Φαίνεται ότι η κοινωνική επικαιρότητα
συντονίστηκε με την αρθρογραφία μας. Μόλις πριν λίγες μέρες αναρτήσαμε την
ανάλυση των Αχιλλέα και Σταμάτη για την έννοια του «κοινωνικού τιμωρού», με
αφορμή γνωστές κινηματογραφικές ταινίες του Τσαρλς Μπρόνσον. Δεν χρειάστηκε
παρά να περάσουν λίγες ώρες μέχρι να πραγματοποιηθούν οι ένοπλες επιθέσεις του
απελπισμένου Έλληνα ογδονταεννιάχρονου σε υπηρεσίες του ελληνικού δημοσίου.
Δυστυχώς, ο δράστης δεν στράφηκε εναντίων κακοποιών. Στράφηκε εναντίον δημοσίων
υπαλλήλων.
Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες εκ των έσω της
συγκεκριμένης υπόθεσης. Δεν ξέρουμε αν είχε δίκιο ή άδικο ο δράστης. Ούτε
επικροτούμε τους πυροβολισμούς εναντίον τόσο χαμηλής πολιτικής σημασίας στόχων
και ανθρώπων που μπορεί να ήταν εντελώς άσχετοι με την υπόθεση και αθώοι.
Αντιλαμβανόμαστε, όμως, τους λόγους της οργής του ηλικιωμένου. Γιατί όλοι μας
έχουμε την εμπειρία της συναλλαγής με δημόσιους φορείς του κράτους της αέναης
ξενικής κατοχής και των εγχώριων τοποτηρητών της.
Και αν για τον χαρακτήρα του «κοινωνικού
τιμωρού» των κακοποιών και των τσογλανιών του ποινικού κόσμου ο Τσαρλς Μπρόνσον
υποδύθηκε ρόλους που άφησαν εποχή, για την αμείωτη αγανάκτηση που πυροδοτεί η
ανικανότητα της ελλαδικής γραφειοκρατίας είχε προηγηθεί η ανεπανάληπτη σκηνή
της ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας Καμικάζι Αγάπη Μου του Γιάννη Δαλιανίδη.
Ένας Στάθης Ψάλτης στις δόξες του, να παίζει
με τον γνωστό νευρώδη τρόπο που τον έκανε διάσημο, σε μια κωμική ταινία για το
ευρύ κοινό, αφήνοντάς ως παρακαταθήκη μια σκηνή πλημμυρισμένη από το καυστικό
χιούμορ της δεκαετίας του ’80. Απολαυστικό κρεσέντο μαύρου χιούμορ που
συνοδεύει μια πολιτικο-κοινωνική κινηματογραφική κριτική, την ένταση της οποίας
οι δήθεν ποιοτικοί και ρεαλιστές σκηνοθέτες της Αριστεράς και της προόδου δεν
κατάφεραν ποτέ να πλησιάσουν.
Ο κινηματογραφικός Ψάλτης δείχνει με λαϊκό,
μαύρο χιούμορ πόση ευεργετική σημασία έχει ο φόβος της επικείμενης βίας μιας
δίκαιης τιμωρίας, ως δυνητικό συμπλήρωμα της έλλειψης σεβασμού, σε μια κοινωνία
χωρίς αληθινά εθνικό κέντρο διαμόρφωσης της κοινωνικής τάξης όπως είναι η
ελληνική. Και, μάλιστα, σε μια εποχή ακόμη αμόλυντη από την ψυχική διαστροφή
του νεοφιλελευθερισμού, που έπληξε τον τόπο μας από την δεκαετία του '90 κι
έπειτα για να σερβίρει ως μόνιμη απάντηση στις παθογένειες του δημόσιου βίου
την ακόμη χειρότερη λύση των ιδιωτικοποιήσεων. Ο κινηματογραφικός Ψάλτης μας
δείχνει ότι η ουσιαστική απάντηση στα διαχρονικά φαινόμενα του θεσμικά και
αξιακά συγκεκαλυμμένου ελλαδικού κοινωνικού χάους είναι το κράτος της δύναμης.
Το κράτος της λαϊκής ψυχής. Το κράτος της κοινής γνώμης εκπεφρασμένο από
ανθρώπους ικανούς να εκδηλώσουν στον ιστορικό τους βίο τα ενδότερα των εθνικών
αξιών.
Είθε η απώλεια του να χαλυβδώσει τη θέληση όλων υμών που μένουμε πίσω κρατώντας τα λάβαρα υψωμένα --καίτοι αισθητά φτωχότεροι...
Γιάννης Βουλδής
Για πάντα εθνικιστής
θεωρίες για τον Μεταξά και την ιταλική επίθεση στις 28 Οκτωβρίου.
Επίσης, ο Μεταξάς στην περίοδο του μεσοπολέμου είχε μια μετριοπαθή στάση για το πολιτειακό και δεν ήταν ενάντια στο αβασίλευτο καθεστώς. Οπότε δεν είχε κάποια τυφλή εμμονή με το Στέμμα. Έχει γράψει ο Ι. Δασκαρόλης ένα βιβλίο για μια σχετική κόντρα μεταξύ Τσαλδάρη με τον Μεταξά. ΥΓ. Αυτός που έγραφε ότι πήγαιναν στην Ραπεντώσα την δεκαετία του 80' είναι αυτός που έγραφε ότι ο Γράβιγγερ είχε σχέση με τον εθνικοσοσιαλισμό, όπως και ότι υπήρχε κάποιο Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής του Νίτσε με τον Βάγκνερ. Οπότε κράτα μικρό καλάθι για τέτοιες ιστορίες...