει τη μάχη. Τώρα τα όπλα του είναι διαφορετικά (αν και υπάρχουν στιγμές που ψηλαφίζει, στα κρυφά, τα ελάχιστα απομεινάρια των παιχνιδιών της παιδικής του ηλικίας). Comics με πρωταγωνιστές βάρβαρους πολεμιστές και (υπερ)ήρωες. Συμμετοχή σε οπαδικά δρώμενα, (με αποκορύφωμα το ιεροτελεστικό, κυριακάτικο, λαϊκό προσκύνημα που λαμβάνει χώρα στο στάδιο «Καραϊσκάκη» μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90), και μεθύσι με το κρασί του ιερού φανατισμού που παράγει ο συλλογικός εκστασιασμός της Θύρας 7. Μακριά μαλλιά, στενό jean παντελόνι, ψηλές αρβύλες, μαύρο δερμάτινο μπουφάν (perfecto, σύμφωνα με την ορολογία της εποχής) ή χακί flight jacket(2) με ραμμένη ελληνική σημαία. Οι πρώτες πολιτικές ανησυχίες. Η αρχή της πολιτικής θεμελίωσης του πατριωτικού συναισθήματος. Και πάνω απ’ όλα, η μουσική. Το όχημα που τον μεταφέρει καλύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο στους κόσμους της φαντασίας του εδώ και τέσσερα χρόνια. Το Heavy Metal!

Βλέπω τον υψηλόσωμο έφηβο να αποτελεί «φόβητρο» για τους καθηγητές του και λατρεμένο μοναχοπαίδι των γονιών του. Βλέπω τον υψηλόσωμο έφηβο να περιμένει το χριστουγεννιάτικο μποναμά της μητέρας του για να εξορμήσει στο Rock City και στο Μοναστηράκι, προκειμένου να προμηθευτεί τα αγαπημένα του βινύλια. Βλέπω τον υψηλόσωμο έφηβο ξαπλωμένο στο πάτωμα ενός σκοτεινού σαλονιού να απορροφάται από τις παιχνιδιάρικες αντανακλάσεις των λαμπιονιών που σπινθηρίζουν και να απολαμβάνει χριστουγεννιάτικα φανταστικά ταξίδια επάνω στα «μεταλλικά» ηχοχρώματα και μέσα στις πολύχρωμες σελίδες των comics. Βλέπω τον υψηλόσωμο έφηβο να βρίσκεται ανάμεσα στον κόσμο και να πνίγεται από τη μοναξιά. Παρέες-συμμορίες, επιθετικότητα και βία. Το γόητρο του κυρίαρχου των πεζοδρομίων. Τα πρώτα επικίνδυνα ξενύχτια.

Mπορώ ακόμη να δω τον υψηλόσωμο έφηβο, εν μέσω χριστουγεννιάτικων διακοπών, να δέχεται επίθεση στον ηλεκτρικό σταθμό του Ταύρου από τρεις (υποτιθέμενους) πολιτικούς αντιπάλους. Επικεφαλής τους είναι ένας μικρόσωμος, σημαδεμένος στο πρόσωπο, εικοσάχρονος νεαρός, ο «Νικολάκης». Πρόκειται για γνωστό «κακό» του κοινωνικού υπο-χώρου που συμπυκνώνει σε έναν ενιαίο τρόπο ζωής την οπαδική προσήλωση, τις ριζοσπαστικές (incorrect) πολιτικές απόψεις/δράσεις, τα κακόφημα στέκια και το Heavy Metal, ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα θα καταλήξει στη φυλακή. Η μάχη είναι επική! Οι τρεις επιτιθέμενοι ορμούν στον έφηβο μανιωδώς, προσπαθώντας να τον ρίξουν κάτω και να σκίσουν τη ραμμένη σημαία από το μπουφάν του. Γροθιές, κλοτσιές, βρισιές. Ο έφηβος ευχαριστεί τη μητέρα του που τον προίκισε με τη σωματική διάπλαση του γένους της, τον πατέρα του που τον μεγάλωσε με την ηθική του ένστολου άντρα, τους Θεούς που του δώρισαν το ένστικτο του πολεμιστή και την τύχη του…γιατί οι αντίπαλοι δεν έχουν επάνω τους κάποιο σουγιά.Καθώς οι περαστικοί έχουν γίνει πολλοί βρίσκουν το θάρρος και μπαίνουν στη μέση για να χωρίσουν τους εμπλεκόμενους. Ο έφηβος κρατά στα χέρια του τη σημαία που οι αντίπαλοι έσκισαν αλλά δεν κατάφεραν να αποσπάσουν. Είναι γεμάτος αίμα στο μπουφάν, στα χέρια, παντού. Όμως το αίμα δεν είναι μόνο δικό του. Στα πρόσωπα των αντιπάλων έχουν ήδη αρχίσει να πρήζονται οι μώλωπες κι ο ένας τους εξακολουθεί να αιμορραγεί από τη μύτη. Το κατόρθωμα του γίνεται γνωστό στα μαγαζιά ηλεκτρονικών παιχνιδιών και στα άλλα στέκια του υπο-χώρου. Η φήμη του γίνεται ένα αστικό (μικρο)έπος της εν λόγω χριστουγεννιάτικης περιόδου.

Γι’ αυτόν ακόμη και η πιο οδυνηρή πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία ανάτασης του ηθικού και αποσύνδεσης από τα στενά όρια του κόσμου που τον πνίγει. Υπερηφάνεια, Νίκη. Τα δεσμά του φθαρτού κόσμου της υλικότητας έχουν χαλαρώσει ελαφρώς. Ωστόσο, ο έφηβος αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς ότι αυτή δεν είναι η νίκη που επιδιώκει… ότι αυτή δεν είναι η μαγική πύλη των Χριστουγέννων που αναζητά. Το αίσθημα της ανεκπλήρωτης προσδοκίας εξακολουθεί να απλώνεται σα μαύρο αβυσσαλέο κενό στα βάθη της ψυχής του.Μα τώρα η ματιά μου έχει φτάσει στο χτες…

Μπορώ πια να δω ότι η αναζήτηση αναβλύζει από την πηγή μιας ευρείας κοσμοθέασης. Αισθητική, πολιτική, ηθική, φανταστική λογοτεχνία και μουσική, παιδικά παιχνίδια και πολεμική εκγύμναση, διανόηση και ενστικτώδης γνώση, αποτελούν πλέον μια ενιαία σφαίρα. Ιδέες, βιώματα, ενοράσεις.

Και να που οι καρποί της αναζήτησης είναι πικροί και γλυκοί…

<br>

Τώρα είναι γνωστό ότι ο κόσμος της φθοράς έχει αποκτήσει τη μέγιστη βαρύτητά του στα πλαίσια της εποχής/κατάστασης που ιστορικά αποκαλούμε Νεωτερικότητα(3). Τώρα είναι γνωστό ότι ο υλιστικός θόλος της Νεωτερικότητας έχει δομηθεί από τα ξόρκια δυο βλοσυρών μάγων, του Διαφωτισμού και του Μοντερνισμού. Τώρα είναι γνωστό ότι τα πονηρά πνεύματα που διατρέχουν τις συνειδήσεις προκειμένου να αλυσοδέσουν τον άνθρωπο στα δεσμά της (ηθικής κι αισθητικής) παρακμής είναι ο εργαλειακός ορθολογισμός, ο υλιστικός οικουμενισμός, ο αποδομισμός. Όπως επίσης είναι γνωστό ότι οι δαίμονες που τα συνοδεύουν γενούν την ολική απώλεια της αίσθησης του Ιερού, την αντιστροφή των αξιών, την οικοδόμηση νόθων ιεραρχιών, το λογιστικό τρόπο ζωής, τον ανταγωνιστικό ατομικισμό (σε αντίθεση με τον πρωτογενή εγωισμό), την αρρωστημένη τέχνη…

Κανείς δεν ξέρει αν κάπου εκεί έξω από τα κυρτά τοιχώματα αυτού του θόλου υπάρχει ακόμη ο Κόσμος της Αυθεντικότητας. Οι μυημένοι, όμως, που πιστεύουν στην ύπαρξή του, γνωρίζουν ότι ο Αυθεντικός Κόσμος στον οποίο προσβλέπουν υπήρξε κάποτε, πριν την αυγή της ιστορίας. Μάρτυρας αδιάψευστος η κατάφαση της ψυχής τους και τα μνημεία που φέρει ως κληρονομιά ο τόπος της Μυθολογίας. Όπλο των μυημένων ο Πολιτισμός(4)… και η περίοδος των Χριστουγέννων πύλη μαγική που οδηγεί στην καρδία των Αγίων Τόπων του Μύθου.

Το παιδί και ο έφηβος του παρελθόντος έχουν γίνει πια άντρας. Ένας άντρας που γελώντας βροντερά στέκεται στις επάλξεις του κάστρου που περικλείει τη γη του Πολιτισμού. Ένας άντρας που κοιτάζει δίπλα του και αντικρίζει συμφύλακες. Λίγους μα και πολλούς συνάμα. Η αριθμητική είναι ανίκανη να τους προσδιορίσει. Ένας άντρας που με όχημα τη μουσική, τη γυμναστική, τη ρομαντική φιλοσοφία και κυρίως τη λογοτεχνία του φανταστικού, ταξίδεψε στο βάθος του εαυτού του για να βρει τον Αυθεντικό Κόσμο.

Τον βρήκε; Ποιος μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα; Τα ξόρκια του θόλου είναι ισχυρά και σκοπό έχουν τη γείωση.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι συνάντησε Ομοίους του με τους οποίους υπερασπίζεται τη γη του Πολιτισμού και μοιράζεται την χαρά του πολέμου.

Είθε ο ερχομός των Χριστουγέννων να ανοίξει τις πύλες των ονείρων για όλους εμάς… τα Ζώπυρά μας να ευφρανθούν από τους γλυκούς ήχους της ουράνιας σάλπιγγας… η γέννηση του Φωτός να διαυγάσει το νου μας… και το μαγικό αστέρι να μας οδηγήσει με ακρίβεια στον προορισμό μας…

Υγεία, ευτυχία και καλές γιορτές σε όλα τα μέλη της Λέσχης μας.Χρόνια καλά και πολλές νίκες (που τόσο λείπουν) σε όλους τους Έλληνες.

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

Υποσημειώσεις

1) Επρόκειτο για ένα καταπληκτικό παιχνίδι το οποίο έδινε τη δυνατότητα στους παίκτες να συμμετάσχουν σε μια πλήρη επιτραπέζια μεσαιωνική μάχη! Αποτελούταν από πολλά εξαρτήματα (κάποια ήταν συμπληρωματικά, πχ ο Μινώταυρος, ο Κύκλωπας, ο Δούρειος Ίππος, ο Δράκος της φωτιάς) ανάμεσα στα οποία υπήρχαν τείχη, επιτραπέζιοι στρατοί και καταπέλτες που εξαπέλυαν πούλια. Το «Κάστρα και πολιορκητές» είχε κυκλοφορήσει στα μέσα της δεκαετίας του ’80 από την εταιρία «El Greco».

2) Μπουφάν της Πολεμικής Αεροπορίας.

3) Η εποχή της Νεωτερικότητας συμβατικά θεωρείται ότι έχει τις αφετηρίες της στον 18ο αιώνα. Αποτελεί ιστορικό τέκνο του δυτικού κόσμου και ως συμβολικά γεγονότα που αναγγέλλουν την έλευσή της προκρίνονται η Αμερικανική (1776) και κυρίως η Γαλλική Επανάσταση (1789). Ουσιαστικά, η είσοδος του δυτικού κόσμου στα ιστορικά πλαίσια της νεωτερικής εποχής πραγματοποιήθηκε κατά τον 19ο αιώνα. Πατέρας της Νεωτερικότητας είναι ο Διαφωτισμός. Σχήμα που ζυμώθηκε μέσα στα πλαίσια της νεωτερικής εποχής είναι ο Μοντερνισμός. Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Νεωτερικότητας είναι ο αστικός/καταναλωτικός τρόπος ζωής, ο ορθολογικός ατομικισμός, ο ανταγωνισμός, οι μαζικές κοινωνίες, η βιομηχανική παραγωγή, η κυριαρχία του διεθνιστικού πολιτικού ιδεώδους, ο καπιταλισμός και ο μαρξισμός, ο ξηρός επιστημονισμός που αντικατέστησε την ιερή θέληση για σοφία. Η Νεωτερικότητα, δηλαδή, είναι η εποχή στην οποία ζούμε.Υπάρχουν ορισμένοι διανοητές που υποστηρίζουν ότι κάποια χαρακτηριστικά της Νεωτερικότητας έχουν αποδυναμωθεί (πχ. το αστικό κράτος που παραχωρεί τη θέση του σε υπερεθνικές οντότητες όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, η αποδυνάμωση της βιομηχανίας και η διόγκωση του τομέα των υπηρεσιών, όπως οι τραπεζικές) με συνέπεια να βιώνουμε σήμερα τη μετάβαση στη Μετα-νεωτερικότητα. Εκτιμώ ότι οι εξελίξεις αυτές δεν αλλοιώνουν τα νεωτεριστικά χαρακτηριστικά, απλά τα μετασχηματίζουν. Γι’ αυτό και δεν συμμερίζομαι την πίστη τους για την έλευση της νέας εποχής. Όπως και να έχει, πάντως, Νεωτερικότητα ή Μετα-νεωτερικότητα αποτελούν εξίσου αρρωστημένες καταστάσεις για έναν ρομαντικό μύστη του Φανταστικού.

4) Χρησιμοποιώντας τη λέξη «Πολιτισμός» κάνω μια αντιστοίχιση, όχι με την αγγλική λέξη civilization, αλλά με την culture (=σύνολο αντιλήψεων, στάσεων, συμπεριφορών που έχουν μια ιδιαίτερη σημασία και χαρακτηρίζουν μια κοινωνία), προσθέτοντας μια προσωπική σημασιοδότηση που εμπεριέχει το συνολικό Έργο που δομεί η έμφυτη, αδιαμεσολάβητη, αυθεντική δημιουργικότητα του ανθρώπου. Διστάζω, όμως, να χρησιμοποιήσω την ελληνική μετάφραση και τη λέξη «κουλτούρα».

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση :

Ο/Η Γιώργος Doomsword είπε...
Έξοχο -συγκινητικό- βαθυστόχαστο!!!

Με διαφορά το καλύτερο κείμενο που έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό.
Κυριακή, 27 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Μπορείς να καταλάβεις τί αναμνήσεις μου ξύπνησε και πόση νοσταλγία μου προξένησε το κείμενο...

Κάστρα και πολιορκητές και αργότερα το Hero Quest έθεσαν θεμέλια για τα μελλούμενα... ...το θρίαμβο του ατσαλιού...

Χαιρετώ τη ΦΛΕΦΑΛΟ
Κυριακή, 27 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Χρήστος 'Eddie'Μπαλτζής είπε...
Ο πραγματικός διαφωτισμός είναι η αγάπη, ο Ρομαντισμός και η ανιδιοτέλεια που τόσο πολύ λείπουν στον καιρό μας, μα πάνω από όλα η αυθεντικότητα όπου μόνο αυτή δημιούργησε και δημιουργεί μεγάλους και προπάντων ελεύθερους στοχασμούς και στοχαστές.

Σταμάτη, μου θύμισες ένα χαμένο μου παλιό εαυτό και οφείλω τα σέβη μου για αυτό.

Θερμά συγχαρητήρια από καρδιάς, keep on rocking,

INTO GLORY RIDE!!!
Δευτέρα, 28 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Swordmaster είπε...
Μιλάμε για κείμενο που κάνει τα μάτια να γεμίζουν δάκρυα... όχι αστεία!

Δείτε νόθα όντα του φανταστικού τί σημαίνει Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ, τί σημαίνει αρθρογραφική ποιότητα και ποιος είναι ο Πολέμαρχος!

Δείτε φίλοι αναγνώστες τι σημαίνει Φανταστικό για εμάς!!

Καλές γιορτές σε όλους τους συμπολεμιστές, υγεία και ευτυχία.
Δευτέρα, 28 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Ίων Αλβέριχος είπε...
Στο κέλευσμα του Αρχηγού το σύνολο γίνεται Σώμα, η επιθυμία Καρδιά,ο σκοπός Ιδέα και η ζωή Θύελλα και Ορμή, ευλογημένα αφηνιασμένη για να προστατέψει τα αναλλοίωτα αρχέτυπα.

Χαίρε ΦΛΕΦΑΛΟ
Δευτέρα, 28 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Οι πρώτες αναμνήσεις, η μαγεία της παιδικής ηλικίας, τα πρώτα παιχνίδια, οι πρώτες εκφράσεις τέχνης που μας επηρέασαν, κι αργότερα οι μορφές της δράσης μέσα στην ζωή…

Η αυτοπραγμάτωση είναι το μεγάλο θέμα της ανθρώπινης ύπαρξης. «Πρέπει να γίνεις αυτό που είσαι !» αναφώνησε κι ο Νίτσε.

Αυτό το μονοπάτι ακολουθεί ο Σταμάτης… Αυτό ακολουθεί ο καθένας μας (κάθε συνειδητός κι ελεύθερος άνθρωπος)… Αυτό ακολουθούμε κι όλοι μαζί στην ΦΛΕΦΑΛΟ !
Δευτέρα, 28 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Για το κείμενο απλά θα πω πως είναι πολύ εμπνευσμένο και συμφωνώ πως δάκρυα στα μάτια φέρνει..

Όσων αφορά τα τρία άχρηστα αντικείμενα, που επιτέθηκαν στον νέο έφηβο, γιατί απλά πίστευε στις ιδέες του... "φωτιά και τσεκούρι" θα τους βρει σαν το σπαθί απ' το θηκάρι ελευθερωθεί.. ας έρθει εκείνη η ώρα και όλοι μαζί σαν γροθιά θα τσακίσουμε κάθε αμφιβολία, είμαστε αυτοί που ελευθερώθηκαν απ' τον ζυγό και ραγιάδες ποτέ ξανά δεν θα γίνουμε.

"Καλύτερα μιας ώρας ελέυθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή".

Και αν είναι δυνατόν Κάστρα και πολιορκητές? Που το θυμήθηκες ρε Σταμάτη? Τέλειο ήτανεΑς συγχωρεθώ για την σκληρή μου γλώσσα, θύμα κι εγώ είμαι της κοινωνίας.
Πέμπτη, 31 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Λίγες ώρες πριν αλλάξει το έτος...

We're fighting by the dawn

We're fighting after sunrise

We fighting for a chance to see our life to be

And you won't take us alive

We're fighting in the dark

We're fighting after midnight

We're fighting for a fantasy reality

In case our dreams are right

On we fight!

Καλή νέα χρονιά σε όλους μας!
Πέμπτη, 31 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Σταμάτη, δεν χρειάζεται να πω τίποτα για το κείμενο. Τα λεέι όλα αυτό..

Συμπολεμιστές, χρόνια πολλά σε όλους με υγεία και πάνω απ' όλα τύχη. Γιατί υγεία είχαν και στον Τιτανικό, τύχη δεν είχαν.

Ας έρθει φέτος η θεά τύχη με τους άξιους. Ας έρθει μαζί μας..

Χαίρε Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.
Πέμπτη, 31 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Skull είπε...
Κορυφαίο για άλλη μια φορά το κείμενο του Σταμάτη.

Καλή χρονιά σε όλους μας.

Ζήτω η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ!
Παρασκευή, 01 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Συμπολεμιστές,

We are the guardians of the flame...

Εύχομαι να έχουμε όλοι μια καλή κα δημιουργική χρονιά!

Ψηλά τα μέτωπα... η Νίκη πλησιάζει...
Παρασκευή, 01 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Έίναι σαφές πως ακόμη δεν έχουν φύγει οι καλικάντζαροι και οι δαίμονες των πληκτρολογίων... μου "φάγανε" το (ι) από το "και" του προηγούμενου σχολίου..#@**
Σάββατο, 02 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Ωραίο κείμενο και όμορφο blog. Μπράβο παιδιά!
Τρίτη, 05 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Morgoth είπε...
Βάλε και λίγο Accept στις εικόνες των 80's ρε Σταμάτη. Αφού ξέρω ότι σου αρέσουν!
Παρασκευή, 08 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Ανώνυμε, σε ευχαριστούμε πολύ.

Μοrgoth, ξέρεις τι μου λεέι ο Χρήστος 'Eddie' Μπαλτζής, από δίπλα; Accept...FLEFALO or die!
Πέμπτη, 14 Ιανουάριος, 2010

Η κατάσταση του fantasy στην Ελλάδα

Ποια είναι η κατάσταση του fantasy στην Ελλάδα;

Κατ’ αρχάς, να ορίσω πώς αντιλαμβάνομαι τον όρο, ως συγγραφέας και αναγνώστης. Αν και το άρθρο αυτό τοποθετείται στο σημείο τερματισμού μιας εξόχως κατατοπιστικής σειράς άρθρων του Σ. Μαμούτου, μέσα από τα οποία διαφαίνεται η ιστορική συνέχεια της λογοτεχνίας του φανταστικού και του ρεύματος του ρομαντισμού από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας, θεωρώ χρήσιμο να διασαφηνίσω πώς προσεγγίζω τον όρο, ως πυξίδα για όσα επακολουθήσουν.

Αναφέρομαι, λοιπόν, στη λογοτεχνία και τις αφηγήσεις που ενσωματώνουν στοιχεία φαντασίας. Εδώ αρχίζει ήδη το πρόβλημα. Δηλαδή, η υπόλοιπη λογοτεχνία είναι δημοσιογραφικού τύπου καταγραφή της καθημερινότητας; Σαφώς όχι. Επομένως, ποιο είναι το διαφοροποιητικό στοιχείο;

Κατά τη γνώμη μου, η διαφορά μπορεί να γίνει κατανοητή μέσα από την έννοια κοσμοαντίληψη. Τι θέλω να πω; Έχει δομηθεί τους τελευταίους δυόμισι αιώνες, μέσα από τη βιομηχανική επανάσταση, την αστικοποίηση, τις διαδοχικές τεχνολογικές επαναστάσεις (από τον κινητήρα εσωτερικής καύσης ώς την ψηφιακή) ένας κυρίαρχος τρόπος να βλέπουμε τον κόσμο. Ο τρόπος αυτός, που σαφώς ταιριάζει με το τεχνητό ανθρωπογενές περιβάλλον στο οποίο ζούμε, περιορίζει την αντιληπτή στις αισθήσεις μας πραγματικότητα στη νευτώνεια και ορθολογική θεώρηση του κόσμου. Οτιδήποτε μεταφυσικό ή υπερφυσικό (όπως εννοούμε πλέον δηλαδή, αυτούς τους όρους: ως οτιδήποτε υπερβαίνει την αντιληπτή μας πραγματικότητα) εντάσσεται απευθείας στη σφαίρα της φαντασίας. Ως μεταφυσικό ή υπερφυσικό εννοώ οτιδήποτε αφορά «κρυφές» διαστάσεις της πραγματικότητας τροφοδοτούμενο είτε από τη μυθολογική κληρονομιά (από τις ισλανδικές σάγκα ώς τον «Άρχοντα των Δακτυλιδιών») είτε από την λαογραφική-μυθική παράδοση (από τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ ώς τους σύγχρονους αστικούς μύθους και τις ιστορίες τρόμου) είτε από την προέκταση ορισμένων συνιστωσών του παρόντος (κοινωνικών, γεωπολιτικών, τεχνολογικών κτλ.) προς ένα μέλλον που, στα μάτια μας, μοιάζει «παράλογο» ή και «μεταφυσικό» (από τους καφκικούς εφιάλτες και τις δυστοπίες του 20ού αιώνα ώς τη σύγχρονη επιστημονική και πολιτική φαντασία).

Όντας σ’ αυτήν τη σφαίρα, όποιος γοητεύεται από αυτά τα στοιχεία χαρακτηρίζεται κατευθείαν «φαντασιόπληκτος», ενώ, αν περάσει το δίχτυ ασφαλείας του μύθου και θεωρήσει πως η φαντασία διεκδικεί ισόποσο μερίδιο αλήθειας με την αντιληπτή πραγματικότητα, κινδυνεύει να χαρακτηριστεί τρελός.

(Μια επεξηγηματική παρένθεση: τι είναι μύθος; Μύθος είναι μια ιστορία που, αδιάφορο αν συνέβη πράγματι ή όχι, «λειτουργεί», δηλαδή γίνεται πιστευτή και διαδίδεται, επειδή μεταφέρει μιαν αλήθεια).

Εν πάση περιπτώσει: ανοίγοντας το θέμα «fantasy στην Ελλάδα» αμέσως παρακάτω, και μεταφέροντας την προσωπική μου εμπειρία και γνώμη, θέλω να γίνει σαφές εξ αρχής πώς αντιλαμβάνομαι τον όρο: μιλώ, λοιπόν, για λογοτεχνία, η οποία έχει ως δομικό στοιχείο της πλοκής τη σφαίρα της φαντασίας όπως ορίστηκε παραπάνω δεν εννοώ απλώς ένα «πέρασμα» στο φανταστικό σε κάποιο σημείο της πλοκής, αλλά για το φανταστικό στοιχείο να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της εκάστοτε μυθιστορηματικής σύνθεσης, σε βαθμό που, αν αφαιρεθεί, η ιστορία απονοηματοδοτείται.

Ποια είναι λοιπόν η κατάσταση του fantasy στην Ελλάδα;

Η άποψή μου είναι πως στη σημερινή συνθήκη, μπορούμε κάλλιστα να ισχυριστούμε πως το fantasy ολοένα και διαδίδεται, και πως τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα απ’ ό,τι πριν από μια δεκαετία τουλάχιστον (σ’ αυτό το βάθος χρόνου παρακολουθώ τα εκδοτικά δρώμενα). Πώς εννοώ τη βελτίωση;

Κατ’ αρχάς, οφείλουμε να έχουμε στο νου μας πως ζούμε σε μια χώρα μικρή και, σαν να μην έφτανε αυτό, με ελάχιστο ποσοστό αναγνωσιμότητας. Με εξαίρεση ορισμένους ιδιαίτερα πετυχημένους συγγραφείς (μάλιστα, τα τελευταία χρόνια το άνοιγμα προς το πλατύ κοινό περνά σχεδόν αποκλειστικά από το άρλεκιν, κατά δεύτερο λόγο από τη σκανδαλοθηρία), οι συγγραφείς δεν βιοπορίζονται από τα βιβλία τους. Ακόμη και συγγραφείς που αναγνωρισμένα εντάσσονται στη mainstream λογοτεχνία. Αν μιλήσουμε δε με όρους «ειδών», θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως, εκτός της mainstream λογοτεχνικής παραγωγής, μόνον η αστυνομική λογοτεχνία (ως εξειδικευμένο, τέως κατακριμένο είδος) έχει κερδίσει πια σήμερα το ενδιαφέρον της κριτικής, αλλά και ένα πλατύ κοινό. Μάλιστα, η κριτική καταξίωση (με εξαιρέσεις βιβλία και δημιουργούς που περνούν το σκόπελο της κριτικής γράφοντας άρλεκιν, όπως είπα πριν), αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να διαδοθεί η δουλειά σου σε έναν ευρύτερο κύκλο ανθρώπων.

Γιατί όμως άλλαξε η νοοτροπία απέναντι στην αστυνομική λογοτεχνία; (ίσως είναι χρήσιμο να απαντηθεί, για να συζητήσουμε τις προοπτικές του fantasy).

Αφενός, άλλαξε η νοοτροπία απέναντι στην αστυνομική λογοτεχνία από την κριτική στις χώρες της Δύσης, κάτι που επηρέασε και την Ελλάδα. Έπαψε το είδος να θεωρείται παραλογοτεχνία, καθώς ορισμένα βιβλία καταξιώθηκαν και θεωρήθηκαν σημαντικά, με το πρόσχημα ότι, με όχημα την αστυνομική πλοκή, θίγουν κοινωνικά ζητήματα.

Αφετέρου, εμφανίστηκαν και στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια πνευματικοί άνθρωποι καταξιωμένοι σε άλλους τομείς μέχρι πρότινος (όπως ο Πέτρος Μάρκαρης, ο Πέτρος Μαρτινίδης κ.ά.), που υπηρέτησαν το είδος και του δώσανε την (απαραίτητη για τούτη τη συντηρητική χώρα) «πνευματική αίγλη».

Γιατί τούτη η «πνευματική αίγλη» είναι απαραίτητη; Διότι, ως είναι ευρέως γνωστό, η μεγαλύτερη προκατάληψη των Ελλήνων είναι οι ίδιοι οι Έλληνες. Πολύ ευκολότερα καταξιώνεται στην Ελλάδα οτιδήποτε ξενόφερτο παρά κάτι γηγενές. Π.χ., όταν κυκλοφορεί η μετάφραση βιβλίου ενός αλλοδαπού (δηλαδή δυτικού) συγγραφέα που εισάγεται με περγαμηνές, είναι σχεδόν βέβαιο πως η γενική γνώμη γι’ αυτόν θα είναι θετική: θα γραφτούν κριτικές και θα καταξιωθεί. Για το έργο ενός Έλληνα δημιουργού, ακόμη κι αν είναι εφάμιλλο, αρχικά θα τηρηθεί σιγή ιχθύος, και θα περάσουν χρόνια ώς να καταξιωθεί. Αν καταξιωθεί βέβαια ποτέ εξίσου πιθανό είναι να παραγνωριστεί εδώ και να καταξιωθεί στο εξωτερικό...

Αυτή η προκατάληψη επεκτείνεται και στο αναγνωστικό κοινό: θα γίνει ανάρπαστο ένα ξενόφερτο πετυχημένο βιβλίο δύσκολο για ένα ελληνικό που αφορά το ίδιο θέμα ανεξαρτήτως ποιότητας.

Πώς εννοώ λοιπόν πως υπάρχει βελτίωση στην αντιμετώπιση που έχει το fantasy στην Ελλάδα;

Κατ’ αρχάς, τα τελευταία χρόνια, από τη «γενιά του ’90», στην οποία ανήκω, γράφονται βιβλία που εντάσσονται στη λογοτεχνία του φανταστικού όπως την όρισα πιο πάνω. Βιβλία που απασχολούν την κριτική, βρίσκουν το δρόμο τους προς ένα ευρύτερο κοινό κι ας μη γίνονται μπεστ σέλερ (άλλωστε, ας μην ξεχνάμε πως το «σοβαρό» αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα αριθμεί, βάσει των στατιστικών τα 5.000 άτομα), και πιθανόν, προετοιμάζουν το έδαφος για μία νέα γενιά δημιουργούν που θα υπηρετεί με τρόπο πιο ευδιάκριτο και ευθύβολο το είδος αυτό. Για παράδειγμα, ξεχωριστή μνεία θα πρέπει να γίνει εδώ στον Δημήτρη Σωτάκη, του οποίου το σύνολο του έργου διερευνά το παράλογο στοιχείο της σύγχρονης πραγματικότητας, με όχημα αποκλειστικά τη φαντασία, στον Αύγουστο Κορτώ, που έχει δώσει δείγματα κλασικότροπης λογοτεχνίας του φανταστικού, είτε με τον Στοιχειωμένο (Εξάντας, 2002) είτε με τον πιο πρόσφατο Δαιμονιστή (Καστανιώτης, 2007). Η Παραβολή του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη (Καστανιώτης, 2006) είναι ένα εξαίρετο βιβλίο όπου η τεχνολογία παντρεύεται με το μεταφυσικό, στη διαπραγμάτευση του θέματος του θανάτου. Το πρωτόλειο του Χρήστου Αστερίου Το γυμνό της σώμα και άλλες ιστορίες (Πατάκης, 2003) είναι μια σειρά ιστοριών του φανταστικού, ενώ το μυθιστόρημα του Χρήστου Χρυσόπουλου Σουνυάτα (Οδυσσέας 1999, Καστανιώτης 20042) αποπνέει μια αγωνιώδη και μυστηριώδη μεταφυσική ατμόσφαιρα, γραμμένο δε με μια ιδιαίτερα πρωτότυπη τεχνική. Κι αυτά προέρχονται από μία πρόχειρη καταγραφή, υποκινημένη αποκλειστικά από το προσωπικό μου γούστο.

Επομένως, θα μπορούσε κανείς να πει πως γίνονται βήματα προς τη λογοτεχνία του φανταστικού. Φυσικά, δεν έχει γεφυρωθεί ακόμη το χάσμα ανάμεσα στον Χάρρυ Πόττερ και σ’ αυτό που το κυρίαρχο ρεύμα σκέψης χαρακτηρίζει λογοτεχνία, ωστόσο, είμαστε ίσως προς αυτόν το δρόμο. Μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι εκδίδουν πλέον ευκολότερα μυθιστορήματα Ελλήνων συγγραφέων με στοιχεία fantasy (κάτι που δεν συνέβαινε όταν πρωτοπροσπάθησα να εκδώσω βιβλίο πριν από δέκα χρόνια), ενώ η επιτυχία ξενόφερτων βιβλίων όπως η σειρά Λυκόφως της Stephan Meyer ή ο Χάρρυ Πόττερ της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, κινεί το ενδιαφέρον των εκδοτών προς το fantasy και ανοίγει το δρόμο για Έλληνες συγγραφείς που υπηρετούν πια ανοιχτά το είδος του φανταστικού. Όπως π.χ. ο Γιάννης Πλιώτας, και η σειρά βιβλίων του για το Βασίλειο της Αράχνης (Λιβάνης 2008, τ.1&2).

Τι πρέπει να γίνει, λοιπόν, για να αναγνωριστεί ευρύτερα το fantasy;

Θα πρέπει κατ’ αρχάς, το είδος να διεκδικήσει την προσοχή των κριτικών, ώστε να καταγραφεί πλέον ως πνευματικό ρεύμα, κίνηση ιδεών, όπως συνέβη με την αστυνομική λογοτεχνία. Τρόπων τινά, να καμφθεί η προκατάληψη απέναντι σε Έλληνες δημιουργούς που το υπηρετούν, και να ανοίξει ο δρόμος προς τους ισχυρούς εκδοτικούς οίκους και το πλατύ κοινό.

Πιστεύω πως οι συνθήκες είναι ωριμότερες απ’ ό,τι στο παρελθόν. Αυτό ίσως σχετίζεται και με τα αντικειμενικά δεδομένα του σύγχρονου κόσμου: το ρεύμα της αμφισβήτησης της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, που εντείνεται τα τελευταία χρόνια και διαδίδεται υπερβαίνοντας τα στεγανά των παραδοσιακών ιδεολογικών προσεγγίσεων αριστεράς και δεξιάς, αμβλύνει και την κοσμοαντίληψή μας. Η παραδοσιακή ρεαλιστική προσέγγιση του κόσμου εγγίζει τα όριά της, αντιμέτωπη μ’ έναν κόσμο που μοιάζει ολοένα και πιο χαοτικός.

Ίσως έτσι ερμηνεύεται και η διάδοση της λογοτεχνίας του φανταστικού τα τελευταία χρόνια. Ίσως το fantasy να αποκτά πλέον μια έντονη πολιτική διάσταση, αυτήν που είχε π.χ. ο ύστερος ρομαντισμός τα τέλη του 19ου αιώνα στην Αγγλία, συσπειρώνοντας ανθρώπους διαφορετικής ιδεολογικής κατεύθυνσης σε ένα κράμα κοινών αισθητικών και ηθικών αξιών, ενάντια στην αναδυόμενη τότε τάξη πραγμάτων του βιομηχανικού κόσμου. Ίσως, η αναβίωση και ισχυροποίηση του fantasy, λοιπόν, να συνιστά μία (ακόμη ασχημάτιστη και ενστικτώδη) πρωτογενή καλλιτεχνική αντίδραση στην αντίστοιχη μεταβιομηχανική και χαοτική σημερινή συνθήκη.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο ρόλος συλλογικών προσπαθειών – κατά τα πρότυπα του παρελθόντος – μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικός. Αυτός είναι και ο λόγος άλλωστε που, από την ώρα που γνωρίστηκα με τα μέλη της ΦΛΕΦΑΛΟ, αποφάσισα να γίνω μέλος της (πρώτη φορά στη ζωή μου τάχτηκα με κάτι συλλογικό), και να βοηθήσω, στο βαθμό που μπορώ, στο έργο της στη διάδοση του fantasy στην Ελλάδα.

Νίκος Βλαντής, ε. μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

υποσημείωση : το κείμενο αυτό του Νίκου Βλαντή περιλαμβάνεται στο 5ο τεύχος της ''Φανταστικής Λογοτεχνίας'', που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες σε επιλεγμένα σημεία του κέντρου.

Επισκεφθείτε το διαδικτυακό τόπο του Νίκου Βλαντή στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.vlandis.gr/ και εκείνον των εκδόσεων «Μαγικό κουτί» στη http://www.themagicbox.gr/

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση :

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Το κέρας έχει ακουστεί... Η μάχη έχει αρχίσει...

Ζυγώνει η ώρα που θα κληθούμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων δίνοντας μια υπέροχη μάχη ιδεών, προκειμένου να εγκαθιδρυθούν τα πολιτιστικά σχήματα του Φανταστικού στο θρόνο που τους σμιλέψαμε...
Δευτέρα, 14 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Skull είπε...
Μοναχά Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ!
Τρίτη, 15 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Ίων Αλβέριχος είπε...
Εξαιρετικό το άρθρο και φτάνει στην ουσία του θέματος. Όντως τα υλιστικά στραβοπατήματα της κοινωνίας μας, μας έχουν αφαιρέσει το όραμα, την ελπίδα, την φαντασία. Κάποια αρχέτυπα όμως μένουν πάντα αναλλοίωτα και πάντα σε αυτά γυρνάμε με ηρωϊκή συνείδηση σφυρηλατημένη στο αμόνι της πίστης στο σκοπό μας.
Τετάρτη, 16 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Κάτω από ένα σκοτεινό ουρανό δώσαμε ιερό όρκο για επάνοδο του φωτός. Το κέρας ηχεί... το κάλεσμα αντιλαλεί απ'άκρη σ'άκρη. Ξίφος... Φως... Φαντασία... ΕΦΟΔΟΣ!
Πέμπτη, 17 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Είναι σίγουρα πολύ ελπιδοφόρο ότι όλο και περισσότεροι συγγραφείς τα τελευταία χρόνια γράφουν ακολουθώντας μία.. ‘‘τακτική προσφυγή στην σφαίρα του φανταστικού’’. Είτε με έναν τρόπο πιο ήπιο, μέσα από την οδό της παραβολής και του συμβολικού, είτε πιο δραστικά, κατασκευάζοντας έναν ολόκληρο κόσμο που παραπέμπει στο epic fantasy ή το sci-fi. Ταυτόχρονα, ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι μεγάλοι και παραδοσιακοί οίκοι αρχίζουν να βλέπουν με άλλο μάτι τα συγκεκριμένα είδη και να τα επιλέγουν για τις εκδόσεις τους.

Ωστόσο, έχουμε ακόμη πολύ δρόμο να καλύψουμε για την διάδοση και την αποτελεσματική καλλιτεχνική δημιουργία του fantasy στην Ελλάδα.

Σε αυτό το καταπληκτικό κείμενο, ο Νίκος Βλαντής παρουσιάζει κι αναλύει πολύ όμορφα την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μας και προτείνει λύσεις, γόνιμες διεξόδους για το μέλλον. Μακάρι λοιπόν η κατάσταση να αλλάξει προς το καλύτερο…
Παρασκευή, 18 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Swordmaster είπε...
Πραγματικά έχουμε ακόμη πολύ δρόμο να καλύψουμε. Όμως για πρώτη φορά υπάρχει ένας κατάλληλος οδηγός.

ΦΛΕΦΑΛΟ, βαδίζουμε εμπρός, τσακίζοντας με τον ενιαίο και σταθερό μας βηματισμό ερπετά, κύκλωπες και προδότες.

For the black wind, fire and steel...
Παρασκευή, 18 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Τα λέει όλα ο Ken Kelly στο εξώφυλλο του 5ου gem... Outcast on the path of no return. Punisher and swordsman i was born to burn!

Χαιρετώ τους ανθρώπους που υπηρετούν αγνά τη φαντασία και τους εύχομαι καλές εορτές.
Κυριακή, 20 Δεκέμβριος, 2009

Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. και οι άλλοι - O ΚΑΨΗΜΑΚ

Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ και οι άλλοι….

(Εισαγωγή στον ΚΑΨΗΜΑΚ)

Σταμάτης Μαμούτος

H Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ ως κοινότητα αναγνωστών της λογοτεχνίας του φανταστικού εισέρχεται αισίως στον τρίτο χρόνο της ύπαρξής της. Κι αν στον κόσμο των πανεπιστημίων της εποχής μας, (όπου η κομματοκρατία έχει δηλητηριάσει τη φοιτητική ζωή μέχρι το πιο βαθύ επίπεδο της κάθε της δραστηριότητας), μια λέσχη σαν τη δική μας αποτελεί εξαίρεση την οποία μπορεί να διακρίνει ο καθένας με μεγάλη ευκολία, τα πράγματα είναι διαφορετικά στον ευρύτερο χώρο των Ελλήνων αναγνωστών της φανταστικής λογοτεχνίας. Γιατί εκεί υπάρχει ένας σεβαστός αριθμός συλλόγων και ομάδων που φιλοξενούν ανθρώπους οι οποίοι τρέφουν αγάπη για τους μαγικούς τόπους του φανταστικού. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι οι προσεκτικοί φίλοι που έχουν αντιληφθεί ότι η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας διαθέτει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία της προσδίδουν μια ξεχωριστή ταυτότητα ανάμεσα στους υπόλοιπους συλλόγους που δραστηριοποιούνται στον κοινό αυτό χώρο.

Όσοι έχουν παρακολουθήσει τις εξελίξεις από κοντά γνωρίζουν ότι η Λέσχη μας έχει κατά καιρούς πρωτοστατήσει σε προσπάθειες για να αναπτυχθεί μια κοινή δράση και συνεργασία μεταξύ των διαφόρων ομάδων της ελληνικής κοινότητας του φανταστικού. Κατά το διάστημα του χρόνου που χρειάστηκε να παρέλθει προκειμένου να λάβουν χώρα αυτές οι προσπάθειες, η φυσική ροπή προς την εκδήλωση συμπεριφορών που είναι συμβατές με την ηθική του καθενός αποκάλυψε τους σκοπούς που είχαμε όλοι συνομιλητές. Στα πλαίσια αυτής της πραγματικότητας η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ έκανε τις επιλογές της και συνέχισε να συνεργάζεται με συλλόγους και ομάδες, των οποίων τα μέλη διακρίθηκαν για την ηθική τους διαύγεια και για την αγνότητα των σκοπών τους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν τα παιδιά του Unicorn Project, του Συλλόγου Φίλων Τόλκιν και πολλοί ακόμη. Από την άλλη, η Λέσχη μας τράβηξε μια διαχωριστική γραμμή προς όλους εκείνους που δραστηριοποιούνται στο χώρο προκειμένου να εξυπηρετήσουν μικροπρεπείς σκοπιμότητες, όπως επίσης και προς όσους διαπνέονται από εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις.

Εισερχόμενοι στα της Λέσχης μας μπορούμε να δηλώσουμε ότι τρία είναι τα κύρια σημεία πάνω στα οποία δομείται η κοινή συνείδηση των μελών της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Πρώτον, η επίγνωση (που προέκυψε έπειτα από δική μας μελέτη και θεωρητική ανάλυση) ότι το πεδίο της λογοτεχνίας του φανταστικού διαθέτει μεγάλο ιστορικό βάθος. Την επίγνωση αυτή ακολούθησε μια δομημένη προσέγγιση της φανταστικής λογοτεχνίας, η οποία έφερε στο προσκήνιο άγνωστες πτυχές της. Πρόκειται για μια κατάκτηση που αποτελεί την αιχμή του δόρατος στην προσπάθειά μας να προβληθεί το φανταστικό στην πιο ποιοτική του μορφή και να διαλυθούν τα στεγανά που το θέτουν στην αφάνεια των πολιτιστικών δρώμενων.

Δεύτερον, η πεποίθησή μας πως ο λογοτεχνικός χώρος του φανταστικού αποτελεί το σημείο συνάντησης (συνειδητά ή ασυνείδητα) ανθρώπων που διαθέτουν μια αισθητική, η οποία έρχεται σε ολική ρήξη με το κυρίαρχο πολιτιστικό πρότυπο του μοντέρνου κόσμου και της Νεωτερικής εποχής. Έτσι προκύπτει και ο στόχος που έχουμε θέσει ως μέλη της Λέσχης, προκειμένου να αναβαπτίσουμε τη σύγχρονη λογοτεχνία του φανταστικού στο φιλοσοφικό υπόβαθρο του Ρομαντισμού και να την αναβιβάσουμε σε μοχλό ανατροπής της υπάρχουσας πολιτιστικής σταθεράς. Να την αντιληφθούμε, δηλαδή, ως μια κοιτίδα ρομαντικής δράσης. Ως έναν πνευματικό πυρήνα εξέγερσης κατά του κόσμου της Νεωτερικότητας.

Το τρίτο αποτελεί προέκταση του προηγούμενου και βασίζεται στο συμπέρασμα ότι η φραγή προς την ανάδειξη στο προσκήνιο που έχει υποστεί η πλειοψηφία των έργων της φανταστικής λογοτεχνίας κατά τη μεταπολιτευτική εποχή –και όχι μόνο- στη χώρα μας, πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από τη δράση που αναπτύσσουν οι φορείς ενός κυρίαρχου πολιτιστικού συστήματος, το οποίο εκφράζει αντιλήψεις και σχήματα ξένα προς εκείνα της φανταστικής λογοτεχνίας. Για να καταφέρει, λοιπόν, η λογοτεχνία του φανταστικού να ανέλθει στο προσκήνιο των πολιτιστικών δρώμενων του τόπου μας θα πρέπει να διαρρήξει τα τείχη του πολιτιστικού συστήματος που κυριαρχεί στην Ελλάδα.

Όμως, η επίτευξη ενός τέτοιου στόχου δεν μπορεί να βασιστεί σε ανεπιτυχείς συγγραφείς του φανταστικού που ελέγχουν διαδικτυακές κοινότητες και που μόνο μέλημά τους είναι να βρουν έναν εκδότη για να δημοσιεύσουν τα βιβλία τους. Γιατί αυτοί οι κύριοι, ως μικροπρεπείς και ανίκανοι να αναπτύξουν μια σφαιρική εποπτεία του θέματος, δεν έχουν την ικανότητα να αντιληφθούν ότι ακόμη κι αν εκδοθεί κάποιο έργο τους, η γενική κατάσταση των πραγμάτων δεν θα αλλάξει και αυτοί δεν θα αποτελέσουν τίποτε περισσότερο από νέους εκδοθέντες συγγραφείς ενός παραγκωνισμένου λογοτεχνικού «είδους», τα βιβλία των οποίων σε λίγο καιρό θα εξαφανιστούν από τα ράφια των βιβλιοπωλείων (δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναφερθούν ονομαστικά παραδείγματα για να αποδειχθεί κάτι που γνωρίζουμε όλοι).

Η επίτευξη ενός τέτοιου στόχου δεν μπορεί φυσικά να βασιστεί ούτε και σε ανθρώπους που ανήκουν σε επίπεδο αισθητικής, πολιτικής τοποθέτησης κλπ. στο κυρίαρχο πολιτιστικό σύστημα, το οποίο υποσκάπτει την ανάδειξη της φανταστικής λογοτεχνίας. Η πρόσδεση της λογοτεχνίας του φανταστικού στο άρμα της παρακμιακής-ηγεμονικής κουλτούρας των καιρών μας που ευαγγελίζονται οι εν λόγω κύριοι, το μόνο που δύναται να καταφέρει είναι η διαιώνιση της υπάρχουσας κατάστασης και ο τελικός ακρωτηριασμός του φανταστικού, προκειμένου να προβληθούν (από εφημερίδες, εκδότες και ανθρώπους του πολιτιστικού καθεστώτος) οι όποιες εκφάνσεις του (φανταστικού) είναι πιο συμβατές με την υπάρχουσα κατάσταση.

Απέναντι σε όλους αυτούς η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ ορθώνει ένα κολοσσιαίο τείχος. Μια πνευματική οχύρωση, δηλαδή, που επιτρέπει στα μέλη της να αγωνίζονται με τα μέτωπα στραμμένα προς τον «εξωτερικό χώρο», (εκεί όπου θα πρέπει να προβληθεί η αξία της φανταστικής λογοτεχνίας απέναντι στο πολιτιστικό καθεστώς της εποχής μας), διασφαλίζοντάς παράλληλα την ακεραιότητα του «εσωτερικού χώρου» (της ελληνικής κοινότητας του φανταστικού δηλαδή) από τις όποιες πρακτικές φορέων και ανθρώπων που δεν δύνανται να συμβάλλουν σε μια τέτοια έγερση. Όπως είχε πει και ένας από τους σημαντικότερους μύστες του φανταστικού, «(εμείς οι ρομαντικοί) έχουμε αναλάβει μια αποστολή: κληθήκαμε να μεταμορφώσουμε τον κόσμο»(1).

Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι η όλη αυτή προσέγγιση δημιούργησε σύγχυση στους κύκλους των ανθρώπων που σκιαγραφούμε. Τα συνηθισμένα στις σκιές μάτια τους τυφλώθηκαν από το φως που εξακόντισε προς πάσα κατεύθυνση η «Ηλιακή Φρουρά» της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας. Κι αν ορισμένοι εξ αυτών φρόντισαν να παρακολουθήσουν την πορεία μας κρυμμένοι στις σκιές των φόβων τους και σκεπτικοί ως προς τη μελλοντική τους στάση, κάποιοι άλλοι προτίμησαν να εκτεθούν δημοσίως καταφεύγοντας σε κάθε είδους γραφικότητα.

Τελευταία από αυτές ήταν η δημοσίευση ενός αστείου άρθρου που παρουσίαζε τη Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ ως ομάδα ανθρώπων με ανίσχυρη βούληση (!!##) κι εμένα ως ηγεμόνα που έχει στο νου «δόλιους στόχους» για την ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού. Η αρχική μου εκτίμηση ήταν να αγνοήσουμε τους κυρίους αυτούς, αφήνοντάς τους να βουλιάξουν στο βούρκο της παρακμής τους. Ο φίλος και συμπολεμιστής της Λέσχης Infinitus, όμως, διαφώνησε, θεωρώντας ότι η ελληνική κοινότητα του φανταστικού θα πρέπει να προφυλαχθεί από θρασείς, αχάριστους και ριψάσπιδες «παρατηρητές», καθώς επίσης και από κακομαθημένα, ανάγωγα πλάσματα που θέλουν να αποδομήσουν κάθε σοβαρή προσπάθεια παριστάνοντας τους μηδενιστές. Έτσι, έγραψε το κείμενο που φέρει τον τίτλο ΚΑΨΗΜΑΚ, το οποίο και τους αφιερώνουμε.

υποσημείωση:

1) Νοβάλις, Blϋtenstaub 35, Werke I 317.

Νοβάλις 1772-1801

ΚΑΨΗΜΑΚ: Ο Καημενούλης Άντρας στο Ψηλό Μακρινό Κάστρο του

Infinitus

Υπάρχουν πολλά κακώς κείμενα σ’ αυτήν τη χώρα στο χώρο του φανταστικού (όσο και του πραγματικού): ευνοιοκρατία, φαυλοκρατία, μετριοκρατία, προκατάληψη, νοοτροπία βολέματος, και κυρίως, το μικρό της μέγεθος, που καθιστά, όποιον ξεχωρίζει και παλεύει, τον Πολεμιστή δηλαδή, όχι πηγή έμπνευσης μιας νέας τάσης (ή τάξης), αλλά κραυγή βοώντος εν τη ερήμω. Υπό το φως όλων αυτών, μοιάζει ανούσιο να ασχοληθεί (έως και να αναφερθεί) κανείς, στον Καημενούλη Άνδρα στο Ψηλό Μακρινό Κάστρο (ΚΑΨΗΜΑΚ). Ωστόσο, όπως θα φανεί παρακάτω, δεν είναι καθόλου.

Ο ΚΑΨΗΜΑΚ έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά. Το ένα είναι πως βρίσκεται στο πνευματικό ύψος να καταλάβει τα κακώς κείμενα σ’ αυτήν τη χώρα. Θα μου πείτε, οι περισσότεροι δεν είναι; Όχι. Οι πιο πολλοί που σέρνουν τον παράλογο χορό της καταθλιπτικής ελληνικής πραγματικότητας φορώντας τα πιο κλασάτα τους κοστούμια, είναι περήφανοι γι’ αυτό. Πιστεύουν πως ο χορός αυτός είναι ό,τι πιο αξιόλογο έχει ποτέ συμβεί, σ’ αυτούς και στη χώρα.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό όμως του ΚΑΨΗΜΑΚ, η αχίλλειος πτέρνα του, όπως θα λέγαμε, είναι το βασανιστικό του αίσθημα κατωτερότητας. Ίσως, αφότου κατάλαβε τον μηδενισμό που επικρατεί, ο ΚΑΨΗΜΑΚ να έστρεψε τα διανοητικά του όπλα στον εαυτό του, σε μια κρίση αυτογνωσίας, και να τον βρήκε εξίσου λίγο μ’ αυτούς που κατακρίνει. Ίσως απλώς, να τον έδερνε ο μπαμπάς του όταν ήτανε μικρός. Ίσως κάποτε να έφαγε τα μούτρα του και να φοβήθηκε. Δεν έχει σημασία. Κάποτε, ο ΚΑΨΗΜΑΚ κλείστηκε στο Ψηλό και Μακρινό του Κάστρο και έκτοτε, άρχισε να σατιρίζει εκ του ασφαλούς ό,τι συμβαίνει. Κάποιοι ΚΑΨΗΜΑΚ μάλιστα φτιάξανε και κάστρα-γειτονιές για να μη νιώθουν (τόση) μοναξιά. Άλλοι ΚΑΨΗΜΑΚ, λιγότερο απαιτητικοί, μπήκαν δυο-δυο ή τρεις-τρεις σε ένα κάστρο. Το ζήτημα είναι ότι από τότε που μπήκε στο κάστρο ο ΚΑΨΗΜΑΚ, άρχισε να κατηγορεί ανελέητα και αδικαιολόγητα όποιον Πολεμιστή μπήκε με θάρρος στο χορό των γελοίων για να αλλάξει το ρυθμό του. Διότι, όπως ισχυρίζεται ο Πλάτωνας στην Πολιτεία, ουδέποτε διαπιστώνονται αλλαγές στο ρυθμό της μουσικής, που να μη συνοδεύονται από κοινωνικές αλλαγές.

Ο ΚΑΨΗΜΑΚ ωστόσο, ακόμη περισσότερο από τους υπάρχοντες ικανοποιημένους (με τον εαυτό τους και τους άλλους) χορευτές, δεν θέλει αλλαγές. Ο ΚΑΨΗΜΑΚ θέλει ο χορός να είναι ανούσιος για να τον κοροϊδεύει από μακριά και αφ’ υψηλού.

Έτσι, ο ΚΑΨΗΜΑΚ όχι μόνο δεν θα επικροτήσει τον Πολεμιστή που πάει να αλλάξει τον χορό, όχι μόνο δεν θα αναλογιστεί την πιθανότητα να βγει από το ψηλό και μακρινό του κάστρο για να πάει να τον βοηθήσει, αλλά, από εκεί ψηλά και μακριά, απ’ το ψηλό και μακρινό του κάστρο, θα απλώνει αγωνιωδώς αόρατα δίχτυα και σκοινιά για να του βάλει τρικλοποδιά× όχι στους παλιούς και βολεμένους χορευτές, αλλά σ’ εκείνον, τον Πολεμιστή που προσπαθεί να αλλάξει το ρυθμό.

Σ’ αυτόν θα ρίξει παθιασμένα τη χολή του ο ΚΑΨΗΜΑΚ. Αυτόν θα χαρακτηρίσει αρχομανή, βολεμένο, πουλημένο, και ένα σωρό άλλα. Περίεργο δεν είναι ;

Καθόλου. Το κάστρο του ΚΑΨΗΜΑΚ έχει πυλώνες ανθρώπους σαν αυτόν που κατακρίνει, που κάποτε μπήκαν στο χορό και τον άλλαξαν. Ο ΚΑΨΗΜΑΚ, επειδή δεν μπορεί να τους φτάσει, τους έχει ωραιοποιήσει σαν ένα ψηλό και μακρινό φαινόμενο, το ίδιο ψηλό και μακρινό όσο το κάστρο του. Τέτοιος θα ’θελε να είναι και ο ΚΑΨΗΜΑΚ εδώ που τα λέμε, αν δεν ήταν μηδενιστής με σύνδρομο κατωτερότητας. Όταν λοιπόν οι Πολεμιστές βγαίνουν στην επιφάνεια, ροκανίζεται και κινδυνεύει το ίδιο το κάστρο του ΚΑΨΗΜΑΚ. Γιατί, ο ΚΑΨΗΜΑΚ συνειδητοποιεί τη μηδαμινότητά του, την έλλειψη θάρρους που τον διακρίνει, τις τάσεις βολέματος που τον οδήγησαν στον κάστρο, ίδιες εν τέλει μ’ αυτές που νιώσανε όσοι μπήκαν στο χορό.

Έτσι, ο ΚΑΨΗΜΑΚ κατακρίνει τον Πολεμιστή που μπήκε στο χορό να τον ταράξει, κυριευμένος από ένα βασανιστικό αίσθημα επιβίωσης, να σωθεί αυτός και το κάστρο του. Όμως, δεν καταλαβαίνει, ο ανόητος ΚΑΨΗΜΑΚ ότι πράττοντας τρόπον τινά, κακό στον εαυτό του και στο κάστρο του είναι που κάνει. Διότι, αν ο νέος Πολεμιστής είναι ψεύτης, αρχομανής, υποκριτής, κι ένα σωρό άλλα, τότε αντίστοιχα, κι οι πυλώνες του κάστρου του μοιράζονται τα ίδια χαρακτηριστικά, και έτσι, ο ΚΑΨΗΜΑΚ βάζει σιγά σιγά τον θεμέλιο λίθο στην κατάρρευση του κάστρου του.

Αρκετά όμως με τον ΚΑΨΗΜΑΚ. Άλλωστε, ο μόνος λόγος που ο ΚΑΨΗΜΑΚ έρχεται ενίοτε στην επιφάνεια (κι αυτό για λίγο) είναι όταν ενοχλεί προς στιγμήν (περισσότερο ως φιλοσοφικό φαινόμενο, παρά ως αληθινό πρόβλημα), τον Πολεμιστή. Ο οποίος, φυσικά, δεν έχει καν το χρόνο και την πολυτέλεια να ταξιδέψει ως το κάστρο του για να το διαλύσει. Άλλωστε το ξέρει. Ενόσω παλεύει με τους βολεμένους χορευτές, το κάστρο του ΚΑΨΗΜΑΚ θα καταρρεύσει (καταρρέει) από τη δράση του Πολεμιστή, ακόμα κι αν αυτή λαμβάνει χώρα τόσο μα τόσο μακριά απ’ αυτόν.

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση :

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Υπάρχει μόνο ένας δρόμος, ο υψηλός.

Υπάρχει μόνο μια οπτική γωνία, ευθεία μπροστά. Η αναζήτηση συνεχίζει δίχως αμφιταλαντεύσεις.

Οι γιοί του ονείρου ανανεώνουν το όραμα για πνευματική ελευθερία, υψώνουν το λάβαρο του Αετού της Φαντασίας και πετάνε μαζί του σε ύψη αθέατα στον όποιον ΚΑΨΗΜΑΚ...

Raise the flag, let the iron eagle soar!
Δευτέρα, 30 Νοέμβριος, 2009

Ο/Η voodoo child είπε...
Death to false... fantasy!!!
Δευτέρα, 30 Νοέμβριος, 2009

Ο/Η voodoo child είπε...
Ο αληθινός πολεμιστής όμως ξέρει και να χάνει! Ακόμη και αν χάσει όμως δεν πετάει τα όπλα του ποτέ!

Είναι ανίκανος να το κάνει... Δυστυχώς για τους "υπόλοιπους πολεμιστές" ο αληθινός πολεμιστής αγαπά τη ζωή ως το Θάνατο!!!

Δυστυχώς για σας "μηδενιστές" και προδότες του εαυτού σας ο πολεμιστής δέχεται εντολές μόνο από την συνειδησή του και το αξιακό του σύστημα. Και αυτές δεν τις προδίδει ποτέ! Όπως δεν προδίδει και δεν συκοφαντεί ποτέ τους αδερφούς του...

You think you can destroy me?

You'd better think again,

I am eternal terror, my quest will never end...
Τετάρτη, 02 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η τόσο δα σε λέω είπε...
ουυυ geek fight

ξύλο με τα ντίεμς γκάιντ και τα σκρινς των στόρυτέλερ

γουστάρω άγρια σκηνικά
Τετάρτη, 02 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Ίωνας Αλβέριχος είπε...
My battle ends here

Every one witnessed

I had no fear With honour

I fought Don't cry for those who died this way......

The Leader's way....

Hail Flefalo
Πέμπτη, 03 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Voodoo Child, Ιππότες και βάρβαροι πολέμαρχοι, εναντια σε ερπετά και κουασιμόδους. Η νίκη μας είναι τετελεσμένη...

Guardian Lord, η δική μας ατραπός είναι μια. Ιππότες του Ντύρερ, αγνοούμε το θάνατο και ειρωνευόμαστε το Διάβολο.

Ίωνα, δεν έχουμε φόβο, δεν έχουμε αντίπαλο, Απλώς διασκεδάζουμε με τσαρλατάνους...

Τόσο δα σε λέω, στα πτυελοδοχεία αφήνουμε τα ακάθαρτα υγρά του στόματός μας. Στο ιστολόγιό μας, όμως, μιλάμε ελληνικά. Μάθε πρώτα τη γλώσσα μας κι έλα να τα ξαναπούμε. Εκτός κι αν (μαζί με τους προοδευτικούς σου φίλους, κουασιμόδους και ριψάσπιδες) θεωρείς οπισθοδρομικό να μιλάς την εθνική σου γλώσσα.
Παρασκευή, 04 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Skull είπε...
Τόσο δα σε λέω, ούτε "τόσο δα μυαλό" δεν έχεις; Συμπολεμιστές, μοναχά Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ! Κάθε μέρα που περνάει γίνομαι όλο και πιο περήφανος που ανήκω σε αυτή τη Λέσχη..

(το μόνο που με στενοχωρεί είναι ότι δεν πρόλαβα την "εποχή του ερπετού").

Σταμάτη, είσαι "Κάιζερ".

Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ, ρεεεεεεεεεεε! Με ντου για την αρρώστεια μας παντού...
Σάββατο, 05 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Skull, ζιζάνιο, ψοφάς για πανικούς, έτσι;

Έξω απ' το Κάστρο είναι ο κόσμος της εποχής μας. Στους έξι θρόνους του αναπαύονται ισάριθμοι ερπετοειδείς δαίμονες. Μας ορέγονται, μας μισούν, παρακολουθούν τις κινήσεις μας...
Κυριακή, 06 Δεκέμβριος, 2009

Ο μύθος των χαμένων Ιπποτών

Παρόλο που αποτελεί μέρος της μυθιστορηματικής παράδοσης των καθολικών και της δυτικής Ευρώπης, οι περισσότεροι από τους Έλληνες αναγνώστες της λογοτεχνίας του φανταστικού (και όχι μόνο) γνωρίζουμε αρκετά πράγματα για τον θρυλικό βασιλιά Αρθούρο και τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, για το κάστρο του Κάμελοτ και το μυθικό σπαθί Εξκάλιμπερ, αλλά και για την αναζήτηση του Ιερού Γκράαλ. Και, είτε μέσα από τις σχετικές παραδόσεις και τα διαβάσματα άρθρων και μυθιστορημάτων, είτε μέσα από τις πολλές ταινίες που έχουν γυριστεί με αυτό το θέμα, όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε ονειροπολήσει εκείνη την εποχή των περιπετειών, των ρομαντικών αξιών και των αγαδραθημάτων.

Ο Βασιλιάς Αρθούρος αποτελεί το επίκεντρο του ενός από τους τρεις κύκλους των δυτικών ιπποτικών μυθιστορημάτων, του βρετονικού(*), συγκεντρώνοντας στο πρόσωπό του τα αρχετυπικά ιδανικά της βρετανικής μοναρχίας. Είναι ο απαιτούμενος Βρετανός ήρωας, ένας λαμπρός ηγέτης στις παρυφές της ιστορίας, που προσωποποιεί το συλλογικό όνειρο της ενοποίησης, της αρχετυπικά αγνής πολιτειακής ηθικής, και της ειρήνης για την χώρα του. Στις διάφορες μυθιστορίες του Μεσαίωνα, τα ρομαντικά ιπποτικά μυθιστορήματα της εποχής, ο βασιλιάς Αρθούρος και οι ιππότες του συνδέθηκαν με την αναζήτηση του Γκράαλ, του Ιερού Δισκοπότηρου, το οποίο αποτελεί γενικά ένα σύμβολο ενοποίησης και μετουσίωσης. Σε μία εκδοχή αυτών των ιστοριών, που κατά την γνώμη μας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, θα αναφερθούμε σε αυτό το κείμενο.

Σύμφωνα με αυτήν την ιστορία, ο Βασιλιάς Αρθούρος προσβάλλεται από μια μυστηριώδη αρρώστια και για την θεραπεία της στέλνει τους ιππότες του να αναζητήσουν το Ιερό Γκράαλ. Η ανεύρεση του μυθικού αντικειμένου θα είναι δύσκολη, καθώς κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια πού ακριβώς βρίσκεται, αλλά οι ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, οπλισμένοι με αγάπη και εμπιστοσύνη προς τον βασιλιά τους, χωρίζονται και φεύγουν για τα πέρατα της γης, για την αναζήτησή του.

Πολλά χρόνια περνούν, στα ταξίδια τους χάνονται μεταξύ τους, και κάθε έναν τον βρίσκει και μια διαφορετική μοίρα. Κάποιος ιππότης μπλέκεται με μία γυναίκα, νυμφεύεται, κάνει παιδιά και ξεχνιέται. Κάποιος άλλος παρασύρεται μέχρι το τέλος του κόσμου, στον παγωμένο Βορρά, και πεθαίνει μέσα στα χιόνια. Άλλος σκοτώνεται σε μία μάχη που παίρνει μέρος, άλλος αιχμαλωτίζεται και φυλακίζεται, άλλος προδίδει έναν σύντροφό του και φεύγει μακριά, άλλος μένει σε ένα χωριό και περιμένει, άλλος απογοητεύεται τελικά, θλίβεται και περνά την καθημερινότητά του πνίγοντας τον πόνο του σε ένα καπηλειό. Έτσι, οι ιππότες καταλήγουν να ξεχάσουν τον Αρθούρο, να ξεχάσουν τον σκοπό τους, και να ζουν ζωές άλλων, χαμένοι και ξεχασμένοι.

Όμως, κι ενώ ο καθένας είναι χαμένος στην προσωπική του περιπέτεια, συχνά εμφανίζονται κάποια ιδιαίτερα σημάδια, κάτι φευγαλέες εκλάμψεις, κάποια στοιχεία - ένα όνειρο, μια ανάμνηση, μια νοσταλγία - που τους κάνει να αναρωτιούνται και τελικά να προσπαθούν να θυμηθούν τον χαμένο τους σκοπό, το νόημα της περιπέτειάς τους.

Kάποτε, κάποιοι τυχαίνει να συναντηθούν μεταξύ τους και να νιώσουν μια παράξενη οικειότητα, μια θολή αναγνώριση, μια κρυφή χαρά και μια βαθιά συγκίνηση. Έτσι αρχίζουν να μιλούν μεταξύ τους για τις αποσπασματικές μνήμες τους, για τις μάταιες προσπάθειές τους, για τις αδυναμίες και τα λάθη της πορείας τους, και να παρουσιάζουν ο ένας στον άλλο τα στοιχεία της δικής τους εμπειρίας.

Μέχρι που, κάποια στιγμή μέσα στην ιστορία, οι Ιππότες που έχουν συναντηθεί θυμούνται ο ένας τον άλλον, θυμούνται τον Αρθούρο, θυμούνται την αναζήτησή τους που την πρόδωσαν, και φεύγουν πια μαζί, στην αρχή για να βρουν και τους άλλους συντρόφους τους και μετά για να βρουν το Ιερό Δισκοπότηρο, και να σώσουν τον βασιλιά τους.

Προς το τέλος του μύθου οι εκδοχές γίνονται ακόμη περισσότερες για το πώς οι Ιππότες βρίσκουν το Γκράαλ, πώς φτάνουν μέχρι το Κάμελοτ, και πώς θεραπεύουν τον Αρθούρο που τους περιμένει. Αλλά νομίζω πως ήδη η ‘‘θεραπευτική’’ ιδιότητα αυτής της ιστορίας έχει γίνει φανερή, κι ο καθένας μπορεί να αναρωτηθεί για τον εαυτό του : Ποιός είναι ο βασιλιάς Αρθούρος ; Ποιοί είναι οι χαμένοι ιππότες του ; Ποιό είναι και πού βρίσκεται το μυστικό Γκράαλ ;

Κάθε μύθος είναι ένα ιδιαίτερο είδος ιστορίας που προσπαθεί να ερμηνεύσει τις όψεις του κόσμου που μας περιβάλλει. Σε όλο τον κόσμο, σε όλες τις εποχές, και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, οι μύθοι των ανθρώπων υπήρξαν η ζωντανή έμπνευση για όλες τις δραστηριότητες του νου και της καρδιάς τους, κι έτσι δεν θα ήταν υπερβολικό αν λέγαμε πως ο μύθος είναι ένα μυστικό άνοιγμα που ερμηνεύει το περιβάλλον μας, ζωντανεύει τις κοινωνικές αξίες, και ταυτόχρονα απευθύνεται στα βάθη της ψυχής μας. Το ίδιο συμβαίνει και για τους μυστικούς μύθους του βασιλιά Αρθούρου και των Ιπποτών του, και για την μεγάλη περιπέτειά τους που δεν έχει τέλος…

Δημήτρης Αργασταράς, ε. μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

υποσημείωση :
(*) Όπως με πληροφορεί ο φίλος Σταμάτης Μαμούτος, που τα γνωρίζει πολύ καλά αυτά τα θέματα, οι άλλοι δύο τύποι των δυτικών ιπποτικών μυθιστορημάτων είναι ο κλασικός και ο καρολίγγειος. Επίκεντρο του κλασικού κύκλου είναι ο Μέγας Αλέξανδρος και του καρολίγγειου ο Καρλομάγνος.

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση

Ο/Η Ίων Αλβέριχος είπε...
Συνήθως όταν χάνεις το σκοπό σου ευθύνεται το γεγονός ότι χάνεις την πίστη σου σε αυτόν, και τότε κρυμμένος στη δειλία της πνευματικής έλλειψης κλείνεις τα μάτια στο φως που κάποτε με λαχτάρα αναζητούσες. Το ιερό δισκοπότηρο πρώτα το βρίσκουμε μέσα μας, κοντά στους γκρεμούς των προσωπικών δοκιμασιών μας και χρειάζεται πάντα ένα τυφλό άλμα πίστης για να νοιώσουμε να αναβλύζει το θείο περιεχόμενο του στο δύσβατο λαβύρινθο της αναζήτησης μας.

Μήτσο τέλειο άρθρο, συνέχισε να μας μαγεύεις....
Σάββατο, 24 Οκτώβριος, 2009

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιοι ιππότες που δεν χάνουν ποτέ την πίστη στους σκοπούς τους.

Απόμακροι και προδομένοι, ασπιδοφόροι φρουροί του Αγαθού και του Δίκαιου, στέκονται ως έμψυχα τείχη αποκρούοντας τη χλεύη και το μίσος των βέβηλων.

Η πολεμική μας σημαία, στο κέντρο της παράταξης...

Μοναχά Φ.λΕ.ΦΑ.ΛΟ!
Τρίτη, 27 Οκτώβριος, 2009

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Neon knights, Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ!ΥΓ.

Που βρίσκεται ο τυρόβλαχος ο Βουντού; Τον έχει πάρει κανένα μάτι;
Πέμπτη, 29 Οκτώβριος, 2009

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Χάρη, καλά είναι ο Βουντού. Τον βλέπω σχεδόν κάθε μέρα. Κάνουμε μαζί μάθημα στο μεταπτυχιακό.

Η λέξη τυρόβλαχος αποτελεί σύνθεση των τυρί+βλάχος ή των Τυρ (πολεμικός θεός των αρχαίων γερμανικών φυλών)+βλάχος; Αν ισχύει η δεύτερη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με πολεμό-βλαχο!!@** χα, χα, χα!
Παρασκευή, 30 Οκτώβριος, 2009

Ο/Η voodoo child είπε...
Εδώ είμαι!!!

Θα προτιμούσα ο βαρβατίλας Voodoo, από το βάρβαρος και το Αττίλας -που κι αυτός ήταν βαρβαρος- δηλαδή βάρβαρος στο τετράγωνο (συγνώμη για την χρησή της μαθηματικής έννοιας αλλά έγινε για να κατανοήσουμε την βαρβαροσύνη μου!) χα χα χα!

Το κειμενάκι απλά τα σπάει! Αν και λόγω βαρβαρικής καταγωγής θα προτιμούσα κάτι με τσεκούρια, κεφαλοθραύστες και φωτίες!
Σάββατο, 31 Οκτώβριος, 2009

Ο/Η Ioannis είπε...
Αφού γουστάρεις να είσαι βάρβαρος. όλη τη μέρα στη στέπα πάνω στο άλογο και όταν κουραστείς, ξεπεζεύεις, κλέβεις και βιάζεις τη γυναίκα του φτωχού χωρικού, τον σφάζεις, του παίρνεις το κρέας και το κρασί, τρώς, πίνεις, κοιμάσαι και φεύγεις. Η απόλυτη ελευθερία, χωρίς περιορισμούς, κανόνες και πρέπει. Κάνεις αυτό που θες όταν το θες και επιεδή το θες.

Βεβαίως δεν δίνεις λογαριασμό σε κανέναν αλλά και δεν έχεις κανένα να σε υποστηρίξει όταν οι εχθροί που αναπόφευκτα θα κάνεις θα σου την πέσουν εκεί που δεν το περιμένεις. όλα όμως στη ζωή είναι θέμα επιλογών!
Δευτέρα, 02 Νοέμβριος, 2009

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Ιοanni, μήπως ο εχθρός που θα επιτεθεί στον Βουντού εκεί που δεν το περιμένει είναι ο "Δομέστικος των Οφικίων"; Χε, Χε, Χε!

Ωστόσο, εκτιμώ ότι αν υπάρχει κάποιος που σίγουρα δεν κάνει αυτό που περιγράφεις είναι ο Βουντού. Ασχέτως, του πως θέλει να φαίνεται...
Τρίτη, 03 Νοέμβριος, 2009

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Κάθε Ιππότης μια πτυχή μας. Η ανάληψη του Εξκάλιμπερ είναι μόνο η αρχή.

Κρυφή βαθιά και Αληθινή μας πτυχή.... ο Γκάλαχαντ.

Αγνότητα και Πίστη μας υποδεικνύουν το δρόμο... για το Άγιο Δισκοπότηρο.

Hail!
Τετάρτη, 04 Νοέμβριος, 2009

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Συμφωνώ με τον Guardian Lord. Ο Γκάλαχαντ αποτελεί πτυχή του εαυτού μας. Νομίζω όμως ότι το απόλυτο πρότυπό μας είναι ο Ιππότης του Ντύρερ.

Δημήτρη και Σταμάτη, είμαι σίγουρος ότι όταν γράψατε το "Η Ζωή και ο πολιτισμός, Ήρωας και Θάνατος", είχατε κατα νου τον τελεταίο.

ΥΓ. Ioanni...με κόψανε, χααα, χα,χα.
Τετάρτη, 04 Νοέμβριος, 2009

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Χάρη,η εκτίμησή σου είναι ορθή. Πάντως, πέρα από το έργο του σπουδαίου αυτού ζωγράφου,(εγώ) στο νου μου είχα και κάποια παλαιότερα κείμενα ενός "αόρατου" φίλου, τόσο δικού μου όσο και του Guardian Lord, με τον οποίο τυγχάνει να έχεις το ίδιο όνομα.
Τετάρτη, 04 Νοέμβριος, 2009

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Αγαπητοί φίλοι, sorry που δεν απάντησα μέχρι τώρα, δεν περίμενα πως θα είχαμε τόσα σχόλια, αλλά η δική σας ενθουσιώδης συμμετοχή με παρακινεί τώρα κι εμένα.

Ίωνα, Σταμάτη και Χάρη, τα λέτε πολύ ωραία κι εμπνευσμένα. Ο Σταμάτης, όπως πάντα, φροντίζει να κρατά ψηλά το ηθικό της Λέσχης. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που το editorial της ''Φανταστικής Λογοτεχνίας'' τιτλοφορείται ''Το Κέρας''. Είναι ένα κάλεσμα, προς όλους τους αδελφούς μας.

Voodoo, ε, είσαι αγροίκος (χα χα), αλλά ταυτόχρονα κι ένας ευγενής. Νομίζω πως μόνο η Λέσχη καταφέρνει να συνταιριάζει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Επικέ Guardian Lord, σε καλοσορίζω στην Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Απ' ότι καταλαβαίνω θα μας τροφοδοτείς με αρκετές δόσεις έμπνευσης. Το blog σου είναι απλά κορυφαίο !

Hail!