Θύρα 7 και γηπεδική κουλτούρα. Κάποτε και σήμερα...
Καλεσμένος του Σταμάτη είναι ο Στέλιος. Ένας φίλος προερχόμενος από διαφορετικό πολιτικό περιβάλλον αλλά με κοινές αισθητικές καταβολές και κοινωνικές αναζητήσεις. Οι Σταμάτης και Στέλιος ανατρέχουν σε αναμνήσεις από αγώνες και «σκηνικά» και πραγματοποιούν μια ευσύνοπτη ανάλυση της γηπεδικής κουλτούρας των δεκαετιών του '80 και του '90. Δεν παραλείπουν, επίσης, να κάνουν μια σύντομη σύγκριση του παλαιότερου με το σημερινό οπαδικό κίνημα. Πάντοτε μέσα από την οπτική δυο μελών της Θύρας 7.
Σχόλια:
Ανώνυμος/η
Μόνο ΝΟΠΟ - 13
Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Εξαιρετική εκπομπή!!
Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου, 2025
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Ευχαριστούμε φίλε!
Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
https://www.youtube.com/watch?v=Npqxwocm7J0
Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Τρελό podcast!!
Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου, 2025
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Να 'σαι καλά φίλε.
Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Καλησπέρα στην Λέσχη! Είμαι Εθνικός Πειραιώς. Μένω στην Καστέλλα.
Έως και την δεκαετία του '80, στις συνοικίες του Πειραιά (Καστέλλα, Χατζηκυριάκειο, Καλλίπολη, Φρεαττύδα) οι οπαδοί του Εθνικού ήταν μισοί μισοί με τον μισητό αντίπαλο.
Ειδικά δε, οι Εθνικοί ήμασταν στο σύνολό μας η αστική τάξη του Πειραιά, σε σχέση με την Ολυμπιακή πλέμπα. Μιλάω για μέσα στον Πειραιά.
Λόγω και της υδατοσφαίρισης, στο οποίο άθλημα ο Εθνικός έχει το προσωνύμιο Αυτοκράτορας, μόλις πέρυσι ο ανύπαρκτος (μέχρι και την δεκαετία του '80) Ολυμπιακός μάς πέρασε στα πρωταθλήματα, διότι ήμασταν ασυναγώνιστοι στο άθλημα αυτό, μακράν του δεύτερου, και πολλοί πατεράδες έστελναν τα πιτσιρίκια τους στο πόλο στις παιδικές ομάδες του Εθνικού.
Ο Αντώνης Αρώνης, από τους μεγαλύτερους θρύλους του αθλήματος, τότε αρχηγός της ομάδας πόλο και κάποια στιγμή πρόεδρος του ΣΕΦ του 2012, σημαιοφόρος της ελληνικής ολυμπιακής ομάδας στην ολυμπιαδα του '84, είναι γέννημα θρέμμα Καλλιπολίτης.
Στο ποδόσφαιρο τώρα: Ψάξτε να βρείτε την ιστορία που ο μεγάλος Δημήτρης Καρέλλας παραλίγο να φέρει όλη την θρυλική Αράντσιπατ, την εθνική Ουγγαρίας, την δεκαετία του '50 στην ομάδα μας, και το βρωμερό ΠΟΚ, με προεξάρχοντες του σκατόγαυρους δεν μας άφησε.
Δεν θα συζητήσω για παίκτες τύπου Καλκαντέρα που βγήκε πρώτος σκόρερ της Α' Εθνικής το 1975 ή παλαιότερα παίκτες σαν τον Στάθη Μανταλόζη, ο οποίος έμεινε στην ιστορία με το προσωνύμιο 'Αγριόγατος' και έχει παίξει και σε ελληνική ταινία με τίτλο 'οι Άσσοι των Γηπέδων', σκηνοθεσίας Βασίλη Γεωργιάδη, μαζί με τους Μουράτη, Λινοξυλάκη, Λάκη Πετρόπουλο.
Την δεκαετία του '80 τροφοδοτούσαμε συνεχώς τις μεγάλες ομάδες με παίκτες όπως ο Τάσος Μητρόπουλος, ο Βασίλης Καραϊσκος (ο τέταρτος του θρυλικού καρέ του κέντρου του Ηρακλή με Χατζηπαναγή, Κωφίδη, Λάκη Παπαϊωάννου), ο Χρίστος Αρβανίτης, ο Γιώργος Μουκέας, ο Κώστας Μπατσινίλας, ο Γιώργος Πεππές, ο Ηλίας Αρμόδωρος, ο Δημήτρης Πίττας, ο Φώτης Στρακόσια και φυσικά ο Ντανιέλ Μπατίστα ( ο Γκούλιτ των φτωχών ο επονομαζόμενος), πρωταγωνιστής σε μία από τις πιο εξευτελιστικές ήττες που γνώρισε ποτέ ο Παναθηναϊκός επί Βαρδινογιάννη με 3-6 μέσα στο ΟΑΚΑ, αν το θυμάστε, και από τους μεγαλύτερους έλληνες παικταράδες που έχουν περάσει από το επαγγελματικό ελληνικό πρωτάθλημα.
Και φυσικά να μην ξεχάσω να αναφέρω τον Κοτίδη, τα αδέλφια Κατσικογιάννη, άλλες επίσης θρυλικές μορφές της ομάδας που έπαιξαν μέχρι το τέλος της καριέρας τους στην ομάδα μας και έγιναν σημαία.
Δυστυχώς αυτή η μεγάλη ομάδα του μικρού ΠΟΚ (Απόλλων Σμύρνης, Πανιώνιος οι άλλες δύο ομάδες), με συνεχόμενες παρουσίες στην Α' Εθνική για δεκαετίες, έγινε έρμαιο συμφερόντων την εποχή της εκσυγχρονιστικής λαίλαπας Κόκκαλη-Σημίτη-ΔΟΛ.
Η πολιτεία επιτέλους μετά από τόσα χρόνια σήμερα μάς δίνει το δικό μας γήπεδο δίπλα στο ΣΕΦ, και πάλι αυτό δεν αρέσει στους φαταούλες σκατόγαυρους.
Θα τα πούμε στην Α' Εθνική συμπολίτες, θα επιστρέψουμε σύντομα, σας υποσχόμαστε αξέχαστες βραδιές απείρου κάλλους, θα σας γίνουμε και πάλι στενός κορσές, όπως κάποτε.
ΥΓ: Και βέβαια μην ξεχάσω να κάνω αναφορά στην πιο cult μορφή που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα, τον αείμνηστο 'Εθνικάρα' Γιάννη Ματζουράνη.
Έως και την δεκαετία του '80, στις συνοικίες του Πειραιά (Καστέλλα, Χατζηκυριάκειο, Καλλίπολη, Φρεαττύδα) οι οπαδοί του Εθνικού ήταν μισοί μισοί με τον μισητό αντίπαλο.
Ειδικά δε, οι Εθνικοί ήμασταν στο σύνολό μας η αστική τάξη του Πειραιά, σε σχέση με την Ολυμπιακή πλέμπα. Μιλάω για μέσα στον Πειραιά.
Λόγω και της υδατοσφαίρισης, στο οποίο άθλημα ο Εθνικός έχει το προσωνύμιο Αυτοκράτορας, μόλις πέρυσι ο ανύπαρκτος (μέχρι και την δεκαετία του '80) Ολυμπιακός μάς πέρασε στα πρωταθλήματα, διότι ήμασταν ασυναγώνιστοι στο άθλημα αυτό, μακράν του δεύτερου, και πολλοί πατεράδες έστελναν τα πιτσιρίκια τους στο πόλο στις παιδικές ομάδες του Εθνικού.
Ο Αντώνης Αρώνης, από τους μεγαλύτερους θρύλους του αθλήματος, τότε αρχηγός της ομάδας πόλο και κάποια στιγμή πρόεδρος του ΣΕΦ του 2012, σημαιοφόρος της ελληνικής ολυμπιακής ομάδας στην ολυμπιαδα του '84, είναι γέννημα θρέμμα Καλλιπολίτης.
Στο ποδόσφαιρο τώρα: Ψάξτε να βρείτε την ιστορία που ο μεγάλος Δημήτρης Καρέλλας παραλίγο να φέρει όλη την θρυλική Αράντσιπατ, την εθνική Ουγγαρίας, την δεκαετία του '50 στην ομάδα μας, και το βρωμερό ΠΟΚ, με προεξάρχοντες του σκατόγαυρους δεν μας άφησε.
Δεν θα συζητήσω για παίκτες τύπου Καλκαντέρα που βγήκε πρώτος σκόρερ της Α' Εθνικής το 1975 ή παλαιότερα παίκτες σαν τον Στάθη Μανταλόζη, ο οποίος έμεινε στην ιστορία με το προσωνύμιο 'Αγριόγατος' και έχει παίξει και σε ελληνική ταινία με τίτλο 'οι Άσσοι των Γηπέδων', σκηνοθεσίας Βασίλη Γεωργιάδη, μαζί με τους Μουράτη, Λινοξυλάκη, Λάκη Πετρόπουλο.
Την δεκαετία του '80 τροφοδοτούσαμε συνεχώς τις μεγάλες ομάδες με παίκτες όπως ο Τάσος Μητρόπουλος, ο Βασίλης Καραϊσκος (ο τέταρτος του θρυλικού καρέ του κέντρου του Ηρακλή με Χατζηπαναγή, Κωφίδη, Λάκη Παπαϊωάννου), ο Χρίστος Αρβανίτης, ο Γιώργος Μουκέας, ο Κώστας Μπατσινίλας, ο Γιώργος Πεππές, ο Ηλίας Αρμόδωρος, ο Δημήτρης Πίττας, ο Φώτης Στρακόσια και φυσικά ο Ντανιέλ Μπατίστα ( ο Γκούλιτ των φτωχών ο επονομαζόμενος), πρωταγωνιστής σε μία από τις πιο εξευτελιστικές ήττες που γνώρισε ποτέ ο Παναθηναϊκός επί Βαρδινογιάννη με 3-6 μέσα στο ΟΑΚΑ, αν το θυμάστε, και από τους μεγαλύτερους έλληνες παικταράδες που έχουν περάσει από το επαγγελματικό ελληνικό πρωτάθλημα.
Και φυσικά να μην ξεχάσω να αναφέρω τον Κοτίδη, τα αδέλφια Κατσικογιάννη, άλλες επίσης θρυλικές μορφές της ομάδας που έπαιξαν μέχρι το τέλος της καριέρας τους στην ομάδα μας και έγιναν σημαία.
Δυστυχώς αυτή η μεγάλη ομάδα του μικρού ΠΟΚ (Απόλλων Σμύρνης, Πανιώνιος οι άλλες δύο ομάδες), με συνεχόμενες παρουσίες στην Α' Εθνική για δεκαετίες, έγινε έρμαιο συμφερόντων την εποχή της εκσυγχρονιστικής λαίλαπας Κόκκαλη-Σημίτη-ΔΟΛ.
Η πολιτεία επιτέλους μετά από τόσα χρόνια σήμερα μάς δίνει το δικό μας γήπεδο δίπλα στο ΣΕΦ, και πάλι αυτό δεν αρέσει στους φαταούλες σκατόγαυρους.
Θα τα πούμε στην Α' Εθνική συμπολίτες, θα επιστρέψουμε σύντομα, σας υποσχόμαστε αξέχαστες βραδιές απείρου κάλλους, θα σας γίνουμε και πάλι στενός κορσές, όπως κάποτε.
ΥΓ: Και βέβαια μην ξεχάσω να κάνω αναφορά στην πιο cult μορφή που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα, τον αείμνηστο 'Εθνικάρα' Γιάννη Ματζουράνη.
Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου, 2025
Σταμάτης
Αν και δείχνει πολύ καλό παιδί και πράγματι ήταν μεγάλος παικταράς, το να λες Έλληνα τον Ντανιέλ θα μας φέρει σε μια πρώτη διαφωνία.
Προσωπικά δεν έχω κανένα θέμα να επιστρέψετε στην πρώτη κατηγορία, ακόμη και να παίξετε στο Καραϊσκάκη. Θα παλέψετε να μας κόψετε βαθμούς αλλά εννιά στα δέκα ματς θα μαζεύετε όσα μπαλάκια μαζέψατε στο βίντεο του αγώνα που παραθέτεις παρακάτω. Ιδίως στο σημερινό ποδόσφαιρο, που δεν κουράζονται ποτέ οι "κουμπωμένοι" παίκτες και γίνονται πολλές αλλαγές, σας βλέπω να περνάτε εφιαλτικά απογεύματα αν και όταν επιστέψετε.
Ο "εθνικάρας" μεγάλη μορφή. Περνούσε μπροστά από την Θύρα 7 και τον χειροκροτούσαμε όλοι. Εκείνος μας απαντούσε χαμογελώντας και χαιρετώντας μας. Δεν θυμάμαι να υιοθετούσε την δική σου αντίληψη.
Προσωπικά δεν έχω κανένα θέμα να επιστρέψετε στην πρώτη κατηγορία, ακόμη και να παίξετε στο Καραϊσκάκη. Θα παλέψετε να μας κόψετε βαθμούς αλλά εννιά στα δέκα ματς θα μαζεύετε όσα μπαλάκια μαζέψατε στο βίντεο του αγώνα που παραθέτεις παρακάτω. Ιδίως στο σημερινό ποδόσφαιρο, που δεν κουράζονται ποτέ οι "κουμπωμένοι" παίκτες και γίνονται πολλές αλλαγές, σας βλέπω να περνάτε εφιαλτικά απογεύματα αν και όταν επιστέψετε.
Ο "εθνικάρας" μεγάλη μορφή. Περνούσε μπροστά από την Θύρα 7 και τον χειροκροτούσαμε όλοι. Εκείνος μας απαντούσε χαμογελώντας και χαιρετώντας μας. Δεν θυμάμαι να υιοθετούσε την δική σου αντίληψη.
Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου, 2025
Ξενοφών
Είχα την τύχη να ζήσω αυτή την μορφή των γηπέδων. Το θηρίο αν και σχεδόν τυφλός ανέβηκε Δράμα να δεί τη μεγάλη του αγάπη! Νά είναι καλά εκεί που είναι.
https://youtu.be/ooNiFviLKys?si=ncqX4j_M-TI3Msi1
Τη προηγούμενη σεζόν μας είχαν φιλοδορησει με 3 στην ελεεινή έδρα του ελληνικού - Σταμάτη εισαι αμαρτωλός, τα παιδιά έχουν δίκιο. Τους φάγατε το γήπεδο!
https://youtu.be/ooNiFviLKys?si=ncqX4j_M-TI3Msi1
Τη προηγούμενη σεζόν μας είχαν φιλοδορησει με 3 στην ελεεινή έδρα του ελληνικού - Σταμάτη εισαι αμαρτωλός, τα παιδιά έχουν δίκιο. Τους φάγατε το γήπεδο!
Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Ειδικά δε, οι Εθνικοί ήμασταν στο σύνολό μας η αστική τάξη του Πειραιά, σε σχέση με την Ολυμπιακή πλέμπα.
Με το πλέμπα διαφωνούν οι βάζελοι.Αντιγραφή από ερυθρόλευκο φόρουμ.
Ενα εντυπο της θυρας τους , αυτης με τον τυχερο αριθμο 13 που ειχε πεσει στα χερια μου, εγραφε ``οι γαυροι μας χαρακτηριζουν φλωρους και αριστοκρατες , αυτο ειναι το τεραστιο ψεμμα τους .Στο πασαλιμανι εχει τοσα πολυτελη κοτερα οσα δεν εχει ολη η γαλλικη ριβιερα , αυτοι ειναι η ομαδα των εφοπλιστων και του εμπορικα και οικονομικα ισχυρου λιμανιου .Εμεις αντπροσωπευουμε την αθηνα των πολλων, της πλατειας βαθης , του μεταξουργιου και της αλβανοφωνης ομονοιας , ποιοι ειναι λοιπον οι αριστοκρατες ? ``
Πέθανα με το αλβανόφωνη.Και γελάω ακόμα περισσότερο που λένε Τούρκους τους ΑΕΚτζήδες ενώ αποθεώνουν τον Αταμάν και την Ερντέμ.
Με το πλέμπα διαφωνούν οι βάζελοι.Αντιγραφή από ερυθρόλευκο φόρουμ.
Ενα εντυπο της θυρας τους , αυτης με τον τυχερο αριθμο 13 που ειχε πεσει στα χερια μου, εγραφε ``οι γαυροι μας χαρακτηριζουν φλωρους και αριστοκρατες , αυτο ειναι το τεραστιο ψεμμα τους .Στο πασαλιμανι εχει τοσα πολυτελη κοτερα οσα δεν εχει ολη η γαλλικη ριβιερα , αυτοι ειναι η ομαδα των εφοπλιστων και του εμπορικα και οικονομικα ισχυρου λιμανιου .Εμεις αντπροσωπευουμε την αθηνα των πολλων, της πλατειας βαθης , του μεταξουργιου και της αλβανοφωνης ομονοιας , ποιοι ειναι λοιπον οι αριστοκρατες ? ``
Πέθανα με το αλβανόφωνη.Και γελάω ακόμα περισσότερο που λένε Τούρκους τους ΑΕΚτζήδες ενώ αποθεώνουν τον Αταμάν και την Ερντέμ.
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Και φυσικά μην ξεχάσω να αναφέρω τον επίσης θρυλικό γκολκήπερ Δημήτρη Δοξάκη που φόρεσε την φανέλα της ομάδος, και επίσης έναν από τους πιο cult ξένους της εποχής, τον Ζαϊρινό μέσο Μασένγκο Ιλούγκα, με 6 χρόνια θητεία στην ομάδα μας, από το '82 έως το '88.
Υπάρχει και μια ιστορία τότε με τον Δοξάκη, ο οποίος ήταν γυμναστής στο Ζάννειο Πειραματικό Γυμνάσιο και Λύκειο εκείνα τα χρόνια, παράλληλα με την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής.
Την επομένη που ο Ντέταρι του έβαλε αυτό το γκολ, μετά βίας έβγαινε μια κουβέντα από το στόμα του στο σχολείο και μονολογούσε συνέχεια μέσα από τα δόντια του την ώρα του μαθήματος της Γυμναστικής: 'Είναι πολύ μεγάλος παίκτης, είναι πολύ μεγάλος παίκτης!'
Μου το είχε πει το περιστατικό φίλος που τον είχε καθηγητή εκείνα τα χρόνια.
https://www.youtube.com/watch?v=sSYL5P61ejA
Την αμέσως προηγούμενη σαιζόν, '87-'88, τερματίσαμε έβδομοι στο πρωτάθλημα, κάναμε το καλύτερο πρωτάθλημα της δεκαετίας και λίγο έλειψε να βγούμε Ευρώπη, με τον Δοξάκη γκολκήπερ ο οποίος έκανε εκπληκτική χρονιά και μάλιστα ακουγόταν το όνομά του για να κληθεί στην Εθνική Ομάδα (τότε πολύ δύσκολα παίκτης από μικρομεσαία ομάδα έπαιζε στην εθνική, είχε κληθεί ο Νινιάδης αργότερα ως εν ενεργεία του Εθνικού, και την επομένη σαιζόν πήρε μεταγραφή στους μισητούς αντιπάλους).
Υπάρχει και μια ιστορία τότε με τον Δοξάκη, ο οποίος ήταν γυμναστής στο Ζάννειο Πειραματικό Γυμνάσιο και Λύκειο εκείνα τα χρόνια, παράλληλα με την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής.
Την επομένη που ο Ντέταρι του έβαλε αυτό το γκολ, μετά βίας έβγαινε μια κουβέντα από το στόμα του στο σχολείο και μονολογούσε συνέχεια μέσα από τα δόντια του την ώρα του μαθήματος της Γυμναστικής: 'Είναι πολύ μεγάλος παίκτης, είναι πολύ μεγάλος παίκτης!'
Μου το είχε πει το περιστατικό φίλος που τον είχε καθηγητή εκείνα τα χρόνια.
https://www.youtube.com/watch?v=sSYL5P61ejA
Την αμέσως προηγούμενη σαιζόν, '87-'88, τερματίσαμε έβδομοι στο πρωτάθλημα, κάναμε το καλύτερο πρωτάθλημα της δεκαετίας και λίγο έλειψε να βγούμε Ευρώπη, με τον Δοξάκη γκολκήπερ ο οποίος έκανε εκπληκτική χρονιά και μάλιστα ακουγόταν το όνομά του για να κληθεί στην Εθνική Ομάδα (τότε πολύ δύσκολα παίκτης από μικρομεσαία ομάδα έπαιζε στην εθνική, είχε κληθεί ο Νινιάδης αργότερα ως εν ενεργεία του Εθνικού, και την επομένη σαιζόν πήρε μεταγραφή στους μισητούς αντιπάλους).
Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου, 2025
Σταμάτης
Για τον Λάγιος ξέχασα να πω στην εκπομπή ότι λέγαμε στην σχολική προσευχή εκείνη την εποχή, "(Λ)Άγιος ο Θεός, (Λ)Άγιος ισχυρός". Το χρωστάω για την επόμενη.
Με Εθνικό τον Σεπτέμβριο του 1991, ήμουν ο πρώτος θεατής που μπήκα στο Καραϊσκάκη. 11 το πρωί!! Και για αυτό το ματς χρωστάω ραδιοφωνική περιγραφή (2-0, με το ψαλίδι του Ανάστο και παρουσία των σαράντα φανατικών σας, ανάμεσα στους Ολυμπιακούς, χωρίς αστυνομικό φραγμό, στην Θύρα 14).
Δεν υπήρχαν αυτές οι μαλακίες τότε περί "μισητών αντιπάλων". Ανάμεσά μας καθόσασταν και δεν σας δείραμε ποτέ. Όλη η ιστορία πυροδοτήθηκε από την εποχή Κόκκαλη και μετά.
ΥΓ. Το ματς του βίντεο που παραθέτεις με τον Λάγιος και τον Δοξάκη ήταν στον Α γύρο της σεζόν 1988-89. Στον δεύτερο γύρο μας πήρατε 2-2 στο ΟΑΚΑ, χάσαμε το πρωτάθλημα για εκείνο το Χ από τον Καραγκιοζόπουλο. Ιστορικό ματς με εισβολή εκατό ατόμων για πανηγυρισμό μαζί με τους παίκτες μας μόλις ισοφαρίσαμε λίγο πριν το τέλος (νομίζω ο Τάσος σας το έβαλε).
Με Εθνικό τον Σεπτέμβριο του 1991, ήμουν ο πρώτος θεατής που μπήκα στο Καραϊσκάκη. 11 το πρωί!! Και για αυτό το ματς χρωστάω ραδιοφωνική περιγραφή (2-0, με το ψαλίδι του Ανάστο και παρουσία των σαράντα φανατικών σας, ανάμεσα στους Ολυμπιακούς, χωρίς αστυνομικό φραγμό, στην Θύρα 14).
Δεν υπήρχαν αυτές οι μαλακίες τότε περί "μισητών αντιπάλων". Ανάμεσά μας καθόσασταν και δεν σας δείραμε ποτέ. Όλη η ιστορία πυροδοτήθηκε από την εποχή Κόκκαλη και μετά.
ΥΓ. Το ματς του βίντεο που παραθέτεις με τον Λάγιος και τον Δοξάκη ήταν στον Α γύρο της σεζόν 1988-89. Στον δεύτερο γύρο μας πήρατε 2-2 στο ΟΑΚΑ, χάσαμε το πρωτάθλημα για εκείνο το Χ από τον Καραγκιοζόπουλο. Ιστορικό ματς με εισβολή εκατό ατόμων για πανηγυρισμό μαζί με τους παίκτες μας μόλις ισοφαρίσαμε λίγο πριν το τέλος (νομίζω ο Τάσος σας το έβαλε).
Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Ο Εθνικός Πειραιά ανέκαθεν είχε ζάμπλουτους εφοπλιστές οπαδούς. Απορώ πως μπορεί να είναι στην αφάνεια τόσα χρόνια... Για μένα αξίζει να έχει μόνιμη παρουσία στην Σούπερ Λιγκ. Και με ανταγωνιστικό ρόλο, όχι να χαροπαλεύει στη ζώνη του υποβιβασμού.
Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Τα 3 νοκ-άουτ με τις ισπανικές ομάδες.
Ξεκινάμε, με σεζόν ‘92’-’93:
Μετά την πρόκριση επί της Μονακό, τα πράγματα στο πρωτάθλημα δεν πάνε καλά ωστόσο, ο Μπλαχίν απολύεται, και στην θέση του έρχεται ο πρωταθλητής Ευρώπης με τον Ερυθρό Αστέρα, και αμέσως προηγουμένως προπονητής του ΠΑΟΚ, Λιούπκο Πέτροβιτς.
Η κληρωτίδα μας φέρνει αντιμέτωπους με την ντεφορμέ (8η στο ισπανικό πρωτάθλημα) Αθλέτικο, αλλά η Αθλέτικο είναι πάντα η Αθλέτικο με παίκτες όπως ο βετεράνος θρυλικός Γερμανός Σούστερ στο ρόστερ της.
Πρώτο ματς στο ΟΑΚΑ, στο πρώτο ημίχρονο κοιμήθηκε ο Θεός κυριολεκτικά: 5 δοκάρια από την πλευρά της Αθλέτικο, 1 γκολ, 1 χαμένο πέναλντι, και ο Μίρτσος έπιανε τα άπιαστα με την βοήθεια και του δοκαριού. Ήμουν σε αυτό το ματς και δεν έχω ξαναδεί τους οπαδούς μας να είναι τόσο αποσβολωμένοι και να τα έχουν τόσο χαμένα με αυτό που έβλεπαν, όσο σε εκείνο το ματς, στο οποίο κινδυνεύσαμε με συντριβή χειρότερη και από το 7-0 από την Γιουβέντους, που ζήσαμε αργότερα.
Τελικά στο πρώτο ημίχρονο η Αθλέτικο κερδίζει 1-0 αντί για 4-0.
Στο δεύτερο ημίχρονο βελτιώνεται η κατάσταση και ο Βαϊτσης ισοφαρίζει, με ευκαιρίες ακόμη και για να κερδίσουμε (είχε όμως και η Αθλέτικο ευκαιρίες για να τελειώσει το ματς) και το ματς τελειώνει τελικά επεισοδιακά και μέσα στα νεύρα, καθώς οι αντίπαλοι παίκτες πλακώνονται στον αγωνιστικό χώρο.
https://www.youtube.com/watch?v=2RszM8nYdcU&t=287s
Ρεβάνς στο Βιθέντε Καλντερόν: Ελλείψει τραυματία (ή τιμωρημένου, δεν θυμάμαι ακριβώς) Παχατουρίδη, ο Λιούπκο Πέτροβιτς βάζει για πρώτη φορά δεξί φουλ μπακ τον Χατζίδη σε μία θέση στην οποία θα καθιερωθεί ο Μηνάς ως ο Έλληνας Καφού, και θα κάνει μεγάλα παιχνίδια (κυρίως στον δημιουργικό τομέα) μέχρι και που θα έφευγε από τον Ολυμπιακό με την έλευση του Μπάγεβιτς.
Σε εκείνο το ματς όμως, λόγω της απειρίας της θέσης (καθώς η φυσική θέση του Μηνά ήταν οχτάρι), όλες οι επιθέσεις της Αθλέτικο γίνονταν από τα δεξιά του Ολυμπιακού, ήταν η αχίλλειος πτέρνα η δεξιά πλευρά και αυτό φαίνεται πολύ ξεκάθαρα στο δεύτερο γκολ που φάγαμε.
Ο Λιούπκο κατεβάζει μια ενδεκάδα με 5 οχταρο-δεκάρια τελικά (Χατζίδης, Η. Σαββίδης ως αριστερό εξτρέμ ή δεύτερο φορ, ή κάτι τέτοιο, Καραπιάλης, Λιτόφτσενκο, Μπατίστα) και αν συνυπολογίσεις τους Τσιαντάκη, Βαϊτση, Τσαλουχίδη (ο οποίος έπαιζε συχνά πυκνά προωθημένος) οι μόνοι που έπαιζαν στην άμυνα ήταν οι δύο στόπερ Μητσιμπόνας, Μαυρομμάτης.
Παρόλο το ανορθόδοξο ίσως για κάποιους σχήμα, ο Ολυμπιακός παίζει ποδόσφαιρο Σοβιετικής Ένωσης με Λομπανόφσκι, total football, κρατάει την μπάλα και με το κράτημα της μπάλας αναχαιτίζει τον ρυθμό που θέλει να επιβάλλει η γηπεδούχος, και με ορθολογικές επιθέσεις και την μπάλα κάτω εντυπωσιάζει.
Ο Μαυρομμάτης κάνει το καλύτερο ματς της καριέρας του, και εκεί που λέγαμε ότι βρήκαμε τον λίμπερο των επομένων 5 χρόνων τραυματίζεται σοβαρά λίγο αργότερα και δεν επανέρχεται ποτέ στα επίπεδα προ τραυματισμού.
Ο Μανόλο στα πρώτα λεπτά χορεύει τον Μητσιμπόνα και πετυχαίνει ένα εντυπωσιακό γκολ με λόμπα απέναντι στον Μύρτσο που δεν μπόρεσε να προβλέψει την ντρίμπλα του Μανόλο και είχε βγει από την εστία του.
Από εκεί ξεκινάει μια εντυπωσιακή προέλαση του Ολυμπιακού, η οποία δυστυχώς δεν είχε αντίκρισμα στο σκορ, καθώς ο Σαββίδης χάνει εντυπωσιακό τετ α τετ, και ο διαιτητής στο τέλος του α’ ημιχρόνου δεν κατακυρώνει πεντακάθαρο γκολ του Βαϊτση (στο 7’30’’ του βίντεο) η μπάλα χτυπάει στο οριζόντιο δοκάρι και σκάει καθαρά μέσα από την γραμμή, αλλά ο επόπτης κλείνει τα μάτια, και ο Σαββίδης χάνει εντυπωσιακό νέο τέτ α τετ στις αρχές του β’ ημιχρόνου.
Η Αθλέτικο κάνει το 2-0, ο Τσαλουχίδης μειώνει, αναπτερώνοντας τις ελπίδες (τότε μετρούσαν τα εκτός έδρας γκολ στην ισοπαλία), αλλά 10’ πριν την λήξη γίνεται το 3-1 και παρά την εντυπωσιακή εμφάνιση, ο Ολυμπιακός γυρίζει με σκυμμένο το κεφάλι και την ευκαιρία να περάσει για πρώτη φορά στους 4 ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
https://www.youtube.com/watch?v=GLcu77W_HdM
Θα ακολουθήσουν και οι άλλες δύο αναμετρήσεις με Τενερίφη και Σεβίλλη, όπως τις θυμάμαι, και όπως τις ξαναβλέπω πάλι στο βίντεο, καθώς ήμουν μέσα και στο εντός έδρας ματς με την Τενερίφη στο Καραϊσκάκη.
Ξεκινάμε, με σεζόν ‘92’-’93:
Μετά την πρόκριση επί της Μονακό, τα πράγματα στο πρωτάθλημα δεν πάνε καλά ωστόσο, ο Μπλαχίν απολύεται, και στην θέση του έρχεται ο πρωταθλητής Ευρώπης με τον Ερυθρό Αστέρα, και αμέσως προηγουμένως προπονητής του ΠΑΟΚ, Λιούπκο Πέτροβιτς.
Η κληρωτίδα μας φέρνει αντιμέτωπους με την ντεφορμέ (8η στο ισπανικό πρωτάθλημα) Αθλέτικο, αλλά η Αθλέτικο είναι πάντα η Αθλέτικο με παίκτες όπως ο βετεράνος θρυλικός Γερμανός Σούστερ στο ρόστερ της.
Πρώτο ματς στο ΟΑΚΑ, στο πρώτο ημίχρονο κοιμήθηκε ο Θεός κυριολεκτικά: 5 δοκάρια από την πλευρά της Αθλέτικο, 1 γκολ, 1 χαμένο πέναλντι, και ο Μίρτσος έπιανε τα άπιαστα με την βοήθεια και του δοκαριού. Ήμουν σε αυτό το ματς και δεν έχω ξαναδεί τους οπαδούς μας να είναι τόσο αποσβολωμένοι και να τα έχουν τόσο χαμένα με αυτό που έβλεπαν, όσο σε εκείνο το ματς, στο οποίο κινδυνεύσαμε με συντριβή χειρότερη και από το 7-0 από την Γιουβέντους, που ζήσαμε αργότερα.
Τελικά στο πρώτο ημίχρονο η Αθλέτικο κερδίζει 1-0 αντί για 4-0.
Στο δεύτερο ημίχρονο βελτιώνεται η κατάσταση και ο Βαϊτσης ισοφαρίζει, με ευκαιρίες ακόμη και για να κερδίσουμε (είχε όμως και η Αθλέτικο ευκαιρίες για να τελειώσει το ματς) και το ματς τελειώνει τελικά επεισοδιακά και μέσα στα νεύρα, καθώς οι αντίπαλοι παίκτες πλακώνονται στον αγωνιστικό χώρο.
https://www.youtube.com/watch?v=2RszM8nYdcU&t=287s
Ρεβάνς στο Βιθέντε Καλντερόν: Ελλείψει τραυματία (ή τιμωρημένου, δεν θυμάμαι ακριβώς) Παχατουρίδη, ο Λιούπκο Πέτροβιτς βάζει για πρώτη φορά δεξί φουλ μπακ τον Χατζίδη σε μία θέση στην οποία θα καθιερωθεί ο Μηνάς ως ο Έλληνας Καφού, και θα κάνει μεγάλα παιχνίδια (κυρίως στον δημιουργικό τομέα) μέχρι και που θα έφευγε από τον Ολυμπιακό με την έλευση του Μπάγεβιτς.
Σε εκείνο το ματς όμως, λόγω της απειρίας της θέσης (καθώς η φυσική θέση του Μηνά ήταν οχτάρι), όλες οι επιθέσεις της Αθλέτικο γίνονταν από τα δεξιά του Ολυμπιακού, ήταν η αχίλλειος πτέρνα η δεξιά πλευρά και αυτό φαίνεται πολύ ξεκάθαρα στο δεύτερο γκολ που φάγαμε.
Ο Λιούπκο κατεβάζει μια ενδεκάδα με 5 οχταρο-δεκάρια τελικά (Χατζίδης, Η. Σαββίδης ως αριστερό εξτρέμ ή δεύτερο φορ, ή κάτι τέτοιο, Καραπιάλης, Λιτόφτσενκο, Μπατίστα) και αν συνυπολογίσεις τους Τσιαντάκη, Βαϊτση, Τσαλουχίδη (ο οποίος έπαιζε συχνά πυκνά προωθημένος) οι μόνοι που έπαιζαν στην άμυνα ήταν οι δύο στόπερ Μητσιμπόνας, Μαυρομμάτης.
Παρόλο το ανορθόδοξο ίσως για κάποιους σχήμα, ο Ολυμπιακός παίζει ποδόσφαιρο Σοβιετικής Ένωσης με Λομπανόφσκι, total football, κρατάει την μπάλα και με το κράτημα της μπάλας αναχαιτίζει τον ρυθμό που θέλει να επιβάλλει η γηπεδούχος, και με ορθολογικές επιθέσεις και την μπάλα κάτω εντυπωσιάζει.
Ο Μαυρομμάτης κάνει το καλύτερο ματς της καριέρας του, και εκεί που λέγαμε ότι βρήκαμε τον λίμπερο των επομένων 5 χρόνων τραυματίζεται σοβαρά λίγο αργότερα και δεν επανέρχεται ποτέ στα επίπεδα προ τραυματισμού.
Ο Μανόλο στα πρώτα λεπτά χορεύει τον Μητσιμπόνα και πετυχαίνει ένα εντυπωσιακό γκολ με λόμπα απέναντι στον Μύρτσο που δεν μπόρεσε να προβλέψει την ντρίμπλα του Μανόλο και είχε βγει από την εστία του.
Από εκεί ξεκινάει μια εντυπωσιακή προέλαση του Ολυμπιακού, η οποία δυστυχώς δεν είχε αντίκρισμα στο σκορ, καθώς ο Σαββίδης χάνει εντυπωσιακό τετ α τετ, και ο διαιτητής στο τέλος του α’ ημιχρόνου δεν κατακυρώνει πεντακάθαρο γκολ του Βαϊτση (στο 7’30’’ του βίντεο) η μπάλα χτυπάει στο οριζόντιο δοκάρι και σκάει καθαρά μέσα από την γραμμή, αλλά ο επόπτης κλείνει τα μάτια, και ο Σαββίδης χάνει εντυπωσιακό νέο τέτ α τετ στις αρχές του β’ ημιχρόνου.
Η Αθλέτικο κάνει το 2-0, ο Τσαλουχίδης μειώνει, αναπτερώνοντας τις ελπίδες (τότε μετρούσαν τα εκτός έδρας γκολ στην ισοπαλία), αλλά 10’ πριν την λήξη γίνεται το 3-1 και παρά την εντυπωσιακή εμφάνιση, ο Ολυμπιακός γυρίζει με σκυμμένο το κεφάλι και την ευκαιρία να περάσει για πρώτη φορά στους 4 ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
https://www.youtube.com/watch?v=GLcu77W_HdM
Θα ακολουθήσουν και οι άλλες δύο αναμετρήσεις με Τενερίφη και Σεβίλλη, όπως τις θυμάμαι, και όπως τις ξαναβλέπω πάλι στο βίντεο, καθώς ήμουν μέσα και στο εντός έδρας ματς με την Τενερίφη στο Καραϊσκάκη.
Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Ο εθνικισμός πρέπει να ενώνει το έθνος. Η γηπεδική πόρωση χωρίζει το έθνος, κοινώς, ο εθνικισμός είναι αντίθετος προς την γηπεδική πόρωση. Προσοχή, δεν αναφέρομαι στην συμπάθεια και υποστήριξη σε κάποια ομάδα, αλλά στην πόρωση, το μίσος και τον φανατισμό!
Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου, 2025
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Δεν ισχύει μολονότι φαίνεται εύλογο το επιχείρημά σου. Είναι πολύπλοκοι οι συναισθηματικοί μηχανισμοί που ενεργοποιεί το γήπεδο στην εξέδρα των φανατικών. Καλλιεργεί μια ανδροπρεπή πολεμική κουλτούρα, εξοικειώνει μαζικά σύνολα με την προτεραιότητα στην αξία, στο συναίσθημα, στην ιδέα της ομάδας που οδηγεί ακόμη και στην αυτοθυσία και απομακρύνει από τον τρόπο ζωής του ορθολογιστικού φιλελεύθερισμού ή του πασιφιστικού μαρξισμού. Όλα αυτά μέχρι πρότινος, βέβαια. Τώρα με τις πολυεθνικές εξέδρες, ποιος ξέρει τι θα προκαλέσει η οπαδική κουλτούρα σε μερικά χρόνια.
Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Κατανοητό το αντεπιχείρημά σας. Όταν όμως ένας άνθρωπος έχει εμποτιστεί από χρόνια με μίσος προς τους οπαδούς των άλλων ομάδων, πως ξαφνικά θα πειστεί πως η ιδέα του έθνους είναι υπεράνω όλων και πως περισσότερα τον ενώνουν με τους ομοεθνείς του, παρά τους χωρίζουν κι ας είναι οπαδοί άλλων ομάδων;
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου, 2025
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Μπα μην νομίζεις ότι ίσχυε κάτι τέτοιο μέχρι τα μισά και πλέον της δεκαετίας του '90. Το μεσημέρι τσακωνόμασταν στο γήπεδο και το βράδυ είμασταν μαζί στα "ουφάδικα" και τα rock clubs, την άλλη μέρα στο σχολείο ή στο πανεπιστήμιο, στην δουλειά κλπ. Αν εξαιρέσουμε κάποιους από τους επικεφαλής και ορισμένα rock clubs που ήταν ταυτισμένα με ορισμένους οπαδούς σε όλο το υπόλοιπο κοινωνικό φάσμα μπορούσε άνετα να συμβαδίσει η οπαδική τομή με την κοινωνική συνύπαρξη και την εθνική ενότητα.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 άρχισε να αλλάζει σταδιακά αυτό και να μπαίνει το μαφιόζικο (και ύπουλο, όχι μάγκικο) μίσος στην εξίσωση. Αλλά τότε σταμάτησε ο πολύς κόσμος να συνδέεται τόσο έντονα με το αθλητικό γεγονός. Όπως λέμε στην εκπομπή, άλλαξαν τα πράγματα. Στις θύρες των φανατικών φτάσαμε από τις μαζικές εξέδρες στις μικρές ελίτ συγκεκριμένων ατόμων (συνδεδεμένων με τις διοικήσεις, την εφοπλιστική μαφία κλπ) ενώ στο υπόλοιπο γήπεδο μειώθηκαν οι λαϊκές παρουσίες (γονείς με παιδιά, καφενόβιοι, άνθρωποι με πραγματικά αθλητικά ενδιαφέροντα κλπ) και αντικαταστάθηκαν με "καταναλωτές" θεάματος και life style ό,τι να 'ναι.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 άρχισε να αλλάζει σταδιακά αυτό και να μπαίνει το μαφιόζικο (και ύπουλο, όχι μάγκικο) μίσος στην εξίσωση. Αλλά τότε σταμάτησε ο πολύς κόσμος να συνδέεται τόσο έντονα με το αθλητικό γεγονός. Όπως λέμε στην εκπομπή, άλλαξαν τα πράγματα. Στις θύρες των φανατικών φτάσαμε από τις μαζικές εξέδρες στις μικρές ελίτ συγκεκριμένων ατόμων (συνδεδεμένων με τις διοικήσεις, την εφοπλιστική μαφία κλπ) ενώ στο υπόλοιπο γήπεδο μειώθηκαν οι λαϊκές παρουσίες (γονείς με παιδιά, καφενόβιοι, άνθρωποι με πραγματικά αθλητικά ενδιαφέροντα κλπ) και αντικαταστάθηκαν με "καταναλωτές" θεάματος και life style ό,τι να 'ναι.
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου, 2025
Hellas Verona Athens Club
Άλλα χρόνια, υπήρχε ένας ρομαντισμος ιδιαιτερου τύπου, υπήρχαν άγραφοι κανόνες συμπεριφορές, υπήρχαν αντρίκιες κουβέντες και συζητήσεις..και για αυτό μπορούσαμε να συνεννοηθούμε παροχές τις γηπεδικές αλλά και ιδεολογικές διάφορες μας
Παρασκευή, 02 Ιανουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Επόμενη χρονιά με Τενερίφη, σεζόν ’93-’94 για του ΟΥΕΦΑ.
Ο Ολυμπιακός έψαχνε τότε απεγνωσμένα μια διάκριση στην Ευρώπη δεδομένης της λειψυδρίας στο πρωτάθλημα, αλλά και δεδομένου ότι το σύνδρομο του Γουέμπλεϋ, του άδικου αποκλεισμού μας από την θρυλική τότε Άντερλεχτ του Ρέζενμπρινκ στην δεκαετία του ’70, της πορείας του ’84-‘85 στο Πρωταθλητριών του μεγάλου αντιπάλου, και άλλων μεγάλων εμφανίσεων που συντάραξαν την ποδοσφαιρική Ευρώπη σε ό,τι αφορά τον μεγάλο αντίπαλο, τον Παναθηναϊκό, την δεκαετία του ’80 και αρχές δεκαετίας ’90, κατέτρεχε την ομάδα μας.
Ένας κάποιος νεαρός Αργεντινός ονόματι Ρεδόνδο στελέχωνε τότε το κέντρο της νησιώτικης ομάδας της Ισπανίας και για όσους είδαν στο γήπεδο εκείνο το ματς, ήξεραν ήδη ότι αυτός ο παίκτης πολύ σύντομα θα θεωρείται από τους καλύτερους μέσους του κόσμου.
Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε την σεζόν με τον Πέτροβιτς και πάλι, ο οποίος όμως δεν την ολοκλήρωσε.
Το πρώτο ματς το ακούγαμε μόνο από το ραδιόφωνο, οπότε δεν έχει νόημα να γράψω κάτι για το πώς το έζησα, αφού δεν το είδαμε καν από την τηλεόραση.
Ήττα με 2-1 στις Κανάριες νήσους, προηγηθήκαμε με γκολ του Δανού Κρίστενσεν αλλά η Τενερίφη με 2 γκολ απέκτησε προβάδισμα για την ρεβάνς.
Στην ρεβάνς του Καραϊσκάκη ήμουν μέσα σε αυτό το παιχνίδι, νομίζω στην 10. Ίσως το ματς στην Ευρώπη με την πιο έντονη εναλλαγή συναισθημάτων. Ο Μπεντ Κριστενσεν σε μεγάλη φόρμα, κάνει χατ-τρικ, πίσω όμως γίνονται σοβαρά λάθη, με αποκορύφωμα το αυτογκολ του Αμανατίδη.
Πίσω μου ακριβώς ένα παιδί χάνει για λίγο τις αισθήσεις του στο αυτογκόλ του Αμανατίδη και παραλίγο να λιποθυμήσει και γκρεμοτσακιστεί στο τσιμέντο των κερκίδων. Τον επαναφέρουμε, και εκείνος μονολογεί και κλαίει: ‘Ως πότε ρε γαμώτο αυτή η ομάδα…’
Τελικό σκορ 4-3.
Προηγήθηκαμε έπειτα από έξοχη ενέργεια του Μπατίστα και ασίστ στον Κρίστενσεν που βρέθηκε τετ α τετ με τον αντίπαλο τερματοφύλακα, γκολ στο πιάτο που λέμε, πλασάροντας εύκολα και κάνοντας το 1-0 μέσα σε ντελίριο ενθουσιασμού.
Ακολούθησαν παιδαριώδη λάθη στην άμυνα, που δεν έχω ξαναδεί ποτέ στην ζωή μου: το φάουλ του Φελίπε από το κέντρο σχεδόν, όπου όλοι περίμεναν τον διαιτητή να σφυρίξει αλλά βάση κανονισμού δεν ήταν απαραίτητο, το πέναλντι που άφησαν τον Ισπανό επιθετικό να φτάσει ανενόχλητος ως την περιοχή μας και φυσικά, αποκορύφωμα όλων, το αυτογκόλ του Αμανατίδη.
Κρίμα, για τους οπαδούς που δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα στην οποία το Καραϊσκάκη κόχλαζε, κρίμα για τον Κρίστενσεν και το χατ-τρικ που έκανε, κρίμα γιατί δεν αξίζαμε τέτοιο αποκλεισμό.
Ήταν το ματς από το οποίο και μετά ο θρυλικός τερματοφύλακας των πέτρινων χρόνων, ο Ηλίας Ταληκριάδης, παρεξηγημένος επειδή δεν έπεσε στην καλή εποχή της ομάδας, ικανότατος αίλουρος όμως κατά τα άλλα, με μεγάλες εμφανίσεις στο παλμαρέ του, άρχισε σταδιακά να πέφτει σε δυσμένεια και σταδιακά έχασε την θέση του από τον Ράντο, χωρίς να φταίει στα γκολ που έφαγε πλην του πρώτου, που συνελλήφθη κοιμώμενος.
Αυτή όμως είναι η τραγική μοίρα των τερματοφυλάκων.
Και φυσικά, μην παραβλέψω την φωνάρα του Σταύρου Τσώχου στο σπηκάζ και τα καυστικά σχόλιά του (ναι, τότε γίνονταν και τέτοια σχόλια από τους δημοσιογράφους που δεν φοβούνταν να εκφέρουν την γνώμη τους), για όσους είδαν το ματς τηλεοπτικά.
https://www.youtube.com/watch?v=y1rP9Pt1WjU&t=509s
Ο Ολυμπιακός έψαχνε τότε απεγνωσμένα μια διάκριση στην Ευρώπη δεδομένης της λειψυδρίας στο πρωτάθλημα, αλλά και δεδομένου ότι το σύνδρομο του Γουέμπλεϋ, του άδικου αποκλεισμού μας από την θρυλική τότε Άντερλεχτ του Ρέζενμπρινκ στην δεκαετία του ’70, της πορείας του ’84-‘85 στο Πρωταθλητριών του μεγάλου αντιπάλου, και άλλων μεγάλων εμφανίσεων που συντάραξαν την ποδοσφαιρική Ευρώπη σε ό,τι αφορά τον μεγάλο αντίπαλο, τον Παναθηναϊκό, την δεκαετία του ’80 και αρχές δεκαετίας ’90, κατέτρεχε την ομάδα μας.
Ένας κάποιος νεαρός Αργεντινός ονόματι Ρεδόνδο στελέχωνε τότε το κέντρο της νησιώτικης ομάδας της Ισπανίας και για όσους είδαν στο γήπεδο εκείνο το ματς, ήξεραν ήδη ότι αυτός ο παίκτης πολύ σύντομα θα θεωρείται από τους καλύτερους μέσους του κόσμου.
Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε την σεζόν με τον Πέτροβιτς και πάλι, ο οποίος όμως δεν την ολοκλήρωσε.
Το πρώτο ματς το ακούγαμε μόνο από το ραδιόφωνο, οπότε δεν έχει νόημα να γράψω κάτι για το πώς το έζησα, αφού δεν το είδαμε καν από την τηλεόραση.
Ήττα με 2-1 στις Κανάριες νήσους, προηγηθήκαμε με γκολ του Δανού Κρίστενσεν αλλά η Τενερίφη με 2 γκολ απέκτησε προβάδισμα για την ρεβάνς.
Στην ρεβάνς του Καραϊσκάκη ήμουν μέσα σε αυτό το παιχνίδι, νομίζω στην 10. Ίσως το ματς στην Ευρώπη με την πιο έντονη εναλλαγή συναισθημάτων. Ο Μπεντ Κριστενσεν σε μεγάλη φόρμα, κάνει χατ-τρικ, πίσω όμως γίνονται σοβαρά λάθη, με αποκορύφωμα το αυτογκολ του Αμανατίδη.
Πίσω μου ακριβώς ένα παιδί χάνει για λίγο τις αισθήσεις του στο αυτογκόλ του Αμανατίδη και παραλίγο να λιποθυμήσει και γκρεμοτσακιστεί στο τσιμέντο των κερκίδων. Τον επαναφέρουμε, και εκείνος μονολογεί και κλαίει: ‘Ως πότε ρε γαμώτο αυτή η ομάδα…’
Τελικό σκορ 4-3.
Προηγήθηκαμε έπειτα από έξοχη ενέργεια του Μπατίστα και ασίστ στον Κρίστενσεν που βρέθηκε τετ α τετ με τον αντίπαλο τερματοφύλακα, γκολ στο πιάτο που λέμε, πλασάροντας εύκολα και κάνοντας το 1-0 μέσα σε ντελίριο ενθουσιασμού.
Ακολούθησαν παιδαριώδη λάθη στην άμυνα, που δεν έχω ξαναδεί ποτέ στην ζωή μου: το φάουλ του Φελίπε από το κέντρο σχεδόν, όπου όλοι περίμεναν τον διαιτητή να σφυρίξει αλλά βάση κανονισμού δεν ήταν απαραίτητο, το πέναλντι που άφησαν τον Ισπανό επιθετικό να φτάσει ανενόχλητος ως την περιοχή μας και φυσικά, αποκορύφωμα όλων, το αυτογκόλ του Αμανατίδη.
Κρίμα, για τους οπαδούς που δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα στην οποία το Καραϊσκάκη κόχλαζε, κρίμα για τον Κρίστενσεν και το χατ-τρικ που έκανε, κρίμα γιατί δεν αξίζαμε τέτοιο αποκλεισμό.
Ήταν το ματς από το οποίο και μετά ο θρυλικός τερματοφύλακας των πέτρινων χρόνων, ο Ηλίας Ταληκριάδης, παρεξηγημένος επειδή δεν έπεσε στην καλή εποχή της ομάδας, ικανότατος αίλουρος όμως κατά τα άλλα, με μεγάλες εμφανίσεις στο παλμαρέ του, άρχισε σταδιακά να πέφτει σε δυσμένεια και σταδιακά έχασε την θέση του από τον Ράντο, χωρίς να φταίει στα γκολ που έφαγε πλην του πρώτου, που συνελλήφθη κοιμώμενος.
Αυτή όμως είναι η τραγική μοίρα των τερματοφυλάκων.
Και φυσικά, μην παραβλέψω την φωνάρα του Σταύρου Τσώχου στο σπηκάζ και τα καυστικά σχόλιά του (ναι, τότε γίνονταν και τέτοια σχόλια από τους δημοσιογράφους που δεν φοβούνταν να εκφέρουν την γνώμη τους), για όσους είδαν το ματς τηλεοπτικά.
https://www.youtube.com/watch?v=y1rP9Pt1WjU&t=509s
Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Η τριλογία των αναμετρήσεων με τις ισπανικές ομάδες ολοκληρώνεται την σεζόν ’95-’96 με την αναμέτρηση με την Σεβίλλη.
Είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός από την Μαρσέϊγ την σεζόν ’94-’95, με προπονητή τον Αλέφαντο, στην πρώτη χρονιά του Ίλια Ίβιτς στην ομάδα, τότε που ο Ολυμπιακός έφτασε πολύ κοντά στο να αναλάβει την ομάδα ο Αρσέν Βενγκέρ.
Τελικά, η συνεργασία δεν ευδοκίμησε, και ο Αλέφαντος ο οποίος ανέλαβε τον Ολυμπιακό στην μέση της σεζόν ’93-’94 και μέχρι το ματς με την Μαρσέϊγ, αρχές της επόμενης σεζόν, αντικαστάθηκε από τον Τάϊς Λίμπερχτς στην δεύτερη θητεία του στον Ολυμπιακό.
Μέχρι που ανέλαβε ο Διαμαντόπουλος για την σεζόν ’95-’96.
Τον οποίον βέβαια ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τόσος πόλεμος εξ αρχής: Επειδή δεν είχε το παράστημα του Ντούσαν και τον έλεγαν ταβερνιάρη; Δεν διαγωνιζόταν σε καλλιστεία.
Και αυτό φάνηκε στις δύο αναμετρήσεις με την Σεβίλλη: Ωραία μπάλα δηλαδή, αλλά δραματικό φινάλε και αποκλεισμός. Ο Μπάγεβιτς, τι παραπάνω θα έκανε;
Και ο προπονητής πολύ καλά ανέδειξε τις δυνατότητες του διαθέσιμου τότε ρόστερ. Επειδή έβαζε τον Πασαλή να παίξει; Ο Μπάγεβιτς που έφερνε κάτι παλτά τύπου Βαρεσάνοβιτς, Αμπονσά σε τι ήταν καλύτερος;
Τότε επικρατούσε το σύνθημα ‘και με τον Ίβιτς τον Ηλία και τα παιδιά από την Αυστραλία’, καθώς είχαμε στο ρόστερ τρία ‘καγκουρώ’ Κρις Καλατζή, Στηβ Ρεφενέ και Τοχούρογλου.
Ο Ίβιτς ήτο πρωταθλητής Ευρώπης με τον Ερυθρό Αστέρα σε πολύ νεαρή ηλικία (δεν είχε παίξει κανένα ματς ωστόσο στην πορεία προς το τρόπαιο της γιουγκοσλαβικής ομάδας), και το εξώφυλλο του ΦΩΤΟΣ το θυμάμαι ακόμη, όταν επιβεβαιώθηκε η μεταγραφή, ήταν: ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΣΕΡΒΟΣ ΓΚΑΡΙΝΤΣΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΚΡΕΜΙΣΕΙ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ.
Και πράγματι, ο Σέρβος ήταν αυτός ακριβώς ο παίκτης, και πιστεύω θα είχε παίξει ακόμα καλύτερα αν δεν ερχόταν ο Μπάγεβιτς, ο οποίος είχε συμπλέγματα κατωτερότητας με τους μεγάλους παίκτες και δεν είχαν καθόλου καλές σχέσεις τα δύο πατριωτάκια μεταξύ τους.
Στην δεύτερη λοιπόν χρονιά του Ίβιτς, το δίδυμο Νταϊφα-Κόκκαλη φέρνουν τον προπονητή Διαμαντόπουλο και τον Πολωνό Αντρέϊ Γιουσκόβιακ παρτενέρ του Ίβιτς.
Η συνεργασία των δύο, αν και βραχύβια, διότι παίκτες σαν τον Γιουσκόβιακ δεν ήταν για το ελληνικό πρωτάθλημα, πράγματι έριξε τα τσιμέντα του Καραϊσκάκη.
Μετά από δύο εύκολες προκρίσεις επί Σλάβια Σόφιας και Μάριμπορ, έρχεται η σειρά της Σεβίλλης.
Στο Σάντσες Πιθχουάν, ακυρώθηκε κανονικότατο γκολ του Καραπιάλη από ασίστ του Ίβιτς, ενώ σε συνδυασμό πάλι των δύο ο Καραπιάλης στέλνει την μπάλα στο δοκάρι, και λίγο πριν το τέλος ένα παιδαριώδες λάθος του Ράντου δίνει την νίκη στην Σεβίλλη.
https://www.youtube.com/watch?v=a9hGOaDY5mU
Στην ρεβάνς, το δίδυμο Ίβιτς-Γιουσκόβιακ παράγει εντυπωσιακές φάσεις και εντυπωσιακή συνεργασία με αποκορύφωμα την φάση στο 1’11’’ του βίντεο, όπου ο Ίβιτς κάνει μια ζογκλερική ενέργεια ‘μεγάλου παίκτου’ αποφεύγοντας τον προσωπικό του αντίπαλο, και σεντράροντας προς το κεφάλι του Γιουσκόβιακ που κάρφωσε την μπάλα στα αντίπαλα δίχτυα, ερχόμενος σαν τρέηλερ. Ένα γκολ ωστόσο που δεν μέτρησε ποτέ διότι ο επόπτης ‘είδε’ ότι η μπάλα είχε περάσει την γραμμή του πλαγίου στο κοντρόλ του Καλαντζή, που προηγήθηκε της ενέργειας του Ίβιτς.
Τελικά, ο Ολυμπιακός προηγείται με τον Σαμπάνη (με γκολ που μάλλον ήταν οφσάϊντ) και στην παράταση ο Ίβιτς κερδίζει καθαρό πέναλντι, που μετατρέπει σε γκολ ο Γιουσκόβιακ.
Έμεναν λίγα λεπτά για να τελειώσει και η παράταση, ο Ολυμπιακός ήταν αδιαφιλονίκητα η καλύτερη ομάδα και στα δύο ματς, ώσπου η Σεβίλλη κερδίζει ένα φάουλ αρκετά μακριά από την περιοχή, το οποίο αναλαμβάνει να εκτελέσει ο Σούκερ, ο οποίος στέλνει την μπάλα με το αριστερό (νομίζω το κακό του πόδι)με μοιρογνωμόνιο στο αριστερό παραθυράκι του Ράντου, εκεί όπου κανείς τερματοφύλακας δεν θα μπορούσε να αντιδράσει.
Κυριολεκτικά ένα μπάζερ μπίτερ από τον μεγάλο αυτό Κροάτη, και για μια ακόμη χρονιά, η γλυκόπικρη γεύση της καλής εμφάνισης, η οποία δεν συνοδεύτηκε από το αντίστοιχο αποτέλεσμα, ήταν γεγονός.
https://www.youtube.com/watch?v=v3YLmy8wzLE&t=333s
Είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός από την Μαρσέϊγ την σεζόν ’94-’95, με προπονητή τον Αλέφαντο, στην πρώτη χρονιά του Ίλια Ίβιτς στην ομάδα, τότε που ο Ολυμπιακός έφτασε πολύ κοντά στο να αναλάβει την ομάδα ο Αρσέν Βενγκέρ.
Τελικά, η συνεργασία δεν ευδοκίμησε, και ο Αλέφαντος ο οποίος ανέλαβε τον Ολυμπιακό στην μέση της σεζόν ’93-’94 και μέχρι το ματς με την Μαρσέϊγ, αρχές της επόμενης σεζόν, αντικαστάθηκε από τον Τάϊς Λίμπερχτς στην δεύτερη θητεία του στον Ολυμπιακό.
Μέχρι που ανέλαβε ο Διαμαντόπουλος για την σεζόν ’95-’96.
Τον οποίον βέβαια ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τόσος πόλεμος εξ αρχής: Επειδή δεν είχε το παράστημα του Ντούσαν και τον έλεγαν ταβερνιάρη; Δεν διαγωνιζόταν σε καλλιστεία.
Και αυτό φάνηκε στις δύο αναμετρήσεις με την Σεβίλλη: Ωραία μπάλα δηλαδή, αλλά δραματικό φινάλε και αποκλεισμός. Ο Μπάγεβιτς, τι παραπάνω θα έκανε;
Και ο προπονητής πολύ καλά ανέδειξε τις δυνατότητες του διαθέσιμου τότε ρόστερ. Επειδή έβαζε τον Πασαλή να παίξει; Ο Μπάγεβιτς που έφερνε κάτι παλτά τύπου Βαρεσάνοβιτς, Αμπονσά σε τι ήταν καλύτερος;
Τότε επικρατούσε το σύνθημα ‘και με τον Ίβιτς τον Ηλία και τα παιδιά από την Αυστραλία’, καθώς είχαμε στο ρόστερ τρία ‘καγκουρώ’ Κρις Καλατζή, Στηβ Ρεφενέ και Τοχούρογλου.
Ο Ίβιτς ήτο πρωταθλητής Ευρώπης με τον Ερυθρό Αστέρα σε πολύ νεαρή ηλικία (δεν είχε παίξει κανένα ματς ωστόσο στην πορεία προς το τρόπαιο της γιουγκοσλαβικής ομάδας), και το εξώφυλλο του ΦΩΤΟΣ το θυμάμαι ακόμη, όταν επιβεβαιώθηκε η μεταγραφή, ήταν: ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΣΕΡΒΟΣ ΓΚΑΡΙΝΤΣΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΚΡΕΜΙΣΕΙ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ.
Και πράγματι, ο Σέρβος ήταν αυτός ακριβώς ο παίκτης, και πιστεύω θα είχε παίξει ακόμα καλύτερα αν δεν ερχόταν ο Μπάγεβιτς, ο οποίος είχε συμπλέγματα κατωτερότητας με τους μεγάλους παίκτες και δεν είχαν καθόλου καλές σχέσεις τα δύο πατριωτάκια μεταξύ τους.
Στην δεύτερη λοιπόν χρονιά του Ίβιτς, το δίδυμο Νταϊφα-Κόκκαλη φέρνουν τον προπονητή Διαμαντόπουλο και τον Πολωνό Αντρέϊ Γιουσκόβιακ παρτενέρ του Ίβιτς.
Η συνεργασία των δύο, αν και βραχύβια, διότι παίκτες σαν τον Γιουσκόβιακ δεν ήταν για το ελληνικό πρωτάθλημα, πράγματι έριξε τα τσιμέντα του Καραϊσκάκη.
Μετά από δύο εύκολες προκρίσεις επί Σλάβια Σόφιας και Μάριμπορ, έρχεται η σειρά της Σεβίλλης.
Στο Σάντσες Πιθχουάν, ακυρώθηκε κανονικότατο γκολ του Καραπιάλη από ασίστ του Ίβιτς, ενώ σε συνδυασμό πάλι των δύο ο Καραπιάλης στέλνει την μπάλα στο δοκάρι, και λίγο πριν το τέλος ένα παιδαριώδες λάθος του Ράντου δίνει την νίκη στην Σεβίλλη.
https://www.youtube.com/watch?v=a9hGOaDY5mU
Στην ρεβάνς, το δίδυμο Ίβιτς-Γιουσκόβιακ παράγει εντυπωσιακές φάσεις και εντυπωσιακή συνεργασία με αποκορύφωμα την φάση στο 1’11’’ του βίντεο, όπου ο Ίβιτς κάνει μια ζογκλερική ενέργεια ‘μεγάλου παίκτου’ αποφεύγοντας τον προσωπικό του αντίπαλο, και σεντράροντας προς το κεφάλι του Γιουσκόβιακ που κάρφωσε την μπάλα στα αντίπαλα δίχτυα, ερχόμενος σαν τρέηλερ. Ένα γκολ ωστόσο που δεν μέτρησε ποτέ διότι ο επόπτης ‘είδε’ ότι η μπάλα είχε περάσει την γραμμή του πλαγίου στο κοντρόλ του Καλαντζή, που προηγήθηκε της ενέργειας του Ίβιτς.
Τελικά, ο Ολυμπιακός προηγείται με τον Σαμπάνη (με γκολ που μάλλον ήταν οφσάϊντ) και στην παράταση ο Ίβιτς κερδίζει καθαρό πέναλντι, που μετατρέπει σε γκολ ο Γιουσκόβιακ.
Έμεναν λίγα λεπτά για να τελειώσει και η παράταση, ο Ολυμπιακός ήταν αδιαφιλονίκητα η καλύτερη ομάδα και στα δύο ματς, ώσπου η Σεβίλλη κερδίζει ένα φάουλ αρκετά μακριά από την περιοχή, το οποίο αναλαμβάνει να εκτελέσει ο Σούκερ, ο οποίος στέλνει την μπάλα με το αριστερό (νομίζω το κακό του πόδι)με μοιρογνωμόνιο στο αριστερό παραθυράκι του Ράντου, εκεί όπου κανείς τερματοφύλακας δεν θα μπορούσε να αντιδράσει.
Κυριολεκτικά ένα μπάζερ μπίτερ από τον μεγάλο αυτό Κροάτη, και για μια ακόμη χρονιά, η γλυκόπικρη γεύση της καλής εμφάνισης, η οποία δεν συνοδεύτηκε από το αντίστοιχο αποτέλεσμα, ήταν γεγονός.
https://www.youtube.com/watch?v=v3YLmy8wzLE&t=333s
Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Στο ματς αυτό δεν ήμουν στο γήπεδο, ο φίλος μου που μου έβρισκε εισιτήρια βρήκε τελευταία στιγμή για τον εαυτό του πανάκριβο, δεν μπόρεσε να κάνει κάτι άλλο περισσότερο, αλλά και η περιγραφή του Μανώλη Μαυρομμάτη ήταν απολαυστική.
Όσο για την ατμόσφαιρα, τα στιγμιότυπα μιλούν μόνα τους…
Έτσι έκλεισε η τριλογία των δραματικών αποκλεισμών από τις ισπανικές ομάδες στην περίοδο των πέτρινων χρόνων.
3 αναμετρήσεις οι οποίες έδωσαν το δικό τους χρώμα και το δικό τους αποτύπωμα στην εποχή, αλλά και, κυρίως, είναι χαρακτηριστικές της υπέροχης ατμόσφαιρας που εμείς οι φίλοι του Ολυμπιακού δημιουργούσαμε στο παλιό Καραϊσκάκη εκείνα τα χρόνια.
Όσο για την ατμόσφαιρα, τα στιγμιότυπα μιλούν μόνα τους…
Έτσι έκλεισε η τριλογία των δραματικών αποκλεισμών από τις ισπανικές ομάδες στην περίοδο των πέτρινων χρόνων.
3 αναμετρήσεις οι οποίες έδωσαν το δικό τους χρώμα και το δικό τους αποτύπωμα στην εποχή, αλλά και, κυρίως, είναι χαρακτηριστικές της υπέροχης ατμόσφαιρας που εμείς οι φίλοι του Ολυμπιακού δημιουργούσαμε στο παλιό Καραϊσκάκη εκείνα τα χρόνια.
Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου, 2025
Σταμάτης
Μέσα ήμουν σε όλα αυτά τα παιχνίδια. Θες αφιέρωμα σε ηρωικούς αποκλεισμούς στην Ευρώπη μέσα από την Θύρα 7;
Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Εννοείται!!! Γενικώς, εμπειρίες ευρωπαϊκών αγώνων, όπως τις έζησες και εσύ και ο καλεσμένος σου. Θα ήταν ωραίο ένα μέρος δεύτερο αυτού του podcast, αλλά ή/και υπό την μορφή άρθρου θα ήταν ωραίο επίσης!
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Αφήστε κανένα σχόλιο του λεμούριου να κάνουμε καλαμπουρι
Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Θερμή παράκληση
Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Tο επικοτερο βιντεο κερκιδας φιλοξενουμενων https://www.youtube.com/watch?v=mkmx00h96ro
Εποχες Metalοκρατιας στην ΑΕΚ και ειδικοτερα Maidenοκρατιας(ΑΕΚ ουισκι και Iron Maiden δισκοι,συνθημα της σκεπαστης με τη Μπιλμπαο παραμονες της συναυλιας στη Φιλαδελφεια).Πανο ακομα εμφανιζονται,το μεγαλο της Φιλαδελφειας με Maiden γραμματοσειρα,ενα αλλο Where Eagles Dare και ενα δευτερο της Φιλαδελφειας με το Motorhead.Στεκια Ομπρε και Renegade στο Χαλανδρι.Εσεις Χωρις Ανασα.Τα Helloween 7 τα θυμαμαι κι εγω οπως και το Manowar 7 μαζι με το κλασσικο Reds On War της Καλλιπολης.Ενα ασπρο Manowar 21 ειχαμε κι εμεις φαινεται στη σκεπαστη με τη Δρεσδη.Ενα μεγαλο Heavy Metal με νεκροκεφαλη που ειχε εμφανιστει το 99 στους Manowar κρεμιοταν και στην θυρα 21.Και εκει ειχε μεταλαδες αυτος που ειχε τον συνδεσμο της 21 στο Γουδι ηταν Manowarrior και υπηρχε πανο Zωγραφου Battle Hymns.To σταματω εδω γιατι θα γραφω μεχρι αυριο.
Εποχες Metalοκρατιας στην ΑΕΚ και ειδικοτερα Maidenοκρατιας(ΑΕΚ ουισκι και Iron Maiden δισκοι,συνθημα της σκεπαστης με τη Μπιλμπαο παραμονες της συναυλιας στη Φιλαδελφεια).Πανο ακομα εμφανιζονται,το μεγαλο της Φιλαδελφειας με Maiden γραμματοσειρα,ενα αλλο Where Eagles Dare και ενα δευτερο της Φιλαδελφειας με το Motorhead.Στεκια Ομπρε και Renegade στο Χαλανδρι.Εσεις Χωρις Ανασα.Τα Helloween 7 τα θυμαμαι κι εγω οπως και το Manowar 7 μαζι με το κλασσικο Reds On War της Καλλιπολης.Ενα ασπρο Manowar 21 ειχαμε κι εμεις φαινεται στη σκεπαστη με τη Δρεσδη.Ενα μεγαλο Heavy Metal με νεκροκεφαλη που ειχε εμφανιστει το 99 στους Manowar κρεμιοταν και στην θυρα 21.Και εκει ειχε μεταλαδες αυτος που ειχε τον συνδεσμο της 21 στο Γουδι ηταν Manowarrior και υπηρχε πανο Zωγραφου Battle Hymns.To σταματω εδω γιατι θα γραφω μεχρι αυριο.
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
1991 Μόσχος με τον Άρη για το κύπελλο να τραγουδάμε το αεε...οοο από το Run for your lives των Saxon.Ωραία χρόνια.
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Πού χάθηκε ο Τέλης ρε παιδιά;
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Adam Muller στα ελληνικά παίζει να βγει; Έχω διαβάσει την εργασία του Σταμ που υπάρχει στο διαδίκτυο για αυτόν, αλλα τα βιβλία του ιδιου του Muller ειναι παντελώς αγνωστα.
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου, 2025
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Όλα παίζουν. Χρόνος και υπομονή χρειάζεται γιατί είναι μεγάλος ο όγκος των ακυκλοφόρητων στην Ελλάδα κειμένων από τους σημαντικότερους διανοητές των πολιτικών μας ιδεών. Δεν είναι μόνο ο Μύλλερ που μας λείπει. Είναι μεγάλη η λίστα.
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Σαφώς έχετε δίκιο. Ωστόσο θεωρώ πως οι 3 σημαντικότεροι πατέρες της ιδέας είναι οι Χέρντερ, Φίχτε, Μίλερ. Αυτοί επείγουν, χωρίς φυσικά να το εκλάβετε αυτό ως εκβιαστική προσταγή. Και ο Σπαν που βγάλατε μόλις εξάλλου, ήταν εξαιρετική επιλογή. Συνεχίστε δυνατά την ποιοτική δουλειά!
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου, 2025
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Να σαι καλά φίλε. Καλή χρονιά να έχουμε. Καταγράφεται η πρότασή σου.
ΥΓ. Όποιος ξέρει καλά γερμανικά, στο μεταξύ, ευπρόσδεκτος.
ΥΓ. Όποιος ξέρει καλά γερμανικά, στο μεταξύ, ευπρόσδεκτος.
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Παιδιά πρόσφατα πριν κανένα μήνα έγινε το elements του Μυλλερ μετάφραση στα αγγλικά. Από τις εκδόσεις Imperium.
Πέμπτη, 01 Ιανουαρίου, 2026
Ανώνυμος/η
Πως το πήρατε το πρωτάθλημα του 1987 ρε μάγκες απορία το 'χω.. τότε δεν ήταν η κορύφωση των πέτρινων και είχατε ένα σωρό διοικητικά προβλήματα; Πρέπει να ήταν πολύ παλικαρίσιος τίτλος εκείνος.
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου, 2025
Σταμάτης
Καλή χρονιά φίλε.
Ήταν σε ρήξη ο Βαρδινογιάννης με τον κόσμο του Παναθηναϊκού (η πρώτη χρονιά της ανοιχτής σύγκρουσης γιατί σταμάτησε να κάνει μεγάλες μεταγραφές) και με τον Σαραβάκο (που τότε ήταν τεράστιο όνομα και η γνώμη του στα αποδυτήρια μέτραγε περισσότερο από εκείνη του εκάστοτε προπονητή). Είχε διαδοχικές απώλειες και εξευτελιστικά αποτελέσματα ο ΠΑΟ εκείνη την χρονιά, μολονότι ως ποδοσφαιρικό σύνολο εξακολουθούσε να είναι καλύτερος από εμάς.
Η ΑΕΚ ήταν στα δικά της πέτρινα χρόνια. Κάκιστη.
Ο ΠΑΟΚ είχε διαλυθεί μετά το πρωτάθλημα του 1985 και δεν είχε αρχίσει ακόμη να ανεβαίνει (από το 1989 και κυρίως το 1990 επέστρεψε πολύ δυνατός αλλά στα 1992-93 ξέμεινε από οικονομικές δυνάμεις ο Βουλινός, ήρθε και η τιμωρία στα ευρωπαϊκά με την Παρί που τον έστειλε είκοσι χρόνια πίσω). Εκείνη την χρονιά ήταν καλός αλλά όχι για να διεκδικήσει τίτλο.
Ο Ηρακλής πολύ καλός αλλά πάντα κάτι έκανε, κάποια απρόβλεπτη μαλακία, ορισμένες κακές διοικητικές αποφάσεις, μαζί με την νοοτροπία του ηττημένου και την μόνιμη έλλειψη βοήθειας στο παρασκήνιο, πάντα ξέμενε από τρίτος και κάτω. Εκείνη την χρονιά ήταν δεύτερος-τρίτος σε όλο το πρωτάθλημα και θα τελείωνε μάλλον δεύτερος αν δεν συμμετείχε στην απεργία. Έκανε την μαλακία, μπήκε στην απεργία και του έφαγε την θέση ο Παναθηναϊκός, που θα έβγαινε τέταρτος ή πέμπτος, και ο Πανιώνιος. Πριν την απεργία ο Ηρακλής είχε τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές τον Παναθηναϊκό και τον ΟΦΗ στο Καυτανζόγλειο. Με νίκες τους περνούσε στην βαθμολογία.
Ο ΟΦΗ ήταν εκείνα τα χρόνια το αντίπαλο δέος του Ηρακλή. Πολύ δυνατός αλλά παράρτημα του Βαρδινογιάννη. Έχανε προσυμφωνημένα τα 19 στα 20 ματς με τον ΠΑΟ, μέσα έξω (σα να ξεκινούσε με -4), και λόγω μεγάλων αποστάσεων, ταξιδιών της ομάδας από την Κρήτη, κουραζόταν εύκολα (για τα τότε αθλητικά δεδομένα). Δεν μπορούσε να χτυπήσει πρωτάθλημα.
Με όλα αυτά τα δεδομένα, απλώς παίξαμε σταθερά σε σχέση με τους υπόλοιπους και το σηκώσαμε. Αλλά ήταν εμφανές ότι η ομάδα δεν ήταν στα καλά της. Πρωταθλητές μεν αλλά χάσαμε 4-1 από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, 4-1 από τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο, από τον Άρη χάσαμε και εντός. Απλά ήταν πεθαμένοι ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ και δεν είχαν την φανέλα για να μας το διεκδικήσουν ο Ηρακλής με τον ΟΦΗ που μας καταδίωκαν στο μεγαλύτερο μέρος του πρωταθλήματος πριν την απεργία.
Στα διοικητικά δεν είχαν αρχίσει ακόμα τα μεγάλα μας προβλήματα. Με Νταϊφά ήμασταν ένα βήμα πριν καταρρεύσει. Αλλά δεν είχε καταρρεύσει ακόμη. Την επόμενη χρονιά το έπαθε, του έκατσε και ο Παναγούλιας προπονητής, που ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να τύχει σε προετοιμασία ομάδας στις ΗΠΑ, στην ουσία ήρθε η ομάδα χωρίς προετοιμασία τον Σεπτέμβριο του 1987. Μέσα σε δύο μήνες διαλύθηκε και τελείωσε και ο Νταϊφάς.
Υπόψη ότι υπήρχε και το πολιτικό υπόβαθρο σε όλο αυτό. Με τον Κοσκωτά, ο οποίος ανέλαβε μετά, αφανής μας πρόεδρος παίζει να ήταν ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Ήταν σε ρήξη ο Βαρδινογιάννης με τον κόσμο του Παναθηναϊκού (η πρώτη χρονιά της ανοιχτής σύγκρουσης γιατί σταμάτησε να κάνει μεγάλες μεταγραφές) και με τον Σαραβάκο (που τότε ήταν τεράστιο όνομα και η γνώμη του στα αποδυτήρια μέτραγε περισσότερο από εκείνη του εκάστοτε προπονητή). Είχε διαδοχικές απώλειες και εξευτελιστικά αποτελέσματα ο ΠΑΟ εκείνη την χρονιά, μολονότι ως ποδοσφαιρικό σύνολο εξακολουθούσε να είναι καλύτερος από εμάς.
Η ΑΕΚ ήταν στα δικά της πέτρινα χρόνια. Κάκιστη.
Ο ΠΑΟΚ είχε διαλυθεί μετά το πρωτάθλημα του 1985 και δεν είχε αρχίσει ακόμη να ανεβαίνει (από το 1989 και κυρίως το 1990 επέστρεψε πολύ δυνατός αλλά στα 1992-93 ξέμεινε από οικονομικές δυνάμεις ο Βουλινός, ήρθε και η τιμωρία στα ευρωπαϊκά με την Παρί που τον έστειλε είκοσι χρόνια πίσω). Εκείνη την χρονιά ήταν καλός αλλά όχι για να διεκδικήσει τίτλο.
Ο Ηρακλής πολύ καλός αλλά πάντα κάτι έκανε, κάποια απρόβλεπτη μαλακία, ορισμένες κακές διοικητικές αποφάσεις, μαζί με την νοοτροπία του ηττημένου και την μόνιμη έλλειψη βοήθειας στο παρασκήνιο, πάντα ξέμενε από τρίτος και κάτω. Εκείνη την χρονιά ήταν δεύτερος-τρίτος σε όλο το πρωτάθλημα και θα τελείωνε μάλλον δεύτερος αν δεν συμμετείχε στην απεργία. Έκανε την μαλακία, μπήκε στην απεργία και του έφαγε την θέση ο Παναθηναϊκός, που θα έβγαινε τέταρτος ή πέμπτος, και ο Πανιώνιος. Πριν την απεργία ο Ηρακλής είχε τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές τον Παναθηναϊκό και τον ΟΦΗ στο Καυτανζόγλειο. Με νίκες τους περνούσε στην βαθμολογία.
Ο ΟΦΗ ήταν εκείνα τα χρόνια το αντίπαλο δέος του Ηρακλή. Πολύ δυνατός αλλά παράρτημα του Βαρδινογιάννη. Έχανε προσυμφωνημένα τα 19 στα 20 ματς με τον ΠΑΟ, μέσα έξω (σα να ξεκινούσε με -4), και λόγω μεγάλων αποστάσεων, ταξιδιών της ομάδας από την Κρήτη, κουραζόταν εύκολα (για τα τότε αθλητικά δεδομένα). Δεν μπορούσε να χτυπήσει πρωτάθλημα.
Με όλα αυτά τα δεδομένα, απλώς παίξαμε σταθερά σε σχέση με τους υπόλοιπους και το σηκώσαμε. Αλλά ήταν εμφανές ότι η ομάδα δεν ήταν στα καλά της. Πρωταθλητές μεν αλλά χάσαμε 4-1 από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, 4-1 από τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο, από τον Άρη χάσαμε και εντός. Απλά ήταν πεθαμένοι ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ και δεν είχαν την φανέλα για να μας το διεκδικήσουν ο Ηρακλής με τον ΟΦΗ που μας καταδίωκαν στο μεγαλύτερο μέρος του πρωταθλήματος πριν την απεργία.
Στα διοικητικά δεν είχαν αρχίσει ακόμα τα μεγάλα μας προβλήματα. Με Νταϊφά ήμασταν ένα βήμα πριν καταρρεύσει. Αλλά δεν είχε καταρρεύσει ακόμη. Την επόμενη χρονιά το έπαθε, του έκατσε και ο Παναγούλιας προπονητής, που ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να τύχει σε προετοιμασία ομάδας στις ΗΠΑ, στην ουσία ήρθε η ομάδα χωρίς προετοιμασία τον Σεπτέμβριο του 1987. Μέσα σε δύο μήνες διαλύθηκε και τελείωσε και ο Νταϊφάς.
Υπόψη ότι υπήρχε και το πολιτικό υπόβαθρο σε όλο αυτό. Με τον Κοσκωτά, ο οποίος ανέλαβε μετά, αφανής μας πρόεδρος παίζει να ήταν ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου, 2025
Ανώνυμος/η
Θεωρείτε αυτή την παρακμή του οπαδικού κινήματος και την σύνδεση του με την μαφία ως ίδιον μόνο της Ελλάδος,των Βαλκανίων και των Ανατολικών χωρών; Στην Αγγλία για παράδειγμα με τις pubs και τις firms το φαινόμενο δεν έχει τέτοια έκταση. Ούτε στη Γερμανία και σε άλλες χώρες του βορρά. Θεωρείτε ότι είναι πολύ πιο κλιμακούμενη η καταστολή ή υπάρχει μία ανώτερη οπαδική κουλτούρα σε αυτές τις χώρες;
Πέμπτη, 01 Ιανουαρίου, 2026
Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας
Όσο βαθαίνει στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής ο αμερικανισμός τόσο θα βλέπεις να στενεύει η σχέση οργανωμένου εγκλήματος και οπαδών. Αμερικανικό φρούτο είναι αυτό που με την παγκοσμιοποίηση επιβλήθηκε τόσο στην κουλτούρα όσο και στο κοινωνικό ευρωπαϊκό γίγνεσθαι (με την εισβολή λαθρομεταναστευτικών πληθυσμών).
Απλά στις βόρειες και στις ανατολικές χώρες φαίνεται ότι κάτι έχει απομείνει από την αντίληψη περί τιμής στην σύγκρουση. Στο νότο δεν υπάρχει αυτό. Ελλάδα, Ιταλία (και Γαλλία σε κάποιες περιπτώσεις αλλά κυρίως Ελλάδα, Ιταλία) δεν υπάρχει τσακωμός χωρίς μαχαίρωμα. Τώρα αν φοβούνται την καταστολή δεν το ξέρουμε. Δεν ζούμε εκεί για να έχουμε καθαρή εικόνα. Μπορεί να είναι αυτό, μπορεί να είναι υπολείμματα προνεωτερικών ιδεών που έχουν επιβιώσει, μπορεί να είναι η διαφορετική κουλτούρα των διοικήσεων (στην Ελλάδα γίνονται πλούσιοι και πρόεδροι γκάνγκστερς και πράκτορες της πολιτικής ελίτ), μπορεί να είναι πολλά.
Απλά στις βόρειες και στις ανατολικές χώρες φαίνεται ότι κάτι έχει απομείνει από την αντίληψη περί τιμής στην σύγκρουση. Στο νότο δεν υπάρχει αυτό. Ελλάδα, Ιταλία (και Γαλλία σε κάποιες περιπτώσεις αλλά κυρίως Ελλάδα, Ιταλία) δεν υπάρχει τσακωμός χωρίς μαχαίρωμα. Τώρα αν φοβούνται την καταστολή δεν το ξέρουμε. Δεν ζούμε εκεί για να έχουμε καθαρή εικόνα. Μπορεί να είναι αυτό, μπορεί να είναι υπολείμματα προνεωτερικών ιδεών που έχουν επιβιώσει, μπορεί να είναι η διαφορετική κουλτούρα των διοικήσεων (στην Ελλάδα γίνονται πλούσιοι και πρόεδροι γκάνγκστερς και πράκτορες της πολιτικής ελίτ), μπορεί να είναι πολλά.
Πέμπτη, 01 Ιανουαρίου, 2026