του Αχιλλέα
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον είδα τις νέες αφίσες
της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν γεμίσει τους τοίχους της Θεσσαλονίκης. Η
αλήθεια, βέβαια είναι, ότι τις έχω δει σε ιδιαίτερα «επιλεγμένες» περιοχές.
Κοντά σε ιδιωτικά σχολεία, όπως και σε πλούσιες περιοχές «αρίστων», όπου
κατάφεραν να χτίσουν/αγοράσουν ευμεγέθη οικίες με το γνωστό modus operandi των «αρίστων» του Βορρά – ο
οποίος δεν είναι άλλος από το ξέπλυμα χρήματος, καθώς στην «πιο ερωτική πόλη
της Ελλάδος» είναι που γίνεται και πιο συστηματικά αυτή η «επενδυτική
δραστηριότητα». Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο ότι υπάρχουν πολλές εταιρείες
«βιτρίνες» στην πόλη της Θεσσαλονίκης, οι οποίες εάν και εμφανώς είναι πάντα
απολύτως άδειες - κυρίως κομμωτήρια, καφετέριες και μπαρ - με κάποιο τρόπο οι
ιδιοκτήτες τους ζουν πολυτελείς ζωές.[i]
Διερωτώμαι προς τι η πρεμούρα των Βρυξελλών
να γεμίσουν την Θεσσαλονίκη (και την Αθήνα απ΄ ό,τι έμαθα) με αφίσες
φιλελεύθερης πολιτικής προπαγάνδας που μας καλούν να υπερασπιστούμε την
ελευθερία του λόγου και την διαύγεια των θεσμών. Είναι άραγε μια υπόγεια
επίθεση στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, με αφορμή τα αίσχη της στην διαχείριση του
δημόσιου πλούτου και βαθύτερο λόγο την εβραϊκότερη των πάντων θέση της στο
μεσανατολικό που αποκλίνει από εκείνη άλλων χωρών της Ε.Ε.; Ποιος ξέρει;
Εκείνο που φαίνεται, πάντως, είναι ότι πρέπει
να έχουν αγχωθεί (κάπως) οι διακινητές των φιλελεύθερων ιδεών, οι οποίοι μας
υπόσχονται «Ελευθερία έκφρασης» στις αφίσες τους. Προφανώς, η ελευθερία
έκφρασης η οποία μας επιτρέπεται είναι πάντα ποπερική. Είναι η «ελεύθερη
έκφραση» της «ανοιχτής κοινωνίας». «Ανοιχτή» στα ρεύματα της ιδεολογίας του φιλελευθερισμού
και, ιδιαιτέρως, «κλειστή» απέναντι σε οποιαδήποτε ιδεολογία η οποία
εναντιώνεται στους τοκογλύφους του διεθνούς καπιταλιστικού κεφαλαίου.
Βέβαια, το ότι οι θιασώτες των επαναστάσεων
του 1776 και του 1789, που μας εισήγαγαν βίαια στη νεωτερικότητα, φαίνονται
ιδιαίτερα θορυβημένοι από την κινητικότητα των πολιτών της Ευρώπης - οι οποίοι
παρά την πλύση εγκεφάλου από μικρή ηλικία και τα κατευθυνόμενα μίντια, μάλλον
δεν έχουν και σε ιδιαίτερη εκτίμηση ούτε την Ε.Ε., ούτε και τους καρεκλοκένταυρους
των Βρυξελλών, οι οποίοι το μοναδικό το οποίο έχουν να αντιτάξουν στα
επιχειρήματά μας για έξοδο από την κατάπτυστη Ε.Ε. είναι γενικότητες περί
«ελευθερίας». Οι αφίσες μας καλούν να προστατεύσουμε αυτά που αξίζουν. Μόνο που
για εμάς εκείνα που αξίζουν είναι η εθνική ανεξαρτησία, η παράδοση, η κοινωνική
συνοχή, η δημόσια τάξη. Όχι τα αφηρημένα συνθήματα της market economy, της νεοφιλελεύθερης
πλουτοκρατίας και της παγκοσμιοποίησης.
Ο Μητσοτάκης είναι ένα πολιτικό σκουπίδι που στο όνομα της εβραϊκού νεοφιλελευθερισμού καταπατά κάποιες αρχές της κλασικής φιλελεύθερης δημοκρατίας. Μόνο που, κύριοι των Βρυξελλών, αυτό κάνατε κι εσείς στην Ελλάδα το 2015. Αυτό κάνει πάντοτε ο φιλελευθερισμός όταν η δημοκρατία του γίνεται βάρος. Η δημοκρατία αποτέλεσε το όχημα των φιλελευθέρων του 19ου αιώνα προκειμένου να διαλύσουν τα υπολείμματα του συντηρητικού συντεχνιακού κράτους και να εφαρμόσουν τον φιλελεύθερο καπιταλισμό. Σήμερα μπορεί να τους μοιάζει με ένα ξεπερασμένο στάδιο της «φιλελεύθερης ανάπτυξης» και να αποτελεί εμπόδιο στην νεοφιλελεύθερη αγορά. Όπως έλεγε ένας από τους θεωρητικούς του νεοφιλελευθερισμού, «καλύτερα μια φιλελεύθερη δικτατορία παρά μια δημοκρατία χωρίς φιλελευθερισμό». Ο Μητσοτάκης εφαρμόζει αυτή ακριβώς την εβραϊκή κυνική πολιτική και η Ε.Ε. ίσως του τραβάει το αυτί. Όμως, το κάνει για άλλους λόγους και όχι γιατί υιοθετεί όντως διαφορετικές αρχές. Εμείς στην Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. θεωρούμε ότι κάθε φιλελεύθερος είναι δυνητικά νεοφιλελεύθερος υπό τις κατάλληλες συνθήκες. Ο Χάγιεκ ήταν ένας Σμιθ χωρίς τις ηθικές δεσμεύσεις του τελευταίου. Μόνο που στην πράξη ποτέ ο φιλελευθερισμός δεν συγκρατήθηκε από δεσμεύσεις ηθικής.
Τουλάχιστον, ως παραδοσιοκράτες εθνικιστές
απολαμβάνουμε από μια ήσυχη γωνιά το αλληλοφάγωμα ανάμεσα στο φιλελεύθερο
σκυλολόι. Χρειάζεται και λίγη διασκέδαση στην γκρίζα ζωή της νεοφιλελεύθερης
μεταμοντέρνας νεωτερικότητας.
[i] https://www.ieidiseis.gr/ellada/447687/i-ekthesi-tis-el-as-gia-to-xeplyma-chrimatos-ton-tsigaradon-mpiznes-real-estate-me-parathalassies-viles-sti-chalkidiki/
Σχόλια:
Ο Μητσοτάκης, πέρα από την στενή σχέση που διατηρούσε με τους Εβραίους, ήταν επί χρόνια άνθρωπος των κεντρώων νεοφιλελεύθερων λίμπεραλς. Με την άνοδο του Τραμπ πρέπει να διαλέξει. Δεν μπορεί να συνεχίσει να παίζει και με τα δύο πολιτικά στρατόπεδα. Δείχνει να το κάνει ακολουθώντας την λογική για την εποχή και το ήθος του επιλογή. Πάει με τους ισχυρούς. Οι ανίσχυροι δεν το βλέπουν με καλό μάτι όλο αυτό.
ΥΓ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΟΥ ΟΤΙ ΑΞΙΖΕΙ: ΠΙΣΤΗ, ΕΘΝΟΣ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Από ότι φαίνεται, η μεταπολίτευση στα χέρια της οικογένειας, έτρεξε σε μέγιστες εντάσεις. Ο φιλελευθερισμός έριξε το προσωπείο του, αφού δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Έτσι, η μόνη περίπτωση να καταρρεύσει το καθεστώς της οικογένειας, είναι η εξωτερική παρέμβαση. Δεν φαίνεται να υπάρχει άλλη επιλογή.
Έχετε δίκιο. Παρασύρθηκα από την απαισιοδοξία μου. Όπως και να έχει, εννοούσα ότι σε άμεσο ορίζοντα, η πτώση του καθεστώτος θα έλθει με αυτόν τον τρόπο. Σε βάθος χρόνου, ο εθνικισμός παραμένει η μόνη ουσιαστική άμυνα ενάντια στον αργό θάνατο που προσφέρει παντοιοτρόπως το φιλελεύθερο καθεστώς.
Ξέρω ότι ο ίδιος δεν γράφει εδώ αλλά ίσως ο Ερβίσης ή κάποιος από τους θαυμαστές του όπως ο Λεμούριος θα μπορούσε να δώσει μια απάντηση για το μέταλλο του ανδρός.
Αριστοτέλη, δεν υπάρχει περίπτωση να τιμήσουμε ένα κωμικοτραγικό, διεστραμμένο, παρατράγουδο, που διέσυρε επί δεκαετίες την ιδεολογία μας, όσο σκληρό και αν ήταν το παρελθόν του. Πάνω απ΄ όλα η ιδέα και όχι ο ατομικιστικός ανθρωπισμός, για όσους είμαστε αληθινά ιδεολόγοι.
Από εκεί και πέρα, έτσι για να γίνεται και λίγη ελαφριά κουβέντα, δεν μπήκε στην φυλακή ο Αριστοτέλης επειδή έκανε καμία επανάσταση. Ο ίδιος μπερδεύει τα ψέματα. Μια λέει ότι τον έβαλαν άδικα στην φυλακή, την άλλη χειροκροτεί τον ογδονταεννιάχρονο που πυροβόλησε τους δημοσίους υπαλλήλους, συνοδεύοντας την τοποθέτηση με την δήλωση ότι αυτός είχε κηρύξει τον πόλεμο στο κράτος από τότε που ήταν έφηβος (το υπονοούμενο σαφές).
Είτε τον έβαλαν άδικα μέσα, δεν είχε τίποτα ηρωικό το βιογραφικό του. Είτε τον έβαλαν γιατί όντως κάτι έκανε, τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα. Δεν έστρεψε τα πολιτικά(;) του όπλα ενάντια στο κράτος ή στους πραγματικούς εχθρούς. Σε ανθρώπους που έβλεπαν κινηματογραφικές ταινίες τα έστρεψε. Δεν είναι κάτι άξιο σεβασμού αυτό. Άξιο κατακραυγής ναι. Όπως και τα υπόλοιπα κουσούρια του.
οιοσδήποτε Χρυσαυγίτης έναν κανονικότατο εγκλεισμό ανάμεσα σε σκληρούς ποινικούς και βασανιστές μπάτσους του Καραμανλή; Εδώ κάνουν κατασκήνωση στις σημερινές φυλακές της πλάκας και κλαίγονται. Ούτε μισή ώρα δεν θα άντεχαν αυτά που ο Καλέντζης μετέτρεψε σε μαστίχες Χίου για να περνά την ώρα του.
Ο Μαμούτος, ο Γκέκας, ο Γενιάς, ο Τύρος, ο Ζαφειρόπουλος, ποιος από τους έτερους διάττοντες αστέρες του χώρου θα άντεχε δύο λεπτά του εγκλεισμού που υπέστη ο Αριστοτέλης χωρίς να κλάψει γονυπετής την κακή του μοίρα;
Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια κύριοι. Οι νέοι αισθανόμαστε την πάστα των αληθινών ηρώων της ιδέας και τους τιμάμε αναλόγως.
Ανώνυμε που γράφεις για την περίπτωση του Έλλη: Σύμφωνοι, αλλά για μεταφορά των ίδιων υλικών (το γράφουμε κομψά επειδή θέλουμε να κρατήσουμε την καλή εκδοχή, της αθωότητας του Αριστοτέλη) τον έπιασαν. Επίσης, οι των εξωχώριων συναναστροφών του, για το ίδιο "σπορ" ελέγχονταν.
Ένα από τα σημεία που δείχνουν την απλοϊκή προχειρότητα των ψεμάτων, που έχει αραδιάσει με το τσουβάλι κατά καιρούς.
Πολύ πιθανό να έχεις δίκιο. Αλλά δεν έχει και πολύ νόημα να ψυχογραφούμε τον Αριστοτέλη. Πολιτικό νόημα, εννοούμε.
Νόημα και ενδιαφέρον για χαλαρές και χιουμοριστικές συζητήσεις με φίλους όντως έχει. Περνάμε την ώρα μας κάποιες μέρες, τον βαριόμαστε άλλοτε, αναμενόμενα όλα αυτά για την πρόσληψη των τρικ που επιχειρούν οι γελωτοποιοί του δημόσιου διαλόγου. Εκεί έχει φτάσει το όλο θέμα.
Και εφόσον η Ελλάδα δεν κάνει κάτι για αυτό, αυτό θα ισχύσει de facto κάποια στιγμή, έτσι θα το αντιλαμβάνονται και όλοι οι άλλοι εμπλεκόμενοι.
Εσείς τι λέτε, είναι δυνατόν ελληνικά νησιά να υπάρχουν σε τουρκικά χωρικά ύδατα και να μην γίνουν και αυτά τουρκικά αργά ή γρήγορα;
Μόλις ψηφιστεί το νομοσχέδιο θα πάμε σίγουρα σε (μείζον ή ήσσον) επεισόδιο από την πλευρά των Τούρκων, γκριζάρισμα περιοχών, και ίσως και σε πόλεμο!
Δεν διανοείται ο κόσμος τι σημαίνει αυτή η κίνηση της Τουρκίας, δεδομένου ότι νομοθετεί ταυτόχρονα και το casus belli για τα 12νμ, που έχει ψηφιστεί από το κοινοβούλιό τους ήδη από το 1995 (τυχαία, γκριζαρίστηκαν τα Ίμια 1 χρόνο μετά, χωρίς ουσιαστική αντίδραση από την δική μας πλευρά και με την σύμφωνα γνώμη των ΗΠΑ).
Οι δε κεμαλικοί θα ψηφίσουν και αυτοί τα νομοσχέδια με περισσότερο φανατισμό μάλιστα, αυτοί άλλωστε στην ουσία πιέζουν τον Ερντογάν, ώστε εκείνος να προβεί σε τέτοιες κινήσεις, οι οποίες δεν είναι μόνο κινήσεις εντυπωσιασμού.
Η Ελλάδα θα πρέπει τώρα αναγκαστικά να απαντήσει με επέκταση στα 12νμ ως το τελευταίο διπλωματικό και νομικό χαρτί που της απομένει, και τότε θα δούμε την πραγματική αντίδραση της Τουρκίας. Αλλιώς πάμε σε απώλεια εδαφών de facto.
Έτσι όπως τα κάναμε μετά από συνεχές ξέπλυμα 52 χρόνων της Τουρκίας, της επιτρέψαμε την τελωνειακή ένωση, καλλιεργήσαμε την 'ελληνοτουρκική φιλία' με πρωταγωνιστές τον Σημίτη και την οικογένεια Μητσοτάκη, όντας εμείς μέσα στην Ευρώπη και η Τουρκία εκτός, η Ευρώπη επέτρεψε στην Τουρκία (με την δική μας ανοχή) να πολλαπλασιάσει το ΑΕΠ της, και εμείς ουσιαστικά εξισώσαμε το βιοτικό μας επίπεδο με αυτό των Τούρκων, μας μετέτρεψε η Ευρώπη σε επαρχία της.
Για το μεταναστευτικό δεν το συζητάω, μετατρέψαμε την Τουρκία σε κράτος διακινητή.
Οι Τούρκοι έχουν αποθρασυνθεί με την δική μας ανοχή επομένως, και δεν θα πω ότι έρχονται νέα Ίμια, θα πω ότι έρχεται κάτι τρομερά χειρότερο.
Εδώ είναι ο πυρήνας του επιχειρήματός σου. Η Τουρκία έχει παραδοσιακά άριστες σχέσεις με την Γερμανία. Ε.Ε.= Γερμανία σε έναν μεγάλο βαθμό.
Έχει επίσης παραδοσιακά μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που την φέρνει στο πλευρό των ΗΠΑ-Ισραήλ, παρά τα όποια επικοινωνιακά τσαλίμια.
Εφόσον καταφερε να ανοίξει διαύλους και με τον παραδοσιακό εχθρό της, την Ρωσία, είναι πλέον σε φάση ετοιμότητας να υλοποιήσει μια απόπειρα για το επόμενο βήμα έμπρακτης αναβάθμισης της γεωπολιτικής της παρουσίας στην περιοχή.
Δυστυχώς για εμάς.....
Προτού ο Θεός κάνει το υπέρτατο δώρο στην Ελλάδα, θα προσπαθήσουν να μας λυγίσουν, να κάμψουν το ηθικό μας.
Θα έρθει η ώρα που θα τρώμε παρέα με τους λύκους και δεν θα φοβόμαστε.
Η μεγάλη ώρα του έθνους πλησιάζει.
Εις την Πόλιν
Δεν διαθέτω θεωρημένο αντίγραφο του φακέλου με την πλήρη δικογραφία της υπόθεσης για την οποία καταδικάστηκε σε πολυετή κάθειρξη ο Αριστοτέλης Καλέντζης ούτως ώστε να μπορώ να αντικρούσω τον συγκεκριμένο ισχυρισμό, αλλά εάν το έχετε διερευνήσει ενδελεχώς και είστε βέβαιοι ότι ακριβώς έτσι έχουν τα πράγματα, τότε πάω πάσο. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι με αφορμή τη συγκεκριμένη υπόθεση ξεκίνησε μία ακόμα δικαστική διαμάχη που οδήγησε στο ιστορικό ξεμπρόστιασμα του Κωνσταντίνου Πλεύρη, γεγονός καταλυτικής σημασίας για τον «χώρο» (αν υπάρχει πράγματι τέτοιος, καθώς χρησιμοποιώ τον όρο κατά συνθήκη ελλείψει καταλληλότερου), την ιστορία του, την ομολογουμένως αλλόκοτη ανθρωπογεωγραφία του, και κυρίως, τον διαβρωτικό-εθνοπροδοτικό ρόλο που διαχρονικά διαδραματίζει η ακροδεξιά τόσο στην πολύπαθη χώρα μας όσο και σε παγκόσμια κλίμακα. Βέβαια, κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν, ο επιφανής ποινικολόγος Κωνσταντίνος Αθανασίου Πλεύρης εξακολούθησε να θεωρείται ως ο κατ' εξοχήν θεωρητικός του ελληνικού εθνικισμού εκδίδοντας το ένα «μπεστ-σέλερ» μετά το άλλο ενόσω απολάμβανε απλόχερα τα πολυτελή αγαθά που του προσπόριζε αφειδώλευτα ο ιδιότυπος τίτλος του ιδεολογικού πατριάρχη· τούτο όμως αποτελεί μάλλον ένδειξη της παροιμιώδους ηλιθιότητας που παραδοσιακά φαίνεται να μαστίζει τις τάξεις του εγχώριου κινήματος παρά οτιδήποτε άλλο. Εξ όσων δύναμαι να γνωρίζω, ουδέποτε έκτοτε στοιχειοθετήθηκε σε επίσημο ή θεσμικό πλαίσιο η τετελεσμένη σύνδεση κραταιών παραγόντων του χώρου με το βαθύ κράτος και τα σμηγματογόνα πλοκάμια των υπηρεσιών πληροφοριών.
Οι εξωχώριες συναναστροφές του Καλέντζη που υποτίθεται πως ελέγχονται για το ίδιο ευγενές σπορ, να υποθέσω πως βρίσκονται στη Γερμανία; Αν είναι έτσι, τότε με συγχωρείτε, αλλά το γεγονός ότι ελέγχονται για το οτιδήποτε δεν μου λέει κάτι. Είναι γνωστό ότι μεταπολεμικά στη Γερμανία λαμβάνει χώρα ένα ατελεύτητο κυνήγι μαγισσών που αποσκοπεί στη συλλήβδην ποινικοποίηση του εθνικιστικού/εθνικοσοσιαλιστικού φρονήματος και το συνεπακόλουθο ξερίζωμά του από τη συνείδηση του γερμανικού έθνους. Ακόμα και η απλή προσθήκη ενός «απαγορευμένου» —σύμφωνα με την καθεστηκυία πολιτική τάξη— συγγραφικού πονήματος στο υψηλότερο ράφι της δρύινης βιβλιοθήκης σου, φτάνει και περισσεύει για να βρεθείς αιφνιδίως στο εδώλιο φορτωμένος με βαριές κατηγορίες που ενδέχεται να σου στοιχίσουν την προσωπική σου ελευθερία, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, να οδηγήσουν στη βάναυση δολοφονία της προσωπικότητάς σου. Τα όσα αδιανόητα, έως και ευτράπελα, έχουν συμβεί εκεί ανά τα χρόνια θα μπορούσαν να γεμίσουν ολόκληρα κατάστιχα επιμελώς βιβλιοδετημένα σε ευμεγέθεις δερματόδετους τόμους. Επομένως, ας κρατάμε μικρό —αν όχι λιλιπούτιο— καλάθι, δίχως να ρίχνουμε επιπλέον γάργαρο νερό στον μύλο των καλοθελητών που επιχαίρουν με υποκινούμενες συλλήψεις εθνικιστών.
Εμείς πιστεύουμε το αντίθετο αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Πάμε παρακάτω.
"όσων δύναμαι να γνωρίζω, ουδέποτε έκτοτε στοιχειοθετήθηκε σε επίσημο ή θεσμικό πλαίσιο η τετελεσμένη σύνδεση κραταιών παραγόντων του χώρου με το βαθύ κράτος και τα σμηγματογόνα πλοκάμια των υπηρεσιών πληροφοριών."
Ε καλά τώρα, έχεις δει ποτέ μυστικές υπηρεσίες και κράτη να δίνουν στην δημοσιότητα με τετελεσμένες αποφάσεις τους συνεργάτες τους;
"Οι εξωχώριες συναναστροφές του Καλέντζη που υποτίθεται πως ελέγχονται για το ίδιο ευγενές σπορ, να υποθέσω πως βρίσκονται στη Γερμανία; "
Όχι βέβαια. Τα περί Γερμανίας είναι ένα ακόμη ψέμα του Τέλη. Δεν μπορεί να μην έγινε κατανοητό τι εννοούσαμε στο παραπάνω σχόλιο. Από την Ιταλία ήταν ορμώμενες. Μάλιστα, την Ιταλία των μολυβένιων χρόνων.
" Ακόμα και η απλή προσθήκη ενός «απαγορευμένου» —σύμφωνα με την καθεστηκυία πολιτική τάξη— συγγραφικού πονήματος στο υψηλότερο ράφι της δρύινης βιβλιοθήκης σου, φτάνει και περισσεύει για να βρεθείς αιφνιδίως στο εδώλιο φορτωμένος με βαριές κατηγορίες που ενδέχεται να σου στοιχίσουν την προσωπική σου ελευθερία,"
Σε μερικά χρόνια από τώρα, ναι. Θα συμβεί. Το 1977, ας μην είμαστε υπερβολικοί "Στησίχορε", δεν σε έβαζαν μέσα απλά και μόνο γιατί διάβαζες εθνικοσοσιαλιστικά βιβλία. με κάποιες άλλες ενέργειες έπρεπε να συνοδευόταν η ανάγνωση. Μεμονωμένα η βιβλιοφιλία δεν εγκυμωνούσε τέτοιους κινδύνους.
Μάλιστα, δεδομένου ότι κάποια στιγμή στο παρελθόν είχα την «τύχη» να γίνω αυτόπτης μάρτυρας του ευτελούς καθεστώτος προχειρότητας υπό το οποίο δυστυχέστατα διέπεται και η ελληνική αστυνομική Αρχή, η εμπιστοσύνη μου στον συγκεκριμένο θεσμό έχει εν γένει πλέον κλονιστεί δραστικά. Εννοώ ότι ασχέτως με την υπόθεση του Αριστοτέλη Καλέντζη και του οποιουδήποτε Αριστοτέλη Καλέντζη, το να βρεθείς μπλεγμένος δίχως να ευθύνεσαι είναι ευκολότερο απ' ό,τι νομίζουν οι αδαείς και οι μικροαστοί που δεν έχουν ιδέα από πεζοδρομιακό ακτιβισμό ή ουσιώδη πολιτική δράση, και ενδέχεται να οφείλεται ακόμα και σε ατυχείς συγκυρίες. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που συχνά παρατηρείται το παράδοξο φαινόμενο να οδηγείται κανείς στις αίθουσες των δικαστικών μεγάρων με βαριές κατηγορίες και εν τέλει να αθωώνεται πανηγυρικά, ή κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας να καταδεικνύεται περίτρανα ότι η υπαιτιότητά του ήταν στην πραγματικότητα σημαντικά πιο περιορισμένη απ' ό,τι περιγραφόταν στο κατηγορητήριο. Τα επίβουλα στρουμφάκια, κατά την προσφιλή τακτική τους, άπαξ και συλληφθεί κανείς για πολιτικούς λόγους φροντίζουν ευθύς εξαρχής να φορτώσουν στην πλάτη του τον μισό ποινικό κώδικα προκειμένου να βρεθεί εκ προοιμίου σε όσο το δυνατόν δικονομικά δυσμενέστερη θέση. Το πόσες από τις κατηγορίες αυτές όμως θα ευσταθήσουν τελικά και σε τι βαθμό, είναι μια ολωσδιόλου διαφορετική υπόθεση, και οι περιπτώσεις όπου έχουν εκτεθεί ανεπανόρθωτα είναι ουκ ολίγες.
Ισχύει αυτό. Αλλά θέλει και λίγη προσοχή. Ακόμη και με ποιους συναναστρέφεσαι ή συνεργάζεσαι, ας πούμε. Μην ξύνεσαι και εσύ στην γκλίτσα. Ποιος ο λόγος;
Τέλος, με το να διαδίδουμε φήμες αλόγιστα ή να διευκολύνουμε την ανεξέλεγκτη καλλιέργειά τους, απλώς εκτρέφουμε στον επιφανειακά γαλήνιο οικιακό μας περίβολο τον αιμοδιψή Μινώταυρο που μεθαύριο ενδεχομένως να κάνει κι εμάς τους ίδιους μια χαψιά, αντιμετωπίζοντάς μας όχι σαν έμβιες ανθρώπινες οντότητες αλλά σαν γευστικά μεζεδάκια, πικάντικα καναπεδάκια παρατεθειμένα σε εκλεκτό λουκούλλειο μπουφέ. Όσοι παρακολουθούμε εδώ και κάποια χρόνια τα τεκταινόμενα του χώρου ακόμη και ως άσημοι υποστηρικτές, γνωρίζουμε ότι ανέκαθεν ο ένας κατηγορούσε τον άλλον είτε ως δηλητηριώδη χαφιέ, είτε ως σκιώδη πράκτορα της ΚΥΠ, είτε ακόμα ακόμα ως λαθραίο ομοφυλόφιλο που όταν ο ήλιος δύσει αρέσκεται να περιδιαβαίνει ύποπτα βουλεβάρτα προς άγραν ανομολόγητης σαρκικής απόλαυσης (δεν πρέπει να πέρασε επώνυμο στέλεχος για το οποίο να μην διακινήθηκαν επισταμένα η εν λόγω φήμη). Εξαιτίας φαύλων πρακτικών όπως αυτή φτάσαμε στο έσχατο σημείο όπου βρισκόμαστε σήμερα: θαλασσοδαρμένοι ναυαγοί, θιασώτες του Προμηθέα αιώνια ταλανισμένοι από ιερόσυλους γύπες, Ροβινσώνες Κρούσοι καταδικασμένοι να εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους σε πείσμα πλείστων όσων αντιξοοτήτων.
Φήμες κυκλοφορούν για όλους παιδιά, δεν υφίσταται λοιπόν πιο επικίνδυνη παγίδα από την υιοθεσία ρηχών λογικών του τύπου «όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά». Σκεπτικά τέτοιου ύφους (και ήθους) εξυπηρετούν μονάχα άτομα με ταπεινά ελατήρια που έρχονται και παρέρχονται, που εμφανίζονται και εξαφανίζονται τεχνηέντως επιχειρώντας να διασκεδάσουν τη μαραζωμένη τους υπόσταση με το να σπέρνουν ανέμους για να θερίσουν θύελλες. Ας μην συμμετάσχουμε στο αδιέξοδο παιχνίδι τους λοιπόν και ας εστιαστούμε απαρέγκλιτα στα σκληρά δεδομένα· σε εκείνα για τα οποία διαθέτουμε χειροπιαστά, απτά στοιχεία από τα οποία δύναται να τεκμαρτεί η αλήθεια.
Σαφώς. Τι συμβαίνει, όμως, όταν εκείνος για τον οποίο διαδίδονται οι φήμες έχει συλληφθεί διαδοχικά ψευδώμενος, έχει εκφράσει παράξενα φιλικές θέσεις προς το θέμα των φημών που τον βαραίνουν, έχει εντοπιστεί να γράφει με δεκάδες ψευδώνυμα στο διαδίκτυο ακόμη και προπαγναδιστικά σχόλια υπέρ των επιλογών που οι φήμες του καταλογίζουν και έχει επιχειρήσει να "ψήσει" νεαρούς συναγωνιστές ότι θα πρέπει να γίνει αποδεκτή απ' όλο τον χώρο η ενσωμάτωση στους κόλπους του ατόμων με κουσούρια όπως αυτά που προσδίδουν σε εκείνον οι φήμες; Κάπου γίνεται η κατάσταση αυτό που περιγράφει η λαϊκή ρήση ως "φως φανάρι".
Αρκετοί μελετούν την ιστορία του ιταλικού φασισμού υπό το πρίσμα της συμμαχίας του με την Ε/Σ Γερμανία και των φυλετικών νόμων που θέσπισε το 1938 (16 χρόνια αφότου ήρθε στην εξουσία..). Οι εν λόγω νόμοι, βέβαια, ουδέποτε εφαρμόστηκαν ουσιαστικά λόγω της υφής του φασιστικού καθεστώτος που στελεχώθηκε από μεγάλο αριθμό Εβραίων (ένας στους τρεις Εβραίους της Ιταλίας ήταν μέλος του φασιστικού κόμματος) και της "αλλεργίας" του προς τον φυλετισμό.
Οι πρωτογενείς ωστόσο πηγές της δεκαετίας του 1920 και των αρχών του 1930 μας αποκαλύπτουν μια εν πολλοίς άγνωστη πτυχή της πολιτικής του. Τη στενή σχέση που διατηρούσε με το σιωνιστικό κίνημα και ιδιαίτερα με τον Chaim Weizmann.
Ο Weizmann, τότε πρόεδρος της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Οργάνωσης και μετέπειτα πρώτος Πρόεδρος του Ισραήλ, είχε επανειλημμένες επαφές με τον Μουσολίνι. Από τις συνομιλίες και τις μαρτυρίες της εποχής προκύπτει ότι ο Μουσολίνι δεν αρκείτο σε μια απλή ανοχή απέναντι στον σιωνισμό, αλλά εξέφραζε ανοιχτά τη συμπάθειά του και, σε ορισμένες περιπτώσεις, προσέφερε και πρακτική υποστήριξη.
Η πρώτη σημαντική συνάντηση των δύο ανδρών πραγματοποιήθηκε το 1923 στη Ρώμη. Σύμφωνα με διπλωματικές αναφορές της εποχής, ο Weizmann επεδίωξε να ξεκαθαρίσει στον Μουσολίνι τις θέσεις του σιωνιστικού κινήματος και να άρει ενδεχόμενες επιφυλάξεις του. Αν και ο Μουσολίνι εμφανίστηκε αρχικά διστακτικός, αποδέχθηκε τελικά τη συνεργασία και η σχέση τους εξελίχθηκε θετικά. Το 1926 ο Weizmann προσκλήθηκε ξανά στην Ιταλία και περιέγραψε τον Μουσολίνι ως ιδιαίτερα εγκάρδιο και πρόθυμο να βοηθήσει.
Οι ουσιαστικότερες επαφές σημειώθηκαν την περίοδο 1933–1934. Στις συναντήσεις τους στο Palazzo Venezia, ο Μουσολίνι φέρεται να υποστήριξε ανοιχτά τη δημιουργία ανεξάρτητου εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, αρκεί αυτό να μην εξαρτάται πολιτικά από τη Βρετανία. Οι συζητήσεις τους δεν περιορίστηκαν στη θεωρία, αλλά επεκτάθηκαν και σε πρακτικά ζητήματα, όπως η ανάπτυξη χημικής βιομηχανίας και φαρμακευτικής παραγωγής στην περιοχή.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει μια συνομιλία του Μουσολίνι με τον Nahum Goldmann το 1934. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Goldmann, ο Ιταλός ηγέτης δήλωσε ξεκάθαρα:
«Πρέπει να δημιουργήσετε εβραϊκό κράτος. Είμαι σιωνιστής και το είπα αυτό στον δόκτωρα Weizmann. Πρέπει να έχετε μια πραγματική χώρα και όχι απλώς μια “Εθνική Εστία”. Θα σας βοηθήσω να δημιουργήσετε εβραϊκό κράτος.».
Σύγχρονες δημοσιογραφικές πηγές της εποχής, όπως η Jewish Telegraphic Agency, επιβεβαιώνουν την εγκάρδια ατμόσφαιρα των συναντήσεων. Ο Μουσολίνι εξέφραζε συχνά τη συμπάθειά του προς τους Εβραίους και επιχειρούσε να διαχωρίσει τη στάση του από τον εθνικοσοσιαλιστικό αντισημιτισμό.
Η τοποθέτηση αυτή παρουσιάζεται στα απομνημονεύματα του Goldmann όχι ως μια μεμονωμένη δήλωση, αλλά ως μέρος μιας συνολικότερης πολιτικής στάσης. Ο Μουσολίνι θεωρούσε ότι το σιωνιστικό σχέδιο μπορούσε να λειτουργήσει ως αντίβαρο στη βρετανική επιρροή στη Μεσόγειο και παράλληλα να ενισχύσει τη γεωπολιτική παρουσία της Ιταλίας στη Μέση Ανατολή.
Η υποστήριξη αυτή δεν έμεινε μόνο σε διπλωματικό επίπεδο. Η φασιστική Ιταλία επέτρεψε σε σιωνιστικές οργανώσεις, όπως η Betar, να εκπαιδεύονται σε ιταλικό έδαφος, ενώ υπήρξαν και δημόσιες τοποθετήσεις υπέρ της εβραϊκής μετανάστευσης προς την Παλαιστίνη.
Επί Β.Π.Π. όταν οι εβραίοι διώκονταν στις χώρες που είχε υπό κατοχή η Ε/Σ Γερμανία, πολλοί Εβραίοι κατέφυγαν στην Ιταλία την οποία θεωρούσαν ως το ασφαλές "καταφύγιό" τους. Όταν μάλιστα οι Γερμανοί ζητούσαν από τους Ιταλούς να παραδώσουν Εβραίους από τις ζώνες κατοχής τους, αυτοί αρνούνταν πεισματικά με αποτέλεσμα να δημιουργούνται στρατιωτικές και διπλωματικές εντάσεις ανάμεσά τους.
Φυλετικοί νόμοι δεν υπήρχαν γιατί δεν ήταν παντού ο ρατσισμός κύρια ιδέα στα φασιστικά νεορομαντικά κινήματα. Ο Χίτλερ και η πτέρυγά του τον έκαναν προμετωπίδα. Εφόσον ήταν το ισχυρότερο κίνημα στην ισχυρότερη χώρα, έγινε πρότυπο μίμησης για τα υπόλοιπα στη συνέχεια.
Αλλά και ο χιτλερικός εθνικοσοσιαλισμός είχε επαφές με Εβραίους εθνικιστές της Παλαιστίνης, Εβραίους εθνικιστές εν γένει. Με πρώτο όλων τον αρχιραββίνο της Θεσσαλονίκης, ο οποίος συνεργάστηκε στενά με τους Γερμανούς στο άδειασμα της πόλης από την εβραιϊκή κοινότητα. Ηταν ένας εξαιρετικά καλλιεργημένος άνθρωπος που λάτρευε τον γερμανικό Ρομαντισμό και θεωρούσε ότι ο Χίτλερ στο τέλος θα μετέφερε τους Εβραίους σε έναν προορισμό (μάλλον την Μαγαδασκάρη) για να ιδρύσουν μακριά από την Ευρώπη το δικό τους κράτος.
Αυτή είναι η όλη υπόθεση και δεν έχει τίποτα το επιλήψιμο ούτε για τους Ιταλούς, ούτε για τους Γερμανούς, ούτε για τους Εβραίους εθνικιστές. Ο πόλεμος δεν πήγε καλά για την Γερμανία και τους συμμάχους της και τα σχέδια άλλαξαν.
Τα υπόλοιπα είναι για τους Χατζη gogους, τους Τέληδες και τους Εβραίους πράκτορες του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού που θέλυν να διχάζουν τον εθνικιστικό χώρο.
2) "Ο Μουσολίνι δυστυχώς αποδείχτηκε βαρίδι και όχι σύμμαχος"
Έχεις δίκιο. Όχι, όμως, για τον λόγο που περιγράφεις στο παραπάνω σχόλιο. Για οποιονδήποτε άλλο λόγο, μπορεί. Για κάποιον που πρόδοσε συνειδητά τον άξονα και έκανε υπόγειες συμφωνίες, όχι. Δεν προκύπτει από πουθενά αυτό. Δεν θα τον κρεμούσαν αν ήταν σε συμφωνία με τα αφεντικά του πλανήτη.
Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι ο διάλογος έγινε ή ότι έγινε με τον τρόπο που λέει ο Εβραίος. Κι εσύ, αντί να το θέσεις ως ζητημα προς σχολιασμό με τον κατάλληλο τρόπο, το παρουσιάζεις ως κάτι αδιαμφισβήτα δεδομένο και επιχειρηματολογείς με τον γνωστό προβοκατόρικο τρόπο των γκαρσονιών, πράγμα που το μόνο που μπορεί να επιφέρει είναι νέους κύκλους ανούσιων αντιπαραθέσεων ανάμεσα σε νεαρά άτομα του χώρου.
Εδώ έχει αλώσει και εξαγοράσει η alt right ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει στον εθνικιστικό χώρο πανευρωπαϊκά, κι εσύ θες να συζητήσουμε για κάτι που ισχυρίζεται αναπόδεικτα ένας Εβραίος, με στόχο να φανεί πόσο ανώτερος ήταν ο Χίτλερ από τον Μουσολίνι.
Άντε και το αποδεικνύεις. Και; Μόνο οι πολιτικά αγράμματοι του χώρου και οι πράκτορες παραμένουν εμμονικοί στον μεσοπόλεμο. Ενόσο βιώνουμε συνθήκες μεταμοντέρνας νεωτερικότητας, το προγενέστερο στάδιο ήταν ο μεταπολεμικός νεοφασισμός. Δεν ήταν ο μεσοπόλεμος. Ούτε οι ιδέες και οι θεμελιώδεις μας αρχές γεννήθηκαν στον μεσοπόλεμο. Ένα σημείο του όλου κινήματός μας ήταν ο μεσοπόλεμος. Το σημαντικότερο ενδεχομένως. Αλλά ήταν δυο στάδια πριν (είμαστε στην μεταμοντέρνα νεωτερικότητα, είχε προηγηθεί η μεταπολεμική νεωτερικότητα και εσείς ακόμη μιλάτε για τον Χίτλερ).
Το μόνο που πετυχαίνει αυτή η ανοησία είναι να αποπροσανατολίζει τον χώρο και να κρατά στην επιφάνεια (χωρίς να φαίνονται) τους Καλέντζηδες, τους Χατζη gays και τους κλόουν της γενιάς των εθνικιστών του Πολυτεχνείου, που δεν έμαθαν ποτέ ιστορία των ιδεών.
Να κάνουμε αναδρομή στον μεσοπόλεμο και αξιολόγηση των πρωταγνιστών του, ναι. Μαζί σου.
Να παίζουμε τα γνωστά κυπατζίδικα πινγκ πονγκ, που έχουν ξαναπαιχτεί δεκάκις από το 2013 και μετά, για το αν είναι πιο γνήσιοι οι χιτλερικοί ή μουσολινικοί, οι μεταξικοί ή οι εξωγήινοι, όχι ρε φίλε. Αυτά είναι κατασκευές της ΕΥΠ για να κάνουν τα κόλπα τους τα γνωστά μουνόπανα του χώρου που σηκώνουν τέτοια θέματα, αντί να βάλουμε όλοι κατά των Εβραίων, της παγκοσμιοποίησης, του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού, της Νέας Δημοκρατίας, της Δεξιάς και της άκρας Δεξιάς, της Αριστεράς, του παρόντος εν γένει.
Δεν θα πάρουμε.
Ruthless sight
Iron will
Blood, honour, loyalty!
Of noble breed
Odin's blessed
Ixion's sons
The chosen ones
Magic runes
Light our path
Ancient ways
Inspire our wrath
What is last
Will be regained
Our souls burn
Like dragon's breath
Societas Centaurus
I remember the days
When in our sacred shrive
We exchanged vows of loyalty
And oath of blood
Στις βουλευτικές εκλογές του 2009 είχα στηρίξει υπερήφανα με την ψήφο μου τον εθνικιστικό πολιτικό συνδυασμό "Ελληνική Ενότητα" (για όσους θυμούνται...).
Ευχαριστώ,
Πανέλλην
Έχει να κάνει αυτό με διεθνείς καταστάσεις και τοπικές ιδιαιτερότητες. Είναι μεγάλη συζήτηση. Στην Ελλάδα η Αριστερά, πέρα από το μαρξιστικό ιδεολογικό της θεμέλιο, έχει κατακλέψει από την δεκαετία του '50 κι έπειτα, όλες τις θεματικές του Ρομαντισμού. Δεν υπήρχε εθνικιστικός χώρος εφόσον ήταν καπελωμένος από την καπιταλιστική άκρα Δεξιά και με την άνεσή τους αριστεροί και αναρχικοί πήραν όλα μας τα σύμβολα, τα ερμηνευτικά σχήματα του Ρομαντισμού, την αισθητική μας (ο Μίκης Θεοδωράκης είχε κατεξοχήν ρομαντικά στοιχεία στην μουσική του) και την προσάρμοσαν στα μέτρα τους. Ήταν η μοναδική δύναμη εναλλακτικής και ανατρεπτικής πολιτικής. Όποιος δεν ήθελε τον καπιταλισμό δεν σκεφτόταν να έρθει σε εμάς. Όχι μόνο γιατί έβλεπε τα μούτρα του Πλεύρη, του Μιχαλολιάκου, του Παπαδόπουλου και των τρελών τύπου Λογγίνου κλπ. Αλλά και γιατί δεν εκφράστηκε ποτέ αληθινά εθνικιστικός λόγος στην Ελλάδα. Δεν γινόταν η άκρα Δεξιά να προσελκύσει ανθρώπους επαναστατημένους και ποιοτικούς. Έτσι, η Αριστερά έγραψε με την άνεσή της (καθώς και με αίμα, εξορίες κλπ ασφαλώς) την ιστορία ηρωικών αγώνων που χρειαζόταν για να στήσει μια τέτοια πολιτική παράδοση. Πλέον πατά σε αυτή την παράδοση η οποία ανακυκλώνει την δυναμική της, προσελκύοντας συνεχώς νέους στους κόλπους της, ακόμη και αν οι μπροστάρηδες και οι παλιοί της είναι εμφανώς σάπιοι.
Τέλος, το φιλελεύθερο σύστημα εξουσίας πολεμούσε πάντα λυσσαλέα τον εθνικισμό πρώτα και την Αριστερά δευτερευόντως. Από την εποχή του ΒΠΠ.
Αν τα προσθέσεις όλα αυτά βγάζουν μια σούμα του τι συνέβη, γρήγορα και συνοπτικά.
1. Γιατί υπάρχει αυτή η "λατρεία" και η λαγνεία του χώρου στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία ρε παιδιά; Με το ζόρι να την κάνουν "φιλελληνική", ενώ την μελετούν συνεχώς και παίρνουν από εκεί φράσεις, συμβολισμούς κλπ.Δεν κατέκτησαν τους Έλληνες και δεν ήταν εχθροί μας;
2. Η εθνικιστική "ένοπλη δράση" από το '74 μέχρι το '78 γιατί έχει πάρει τόσο μεγάλη διάσταση από τους σύγχρονους εθνικοσοσιαλιστές που υποτίθεται εναντιώνονται στους εθνικιστές,και στους ακροδεξιούς; Οι ασφαλίτες του Καραμανλή ήταν "αντάρτες" που αξίζουν κάποιον σεβασμό από τον χώρο; Έχει αποδειχθεί ότι όλες οι επιθέσεις εκείνων των χρόνων ήταν παρακρατικά καθοδηγούμενες.
Υπήρχε, όμως, και σε μεμονωμένους διανοητές αυτό που εντοπίζεις. Παραδόξως, ο υποστηρικτής του φασισμού Λάβκραφτ λάτρευε την αρχαία Ρώμη και έστηνε φιλικές διενέξεις με τον Χάουαρντ (ο οποίος ήταν φανατικά αντιφασίστας και ιδεολογικός πρόδρομμος του τραμπισμού) που προτιμούσε τους αρχαίους Κέλτες και αντιπαθούσε τους αρχαίους Ρωμαίους.
Ο Λάβκραφτ δεν αποδεχόταν την Αμερικανική εθνικότητα και θεωρούσε τον εαυτό του Άγγλο. Για τους Άγγλους εθνικιστές εν γένει είναι κατανοητό να αισθάνονται ότι συνδέονται με την Ρώμη, λόγω του αυτοκρατορικού παρελθόντος. Στους Γάλλους μπορούμε να ανιχνεύσουμε καθαρές επιβιώσεις του ρωμαϊκού πολιτισμού μέσω του καθολικισμού σε όλη την φιλομοναρχική πτέρυγα του εθνικιστικού χώρου.
Για τους Γερμανούς ήταν άκυρο. Άντε για τους μοναρχικούς, τους χαλυβδόκρανους κλπ να ήταν απόροια της πίστης τους στον θεσμό του Κάιζερ. Για το NSDAP ήταν η αντίφαση των αντιφάσεων. Κατόρθωμα του Χίτλερ ήταν, λόγω κυρίως της αγάπης του για την κλασικιστική τέχνη και της συμπάθειάς του προς τους Άγγλους. Άλλο ένα υφολογικό αγγλικό δάνειο μαζί με τον επιστημονικοποιημένο ντετερμινιστικό φυλετισμό. Στην στρασερική εκδοχή, μάλλον, δεν θα υπήρχε αυτό.
Στην Ελλάδα ήταν πιο μικρή η επιρροή, και αυτή υπήρχε μάλλον λόγω του Βυζαντινού ιστορικού ρωμαιο-παρελθόντος.
2) Ποιος είναι θαυμαστής των άτακτων εθνικιστών της γενιάς του Πολυτεχνείου; Εμείς δεν βλέπουμε τέτοια τάση. Ο Τέλης την ονειρεύεται.
Ξεπλένει την εγκληματική φάρα των Κρητών της Νέας Δημοκρατίας ο πρώην συνεργάτης του Νίκου Μιχαλολιάκου και νυν συνομιλητής των υποτακτικών του Περίανδρου Ανδρουτσοπούλου, Χάρης Σπίνος.
Φταίει ο Καλέντζης και για αυτό;
https://toedolio5.gr/2026/05/17/to-parti-tis-onned-kai-tou-grigori-dimitriadi-pou-enose-oles-tis-genies-tis-nd-pano-apo-1-500-atoma/
Κατά την γνώμη μας έπρεπε να τους είχε βάλει να κάνουν δημόσιες δηλώσεις αποδοχή των ιδεών της ΧΑ και καταγγελίας της Δεξιάς ως καρδιάς του εβραϊκού φιλελεύθερου καπιταλισμού όλους εκείνους που μπήκαν στο κόμμα του όταν εκείνο ήταν στα πάνω του. Θα υπήρχαν τουλάχιστον τώρα εκείνες οι δηλώσεις και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν επικοινωνιακά εναντίον όλων των στελεχών που θεωρούν ότι Δεξιά και εθνικιστικός χώρος είναι σπίτια της ίδιας πολυκατοικίας (για να θυμηθούμε και τον πολιτικά αείμνηστο Καρατζαφέρη).
Επίσης, το ΛΑΟΣ διέθετε και μαθητική παράταξη, την ΜΠΟΥΜ, αλλά σιγά μην την γνωρίζετε. Αμφιβάλλω αν έχετε υπόψη σας ακόμα και την ΟΕΜ, την Οργάνωση Ελληνόψυχων Μαθητών που είχε ιδρυθεί από αξιόμαχους εθνικιστές νεολαίους οι οποίοι έδιναν καθημερινά σκληρές μάχες στο πεζοδρόμιο κρατώντας μακριά από τα προαύλια των σχολείων τον κομμουνιστικό κίνδυνο.
- Κέκρωψ
Θυμόμαστε ότι είχαν μια δύναμη στην Θεολογική Αθηνών και το ξύλο που μάζεψαν από τους αντιφάδες όταν ιδρύθηκαν. Το εξώφυλλο του αιμόφυρτου παιδιού στην εφημερίδα του Καρατζαφέρη. Την γενναία (χωρίς ειρωνικό πρόσημο ο χαρακτηρισμός) τους απόπειρα να μπουν στην Νομική και την επίθεση από όλες τις παρατάξεις που ακολούθησε (με αποτέλεσμα ο Γιάννης να τους εμψυχώσει με το ανεπανάλληπτο: "Θα φάτε ξύλο μία, θα φάτε ξύλο δύο, κάποια στιγμή θα βαρεθούν να σας δέρνουν και θα μείνει το κόμμα στο ΕΚΠΑ").
Θυμόμαστε άτομα της αυτονομίας που ξεκίνησαν στο ΦΩΣ να μπαίνουν στον χώρο και μετά έγιναν αυτόνομοι και διανοητές γνωστού ακροδεξιού life style εκδοτικοδημοσιογραφικού οργανισμού.
Πολλά θυμόμαστε Αριστοτέλη. Δεν γεράσαμε τόσο ακόμη.
Με τον Σπίνο αλήθεια τι παίζει; Πώς τον θυμήθηκες μετά από τόσο καιρό;
https://gr.euronews.com/my-europe/2026/05/15/oyggaria-amiantos-se-panw-apo-300-topo8esies-elleipsh-gnwsewn-kai-nomiko-keno
Η Eurovision δεν αποτελεί απλά ένα ευτελές θέαμα έλαφρό-ποπ τραγουδιών. Ίσως, αποτελεί πολύ περισσότερο μία «εκπαίδευση» του μέσου Ευρωπαίου για το ποιοι είναι «με την σωστή πλευρά της ιστορίας», εντός των εκάστοτε συνθηκών. Θεωρείτε, ότι είναι τυχαίο, ότι βγήκε πρώτο το τραγούδι της Βουλγαρίας – η οποία υπήρξε «καλό παιδί», προσφάτως, και δέχτηκε το ευρώ – ή ότι το Ισραήλ βγήκε δεύτερο, ενώ (από ότι έμαθα) η συντριπτική πλειοψηφία του κοινού που βρισκόταν εκεί, γιούχαρε την εμφάνισή του επί σκηνής; Πολύ περισσότερο από ένα απλό «πανηγυράκι», όπως λένε πολλοί, η Eurovision, φαίνεται να είναι ένα κανονικότατο «psyop» του οποίου ο πραγματικός λόγος ύπαρξης είναι η «εκπαίδευση» του κοινού του. Κάποιος, θα μπορούσε κάλλιστα να πει ότι η νίκη στην Eurovision αποτελεί και κομμάτι της ένταξης μίας χώρας στο ΔΝΤ εντός μίας ανεπαίσθητης ευθείας γραμμής η οποία έχει ως εξής: Συνθήκη Σένγκεν – είσοδος στο Ευρώ ως εθνικό νόμισμα – νίκη στη Eurovision – είσοδος στο ΔΝΤ. Και ας μην φανούν όλα αυτά συνωμοσιολογικά – δεν είμαστε θιασώτες της κόσμοθεασής της συνωμοσιολογίας – αλλά δεν ξεχνάμε ότι συνωμοσίες υπάρχουν. Πολλές, παράλληλες και μάλιστα αρκετές φορές αλληλοσυγκρουόμενες.
Καραχάλιος για το κόμμα Καρυστιανού: Δέχθηκε εντολή από τη Μόσχα να προχωρήσει άμεσα στην ίδρυση
https://www.thestival.gr/eidiseis/politiki/karachalios-gia-to-komma-karystianoy-d/?fbclid=IwY2xjawR4A-5leHRuA2FlbQIxMABicmlkETBJZ1BVd3dDZXpBSm9JNFN6c3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHk3-o5mctJqjzjdLSU1y48KylaCzo9hkfJpw_fCXBc7q6N9mJC-Q09fxrbNL_aem_JAxyOY9kjHU4w5Ombb7Msw
ΡΟΥΒΛΙΑ ΜΑΜΟΥΤΕΕΕ ΡΟΥΒΛΙΑ...ΚΑΙ ΨΑΧΝΑΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΒΡΗΚΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ! ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ Η Λ.Υ.Π. (=ΛΕΜΟΥΡΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ) ΚΑΙ ΜΑΘΑΜΕ!!!
-Λεμουριος τρολιστας
Τώρα με την προσθήκη του άσπονδου φίλου του Παντελή Βαλασόπουλου, έγινε ολοφάνερο.
Και λόμπι της δραχμής διακρίνω εκεί πέρα (Μαρία Νεγρεπόντη-Δεληβάνη).
Εχουν ένα κακό όμως αυτοί οι ρωσόφιλοι: Δεν συμπαθούν τον Οικουμενικό Πατριάρχη.
Εδώ βλέπουμε τον Άδωνι επί τω έργω, από τον προσωπικό του λογαριασμό στο X, σε μία ακόμη μέγιστη εκδήλωση δουλοπρέπειας και ξενοδουλείας (όπως μονίμως πράττει το τελευταίο διάστημα, κατόπιν των εντολών της ισραηλινής πρεσβείας), δεν παραλείπει μάλιστα να αποκαλέσει τον Νόαμ Κατζ ως 'Αυτού Εξοχότης'. Έχω σιχαθεί όχι μόνο τον Άδωνι, τον εαυτό μου τον ίδιο που έχουμε τέτοιους πολιτικούς με την δημοσίευση:
Σήμερα η ΑΕ ο Πρέσβης του
@IsraelinGreece
@NoamKatz_
με κάλεσε στην εορτή για τα 78 χρόνια από την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ. Παρευρέθηκα με μεγάλη χαρά, καθώς ειλικρινά πιστεύω ότι το Ισραήλ είναι ένα αληθινό θαύμα της Ανθρωπότητας. Σε μία έκταση όσο η Πελοπόννησος κατάφεραν να φτιάξουν ένα Κράτος με ΑΕΠ όσο δύο Ελλάδες. Ένα Κράτος που ξεχωρίζει παγκοσμίως ως κορυφαίο στην υψηλή τεχνολογία, στην πληροφορική, στην Γεωργία, στις Επιστήμες κλπ. Ένα Κράτος που στηρίζει τους φίλους του και τιμωρεί τους εχθρούς του. Ταυτόχρονα έχει την πιο ώριμη και πλήρη Δημοκρατία της Μέσης Ανατολής, με πολυκομματικές Κυβερνήσεις και πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων όλων των πολιτών του. Θα βρείτε πολλούς Αραβικής Καταγωγής Μουσουλμάνους Ισραηλινούς πολίτες που προκόβουν εκεί, αλλά ούτε έναν Εβραίο που να μπορεί έστω να πάω μια βόλτα στη Γάζα.
Σήμερα το Ισραήλ είναι από τους πιο στενούς φίλους της Ελλάδος και η Στρατηγική μας συνεργασία είναι ένα τεράστιο στήριγμα για μας.
Ειδική αναφορά θέλω να κάνω στην εξαιρετική παρουσία τα τελευταία 4 χρόνια από τον Πρέσβη τους, ο οποίος το καλοκαίρι φεύγει έχοντας ολοκληρώσει την θητεία του. Συνέβαλε καθοριστικά στην περαιτέρω ανάπτυξη των διμερών μας σχέσεων σε δύσκολες στιγμές. Αληθινός μας φίλος
Χρόνια Πολλά
@Israel
Οι Εκδόσεις Γλυνός σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου "Δημοκρατία 80 Κάτεργο" του Αριστοτέλη Καλέντζη, που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 29η Μαίου 2026 και ώρα 19:00 μ.μ. στην Βίλα Κοτζάμπαση (Εκάλης 31, Κηφισιά, σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από τον σταθμο του ηλεκτρικού Κηφισιάς). Για το βιβλίο θα μιλήσουν: Παναγιώτης Γλυνός (Εκδότης), Λεόντιος Πετμεζάς (Λογοτέχνης-Κριτικός) και Στάθης Λιώτης (Δάσκαλος Φωνητικής- Κριτικός), ενώ στο πλαίσιο της εκδηλώσεως η Χοροδιδασκάλισσα κ. Στέλλα Πνάκα θα παρουσιάσει και την πρώτη χορογραφία του παρουσιαζόμενου Συγγραφέως σε μουσική του Wolfgang Amadeus Mozart (“Requiem”, Lacrimosa).
Η παρουσίαση μεταφέρεται στον χώρο της φιλόξενης Βίλας Κοτζάμπαση διότι ο προηγούμενος εκρίθη μικρός κατόπιν της εμφανίσεως αυξημένου ενδιαφέροντος προσελεύσεως και παρέχει πολύ καλύτερες δυνατότητες σκηνικών απαιτήσεων για την πληρέστερη παρουσίαση της χορογραφίας.
Σας ενημερώνουμε ότι μετά από ακαταπόνητες έρευνες οδηγηθήκαμε στα ακόλουθα πρόσωπα-κλειδιά:
— Σταμάτης Μαμούτος
— Αχιλλέας
— Βασίλειος «Flammentrupp»
— Ιωάννης «Wannax»
— Ανδρέας Σκαμανδρώνυμος
Και έπεται συνέχεια...
"Επομένως, όσο ο ρομαντικός στοχαστής βρίσκεται αιχμάλωτος της κύριας αντίφασής του, ενεργεί ως ένα είδος αντιδραστικού. Το νέο προκαλεί μέσα του την αντίδραση της επιστροφής στο παλιό, αλλά, -και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό- στο παλιό στη γενικευμένη του μορφή. Σε κάτι που αν και είναι παλιό, φωτίζεται μόνο από το φως του νέου! Αυτή δεν είναι η εμπειρική ύπαρξη περασμένων εποχών, αλλά η ιδανική ουσία όλων όσων έχουν συσσωρευθεί από την ανθρωπότητα, αν μπορώ να το πω, είναι η αιωνιότητα ως πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας, ο πολιτισμός ως μια μορφή αιώνιας ύπαρξης. Όλα τα αριστουργήματα της καλλιτεχνικής δημιουργικότητας, καθώς και η γλώσσα και ο μύθος, λειτουργούν ως μια μορφή αιώνιας ύπαρξης - αρχέγονης, αληθινής. Η αρχαιότητα προσελκύει τον ρομαντισμό όχι ως «παλαιό καθεστώς» (ancien regime), αλλά ακριβώς ως παραμονή του αρχέγονου αληθινού. Εάν ο στοχαστής αποδειχθεί πράγματι πεπεισμένος υποστηρικτής του «παλαιού καθεστώτος» και είναι έτοιμος να τεκμηριώσει θεωρητικά τις κοινωνικές σχέσεις που υπήρχαν στην Ευρώπη του 18ου αιώνα, δικαιολογώντας τις με την πένα του, τότε ένας τέτοιος στοχαστής είναι οπισθοδρομικός εξαρχής. Ξεκινώντας έξω από τα όρια του ρομαντισμού. τέτοιος ήταν ο Καρλ Λούντβιχ Χάλερ, συγγραφέας της "Αποκατάστασης της κρατικής επιστήμης", που επικρίθηκε πρώτα από τους ρομαντικούς, στη συνέχεια από τον Χέγκελ και τελικά από τον Μαρξ. Ο ρομαντικός δρα ως ένα είδος αντιδραστικού, αλλά ένα πολύ ιδιόμορφο είδος αντιδραστικού: σίγουρα δεν είναι οπισθοδρομικός, αλλά ένας άνθρωπος που αναγκάζεται να χτίσει κάθε τι νέο στη βάση της γενικευμένης αρχαιότητας—να επιστρέψει το νέο στους κόλπους του εξιδανικευμένου, του παλαιού."
(Α. Β. Μιχαήλοφ: Η αισθητική του γερμανικού ρομαντισμού)
