''Οι Λεπίδες της Λησμονιάς'', Βασίλειος Ι. Μέγας

Για δεύτερη φορά μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας έχει τη χαρά να παρουσιάσει το βιβλίο ενός Έλληνα συγγραφέα του φανταστικού. Το γεγονός ότι οι ελληνικοί εκδοτικοί οργανισμοί, εν μέσω μιας περιόδου οικονομικής κρίσεως, αποφασίζουν να κυκλοφορήσουν βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας και μάλιστα Ελλήνων δημιουργών, καθιστά σαφές ότι στις ημέρες μας έχουν αρχίσει να μπαίνουν τα θεμέλια για την ανάδειξη του αγαπημένου μας λογοτεχνικού πεδίου στα πλαίσια του ελληνικού λογοτεχνικού γίγνεσθαι.

Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο, η ανάγνωση του οποίου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Ο Βασίλης είναι αναμφίβολα ένας ποιοτικός συγγραφέας που το ελληνικό αναγνωστικό κοινό πρέπει να προσέξει.

«Οι λεπίδες της λησμονιάς» αποτελούν ένα μυθιστόρημα επικής φαντασίας. Είναι σαφές ότι ο Μούρκοκ αποτελεί τη βασική του επιρροή, ωστόσο ο Βασίλης καταφέρνει να μην καλυφθεί από τη βαριά σκιά του μεγάλου βρετανού συγγραφέα και να αναδείξει τη δική του λογοτεχνική ταυτότητα.

Η υπόθεση του έργου διαδραματίζεται σε έναν φανταστικό κόσμο, όπου μια φυλή καταραμένων ανθρώπων, οι «Ευάλωτοι», ζουν μοναχά για πενήντα χρόνια, χωρίς όμως να γνωρίζουν πόνο, γηρατειά και ασθένειες. Τα σώματά τους είναι άτρωτα, καλοφτιαγμένα και σμιλεμένα σαν από μάρμαρο. Τα πρόσωπά τους είναι γοητευτικά και η κουλτούρα τους αξιοθαύμαστη, εντούτοις η έλλειψη βασικών ανθρώπινων αισθήσεων επηρεάζει αρνητικά την όλη τους συμπεριφορά, με αποτέλεσμα να μελαγχολούν συνεχώς, να καταπιάνονται σε ατέλειωτες συζητήσεις σχετικά με την φύση του εαυτού τους, να εκνευρίζονται και να συγκρούονται μεταξύ τους. Ανάμεσα στα ξεσπάσματα αυτά βρίσκεται και η απόφασή τους να ξεκινήσουν μια πολεμική εκστρατεία σαρώνοντας στο πέρασμά τους κάθε μορφή ανθρώπινης ζωής. Κάπου εκεί η περιπέτεια αρχίζει, οι μάχες διαδέχονται η μία την άλλη και οι αντίπαλοι άνθρωποι με τη μαγεία τους επικαλούνται εξώκοσμες οντότητες (ακόμη και τον ίδιο το Θάνατο) για να τους σταματήσουν.

Ο Βασίλης έχει κάποια πολύ σημαντικά πλεονεκτήματα ως συγγραφέας. Πρώτον, γνωρίζει σε θαυμαστό εύρος την αρχαία ελληνική γραμματεία. Τα ονόματα των ηρώων, των όπλων και των φανταστικών του τόπων έχουν αρχαιοελληνική «προέλευση» (πχ Μελέπνης, Οράλλωνας), ενώ χρησιμοποιεί τις ελληνικές μονάδες μέτρησης του πήχη, της οργιάς, του πλέθρου και του σταδίου, αντί των μέτρων και των μιλίων, για να προσδιορίσει τις αποστάσεις.

Δεύτερον, καταφέρνει να δημιουργεί ήρωες με ψυχολογικό βάθος, το οποίο μάλιστα αναδεικνύει με πολύ ικανοποιητικό τρόπο. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό που στο χώρο του νεότερου επικού φανταστικού έχει συνδεθεί κυρίως με τον Έλρικ του Μελνιμπονέ, του Μάικλ Μούρκοκ. Ο Βασίλης έχει γονιμοποιήσει αυτή του την επιρροή καταφέρνοντας να εστιάσει με μεγάλη επιτυχία στον ψυχισμό των τραγικών του ηρώων.

Τρίτον, καταφέρνει να διατηρεί ένα γλαφυρό ύφος (που ενίοτε γίνεται και πομπώδες) χωρίς όμως να κουράζει τον αναγνώστη. Κι αυτό γιατί το γράψιμό του είναι στρωτό και διαπνέεται από έναν εσωτερικό ρυθμό.

Τέλος, θα ήταν παράληψη να μην αναφέρουμε ότι το εξώφυλλο του βιβλίου και το όλο «τεχνικό του στήσιμο» είναι καλόγουστα και συνοδεύουν ικανοποιητικά ένα πολύ καλό έργο.

Αν θέλουμε να εστιάσουμε και σε κάποιες αδυναμίες θα πρέπει να μείνουμε σε δυο σημεία. Για το πρώτο μάλιστα δεν ευθύνεται ο συγγραφέας, αλλά ο εκδοτικός οίκος. Είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι εκδοτικοί της Ελλάδος λειτουργούν με μικρό αριθμό προσωπικού, μεταξύ των άλλων και για να αντιμετωπίσουν τη δυσβάσταχτη πίεση της οικονομικής κρίσης. Ωστόσο, είναι αδικαιολόγητη η ελλιπής επιμέλεια ενός κειμένου (πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα πολύ καλό κείμενο). Ως αναγνώστης και συγγραφέας δεν έχω υπάρξει ποτέ τυπολάτρης, ωστόσο η εν λόγω περίπτωση με ανάγκασε να κάνω αυτή την επισήμανση γιατί ξεπερνά τα όρια της απλής απροσεξίας. Θα πρέπει να κατανοηθεί από όλους (και κυρίως από τους εκδότες που βασίζουν την ευημερία τους στα βιβλία τα οποία εκδίδουν) ότι η ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού έχει παραμεληθεί και υποτιμηθεί διαχρονικά. Ο μέσος αναγνώστης είναι δύσπιστος απέναντι στους Έλληνες συγγραφείς. Αν, λοιπόν, το παρουσιαζόμενο αποτέλεσμα δεν είναι τυπικά άρτιο (κι όταν γράφω τυπικά άρτιο εννοώ, όχι να είναι άριστο οπωσδήποτε, αλλά να έχει τα βασικά χαρακτηριστικά που οφείλει να έχει ένα εκδοθέν βιβλίο, όπως επιμέλεια κειμένου, καλό χαρτί κλπ) τότε η δυσπιστία αυτή δεν θα υποχωρήσει εύκολα. Στις «Λεπίδες της λησμονιάς» απλά μια δεύτερη ανάγνωση θα αρκούσε για να σαρωθούν κάποια ίχνη που (σίγουρα δεν χαλάνε το όλο αποτέλεσμα αλλά και που παράλληλα) καλό θα ήταν να μην υπήρχαν.

Το δεύτερο συζητήσιμο σημείο αφορά την υπόθεση του έργου. Εδώ δεν είμαι αμετακίνητος στο επιχείρημά μου γιατί είναι σαφές ότι ο Βασίλης «βλέπει» την φανταστική του ιστορία περισσότερο μέσα από το πρίσμα της τραγικότητας των ηρώων του παρά μέσα από την πλοκή της υπόθεσης. Συνεπώς, εκτιμώ ότι μέσω του τελικού αποτελέσματος που μας παρουσιάζει έχει εκπληρώσει το στόχο του με επιτυχία. Απλά συμπληρώνω ότι θα μπορούσε να είχε δώσει μεγαλύτερη έμφαση και στην υπόθεση του έργου, διανθίζοντάς την με περισσότερες ανατροπές, προσθέτοντας μια χροιά μυστηρίου κλπ.

Το τέλος της περιπέτειας των Ευάλωτων αποκαλύπτει τις βαθιές επιρροές του Βασίλη από τις αρχαιοελληνικές τραγωδίες. Μετά από ταλαιπωρίες, μάχες και βασανιστικές στιγμές, οι ήρωές του γνωρίζουν τελικά τη λύτρωση. Πρόκειται για ένα τέλος που ενδεχομένως θα ευχαριστήσει τους περισσότερους από τους αναγνώστες του βιβλίου.

Εγώ, όμως, ως τέκνο του πολέμου και εκφραστής του ομηρικού μένους από τη μια αλλά και ως πιστός της ρομαντικής κληρονομιάς η οποία βασίζεται στην έξαρση του κακού μέσω της θετικής του σημασιοδότησης από την άλλη, θα προτιμούσα οι ήρωες του μυθιστορήματος να παρέμεναν αμετανόητοι πολεμιστές, φορείς του ολέθρου για τους εχθρούς και εκφραστές της βαθύτερης ουσίας του Είναι τους, όπως αυτή προσδιοριζόταν από τα αρχετυπικά χαρακτηριστικά της φυλής τους. Βέβαια, αυτή είναι μια προσωπική άποψη που την παραθέτω ως προβληματισμό για τα επόμενα έργα του Βασίλη και σε καμιά περίπτωση ως ένδειξη κάποιας αδυναμίας.

Δεν θα μπορούσα εξ’ άλλου να ανιχνεύσω επιπλέον αδυναμίες σε ένα πολύ καλό βιβλίο όπως αυτό. «Οι λεπίδες της λησμονιάς» αποτέλεσαν αναμφίβολα μια ευχάριστη έκπληξη και εύχομαι στο Βασίλη Μέγα να συνεχίσει όπως ξεκίνησε. Αν η ελληνική λογοτεχνία καταφέρει να διαρρήξει το κέλυφος της απομόνωσης με το οποίο την έχουν περιτοιχίσει κάποια πολιτιστικά κατεστημένα του τόπου μας, ο Βασίλης θα είναι σίγουρα ένας από τους πρωταγωνιστές της νέας της εποχής.

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση :

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Ελπίζω να τυχαίνει ευρείας κυκλοφορίας, ώστε να το αποκτήσω άμεσα και να νιώσω την επικο-μεταλλική του ταυτότητα.... Τόσοι και τόσοι μιμητές του Τόλκιν και του Χάουαρντ κυκλοφορούν στο εξωτερικό... και τους εκθειάζουν τα Μέσα... Ας εμπιστευτούμε του Έλληνες! Η Ελλάδα χρειάζεται να αναζωπυρώσει την αγάπη προς τη Φαντασία.

Χαίρε Βασίλη Μέγα!
Πέμπτη, 18 Μάρτιος, 2010

Ο/Η Ακρίτας είπε...
Όντως, πρέπει να προσεχθεί η διανομή γιατί τα περισσότερα βιβλία του χώρου είναι δύσκολο να τα βρούμε. Ελπίζω ότι για τους Αθηναίους τουλάχιστον θα είναι πιο εύκολα τα πράγματα
Παρασκευή, 19 Μάρτιος, 2010

Ο/Η Skull είπε...
Άντε, με το καλό να πάει το νέο βιβλίο και μακάρι να συμβάλει στην ανάπτυξη του ελληνικού fantasy
Τετάρτη, 24 Μάρτιος, 2010

Ο/Η Ίων Αλβέριχος είπε...
Συγχαρητήρια για την προσπάθεια. Ο χώρος της φαντασίας χρειάζεται τέτοιες πρωτοβουλίες και αγώνες για να ξεπροβάλλει μέσα στην κατάντια της κοινωνίας μας.
Τετάρτη, 24 Μάρτιος, 2010

Ο/Η vamp είπε...
Πολύ καλή κριτική! Αν και το περίμενα μπορώ να πώ το βιβλίο είναι πολύ όμορφο και ευκολοδιάβαστο και πάνω από όλα είναι ευχάριστο, αν και δεν το έχω τελειώσει το βιβλίο (ντροπή μου) παρατειρώ πως είναι πολύ καλά στημένο.

Εύχομαι και ο εκδοτικός οίκος να βοηθήσει τον Φίλτατο Βασίλη να προχωρήσει με το διμιούργημά του.Τα συγχαριτήρια μου Φίλε Βασίλη.Από τον Φίλο σου Πέτρο με εκτίμηση και απόλυτο σεβασμό.

(Συγνώμη για τα ορθογραφικά και συντακτικά λάθη)
Τετάρτη, 31 Μάρτιος, 2010

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Αλήθεια, είναι πολύ ενδιαφέρον και εντυπωσιακό να ανακαλύπτεις αφνίδια πως υπάρχουν συνοδοιπόροι και συνταξιδιώτες που ακολουθούν μια παράλληλη και ταιριαστή πορεία. Από αυτή την άποψη, η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. καλοσορίζει με χαρά την παρουσία του Βασίλη Μέγα.

Το βιβλίο του αποτελεί ένα επιτυχημένο greek-setting fantasy, που δίνει πολλές ελπίδες για την συνέχεια του νεαρού συγγραφέα.
Τετάρτη, 07 Απρίλιος, 2010

Η αδελφότητα του Σεραπίωνα και το κίνημα των Ρομαντικών

Αν με ρωτούσαν τί ακριβώς είναι το κίνημα του Ρομαντισμού, όχι τόσο ως ιστορικό φαινόμενο αλλά ως ψυχική πραγματικότητα εκείνων που το ακολούθησαν, όλων αυτών που θα ονομάζαμε πραγματικούς Ρομαντικούς, νομίζω πως θα τους απαντούσα με την εξής απλή, περιεκτική κι ακριβής διατύπωση : ότι ο Ρομαντισμός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εκείνη η ανταρσία των ονειροπόλων εναντίον της πλήξης του υλικού κόσμου, και ο κάθε ρομαντικός σαν ένας εξόριστος θεός, παγιδευμένος μέσα στην ανία της καθημερινής ζωής, όπως το ψάρι έξω από το νερό που σε λίγη ώρα ασφυκτιά.

Κι αν μου ζητούσαν να υποδείξω κάποιον συγγραφέα ως αντιπροσωπευτικό αυτού του κινήματος, με βάση το προσωπικό μου γούστο και τις δικές μου προτιμήσεις, μάλλον θα διάλεγα τον Ε.Τ.Α. Χόφμαν. Ο Χόφμαν ήταν ένα λαμπρά εξεργεμένο πνεύμα, που αγαπούσε την κλασική μουσική αλλά αναγνωρίστηκε ευρύτερα ως συγγραφέας του φανταστικού και του οποίου οι περίεργοι χαρακτήρες κι οι αινιγματικές ατμόσφαιρες άσκησαν πολύ μεγάλη επιρροή στα έργα του 19ου αιώνα. Σε αυτό το μικρό κείμενο, λοιπόν, θα ασχοληθούμε λίγο με μία από τις ιδιοφυείς νουβέλες του, το ‘‘Οι αδερφοί του Σεραπίωνα’’, όπου ο Χόφμαν δημιούργησε ένα χαρακτηριστικό σύμβολο της ρομαντικής φαντασίας.

Η αδελφότητα του Σεραπίωνα είναι μια ομάδα ποιητών και μουσικών, που πήραν το όνομά τους από έναν παράφρονα ευγενή, ο οποίος πιστεύει ότι μαρτύρησε επί βασιλείας του αυτοκράτορα Δέκιου. Τα μέλη της αδελφότητας διαπιστώνουν πως είναι άχρηστο να επιχειρηματολογούν με τον ‘‘μοναχό Σεραπίωνα’’, όπως τον αποκαλούν, γιατί τίποτα δεν θα τον πείσει πως ζει στην Γερμανία του 19ου αιώνα. Όταν ο αφηγητής της ιστορίας λέει στον Σεραπίωνα πως είναι τρελός, εκείνος του απαντά πως αυτός είναι που αυταπατάται καθώς ο κόσμος ‘‘εκεί έξω’’ είναι στην πραγματικότητα μέσα στο μυαλό μας. Συνεπώς, πώς μπορεί να αποδείξει κανείς πως αυτό που βρίσκεται στο μυαλό του είναι αληθινότερο από εκείνο που υπάρχει στο μυαλό κάποιου άλλου ;

Ο ‘‘μοναχός Σεραπίων’’ ήταν κάποτε άριστος ποιητής, διάσημος για την δύναμη της φαντασίας του, τελικά όμως αυτή του η φαντασία θριάμβευσε πάνω στην πραγματική του ζωή. Η Αδελφότητα θαυμάζει την γνήσια ένταση της φαντασίας του Σεραπίωνα (υψηλό όνειρο κάθε ρομαντικού), η οποία μπορεί να αψηφήσει ολόκληρο τον κόσμο : «Είναι άχρηστο για έναν ποιητή να προσπαθεί να μας κάνει να πιστέψουμε σε κάτι που δεν πιστεύει ο ίδιος, που δεν μπορεί να πιστέψει ο ίδιος επειδή δεν το έχει δει ποτέ. Εάν ο ποιητής δεν είναι αυθεντικός οραματιστής, τότε τί μπορούν να είναι οι χαρακτήρες του πέρα από απατηλές μαριονέτες, συναρμολογημένες από ετερόκλητα κομμάτια ; Όμως, ο ερημίτης σου ο Σεραπίων ήταν αληθινός ποιητής. Είχε δει όντως αυτά που περιέγραφε και γι’ αυτό επηρέαζε την καρδιά και την ψυχή των ανθρώπων».

Έτσι, ο Χόφμαν μέσα από αυτό το έργο φαίνεται να πιστεύει πως η φαντασία είναι ο πραγματικός κι αιώνιος κόσμος, στον οποίο καλούμαστε να ζήσουμε, κι ότι αυτό εδώ το ‘‘φυτικό σύμπαν’’ δεν είναι παρά μία απλή σκιά. Ο Χόφμαν, ως γνήσιως ιδεαλιστής, φαίνεται πεπεισμένος πως η φαντασία είναι μια μαγική δύναμη και πως σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να υπερβεί την πραγματικότητα του υλικού κόσμου.

Δεν ξεχνά όμως να τονίσει και την ανισορροπία που μπορεί να προκύψει από αυτό : «Φτωχέ Σεραπίωνα! Τί περιεχόμενο έχει η τρέλα σου εκτός από το ότι κάποιο εχθρικό αστέρι σού έκλεψε την ικανότητα να αδράχνεις την δυαδικότητα, η οποία αποτελεί την ουσιαστική συνθήκη της γήινης ύπαρξής μας ; Υπάρχει ένας εσωτερικός κόσμος και μια πνευματική ικανότητα για να κάνει κανείς τον διαχωρισμό με απόλυτη σαφήνεια. Όμως εσύ, ευτυχισμένε ερημίτη, έχασες την όραση του έξω κόσμου και δεν πρόσεξες αυτόν τον διακόπτη που έθεσε σε κίνηση την ικανότητα να στραφείς προς τα μέσα… ξεχνάς πως ο έξω κόσμος είναι εκείνος που κάνει το πνεύμα να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις τις αντίληψης».

Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως μέσα από αυτό το χαρακτηριστικό έργο ο Χόφμαν συνέβαλε σε εκείνη την επαναστατική αλλαγή που παρατηρείται κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα, όπου η φαντασία παύει να αποτελεί απλώς έναν τρόπο απόδρασης από την πραγματικότητα (κάτι ψεύτικο που αντίκειται στο αληθινό) και γίνεται ένας τρόπος δημιουργίας πραγματικότητας (κάτι εναλλακτικό που διεκδικεί μια ισονομία ύπαρξης).

Ο Ε.Τ.Α. Χόφμαν, μαζί με τον Γουίλιαμ Μπλέικ και τους άλλους ρομαντικούς εκείνης της εποχής, συνέβαλαν αποφασιστικά στο να προκαλέσουν μία από τις μεγαλύτερες ρήξεις στην ιστορία της ανθρωπότητας – τόσο συνηθισμένη σήμερα (αλλά όχι πλήρως συνειδητοποιημένη ακόμη) ώστε δύσκολα σκεφτόμαστε ότι κάποτε μπορεί να ήταν καινούρια. Η μαγική έννοια της φαντασίας ως δύναμη ζωής αναμείχθηκε με την ρομαντική έννοια περί φαντασίας ως παράγοντα δημιουργίας οραματιστικών κόσμων, δημιουργώντας την πεποίθηση πως ‘‘οι ποιητές δεν ανήκουν σε αυτόν τον κόσμο’’ κι ότι οι θνητοί μπορούν τελικά να φτάσουν στην ‘‘γη του πόθου της καρδιάς’’.

Διαβάζοντας αυτό το αγνοημένο έργο του Χόφμαν, αλλά και παρακολουθώντας ολόκληρο το κίνημα των Ρομαντικών, νομίζω πως μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα πολύ βασικό δίδαγμα : πως είναι το δημιουργικό άτομο εκείνο του οποίο το ένστικτο καλείται να βάλει τάξη στο χάος, να αμφισβητήσει τα υπάρχοντα θεμέλια της κοινωνίας, και πως σε κάθε εποχή ένας τέτοιος άνθρωπος είναι πιθανότερο να παρεξηγηθεί, να θεωρηθεί ‘‘μη σοβαρός’’ και τρελός. Ο πολιτισμός αποτελεί εν μέρει και την παρακμή του ανθρώπου, αφού τον εφοδιάζει με όλο και περισσότερες ανέσεις, ενώ τα υγιή πνεύματα συνήθως τα απεχθάνονται όλα αυτά κι αρχίζουν να επιζητούν το ξεβόλεμα. Το κίνημα του 19ου αιώνα που ονομάστηκε Ρομαντισμός εγκαινίασε ένα νέο στάδιο εξέλιξης της ατομικής αυτοσυνείδησης βασισμένο πάνω σε όλα αυτά, καθώς πολυάριθμοι ποιητές, μουσικοί, και καλλιτέχνες άρχισαν να βιώνουν καταστάσεις θεϊκής ελευθερίας που γεννούσαν απέραντη λαχτάρα κι αυτό κατέληξε να κυριαρχεί στην ζωή τους αποκλείοντας την άνεση και την ασφάλεια.

Οι Ρομαντικοί, λοιπόν, αναζητούσαν την αύξηση της εσωτερικής τους ελευθερίας, κι ανακάλυψαν πως μπορούσαν να το πετύχουν αυτό μέσα από την σκέψη και το πνεύμα. Ανακάλυψαν τον τρόπο να αυξήσουν την ‘‘πίεση’’ της ατομικής τους συνείδησης, αλλά ταυτόχρονα αυτό τους οδήγησε σε ρήξη με τον γύρω τους κόσμο και την κοινωνία που ζούσαν. Γι’ αυτό και πολύ από αυτούς κατέληξαν εξόριστοι, βασανισμένοι, τρελοί. Σαν σταυροφόροι ενάντια στην ευτέλεια και την μετριότητα αυτοί οι άνθρωποι εμφανίζονται συχνά σαν παθητικά άτομα με σπασμένα φτερά. Ανάμεσά τους, όμως, βρίσκονται κι αληθινά μεγαλειώδεις φυσιογνωμίες, όπως για παράδειγμα ο Έρνστ Τέοντορ Αμαντέους Χόφμαν.

Δημήτρης Αργασταράς, ε. μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση :

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
«Προσδίδοντας στην καθημερινότητα μια υψηλή σημασία, στη συνήθη πραγματικότητα μια μυστηριώδη πλευρά, στο οικείο το κύρος του παράξενου, στο πεπερασμένο την όψη του απείρου, γίνομαι Ρομαντικός.»

Νοβάλις

Εύγε για το άρθρο, συμπολεμιστή.
Παρασκευή, 26 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η SUN W KNIGHT είπε...
Ας ελπίσουμε επίσης πως ισχύουν ακόμη και σήμερα τα λόγια του Σέλλεϋ: "Αλλά δεν έσπασαν ακόμα οι ιεροί κρίκοι της αλυσίδας που μας συνδέει με τα μεγάλα πνεύματα... Η ίδια πάντοτε δύναμη αναγεννά την ποίηση και την κοινωνία ταυτόχρονα."(A Defence of Poetry, 1821)
Σάββατο, 27 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Αληθινοί ποιητές, Ρομαντικοί και πνευματικοί πολεμιστές... Αληθινή ελευθερία εγκυμονείται από την εσωτερική αφύπνιση. Όταν ο εξωτερικός κόσμος παίρνει ΜΟΡΦΗ από τη δημιουργική φαντασία...όταν παύουμε να είμαστε έρμαια των εξωτερικών συνθηκών... Το αριστερό μονοπάτι του Ευρωπαικού Αποκρυφισμού, ο δρόμος του Ποιητή...

Δημήτρη Αργασταρά εξαιρετικό το αφιέρωμα!

Guardian Lord
Σάββατο, 27 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Psycho είπε...
Και εγώ γιατί έχω την αίσθηση πως βάζοντας στη θέση του Σεραπίωνα το όνομα Σταμάτης και σε εκείνο της αδελφότητας αυτό της ΦΛΕΦΑΛΟ, προκύπτει αναμφίβολα ένα συμφραζόμενο?
Τρίτη, 02 Μάρτιος, 2010

Ο/Η Skull είπε...
1)Δημήτρη, για μένα αυτό είναι ένα από τα κορυφαία σου κείμενα. Ωραία είναι και τα άρθρα σου που αφορούν τον αποκρυφισμό, το παράξενο, τη μαγεία κλπ, αλλά πιστεύω ότι οι συγκεκριμένες θεματικές ενότητες δεν μπορούν να συγκριθούν με τον φιλοσοφικό στοχασμό.

Στη ρομαντική προσέγγιση του ιδεαλισμού χτυπά η καρδιά του πραγματικού μυστικισμού και της επανάστασης του φανταστικού- και όχι στις μπλαβάτσκιδες και στους διάφορους κλόουν-"πνευματιστές" κλπ. (άσε να μη συνεχίσω γιατί το έχω στη φύση μου να ξεκινώ φασαρίες).

2)Τιμή στον Ιππότη του Ήλιου, το μύστη του ελληνικού Επικού!
Τρίτη, 02 Μάρτιος, 2010

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
mesothelioma support and information![url=http://www.mesothelioma-support.org/]asbestos mesothelioma lawsuit[/url]
Τρίτη, 02 Μάρτιος, 2010

Ο/Η Swordmaster είπε...
Psycho, εγώ μάλλον για αναγνεννημένους προραφαηλίτες μας κόβω.

Νίκος Βλαντής αντί του Τζον Ράσκιν, ως ο αναγνωρισμένος άνθρωπος του πνεύματος που παρουσιάζει τη Λέσχη στον κόσμο των ανθρώπων της σύγχρονης ελληνικής διανόησης, ως ρομαντική επανάσταση/αντίδραση (όπως το βλέπει ο καθένας).

Σταμάτης Μαμούτος αντί του Ντάντε Γ. Ροσσέτι, ως ο ποιητής-αρχηγός της ομάδας με τη μεσαιωνογοτθικο-εθνικιστικοσοσιαλ-ρομαντικοεπική αισθητική και την αγάπη για τα μικρά κατοικίδια.

Voodoo Child αντί του Γουίλιαμ Μόρρις, ως ο επικο-βλαχο-παγανιστής που γουστάρει ακριβώς τα ίδια με όλους τους άλλους, αλλά εμφανίζεται ως επικεφαλής της αναρχικής έκφρασης της λέσχης, ονειρευόμενος να καταστεί ο νέος Σορέλ, ενώ κατά βάθος είναι πιο σίστας κι από το Σταμάτη (τα έχει συγκεχυμένα, που λέει κι ο Χάρης, χα, χα,χα!!)
Σάββατο, 06 Μάρτιος, 2010

Ο/Η voodoo child είπε...
"Ο πολιτισμός αποτελεί εν μέρει και την παρακμή του ανθρώπου, αφού τον εφοδιάζει με όλο και περισσότερες ανέσεις, ενώ τα υγιή πνεύματα συνήθως τα απεχθάνονται όλα αυτά κι αρχίζουν να επιζητούν το ξεβόλεμα."

Πόσο αληθινό φαντάζει αυτό σε ένα κόσμο ολικής κρίσης... Και ρωτώ (ρητορικώς): Μπορεί κάποιος άνθρωπος με αξίες να ακολουθήσει τα βλερυρά προτάγματα της σύγχρονης εποχής; (να πατά δηλαδή επί πτωμάτων αναζητώντας τη όποια καριερίστικη "πλαστική" ευτυχία του;). Να αναζητήσει την ελευθερία έξω από τα προτάγματα της καρδιάς του;(κι αυτή ρητορική). Η "απόκλιση" ήταν πάντα πιο "ηδονική"...

Μήτσο τα σπάει το άρθρο και έχει πολύ τροφή για σκέψη(πιο ουσιαστικές παρατηρήσεις από κοντά).

Swordmaster με πληγώνεις... :P
Σάββατο, 06 Μάρτιος, 2010

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Χαίρομαι για τα σχόλιά σας παιδιά.

Σταμάτη, πολύ καλό το απόσπασμα του Νοβάλις.

Sun War Knight, μας τιμά η συμμετοχή σου. Επίτρεψέ μου να απαντήσω με τα δικά σου λόγια που μου άρεσαν πολύ:

«Όλοι μου οι άγιοι έζησαν αληθινά και πέθαναν νέοι. Άλλοι αυτοκτόνησαν, άλλοι σκοτώθηκαν στη μάχη, άλλοι απλώς ολοκλήρωσαν γρήγορα την επίγεια αποστολή τους. Έζησαν σε διαφορετικές κι άνισες εποχές. Κι όμως, ακράδαντα πιστεύω πως όλοι τους αναστήθηκαν στον ιδανικό κόσμο των ηρώων και των ποιητών. Εκεί γνωρίζονται μεταξύ τους, ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις και προετοιμάζουν την προφυλακή της ανώτερης ανθρωπότητας.

»Όσο γιά μένα, που ζω ψεύτικα, φυλακισμένος μέσα σε σκληρές αλήθειες, τους ονειρεύομαι μα δεν τολμώ να τους αντικρύσω κατάματα. Γιατί αυτοί που νίκησαν τη Μέδουσα οικειοποιήθηκαν το πέτρινο βλέμμα της και μόνον μέσα από τα κάτοπτρα μιας ορισμένης πνευματικότητας γίνονται προσπελάσιμοι.»

Gardian Lord, ευχαριστώ για την ανταπόκρισή σου. Θεωρώ πως ανήκεις κι εσύ σε εκείνα τα πνεύματα που δεν περιμένουν παθητικά αλλά παρακινούνται με τις δικές τους δυνάμεις να δημιουργήσουν οι ίδιοι. Hail !

Skull, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Voodoo, σωστά θίγεις το συγκεκριμένο κομμάτι. Είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα των εναπομείναντων ρομαντικών.

Οι Ρομαντικοί ''...έχουν φτιάξει μια εικόνα για την ζωή γεμάτη πίστη και πρόκληση, έτοιμη για ανδραγανθίες, για οδύνες και θυσίες, κι έπειτα καταλαβαίνουν σιγά-σιγά ότι ο κόσμος δεν ζητά από αυτούς ούτε ανδραγαθίες, ούτε θυσίες, ότι η ζωή δεν είναι ένα ηρωικό έπος με ηρωικούς ρόλους, αλλά ένα άνετο, περιποιημένο δωμάτιο, όπου οι άνθρωποι είναι ικανοποιημένοι να τρώνε και να πίνουν, να παίζουν χαρτιά και να βλέπουν ραδιόφωνο...''
Δευτέρα, 08 Μάρτιος, 2010

Ο/Η Ίων Αλβέριχος είπε...
Μήτσο πολύ ωραίο άρθρο πραγματικα. Ο Ρομαντισμός ότι όνομα και να προσπαθούν να του προσδώσουν οι θολοκουλτουριάδηδες της σύγχρονης πνευματικής καταχνιάς, παραμένει ένας και μοναδικός, ορμητικός και επιθετικός απέναντι στις σκιές της υποταγής και της υποχώρησης.

Hail Flefalo !
Δευτέρα, 08 Μάρτιος, 2010

Ο/Η Αθηνά Κ. είπε...
Ένα μεγάλο μπράβο στα μέλη της λέσχης σας που παραβρέθηκαν στη χθεσινή συγκέντρωση. Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη ελληνόπουλα σας κι εσάς.

ΥΓ. Ο Χάρης ήταν πραγματικός Θεός του πολέμου. Και ο Σταμάτης, ο Γιάννης, ο Στέφανος και τα άλλα παιδιά υπέροχοι.
Πέμπτη, 11 Μάρτιος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Αγαπητή Αθηνά, ανεξάρτητα του τι πιστεύει κανείς, το δομικό θεμέλιο της Λέσχης μας είναι η ρομαντική κοσμοθέαση και η άρνηση του κόσμου της εποχής μας. Αν οι ακαδημαϊκοί που εκφράζουν τον εργαλειακό ορθολογισμό του Διαφωτισμού, οι μισθοφόροι δημοσιογράφοι του διεθνιστικού κεφαλαίου και οι μεταδομιστές των "σαλονιών", υποστηρίζουν ότι κάτι τόσο βαθύ και ανθρώπινο, όπως η συνείδηση, κατακτιέται με test, συστατικές επιστολές των ΜΚΟ και των βουλευτών του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ και άλλα σχετικά, ως ρομαντικοί έχουμε χρέος να σταθούμε απέναντί τους... Αυτό κάνουμε καθημερινά. Αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε.

Σε ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια.
Πέμπτη, 11 Μάρτιος, 2010

Οι τραγόμορφοι κουδουναραίοι του Διστόμου Βοιωτίας

Όποιος έχει τύχει να βρεθεί στο Δίστομο της Βοιωτίας κατά την περίοδο της αποκριάς είναι σίγουρο ότι έχει καταστεί κοινωνός μιας απόκρυφης αλήθειας. Την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, κάθε χρόνο σε αυτή την περιοχή της Ελλάδος, τα συμβατικά όρια της πραγματικότητας καταρρέουν και οι μαγικές πύλες των βασιλείων της φαντασίας ανοίγουν διάπλατα, υποδεχόμενες σε ένα μυθικό περιβάλλον μια ολόκληρη κοινότητα. Πρόκειται για μια μεταφυσική εμπειρία, για μια μέθεξη της συλλογικής κοινοτικής ψυχής στο πνεύμα της ζώσας φύσης, που έχει ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική μετάβαση της πραγματικότητας σε ένα περιβάλλον όμοιο με αυτά που μας παρουσιάζουν τα πιο βαθυστόχαστα και ενορατικά έργα της λογοτεχνίας του φανταστικού.

Κέντρο βάρους αυτού του βασιλείου της φαντασίας αποτελεί η εμφάνιση των «κουδουναραίων». Καθ’ όλη τη διάρκεια της αποκριάς τραγόμορφα ανθρωποειδή όντα που φορούν κουδούνια στη μέση ξεχύνονται στα σοκάκια και στις γειτονιές, εκπέμποντας έναν χαρμόσυνο, διονυσιακό ενθουσιασμό. Και τότε ο άχρωμος κόσμος της καθημερινότητας κλονίζεται συθέμελα, οι στενοί ορίζοντες αντίληψης του νεωτερικού ανθρώπου διευρύνονται, η αντικειμενικότητα αποκτά ένα μυθικό υπόβαθρο και οι άνθρωποι ζουν σε ένα περιβάλλον όπου η φαντασία αποτελεί την απόλυτη δύναμη αντίληψης της πραγματικότητας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πουθενά αλλού στην Νότια Ελλάδα, με εξαίρεση ίσως κάποια νησιά, δεν συναντάμε τους Τραγόμορφους Κουδουναραίους με τις προβιές, να τριγυρίζουν τα στενά και τα σοκάκια των χωριών, χτυπώντας τα κουδούνια τους και τραγουδώντας τα σατυρικά τους τραγούδια. Ωστόσο, παρόμοια πλάσματα συναντάμε στη Θράκη και σε μερικά χωριά της Μακεδονίας. Θεωρείται πιθανό, οι κουδουναραίοι να έφτασαν στο Δίστομο από κάποια Θρακικά φύλα, που εγκαταστάθηκαν στον χώρο και συνέχισαν τις Ορφικές Μυσταγωγίες. Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, ξεπήδησαν από αυτόχθονα τελετουργικά των αρχαίων Αμβρυσσέων(1), που μαζί με τους Κώρυκες οργάνωναν πάνω από τους Δελφούς βακχικές λατρείες προς τιμήν του θεού Πάνα. Τέτοιες ενδείξεις υπάρχουν στο Κωρύκειο άντρο, το οποίο βρίσκεται στον Παρνασσό. Εν τέλει, εκείνο που μπορεί να ειπωθεί με κάποια σιγουριά είναι ότι περιπλανώμενοι άνθρωποι από το Δίστομο, οι οποίοι “είδαν αστέα και νόον έγνωσαν”, ανακάλυψαν μυστικές διόδους που οδηγούν στον ιερό βωμό όπου καίει η άσβεστη φλόγα της ζωής του Κόσμου, τις οποίες και άνοιξαν κατά την συγκεκριμένη περίοδο του χρόνου για να καλέσουν τις θορυβώδεις ορδές των κουδουναραίων. Ο τρόπος για να βρεθούν αυτές οι μυστικές δίοδοι μεταδόθηκε από κύρη σε γιο και έφτασε ως τις μέρες μας. Κανένας χάρτης δεν οδηγεί στις πύλες αυτές και τα πεδία τους είναι ομιχλώδη. Γιατί βρίσκονται στο βαθύτερο επίπεδο της ψυχής του καθενός μας. Γι’ αυτό η πορεία προς αυτές είναι μια πορεία μύησης, ένα πρωτογενές βίωμα.

Τα κουδούνια που ζώνουν οι κουδουναραίοι γύρω από τη μέση είναι διαφόρων ειδών και σχημάτων (κόμπορες, κουδούνες, κύπρια, πάφλα), και πέφτουν πάνω από τις προβιές ζώων (κατσικιών η κριαριών). Στο χέρι κρατούν ραβδί που στην κορυφή του είναι δεμένο ένα κλωνάρι ελιάς, απομεινάρι του αρχαίου θυρσού και συμβολισμός της πλούσιας καρποφορίας, ενώ τα πρόσωπα καλύπτονται από ζωώδες δέρμα ή από στάχτη. Κάπου εκεί ο παλιός επιδερμικός εαυτός, ο δεσμευμένος στα στεγανά της νεωτερικότητας, μεταρσιώνεται βουτώντας προς τα έσω. Αναγεννημένος, πλέον, αισθάνεται μια αρχέγονη δύναμη που φαντάζει ακατανίκητη, να τον πλημμυρίζει και να τον καθοδηγεί...

Οι κουδουναραίοι εμφανίζονται αρχικά στο νεκροταφείο του χωριού για να σημάνουν με τα κουδουνίσματά τους πρώτα εκεί το χαρμόσυνο μήνυμα της ανάστασης της φύσης. Μετά, κι ενώ τα κουδούνια βροντούν ακατάπαυστα αντηχώντας την πανήχεια ελπίδα του ανθοφόρου οργασμού σωμάτων, πνευμάτων και ψυχών, εξορμούν σε όλο το χωρίο τραγουδώντας “Καλώς τη την Σαρακοστή με σκόρδα με μαρούλια, Καλώς τα και τα ξώλαμπρα με γέλια και τραγούδια”, πειράζοντας τους περαστικούς και κάνοντας στάσεις σε σπίτια, όπου οι κάτοικοι τους κερνούν και τραγουδούν μαζί τους... Αυτό γίνεται κάθε μέρα ως και την Καθαρά Δευτέρα.

Οι κουδουναραίοι διαλαλούν την έγερση των υπνωτισμένων δυνάμεων της Άνοιξης μέσα από το βαρύ χειμώνα, το ξύπνημα των ζωογόνων και καρποφόρων ιδιοτήτων της γης και της ζωής. Υμνούν και λατρεύουν το χλόισμα του σταριού, το ροδάμισμα του πουρναριού, το μπουμπούκιασμα των δέντρων, το φούσκωμα κάθε φλέβας της ζωής. Βοηθούν τον άνθρωπο να σκίσει όλα τα προσωπεία και τις μάσκες, να ντυθεί σφαιρικά και χοϊκά την όψη του για να φέρει το χαρμόσυνο μήνυμα της “φιλότητας” του Εμπεδοκλή μέσα από το γόνιμο “νείκος” των στοιχείων της δημιουργίας.

Η εισβολή των κουδουναραίων στα πλαίσια της πραγματικότητας κλονίζει τις βεβαιότητες του εργαλειακού ορθολογικού νου, πράγμα που μας δίνει τη δυνατότητα ως παρατηρητές να σταθούμε σ’ ένα ύψωμα απ’ όπου μπορούμε να εποπτεύσουμε τον αδιάκοπο αγώνα του νεωτερικού ανθρώπου, που από τη μια ο ίδιος είναι ως οντότητα μέρος της φύσης και από την άλλη αποτελεί το δημιουργό ενός πολιτισμού, ο οποίος είναι μεν δικός του αλλά, εν πολλοίς, βρίσκεται έξω από την φύση του. Τα σατυρικά τραγούδια των κουδουναραίων, που για τον μη μυημένο θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως “αισχρά” και “πρόστυχα, εκφράζουν πέρα έως πέρα τη λυτρωτική και καθαρτήρια δύναμη του διονυσιακού πνεύματος, καθώς επίσης και τη μέθεξη στα μύχια αινίγματα της φύσης, που συμπίπτουν με τα αινίγματα της ανθρώπινης ψυχής. Ο ήχος των κουδουνιών, που πανηγυρικά γλαφίζουν στη δύση του χειμώνα, προαναγγέλλει την Ανάσταση του Ορφέα- του Άδωνη- του Χριστού, τη γονιμοποίηση του Σπόρου της Νέας Ζωής, την αναγέννηση των ορμών και των φωτεινών ροών της φύσης, την αποτίναξη της απελπισίας του νεωτερικού ανθρώπου, τον συντονισμό των ρυθμών της ανθρώπινης ζωής με την αρμονία του Κόσμου μέσω της καταστροφής των αποστεωμένων κοινωνικών συμβάσεων, την απελευθέρωση όλων των ενεργειακών πηγών του κόσμου σε μια νέα ανώτερη και πιο άπειρη ζωηπλασία, σε μιαν ερωτική και παλίντονη αρμονία.

Εισπνέοντας τον μεθυστικό αέρα της μαγικής γης του Διστόμου ακούω τους ψιθύρους των πνευμάτων της γης, νιώθω τους παλμούς της ζώσας φύσης να δονούν απαλά το υγρό έδαφος, βλέπω τα τραγόμορφα μυθικά όντα να απλώνουν ένα πέπλο αρχέγονης ζωτικότητας στην ατμόσφαιρα και κοιτάζω στα βάθη του χρυσού ορίζοντα αιωρούμενα γράμματα, που υλοποιούνται μέσα από τους κυματισμούς μιας γαλανής φλόγας, να σχηματίζουν μια φράση που μου είχε πει κάποτε ένας παλιός φίλος: «Καμιά δεοντολογία δεν μπορεί με τα άκαμπτα σχήματά της να αποτυπώσει τη νομοτέλεια της ρέουσας ζωής. Μόνο η φαντασία το μπορεί (2)».

Voodoo Child, μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

υποσημειώσεις: 1) Η Αμβρυσσός (ή Αμφρυσσός ή Αμβροσσώς) σύμφωνα με τις πληροφορίες που αντλούμε από το έργο του Παυσανία είναι η αρχαία πόλη στην περιοχή της οποίας είναι χτισμένο το σημερινό Δίστομο. 2) Παράφραση από ένα χωρίο του δοκιμίου του Βίλχελμ Ντίλταϋ που φέρει τον τίτλο «Νοβάλις» και αφορά τον σπουδαίο αυτό λογοτέχνη. Η μετάφραση είναι ακριβής, εκτός από την λέξη «φαντασία», που συναντάμε στη δεύτερη φράση. Στο πρωτότυπο κείμενο η λέξη που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι η «Ποίηση».

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση :

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε... Τύφλα να έχει ο παλαβο-Στάθης!!!

Πέρα από τα πειράγματα, θεωρώ ότι το εν λόγω άρθρο είναι ένα από τα καλύτερα που έχει δημοσιευθεί στα έντυπα της ΦΛΕΦΑΛΟ. Πέμπτη, 11 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Guardian Lord είπε... Η Βοιωτία μου πέφτει λίγο μακριά, αλλά ο Voodoo Child με ταξίδεψε σε υπέροχα αναίσχυντες, μαγικές και υπερβατικά φυσιολατρικές καταστάσεις.

Έχετε όλοι τις ευχές μου για απολαυστικά σατυρικά πειράγματα και Διονυσιακή Μέθη το ακόλουθο διήμερο... Παρασκευή, 12 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Ακρίτας είπε... Voodoo, δεν πιστεύω να είσαι εσύ στις εικόνες με τις προβιές...;;;; Παρασκευή, 12 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η voodoo child είπε... Χα!χα!χα! Το αστείο είναι ότι τις βρήκα τυχαία από το net και ή είμαι εγώ μικρός ( και χωρίς τη μαλούρα) ή είναι ένας ξάδερφός μου (δεν μπορώ να καταλάβω με τη μάσκα). Πάντως κάθε χρόνο ήμουνα στα κουδούνια και πάντα ήταν απολαυστικά! Είναι μια μέθεξη που ικανοποιεί το όλον του εαυτού σου...

Δυστυχώς σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποί είναι πολύ "νηφάλιοι" ώστε να μεθύσουν την ψυχή τους... Το μόνο που ξέρουν είναι να κάνουν υπολογισμούς... Παρασκευή, 12 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η FarFromHere είπε... Κι ενώ γλάρωνα (στις 6:54 το πρωί) βρέθηκα εδώ και πολύ το φχαριστήθηκα το κείμενο. Με αναζωογώνησε αν κρίνω από το ότι κάθε διάθεση ύπνου εξαφανίστηκε. Μπράβο.

«Δυστυχώς σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποί είναι πολύ "νηφάλιοι" ώστε να μεθύσουν την ψυχή τους... Το μόνο που ξέρουν είναι να κάνουν υπολογισμούς...» Μεγάλη αλήθεια αυτό ;) Παρασκευή, 12 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Psycho είπε... "Καμίλα: Κι εσείς, κύριε, οφείλεται να βγάλετε τη μάσκα.

Ξένος: Ναι;

Κασίλντα: Ναι, είναι ώρα. Όλοι βγάλαμε τα προσωπεία μας εκτός από σας.

Ξένος: Δε φοράω μάσκα.

Καμίλα:(τρομοκρατημένη, πλάι στην Κασίλντα). Δε φοράτε μάσκα; Δε φοράτε μάσκα!

"Ο Βασιλιάς με τα κίτρινα: Πράξη Ι-Σκηνή 2 (Ρόμπερτ Τσέημπερς). Σάββατο, 13 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Skull είπε... Voodoo, τρομερό άρθρο. Παλιό και αγαπημένο.

Ρsycho... είσαι όντως! Σάββατο, 13 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε... "Δεν ειρωνευόμαστε τους τρελούς, η τρέλα τους διαρκεί πολύ περισσότερο από τη δική μας... Ιδού η όλη διαφορά"

Ρ.Γ.Τσέημπερς, Ο Βασιλιάς με τα κίτρινα (Αποκαταστάεις Υπολήψεων). Σάββατο, 13 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Psycho είπε... Ha, ha, ha!! Κυριακή, 14 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η voodoo child είπε... Μαμούτε πάλι έγραψες! no comments... Τα πες όλα!

Ευχαριστώ πολύ, FarFromHere.

Skull k psycho, οι "μάσκες" είναι για αυτούς που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους. Και οι Απόκριες είναι η εποχή για να πετάξουμε όλοι τις "μάσκες"... Κυριακή, 14 Φεβρουάριος, 2010

Ο Λίνος Καρζής και η διπλή υπόσταση του γεγονότος

Λίγοι είναι οι σήμερα οι Έλληνες αναγνώστες στους οποίους το όνομα Λίνος Καρζής (1894-1978) λέει κάτι. Ακόμη λιγότεροι είναι οι φίλοι της λογοτεχνίας του φανταστικού, που έχουν έρθει σε επαφή με τη σκέψη του σημαντικού αυτού στοχαστή. Και τούτο δεν είναι κάτι παράξενο. Γιατί από τη μια υφίσταται ένα οξειδωμένο σύστημα που εδώ και χρόνια έχει επικαθίσει πάνω από τα πνευματικά δρώμενα του τόπου μας με σκοπό να βυθίσει την κάθε εξαιρετική προσωπικότητα στην άβυσσο μιας βουβής απομόνωσης, ενώ από την άλλη ο Λίνος Καρζής απευθυνόταν ανέκαθεν σε λίγους και εκλεκτούς ανθρώπους.

Εμείς από τη πλευρά μας δεν θα μιλήσουμε πολύ για το Λίνο Καρζή. Αντιθέτως, θα τον αφήσουμε να μας μιλήσει αυτός. Να μας μιλήσει για τη Μυθοπλαστική Ικανότητα των Ελλήνων… για τη διπλή υπόσταση του Γεγονότος… για την έννοια της Μυθολογίας… για την αξία των λαϊκών παραδόσεων… για την αποστολή της Τέχνης. Να μας μιλήσει, κοντολογίς, για όλα τα ιερά σχήματα από τα οποία αρθρώνεται το οικοδόμημα που νοηματοδοτεί τη Ζωή του ανθρώπου και το οποίο αποκαλούμε συνήθως Πολιτισμό.

Ήταν το έτος 1947, όταν ο Καρζής έγραφε στο έργο του που έφερε τον τίτλο «Οι Έλληνες πλάθουν το νέο τους Μύθο»(1) ότι «κάθε γεγονός, εκτός απ’ τη λογικά υπολογίσιμη -υλική ας πούμε- επενέργειά του, προκαλεί στον άνθρωπο εσωτερικές και ασύνειδες ζυμώσεις, σε πολλαπλάσια κλίμακα. Το γεγονός δεν εξαντλείται με τη νοητή και εξωτερική του μόνον πραγματοποίηση. Η έκφραση σε τύπους και μορφές αυτής της εσωτερικής επενέργειας είναι ό,τι αποκαλώ μυθικό μέρος ενός πράγματος ή μιας πράξης. Η… καλλιέργεια αυτής της έκφρασης πετυχαίνει την εξύψωση του καθημερινού βίου σε μύθο. Την πληρότητα, δηλαδή, της ζωής». Για να γίνει αυτό χρειάζεται Μυθοπλαστική Ικανότητα, δηλαδή ένστικτο και αρετή «που μπορούν να δουν και να διαισθανθούν ολόκληρο τον όγκο του γεγονότος…-και όχι μόνο το απτό και υπολογίσιμο μέρος του- και να τον αποδώσουν πλαστικά… Πιστεύω ότι οι Μυθολογίες των λαών δημιουργούνται απ’ αυτές… τις ικανότητες. Οι μυθολογίες είναι οι καθρέφτες των λαών. Το πραγματικό κριτήριό τους. Η ιστορία που δεν έχει την μυστική δυναμικότητα να γίνει μύθος, δεν είναι παρά χρονικό δίχως πλατύτερη σημασία. Η Βαλχάλα εκφράζει καλλίτερα από κάθε τι άλλο τον Τεύτονα. Και η ελληνική μυθολογία τον Έλληνα. Η φτερωτή αυτή δύναμη του μύθου συνεχίζει αδιάκοπα και δημιουργεί τις παραδόσεις του Νεοελληνικού λαού με πλαστικότητα και ευγένεια, με ακρίβεια και διορατικότητα αξιοζήλευτες.

Η μυθοποίηση της Φύσης είναι απότοκη του τεράστιου παμψυχισμού που της αποδίδουν οι Έλληνες… Ο μυστικός, και όμως σε αέναη επαφή με τον άνθρωπο και αλληλεπίδραση, κόσμος των Λαμιών, των Παγανών, των Νεράιδων, της θαλασσινής Γοργόνας, των Ξωτικών, των Στριγγλών…

Όταν η τέχνη πάρει στα χέρια της τον τεράστιον αυτόν πλούτο φαντασίας και ψυχής, με τη σμίλη, με το χρώμα, με το στίχο μια νέα θα λάμψει θαυμαστή μυθολογία».

Διαβάζοντας την τελευταία παράγραφο του κειμένου που παραθέτουμε, δυσκολεύομαι πραγματικά να θυμηθώ κάποια μορφή τέχνης που να βρίσκεται εγγύτερα στον μαγικό αυτό κόσμο τον οποίο δημιουργεί η δύναμη του μύθου -και δύναται να ζυμώσει σχήματα τέχνης χρησιμοποιώντας ως πρώτη ύλη το περιεχόμενό του- από τη λογοτεχνία του φανταστικού. Αντιλαμβάνομαι δε, το εύρος της δυναμικής που διαθέτει η αγαπημένη μας λογοτεχνική έκφραση για να καταφέρνει να διατηρείται επίκαιρη και ζωντανή σε όλες της φάσεις της ανθρώπινης ιστορίας, από την αρχαιότητα μέχρι και τις ημέρες μας. Συμπεραίνω, τέλος, ότι οι συνειδητές προσπάθειες που καταβάλουν πάσης φύσεως φορείς προκειμένου να νοθευτεί η οργανικότητα και να διασπαστεί (ή να αποκρυφτεί) η ιστορική συνέχεια της λογοτεχνίας του φανταστικού, δεν μπορεί παρά να έχουν βαθύ υπόβαθρο και να συνδέονται με την προσπάθεια που καταβάλουν οι εκφραστές της Νεωτερικότητας, προκειμένου να επιβάλλουν το μοντέρνο, αστικό, υλιστικό και παγκοσμιοποιημένο τρόπο ζωής τους, επάνω στον άνθρωπο της εποχής μας. Έναν τρόπο ζωής, που είναι δεδηλωμένα εχθρικός προς τα πρότυπα που παράγει ο μυθικός κόσμος της Φαντασίας και της Ψυχής.

Ο κάθε κόσμος και η κάθε εποχή έχουν την τέχνη και τη λογοτεχνία τους. Αλλά και η κάθε τέχνη με την κάθε λογοτεχνία φτιάχνουν τον κόσμο και την εποχή που τους αντιστοιχεί.

Εμείς, ως φίλοι της λογοτεχνίας του φανταστικού θα πρέπει, απέναντι από την έρημο σκουριάς που απλώνει το χάος της Νεωτερικότητας, να πλάσουμε τον κόσμο μιας «νέας θαυμαστής μυθολογίας». Το μαγικό παρελθόν του λογοτεχνικού μας πεδίου αποτελεί το υλικό του μέλλοντος και τη βεβαιότητα για την οριστική μας επιτυχία.

Τα παλιά άνθη πέφτουν και στολίζουν με ευγνωμοσύνη το έδαφος που καλύπτει τις ρίζες, από τις οποίες τράφηκαν, και στέλνουν ακόμα το άρωμά τους με χάρη και νοσταλγία προς τον κορμό, που τα έθρεψε. Από αυτά τα μπουμπούκια, τις στεφάνες και τους κάλυκες θέλω να σας πλέξω τώρα ένα ιερό στεφάνι(2).

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

υποσημειώσεις:
1) Λίνος Καρζής, «Οι Έλληνες πλάθουν το νέο τους Μύθο», εκδόσεις Πελασγός.
2) Φρειδερίκος Σλάιερμάχερ, «Λόγοι για τη Θρησκεία», εκδόσεις Παπαζήση.

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση:

Ο/Η Ίων Αλβέριχος είπε...
Λίνος Καρζής, Περικλής Γιαννόπουλος η μνήμη τους ζωή στην ελπίδα μας, το έργο τους φάρος στην καταχνιά του κόσμου μας.

Ας φαίνεται ήλιος το χαμόγελο τους σε μας απο εκεί πάνω.
Δευτέρα, 01 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Swordmaster είπε...
Ένα ακόμη καταπληκτικό editorial...
Τρίτη, 02 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Ακρίτας είπε...
Πως μπορώ να προμηθευτώ το περιοδικό σας;
Τετάρτη, 03 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Είναι χρέος μας, σαν συνειδητοποιημένοι πολέμιοι της Νεωτερικής Εποχής, να υποδείξουμε το δρόμο της φαντασίας, της εσωτερικής δύναμης του ανθρώπου. Ο δρόμος που οριοθετεί ο κος Καρζής έχει φυγόκεντρο χαρακτήρα και όχι κεντρομόλο... Η δράση μας δεν είναι αντίδραση αλλά επίδραση... Ο Έλληνας είναι μυθοπλάστης...

Ας ερεθίσουμε τους Έλληνες να αγαπήσουν ξανά τους Μύθους. Δεν διαγράφτηκε ΠΟΤΕ η μυθολογία από το αίμα μας... Το μονοπάτι, που χαράσσουν τα λόγια του κου Καρζή, είναι εσωτερικό... Ας βιώσουμε ξανά τη δύναμη του Ηρακλή, την οργή του Αχιλλέα... και η νεωτερική εποχή θα καταρρεύσει...

Ας καθοριστεί ο άνθρωπος εσωτερικά, ανάλογα με τη θεία του δυναμική και όχι ως έρμαιο εξωτερικών συνθηκών. Το Ρόδο θα αποκαλυπτεί επιβεβαιώνοντας την αισθητική δικαίωση του σύμπαντος, ξαποστέλνοντας κάθε ασχήμια, που την ύπαρξη καταρρακώνει...
Τετάρτη, 03 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Την σύνδεση Φανταστικής Λογοτεχνίας και Mυθολογίας επισημαίνει ο Σταμάτης. Κι εσύ, Gardian Lord,σωστά σαλπίζεις το μήνυμα. Ας προσθέσω κι εγώ λοιπόν ένα σχόλιο.

Πίσω από αυτά που αναφέρει ο Καρζής διακρίνω καταρχήν την αιώνια διαμάχη μεταξύ της άποψης περί ‘‘tabula inscripta’’ και περί ‘‘tabula rasa’’. Δηλαδή την αντιπαράθεση της αντίληψης που ανάγεται στον Πλάτωνα και τον Πυθαγόρα ότι ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο έχοντας κλειδωμένη μέσα μας την γνώση κάποιων ‘‘ιδανικών ιδεών’’, με εκείνη την αντίληψη που θα μπορούσαμε να ανάγουμε στον Αριστοτέλη και τον Τζον Λοκ, σύμφωνα με την οποία ερχόμαστε στον κόσμο χωρίς κάποιο ήδη διαμορφωμένο υπόστρωμα αλλά με έναν άδειο πίνακα γνώσεων που γεμίζουμε σταδιακά.

Κατά την γνώμη μου, σε κάθε άτομο υπάρχουν ψυχικά αποτυπώματα που δεν αποχτώνται κατά την διάρκεια της ζωής του αλλά είναι παράγωγα βαθύτερων τάσεων κι ενστίκτων. Δηλαδή, δεν ανήκουν σε ένα μόνο άτομο, αλλά σε μια ολόκληρη ομάδα ατόμων, σε ένα έθνος ή ακόμη και στο σύνολο της ανθρωπότητας. Κι εκεί είναι που βρίσκεται και το ‘‘θησαυροφυλάκιο’’ των μυθολογικών ιδέων, οι οποίες αν και βασίζονται σε αρχέγονες πεποιθήσεις μάς είναι οικείες και γνώριμες γιατί έχουν να κάνουν με ψυχικά συμβάντα που μπορούμε να αναγνωρίσουμε. Η μυθολογία περιέχει ασυνείδητες μορφές, γνωστές ως αρχέτυπα, που παίζουν ενεργό ρόλο, προσχηματίζουν και συνεχώς επηρεάζουν τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις μας. Δεν είναι κάτι ξεκομμένο από εμάς που πρέπει να αγνοήσουμε, όπως ίσως θέλει η νεοτερικότητα, αλλά κάτι υπαρκτό που χρειάζεται την προσοχή και την μελέτη μας...
Πέμπτη, 04 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...
Ακρίτα, το περιοδικό μας διανέμεται στα κεντρικά βιβλιοπωλεία (Πρωτοπορία, Πολιτεία κλπ) και comicshops (Solaris, Comicon, Jemma κ.α) των Αθηνών, καθώς επίσης και σε δισκοπωλεία (Rock City, No remorse). Γνωρίζουμε ωστόσο ότι το τελευταίο τεύχος που κυκλοφόρησε πριν δυο μήνες έχει εξαντληθεί. Αν θες να το προμηθευτείς επικοινώνησε μαζί μας μέσω του mail της λέσχης (flefalo@gmail.com).

Ο Σταμάτης θα κάνει τα "μαγικά" του για να σου βρει κάποιο τεύχος.
Πέμπτη, 04 Φεβρουάριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Ίωνα, τιμή στους γιούς του Ανίκητου Ήλιου.

Swordmaster, ευχαριστώ.

Ακρίτα, καλώς ήρθες στη Λέσχη.

Guardian Lord, μέχρι στιγμής, η μυθολογία δεν έχει διαγραφτεί από το αίμα μας.

Δημήτρη, ωραία σχόλιο. Συμφωνώ σε όλα, εκτός από την άποψη ότι ο Αριστοτέλης εξέφρασε φιλοσοφικά το tabula rasa. Σίγουρα ήταν περισσότερο εμπειριστής από τον Πλάτωνα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αποτελεί πρόδρομο αυτής της αντίληψης.
Τρίτη, 09 Φεβρουάριος, 2010

Ε. Πολιτσοπούλου, ''Σμαράγδια με ασήμι'' (Ουροβόρος Κρίνος)

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια σημαντική αλλαγή όσον αφορά την αναγνώριση και την έκδοση έργων της φανταστικής λογοτεχνίας στην χώρα μας. Οι μεγάλες επιτυχίες κινηματογραφικών μεταφορών («Άρχοντας των Δακτυλιδιών», «Χάρρυ Πότερ», κ.α.) και η τεράστια δυναμική που ανέπτυξαν κάποια παγκόσμια Best Sellers (όπως τα βιβλία της Rowling, του Dan Brown, κ.α.) φαίνεται πως συνέβαλλαν καθοριστικά προς αυτήν την κατεύθυνση. Ως αποτέλεσμα, όλο και περισσότεροι Έλληνες συγγραφείς αποφασίζουν να δοκιμάσουν την τύχη των γραπτών τους προς τα έξω κι όλο περισσότεροι εκδοτικοί οίκοι αρχίζουν να εμπιστεύονται έργα του αγαπημένου μας λογοτεχνικού πεδίου.

Ο Νίκος Βλαντής είναι ένας από τους πρώτους ανθρώπους του «χώρου» που υποστήριξε με αταλάντευτη βεβαιότητα ότι κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει προς το καλύτερο για την ελληνική φανταστική λογοτεχνία και ότι τα πρώτα δείγματα αυτής της αλλαγής θα γίνονταν ορατά στο άμεσο μέλλον. Ως πρώτη επιβεβαίωση της άποψης του Νίκου ήρθε η επιλογή των εκδόσεων «Κέδρος» (ενός εκ των μεγαλυτέρων εκδοτικών οργανισμών της Ελλάδος), να στρέψουν την προσοχή τους στο ελληνικό δυναμικό των λογοτεχνών του φανταστικού. Μια επιλογή την οποία επιβεβαίωσε κι ο υπεύθυνος του γραφείου τύπου των εκδόσεων, Θανάσης Μήνας, σε πρόσφατη συνάντησή που είχε με τον πρόεδρο της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Σταμάτη Μαμούτο.

Μια ευτυχής περίπτωση επιλογής, λοιπόν, Ελληνίδας συγγραφέως φανταστικής λογοτεχνίας αποτελεί εκείνη της πρωτοεμφανιζόμενης Ελίζας Πολιτσοπούλου και του βιβλίου της που φέρει τον τίτλο ‘‘Σμαράγδια με Ασήμι’’. Πρόκειται για τον πρώτο τόμο μιας εφταλογίας με τον γενικότερο τίτλο ‘‘Ουροβόρος Κρίνος’’ (όπου ‘‘Κρίνος’’ ονομάζεται από τη συγγραφέα ο πλήρης μεταμορφωμένος λυκάνθρωπος - μια όντως παράξενη ονομασία- λόγω της βίαιας μετατροπής). Είχα την ευκαιρία και την τύχη να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο πριν από λίγες ημέρες και οι εντυπώσεις που μου άφησε ήταν γενικά πολύ θετικές, οπότε θα δοκιμάσω παρακάτω μια μικρή παρουσίασή του.

Η Μόριγκαν Κρόου είναι μία νεαρή Κέλτισα, με μακριά κόκκινα μαλλιά και εντυπωσιακά, στο χρώμα του σμαραγδιού, μάτια, με ασημένιες αποχρώσεις, που ζει μόνη της στην προγονική της έπαυλη μέσα σε ένα δάσος. Την μεγάλωσε η γιαγιά της, μέχρι που χάθηκε ξαφνικά και δεν την ξαναείδε (αργότερα μαθαίνουμε πως στην πραγματικότητα ήταν το πνεύμα της γιαγιάς της εκείνο που την ανέθρεψε). Μια μέρα η Μόριγκαν γνωρίζει την Ελεονόρα, μια σχεδόν συνομήλική της κοπέλα, η οποία όμως πάσχει από τον επιδημικό ιό R.i.P. που μαστίζει την ανθρωπότητα. Λόγω της αρρώστιάς της, η Ελεονόρα απομακρύνεται από τους γονείς της και τελικά πηγαίνει να ζήσει μαζί με την περίεργη φίλη της. Στην παρέα προστίθεται κι ο Πάτρικ, ένας ορφανός λυκάνθρωπος, που ζει επίσης στο δάσος. Τα τρία παιδιά περνούν τις μέρες τους μαζί, κάνοντας εκδρομές, κατασκηνώνοντας στο δάσος και παίζοντας παιχνίδια. Όμως, ενώ ανάμεσα στην Ελεονόρα και τον Πάτρικ αρχίζει να αναπτύσσεται ένα αμήχανο φλερτ, η Μόριγκαν συναντά περίεργα σημάδια, βλέπει ανεξήγητα οράματα, και τελικά πέφτει άρρωστη μετά από ένα σοκ που φαίνεται να προκαλεί μια μυστηριώδης εισβολή στο σπίτι της. Παρόλο που ο γιατρός που επισκέπτονται τους συστήνει την ευθανασία ως μόνη διέξοδο για να μην υποφέρει το νεαρό κορίτσι, η Μόριγκαν δείχνει να είναι πιο σίγουρη για τον εαυτό της. Και πράγματι, με την επιστροφή τους στο σπίτι, οι τρεις νέοι θα αρχίσουν να ανακαλύπτουν την περίεργη φύση τους, θα σκοτώσουν τον πρώτο τους Δαίμονα, και η Μόριγκαν θα ελευθερώσει ένα αρχαίο βαμπίρ, που βρισκόταν σε λήθαργο στο υπόγειο του σπιτιού της και ο οποίος θα γίνει ο προσωπικός της δάσκαλος. Τελικά, όλες τις αναπάντεχες ανακαλύψεις και τα ερωτηματικά των ηρώων θα έρθει να βάλει σε κάποια τάξη ο δρ. Τζων Ντι, που θα τους προτείνει να τον ακολουθήσουν στην σχολή του, το Μυστικό Σχολείο της Γνώσης, όπου θα μπορέσουν να μάθουν περισσότερα για τις ικανότητές τους και την περίεργη φύση του κόσμου που ξεδιπλώνεται μπροστά τους. Κι έτσι η ζωή των τριών ηρώων θα αλλάξει ολοκληρωτικά. Μέσα από τα μαθήματά τους, την συναναστροφή με τους άλλοτε μυστηριώδεις κι άλλοτε γοητευτικούς καθηγητές τους, την γνωριμία με ένα τάγμα λυκανθρώπων και βρικολάκων που φαίνεται να έχει σκοτεινές προθέσεις, και την σταδιακή ανακάλυψη της περίεργης φύσης τους, θα μπλέξουν σε διάφορες περιπέτειες, θα κληθούν να δώσουν πολλές μάχες, και κυρίως να διατηρήσουν την φιλία τους σε ένα σκοτεινό Λονδίνο με σύγχρονες (όσον αφορά στους ανθρώπους) και fantasy/μεσαιωνικές (όσον αφορά στα απέθαντα πλάσματα) αποχρώσεις…

Το βιβλίο της Πολιτσοπούλου, παρόλο που αποτελεί το πρώτο εκδοθέν δείγμα γραφής μιας νεαρότατης συγγραφέως, είναι ιδιαίτερα καλογραμμένο, με αφήγηση που κερδίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, συνδυάζοντας την συναρπαστική γραφή με τις γρήγορες εικόνες που διαδέχονται η μία την άλλη, και την ευχάριστη γλώσσα με τα συνεχή ευρήματα και τις ανατροπές. Σε ορισμένα σημεία, μάλιστα, όπου κάποιοι δευτερεύοντες χαρακτήρες μας αφηγούνται στοιχεία της δικής τους ιστορίας, η συγγραφέας περνάει με ευχέρεια από το ένα στυλ γραφής σε ένα άλλο, από την κύρια φωνή της αφήγησης σε μια άλλη φωνή, συμβάλλοντας ακόμη περισσότερο στην απόλαυση του αναγνώστη.

Ωστόσο, αν θα έπρεπε να αναζητήσουμε κάποιες αδυναμίες αυτές θα τις εντοπίζαμε κυρίως σε κάποια ελαφρότητα με την οποία χρωματίζονται οι κεντρικοί ήρωες, δίνοντας εκείνη την στιγμή την αίσθηση πως το βιβλίο απευθύνεται σε μικρότερους αναγνώστες. Άλλωστε, δεν θα ήταν δύσκολο να εντοπίσουμε τις ομοιότητες μεταξύ του ‘‘Σμαράγδια με Ασήμι’’ και του ‘‘Χάρρυ Πότερ’’ (οι τρεις νεαροί μαθητές, το ερωτικό παιχνίδι ανάμεσα στους δύο, τα μαθήματα στην σχολή, κι η εμφάνιση ενός καθηγητή που περιβάλλεται με σκοτεινά χρώματα), στοιχεία που δείχνουν πως η Πολιτσοπούλου ‘‘πάτησε’’ συνειδητά πάνω στο διεθνές best seller. Επιπλέον, η ερωτική σχέση ανάμεσα στην κεντρική ηρωίδα και τον βρικόλακα καθηγητή της μοιάζει να απηχεί τον ρομαντικό συναισθηματισμό της Στέφανι Μέγιερ, της συγγραφέας της saga του Λυκόφωτος.

Η Πολιτσοπούλου, όμως, δεν μένει στις όποιες εύλογες επιρροές της. Χειρίζεται άρτια το υλικό της, εισάγει καινούρια στοιχεία στον μύθο των βαμπίρ και των λυκανθρώπων, και τελικά μας δίνει ένα από τα λίγα αξιόλογα ολοκληρωμένα fantasy μυθιστορήματα Ελλήνων συγγραφέων. Έτσι, αυτό το πρώτο δείγμα γραφής προοιωνίζει μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέχεια για την νεαρή συγγραφέα. Δεν μένει λοιπόν παρά να μας την επιβεβαιώσει στο μέλλον…

Δημήτρης Αργασταράς, ε. μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση :

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Συγνώμη που το σχόλιο δεν αφορά την ανάρτηση.

Με επιμονή στο συμφιλιωτικό ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ (που πρότεινε ο Ρήγας -άρθρο 37 στο Σύνταγμα- EΦΑΡΜΟΣΤΗΚΕ στις 3 πρώτες εκλογές και ΥΙΟΘΕΤΗΘΗΚΕ στα 3 πρώτα ελληνικά Συντάγματα, την Ελβετία και από ΑΜΕΤΡΗΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ), μπορούμε να βελτιώσουμε την κοινωνία, με κυβερνήσεις αλληλεγγύης, χωρίς λαμόγια, μίζες και διχόνοια.Μπορεί να αρχίσει πριν νομοθετηθεί, από πρωτοβουλίες ανά δήμο, βάζοντας ανεπίσημη κάλπη πριν τις εκλογές για να ψηφίζουν όσοι θέλουν, όσους από τους υποψήφιους θέλουν να αποτελούν το ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ, ώσπου να καταλάβουν όλοι πόσο καλύτερα είναι!Το εφάρμοσαν στη Μελίβοια Αγιάς το 2002:μαζεύτηκαν και έβαλαν σε ένα ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ τα ονόματα όσων ήθελαν να γίνουν δημοτικοί σύμβουλοι. Ύστερα ψήφισε ο καθένας όσους είχε δικαίωμα, σύμφωνα με τους κανόνες των επίσημων εκλογών.Και όσους βγήκαν πρώτοι σε ψήφους, ανεξάρτητα από ένταξη σε κόμμα ή όχι, τους έβαλαν στο μοναδικό ψηφοδέλτιο των επίσημων εκλογών, και αποτέλεσαν το δημοτικό συμβούλιο που ήθελε το χωριό και όχι οι γραφειοκράτες!

http://enieopsifodeltio.wordpress.comhttp://apps.facebook.com/causes/61685http://antipariafwni.blogspot.com/2009/01/niki.htmlhttp://www.kpad.gr/text/thesis/enieo1.htmhttp://edrana.blogspot.com/2007/06/blog-post_05.htmlhttp://troktiko.blogspot.com/2009/05/blog-post_5788.html
Σάββατο, 16 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Morgoth είπε...
Το διάβασα και εγώ. Ωραίο είναι.
Κυριακή, 17 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η farfromhere είπε...
John Dee υποθέτω. Πολύ ενδιαφέρον και ακούγεται αρκετά συναρπαστικό για να το διαβάσω :)
Κυριακή, 17 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Το έχω πάρει κι εγώ. Δεν πρόλαβα όμως να το διαβάσω. Εύχομαι πάντως, ως Ελληνίδα λογοτέχνης, να λάβει την πρέπουσα προσοχή από το ελληνικό αναγνωστικό κοινό της λογοτεχνίας του φανταστικού.
Τρίτη, 19 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Ακρίτας είπε...
Μπράβο ρε παιδιά για την όλη σας προσπάθεια και για τον τρόπο που προβάλετε το φανταστικό στο ελληνικό κοινό.

Όσον αφορά την παρουσίαση και την κριτική των βιβλίων απλά δείχνετε πως πρέπει να γίνονται, σε κάποιους γελοίους που με το πρόσχημα της αυστηρότητας (στο ελληνικό fantasy βρήκαν να βγάλουν όλα τα κόμπλεξ από το ξύλο που έτρωγαν μικροί) πέφτουν σαν τα κοράκια πάνω σε κάθε δημιουργική προσπάθεια, την ώρα που στο πίσω μέρος του μυαλού τους βρίσκεται συνεχώς το πως θα κάνουν κάποιο cone για να εκδόσουν κι εκείνοι τις σαχλαμάρες που δημοσιεύουν στα "τραγικά" τους site. Συγχαρητήρια κύριε Αργασταρά για αυτή την παρουσίαση.

ΥΓ. Διάβαζα παλιότερες αναφορές του κυρίου Μαμούτου για τέτοια θέματα και τότε τις θεωρούσα υπερβολικές. Με τον καιρό κατάλαβα πόσο δίκιο είχε....
Πέμπτη, 21 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Όσον αφορά το πρώτο σχόλιο του φίλου ανώνυμου, θα πω ότι κάτι ανάλογο συνέβη για κάποια χρόνια και στο πρώτο πανεπιστήμιο από το οποίο αποφοίτησα. Όντως, τα αποτελέσματα ήταν πολύ καλύτερα.

Αντιθέτως, στα πλαίσια του μεταπτυχιακού που σπουδάζω σήμερα, η γυφτο-μπουρζουάδικη, αστική (αλλά με χαρακτήρα χοντροκομμένου επαρχιωτισμού) κομματοκρατία κυριαρχεί....

Και οι "επαναστατικές" νομενκλατούρες άφρονων συρριζέων, πανηγυρίζουν για τις εκλογικές τους πρωτιές, που στηρίζονται στις προλεταριακές μάζες των...30 εξαθλιωμένων από την εκμετάλευση (του πατρικού τους εισοδήματος, εννοώ) μεταπτυχιακών φοιτητών!
Πέμπτη, 21 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...
Ακρίτα,η λογοτεχνία του φανταστικού προορίζεται για τους Ρομαντικούς.

Οι βέβηλοι δεν έχουν μέλλον...
Παρασκευή, 22 Ιανουάριος, 2010

Οι διακοπές των Χριστουγέννων

Όσο περνούν τα χρόνια κάποιες αναμνήσεις του παρελθόντος γίνονται ολοένα και πιο έντονες. Κι ενώ θα νόμιζε κανείς ότι αυτές οι εικόνες της μνήμης θα γίνονταν ξεθωριασμένα νήματα από τη φορεσιά του χρόνου της ζωής μου, η μυστική φωτιά του ονειρευτή συνέχισε να ρίχνει επάνω τους τις γλυκές της ανταύγειες, κρατώντας τες, διαυγείς και ευδιάκριτες, στην επιφάνεια της συνείδησης.

Μια σειρά από τέτοιες αναμνήσεις συνδέονται με την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων και κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, καταλαμβάνουν το νου και γεμίζουν το πεδίο της «εσωτερικής» μου όρασης. Η δύναμη της φαντασίας αρχίζει το αγαπημένο της ταξίδι προς τα πίσω ανασυγκροτώντας στιγμές απ’ τα παλιά, εικόνες φωτεινές και ήχους γλυκούς.

Ατενίζοντας τα περασμένα από το λόφο των τριάντα και ένα ετών της ζωής μου, μπορώ να διακρίνω στο βάθος του προσωπικού μου χρόνου έναν αρνητή του κόσμου της υλικής πραγματικότητας και εμπειρίας να εισέρχεται στο φιλόξενο παλάτι των Χριστουγέννων, αναζητώντας στις πτυχές της εορταστικής περιόδου τις ατραπούς που θα τον οδηγήσουν στα μυστικά δώματα της εσωτερικής πλήρωσης... της ηθικής ανάτασης… της υπερβατικής εμπειρίας.

Ένα παιδί σε τάξη δημοτικού σχολείου που στολίζει τους τοίχους με σχήματα ελάτων τα οποία έχει δημιουργήσει από γυαλιστερό χαρτόνι. Ένα παιδί που αδιαφορεί για το μάθημα και στέκεται απορροφημένο από το στολισμένο δέντρο. Ένα παιδί που στην καθιερωμένη σχολική γιορτή με την κλήρωση των δώρων, η οποία λαμβάνει χώρα την τελευταία ημέρα πριν τις δεκαπενθήμερες διακοπές, κερδίζει το παιχνίδι «Στρατέγκο». Ένα παιδί που «λέει» τα κάλαντα στους κρύους δρόμους του χωριού του και επιστρέφει γελαστό στις αγκαλιές των γονιών και των συγγενών του. Ένα παιδί που βυθίζεται στους επικούς κόσμους του παιχνιδιού «Κάστρα και Πολιορκητές(1)» και αγκαλιάζει πανευτυχές το δώρο που του άφησε ο Άγιος-Βασίλης κάτω από το στολισμένο δέντρο. Ένα παιδί που ακούει μαγεμένο ιστορίες για τους καλικάντζαρους και για το δέντρο της γης. Ένα παιδί που διαρρηγνύει με ασυνείδητη ορμή τους νόμους της ύλης ενός σύμπαντος που το πιέζει ασφυκτικά για να μετατρέψει τις μέρες των χριστουγεννιάτικων εορτών σε παραμύθι.

Και το ταξίδι συνεχίζεται…

Στα μάτια μου εμφανίζεται πια η εικόνα ενός εφήβου. Ενός εφήβου που έχοντας διανύσει δεκαέξι χρόνια ζωής, νιώθει το βάρος του υλικού κόσμου να τον πιέζει περισσότερο απ’ ότι στο παρελθόν, εγκλωβίζοντάς τον στον φθαρτό κόσμο της πραγματικότητας κι εμποδίζοντάς τον να βιώσει στην πλήρη της έκταση τη μαγική εμπειρία, που εκείνος γνωρίζει ότι υπάρχει στην ψυχή του ως παρόρμηση, προϊδέαση και έμφυτη δυνατότητα, από την πρώτη στιγμή που θυμάται τον εαυτό του.Όμως αυτός δεν εγκαταλείπει τη μάχη. Τώρα τα όπλα του είναι διαφορετικά (αν και υπάρχουν στιγμές που ψηλαφίζει, στα κρυφά, τα ελάχιστα απομεινάρια των παιχνιδιών της παιδικής του ηλικίας). Comics με πρωταγωνιστές βάρβαρους πολεμιστές και (υπερ)ήρωες. Συμμετοχή σε οπαδικά δρώμενα, (με αποκορύφωμα το ιεροτελεστικό, κυριακάτικο, λαϊκό προσκύνημα που λαμβάνει χώρα στο στάδιο «Καραϊσκάκη» μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90), και μεθύσι με το κρασί του ιερού φανατισμού που παράγει ο συλλογικός εκστασιασμός της Θύρας 7. Μακριά μαλλιά, στενό jean παντελόνι, ψηλές αρβύλες, μαύρο δερμάτινο μπουφάν (perfecto, σύμφωνα με την ορολογία της εποχής) ή χακί flight jacket(2) με ραμμένη ελληνική σημαία. Οι πρώτες πολιτικές ανησυχίες. Η αρχή της πολιτικής θεμελίωσης του πατριωτικού συναισθήματος. Και πάνω απ’ όλα, η μουσική. Το όχημα που τον μεταφέρει καλύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο στους κόσμους της φαντασίας του εδώ και τέσσερα χρόνια. Το Heavy Metal!

Βλέπω τον υψηλόσωμο έφηβο να αποτελεί «φόβητρο» για τους καθηγητές του και λατρεμένο μοναχοπαίδι των γονιών του. Βλέπω τον υψηλόσωμο έφηβο να περιμένει το χριστουγεννιάτικο μποναμά της μητέρας του για να εξορμήσει στο Rock City και στο Μοναστηράκι, προκειμένου να προμηθευτεί τα αγαπημένα του βινύλια. Βλέπω τον υψηλόσωμο έφηβο ξαπλωμένο στο πάτωμα ενός σκοτεινού σαλονιού να απορροφάται από τις παιχνιδιάρικες αντανακλάσεις των λαμπιονιών που σπινθηρίζουν και να απολαμβάνει χριστουγεννιάτικα φανταστικά ταξίδια επάνω στα «μεταλλικά» ηχοχρώματα και μέσα στις πολύχρωμες σελίδες των comics. Βλέπω τον υψηλόσωμο έφηβο να βρίσκεται ανάμεσα στον κόσμο και να πνίγεται από τη μοναξιά. Παρέες-συμμορίες, επιθετικότητα και βία. Το γόητρο του κυρίαρχου των πεζοδρομίων. Τα πρώτα επικίνδυνα ξενύχτια.

Mπορώ ακόμη να δω τον υψηλόσωμο έφηβο, εν μέσω χριστουγεννιάτικων διακοπών, να δέχεται επίθεση στον ηλεκτρικό σταθμό του Ταύρου από τρεις (υποτιθέμενους) πολιτικούς αντιπάλους. Επικεφαλής τους είναι ένας μικρόσωμος, σημαδεμένος στο πρόσωπο, εικοσάχρονος νεαρός, ο «Νικολάκης». Πρόκειται για γνωστό «κακό» του κοινωνικού υπο-χώρου που συμπυκνώνει σε έναν ενιαίο τρόπο ζωής την οπαδική προσήλωση, τις ριζοσπαστικές (incorrect) πολιτικές απόψεις/δράσεις, τα κακόφημα στέκια και το Heavy Metal, ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα θα καταλήξει στη φυλακή. Η μάχη είναι επική! Οι τρεις επιτιθέμενοι ορμούν στον έφηβο μανιωδώς, προσπαθώντας να τον ρίξουν κάτω και να σκίσουν τη ραμμένη σημαία από το μπουφάν του. Γροθιές, κλοτσιές, βρισιές. Ο έφηβος ευχαριστεί τη μητέρα του που τον προίκισε με τη σωματική διάπλαση του γένους της, τον πατέρα του που τον μεγάλωσε με την ηθική του ένστολου άντρα, τους Θεούς που του δώρισαν το ένστικτο του πολεμιστή και την τύχη του…γιατί οι αντίπαλοι δεν έχουν επάνω τους κάποιο σουγιά.Καθώς οι περαστικοί έχουν γίνει πολλοί βρίσκουν το θάρρος και μπαίνουν στη μέση για να χωρίσουν τους εμπλεκόμενους. Ο έφηβος κρατά στα χέρια του τη σημαία που οι αντίπαλοι έσκισαν αλλά δεν κατάφεραν να αποσπάσουν. Είναι γεμάτος αίμα στο μπουφάν, στα χέρια, παντού. Όμως το αίμα δεν είναι μόνο δικό του. Στα πρόσωπα των αντιπάλων έχουν ήδη αρχίσει να πρήζονται οι μώλωπες κι ο ένας τους εξακολουθεί να αιμορραγεί από τη μύτη. Το κατόρθωμα του γίνεται γνωστό στα μαγαζιά ηλεκτρονικών παιχνιδιών και στα άλλα στέκια του υπο-χώρου. Η φήμη του γίνεται ένα αστικό (μικρο)έπος της εν λόγω χριστουγεννιάτικης περιόδου.

Γι’ αυτόν ακόμη και η πιο οδυνηρή πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία ανάτασης του ηθικού και αποσύνδεσης από τα στενά όρια του κόσμου που τον πνίγει. Υπερηφάνεια, Νίκη. Τα δεσμά του φθαρτού κόσμου της υλικότητας έχουν χαλαρώσει ελαφρώς. Ωστόσο, ο έφηβος αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς ότι αυτή δεν είναι η νίκη που επιδιώκει… ότι αυτή δεν είναι η μαγική πύλη των Χριστουγέννων που αναζητά. Το αίσθημα της ανεκπλήρωτης προσδοκίας εξακολουθεί να απλώνεται σα μαύρο αβυσσαλέο κενό στα βάθη της ψυχής του.Μα τώρα η ματιά μου έχει φτάσει στο χτες…

Μπορώ πια να δω ότι η αναζήτηση αναβλύζει από την πηγή μιας ευρείας κοσμοθέασης. Αισθητική, πολιτική, ηθική, φανταστική λογοτεχνία και μουσική, παιδικά παιχνίδια και πολεμική εκγύμναση, διανόηση και ενστικτώδης γνώση, αποτελούν πλέον μια ενιαία σφαίρα. Ιδέες, βιώματα, ενοράσεις.

Και να που οι καρποί της αναζήτησης είναι πικροί και γλυκοί…

<br>

Τώρα είναι γνωστό ότι ο κόσμος της φθοράς έχει αποκτήσει τη μέγιστη βαρύτητά του στα πλαίσια της εποχής/κατάστασης που ιστορικά αποκαλούμε Νεωτερικότητα(3). Τώρα είναι γνωστό ότι ο υλιστικός θόλος της Νεωτερικότητας έχει δομηθεί από τα ξόρκια δυο βλοσυρών μάγων, του Διαφωτισμού και του Μοντερνισμού. Τώρα είναι γνωστό ότι τα πονηρά πνεύματα που διατρέχουν τις συνειδήσεις προκειμένου να αλυσοδέσουν τον άνθρωπο στα δεσμά της (ηθικής κι αισθητικής) παρακμής είναι ο εργαλειακός ορθολογισμός, ο υλιστικός οικουμενισμός, ο αποδομισμός. Όπως επίσης είναι γνωστό ότι οι δαίμονες που τα συνοδεύουν γενούν την ολική απώλεια της αίσθησης του Ιερού, την αντιστροφή των αξιών, την οικοδόμηση νόθων ιεραρχιών, το λογιστικό τρόπο ζωής, τον ανταγωνιστικό ατομικισμό (σε αντίθεση με τον πρωτογενή εγωισμό), την αρρωστημένη τέχνη…

Κανείς δεν ξέρει αν κάπου εκεί έξω από τα κυρτά τοιχώματα αυτού του θόλου υπάρχει ακόμη ο Κόσμος της Αυθεντικότητας. Οι μυημένοι, όμως, που πιστεύουν στην ύπαρξή του, γνωρίζουν ότι ο Αυθεντικός Κόσμος στον οποίο προσβλέπουν υπήρξε κάποτε, πριν την αυγή της ιστορίας. Μάρτυρας αδιάψευστος η κατάφαση της ψυχής τους και τα μνημεία που φέρει ως κληρονομιά ο τόπος της Μυθολογίας. Όπλο των μυημένων ο Πολιτισμός(4)… και η περίοδος των Χριστουγέννων πύλη μαγική που οδηγεί στην καρδία των Αγίων Τόπων του Μύθου.

Το παιδί και ο έφηβος του παρελθόντος έχουν γίνει πια άντρας. Ένας άντρας που γελώντας βροντερά στέκεται στις επάλξεις του κάστρου που περικλείει τη γη του Πολιτισμού. Ένας άντρας που κοιτάζει δίπλα του και αντικρίζει συμφύλακες. Λίγους μα και πολλούς συνάμα. Η αριθμητική είναι ανίκανη να τους προσδιορίσει. Ένας άντρας που με όχημα τη μουσική, τη γυμναστική, τη ρομαντική φιλοσοφία και κυρίως τη λογοτεχνία του φανταστικού, ταξίδεψε στο βάθος του εαυτού του για να βρει τον Αυθεντικό Κόσμο.

Τον βρήκε; Ποιος μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα; Τα ξόρκια του θόλου είναι ισχυρά και σκοπό έχουν τη γείωση.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι συνάντησε Ομοίους του με τους οποίους υπερασπίζεται τη γη του Πολιτισμού και μοιράζεται την χαρά του πολέμου.

Είθε ο ερχομός των Χριστουγέννων να ανοίξει τις πύλες των ονείρων για όλους εμάς… τα Ζώπυρά μας να ευφρανθούν από τους γλυκούς ήχους της ουράνιας σάλπιγγας… η γέννηση του Φωτός να διαυγάσει το νου μας… και το μαγικό αστέρι να μας οδηγήσει με ακρίβεια στον προορισμό μας…

Υγεία, ευτυχία και καλές γιορτές σε όλα τα μέλη της Λέσχης μας.Χρόνια καλά και πολλές νίκες (που τόσο λείπουν) σε όλους τους Έλληνες.

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

Υποσημειώσεις

1) Επρόκειτο για ένα καταπληκτικό παιχνίδι το οποίο έδινε τη δυνατότητα στους παίκτες να συμμετάσχουν σε μια πλήρη επιτραπέζια μεσαιωνική μάχη! Αποτελούταν από πολλά εξαρτήματα (κάποια ήταν συμπληρωματικά, πχ ο Μινώταυρος, ο Κύκλωπας, ο Δούρειος Ίππος, ο Δράκος της φωτιάς) ανάμεσα στα οποία υπήρχαν τείχη, επιτραπέζιοι στρατοί και καταπέλτες που εξαπέλυαν πούλια. Το «Κάστρα και πολιορκητές» είχε κυκλοφορήσει στα μέσα της δεκαετίας του ’80 από την εταιρία «El Greco».

2) Μπουφάν της Πολεμικής Αεροπορίας.

3) Η εποχή της Νεωτερικότητας συμβατικά θεωρείται ότι έχει τις αφετηρίες της στον 18ο αιώνα. Αποτελεί ιστορικό τέκνο του δυτικού κόσμου και ως συμβολικά γεγονότα που αναγγέλλουν την έλευσή της προκρίνονται η Αμερικανική (1776) και κυρίως η Γαλλική Επανάσταση (1789). Ουσιαστικά, η είσοδος του δυτικού κόσμου στα ιστορικά πλαίσια της νεωτερικής εποχής πραγματοποιήθηκε κατά τον 19ο αιώνα. Πατέρας της Νεωτερικότητας είναι ο Διαφωτισμός. Σχήμα που ζυμώθηκε μέσα στα πλαίσια της νεωτερικής εποχής είναι ο Μοντερνισμός. Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Νεωτερικότητας είναι ο αστικός/καταναλωτικός τρόπος ζωής, ο ορθολογικός ατομικισμός, ο ανταγωνισμός, οι μαζικές κοινωνίες, η βιομηχανική παραγωγή, η κυριαρχία του διεθνιστικού πολιτικού ιδεώδους, ο καπιταλισμός και ο μαρξισμός, ο ξηρός επιστημονισμός που αντικατέστησε την ιερή θέληση για σοφία. Η Νεωτερικότητα, δηλαδή, είναι η εποχή στην οποία ζούμε.Υπάρχουν ορισμένοι διανοητές που υποστηρίζουν ότι κάποια χαρακτηριστικά της Νεωτερικότητας έχουν αποδυναμωθεί (πχ. το αστικό κράτος που παραχωρεί τη θέση του σε υπερεθνικές οντότητες όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, η αποδυνάμωση της βιομηχανίας και η διόγκωση του τομέα των υπηρεσιών, όπως οι τραπεζικές) με συνέπεια να βιώνουμε σήμερα τη μετάβαση στη Μετα-νεωτερικότητα. Εκτιμώ ότι οι εξελίξεις αυτές δεν αλλοιώνουν τα νεωτεριστικά χαρακτηριστικά, απλά τα μετασχηματίζουν. Γι’ αυτό και δεν συμμερίζομαι την πίστη τους για την έλευση της νέας εποχής. Όπως και να έχει, πάντως, Νεωτερικότητα ή Μετα-νεωτερικότητα αποτελούν εξίσου αρρωστημένες καταστάσεις για έναν ρομαντικό μύστη του Φανταστικού.

4) Χρησιμοποιώντας τη λέξη «Πολιτισμός» κάνω μια αντιστοίχιση, όχι με την αγγλική λέξη civilization, αλλά με την culture (=σύνολο αντιλήψεων, στάσεων, συμπεριφορών που έχουν μια ιδιαίτερη σημασία και χαρακτηρίζουν μια κοινωνία), προσθέτοντας μια προσωπική σημασιοδότηση που εμπεριέχει το συνολικό Έργο που δομεί η έμφυτη, αδιαμεσολάβητη, αυθεντική δημιουργικότητα του ανθρώπου. Διστάζω, όμως, να χρησιμοποιήσω την ελληνική μετάφραση και τη λέξη «κουλτούρα».

• Σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση :

Ο/Η Γιώργος Doomsword είπε...
Έξοχο -συγκινητικό- βαθυστόχαστο!!!

Με διαφορά το καλύτερο κείμενο που έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό.
Κυριακή, 27 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Μπορείς να καταλάβεις τί αναμνήσεις μου ξύπνησε και πόση νοσταλγία μου προξένησε το κείμενο...

Κάστρα και πολιορκητές και αργότερα το Hero Quest έθεσαν θεμέλια για τα μελλούμενα... ...το θρίαμβο του ατσαλιού...

Χαιρετώ τη ΦΛΕΦΑΛΟ
Κυριακή, 27 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Χρήστος 'Eddie'Μπαλτζής είπε...
Ο πραγματικός διαφωτισμός είναι η αγάπη, ο Ρομαντισμός και η ανιδιοτέλεια που τόσο πολύ λείπουν στον καιρό μας, μα πάνω από όλα η αυθεντικότητα όπου μόνο αυτή δημιούργησε και δημιουργεί μεγάλους και προπάντων ελεύθερους στοχασμούς και στοχαστές.

Σταμάτη, μου θύμισες ένα χαμένο μου παλιό εαυτό και οφείλω τα σέβη μου για αυτό.

Θερμά συγχαρητήρια από καρδιάς, keep on rocking,

INTO GLORY RIDE!!!
Δευτέρα, 28 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Swordmaster είπε...
Μιλάμε για κείμενο που κάνει τα μάτια να γεμίζουν δάκρυα... όχι αστεία!

Δείτε νόθα όντα του φανταστικού τί σημαίνει Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ, τί σημαίνει αρθρογραφική ποιότητα και ποιος είναι ο Πολέμαρχος!

Δείτε φίλοι αναγνώστες τι σημαίνει Φανταστικό για εμάς!!

Καλές γιορτές σε όλους τους συμπολεμιστές, υγεία και ευτυχία.
Δευτέρα, 28 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Ίων Αλβέριχος είπε...
Στο κέλευσμα του Αρχηγού το σύνολο γίνεται Σώμα, η επιθυμία Καρδιά,ο σκοπός Ιδέα και η ζωή Θύελλα και Ορμή, ευλογημένα αφηνιασμένη για να προστατέψει τα αναλλοίωτα αρχέτυπα.

Χαίρε ΦΛΕΦΑΛΟ
Δευτέρα, 28 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Δημήτρης Αργασταράς είπε...
Οι πρώτες αναμνήσεις, η μαγεία της παιδικής ηλικίας, τα πρώτα παιχνίδια, οι πρώτες εκφράσεις τέχνης που μας επηρέασαν, κι αργότερα οι μορφές της δράσης μέσα στην ζωή…

Η αυτοπραγμάτωση είναι το μεγάλο θέμα της ανθρώπινης ύπαρξης. «Πρέπει να γίνεις αυτό που είσαι !» αναφώνησε κι ο Νίτσε.

Αυτό το μονοπάτι ακολουθεί ο Σταμάτης… Αυτό ακολουθεί ο καθένας μας (κάθε συνειδητός κι ελεύθερος άνθρωπος)… Αυτό ακολουθούμε κι όλοι μαζί στην ΦΛΕΦΑΛΟ !
Δευτέρα, 28 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Για το κείμενο απλά θα πω πως είναι πολύ εμπνευσμένο και συμφωνώ πως δάκρυα στα μάτια φέρνει..

Όσων αφορά τα τρία άχρηστα αντικείμενα, που επιτέθηκαν στον νέο έφηβο, γιατί απλά πίστευε στις ιδέες του... "φωτιά και τσεκούρι" θα τους βρει σαν το σπαθί απ' το θηκάρι ελευθερωθεί.. ας έρθει εκείνη η ώρα και όλοι μαζί σαν γροθιά θα τσακίσουμε κάθε αμφιβολία, είμαστε αυτοί που ελευθερώθηκαν απ' τον ζυγό και ραγιάδες ποτέ ξανά δεν θα γίνουμε.

"Καλύτερα μιας ώρας ελέυθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή".

Και αν είναι δυνατόν Κάστρα και πολιορκητές? Που το θυμήθηκες ρε Σταμάτη? Τέλειο ήτανεΑς συγχωρεθώ για την σκληρή μου γλώσσα, θύμα κι εγώ είμαι της κοινωνίας.
Πέμπτη, 31 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Guardian Lord είπε...
Λίγες ώρες πριν αλλάξει το έτος...

We're fighting by the dawn

We're fighting after sunrise

We fighting for a chance to see our life to be

And you won't take us alive

We're fighting in the dark

We're fighting after midnight

We're fighting for a fantasy reality

In case our dreams are right

On we fight!

Καλή νέα χρονιά σε όλους μας!
Πέμπτη, 31 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Χάρης Παπαϊωάννου είπε...
Σταμάτη, δεν χρειάζεται να πω τίποτα για το κείμενο. Τα λεέι όλα αυτό..

Συμπολεμιστές, χρόνια πολλά σε όλους με υγεία και πάνω απ' όλα τύχη. Γιατί υγεία είχαν και στον Τιτανικό, τύχη δεν είχαν.

Ας έρθει φέτος η θεά τύχη με τους άξιους. Ας έρθει μαζί μας..

Χαίρε Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.
Πέμπτη, 31 Δεκέμβριος, 2009

Ο/Η Skull είπε...
Κορυφαίο για άλλη μια φορά το κείμενο του Σταμάτη.

Καλή χρονιά σε όλους μας.

Ζήτω η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ!
Παρασκευή, 01 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Συμπολεμιστές,

We are the guardians of the flame...

Εύχομαι να έχουμε όλοι μια καλή κα δημιουργική χρονιά!

Ψηλά τα μέτωπα... η Νίκη πλησιάζει...
Παρασκευή, 01 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Έίναι σαφές πως ακόμη δεν έχουν φύγει οι καλικάντζαροι και οι δαίμονες των πληκτρολογίων... μου "φάγανε" το (ι) από το "και" του προηγούμενου σχολίου..#@**
Σάββατο, 02 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Ωραίο κείμενο και όμορφο blog. Μπράβο παιδιά!
Τρίτη, 05 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Morgoth είπε...
Βάλε και λίγο Accept στις εικόνες των 80's ρε Σταμάτη. Αφού ξέρω ότι σου αρέσουν!
Παρασκευή, 08 Ιανουάριος, 2010

Ο/Η Σταμάτης Μαμούτος είπε...
Ανώνυμε, σε ευχαριστούμε πολύ.

Μοrgoth, ξέρεις τι μου λεέι ο Χρήστος 'Eddie' Μπαλτζής, από δίπλα; Accept...FLEFALO or die!
Πέμπτη, 14 Ιανουάριος, 2010