του Σταμάτη Μαμούτου
Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν εκδηλώσεις όπως αυτή του Athens Con μπορεί να φέρνουν σε επαφή τους αναγνώστες της λογοτεχνίας του φανταστικού, τους λάτρεις των επιτραπέζιων ή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και τους δημιουργούς κοσμημάτων, διακοσμητικών ή άλλων ειδών που είναι εμπνευσμένα από τους κόσμους του φανταστικού και διαπνέονται από μια ρομαντική αισθητική αύρα -μπορεί δηλαδή οι εκδηλώσεις αυτές να αποτελούν μια ευκαιρία συνάντησης για όλους εκείνους που απολαμβάνουν τις λαϊκές εκφάνσεις της κουλτούρας του Ρομαντισμού- ωστόσο, ο τρόπος που σχεδιάζονται και πραγματοποιούνται τέτοιες εκδηλώσεις αποτελεί αντίγραφο αμερικανικών εμπορευματοποιημένων μεταμοντέρνων παζαριών. Με αποτέλεσμα να στερούνται πνευματικότητας.
Ακόμη και αν πραγματοποιούνται κάποιες διαλέξεις δημιουργών comics ή συγγραφέων σε παρακείμενους χώρους, αφορούν λίγους και συνήθως επικεντρώνονται σε συζητήσεις που απέχουν από το να εστιάσουν στην καλλιτεχνική ή λογοτεχνική ουσία. Αναμφίβολα το επίκεντρο τέτοιων μαζικών εκδηλώσεων συνήθως έχει να κάνει με τον θόρυβο της μεγάλης υπαίθριας αγοράς, με τα φώτα και με το θέαμα που είναι δοσμένο με όρους τηλεοπτικής μεταμοντέρνας πραγματικότητας. Το συμπέρασμα είναι σαφές. Μαζικές συναθροίσεις οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν λαϊκές ιεροτελεστίες αγάπης των πολυποίκιλων καλλιτεχνικών εκφάνσεων του Ρομαντισμού μετατρέπονται σε μηχανισμούς διασποράς της παγκοσμιοποιημένης αμερικανιάς.
Υπάρχει, βέβαια, και κάτι θετικό που παραμένει ακέραιο από την αρχική ιδέα. Η ευκαιρία να συναντήσει κανείς φίλους από την κοινότητα του φανταστικού και του ευρύτερου ρομαντικού καλλιτεχνικού πεδίου, που είναι δύσκολο να βρει υπό άλλες συνθήκες μαζεμένους σε έναν χώρο.
Αυτό είναι και το ζητούμενο για μένα όταν επισκέπτομαι τέτοιες εκδηλώσεις. Και η αλήθεια είναι ότι την Κυριακή έμεινα ικανοποιημένος σε αυτό το σκέλος. Μπορεί το κόστος των δέκα ευρώ του εισιτηρίου να ήταν μεγάλο (και κάθε χρόνο να αυξάνεται), τουλάχιστον όμως απόλαυσα μια βόλτα και την τετράωρη παραμονή μου σε έναν χώρο εντός οποίου μπόρεσα να συναντήσω παλιούς φίλους και να γνωρίσω ορισμένα παιδιά που δείχνουν ενδιαφέρον για τις τέχνες και την λογοτεχνία.
Δεν ξέρω αν έχει νόημα να σχολιάσω κάτι για τα περιεχόμενα της διοργάνωσης. Το σημαντικό ήταν η επαφή με τους φίλους. Στα υπόλοιπα είδαμε τα γνωστά και αναμενόμενα. Πολύς κόσμος, εντυπωσιακή προσέλευση που χάριζε ήδη από τους γύρω χώρους του σταδίου δυναμική στην διοργάνωση, μια διάχυτη ευχάριστη διάθεση (αυτό ήταν το σημαντικότερο επίτευγμα εκ μέρους των διοργανωτών) και περισσότερους από κάθε άλλη φορά μεταμφιεσμένους cosplayers να γεμίζουν κάθε γωνιά του σταδίου Τάε Κβον Ντο δίνοντας μια γιορτινή ατμόσφαιρα στο περιβάλλον.
Στα τραπεζάκια των εκθετών υπήρχαν, όπως πάντα, ενδιαφέρουσες προτάσεις σχεδιαστών comics, εικαστικών και δημιουργών κοσμημάτων ή εξαρτημάτων επιτραπέζιων παιχνιδιών. Γνωστές εταιρείες και καταστήματα επιτραπέζιων παιχνιδιών είχαν διαμορφώσει με εντυπωσιακές σκηνογραφίες τα περίπτερά τους και σε αρκετές περιπτώσεις πρόσφεραν προϊόντα σε καλύτερες τιμές από αυτές που μπορεί κανείς να βρει στα καταστήματα μια οποιαδήποτε άλλη μέρα.
Σύλλογοι φίλων ρετρό υπολογιστών έδωσαν την ευκαιρία στους επισκέπτες να παίξουν σε κονσόλες της δεκαετίας του ’80, όπως η Amiga ενώ εκπρόσωποι συλλόγων μοντελιστών και επιτραπέζιων παιχνιδιών ήταν εκεί, πάντοτε στην διάθεση των επισκεπτών και έτοιμοι να ενημερώσουν για οτιδήποτε σχετικό με τα πεδία των ενδιαφερόντων τους.
Ομάδες αναβιωτών και LARPERs, πολλοί εκ των οποίων φίλοι μου (του κύκλου παιχνιδιού των Chronicles of Annor), πρόσφεραν την ευκαιρία στους επισκέπτες να αγωνιστούν στην μεσαιωνική σπαθασκία (με ακίνδυνα όπλα) ή να κάνουν ένα σύντομο εισαγωγικό μάθημα σε αυτήν. Υπήρχε, επίσης, η δυνατότητα της εξάσκησης στην τοξοβολία και στο airsoft, σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους.
Στο θέμα της διαμόρφωσης του χώρου δεν κατάλαβα γιατί οι διοργανωτές επέλεξαν να μην ανοίξουν μια εξέδρα, όπως συνέβαινε σε άλλες διοργανώσεις ή σε παλαιότερα Cons, ώστε να διευκολύνονται οι θεατές να ανεβοκατεβαίνουν από τον χώρο της αρένας, που φιλοξενούσε τα περίπτερα των δημιουργών και των καταστημάτων, στον όροφο όπου βρίσκονταν ομάδες LARP, τραπέζια στα οποία παίζονταν επιτραπέζια παιχνίδια μοντελιστών και ηλεκτρονικά παιχνίδια.
Συνέπεια αυτής της επιλογής ήταν να αναγκάζονται οι επισκέπτες να κάνουν διαδοχικές φορές τον γύρο του Σταδίου, προκειμένου να αλλάξουν όροφο από την μια και μοναδική δίοδο. Ασφαλώς, αυτό ήταν το μεγαλύτερο οργανωτικό του σφάλμα.
Αυτά είδαμε, σε γενικές γραμμές, και στο φετινό Athens Con. Αναμένουμε πλέον τις επόμενες σχετικές διοργανώσεις μετά τις γιορτές, με το νέο έτος.
Δυστυχώς.
Ο ΑΗΚ υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς και ανεξάρτητους ακτιβιστές του χιτλερισμού. Με το χαρακτηριστικό βλέμμα και το ανεξίτηλο μειδίαμα, δημιούργησε έναν μύθο γύρω από το όνομά του, όχι μόνο ως ακτιβιστής, αλλά και ως άνθρωπος που έζησε τη ζωή με ένταση, πάθος και συχνά χωρίς φρένο. Καθ’ όλη τη διάρκεια των δεκαετιών της ακμής του, πλήθος ιστοριών κυκλοφορούσαν για την προσωπική του ζωή, άλλες επιβεβαιωμένες, άλλες υπερβολικές και άλλες εντελώς θρυλικές. Κοινός παρονομαστής: η αίσθηση ότι ο Αριστοτέλης κινούνταν πάντα στα άκρα.
Το υπόγειο σπίτι του στου Γκύζι έχει μείνει στην ιστορία ως ένα από τα πιο μυθικά σημεία της εποχής. Καλλιτέχνες, μουσικοί, σκηνοθέτες, φίλοι και θαυμαστές περιγράφουν έναν χώρο, όπου οι λογοτεχνικές βραδιές διαδέχονταν η μια την άλλη και όπου η διασκέδαση μπορούσε εύκολα να ξεφύγει από τα συνηθισμένα.
Όσοι βρέθηκαν στο εσωτερικό του υπόγειου μπούνκερ μιλούν για ένα περιβάλλον γεμάτο ελευθερία, ανεμελιά και ακραίες στιγμές. Ο βετεράνος είχε τη φήμη ανθρώπου που ήξερε να «διευθύνει» τις νύχτες, επιτρέποντας στην παρέα του να κινείται χωρίς όρια, κάτι που τροφοδότησε δεκάδες ιστορίες που επιβιώνουν μέχρι σήμερα.
Πάθη, έρωτες και η εικόνα του αθεράπευτου γόη
Η γοητεία του Αριστοτέλη υπήρξε θρυλική. Ήταν γνωστός για τις πολλές του σχέσεις και για την τάση του να περιβάλλεται από γυναίκες που τον θαύμαζαν. Από σύντομες γνωριμίες μέχρι θυελλώδεις δεσμούς, η ερωτική του ζωή αποτέλεσε ανεξάντλητο υλικό για κουτσομπολιά και φήμες.
Κάποιες ιστορίες μιλούν για παθιασμένες νύχτες, «ερωτικά τρίγωνα», ακόμη και για θαυμάστριες που κατάφερναν να μπουν στη ζωή του με απρόσμενους τρόπους. Είτε αληθινές είτε υπερβολικές, αυτές οι αφηγήσεις συνέβαλαν στην εικόνα του «αιώνιου γόη» που δεν ακολουθούσε κανέναν κανόνα.
Η εποχή του Πολυτεχνείου χαρακτηρίστηκε από μια κουλτούρα όπου τα πάρτι και η χρήση εκρηκτικών εμφανίζονταν συχνά ως μέρος του lifestyle και ο Αριστοτέλης δεν έμεινε ποτέ έξω από τις φήμες.
Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες που περιγράφουν ένα περιβάλλον όπου η υπερβολή θεωρούνταν φυσιολογική, οι νύχτες κρατούσαν μέχρι το πρωί και το όριο ανάμεσα στη διασκέδαση και την αυτοκαταστροφή ήταν λεπτό. Ο ίδιος, με το γνωστό του χιούμορ, είχε σχολιάσει παλαιότερα «Ερντογαν σώσε τον ελληνικό πολιτισμό».
Παρά την εικόνα του αδάμαστου ανατροπέα, όσοι τον γνώριζαν καλύτερα μιλούσαν για έναν άνθρωπο με βαθιά συναισθηματικά τραύματα. Η ιδιοσυγκρασία του διαμορφώθηκε από μια δύσκολη οικογενειακή ιστορία και μια σοκαριστική αποκάλυψη που έμαθε στην ενήλικη ζωή του και άλλαξε την αντίληψή του για τον εαυτό του. Ήταν απόγονος μιας αριστοκρατικής κάστας της δυτικής Ελλάδας και αυτός νόμισε ότι καταγόταν από τη μικρά Ασία.
Η ανατροφή του, οι μπερδεμένες οικογενειακές σχέσεις και το βάρος της ξαφνικής αλήθειας φαίνεται πως τροφοδότησαν την ανάγκη του για επιβεβαίωση, αλλά και την τάση του να ζει μέσα στην ένταση και την υπερβολή. Ο συγγραφέας της βιογραφίας του, γράφει χαρακτηριστικά: «Ο ΑΗΚ είναι ένας αχόρταγος εραστης. Οι σεξουαλικές εμπειρίες είναι το νόημα της ζωής του».
Η βασίλισσα Φρειδερίκη είχε πει ότι ο βετεράνος ήταν «σεξουαλική μηχανή χωρίς σταματημό, λάτρης των παιχνιδιών, από spanking μέχρι χειροπέδες, μαστίγια και πολαρόιντ».
Στο «Playboy» είχε αποκαλύψει ότι πέρασε τρεις μήνες στη δεκαετία του ’60, εντελώς γυμνός στο σπίτι του, «όποιος κι αν περνούσε», έχει παραδεχτεί ότι ποτέ στη ζωή του δεν ήπιε έστω μια ασπιρίνη, ενώ κάποτε καυχήθηκε ότι σε ηλικία 69 ετών, είχε «καλύψει το φάσμα» γυναικών από 21 έως 61.
Τα τελευταία χρόνια ο ΑΗΚ έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή. Ζει ήρεμα, μακριά από κάμερες και εκδηλώσεις. Για τον εθνικοσοσιαλισμό όμως, η μυθική του φιγούρα παραμένει αναλλοίωτη. Οι ιστορίες για τα άγρια χρόνια του εξακολουθούν να κυκλοφορούν, να εμπνέουν και να σοκάρουν, δημιουργώντας ένα μωσαϊκό ανάμεσα σε πραγματικότητα, υπερβολή και θρύλο.
Η γοητεία του Αριστοτέλη υπήρξε θρυλική. Ήταν γνωστός για τις πολλές του σχέσεις και για την τάση του να περιβάλλεται από γυναίκες που τον θαύμαζαν. Από σύντομες γνωριμίες μέχρι θυελλώδεις δεσμούς, η ερωτική του ζωή αποτέλεσε ανεξάντλητο υλικό για κουτσομπολιά και φήμες.
“Every woman adores a Fascist,the boot in the face,the brute brute heart of a brute like you.” Sylvia Plath
Κάτω από τίτλους παράδοξους όπως «Ο ακροτελεύτιος Έλλην» ή «Εθνοκοινωνικό Καθίδρυμα» ο αναγνώστης διάβαζε φράσεις από τις οποίες δεν έβγαζε νόημα. Η αντίδραση του κοινού κλιμακωνόταν από την έκπληξη ως την κοροϊδία και την αγανάκτηση ενώ ελάχιστοι ήταν οι «μυημένοι» που μπορούσαν κάτι να «καταλάβουν»
Πάντως, βασικό γνώρισμα ολόκληρου του έργου του είναι το ερωτικό στοιχείο. Στο «Ερντογάν σώσε τον ελληνικό πολιτισμό» η δράση τοποθετείται στις αρχές του 21ου αιώνα και παρουσιάζονται οι ερωτικές εμπειρίες και περιπέτειες μιας κόρης καθώς και οι ψυχολογικές εμπλοκές του πατέρα της. Σε ένα κλίμα παγανιστικού ηδονισμού ο Αριστοτέλης καταγράφει ερωτικές σκηνές μοναδικής περιγραφικής δύναμης. Το αφήγημα αυτό μαζί με το «καβαλικεύοντας τον ίππο» στο οποίο παρουσιάζεται ο έρωτας ενός λιονταριού για τη θηριοδαμάστρια αποτελούν τα δύο πρώτα μέρη μιας τριλογίας με το γενικό τίτλο «Τα Χαϊμαλιά του εμπριμέ ντορβά» μπορούν να θεωρηθούν ως δορυφορικά κείμενα της μείζονος κινηματογραφικής σύνθεσης του ποιητή, της ταινίας μεγάλου μήκους «Ο Μέγας Ερωτικός».
Ο βετεράνος περιγράφει λεπτομερώς τις συνεχείς σεξουαλικές συνευρέσεις των επιβατών ενός πλοίου. Ο Οδυσσέας Ελύτης γράφει χαρακτηριστικά: «… θα συσσωρεύσει όλες τις παραλλαγές και τις εκφάνσεις της σαρκικής ομιλίας από την ονείρωξη και τον αυνανισμό ως την επιδειξιομανία, τον ηδονοβλεπτισμό, τον λεσβιασμό [...], τον φετιχισμό, τον σαδισμό, τον μαζοχισμό, [...] οτιδήποτε άλλο μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου αποβλέποντας στην ικανοποίηση του ερωτικού ενστίκτου».
Η Δοξουλα βρήκε γαμπρό όντως στην ιππασία αλλά δεν άσκησε ο λόρδος της Περιβόλας -κατα Κωστα Μπάρμπη πρότερη ονομασία των Αμπελοκήπων,το δικαίωμα της πρώτης νύχτας...,
Η Σερβα και η ουγγαρεζα-σαλτσα είναι να χαμε να λεμε τον λουτσό μας να κλαίμε..
Πίο αληθινή φαίνεται η σχέση με τον Καλαματιανό από την αμερικα Ρεντ ντραγκον-μεγα μύστη των πολεμικών τεχνών και σταρ του χαγιατε-α ναι και πρώην μαχητή του οδοντιάτρου της Χ.Α.στην Καλαμάτα πού δεν του έφταναν τα φράγκα της βολευτικής αποζημίωσης..
Άντε γιατί πολύ ασχολήθηκαμε με τον εσχατογηρο...